Yenilen

Yapılandır bir şeyleri.

Kaybolduğum sokakları ezberledim şimdi

Sayabilirim adlarını sokakların soran herkese gururla.

Susabilirim artık her yapılanın karşısında

Bir adım daha atacak hevesim kalmadı

Düşmanı oldu hevesimin var ettiklerim.

Üşüyünce kat kat giyerim

Hala içimde biri titrer

Üşüdüğünden değil

Azınlık düştüğünden belki de.

Hak aramam, dil dökmem,

kelimelerimi herkese harcamam ucuza

yalnız sevdiğimi göstermeyi bildim, bir de elimden geldiğince kibar olmayı.

Münzevilikte yetmiyor bu günlerde

İnsan eti değmeden

İnsan fikri istila etmeden

İnsanın var ettiği bir şeylere inanmadan

Yaşayamıyor insanın kendisini.

Kendime bir tabut tasarladım

Her tahtası farklı ses çıkarır 

Her birisi farklı kokar içine çektiğinde

Baktığında hepsi farklı renkten oluşur

Bir tabut var ettim kendime

Dünyanın kendisiydi toprağı.

Yasak olan şeylerin peşine

Düşüncelerin izine

Sevgisizliğin

Güvensizliğin

Tereddüt ve özrün zor olduğu kıyılarda yüzdüm

Boğuldum, öldüm

Toprak atmasınlar üstüme.

Yazarken boğazımı yakan yazı

Yaşarken ruhumu yakan hayat

Sevginiz vasat

Ucuza pazarlarda bile satılmaz

Sar başa dünya

Yık, parçala, mahvet

sen hep

Sar başa dünya.

Görmeye başladıktan sonra insanın canını yakan

salt gerçeklerdir.

Benliklerinin içinde çürüyen cesetlere çarpmadan

yaşayamıyor insan

yazamıyor.

Tanışıyor, sürükleniyor belki de farklılaşıyor onlarla birlikte

aralarında mutlu kalmak çok zor

haklarında pek bilgim yok, sadece izleyiciyim.

Her birinden çürük kokusu geliyor

Her birinin etinin tadı farklı

Her biri ötekinden başka tür tanrısı var.

İsyan edemiyor içlerinde insan

Isınamıyor bedeni bir türlü

Haz duyamıyorsun yaşayan bir ölüye

Bir tek küsebiliyorsun onlara

Kendince bir eylem oluyor haliyle.

Mutlular mı? Saygısızca

Yoksunlar mı bir şeylerden?

Kibir, gurur, özeleştiriden yoksunlukları var.

Dönebiliyor insan kendi içine onların arasında

Yeminler edebiliyor bir adım geri atmamak üzerine

Dün sevgilin yarın tanımadığın biri

Dün tanrın bugün şeytanın

Önceki gün dostun düşman oluyor

Çok hızlı her şey burada

Üfle üfle üfle

Belki unutursun

Belki silersin ve tekrar başlarsın .

Tutunacak bir şeyim mi var yeryüzünde

Herkes dünden daha yabancı

Anne baba eş dost

Hepsi daha öteki bir diğerinden.

Kesmeliyim benliğimi

Parçalamalıyım ruhumu

Mutluluğumu pay etmem lazım kendime

yaşamım boyunca yetmeyecek bana.

Kafamın içinde her gece bir ihtilal oluyor

Tüm yetki ellerine geçiyor

Kendimi duyamıyorum geceleri seslerinden

Sabah olunca susuyor sesleri

Güneş eritiyor onları herhalde

Eritmese de bastırıyor güneşin aydınlığı.

Tamamlanması mümkün olmayan bir oyun yaşamak

Hep bir kargaşa insanlarla anlaşabilmek

Sözlerin eksik kaldığı yerde, susmanın gücüne tapınılması.

Bir insanı sessizlikte anlamak

İnsan insanı külfet görmedikçe

Sevmek belki de şehrin en kuytu köşelerinde.

