Karanlık her yer, sessiz ve ıssız. Yağmur yağıyor, soğuk çok soğuk. Üşüyen bedenim değil, ruhumdu. Üstümde ince bir hırka ve eşofmanım var. Benim dışımda kimse gecenin bu saatinde kaldırımda oturamazdı tabii. Yere düşen her yağmur tanesi içimi ürpertiyordu. Bir yanım korkak diğer yanım cesuru oynuyordu. Evde, sıcacık yatağımda uyumak varken neden mi buradayım?

Gecenin bir saatinde telefonum çaldı. Bize dönmek için yola çıkan abimin arabası tırın altında kalmış. Ve kurtarılamamış. Tır şoförünün durumu ise ağırmış. Benim yüzümden. Henüz bitmedi. Babam, bana yeni dönmüşken ölüm sırası ona ve kardeşlerime gelmesin diye evden ayrıldılar. Benim yüzümden. Elini bana uzatan herkes kötü bir şekilde nasibini alıyordu. Emin olduğum bir şey vardı. Şu ana kadar hiç inanmamıştım ya da inanmak istememiştim fakat tüm olanların nedenini buna bağlıyordum. Uğursuz'dum ve bu benim lanetim olmuştu. Bedelini ise sevdiklerimin canı ile ödüyordum. Kendi ellerim ile almıştım canlarını. Sevdiklerimin katiliydim ben. Keşke, keşke her şeyi değiştirebilseydim. İlk kendi canımı alırdım.

------------

Elimde sıkıca tuttuğum anahtara baktım. Bir şey yapmalıydım. Islanan saçlarımı gözümün önünden çektim. Yağmurun şiddeti artıyordu. Ayağa kalktım. Hırkayı çıkartıp yere fırlattım. Korunmam değil korumam gerekiyordu. Olmadı. Teker teker çıktım merdivenleri. Anahtarı deliğe sokup sola çevirerek açtım kapıyı. Girdim içeri, kapattım kapıyı. Anahtarı yere attım. Boş evde yankılanan ses kulağımı acıtmıştı. Çok dağınıktı ev. Her gün toplamak için saatlerimi harcadığım ev benim ellerimle dağılmıştı. Ayakkabılarımı çıkarttım. Yanyana getirip kenara koydum. Cam parçalarının üzerinde yürümeye başladım. Hissizdim artık. Canım acımıyordu artık. İnsan kaybedince öğreniyormuş demek ki bazı şeyleri. Sessizdim, kimsesizdim yine. Bitik bir haldeydim. Abimin ölümünü öğrenince sinir krizi geçirmiştim. Babam da apar topar çocuklar ile çıkıp gidince sakinleştirecek kimsem kalmamıştı. Kendi kızının Uğursuz'luğuna şahit olmuştu. Korkmuştu benden. Düne kadar yaralarımı sarmak isteyen adam benden korkup kaçmıştı. Yine yapmıştı bunu. Yaşanan her bir olay benim suçumdu. Benim! Doğmamış olmayı dilerdim. Hiç var olmamış olmayı, aldırılmayı dilerdim. En başından kıymalıydım canıma. Sevdiklerimi bu dünyadan silmemiş olurdum.

Yerlerde cam kırıkları, duvarlarda fırlatılan cisimlerin izleri, parçalanmış yastıklar, bağırmaktan kısılan ses ve kan çanağına dönmüş gözler. Attığım her adımda bir cam parçası saplanıyordu ayağıma. Umurumda değildi. Kalp sızımın yanında bu bir hiçti. Kendimi silmek için hala bir şansım vardı değil mi?

Cam parçalarına dikkat etmeden banyoya ilerledim. Aynadaki görüntüm midemi bulandırıyordu. Kendimi bir hayalet gibi hissediyorum. Tüm mutlu hayatların olduğu bir yerde, perde arkasında görünmez bir şekilde dolaşıyordum. Kendimden öyle nefret ediyordum ki bunu yapacaktım. Suyu sonuna kadar açtım ve küveti doldurmasına izin verdim. Kardeşlerimin önceden kaldığı odaya ilerledim. Oyuncakları, kuyafetleri yerli yerindeydi. Dişlerimi sıktım, zor olsa da yutkundum. Benim yüzümden. Her şey benim yüzümden. Elime, kokularının en çok sindiği pijamalarını alıp banyoya geri döndüm. Paspas benim kanımla renklenmişti. Su yarısına kadar dolmuştu bile. Küvetin içine girdim. Bacaklarımı uzattım su ise akmaya devam ediyordu. Su hafif kırmızılaşıyordu. Elimde tuttuğun pijamaları burnuma götürerek kokuyu içime çektim. Masumluğun, saflığın kokusu vardı adeta. Bu kokudan bile mahrum bırakmıştım kendimi. Bugün bu iş bitecekti..

'Allah'ım bunun için bana kızma olur mu? Halimi görüyorsun. Elimden başka hiçbir şey gelmiyor. Tek çarem bu. Benim dikenim herkesin canını acıtıyor. Herkesin hayatını solduruyorum. Bu defa kendi dikenimi kendime batıracağım. Affet beni lütfen..'

Su boynuma kadar yükselmişti. Yavaş yavaş yolun sonuna geliyordum. Günah olduğunu bile bile işliyordum. Umarım affedilirim. Sarıldığım pijamalar ile birlikte gömüldük suya.

'Ben Eslem, diğer adı ile Uğursuz.

Annesinin aşkını elinden alan, babasının gözünü korkutan, abisinin ve ablasının hayatını karartan biri. Doğduğum an hayat ile mücadelem başlamıştı. Her şeyden bir haberdim. Bu denli sonuçlanacağını bilemedim. Çocuktum, benim sokakta ip atlamam gerekirdi. O iple kendimi asmayı düşünmem değil. Hiç arkadaşım olmadı, hiç okula gitmedim. Ablamla abla-kardeş ilişkimiz hiç olmadı. Onu da ben kopardım hayattan. Kendimi tanımıyorum bile. Hangi rengi, hangi yemeği severim bilmiyorum bile. Şimdi sıra kendimde. Hayatsız hayatıma son noktayı koyacağım..'

'Yanınıza gelmeyeceğim. Uğursuz'luğumu bu kez uzak tutacağım sizden. Affedin beni. Abla, abi sizi çok seviyorum. Huzurla uyuyun..'

Uyandığında odasında tek başınaydı. Ağızında ilaç tadı vardı. Hiç sevmezdi bu tadı. Bayıldıktan sonra babası kucaklayıp yatağına taşımış olmalıydı. Hafızasını yokladığında hatırladığı şey çektiği şiddetli ağrıydı. 

Kapı açıldı ve elindeki tepsi ile içeri girdi adam. Tepsi de bir kase çorba, bir bardak su ve ilaçlar vardı.

-Uyandın mı kızım? Nasılsın, ağrın var mı?

-İyiyim, biraz mayışık hissediyorum. Ağrı bayıldıktan sonra geçti sanırım.

-Seni yatağına yatırdıktan sonra arkadaşımı aradım. Kızı hemşire, sağ olsun ağrı kesici iğne yaptı. Çok şükür daha iyisin. 

Tepsiyi kucağına koyarak kızına çorbayı içirmeye başladı. Terk ettiği kızına zarar gelecek diye çok korkuyordu. Onu bu hale neyin getirdiğini merak ediyordu aslında. Tüm yaşananları tüm detayları ile bilmiyordu. Ve biri artık anlatmalıydı. Adam eve geldiğinde kapının önünde üzerine 'ESLEM' yazan bir sopa vardı. Kızının geçmişini bilmediği için anlam veremedi görünce. Çorbasını bitiren kızına vitamin ilacını da içirdikten sonra tepsiyi masaya bıraktı. Yorgun görünen kızına soracağı sorularla onu daha da yoracaktı. Bekletemezdi soruları ve gittikçe artıyordu. Yanıtsız kalamazdı daha fazla.

-Kızım, belki yeri değil ama daha fazla erteleyemem. Konu sensin, yaşadıkların. Neler yaşadın, neler yaşattı bilmek istiyorum. Seni daha iyi korumak istiyorum. O kadının açmış olduğu her bir yaraya merhem olmak istiyorum. Tamam, evimizdeyiz yanyanayız hep ama bununla kalmıyor. Anlat, anlat ki müdahale edebileyim. Kapının önünde sopa var ve adın yazıyor. Ne anlama geliyor bu?

Eslem'in kafasına annesinin sürprizi takıldı. Bir insanın gözü bu denli dönmüş olamazdı. Kadın, kocasına hala aşıktı fakat bu aşk değil korkutucu bir saplantı. Tedavi olması gereken hastalardan biriydi. Her insan yaptıklarından pişmanlık duyuyor. Kadın ise pişmanlığına pişmanlık ekliyor. 

