Ertesi gün, güneş doğmadan kaplumbağa tepeden aşağı nehre doğru iner. Orada gece yemeğini yedikten sonra, orada gece yemeğini yedikten sonra tekrar suya dönmek üzere olan suaygırı ile karşılaşır. "Bay Suaygırı seninle halat çekme oyunu oynayalım mı? Senin kadar güçlü olduğuma bahse girerim!" der kaplumbağa. Suaygırı bu saçma fikre güler ama kabul eder. Kaplumbağa uzun bir ip getirir ve suaygırına kendisi "Hey!" diyene kadar ağzında tutmasını söyler. Kaplumbağa tepeye çıkar, sabırsızlanmaya başlayan fili bulur. File ipin diğer ucunu verir ve, "Hey' dediğim zaman ipi çekeceksin ve hangimizin daha güçlü olduğunu göreceksi," der. Sonra tepenin yarısına kadar inip görünmeyeceği bir yere saklanarak bağırır. "Hey!". Fil ve suaygırı ipi çekerler, çekerler, ama hiçbiri diğerini kıpırdatamaz, ikisinin de gücü eşittir. İkisi de kaplumbağanın kendisi kadar güçlü olduğuna karar verir. Hiçbir zaman başkalarının sizin için yapabileceği bir şeyi yapmayın. Kaplumbağa, işi başkalarının yapmasını sağlayarak övgüyü kendi topladı.
 
                                                                                                                      ZAİRE MASALI

Kabul edilmeli ki, eğer bir avcı at arabasının emniyetine güvenir, altı atın bacaklarını kullanırsa ve birinin dizginleri tutmasını sağlarsa kendini yormaz ve çevik hayvanları apansız yakalayabilir. Diyelim ki arabasının avantajlarını bir kenara bıraktı,  atlarının yararlı bacaklarından ve dizginleri tutanın becerisinden vazgeçti ve hayvanların peşinden koşmaya başladı. O zaman bacakları ne kadar hızlı olursa olsun hayvanları yakalayamaz.
                                                                            HAN-FEİ-TZU, ÇİNLİ FİLOZOF, M.Ö. III. YÜZYIL
                                                                                                                

İnsanlar bir iyilikten çok, incinmenin karşılığını vermeye hazırdırlar, çünkü minettarlık bir yüktür, intikam ise zevk.       
                                                                                                                        TACİTUS,M.S. 55-120

Halâ buradayım... Çıkmazın en güzel gül kokan dikenli sokağında. Halâ bulamadım zira kendimi. Kendimi bulabilmenin bu kadar zor olacağını söylemeye çalışsaydı biri gülüp geçebilirdim, ne kadar zor olabileceğini sorgular ardından kendini bulamayan herkese adına alayla gülümsemek için gerilirdi dudaklarım. Büyüdükçe anladım. Kaosun göbeğine çekilen ruhun karamsarlığın pençesinde can çekişirken, insanın kendisini bulmak şöyle kenarda dursun yaşadığını bile unutabiliyordu. Kaygılar kişiliğe bürünüyor, sorumluluğun yüküyle ilk kez karşılaşan içimizdeki çocuk afallıyordu. İlk yaramızı böyle alıyorduk hayattan ve kaybettiğimiz ilk savaşın adına büyümek diyordu bu yaşam denen kavram. İnsanların bizi anlamaktan yoksun olduğunu görüyorduk, çocukluğumuzun masumiyetinin gittiğini, herkesin kendi derdi ile boşluğa baktığında anlıyorduk. Çocukluk o anda, o bakılan boşlukta hayatını kaybediyor ve koşulsuz mutlu olabilmek ile gömülüyordu. 

Peki bu savaşı nasıl gizliden gizliye yaşıyoruz, herkes aynı şeyi yaşarken nasıl böyle kutsal bir sır gibi örtülüyor üstü? İşte o da büyümenin ilk dersi. Böyle gizliden gizliye öğretiyor hayat tek başına başa çıkabilmeyi. Ne acıklı kendi hayatımıza meydan okumak ve her defasında sadakât ile boyun eğmek! Size bunun bir serüven olduğunu söyleyeceklerdir, hangi pencereden baktıklarına bağlı olarak değişir bu savaşa verilen isim. Bir çok ismi var bu savaşın ancak yetişkinler buna büyümek diyor. Mağlup olmuşlar, hissizleşmişler, gözlerinde ruhsuzluk var ve biraz da hayalsizler. Kendimizi bulmak için çıktığımız bu sözde serüvenin adı büyümek ancak insan nasıl olurda kendini bulmak için çıktığı yolda kendini kaybeder? En kötüsü de bir zamanlar zihninde oradan oraya koşup topladığı hayallerini unutup siyah beyaz bir evrene boyun eğer? 

Korku hikâyesinden hallice olduğunu anlatamadım kimseye, herkes ikna olmuş gibi bu duruma. Sessizce reddediyorum bunu, büyümeden de büyüyebilir insan diyorum. Sanırım giderek deliriyorum... Belki bu savaşın kazananı delilerdir, belki bir gün kazanıp deliririz.