Bugün eğer uzaydan bir canlı dünyamıza gelse ve bize siz nesiniz deseler? Kim dürüst olacak? Bizler menfaat ilişkileri üzerine kurulu, makyavelizmi benimsemiş ama bunu kesinlikle gizlemiş, tatlı sözleri yüzümüze acı sözlerimizi arkamızdan söyleyen, çaresiz, aç susuz varlıklarız, diyebilecek miyiz? Ve evet az bile söylemiş oluruz ve evet aç ve susuzuz. Özgürlüğe, sevgiye, takdire, saygıya, inceliğe açız.

Öz eleştiri yapmalı, insanları yargılamadan, normal bir iletişimde bile söz kesmeden konuşmalıyız artık kaçıncı yüzyıldayız. Silkinip kendimize gelmenin, varlığımızın hakkını vermenin, nazik olmanın, tebessüm etmenin, yol vermenin, küçük küçük iyiliklerle başlayıp onları bir ağaç gibi büyütmenin vakti gelmedi mi?

Sonuç olarak demeliyiz ki işe kendimizi düzeltmekle başlayarak göremediğimiz, unuttuğumuz, hissetmek istediğimiz duygu ve davranışları ufak ufak hayatımıza sokmaya ve klasik ama umutvari bir sözle, dünyayı daha güzel bir yer yapmaya var mısınız?

Üstüne basıp geçtiklerini gör

Bir gün olur arsızca tepene çıkar

Yüce dağların şanını gör

Bir gün olur zirvene ayak basar

Üstüne basıp geçtiklerini gör

Gör unuttuğun nezaketi

Sağına bak soluna bak oradalar

Her yerde gideri var, kapağı rögar

Ayağının altına aldığın hoşgörü

Cebinde unuttuğun saygı

Sağına bak soluna bak oradalar

Her yerde gideri var, kapağı rögar

Kalifiyesiz tatsız tuzsuz bu duygular

Görmek istemezsin, indir burnunu Kaf dağından

Esir almış üstüne basıp geçtiklerin

Komutan olmuş Rögar

Pisliği içine akar.