-Nereden başlayayım?

Biraz uzun olacak. Bir yaşıma kadar her şey çok iyiydi. Beni öğrenince bırakıp gitmişsin. Neden aldırmadı bilmiyorum ama çok hırslıydı. Ben doğduktan sonra iyi baktı bana yedirdi, içirdi, giydirdi. Tekrarladığı tek şey vardı 'Geri dönecek'. Bir yaşımdan sonrasıydı olanlar. O kapının önündeki sopayla hep döverdi beni. Küçüktüm daha kendimi ne kadar koruyabilirdim ki? Hiç yemek vermezdi, bazen yapar bazen yapmazdı. Ablama karşı hep iyiydi. Ona vurduğu tek an beni elinden almaya çalıştığı andı. O uyuduğunda ablam beni odaya götürürdü, kapıyı kilitlerdi ve karnımı doyururdu. Bazen kanayan yerlere kendince pansuman yapardı. Senin gidişinle kafayı yedi, psikolojisi bozuldu o kadar bağlıymış sana. Gitme sebebin ben olduğum içinde bana çektirdi hep. Her gün farklı şeyler yapardı. Bir gün mesela üzerimdeki kıyafetleri çıkartıp sokakta bıraktı beni. Ablam engel olmaya çalışsa da istediği olmuştu. Gelen geçer bakardı çok utanmıştım. Mutluluğunuzu bozdum benden önce çok iyiymişsiniz. Ablama anlattırırdım arada. O da gitti artık. Bir ben hayattayım o da sayılırsa tabii.

Gözündeki yaşı silip anlatacaklarını bitirdi. Anlattıkça kötü oluyordu. Babası, kızının neler yaşadığını bilmeliydi her detayı ile. Kafasını yere eğdi. Duyduklarından sonra kızının yüzüne bakacak cesareti kalmamıştı adamın. İkisi de bir süre sessiz kaldı. Kızı yeterince üzgün ve yorgundu. Olayları tüm ayrıntıları ile anlatmamasına rağmen iki tarafta kötü olmuştu. Biri yaşadıkları için biri duydukları için. 

-Ben çıkayım da sen dinlen. Ağrın olursa seslenirsin. 

Ağır adımlar ile kapıya doğru ilerledi adam. Kapıdan tam çıkacakken aklına gelen soru ile tekrar kızına döndü.

-Neden eve gelmemi istedin? Başka bir şey mi oldu? O kadın mı yine bir şey peşinde?

Eslem'in içindeki korku tekrar gün yüzüne çıkmıştı. Kendi ağrısından abisini unutmuştu. Acaba kadın bir şey yapmış olabilir miydi? Hızlı bir şekilde babasına durumu özetleyip abisine ulaşmasını istedi. Babası da telaşlı bir şekilde Ömer'i aradı. Telefon açıldı ama açan kişi Ömer değildi.

-Merhaba? 

-Merhaba?

-Ben Ömer oğlumu aramıştım ama yanlış numarayı mı tuşladım?

-Olabilir beyefendi. Ömer diye biri yok burada. Kimsiniz siz?

-Beni boşverin asıl siz kimsiniz? Defterden kontrol ettim şimdi doğru numarayı tuşlamışım. Ömer oğlum nerede?

-Amcacığım ne ısrarcı çıktın ya? Yok öyle biri burada hasta mısın nesin? 

Kapandı telefon. Yanlış numarayı tuşlama ihtimalini düşündü fakat defterde yazılı olan numarayı yazmıştı. Daha önce de aramıştı adam ve Ömer'in sesini duymuştu. Şimdi neden böyle olmuştu anlayamadı. Ters giden bir şeyler vardı ve ne yapacağını bilmiyordu.

-2 Gün Sonra-

Bir Pazar günü sabahına açtı gözlerini. Kara bulutlar, sağanak yağmur ve sert bir rüzgar vardı. Sanki bulutlar ağlıyor gibiydi. Açtığı camı rüzgara karşı koyarak kapattı. Banyoya ilerledi, elini yüzünü yıkadı. Keyifliydi, enerjik hissediyordu kendini. Abisini rüyasında görmüştü ve hayatta olduğuna çok emindi. Her ne kadar merak ediyor olsa da, sesini duyacağını biliyordu. 

Babası ve kardeşleri henüz uyanmamıştı. Mutfağa ilerleyip kapıyı kapattı. Önce çay suyunu ocağa koydu. O ısınırken, şarkı açmak için eline babasının telefonunu aldı. Üstten bildiri gelmişti. Kayıtlı olmayan bir numaran bir mesaj vardı. Tıkladı ve mesajı okumaya başladı.

'Abi benim Ömer, iyiyim demek istedim. Telefonum çalındı onun işlemleri ile uğraştım. Habersiz bıraktım sizi de özür dilerim. Eslem'e iyi olduğumu söylersin merak etmesin. Ona da sürprizim var bunun için meraklansın cadı. İki gün sonra döneceğim inşallah görüşürüz. Çıkmadan haber veririm. Allah'a emanet olun abi. Çocuklara dikkat et.'

Hayat, Eslem'in umduğu gibi ilerlemiyordu. Başında yine bir bela vardı. Bu defa hedef abisiydi. Oysaki adamın hiçbir suçu yoktu. Tek istediği kardeşlerinin sağlığı ve mutluluğuydu. Beladan babasına henüz söz etmemişti. Abisine ulaşamamak onu daha da telaşlandırıyordu. Evde eli kolu bağlı şekilde beklemek sinirlerini bozuyordu. Yapacağı bir şey olmalıydı. Bir ileri bir geri yürüyerek ne yapacağını düşünüyordu. Elinde sıkı sıkı tuttuğu telefon ile babasını aradı. Haberi olmalıydı. 

-Efendim kızım? 

-Baba, eve gelebilir misin? 

-Sesin neden kötü geliyor? Bir şey mi oldu?

-Oldu ya da olacak bilmiyorum. Eve gel ne olur. Böyle anlatamam. 

-Hemen geliyorum. 

Kapattığı telefonu koltuğa fırlattı. Babası sesinden bir şeylerin yolunda gitmediğini anlamıştı. Gitmiyordu da. Elini saçlarına gezdirdi. Dudaklarını ısırmaktan kanatmıştı farkında değildi. İki dakika sonra kapı çaldı. Babası gelmiş olamazdı herhalde. İş ve ev arası mesafe uzaktı. Attığı adımlar ile kapıya ulaştı. 

-Kim o?

Ses yoktu. Kapı deliğinden baktığında da kimseyi göremedi. Zilin çaldığına emindi. Yanlış duymuş olamazdı. Birinin olmadığından emin olmak için kapıyı açtı. Yerde bir zarf duruyordu. Eline aldı ve kapıyı kapattı. İçinden bir fotoğraf ve yazılı bir kağıt çıktı. Fotoğraf abisine aitti. Çok özlemişti onu. İçindeki korku gitgide büyüyordu. Dolu gözleri ile yazıyı okumaya başladı. 

'Kararını verdin mi? Yanıt bekliyorum hala. Ya benim olanı geri vereceksin ya da sevdiklerin ölür! Eski sokağına geri dönerek yanıtını verebilirsin. Bekliyorum güzel kızım.'

Eline bir fırsat geçmişti. Tüm olanlara bir son verebilirdi. Kağıdı katlayarak cebine koydu. Kardeşlerini uyarmak için yanlarına gitti. 

-Çocuklar, benim biraz işim var dışarıda. Babam gelecek zaten birazdan ve anahtarı var. Onun dışında kapıyı kimseye açmıyorsunuz tamam mı?

-Tamam ama çabuk gel. Çikolata da alır mısın? 

-Söz veriyorum alacağım.

Kardeşlerini öperek odanın kapısını kapattı ve dolaptan siyah kapüşonlu montunu alarak çıktı evden. Delikten çıkardığı anahtarı da cebine sıkıştırdı. Bir yandan koşuyor bir yandan düşünüyordu. İki türlü de ona zararı olacaktı sonuçta. Doğru karar vermeliydi. Yüzüne çarpan soğuk rüzgar onu kendine getiriyordu. Sevdiklerinin canı karşılığında kendi hayatından vazgeçecekti. İçinden tekrarladı cümleyi. Kararını vermişti. Vazgeçecekti, yapacaktı bunu. Onları kurtarmak için başka şansı yoktu. 

Sokağın başına geldiğinde etrafta kimse yoktu. 

-Geldim, bak buradayım. Yalvarırım bırak onları. Ne istiyorsan al benden ama ne olur dokunma onlara.

