Okumak gibi bir amacımız zaten yok. Ki, varsa da orada burada yarım yamalak bilgelik taslamak için.
Mutluluğumuz en tehlikelisi, çünkü mutluluğu koşullandırmak elde ettiklerinle doyacağını sanmak gibi bir yanılgıya gebe. Kaldı ki sanal dünya bu konuda derya deniz. Sürekli tüketimi ve pazarlamayı öneren şeylerin eksiklik telaşı, ne yaparsak yapalım açığını kapatmıyor. Daha vahim olan ise bu tasarlanmış vitrinin içinde bir zaman sonra kendi kendinizi cezbetmiş ve başkalarının gözünü boyamaya çalışan birine dönüşüyorsunuz. Yani bu öyle bir sistem ki onlar hiçbir şey yapmasa bile bizler onların devamlılığını sağlamaya gönüllü hale geliyoruz.

Şartlanmış şeylerin daha derinine inecek olursak, bu sadece mutluluk duygusu için geçerli değil, her şey daha küçükken başlıyor; güzel kız ol, yaramaz çocuk olma, bak hiç annesinin sözünden çıkıyor mu ?
Yoksa seni sevmem..
Bu cümle belli bir kalıba uygun olmadığında kabul görmeyeceği düşüncesini yaratırken bir çocuk için sevilmemenin nasıl acımasız ve korkunç bir tehdit olduğunu düşünebiliyor musunuz ?
Konudan çok sapmadan şunu belirtmek isterim ki, bunun bir çocukluk örneği olması uzak olduğu anlamına gelmiyor. Çoğumuz hâlâ o kalıplara değilse de başka kalıplara uyan, hayır demekten  korkan büyümüş çocuklarız.

Peki memnun muyuz?
Kısa vadede elde ettiğimiz şeyler mutluluk sağlar, ama bu bir parfümün kalıcılığı kadardır. Gerçekten insanın doyması için derisinin ve kemiklerinin altında bulunan ruhunu beslemelidir. Her şeye sahip olabilirsiniz, ama sahip olduğunuz her şeyle mutlu olamazsınız. Çünkü yarattığınız o koşullar evrenine atılan tikler, hükmünü süremediğiniz içsel huzurun yerine tekabül etmez.

Toparlayacak olursak, bazı şeyleri bahane etmemeli imkanınız ne olursa olsun her birimizin hayatında şartlara bağlı olmayacak mutluluklar özgürce mevcuttur. Ve yaşamın içinde bulunmak, gösteri dünyasının yan karakterciliğinden haylice iyidir. Şimdi bu kadar sallamışken rahatsız edici bir gerçekliği söylemeyi borç biliyorum, bu satırları yazan riyakarın bahsettiklerinden ayrı olduğunu düşünmüyorsunuzdur umarım. Bir şeyi eleştiriyorsanız ilk başta kendinize yönelmelisiniz, ben sona bıraktım fakat siz kendi aynamdan bakıp kendime ve birçok kişiye seslendiğimi anlamışsınızdır..

Eski püskü, yaşlı bir dükkan bulduk
İçine şarkılar, şekerler, kimsenin aşkımızı bilmediği tarihler doldurduk
Boyadık kaldırımların izli köşelerini umudun maviliğine
Masalar koyduk isim kazıyacak sevda işçilerine

Rahat duramadık tabii
Bi'sağa bi' sola derken devrilen kitaplar, kahkahalar, şaraplar
Kendimizce mahvetmeyi sevdik
O zaman her şeyi en az birbirimiz kadar ait hissettik

Dondurduk zamanı, çünkü yaşamak için anlamlısından yaşamayı unutup birbirimizi yaşadık

Renkler elde ettik
Ne dünyanın asi karanlığı ne göz kamaştıran pırıltısı
Sayfalardan ellerimize karışan imgeli sevgilerimizi çaldık ruhlarımıza
Nefessiz kalancaya dek öpülmüş dudaklarımızla tümleştirdik bedenlerimizi

Kurdelesi, pilesi; topu, balonuyla kaldırımlar yankılı çocuk sesi, merhametin yakıştığıdır bir kedinin başını okşayan eli. 
Esasında karıncaincitmemek derler ya, yürürken bile bakacaksın kırıntıları toplayana dahil varsa sevgin, tonton bir teyzeye günaydın diyişin yüzyıllardır kötü bildiğin evrenin yakasından sıyrılacak ellerin

Rüzgar gülleri döndü saksılar yanında
Çatlamış kurabiyeler, kesekağıtları üstünde küçük şiirler
Elime yüzüme bulaşmış toprak kokuları
Hepsi  yüzyıllardır kötü olan evrenenin saflaşmış ikizi 

Dondurduk zamanı, sizin haberiniz olmadı
Unuttuk nerede yaşadığımızı
Yalnızca sevdiğimizi hatırladık
Kurşunlamadık, kavgalar etmedik, itibarsızlaştırmadık sevgileri
Yalnızca sevdik, birbirimizde doğan ve her şeye dokunan bir çoklukla sevdik. 

Demek istediğim zorluksuz, haksız yere bir yerlere gelebilme çabası ya da ülkem için verdiğim emeklerin gocunması söz konusu değildir.

Bilgi aksiyonunu kaybetmiş durumdadır. Bilgiyi kalıcı hale getirmenin en sağlıklı yolu bilgiyi aramanın yoludur ve bir şeyi aramak için gerekli merakı uyandırmak gerekmektedir. Ancak merak duygumuzun varlığı bile ne yazık ki şüpheli. Çünkü bilgi nedenleri olmadan, sadece kullanman gereken bir araç haline geliyor. Bu durumda düşünme eylemi geri plana atılmakla beraber öğrenime ilgi kalmadığı gibi öğretenin bir şevki kalmıyor.

Kurulan sistem üzerinde muhakeme ve yorum yeteneklerinin gelişmesi için bulunan dersler bile ezber sınırlarının ötesine geçememekte. Okul kütüphanesinde bilhassa bulunması gereken temel  kitapların özetlerini ders kitaplarında üç sayfaya sığdırmaya çalışmanız durumun diğer bir acı yanı. Üzgünüm ama Suç ve Ceza' yı üç sayfaya sığdıramazsınız.

Bu yaşların insanı kendisini tanıyabilmesi ve keşfedebilmesi için üretken olduğunu düşünüyorum. Fakat salt akademik eğitimin, kişinin yeteneklerine özgürlük ve yeterlilik sağlamadığı ortada. Sanat, spor, hatta müzik gibi hobi alanları ( okulların imkan durumuna göre değişiklik gösterir.) yetersiz kalabiliyor. İşin garibi ülkemizde siyasi, magazinsel havadisler aylarca tartışılmaya layık görülürken bu durumun göz ardı edilmesi, hiçbir güçlük yokmuş gibi sadece adı yeni olan sistemlerle değiş tokuş halini alması yineliyorum ki, geleceğimizi düşünen herkesin keyfi olarak düşünebileceği ve değerlendirebileceği husus değildir.

Eğer donanımlı, potansiyeli olan bireyler yetiştirmek istiyorsanız; eğitim unsurlarının da bu değerlere kavuşacak faaliyetlere ihtiyacı vardır.

Bizler bırakın ışık olmayı böyle bir sistem içinde gölgemizi bile kaybediyoruz . Bu suçlu -suçsuz, haklı-haksız davası değil, bu hak ettiğimizi düşündüğüm şeyi sorgulama meselesidir.