19'06

Duyumsadığım sesini, alıştığım bakışlarını, tutamadığım ama tutmak için neler vermeyeceğim ellerini, yanımdan geçmene rağmen alamadığım kokunu... Sana dair her şeyi unutacağım, biliyorum. Unutmamak için çabalamak boşa olsa da, bunu sonuna kadar kullanacağım. 

Sensiz, seni içimde yaşatacağım.

Yanımda olmamana rağmen yanımdaymışsın gibi hissedeceğim, hissetmeliyim yoksa içimdeki boşlukla başa çıkabileceğimden; emin değilim.

08'03

Söyle, akıl ver bana. Söküp atmalı mıyım? Durdursam düzelir mi? Ne yapmalıyım, nasıl davranmalıyım?

Bir şeyler de ama sakın susma, yok et de mesela; yok edeyim. Ama sen konuşmadıkça ben kalakalıyorum. Bunu sana soruyorum, sana ait bir şeyi senden iyi bilen olamaz değil mi? 

Atan bi' kalbim var ama o sana ait. Sen doldurmuşsun her bir karesini..

'Terk et' desem gider misin? Ben demeye cesaret edemem, sen anlasan olur mu? 

Peki, sen gidersen; kalbim çok üşür mü?.

23'02

Sağım, solum; önüm, arkam... Her bir yönümde sen varsın. Senin için dönüyorum arkama, seni arıyorum sağımda; soluma bir şey demiyorum, orası zaten sana aitken ne diyebilirim ki.

Başımı çevirdiğim her tarafta olmanı, seni görmeyi istiyorum. Göz göze geldiğimizde sadece utandığım için gözlerimi kaçırmak, ben sana doya doya bakmak istiyorum.

Seni, gözlerinle rastlaşmak için bahanelerle sığdırıyorum. Söylesene sen bunu fark ediyor musun? Bakmak için can attığımı ama görüş açıma girdiğinde dahi bakamadığımı...

Fark edemezsin ama değil mi? Benim gözlerim senin için etrafta dolaşırken, sen bana o kadar körsün ki; bunu nasıl anlayabilirsin.

Bir gün, beni görür müsün bilmiyorum ama şunu iyi biliyorum ki; ben seni hiç görmesem dahi her gözümü kapattığımda anılarımda yer ediniyorsun.

31'12.21

Bi' yaş damladı... Yağmurlar ağladı.

~

Gözler dayanamadı kapandı,

Dudaktaki buruk gülümsemeyle.

~

Durmadı kalpteki deprem,

Daha da yıkmak istedi.

~

Sönmedi yürekteki yangın,

Alev almaya devam etti.

~

Günden güne yaşlar dondu,

Zaman ilerlemez oldu.

~

Gece gönlüme taht kurdu,

Güneş doğmaz oldu...

~

|21'01|

Belkileri kullanmak ne kadar kolay geliyor dile değil mi? Oysa hiç de kolay değil o belkilerle yaşamak. Umut etmeyi unutmuş birine belkileri yaşamak da, dile getirmekte zor gelir... Peki kalpte yer eden o kelimeyle beklemek nasıl sürer? 

Silinen bir hikayenin devamı mümkün olur mu? Biten bir şeye tekrar başlanır mı? Peki yarım kalmış kalpte çiçek açar mı? 

Bir gün... Ne kadar güzel kelime değil mi? Sanki gelecekle ilgili söz verirmiş gibi hissettiriyor bana, halbuki yarım bir kelime. Olasılığı da, ihtimali de çok düşük...

Belki bir gün karşılaşırız, peki karşılaştığımızda yeniden denemek mümkün mü? O kadar kırıklara, parçalara rağmen başarır mıyız tekrardan biz olmayı? 

Geçmişte bıraktığımız ya da bırakmaya çalıştığımız şeylerin yeniden göz önüne çıkmasına dayanabilir miyiz? Bu sefer kaçıp gitmek yerine, savaşabilir miyiz?

Ben, ömrümü sana adamaya hazırken; sen her şeye rağmen sevebilir misin? 