Boş sokakta sesi yankılanıyordu. Ne gelen vardı ne giden. Kaldırımın ucuna oturup ağlamaya başladı. Tam her şey çok iyi giderken sürekli bir sorunla karşı karşıya kalıyordu. Bu sefer ki sorun çok büyüktü. Takati kalmamıştı. Elleri iki yana düşmüştü. Gözyaşları yanaklarını sırılsıklam ediyordu. Bir yerden zil sesi duyuyordu. Ses kısık olduğu için nereden geldiği anlaşılmıyordu. Buğulu gözleri ile etrafı taradığında karşı kaldırımda ekranı yanıp sönen telefonu gördü. Ağrıyan dizlerini zorlayarak kalktı ayağa. On beş adım sonrası yere çöktü. Ekranda 'bilinmeyen numara' yazıyordu. Annesi onca şeyden sonra önlem almaya çalışıyor gibiydi. Bu çabası boşaydı. Çalan telefonu açarak susturdu. Kulağına götürerek yorgun sesini duyurdu. 

-Geldim, yoksun. Onlar için hayatımdan vazgeçerim. Yeter ki dur artık. Yaptıkların yetmedi mi? Babamı mı istiyorsun, al. Rahat bırak artık kardeşlerimi. 

Karşı taraftan bir süre ses çıkmadı. Tam telefonu kapatacakken duyuldu acımasız kadının sesi. 

-Yine yalvarıyorsun durmam için, hep istediğim gibi. Bana ne kadar kafa tutsan da aslında hiç değişmemişsin. Hala aynı çocuksun ve ben seni yine sobeledim. 

Derin bir sessizlik oluştu.

-Sana bir sürprizim olacak benim güzel, masum görünen kızım. Annenin sana çok güzel bir hediyesi var. Evde seni bekliyor. 

Gözünün önüne kardeşleri gelince panikledi. Yapmış olamazdı değil mi? 

-Eğer kardeşlerimin kılına zarar geldiyse seni bulur öldürürüm. Onları canlı göremezsem seni öldürürüm. 

-Git de gör.

Telefon suratına kapandı. Yerden destek alarak kalktı ayağa. Hızlı adımlarla geldiği yolu geri dönüyordu. Aklından bir sürü şey geçiriyordu. Eğer babası eve varmışsa, kadının çocuklara ulaşması zor olabilirdi. Kötü his yoktu bu kez içinde. Koşmaya hali kalmamıştı. Bacaklarında ağrı vardı. Bu ağrı kötüye işaretti. Ne zaman ağrısı olsa düşüp bayılıyordu. Kardeşleri için sıktı dişini. Sağa sola tutunarak ilerlemeye devam etti. Güç bela eve ulaştığında aklına gelen şey ile olduğu yerde durdu. Az kalsın unutuyordu. Verdiği sözü tutacaktı. Etrafı siyah görüyordu. Derin bir nefes alıp verdi. Yavaş yavaş görüşü düzeliyordu. Tutunarak yürümeye devam etti. Ağrısı şiddetleniyordu. Sağ eli ile sol kolunu sıkmaya başladı. Acı odağını değiştirirse ağrıyı daha az hissedeceğini biliyordu. Marketin kapısını açarak içeri girdi. Çikolata reyonundan eline aldığı iki çikolatayı kasaya götürdü. Cebinden çıkardığı on lira ile ödedi. Gözlerini kapatıp açarak siyahlığı gidermeye çalışıyordu. Para üstünü ve çikolatalara elini uzattı ama sağ tarafında kalıyordu. Eli boşluğa düştü. Kasiyerin yardımı ile alıp cebine koydu. Kolunu sıkmaya devam etti. Dayanacak gücü kalmamıştı. Bir sağa bir sola yalpalayarak yürüyordu. Merdivenleri teker teker soluklanarak çıktı. 

Cebindeki anahtarı unutup kapıyı çaldı. İki çocuğun sesini duyunca sanki tüm ağrısı geçmiş gibiydi. Yüzünde tebessüm oluştu. Kapı açıldı. Karşısında kızına korku ile bakan bir baba, hayatta olan kardeşleri vardı. Çikolataları çocuklara uzatarak konuştu. 

-Tuttum, sözümü tuttum.

Dönen başına ve kararan gözlerine daha fazla karşı koyamadı. Olduğu yerde yığıldı.

"Odamda günlerdir yalnızım, ziyanı yok dünyada da yıllarca yalnız değil miydim?"

Yayılan kötü koku ve bağırışlara açtı gözünü. Hemen çocukların yanına koştu. Gördüğü manzara ile neye uğradığını şaşırdı. Çocuklar telaşlı ve korkak bakışlar ile ablalarına bakıyorlardı. Eslem aceleci bir tavırla çocukları mutfaktan çıkarttı. Yanan halıyı su ile söndürmeye çalıştı. Allah'tan çok büyük değildi de önlemeyi başarabilmişti. Çok korkmuştu o da, uyandığı gibi yangını ve çocukları görünce aklı çıkmıştı. Kapının eşiğine baktığında ise yaşlı gözlerle birbirine bakan iki üzgün yüz gördü.

-Sizin bu saatte ayakta ne işiniz var? Nasıl oldu da mutfak bu hale geldi?

-Babam işe gidince biz de uyanalım, kahvaltı hazırlayalım dedik. Sana sürpriz yapacaktık abla.

-Evet sürpriz oldu ama korku dolu bir sürpriz. Ya size bir şey olsaydı? Ne yapardım ben. Ben hazırlarım size kahvaltı yasak size mutfak.

-Özür dileriz. Söz sensiz bir şey yapmayacağız. Babama söyleme olur mu? Çok kızar, döver o da.

-Size zarar verecek bir şey asla yapmaz. Buna müsaade etmem. Hem o çok seviyor sizi. Gelin sarılacağım size. 

Küçük adımlar ile Eslem'in yanına gidip sıkıca sarıldılar. Kendi ailelerinin onlara yaptığı eziyetin başkasından geleceğini düşünüyorlar. Eslem bile bazen düşünmüyor değil. Bazı şeyler hala aşılamadı. İç savaş devam ediyor. Babası ile konuşmalıydı bu konuyu. Çocukları rahatlatabilirdi belki. En çok onların sevgiye ihtiyacı var. Şimdilik rafa kaldırdı.

-Hadi bakalım, açın televizyonu çizgi film seyredin. Ben buraları toparlayıp kahvaltı hazırlayayım. 

Kafa sallayarak çıktılar mutfaktan. Eslem dağınıklığa el atıp çay suyu koydu. Buzdolabından çıkarttığı kahvaltılıkları bir bir dizdi masaya. Çocukların sevdiğini bildiği için onlara omlet yaptı. Son olarakta dolaptan çıkardığı portakal suyunu doldurdu bardaklara. Kendi kupasına da demlediği çayı doldurduktan sonra çocukların yanına ilerledi. 

-Kahvaltı hazır mutfağa gelin. Koşmadan gidin ama. 

Çocukların arkasından giderken kapı çaldı. Delikten baktığında elinde kutu, şapkalı ve başı öne eğik biri vardı. Açtı kapıyı. 

-Eslem hanım siz misiniz?

-Eslem hanım? Siz kimsiniz?

-Size bir teslimat vardı onu getirdim. 

-Neden soyadım da söylenmedi? Nereden geliyorsunuz? 

-Eslem hanım demem söylendi. Bilgi veremiyorum ne yazık ki. Buyrun, iyi günler. 

Kutuyu eline verdikten sonra merdivenleri ikişer inerek uzaklaştı adam. Eslem'in dikkatini çeken şey adamın kafasını hiç kaldırmayışıydı. Üzerindeki siyah ceket ona bir yerden tanıdık gelmişti. Kapıyı kapattı ve yere oturup kutuyu açtı. Kendi fotoğrafları vardı. Sokakta kaldığı ilk zamanlarda çekilmiş fotoğraflardı. O geceye dair hatırlayabildiği üç şey vardı. Yağmur, titreyişi ve maskeli adam. Adamı görmüştü fakat kameranın flaşı yüzüne bakmasına izin vermemişti. Kutunun kenarına bant ile yapıştırılan bir kağıt vardı. Kağıdı yırtmadan bantları dişi ile kopardı. Kağıdın kenarında küçük kan lekeleri vardı. Bu onu ürkütmeye yetmişti. 

'Bunu sen istedin küçük hanım. Elimden aldığın ne varsa canını yaka yaka alacağım. İlk kimden başlasam acaba? Şehir dışında olan biricik abinden mi? Yoksa peşinden ayrılmayan küçük köpek yavrularından mı? Ben kararımı verdim. Sıra sende!'

Aklına gelen ilk düşünce ile salona ilerledi ve eline telefonu aldı. Abisinin numarasını tuşladı ve dua ederek açılmasını bekledi. Bir ileri bir geri yürüyordu. İçinde kötü bir his oluşuyordu. Kendisi yüzünden abisine bir şey olsun istemiyordu. Bir sesini duysaydı rahatlayacaktı ama duyduğu ses telesekreterin sesiydi. 

'Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor. Lütfen daha sonra tekrar deneyiniz.'

-Hayır ya, ben uyandıracağım.

-Hep sen uyandırıyorsun haksızlık bu.

-Bir kere de ben uyandırsam ne olacak? Babam bana dedi.

-Hayır bana da dedi. Ablamı ben uyandıracağım. Çekil kenara.

İki küçük çocuk ablalarını uyandırmak için kendi aralarında tartışıyorlardı. İkisi güne çok mutlu ve enerjik başlamışlardı. Herkes evdeydi ve ablalarına sürprizleri vardı. Kim uyandıracak kavgasını sürdürürken tek gözü açık olan Eslem devreye girdi. 

-Kavgaya gerek kalmadı çocuklar. Sesinize uyandım. Gelin bakayım kucağıma.

Gülen yüzleri ile yatağa atladılar. Birbirlerini öpüyor, gıdıklıyor eğleniyorlardı. İlk lafa giren büyük kardeş Yiğit oldu. 

-Hadi gel abla, sana sürprizimiz var. Babam bizi bekliyor gitmezsek kızar.

-Ne sürpriziymiş bu? Bakalım bakalım.

Eslem üzerine hırkasını giyerken bir yandan yataktan inip koşan kardeşlerine bağırdı.

-Koşmayın, düşüp kıracaksınız bir yerinizi.

-Biz küçük değiliz abla. Ben sekiz, Yiğit abim on yaşında. O da düşmüyor.

-Niye, büyükler düşmez mi hiç? 

-Düşenler yıkılanlardır. Seni hiç yıkılırken görmedik. Çok güçlüsün sen süper kahramanlar gibi. 

Aile, hiç var olmayan. Baba, bir var bir yok. Anne, yaptıklarından zerre pişmanlık duymayan biri. Abla, yok artık. Vücudundaki yaralar yeni iyileşiyordu. Kalp yarası ise asla geçmeyecek bir yaraydı. Tüm bunlara iyi dayanmıştı. Dıştan mutlu gibi gözükse de aklı hep geçmişte kalacaktı. Çabalıyordu, savaşıyordu yeni düzene alışmak için. Bazen başarıyordu da. Daha fazlası gelmiyordu elinden. 

-Çocuklar gelsenize artık. Sizi bekliyorum burada.

Çocuklar, Eslem'in elinden tutarak mutfağa götürdü. Masanın üzerinde mumları yanan bir pasta, karşısında ise üç gülen yüz vardı. Ne olduğunu anlayamadı ilk başta. Alkış sesinden ve kurulan cümlelerden anlayabilmişti.

-İyiki doğdun abla, iyiki doğdun abla.

-İyiki doğdun Eslem, iyiki doğdun Eslem.

Daha önce kutlayan olmadığı için bu yılda aynısı olur diye düşünmüştü. Beklenti içine girmemişti hiç. İçten içe çok mutluydu hissedebiliyordu. Gözlerinin ışıltısından anlaşılıyordu. İlk doğum gününü sokakta kaldığı zaman çöpte bulduğu parçalanmış kek ile kutlamıştı. Dilediği dilek dün gibi aklındaydı. Şimdiye bakacak olursa kabul oldu diyebilirdi. Bu sene dileyeceği dilek daha farklı olacaktı. Yavaş adımlarla pastanın karşısına geçti. Babası ve kardeşleri hala alkışlamaya devam ediyordu. Eğildi ve gözlerini kapattı. Kapattığı an ablasının yüzü belirdi. Dileğine odaklandı. 

'Gittiği yerde çok rahat etsin. Onun için huzuru ve mutluluğu diliyorum.'

Gözlerini araladı ve yüzündeki gülümseme ile üfledi mumları. Tek tek sarıldı ailesine. Belki de en mutlu olduğu andı. Bir yarası daha kapanmıştı.

Unutulmak, insanın sırtına yüklenen en zor yüktür. Hatırlanmak, bir insanın hayatında önemli bir yere sahip olmak çok özel duygulardır. Eslem, bunların önemini biliyor ve ona göre yaşıyordu hayatını. Bu kez unutulmamıştı. Pastanın mumlarını be defa tek başına söndürmedi. Söndürmeyecekti de.

——————

-Eslem, kızım sana bir kargo geldi şimdi. Ömer abinden hem de.

Babası, kutuyu masaya bırakarak odadan çıkmıştı. Eslem, heyecanlı bir şekilde açtı kutuyu. Önünde beyaz bir defter ve not vardı. Defteri biraz inceleyip notu okumaya başladı. 

-Kimsesiz kalmak, büyümek bir çocuğun atlatabilmesi zor şeydir. Sen yaşadığın en zor süreçte bile diğer çocuklara umut oldun. Kendini unutup onlarla ilgilendin. Belki bazıları bu kadar şanslı değillerdi ama sen onlara hep iyi geldin. Yiğit ve Mustafa senin sayende bir aileye sahipler. Sen hayatımda gördüğüm en güçlü insansın. Yanında olamasam da her zaman aklımda ve kalbimdesin. Kalbimdesiniz. Sana bu defteri almamın sebebi, kendini iyi hissettiğin her an yaz. İyi anılarınla dolup taşsın bu defter. En kısa zamanda kavuşmak dileğiyle. İyiki doğdun ve iyiki varsın. Seni ve sizi çok seven abiniz Ömer...

Damlayan gözyaşı kağıdı ıslatmıştı. Üzüntüden değil mutluluktan ağlıyordu. Yazılanlar onu çok duygulandırmıştı. Mücadelesini herkes gördü ve sonunda başardı. İstediği noktadaydı. Bir kişi hariç. Onu da içinde yaşatıyordu. Kağıdı katlayıp kutusuna geri koydu. Salona ilerledi ve telefonu eline aldı. Abisini arayıp onu sevdiğini söyleyecekti. Çaldı, çaldı ve sonunda açıldı.

-Müsait miydin? 

-Size her zaman müsaitim abiciğim. İyisiniz değil mi? 

-Evet, evet çok iyiyiz. Doğum günümü kutladık beraber. Hediyeler almışlar bana. Ve senin hediyeni de aldım. Notu da. 

-İyi, gününde aldığına sevindim. Nasıl peki beğendin mi? 

-Çok beğendim ve birazdan ilk anımı yazmaya başlayacağım. Abi, seni çok seviyorum. Yanımda olduğun için, bana abilik yaptığın için de çok teşekkür ederim. İyiki varsın. 

-Sen benim kardeşimsin bu böyle kalacak hep. Bende seni seviyorum. Buradaki işlerimi bitirir bitirmez geleceğim yanınıza. Şimdi kapatmam gerek. Çocukları öp yerime ve çok dikkat edin kendinize. Allah'a emanet olun canımın içleri.

-Kendine çok dikkat et. Allah'a emanet ol. Görüşürüz. 

Arkadan gelen sesler ile yanlış zamanda aradığını fark etti Eslem. Bilemezdi tabii, ne yaptığını. Söylemek istediklerini söylediği için içi rahattı. Masaya kalemini ve yeni defterini koydu. İçinde biriktirdiklerini yazmaya başladı..

Ölüm, kaçınılmaz bir sondur. Bazen bir tercih bazen ise zamanı gelmiştir. Onun ki tercih oldu. Ardında bıraktığı kişileri düşünmedi onu düşünmedikleri gibi. Bunca zamandır onunla verdiği mücadele de onu yine yalnız bıraktı. Korkularının esiri oldu. Ayaklarının altında kırık bir tabure, boynunda nefesini kesen düğümlü bir halat, elinde sıkıca tuttuğu kağıt parçası. Böyle veda etmişti her şeye. Hayatsız bir hayatı vardı. Onu isteyen tek bir kişi dahi yoktu. Eslem bile yeni hayatına dahil etmemişti onu. Sevgisizliği o da dibine kadar hissetmişti. 

———

Donuk bakışlar, buz gibi eller, kırmızı burun ve göz hizasında mezar taşı. Ona dair aklında kalan tek anı, kapının arkasına saklanmış dayak yiyen kardeşini izlemesiydi. Nasıl tepki verilebilirdi böyle bir şeye? Kızmalı mı, kırılmalı mı, bencillik yapıp isyan mı etmeliydi? Bilemedi.

Toprağa dokundu, kuruydu. Yanında getirdiği su şişesinin kapağını açtı ve toprağı suladı. Ömer, elindeki zarfı Eslem'e verip geri çekildi. 

Elinde kalan tek eşya, ablasının ona bıraktığı mektuptu. Kendisini asmadan önce Eslem'i arayıp onu son kez görmek istemişti. Eslem, eve gittiğinde gördüğü şey başı aşağı düşmüş ablasıydı. Geç kalmıştı. Bir kez daha. Avucunda sıkıca tuttuğu kağıdı açıp donuk bakışları ile okumaya başladı. 