Yine aynı hüzün

Aynı kederlerde pişen insan

Değişmedikçe bir şeyler

Tutsak düşüncelerine.

Artık şiirlerde aramıyorum kendimi

Sefilim bu sayfaların arasında.

Özgürlüğümün ölçütü olan benliğim
bir süredir kendide tutsak 
özgürlük sayılamamakta.

kendime kendim söz geçirmiyor
taşımakla zorunlu olduğum gölgem
beni kendi rızası ile terk etti
insan gölgesi olmadan nasıl yaşar?
ya da yaşayabilir mi?
gölgesizsem artık
gezebilirim korkmadan insanların arasında
onlar beni taşımak zorunda kalmaz
benim de lekelenecek bir gölgem yoktur artık.

kibarlığın göz ardı edildiği
düşünülmeden atılan adımlara 
verilmeyen, söylenmeyen
sözler, tavırlar.

Yalnızlığı kolye gibi boynumda taşıyorum
tanımayanlar çıkıyor yalnızlığı
asıl mutluluğu bilmeyenlerdir 
asıl olan herşeyin düşmanı kesilirler 
konu yalnızlığın ile sen olunca.
bireyselleşen bir çağın
insan kalmaya çalışan 
delişmeniyim
kimse insanlığı önemsemediği bir yerde
sen insan olmuşsun 
kim ne kazanır bu oyundan.

bir gün ölünce
anlaşılmadığımdan ölürüm kesin
kimse kimseyi 
kimse bir ötekini
ötekiler hiç tanımsızlara
anlamak için vakit ayırmadı
kesikleri olanların anlamsızlıkları vardır
anlamsızlıklar var eder kesik gölgeleri.

beni duyun artık
sessizliğimi paylaşacak kimseler yok 
isteğimde de yok 
ne anlatıyor bu şair
yazıyor yazıyor
bir sonucu yok yazdıklarının
sonucu olmadan nasıl başlanır bir yazıya.

Habersiz gidişlerim, sessiz gecelerim
bir çocuk gibi savunmasız
isyanlarım göğsüme sığmayan
beni ben anlayamaz
bir yere koyamaz
hep bi eksik kalır ne yapsa
kimseler veremez kanun benim yerime.
uzun bir yolu yürüdüm
yürüdükçe düşündüm
düşündükçe ağırlaştı benliğim
benliğim belasıydı var oluşumun.

küskünlüklerimi kilidi bende bile olmayan bir sandıkta saklıyorum
gerçeklerimi kendime bile itiraf edemediğim zamanlarda tövbeler ediyorum
bir şans daha verilseydi 
eksik olarak yaratılmaktansa 
hiç var olmamayı tercih ederim
gerçek mutluluk mutsuzluktaki hiçlikte.

Kendi bedeninde kayıp

Yabancı kendine

Panik halinde aramaktan yorgun

Elinde sigarası, bir de kederi.

Kederde pişmektir bu

Öyle bir şeydir ki

Hiç sönmez ateşi kederin.

Acımasız bir yol

Nereye gidilir belli olmayan

Bilinmezliğe yürünen, çaresizce adım adım yürünen.

Yazılamayan mutluluk şiirlerine

Anlatılamayan acılara

Anlaşılmayan insanlara

Kusulamayan dertlere yanar insan

Yanar ki ateşini kimse hissedemez.

Defterlerde ölüme terk edilen şiirler

Şiirlerde aranan anlamlar

Denk düşen acılar

Tuz basılan yaralar

Kabuk bağlayıp iyileşmeyen kesikler

İnce ruhların ağırlığı.

Islatan geceler değil seni

Terk edişler,

Ağlatan keder değil seni

Yalnızlıklar.

Saçlarına beyazlar düşürenler

Temsil eder acılarını.

Sarıp yaralarını ilerlemek en zoru

Kolayı yok bunun.

Şarkılarda aramak kendini

Sevgin ile herkese yetişmeye çalışmak

Mutluluğunu herkese paylaştırmaya çabalamak

Eksiğim, gerisindeyim yaşanılan her şeyin.

