Burada artık ne sevgi kaldı ne de sevgili.Kendi açımdan bakıyorum,ben hala ilk günkü benim,sana bakarken gözleri destanlar söyleyen,yüzünün her zerresini dudaklarına kazımış ve bundan bir saniye bile sıkılmayacak bir ben...

Sevgim hala sürüyor,bundan hiç şüphen olmasın.Sadece bugün kırıldığım kişi,dün olduğun kişiyle aynı değil.Ve bu beni ne olursa olsun hep yaralayacak.

Çünkü,ben seni mırıldandığımız şarkıların dansında tuttum,bir fotoğrafla silebilecek kadar aptal hiçbir zaman olmadım.Simli kartonları binlerce yıldıza benzetip o soğukta kutupların ne derece soğuk olabileceğini hayal etmeyi sevdim.

Senin de bunların her birini ayrı ayrı sevdiğini biliyorum,sen benim aklımı okuyamazsın...

Benim anlattıklarım ne ölçüde seni belirliyor bilmiyorum ama belirlemesini de hiçbir zaman istemedim.Bana olduğun gibi gelmeni istedim.Keşke sen de öyle isteseydin,en azından dün,ilk gün,sadece bugün değil...

Şimdi bu yazdıklarım bir şey ifade edecek mi bilmiyorum ama,burada artık ne umut kaldı ne de ışık.Burası kapkaranlık...

Elinde meşaleyi tutarak beni beklediğini hatırlıyorum,ilkler her zaman kazınır,ancak kazanma kısmında aynı fikirde değilim.

Ben karanıktım o gün,sen bana meşale tuttun...Ama anladım ki yine kapkaranlığım;dün,yarın,sadece bugün değil...

Bu mektubu bitirmeden önce söylemek istediğim ama söyleyemediğim üç şey var:

1.Ben duygularımı ne kadar çok gösterebilen bir insan olsam da tam olarak gösteremedim.Bu yüzden hep yazmayı tercih ettim,yüzünün her zerresine öpücüklerimi yazdım.Umarım sevildiğini benim kadar hissetmişsindir.

2.Ben hayatımın hiçbir noktasında bu kadar hayat dolu,bu kadar mutlu olmamıştım.Sen bana umut dolu olmanın o kadar uzak olmadığını kanıtladın,bunun için çok teşekkür ederim.

3.Sen bunu okurken ben hala yanında olacağım,hala ilk günkü halimle.Buradan ayrılmak isteyebilirim,yarın,bir gün,sadece bugün değil...

Eğer bir gün buradan ayrılmayı seçersem;gör,sev ve yaşa...

Değmez bu dünya bir damla gözyaşına.

Bak bir etrafına,

Kuşlar hala uçuyor mu?

Vapur sesleri Kadıköyden;

Güzel şeyler yakınında,

Görebilirsen...

Uyan ebedi uykundan

Kızılcıklara al düştüğünde

Kendini uykuya bırakma biriciğim

Öğle güneşi hasat vaktidir

Uyan ebedi korkundan

Dillere dualar düştüğünde

Kendini uykuya bırakma biriciğim

Öğle güneşi hüzün vaktidir

Uyan ebedi edebinden

Beyazlara siyah düştüğünde

Kendini maviye bırakma biriciğim

Kendini maviye bırakma

Kendini maviye bırakma

Gittikçe dibe batıyor gibiyim,dipte ışığın değeri daha çok biliniyor kanımca...Ve ışığa ne zaman ulaşacağımız belli değil Moriva'm,ama ulaşmak için teptiğimiz yollar ışığı değerli kılan yegane şey.

Boşluğun son katmanındayım bugün,ışığı görmeye çok yakınım.Değerini bilmeliyim bütün bu yaptığım yolculukların,tuttuğum ellerin,tutamadığım ellerin...Ve artık ışık çok daha net,ben çok daha benim.Bir gün daha...Ve ben bir bütünüm.

Sen her zaman duyduğuna anlam yükleyen biri oldun,bense duyamadıklarıma...Bunun beni senin gözünde dört duvar arasına tıkılmış,tek çıkış yolunun doğrunun saklanması olan biri yaptığını adım gibi biliyorum,ama öyle basit bir şeyi de unutma ihtimalim var.

Benim seni her zaman sevmiş olmam artık bir şey ifade etmeyecek,sen çoktan kanatlarını açtın ve o kanatların altında ben yokum.Ve ne yazık ki bu yok olma arzusu beni her zaman fırtınanın kalbinden uzak tutacak.

Hatırlıyor musun,bir keresinde bana bir parça dinlettiğini?Unutacağımı düşünmüştün,ama ben unutmadım.Yaklaşık kırk adımlık hastane bahçesinde attığım her adımda ben o parçanın sözlerini tekrarlıyordum,senin için bir başkası olmamak adına...

Ama sonunda bütün umutlarımı kaybetmiştim,sana dair umutlarımı...Babam,sen artık var olmayan birinin acısını çekiyorsun diyordu,lakin biliyordum ki senin içinde hala iyilik vardı.Sadece benim için değildi.

Yıllar geçti ve fotoğrafını gördüm.Yetişmişsin,hayata atılmışsın,benim yapamadığımı yapmışsın.Bundan şikayetlenecek değilim elbette,ne kadar kanatlarında bana yer olmasa da biz hala dostuz.Ve bilmeni istiyorum ki sana beslediğim duyguların içinde asla nefret yok.

Son bir kez siyaha boyanmış gökyüzüne bakıyorum ve o gece gözümün önüne geliyor.Bu ikimizin de suçu değildi,hiçbir zaman da

olmayacak.Yolun sonu belki çok yakın,belki de hiçbir zaman gelmeyecek,bunu bilemem.Tek bildiğim şey,tekrar dört duvar arasına tıkılmadan önce,umut vermek istiyorum.

Yalnızlığımla baş başa bırakın

Bir tek o anlasın

Bütün tasamı,

Bütün kederimi.

Hayal ettirsin en siyah zamanımda

En renkli günlerin geleceğini.

Ve bir de güzel bir aile,

Güzel dostlar...

Yarı yolda bırakmayacak,

Veda ederken ağlatmayacak,

Ardından şiirler eskitmeyecek,

Bir dost...

Bir eş...

O günler de gelecek,

Ve o günler geldiğinde,

Yalnızlığım bir köşede

Bana gülümseyecek.

Rüyalarımda bile mutlu değilim artık Moriva'm,kaçacak yerim yok çünkü orada.Sıkışmışım,kıstırılmışım;çıkmaz sokakların en çıkmazındayım.

Bacaklarımdan akan kan demiştik ya,bir rahatlama geliyor ardından...Fırtınaya sürükleniyorum;yine,yeni,yeniden.

Bach eşliğinde hayatıma kırmızı bir sayfa açıyorum,çello telleri birer birer parçalanıyor ellerimde;saklıyorlar,yaramı kimsecikler göremesin diye...

Böyle de umutlu sayılırım eskisinden,içi boş kafalarla birkaç saatlik sohbetten sonra dünyanın gidişatını asıl benim gibilerin dert etmesi ve bu doğrultuda umut beslemesi gerektiğini anlıyorum en azından.

Bacaklarımdan akan kana gelirsek...Bir gün kendimle barışır ve aşağı bakmayı becerebilirsem,orada bütün o boş kafaların imzalarının atılı olduğunu göreceğim.