'Eslem! Uğur'um,

Özür dilerim. Her şey için. Belki bu yaptığıma kızacaksın ama başka çarem yoktu. Dayanacak gücü bulamıyorum artık. Bittim ben. Tükendim. Güçlü değilim senin gibi. Aldığım her darbe ile daha da gömüldüm. En çok kendime kızgınım. Seni koruyamadığım için. Ablalık yapamadığım için. Benden nefret etme olur mu? Bende çocuktum ve ne yapmam gerekiyor bilmiyordum ki. Aklım ermiyordu hiçbir şeye. Annem sana korkunç şeyler yaşatırken bana bunun oyun olduğunu söylemişti. İnanmamıştım. Canının acıdığını görebiliyordum. O ise sana ulaşmamı her defasında engelliyordu. Özür dilerim. Senin kardeşliğini hak etmediğim gibi yaşamayı da hak etmiyorum. Hep mutlu ol herkesten daha çok hak ediyorsun. Seni çok seviyorum, Uğur'um. Hoşçakal..'

Uğur'um diye tekrarladı içinden. Tek kelime ve insanın hayatını mahvedecek güce sahip. Ablası, kullandığı kelime ile kardeşine umut olmuştu. Mezarın başına geçti, yazılan yazılarda gezdirdi elini. 

-Huzurlu uyu, abla.

Arkasını döndüğünde hıçkırarak ağlayan babasını gördü. Yanına yaklaşarak kısık ses tonu ile konuştu.

-Bu sizin eseriniz. Sen ve o kadının. Beni yanına aldın ama onu kurtaramadın. Ağlayarakta geri getiremezsin. Seninle yaşıyor olmam seni affettiğim anlamına gelmez. Aşamadığım çok şey var hala. Sil yaşını eve gidelim. 

Ömer abisinin kolunun altına girerek çıkışa ilerlediler. Babası ön koltuğa, Eslem ise arka koltuğa geçmişti. Kendi ile çelişki içerisindeydi. Ailesi yüzünden o da inanmıştı uğursuz olduğuna. Kimseye iyi gelmediğini yıllar önce idrak etmişti. Yutkunmayı zorlaştıran bir durum. Çok kez duymuştu 'Uğursuz'sun' kelimesini. Ablası iyi anlamda söyleyince doğruluğunu tartıyordu kendi çapında. 

-Değiştirmesen olur mu? Seviyorum bu şarkıyı.

Ömer, Eslem'in sorusuna cevap olarak elini radyodan çekti. Eslem, şarkıyı onu anlattığı için seviyordu. Sözlerinde derin anlamlar vardı.

Güldüm ağladım ve sevdim

Terk ettim ve terk edildim

Hiç bakmadan arkama geldim yolun sonuna

Gözlerimi açamadım sonsuza dek kör kaldım

Kalktım, düştüm hep yenildim

Umutlarımı kaybettim

Koydum yükseğe çıta, sessiz çığlıklar attım

Kanla, terle, göz yaşıyla denedim aşamadım

Madem kırıldı kalem

Vazgeçtim her şeyden

Bir ben vardı bende

Sırra bastı kadem

————

Evin önüne geldiklerinde arabadan ilk inen babası oldu. Eslem tam kapıyı açacak iken Ömer durdurdu. 

-Eslem, seninle konuşmak istiyorum.

-Bir şey mi oldu?

-Oldu gibi. Manisa'ya dönmem gerekiyor. Amcamın şirkette bana ihtiyacı var. Oğlu batırdı işleri ben toparlayacağım. 

-Ne kadar sürecek peki?

-Bilmiyorum, en fazla bir ay.

Yüzü düşmüştü. Önce ablasını kaybetti şimdi de abisi yalnız bırakıyordu. İçinde kötü bir his oluşmuştu Eslem'in. Bir şey olacak gibi geliyordu ona. Birden böyle hissetmesi hayra alamet değildi.

-İyi olacak mısın orada?

-Hiç merak etme, çok iyi olacağım.

Kafa sallayarak indi arabadan peşinden de abisi. Bırakmak istemezcesine sardı küçük kolları ile abisinin gövdesini. İstemiyordu gitmesini belli de ediyordu. Birine daha bir şey olmasını istemiyordu haklı olarak. 

-İyi olduğundan emin olmak için arada yoklayacağım seni.

-Sende rapor vereceksin ona göre. Güçlü olacaksın, özellikle küçük kardeşlerin için. Gücünden destek alıyorlar. Bırakma kendini.

-Biliyorum, gözlerinde görüyorum. Teşekkür ederim her şey için. 

-Siz iyi olun gerekirse canımı veririm. Ben yokken canınızı sıkan bir durum olursa ara hemen gelirim. 

-İlla ki olur. Biri bitse biri başlıyor. Acil bir şey olmazsa aramam ama.

-Tamamdır anlaştık. Ben gideyim, toparlanayım akşam kuzenimle çıkacağız haber veririm.

-Peki, çok dikkat et kendine olur mu? Üşütme, hasta olma, kalın giyin. 

-Aklın kalmasın aradığında sesim hep iyi çıkacak. Hadi çık yukarı çocuklar özlemişlerdir ablalarını. 

-Görüşürüz.

-Görüşürüz.

Dedi ve el salladı. Ömer, işini halletmek için hemen arabaya bindi ve yola koyuldu. Eslem ise kötü bir şey olmaması için dua ediyordu..

Çok karanlık bir yerdeyim.

Uzat bana ellerini,

Korkuyorum, derindeyim.

Acı çekmek nedir? Küçükken bisikletten düşüp dizini incitmek mi? Top oynarken düşmek mi? Bunların hiçbiri gerçek acıyı tarif bile edemez. Gerçek acı, anneni kaybetmektir. Sevgisizliği dibine kadar hissetmektir ve her karşına çıkan kişi de sevgiyi, değeri aramaktır. Bir insan annesini kaybettiğinde, kendi dünyasını da kaybetmiştir. 

Eslem, annesi ile bir tane bile güzel anı yakalayamamıştı. Annesi ile saklambaç oynardı küçükken. Anne, korkunç bir ebe kızı ise masum bir oyuncuydu. Her sobelendiğinde sonu kötü biterdi. Oysa ki, sobelenmemek için çok dua ederdi. Neden kabul olmadığını da bir türlü anlayamazdı. Bir yerde hata yaptığını düşünürdü hep. Annesi ile yakalayamadığı güzel anları babası ile yakalamak istiyordu artık. Ailenin ne demek olduğunu bilmek, hatırlamak istiyordu. Dışarıdan bakıldığında olgun bir kız gibi dursa da, içinde bir çocuk büyütüyordu. Yeniden kaybedemezdi..

1 Ay Sonra

Babasına isteğini söylemesinin üzerinden tam bir ay geçmişti. Yeniden başlamak için tek şansları vardı. Geç kalınan her şeye yetişmek için tek şans. Babası, bunu şimdilik güzel değerlendiriyordu. Kızını ve iki küçük çocuğu kira da kaldığı evine getirmişti. Evde yeni düzeni az da olsa oturtabilmişlerdi. Küçük çocuklar çok sevinçlilerdi. Birilerinin onlara sahip çıkması mutlu ediyordu.

Eslem'in içinde korku vardı. Sanki her an yeni yakaladıkları mutlulukları bozulacak gibi geliyordu ona. Belli etmemeye çalışıyordu. Bir yandan ise aklı Ömer abisindeydi. Annesini kaybetmişti o da ve cenaze işlemleri için memleketi olan Manisa'ya gitmişti. Onun bu hayata tutunmasının tek sebebi annesiydi. (Kalp krizi nedeni ile kaybetmişti.) Kimsesiz değildi Ömer. Üç tanr güzel kardeşi vardı. Hayatının geri kalanını onlara adayacaktı. Mezar başında annesine verdiği söz buydu.

———————————————————

-Kızım ben çıkıyorum. Allah'a emanet olun. Bir şey olursa ara ev telefonundan tamam mı?

-Tamam, dikkatli ol. 

Babasını işe yolcu ettikten sonra çocuklara bakmak için odanın kapısını araladı. İkisininde keyfi yerindeydi. Ellerinde çikolata, çizgi film seyrediyorlardı. Onların bu güzel haline iç çekip salona geçti. Ömer abisinin numarasını tuşlayıp aradı. Bir çaldı, iki çaldı, üç çaldı fakat açmadı. Israrcı davranmak istemediği için kapattı telefonu. Nasıl olsa geri dönüş yapardı. Koltuğa oturmasına ramak kala kapı çaldı. Delikten baktığında annesinin olduğunu gördü. Açmak ve açmamak arasında kararsızdı. Açmaktan başka şansı yoktu farkındaydı. Evde yokuz numarasını yapamazdı. 