Herkesler tam ben bölünmüşüm

Bölünerek eksilmişim

Eksildikçe saçlarımdaki beyazları koparmışım.

Başı sonu belli olmayan yazılar

Geveze bir şairin dertleri

Fazladan mısraları

Kendini bulamayan ne yazsa fazla gelir gözüne.

Hayatım bir hüsran üzerine

Küsüp barışamayan bir kaos hali

Sebebini bulamam

Bulursam da sonuca varamam

Varılamayan sonuçların sebeplerinde boğulmak.

Tam olmayacağım ben

Hep bir eksik

Hep bir kırık

Kırıklarım batar insanlara

Kanatır da iyileşmez

Kırıklarımın kesikleri.

Sevgiye hasretlik

Geçmişe küfür

Var olmaya hep bir isyan ile

Ölümü özlem ile.

Şair ağlatır kağıtları

Şair yazar da okurları kusar yaşadıklarını

Unutulur mu şairlerin sözleri

Acıları, hayatları, kesikleri

Şairler hep mi mutsuz

Okurlar mı hep yaralı

Yalnızlığım da bulacağım kendimi

Kendimi öldüreceğim bir kuşluk vakti

Bir insana ne vakit tamamen bırakabilirsem kendimi

İşte o zaman

Şairliği bırakacağım.

Kederinde boğulanlara

Gidenlere küfür edenlere

Derdi kendileriyle olanlara

İleri hep ileri.

Kanamıyorlar

Acıtmıyorlar

Ama varlıklarını taşımak bile zor.

Keder uzun sürünce sıkılıyor insan

Evet kendi kederinden bile sıkılıyor

Farklı renklerini arıyor

Kendinin ve kederinin

Bulamayınca katlanıyor sıkıntısı

Kesiklerine dokunuyorum tam da o an da

Sıkıntımla sırt sırta omuz omuza direniyoruz

Herkesin mutlu

Herkesin oradan oraya savrulduğu

Dünyanın acımasız eşitsizliğine

Direnişte kazanan olmuyor

Kazanmak için değil belki de hafiflemek için direniyorduk

Ama nafile

Biz düşünenler düşüncelerde boğulurken

Sadece yaşayanlar daha önde gibiydi

Daha çok düşünür oluyorum,

Kesiklerim ile ilerliyorum.

Hayat beni eksiltince bir köşemden

Kelamlara sığınıyorum

Kağıtlara saklanıyorum

Sessiz bir ağıt gibi yazıyor ya da okuyorum

Okudukça yarama tuz basar

Yazdıkça iyileştiriyorum

Belki de deliyim

Delilikte özgürlüğü buldum

İnsanların sadece yaşadığı

Sanki en iyi ben yaşarım gibi nidalarının duyulduğu zamanda

Varsın ben delirmiş olayım

Hayata küfürlerim var

Küfürlerimi sakladım kesiklerimin arasında

Hayat kesik attıkça

Saklamam için yer açılıyor

Şimdi hayal ediyorum da

Keşke uzak olsam kentlere

Kentlerin oluşturduğu kederlere

Boğuluyorum çünkü

Nefessiz kalmışlık değil

Anlatılamayan bir hal benim ki

Ben bu kentlerin arasında

Kendim gibi bir kederli görünce

Hemen sinerim ruhuna

Kesinlerini sayarım

Benden çoktur bilemem ama az diye de yargılamam

Çünkü bilirim ağırlığını.

Ben kötü şiirlerin yazarı

Ben kentlerin uyumsuzu

Yaşamayı bilemeyen, bir türlü öğrenemeyen

Ama gizliden yaşamaya tutkun

Ne kadar eksilirsem

Ne kadar azalırsa sevdiklerim

Ne kadar kaybolursam kentlerde

Bulun beni sokaklarında

Bilin ki mutluyum ama diğerleri gibi ucuza kazanılmış bir mutluluk değil benim ki

Hayat her bir kesiğinde

Bana hak edilmiş mutluluğu

Ve saymayı öğretti

Bir kesik daha eklendi şimdi

Acıtmayan, kanamayan.