01'01

Her günü, her haftayı, her ayı, her yılı yavaşça geride bırakıyoruz. Zaman hızla ilerliyor, peki biz bir yol kat edebiliyor muyuz? Belki hayatımızdaki en önemli, geri gelemeyecek şey zamanken; dolu dolu yaşayabiliyor, doğru kullanabiliyor muyuz? 

Günün birinde yapamadığımız şeyler yüzünden pişman olmak yerine, neden yaptığımız şeylerden pişman olmayı seçmiyoruz? En azından yaşayıp sonucu görmek varken, bilinmezlikte kaybolmaya gerek var mı? 

Düşünüyorum da... Bu yıl yaptığım, yaşadığım hiç bir şeyden pişman değilim; aklım hala yapamadıklarımda diyebilirdim ama şu anda aklıma yapmak isteyipte yapmadığım bir şey gelmiyor :) 

2021 yılım mükemmel geçti diyemem ama güzeldi... Benim için dolu dolu geçen bir yıldı. Herkesin hayatına yön veren yıl, tarih farklıdır ama günün birinde illa hayatımızı değiştiren bir tarih ufak olsa da oluyor. Düşününce, aklımıza unutamadığımız bir yıl gelir değil mi? 2021 yılı benim için unutamayacağım, hep aklımda kalacak; her hatırladığım da yüzümde gülümseme açtıracak. 

Geride bırakacağım yıl için çok emek vermedim ama bu yeni yıl için savaşmaya kararlıyım. Hayatıma 'kendim' yön vereceğim ve her günü; o günde bırakıp her güneş doğduğunda yeni bir sayfa açacağım bir yıl için, elimden geleni yapmayı umuyorum.

Yeni yıl; yeni bir sayfa ve bu sayfa umutlarla dolsun...

UNUTMAYIN! Geçmişi geride bırakmazsanız, geleceğe yön veremezsiniz. 

♡31'12♡

Beklemek, "bir şey gelinceye değin bir yerde kalmak" demekmiş. Şimdi soruyorum size, her bekleyen bir gün varır mı vuslatına?

Hiç gelmeden giden birini beklemek ne kadar sürebilirdi? Ben durdum yerimde bekliyorum... O gelinceye dek bekleyeceğim. Biliyorum aslında 'gelmeyecek birini' beklediğimi ama ben beklemeye yemin ettim , o ise gelmemeye. Bu savaşta birimiz kaybedecek, belli aslında değil mi kimin kaybedeceği? Ne zaman görülmüş bekleyenin kazandığı...

Düşünüyorum da 'bekle' deseydin büyük ihtimalle beklemezdim bir ömür seni... Çünkü bilirdim, gelecek olsaydın bekletmezdin bir ömür beni. Peki gelmeyeceğini bilmeme rağmen, ne diye bekliyorum? 

Umutlarımı, kanadı kırık kuşların kanatlarına gömdüğümden bu kadar gelmeyeceğinden umutsuz oluşum. Ama bakmayın umutsuz oluşuma, umudumun olmaması engel değil beklemeye... Ben umutsuzca bekliyorum onu.

William Shakespeare "beklemek cehennemdir" demiş, 'o cehennemde yanıp kül oluncaya dek' diyorum...

Söylesene sevdiğim; beklediğim durak mı yanlıştı, yoksa beklemek mi hataydı?.

20'12

Ben istemedim ki, onu sayfalarca biriktirmek... 

Konuşmak, anlatmak istedim belki de ilk defa; yolumun yanlış olduğunu bilsem de denedim..  

Ben istemedim her satırıma onu yazmayı, buna mecbur kaldım. Ağzımdan çıkmak yerine, kalem üstlendi kelimeleri kullanmayı.

Şimdi her satırımda o varken, tekrar kirlendi bir sayfa daha. Peki sayfa mıydı kirlenen, yoksa kalbim miydi her adımda onunla dolan.?

Ona, onu anlatmak için aralamıştım dudaklarımı..

O ise bir kelime çıkmadan tıktı tüm kelimeleri ağzıma. 