-Kapının arkasında beklediğini biliyorum. 

-Diğer tarafta sen olunca insan korkuyor. Tereddütte kaldım. 

-Bu sefer korkutmaya gelmedim emin ol. 

-Değilim.

-Korkundan içeriye almayacaksın herhalde. 

-Senden korkmuyorum.

Dedi ve kapıyı açtı. Geçmesi için kenara kaydı. Kadın, karşısında cesaretli birini görmeyi beklemiyordu. Kızın soğukkanlılığını hissetmişti. Bakışlarından anlaşılıyordu. Salona geçerken şaşkınlığını gizleyemedi. 

-Kısa sürede iyi yerleşim. Baban nerede?

-Ne istiyorsun?

İki göz de birbirine nefret ile bakıyordu. Çekilen acılar farklı, istekler aynıydı aslında. İki tarafta aile olmak istiyordu. Biri korkusuna diğeri ise aşkına yenilmişti. Kendilerini kontrol edebilselerdi, kendilerine güvenebilselerdi farklı olabilirdi her şey. Bir yuvanın yıkımı bu kadar kolay olamazdı hem.

-Asıl sen neyin peşindesin? Bir sonraki planın ne? 

-Bir sonraki? İlk planım neymiş?

-İlki, sevdiğim adamı elimden almaktı. Tebrikler, başarılı oldun. 

-Sen gerçek bir ruh hastasısın. Ben senin karnındaydım be, nasıl bunu planlayabilirdim? Beni aldırmayıp doğuran sensin. Asıl sana tebrikler hayatımı mahvettin.

-Bizi bu hale getiren sensin. Sen olmasaydın ailem dağılmayacaktı. Biz savrulmayacaktık böyle. 

-Aldırsaydın öğrendiğin an. Ne dememi bekliyorsun? Vücudum da tek sağlam yer bırakmadın. Merdivenden yuvarlandım, çıplak halimle soğuk havada iki gün kapının önünde bıraktın, sopayla dövdün. Sen, doğar doğmaz bana hayatın acımasız olduğunu gösterdin. Sen daha da acımasızsın. 

İki küçük çocuğun odadan çıkıp yanlarına gelmesi ile susmuştu. Onların yanında konuşamazdı.

-Siz niye çıktınız? Hadi gelin başka bir çizgi film açayım size. 

-Biz korktuk. Bağırıyordun sen.

-Korkmayın, sadece konuşuyorduk. Bağırma yok.

Çocukların elinden tutup küçük odalarına geri götürdü. Geri döndüğünde ise daha sakin bir tonda konuşuyordu.

-Daha fazla sorun çıkarmadan git artık. 

-İstediğini alamayacaksın. Kocamı yeniden almana izin vermem.

-Tek isteğim sıcak bir yuva. Beni seven, önemseyen bir ailem olsun istiyorum. Neden bir kez de benim açımdan bakmıyorsun?

-Yuvaymış, hadi oradan. Ne zaman keseceksin bu masum kız ayaklarını. Seni dövdüğümde bile bir başkasına gider hemen ağlardın. Hala öylesin.

-Canımı acıttığın bir kez olsun aklına gelmedi mi? Sen bir çocuğa, kendi çocuğuna neler yaşattın hala idrak edemiyor musun? Nasıl bir zihniyete sahipsin, nasıl bir insansın sen ya?!

Eslem, çocukları korkutmamak için sakin kalmaya çalışıyordu. Bu kadın biraz daha burada kalırsa elinden bir kaza çıkacaktı. 

-Defol git, defol. Asıl ben senin hayatımı mahvetmene izin vermeyeceğim. Sen aslında zayıf bir kadınsın. Gerçekleri hazmedemeyip, öfkesini masum birinden çıkaracak kadar zavallısın. Önceden olsa evet, korkardım. Şimdi, sana sadece acıyorum. Benden aldığın ne varsa hepsinin en güzelini yazacağım. Senin yaşayamadığın ne varsa ben yaşayacağım. 

Ağır ve uzun konuşmanın ardından kadının gözüne korkusuzca bakıyordu. Başı dik, eli kapıyı gösteriyordu. Kadının cevap vermesine izin vermeden kolundan tutup dışarı attı. Kapının kapanması ile yere çökmesi bir oldu. Bacakları titriyordu. Kollarını kavuşturdu, başını dizine yaslayıp saymaya başladı. 

-Bir, iki, üç, dört, beş, geçecek. Geçireceğim. Sakin ol, sakin. Az kaldı geçecek. 

Kapı sesi duyduğu halde başını kaldırmadı. Bir ileri bir geri sallanıyordu. Çocuklardan biri elinde bir bardak su ile ablasının yanına geldi. Suyu yere indirdi ve küçük elleriyle elini tuttu. 

-Sana su getirdim. Gelirken birazcık döktüm ama bak dolu hala. Hadi iç abla, korkuyorum. 

Başını kaldırıp kardeşine baktı. Yalancı bir tebessüm ile yerdeki suyu alıp içti. İşte, kardeşlik böyle bir şey. İki, üç ay öncesine kadar birbirlerine yabancılardı. İşler değişti tabii. Babası, Ömer abisi ve iki küçük kardeşi ile aile olmuşlardı. Eslem için çok önemliydi. 

Hayat istediği kadar adil olmasın. Her şey elinizden alınabilir. Kazanmaya yakınken birden yenilgiye uğrayabilirsiniz hatta. Unutmayın, bir kapı kapanır ve bir kapı açılır..

Sessizliğin içindeyim,

Çok karanlık bir yerdeyim.

Uzat bana ellerini,

Korkuyorum, derindeyim.

Acı çekmek nedir? Küçükken bisikletten düşüp dizini incitmek mi? Top oynarken düşmek mi? Bunların hiçbiri gerçek acıyı tarif bile edemez. Gerçek acı, anneni kaybetmektir. Sevgisizliği dibine kadar hissetmektir ve her karşına çıkan kişi de sevgiyi, değeri aramaktır. Bir insan annesini kaybettiğinde, kendi dünyasını da kaybetmiştir. 

Eslem, annesi ile bir tane bile güzel anı yakalayamamıştı. Annesi ile saklambaç oynardı küçükken. Anne, korkunç bir ebe kızı ise masum bir oyuncuydu. Her sobelendiğinde sonu kötü biterdi. Oysa ki, sobelenmemek için çok dua ederdi. Neden kabul olmadığını da bir türlü anlayamazdı. Bir yerde hata yaptığını düşünürdü hep. Annesi ile yakalayamadığı güzel anları babası ile yakalamak istiyordu artık. Ailenin ne demek olduğunu bilmek, hatırlamak istiyordu. Dışarıdan bakıldığında olgun bir kız gibi dursa da, içinde bir çocuk büyütüyordu. Yeniden kaybedemezdi..

1 Ay Sonra

Babasına isteğini söylemesinin üzerinden tam bir ay geçmişti. Yeniden başlamak için tek şansları vardı. Geç kalınan her şeye yetişmek için tek şans. Babası, bunu şimdilik güzel değerlendiriyordu. Kızını ve iki küçük çocuğu kira da kaldığı evine getirmişti. Evde yeni düzeni az da olsa oturtabilmişlerdi. Küçük çocuklar çok sevinçlilerdi. Birilerinin onlara sahip çıkması mutlu ediyordu.

Eslem'in içinde korku vardı. Sanki her an yeni yakaladıkları mutlulukları bozulacak gibi geliyordu ona. Belli etmemeye çalışıyordu. Bir yandan ise aklı Ömer abisindeydi. Annesini kaybetmişti o da ve cenaze işlemleri için memleketi olan Manisa'ya gitmişti. Onun bu hayata tutunmasının tek sebebi annesiydi. (Kalp krizi nedeni ile kaybetmişti.) Kimsesiz değildi Ömer. Üç tanr güzel kardeşi vardı. Hayatının geri kalanını onlara adayacaktı. Mezar başında annesine verdiği söz buydu.

———————————————————

-Kızım ben çıkıyorum. Allah'a emanet olun. Bir şey olursa ara ev telefonundan tamam mı?

-Tamam, dikkatli ol. 

Babasını işe yolcu ettikten sonra çocuklara bakmak için odanın kapısını araladı. İkisininde keyfi yerindeydi. Ellerinde çikolata, çizgi film seyrediyorlardı. Onların bu güzel haline iç çekip salona geçti. Ömer abisinin numarasını tuşlayıp aradı. Bir çaldı, iki çaldı, üç çaldı fakat açmadı. Israrcı davranmak istemediği için kapattı telefonu. Nasıl olsa geri dönüş yapardı. Koltuğa oturmasına ramak kala kapı çaldı. Delikten baktığında annesinin olduğunu gördü. Açmak ve açmamak arasında kararsızdı. Açmaktan başka şansı yoktu farkındaydı. Evde yokuz numarasını yapamazdı. 