Bir bunalım kış ayının sabahı gözlerimi dinmeyen isyanım ile uyandım. Duş almak istedim, aldım da. Beni eksilten bir günün sabahındaydım yine, dışarı çıkmam ve düşmanlarım ile vakit geçirmem gerekiyordu, umarım dayanabilirim diye geçirdim içimden. Her günün bana acı çektirdiği bir olayı oluyordu, bazen acı ile alay ediyordum ama kimi acılar oluyordu ki alay ettikçe kıvranıyordu beni. Yorulmuştum artık yüzüme yapıştırdığım aptal bir gülümsemeden, yine yapamadım ama evden çıkmadan son kez aynaya baktım o aptal gülümseme orada mı diye.

Gündelik işkencelerim daha evden çıktığım an marketin önünde D. İle karşılaşmam ile başlamıştı, alt komşum insanın ruhunu tüketen biriydi. Sadece günaydınlaştık, fakat o bile ruhuma ilk damla zehri düşürmeye yetti.

Evet ben böyle biriyim işte, ben Bay Z. Bulunduğu yüzyılda kendini kaybetmiş, hatta kendini bulamamış hatta karşılaşmamış biriyim. İnsanlarla ilişkileri zorunlu, sevgisi kusurlu, bağlılığı korkulu. Bağlanmaya korkan, sevgisini gösteremeyen, ilişkilerin de hep kendini zorunda hisseden bir insanım. İnsan kalmaya çalışan, öteki renklerin sahibi, ara renklerin arayıcısı. Benliğine aşık münzevi biriyim. Günlerce ne yazacağını düşünüp sonra unutan, bir oturuşta şiirler yazan ama asla yayınlatamayan bir adsız şair.

Aşk şiirlerinden nefret ediyorum, sokakta yürürken birisini duydum yüksek sesle vıcık vıcık bir aşk şiiri okuyordu, adımlarımı hızlandırdım. Bu yüzyılda kim aşık olacak kadar akılsız olabilir dedim içimden, ama yine de saygı duydum benim doğrum genel olamazdı o doğru tekti, benimdi. O sokağı boylu boyunca yürüdüm, yol ayağımın altında akıp gidiyordu, ilerledikçe her adımda yeni bir şiir okudum içimden, yine unutacağım adsız tarihsiz bir şiirdi. İçimden, ruhuma ruhumdan, sözcüklere aktı ve yürüdüğüm kaldırım taşlarının altına saklandı sözcükler. Geri dönüp toplamaya hevesim yoktu, belki bir sokak kedisi bulur oynardı, sahip çıkar diye düşündüm.

Sessiz bir kafeye oturdum şimdi, zihnimin sesini dindirmek için. Defter almıştım daha yeni, zihnimi ona kusup zehirleyecektim defteri. Kafeye gelmeden kitapçıya uğradım, şiirim bittiği an ile denk düştü, kitapları karıştırdım hatta kitapçıda çalışan kızıl saçları olan, belli ki orta yaşlı bir kadınla konuştum ayaküstü. Onunla ülkenin halinden bahsettik. Üç kitap aldım ve çıktım, onlarcası evde okunmayı bekliyor dedim içimden, kendimle konuştum. Sonra kendimi susturup iki güzel roman ve bir şiir kitabı aldım. Özdemir Asaf aldım, Y a l n ı z l ı k 

P a y l a ş ı l m a z

Kahve söyledim. Şekerli içerdim hep, şekere bağımlı gibiyim bunu düzeltmem gerekiyor ama neyse, bu şimdinin konusu değil. Gözlüğümü düzeltip açtım defteri yazmaya başladım, az öncede dediğim gibi defteri zehirlemeye.