Oysa ne çok isterdim; ona, onu anlatmayı...

Anlatmak istediğim binlercesini döktüm sayfalara...

Fakat o hiç bir zaman bilmeyecek bunları...

04'12 

Bazen bende diyorum keşke bir kelebek olsam diye ama sonra gülüşün geliyor aklıma vazgeçiyorum. Tek güne sığdıramazdım o gülüşü, benim aklımda yıllara sığdırmak varken. 

Ama sensiz geçen günleri tek bir güne sığdırıp yok etmek isterdim. Sensiz yaşamaya alışmadım, alışmakta istemiyorum...

Tek günüm olsa sana doğru kanat çırpmaktan başka bir şey yapmazdım. Bilirsin benim tek olmak istediğim ve tek yanında mutlu olduğum kişi sendin...

Kadın her kanadını onun için çırptı oysa adam çoktan yeni limanlara yelken açmıştı.

Sen gözlerinle anlatırsın derdini kör olurlar, anlatmak istersin sağır kesilirler. Bu kadar zor mu bir insanı anlamak? Bazen sadece dinlesen, yanında olduğunu hissettirsen yeter; kelimelere gerek dahi yoktur. 

Sen sus, sadece sarıl... sarıl ki kalbini onun kalbi doldursun; senin acını o, onun acısını sen hissedebil. Sarıl ki kalpteki yaraya dokunabil!

Yaraya merhem, başkasının yarası olamaz mı? Belki iki yara birleşip birbirlerini daha iyi iyileştirebilir, kim bilebilir ki...

Hem ne demişler "insan, yarası yarasına denk geleni severmiş..."

28'10

Gün gelecek yok olacak bu kağıt parçaları, bakma kağıt parçası dediğime sevgilim; her bir sayfa kırık parçalarımı taşıyor aslında. Ama gün gelecek tozlu sayfalara karışacak bunlar, tıpkı bir gün benim de yok olacağımı gibi...

Bir gün senin beni terk ettiğin gibi bu sayfalarda terk edecek beni, biliyorum onlar da istemeyecekler benim yanımda olmayı. Onlar da tıpkı senin gibi kaçacaklar benden, o gün ne yapacağım bilmiyorum. Her şey gitti benden, sana sığındım; sen gittin, sayfalara sığındım. Onlar da giderse limansız kalırım.

28'10

Olmaz ya hani denk geliriz bir şehirde.

Birbirimizi görsek de, tanımadan geçer gider miyiz?

Fark eder misin ben olduğumu, 

Kokumu, yüzümü bilmeden?

Sadece hisseder misin ben olduğumu?

Atar mı kalbin her zamankinden farklı?

Dönüp bakar mısın arkana?

Olmaz ya hani göz göze geliriz, 

İçimi sıcacık edecek bir bakış atar mısın?

Bakarsın bilmeden bulmuşuzdur birbirimizi.

Sarılır mısın fark ettiğinde?

Belki ilk ve sondur.

Belki başlamadan bitecektir.

♡  ♡  ♡

16'05

Yalnızlığın pençesinde miydi hüzünler..

Güneş ışığının altında mıydı mutluluklar,

Bir çift harelerin arkasında mı örtülüydü duygular..

Ruhlarda mı saklıydı korkular,

Şarkılarda mı gizliydi aşklar..

Ay'a mı yakındı kalpler,

Denizin üstünde miydi dertler..

Yıldızlar gibi mi parlıyordu düşler,

Gökyüzü kadar temiz miydi hayaller..

Kolay olur muydu vazgeçişler..

♡ ♡ ♡

15'07

"Kabul edilen bir yanlışlık, kazanılmış bir zaferdir." ~L. Gascoigne.. Çoğu kişi kabul etmez değil mi, yanlış yaptığını? Hatta bazen inadına direndiğimiz konular vardır. Yanlış olsada buna inanmak istemez, kendimizi kandırmaya çalışırız; bize, yanlış olsada doğru gelir. Ne kadar inanmasakta, dirensekte yanlış yanlıştır. Bunu kabul etmek bize bir şey kaybettirmez, aksine hayatımızdaki yanılgıları çıkarmış olur ve kazanan biz oluruz. 

