BİR UMUT VAR HALA

Düştükçe kalkmak gerek!... Her sonun yeni bir başlangıcı olur.

BİR UMUT VAR HALA

                                     BİR UMUT VAR HALA!...

Bir öğle saatiydi!...Biraz gezinmek,biraz da alışveriş yapmak üzere  annem ve babamla tarihi çarşıda dolaşıyorduk.Babamla  birlikte bir  manifaturacı dükkanına  girdik.Babama bizi burada beklemesini isterken;Ben ve annem bakırcılar çarşısına doğru yol aldık…Çarşıdaki işimiz bitmiş,bir sevinçle babamın yanına doğru giderken, Birden! Annem yere düşüverdi.Kısa bir şok geçirdim  ve  ardından “ANNE” diye bağırdım.Karşıdaki dükkanda beni  izleyen bir amcaya gözüm ilişti.Bir an bakakaldım ona,o da bana…Bir hüzün vardı gözlerinde bir acı düşmüştü yüreğine…Bir bardak suyun var mı amca diye soruyorum? Suyu alıp  uzatıyor bana.Adını bilmiyorum ama, kendimce ismini  AHMET amca koyuyorum.Tam konuşacakken yaş döküldü gözlerinden. Amca iyi misin diye soruyorum? Bir yandan annemi yerden kaldırmanın uğraşı bir yandan amcanın gözyaşıyla beraber verdiği cevap arasında baka  kalıyorum.

Oğlum, senin  annen  için korktuğunu  görünce benim kızım aklıma geldi. Zira;kızım bugün Avukatlık okumak üzere İzmir e gitti. Orada bir ev tutmuş. Ondan ayrı kalmanın hüznü  ile  gözyaşımı tutamadım diyor.Gözyaşları arasında dilinden dökülen kelime benim yüreğimi dağlıyor. Bir umut işte benimkisi  belki de döner gelir diyor…

Veda  etmek  gelmiyor  nedense  içimden! Ama  gitmek  zorundaydım.Veda ederken gözlerim doluyor.  Ardından bir el sallıyorum Ahmet  amcaya. Ardım sıra arkama bakıp  uzaklaşıyorum. Aklımda hala Ahmet amcanın  dökülen gözyaşı  var…

Ne zaman bir ayrılık görsem Ahmet Amcanın gözyaşları arasında söylediği söz aklıma gelir…

BİR UMUT İŞTE…

Ayrılıklar insana hüzün verir…

Yaşanılan anın değerini hissettirir…