Kimse ile uyumlu olmam gerekmiyor, bir muhalif duruş sergileme değil benim ki. Kendi renklerimle var olma isteği. İnsanların çoğu bana garip geliyor, biliyorum ki bende onlara garibimdir. Zaten bu yüzyıl garipliklerin çağı. İstemsizce geçtiğim sokaklar, istemeden verdiğim sözler, zoraki sevdiğim insanlar yok benim. Net olmanın verdiği rahatlık işte bu. Herkesin bir doğrusu vardır, doğruları ile yaşamalı bir insan. Herhangi birine asla kızmadım, doğrusu benim doğruma uymuyor diye. Uzunca dinledim, kendi mantığım ile fikrimi sundum ve asla bir kabul edilme beklemedim.  Ne değişecekti ki kabul edilseydim, benim benzerimden bir tane daha var. Düşüncesi bile korkunçtu. Benzerim olmasın benim, hatta kimse kimsenin benzeri olmasın. Herkesin bir çizgisi, herkesin bir doğrusu, herkesin farklı renk ile yazdığı bir kalem olsun isterim. Hiçbir zaman birinin yüzüne nefret kusmadım, bir tartışmada haklı çıkmaya çalışmadım, zaten tartışma ortamından olabildiğince kaçınırım. Kendi doğrularımı ancak böyle koruyabilirim. İnsan insanı değiştirir, insanların beni değiştirmesine izin vermedim. Beni beslesinler, fikir üretebilsinler. Bana öyle bir şey ile gelsinler ki uyumayı unutayım, günlerce düşüneyim üzerine. Her şeye ben diye başlayınca bencillik ile suçlanıyor insan. Ne saçma. Bencillik ile ben olabilmeyi karıştırıyor insanlar. Birey olmak, kendi kendine yetebilmek benim arzum. Münzevilik, insanlardan sonsuza dek kaçmak değil benim düşüncem. İnsan diğer insanların arasında yaşamalı, yaşamalı ki farklılaşsın beslensin üretebilsin. Benim düşüncem insanlara en mantıklı mesafece, çizgide durabilmek. Alacağını alıp önüne bakmalı kişi, bakmalı ki yol alabilsin. Yol alabilsin ki kendi olsun. Benim arzularım, benim yalnızlıklarım, benim kalabalıklarım, benim seslerim, benim mesafelerim, benim avareliklerim, benim hoppalıklarım. Ben, ben olmaya başardığım da bu yazı anlam kazanacak. Ben olmaya başaranlara, o azınlıkta olanlara tebriklerim ile. Ben çağının bir manifestosu olarak, benden sonrasına bir iz bu yazı.

                                                                                                             Bay Z. 

Ben yazarken kahve geldi, soğumadan bir yudum aldım. Karşı masamda birisi hararetli şekilde bir şeyler yapıyor, çalışıyor belli ki. Az önce telefonu çaldı, masadan kalktı arayana cevap verdi. Kahvemden bir yudum daha alıp kötü bir şiir yazmak geldi içimden, şiir yazardım ama asla beğenmezdim .

                  KÖTÜ ŞİİR SENFONİSİ

Bir masada iki insan

Sözler dökülüyor masaya

Kelimeleri topluyorlar masadan uzaklaşmadan.

Beyaz bir rüya hayal ettim,

Hayalim ile avundum

Ben bu akşamüstü, hayallerimde kayboldum.

İlgiye küstüm, çağ ile savaştım

Kötü kelimeleri birleştirip,

Kötü şiirler yazdım

Yok olmak istedim, hiçliğe gömüldüm

Var olmak istedim, çoğunluğa taptım.

Kötülüklerde boğuldum, iyiliği aradım

Bu akşamüstü ben, yalnızca bu şiirde vardım.

Kalemin gücüne inandım, çağ dışı kaldım

Çünkü çağ ekranlardan, maskelerden ibaretti.

Sefilliğe taptım, özgürlüğü aradım

Ararken yoruldum, saç tellerimi kopardım mesela

Çizik attım hayata

Bir trans bireyin dilinin altındaki neşterdi yaşamın özeti

Herkesler taşıyamazdı yaşamın keskinliğini

Dünya griydi

Hayat gökkuşağıydı, soldu

Yaşam keskindi, ellerimize kıymığı battı.