Çok yanlış yaptığımı ben biliyorum, kabul ediyorum ve ben bu yanlışı karşımdaki insana yaptıysam özür dilemekten çekinmiyorum. "Hiç yanlışlık yapmayan biri, hiç bir iş yapmamış demektir" ~Edward J. Phelps.. Hatasız kul olmasını zaten bekleyemeyiz. İlla bir yerlerde yanlış yapmışızdır, önemli olan bunun farkına varmak değil mi? 

"Yanlış insanlar hayatınıza girmişse sevinin, çünkü doğru insanı bulmanız için gelmişlerdir." ~Aşkım Kapışmak.. Ben buna inanıyorum.. hayatımıza çok giren-çıkan olacak, oluyorda. Neredeyse çoğu kalıcı değil, büyük ihtimalle olmayacaklarda; ama şu var ki doğru kişileri görmemizle aramızda mutlaka bir köprü olacaklardır. Ya da yanlış insanlarda harcadığımız zamanın, doğru kişilerdekinden farklı olduğunu görüp, aralarındaki ilişkiyi ayırt etmemizde kuşkusuz etkili olacaktır. 

"Elde edilebilecekler yerdeyken, uçmaya çalışıyorsan bu işte bir yanlışlık vardır." ~Jay Crownover.. Bence o kadar haklı bir söz ki.. Güzel şeyler yakınımızda olsa dahi hep bir uzakta arama isteği, hep bir imkansızlık. Gözümüzün önündekilere kör kesilip, görünmeyenlerden medet umuyoruz. Bize iyi gelecek şey çok yakınımızdadır belki, elimizi uzattığımızda ulaşak mesafede..

"Dünya ağır adımlarla dönüp dursa da zaman hiç kimseyi durup beklemez. İnsan bütün hatalarından ders alsa da hayat hata yapmadan öğrenilmez." Çok hata yaptım ama sonunda doğru olanı buldum.. diyebilmeli bir insan. Hata ders alınmak için var, bu görmezden gelinmemeli ve insan ikinci defa aynı hataya düşmemeli. 

İyi insan mutluluk birazcık huzur ve güven, kötü insan tecrübe zamanımızı harcar ama bir şeyler mutlaka öğreniriz, yanlış insan ders sınavımızı geçmemizde etkili olacak kadar bilgi, mükemmel insan iz bırakır güzel ve kalıcı..

--Ona yazdığım satırların sonu şöyle bitiyordu; 
Yanlış zamanda girdin demeyeceğim hayatıma. 
Sen doğru zamanda, doğru yerde girdin,
Ben yanlış değeri verdim sana..--

--"Hala şansımız varken, sen geçmiş anılarda yaşayan beni bugün doğru yere taşıdın ancak ben yanlışlarımı senden önce gömmüştüm."*İ--

05'07

İlk karşılaştığımız, konuştuğumuz ve hayatıma girdiğin yerdeyim. O gün ki gibi yine yağmur yağıyor. Hala hüzün saklı gözlerimde ve bu sefer ki sebebi sensin. Halbuki 'hüzün kondurmayacağım hiç bir zaman o gökyüzülerine, önüne bulut geçmesine izin vermem' böyle demiştin bana, peki neden izin verdin? Neden gitmeyi seçtin?

Yağmurun her damlası tenime bir dokunuş bırakıyor, sanki yalnız değilsin burada demek istiyor. Huzuru vadediyor bana ... senden sonraki, tek huzuru. 

Yıllar çok çabuk geçiyor değil mi? Daha dün gibi aklımda iken ilk tanışmamız, seni yeni kaybetmişim gibi hissediyorum hep. Yıllarıma bahar olarak geldin, kışı bırakıp gittin. Oysaki ben kışı da severdim seninle; her üşüdüğümde sana sığınmayı, beni sarıp sarmalamanı.