-Kapının arkasında beklediğini biliyorum. 

-Diğer tarafta sen olunca insan korkuyor. Tereddütte kaldım. 

-Bu sefer korkutmaya gelmedim emin ol. 

-Değilim.

-Korkundan içeriye almayacaksın herhalde. 

-Senden korkmuyorum.

Dedi ve kapıyı açtı. Geçmesi için kenara kaydı. Kadın, karşısında cesaretli birini görmeyi beklemiyordu. Kızın soğukkanlılığını hissetmişti. Bakışlarından anlaşılıyordu. Salona geçerken şaşkınlığını gizleyemedi. 

-Kısa sürede iyi yerleşim. Baban nerede?

-Ne istiyorsun?

İki göz de birbirine nefret ile bakıyordu. Çekilen acılar farklı, istekler aynıydı aslında. İki tarafta aile olmak istiyordu. Biri korkusuna diğeri ise aşkına yenilmişti. Kendilerini kontrol edebilselerdi, kendilerine güvenebilselerdi farklı olabilirdi her şey. Bir yuvanın yıkımı bu kadar kolay olamazdı hem.

-Asıl sen neyin peşindesin? Bir sonraki planın ne? 

-Bir sonraki? İlk planım neymiş?

-İlki, sevdiğim adamı elimden almaktı. Tebrikler, başarılı oldun. 

-Sen gerçek bir ruh hastasısın. Ben senin karnındaydım be, nasıl bunu planlayabilirdim? Beni aldırmayıp doğuran sensin. Asıl sana tebrikler hayatımı mahvettin.

-Bizi bu hale getiren sensin. Sen olmasaydın ailem dağılmayacaktı. Biz savrulmayacaktık böyle. 

-Aldırsaydın öğrendiğin an. Ne dememi bekliyorsun? Vücudum da tek sağlam yer bırakmadın. Merdivenden yuvarlandım, çıplak halimle soğuk havada iki gün kapının önünde bıraktın, sopayla dövdün. Sen, doğar doğmaz bana hayatın acımasız olduğunu gösterdin. Sen daha da acımasızsın. 

İki küçük çocuğun odadan çıkıp yanlarına gelmesi ile susmuştu. Onların yanında konuşamazdı.

-Siz niye çıktınız? Hadi gelin başka bir çizgi film açayım size. 

-Biz korktuk. Bağırıyordun sen.

-Korkmayın, sadece konuşuyorduk. Bağırma yok.

Çocukların elinden tutup küçük odalarına geri götürdü. Geri döndüğünde ise daha sakin bir tonda konuşuyordu.

-Daha fazla sorun çıkarmadan git artık. 

-İstediğini alamayacaksın. Kocamı yeniden almana izin vermem.

-Tek isteğim sıcak bir yuva. Beni seven, önemseyen bir ailem olsun istiyorum. Neden bir kez de benim açımdan bakmıyorsun?

-Yuvaymış, hadi oradan. Ne zaman keseceksin bu masum kız ayaklarını. Seni dövdüğümde bile bir başkasına gider hemen ağlardın. Hala öylesin.

-Canımı acıttığın bir kez olsun aklına gelmedi mi? Sen bir çocuğa, kendi çocuğuna neler yaşattın hala idrak edemiyor musun? Nasıl bir zihniyete sahipsin, nasıl bir insansın sen ya?!

Eslem, çocukları korkutmamak için sakin kalmaya çalışıyordu. Bu kadın biraz daha burada kalırsa elinden bir kaza çıkacaktı. 

-Defol git, defol. Asıl ben senin hayatımı mahvetmene izin vermeyeceğim. Sen aslında zayıf bir kadınsın. Gerçekleri hazmedemeyip, öfkesini masum birinden çıkaracak kadar zavallısın. Önceden olsa evet, korkardım. Şimdi, sana sadece acıyorum. Benden aldığın ne varsa hepsinin en güzelini yazacağım. Senin yaşayamadığın ne varsa ben yaşayacağım. 

Ağır ve uzun konuşmanın ardından kadının gözüne korkusuzca bakıyordu. Başı dik, eli kapıyı gösteriyordu. Kadının cevap vermesine izin vermeden kolundan tutup dışarı attı. Kapının kapanması ile yere çökmesi bir oldu. Bacakları titriyordu. Kollarını kavuşturdu, başını dizine yaslayıp saymaya başladı. 

-Bir, iki, üç, dört, beş, geçecek. Geçireceğim. Sakin ol, sakin. Az kaldı geçecek. 

Kapı sesi duyduğu halde başını kaldırmadı. Bir ileri bir geri sallanıyordu. Çocuklardan biri elinde bir bardak su ile ablasının yanına geldi. Suyu yere indirdi ve küçük elleriyle elini tuttu. 

-Sana su getirdim. Gelirken birazcık döktüm ama bak dolu hala. Hadi iç abla, korkuyorum. 

Başını kaldırıp kardeşine baktı. Yalancı bir tebessüm ile yerdeki suyu alıp içti. İşte, kardeşlik böyle bir şey. İki, üç ay öncesine kadar birbirlerine yabancılardı. İşler değişti tabii. Babası, Ömer abisi ve iki küçük kardeşi ile aile olmuşlardı. Eslem için çok önemliydi. 

Hayat istediği kadar adil olmasın. Her şey elinizden alınabilir. Kazanmaya yakınken birden yenilgiye uğrayabilirsiniz hatta. Unutmayın, bir kapı kapanır ve bir kapı açılır..

Gözlerini açtığında nasıl oldu da kendini bu ortamda buldu hatırlayamadı. Baş ağrısı vardı, yüzünü buruşturdu. Sağında babası, solunda ablası ve karşısında kaşları çatık annesi vardı. Sessizliği bozan ilk kişi annesi oldu.

-Niye ölmedin sen? 

Keşke o sessizlik sonsuza kadar sürseydi de bu soruyu duymasaydı. Bir anne, evladına nasıl böyle bir şey söyleyebilirdi? Onca yaşanan şeyden sonra bir de. Tüm bakışlar kadına yönelirken Eslem yanıtladı.

-Yaşıyor gibi miyim? Beni ne hale getirdiğinin hala farkında değil misin? Senin yüzünden bu haldeyim.

Sesler yavaş yavaş yükselmeye başlıyordu. Birbirlerine nefretle bakan anne-kız için bugün hesaplaşma günüydü. Bir yandan kendini anlatmak için sıra bekleyen baba vardı tabii. Ailesini bu hale getiren asıl suçlu babaydı. Aciz, korkak ve zavallı biriydi. Karısını, iki kız çocuğunu bırakıp on yedi yıl boyunca aramayan sorumsuz bir baba. Şimdi ne yüzle çıkıp gelmişti ki? Ne dilenecekti, af mı? Çok geç. Sevgi mi? Hak etmiyor bile. 

-Eslem, sakinleş biraz lütfen. Sana bir şey olsun istemiyorum ne olur. 

Ablası yine korkaklığını gün yüzüne çıkarmıştı. Eslem ise onun yüzüne bile bakmadan koltuğun köşesine sinmiş olan babasına döndü. Baba kelimesi midesini bulandırıyordu. Karşısındaki adam onun için bir yabancıdan farksızdı. Nasıl bir hayattı bu, herkes işlediği günahların üzerini örtme derdindeydi. Bazıları da nasıl arttırabilirim düşüncesindeydi. Her şey için çok geç kalındı. Telafisi olmayan hatalar yapıldı. Bunun gibi. 

-Seni tanımıyorum biliyor musun? Aklımda hiç yer edinmemişsin. Bir fotoğrafın dahi yok cebimden çıkartıp gösterebileceğim. Sende tanımıyorsun ki. İlkim olan her şeyi kaçırdın mesela. İlk adımıma, ilk kelimeyi söyleyişime, ilk düşüşüme şahit olamadın. Sana kızgın değilim. Sana üzülüyorum. Böyle bir kadınla evli olduğun için. Kaybeden taraf olduğun için.

Sözlerden çok birbirlerine olan bakışları can yakıyordu. Asıl söylemek istediğini gözleri ile yabancı adama aktarmıştı. Adam tek kelime edemedi. Ne diyebilirdi ki? Özür dilese her şey eskisi gibi olamazdı ya. Pişmanlığı ile yanıp kavrulurdu ancak. İkisininde birbirine ihtiyacı vardı belki de fakat yanlış zamandı. 