Yaşanılmış bir yüzyılın, yaşayamamış biri olarak görürüm kendimi. Neden bilmem hep dondurulduğumu düşünürüm. Sanki ben doğmuşum belli bir yaşımda beni dondurmuşlar, sonra uyanma vaktim gelmiş ve uyandırmışlar. Garip düşünceler peşimi bırakmıyor, ne yazsam bu düşüncelerim yüzünden garip bir hale dönüyor.

Çizik attım hayata diye yazdım şiirimde, neydi çizik. Nasıl çizik atmıştım yaşayamadığım hayata?  Bak yine yapamadığım şeylerden bahsediyorum. Bu huyumu sevmesem de üzerinde çok durmuyorum. Ben yazma cesareti gösterip çizik attığımdan bahsetmişim. Ya diğer yaşadıkları hayata çizik atanlar?

Kahvemden son yudumu aldım, ters çevirdim. İçe doğru derdi herkes dışa doğru kapadım, inandığımdan değil, inanmamda zaten. Benim ki sisteme, alışılan her şeye bir başkaldırı. Kahvem soğuya dursun, amaaan soğusa ne olacak kime baktıracağım ki? Kadermiş sıçayım böyle kadere! Neyse sakinleşmem gerekiyor. Kahveden aldığım son yudum da ağzıma azıcık telvesinden geldi. Kaderime şekil verecek telveden birazını yutmuştum. Yutmasaydım acaba at olup murat mı, yoksa uzunca gidilecek bir yolumu gösterecekti bana, kaderimin hangi tarafını yutmuştum acaba. Neyse yine düşüncelerin tırmalamaları bunlar. Telve ağzıma geldiği an iğrendim zaten, hiç sevmem.

Kahve ben bunları yazarken soğudu, telve şekil verdi tüm fincana. Kapalı fincana yan gözle baktım, ters halde neler saklıyordu acaba, açtığım an başlayacaktı fısıltılara. Kahvenin bu düz olduğuna inanılan dünyaya göre ters hali bana bir ilham verdi. Ve bir şiir daha yazdım. Bu yazı, bu öykü, bu şehir, bu gerçekçilik ya da bu kurmaca işte tam olarak bu nokta ve bu şiir ile bitiyor.

Sevişme öncesi yükseklikten asılıyor birisi

Yükseklikten asılan insan yaşamının neresinde olduğunu

bilebilir mi?

Bilinmezliğin içinde yolunu kendi seçene

Yanlış yolu seçti diye

Kim haklı şekilde kızabilir.

Kızgınlığın içinde kırdıklarına karşı samimi özrünü kim sunabilir?

Yükseklikten asılan biri ne kadar yükseklikte olduğunu bilebilir mi?

Yalnızlığın içinde biri yalnızlığını ölçebilir mi?

Günahkar biri diğer günahkarlar ile kendini kıyaslayıp aklanabilir mi?

Sevişme öncesi yükseklikten asılıyor birisi

Kendisi ya da hiçbiri

Hiçbir şey ya da çoğu olağan şeyler

Düzlükte yürürken ayağı takılan birinin

Elinden kim tutabilir?

Asılanların arasından kurtulan birisi

Asılmanın hüznü değil sevinci

Sevabı değil günahı

Anlatıcının kafasının karışıklığı…

                                                                                                                       11.12.2021                                                                                                                       Bay Z.

Her günün gecesinde ruhumdan bir mavilik eksilir, ne vakit mavisiz kalırım bilemem, yaşatmam gerekiyor maviyi. Kalbim o kadar kırıldı ki, gezintiye çıkamıyorum kalbimde kırıklar kesiyor kanatıyor, mahvediyor gezimi kendime döneyim diyorum, kendimi bulamıyorum. Sığınacak bir tanrım bile yok. Sığınacak bir kendim yok. Bir kalem bir kağıt bir de gecelerin gamı var.