'Emanet gibi duruyor, uğraşma boşuna' demiştin, bana kurduğun ilk cümleydi. Ve bu cümlenin sahibinin ilkimi ve sonumu getireceğini nereden bilebilirdim ki. Anlamamıştım ne dediğini, ses yanımdan gelmese üstüme bile alınmazdım. Artık nasıl baktıysam sana 'bakma öyle, dudaklarındaki gülümsemeyi diyorum; gözlerinden akıttığın yaşlar belli olmasa da kıpkırmızıyken, sahte olduğu çok belli.' O gün ilk defa 'ilkimi' yaşamıştım seninle ve ondan sonraki bütün ilklerimin sahibi oldun. 

İlk önce geldin ; mutluluğu, huzuru, güveni, sevgiyi, aşkı yaşattın. 
Sonra gittin; hüznü, üzüntüyü, mutsuzluğu, kırgınlığı, özlemi yaşattın.

Sen bana ne yaşatırsan yaşat, inatla kalbimde yaşamaya devam ediyorsun..

27'06

Hem nazımı, hem kahrımı çekerdin. Hatta ne güzel derdin, "'sevdiğinin nazını değil, kahrını çekmektir sevda" demiş Mevlana; senin nazında, kahrında başım gözüm üstüne.' Bir insan bu kadar mükemmel olur mu derdim çoğu zaman. Hatta bazen kendimi rüyada sanardım. Bir gün o rüyadan uyanıcam diye ödüm kopardı. Ama şimdi bir kabusun içinde olmak ve bir an önce uyanmak istiyorum.

Zaman geçiyor.. ama seni unutturmaya yetmiyor, yeteceğini de sanmıyorum. Ve zaman sadece yaralarımı kapatmaya yetiyor, onları iyileştirmeye değil. 

Senin iyileştirmeni bekleyen çok yaram var..

Sen lazımsın; bana, yaralarıma, yarınlarıma..

22'06

Senden önce özlem, özlemek ne demek gerçekten bilmezdim. Bu can yakan kavramıda diğerleri gibi sen öğrettin bana. Şimdi ne demek senin için diye sorucak olursan; susuz kaldığım bir çölde, senin ateş olduğun yerde yanacağımı bilmeme rağmen sana gelmek derim. Sonunda sana varacak olsam hiç düşünmeden bir uçurumdan atlayabilir, derin bir okyanusa kulaç atabilirim. 

Keşke diyorum bazen; aslında bazen değil, o kadar çok ki keşkelerim. Sakın yanlış anlama tamam mı? Benim yaptığım hatalar, yanımda iken birazcık daha o hayat bulduğum gözlerine bakmadığım, daha sıkı sarılamadığım, öpemediğim, aşık olduğum kokunu daha çok içime çekemediğim için bu keşkeler. Ve bir de, en çok.. yalan olan söylediklerim var. Sana son kez de olsa 'seviyorum' demek varken, nasıl diyebildim o kelimeleri bilmiyorum. Belki de söylemeseydim bu kadar yıl benden uzak değilde, bir nefeslik yakınımda olurdun. Olur muydun gerçekten? Bunun cevabını bilememek daha çok kahrediyor beni..

Bir gün bana demiştin ya 'beni özlemek için zaman bulamayacaksın ve artık o kadar bıkacaksın ki kendinle kalmak isteyeceksin.' Ben kendimden bıktım, her yerde seni arar oldum be sevgilim, sen neredesin?

Ben seni yanımdayken bile özleyecek kadar çok sevdim, bu hasreti ben kaldıramıyorum..

21'06

O an sadece o şimşekten korkmayıp, ses çıkarırsa ona kızılacağını bilen bir sürü çocuk. Çocukluğunu yaşayamayıp, hayatı mahvolan her türlü insan.

Yaşamaya geldiğimiz bu dünyada, yaşayamayan kaç insan? Göz göre göre çürüyen kaçıncı beden? Sesimizi çıkartmayıp çocukluğu çalınan kaçıncı çocuk? Ölmeye mahkûm bırakılan kaçıncı hayat? Kulaklarımızı tıkadığımız kaçıncı çığlık? Yardım etmediğimiz kaçıncı nefes?

