Depresyona girmemek için psikolojimin çökmemesi için çabalıyorum. Her ne kadar dışarıdan çok iyi gözüksem de içimde kopan fırtınaları sadece sen biliyorsun çünkü bir tek sana anlatabiliyorum. Odaklanmam ve bitirmem gereken bir sürü şey var ama kafamın içi meşgul ediyor, o susmayan ses…

Bazen bazı insanların tutarsız davranışlarının beni bu hale soktuğunu düşünüyorum, onlara duygularımı ne kadar belli etsemde bana yaşattıkları dengesizlik beni çıldırtıyor. Ne yapacağımı bilmediğim, sonunda ki ışığını göremediğim bir tüneldeyim. Hayatımda ki herkesi öylece bırakıp gitmeli miyim yoksa bu beni delirten dengesizliğe ayak uydurup alışmalı mıyım?

Yakınımda ki yanımda ki insanların psikolojimi kötü etkiliyor onların anlamsız davranışları kafamın içini acıtıyor.

Yada hiç biri değilde bir anda hayatımın merkezine aniden gelen sen mi beni böyle yaptın?

Bazı duyguları derin yaşamam mı beni bu hale getirdi. Kendimi ait hissettiğim insanlar yüzünden mi böyleyim?

  Yanındayken uzak durmalıyım yanındayken hiç var değilmişim gibi davranmalıyım. Bana kızma lütfen, aşık olunmayacak bir mahlukat değilsin ki olmayayım. Bana sinirlenme lütfen, karışmasın da aklın yoluna devam et. Beni bilme tanıma beni görme beni sevme. Sadece bil, gözümde eşin ve benzerin yok. Belki gözümden ne olduğun önemsiz ama unutma renkli gökyüzüm sen bu dünyanın başına gelmiş en güzel şeysin...