Kim bir şairi kırsa
Şair gider uzun bir dizeyi kırar mesela
Bilirim kim dokunsa şiire
Eline bir kıymık saplanacak.
Bilirim kırılmış dizeleri tamir etmez zaman
Yorgunum oysa
Durmadan kendime bir tunç uyak aramaktan.

- DİDEM MADAK

Kıymıkları ile dolu yazılar, şiirler. Yazdım da kime ne, yazdım da kim ne yapsın benim yazılarımı. Siyaha boyadım bütün yazılarımı ölümü arzuladım her birinde, tanrıyı suçladım, kendimi aradım, bulamadım, küstüm. Döndüm hep kendi çevremde de bir türlü yerleşemedim tam bedenime. Bedenimin yabancılaşması, ruhumun sarhoşluğu, gecelerin bulanıklığı, tanrının belirsizliği.

Gecelerle aramda yakın ilişki var, uyutmazsa zihnim gecenin boşluğuna düşerim hep. Gözlerim nemliyse yastığım ıslanır, ruhum kederliyse defterlerim eskir. Bu hep böyle oldu. Aydınlık günlerin geceleri hep böyle geçip gitti. Ömrüm eksildi, kederim arttı.

Bir ağıt olarak yak beni Allah’ım
Parmaklarına kına olayım hayatın.
Affet bu siyah ve transparan duayı.
Ben zaten gecenin arka cebinde falçatayım.

-DİDEM MADAK

İzmaritler çoğalıyor küllerinde yıkanıyorum, gözyaşları ile kirleniyorum. Gecenin bana kattığının yanında aldığı şeylere yüreğim acıyor. Yine yas ve keder zamanı, ben bittim, ölüme eğmeliyim başımı.

Pek az zamanı kaldı bu zora koşulmuş bedenimin,
Olduğum gibi ölmeliyim, olduğum gibi...
Tüy, kan ve hiçbir salgıyı düşünmeden,
Kesmeliyim soluğunu doğmuş olmanın!

Nasıl da biçilmiş kaftan ölüm
bu solgun yürek için.
Sevinçlerle sevinçleri bağlamayan zaman bir.,
bir boz köprü ve onun dayanılmaz gölgesi.

Yitiyor işte gözardı edilen bedenim,
Olduğum gibi ölmeliyim, olduğum gibi...

Dost, ana baba ve hiçbir umudu düşünmeden
Doğramalıyım bu tiksinç vücudu beynimle!

Bilirmiydim yaklaşan karanlığı daha önceleri,
Son verilebilir yaşamın benimki olduğunu?
Şendim, şendim ben,
Kahkaham insanları ürkütürdü!

Zamanı azaldı artık, zorlanmış bedenimin,
Olduğum gibi ölmeliyim, olduğum gibi...
Aşk, bağ ve hiçbir utkuyu düşünmeden,
Kalıvermeliyim öylece kaskatı!

-NİLGÜN MARMARA

Artık sesler rahatsız ediyor beni şehirlerin seslerini kısın, uğultularını bastırın, sokak hayvanlarını bir yere toplayın mutluca yaşasınlar, sokak insanlarına dokunmayın onlar sessiz anarşistlerdir eğer dokunursanız seslerinden sağır olursunuz.

Gerçek nedir? Doğrularla yaşamak mümkün müdür? Okudukça insan mutsuzlaşır, duruldukça kendinle yüzleşir mi? Dört duvar arasında hapis edilebilir mi düşünceler? Neden? Nedir? Mi?

Kusmak istiyorum geçmişimi kusup da rahatlamak istiyorum. Geçmişimle yaşıyor değilim ama yükünü de taşımıyor desem yalan olur. Ne yapmam gerekiyor? Ruhumu nasıl kusturacağım ilacı var mıdır? Mümkün mü bu, hayır değil. O zaman düşünüp de kaçırma hayatı. Kalk!

Kalabalıkların yalnızlığı vasat bir tanım artık. Vasat bile yanında daha kabul edilesi kalır. Ama doğru da, aslında vasat doğruların var oluşunun kanıtıdır. Kalabalıkların yalnızlığı.