Kör olmaya neden bu kadar istekliyiz? Bağırışları duymayacak kadar neden sağırız? Neden görmüyoruz gözlerden yok olan feri, yardım dilenen gözleri? 

Neden her şey iyiymiş gibi davranıyoruz?

NEDEN HAYKIRMAK YERİNE SUSUYORUZ??

13'06 

Alamadığım kokuna
Bakamadığım gözlerine
Dokunamadığım tenine
Yine hasret bırakıyorsun beni.

Hiç başlamadan bitiriyorsun bizi..
Korkuyorsun değil mi? 
O kadar düzen hastasısın ki,
Kalbinin ritminin değişmesinden bile korkuyorsun. 

Biliyorum..biliyorum..
Bir gün geleceksin bana.
Bu sefer, başlamak isteyeceksin.
Bekleyeceğim o günü..sabırla, AŞK'LA.
          ☆ ☆ ☆
13'06

Anılar; aklımdan çıkmıyor, tutunduğum tek şey onlar benim. Senle olan her şey benim hayatım.. Senden önce yaşamıyordum, ben her şeyi senle yaşadım, senle öğrendim, senle mutlu oldum; kendimi seninle sevdim. Şimdi sen yoksun, gittin; gelmemeye gittin ve kendinle birlikte hayatımıda götürdün. Ben sensiz hiçim, yokum, nefes almıyorum !

Sen vardın, ben vardım; sen yoksun, ben hiç yokum..

10'06

Karşılaşacağımız gün 
Sarılacağına söz ver.
Belki ilk ve son defa
Sözüne ihtiyacım var.

Gözlerindeki hüznün yok olmasına
Dudaklarının iki yana kıvrılmasına 
Yüzündeki burukluğun geçmesine
Her şeyden çok ihtiyacım var.

Benim sana ihtiyacım var.
Herkesten çok..
Benim sana ihtiyacım var.
Kendimden daha çok..

Bana gel..
Dününle gel,
Bugününle ve geleceğinle..
Hep bana gel..
Sana senden daha fazla ihtiyacım var.

          ☆ ☆ ☆

05'06

Hassas biriyim bazılarınıza basit geleceklere ben dayanamıyorum. Ruhum kaldırmıyor, bedenim kaldırmıyor acıyı; pes ediyorum. Ne kadar güçlü durmaya çalışsamda, değilim, olmuyor. Yapamıyorum.

Benim zaafım ağlamak. Büyük bir şeye gerek yok, en ufak bir şeyde o damla gözden ayrılıyor. Ağlamak zayıflık değildir diyorlar ama benim için zayıflık, her şeye mi ağlar bir insan? Sinir oluyorum. Nefret ediyorum.. ağlamaktan, kırılmaktan, alınmaktan, düşünmekten, her şeyden, herkesten... en çokta kendimden.

Benim yenilgim olan her şey benim için bir kusur. Çok kusurum var..biliyorum. Hiç kimse kusursuz değildir, her insanın kusuru vardır, önemli olan kusurlarımızı sevmek değil mi? Kendime sözüm olsun bir gün bütün kusurlarına aşık bir ben olarak hayatıma devam edicem.

"İyi kalpli insan başkalarını hased ettirmemek için, kendisinde birkaç kusur bırakır."

~Benjamin Franklin

02'06

Hiçbir şey düşünmeden, hiçkimseyi umursamadan gitmek istiyorum çoğu zaman. Nereye gideceğimi, ne yapacağımı hiç düşünmeden; arkama bakmadan çekip gitmek. 
Gitmek istiyorum, bir müzik eşliğinde; bir rüzgar esintisiyle, yollar beni nereye götürürse oraya gitmek.

29'05

27'05
~G.D.M

"Dünyanın renkleri karşısında insan nedir? Dünyanın renkleri, insanın duygularından da büyüktür."
~Juan Ramón Jimenez 

A°21'05

17'05