Mutluluk şiirleri yazamam, aşkı bilmem. Toyluktan bilmiyor değilim, aslında aşka en yakın benim ruhumdur. Bu çağın insanları sadece bedenlere koşar ya da vasat olan her şeye. Ben bir özlemin peşine düşerim, özlemimde kavuşacağıma inanırım ona. Ondandır ucuz yazılarla kağıtları kirletmelerim. Gelen giden yok. Düşün!

Gelgitli midir her şey? Dalgalar gibi midir insanlar? Ben kimim ve ne sıfatla yaşıyorum hala. Var olunmak sorulmadı, gidişimi kimsenin kalemine bırakmam ki yazsın ve sonlandırsın bu melankolik yaşamı.

İnsan vazgeçemeyeceğim hiçbir şey yok diyor, asıl yüzleşmeyi kimseyi vazgeçecek kadar sahiplenemediğinde fark ediyor. Vazgeçmek eylemdir, sahiplenmeyi reddetmek özgürlüğün ve yalınlığın başlangıcı.

Tütünle kirlendi bedenim toprak ile mi temizlenecek. Toprak ile evlenmeyeceğim, elbet bir gün gömecekler beni ama benim sevdam gökyüzü olacak. Gökyüzü ki onca pisliği korur da hiç yılmaz maviliği.

Okuduğunu ne kadar anlıyorsun? Ucuzca harcıyorsunuz, zamanı öldürüyorsunuz. Zamanın kırılganlığı bitsin artık.

Bedenlerde arıyorum gizlenen şeyi. Hoş bedenleri buluyorum, inceliyorum. İnceledikçe inceliyorum bir yerlerden. Eksiliyorum hayattan ve zamandan. Yine de bulamıyorum gizi, ama aramaya da usanmıyorum. Giz kayıp bulunamıyor. Yılma!

Uslanmadım hiç, ne yaşadıysam hep taşıdım kolye gibi boynumda. Onlar kirlettik sansın, onlar köhne artık diye düşünsün ben bir kendimi, bir de yaratıcıya bırakmayıp kendi çizdiğim yolu bilirim. Uslanma!

Anlatamam, bilemem derdimi kederimi yorgunluğumu. Kim anlatıyorsa bir şeyleri, tanımlayabiliyorsa sadece yüzeyidir o durumun. Öyle kolayca anlatılmaz yaşanmışlık. Öyle ucuz değildir kederin tanımı. Öyle kolay değildir acının yakınması.

Çözümü yok yaşamayı bilmenin, boşa acı çekme. Acını gizleme kopar at kendinden. Mutluluk dileme, mutlu olunmaz dilendikçe. Yaşa sadece çarkları döndür, kendin kal. Böcekleşme!

Sözler dökülüyor masaya

Kelimeleri topluyorlar masadan uzaklaşmadan.

Beyaz bir rüya hayal ettim,

Hayalim ile avundum

Ben bu akşamüstü, hayallerimde kayboldum.

İlgiye küstüm, çağ ile savaştım

Kötü kelimeleri birleştirip,

şiirler yazdım

Yok olmak istedim, hiçliğe gömüldüm

Var olmak istedim, çoğunluğa taptım.

Kötülüklerde boğuldum, iyiliği aradım

Bu akşamüstü ben, yalnızca bu şiirde vardım.

Kalemin gücüne inandım, çağ dışı kaldım

Çünkü çağ ekranlardan, maskelerden ibaretti.

Sefilliğe taptım, özgürlüğü aradım

Ararken yoruldum, saç tellerimi kopardım mesela

Çizik attım hayata

Dilinin altında taşıdığın neşter gibiydi yaşamak

Herkesler taşıyamazdı yaşamın keskinliğini

Dünya maviydi, griliğe boğuldu

Hayat gökkuşağıydı, soldu

Yaşam keskindi, ellerimize kıymığı battı

Bu akşamüstü bu şiir ile kirlendi.