Eslem, daha fazla kalmak istemedi. Annesi denen kadına baktıkça kusma isteği geliyordu. Ablasını zaten görmezden geliyordu. Babasına diyecek bir şey yoktu. Zamanında kimseye görünmeden sessizce kapattığı kapıyı şimdi büyük gürültü ile kapatıyordu. Dışarıya çıktığında onu yağmur bekliyordu. Ev görüş hizasından çıktığında ıslak kaldırıma çökmüştü. O sırada ise ona doğru gelen Ömer'i gördü. 

-Ani bir sinirle binadan çıkınca kendine zarar vereceğini düşünmüştüm. Biraz korkuttun beni. Şükür iyisin. Bakmadığım yer kalmadı. Şans eseri gördüm seni. Ne işin var senin burada?

Ömer bir yandan sözlerini sıralayıp bir yandan montunu kıza giydiriyordu. Merak ettirmişti kız kendini. Küçük çocuklar arasında adamı anlayan tek kişi bu kızdı. Eslem, yorgun bakışları ile adama bakıp fısıldadı.

-Bana acıyor musun? 

-Hayır, sana neden acıyayım ki? 

-Kendimi ne zaman öldürmeliyim?

-Eslem, ne ölümü ne saçmalıyorsun?

-İstediğim cevapları vermiyorsun bana.

-Cevaplamak istemediğim sorular soruyorsun. 

Eslem, Ömer'i şüphelendirdi bir kere. Artık adamın bakışları hep üzerinde olacaktı. Buna kendini hazırlamalıydı. Hem tenha sokakta olmaları hem de böyle sorular sorulması adamı yeterince tedirgin etmişti. 

-Başım çok ağrıyor. Binaya götürür müsün beni. 

-Tamam.

Adam kucağına aldı ve ağır adımlar ile arabaya ilerlediler. Elinde tuttuğu anahtar ile arabanın kapısını çok zorlanmadan açtı. Kızı arka koltuğa yatırdıktan sonra sürücü koltuğuna geçip aracı çalıştırdı. Ve kimsesizler yurduna geri döndüler..

Güldüm, ağladım ve sevdim.

Terk ettim ve terk edildim.

Hiç bakmadan arkama geldim yolun sonuna.

Gözlerimi açamadım, sonsuza dek kör kaldım.

Kalktım, düştüm hep yenildim.

Umutlarımı kaybettim.

Koydum yükseğe çıta, sessiz çığlıklar attım.

Kanla, terle, göz yaşıyla denedim aşamadım.

Madem kırıldı kalem,

Vazgeçtim her şeyden,

Bir ben vardı bende,

Sırra bastı kadem..

Gece onlar için pek de güzel geçmemişti. Yağmur kırık camlardan içeriye giriyordu. Isınma sorunu yaşarlarken bir de üstüne ıslaklık çıkmıştı. Ömer ve Eslem nöbetleşerek ayakta kaldılar. Küçük çocukları kendilerinden daha çok düşünüyorlardı. Bu kadar sorunun üstüne sabah erken saatlerde her biri farklı bir yerde para toplamaya çıkmıştı. Ömer, çocuklara geri döneceğini söyleyerek annesinin yanına gitmişti. Günün sonunda kazanılan para ile gereken yapılacaktı. 

Eslem, bir mağazanın önünde oturmuş dileniyordu. Üstünde ıslak battaniye, yerde küçük mendili ile bekliyordu. Yoldan geçen insanlardan bazıları acıyan gözlerle bakıyordu. Bu durum Eslem için üzücü, çünkü o bakışlar ablasını hatırlatıyordu. Onu bu enkazdan çıkaramayan ablasının ona korkan gözlerle attığı bakışları. Onu hiç aramayan, bulmaya çalışmayan ablasını. Başını dizlerine yaslayıp battaniye ile başını kapattı. Kimseyi görmek istemiyordu. İnsanların ona attığı bakışları görmek istemiyordu. 

Mağazadan çıkan iki ayrı ses duyuldu. Anne kız tartışıyorlar gibiydi. Asıl dikkat çeken şey konuşanların kim olduğuydu.

-Kızım cüzdanımdan para çıkar da şu dilenciye ver. Acınacak halde.

Kız, çıkardığı parayı mendile bıraktı ve arkalarına bakmadan ilerlemeye başladılar. Eslem ise duyduğu ses ile dehşete düşmüştü. O sesler hayatını zindana çeviren annesine ve korkak ablasına aitti. Örtüyü gizlice kaldırıp gittiklere yöne baktı. Annesi önde ablası geride ilerliyordu. Ablasının bir anlık arkasına dönüp bakması ile göz göze geldiler. Kız kardeşini kokusundan tanımıştı. İçten içe yaşadığına şükrediyordu. Özlemişti onu, annesi elini kolunu bağlamasaydı çoktan arar bulurdu. Eslem o evden kaçıp kendini kurtarmıştı evet ama sıkıntılar bitmemişti. Babası bir gece ansızın eve gelip küçük kızını görmek istemişti. Olan biten her şeyi yeni öğrenen baba, tüm pişmanlığı ile geri dönmüştü artık. Kızının peşindeydi. Onda açtığı kötü yaraları sarmak istiyordu ve bu pek mümkün değildi. Ablası, kardeşini gördüğünü ailesi ile paylaşır mıydı? 

———

Günün sonunda tüm çocuklar binada toplanmışlardı. Biri hariç. Eslem, Ayşegül'ü göremeyince diğer çocuklara sordu. Hep birlikte dönmeleri gerekiyordu. 

-Siz niye eksiksiniz? Ayşegül nerede? 

-Ayşegül geri dönmek istemedi. Bir kadını annesi sandı onun peşinden gidiyordu. Koştum ona ama gelmedi. 

-Ne demek annesi sandı ya? Onu bırakıp giden annesinin peşine mi düşecekmiş. Bunca zamandır tek başınıza buradasınız ve bir kere olsun sizi arayan olmadı neyi idrak edemiyorsunuz hala?! Siz artık kim-se-siz çocuklarsınız. Hangi anne çocuğunun dilenmesini ister he? Hangi anne evladına 'dilenci' diyerek ona para atar? Bırakıp gittiler sizi işte vazgeçin onlardan..

Köşe de olanı izleyen Ömer'i görünce kendini dizginlemeye çalıştı. Çok sinirliydi, en çokta kendine. Kendine sahip çıkamadığı için, kendini koruyamadığı için, karşı gelemediği için. Çocuklar korkudan yerlerinden kıpırdayamıyorlardı. Eslem'in ise bağırmaktan sesi kısılmıştı. Bir anlık patlama ile öfkesi daha da alevlendi. Aklına gelen fikirle birlikte kapıdan çıkarken Ömer kolunu sıkıca kavradı. 

-Sen bazı gerçeklerin farkında olabilirsin onlar daha çocuk. Onlara nefreti, öfkeyi öğretemezsin. Kendine gel!

-Bana ne yapacağımı söyleme. İki yardımın dokundu diye sana boyun eğecek değilim. 

Kolunu ondan kurtarıp koşar adımlarla binadan ayrıldı. Aklında tek yer vardı. Annesine gidecekti ve hesap soracaktı. Yürüdü, koştu ve sonunda vardı. Bir odanın ışığı yanıyordu. Anıları canlandı bir anlığına. Bu sefer etki altına girmeyecekti. İçinde tuttuğu tüm kini, nefreti kusacaktı. Yerde bulduğu büyük taşı cama fırlattı. Nefes alışverişi hızlanıyordu her hareketinde. Kırılan cam ile annesi ve ablası aşağıya bakmaya başladılar. Annesi şok olmuştu Eslem'in yaşadığını düşünmüyordu. 

-Anne, senden nefret ediyorum. Senden tiksiniyorum. Hayatım boyunca hep korku ile yaşattın beni seni asla affetmeyeceğim. Seni sevdiğim tek bir gün bile olmadı, olmayacak. Senden öyle nefret ediyorum ki keşke hiç olmasaydım, keşke annem sen olmasaydın. Ya ben senin kızınım ya, evladınım, kanınım nasıl yaparsın bunu ya! Hiç mi için sızlamadı, hiç mi oturup kendini sorgulamadın ben ne yapıyorum diye? Bir adama olan aşkın yüzünden hayatımı cehenneme çevirdiğin için senden hep nefret edeceğim!!

Sesi sokakta yankılanıyordu. Başka binalarda kafalar dışarı çıkmıştı bile. İnsanlar olanı biteni seyretmeyi severler, yardım etmek kimsenin aklına gelmez. Biz de böyle aciz korkaklarız.

Kaldırıma çöküp hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Canı öyle yanıyordu ki o yangını söndürmeye kimsenin gücü yetmezdi. Ablası, aşağıya inmişti. Kardeşini sarıp sarmalamak istedi fakat Eslem izin vermedi. 

-Sen peki? Gözünün önünde oldu her şey. Neden dur demedin? Neden izin verdin buna? Sende mi nefret ediyorsun yoksa? O adamın gidişinden sende mi beni sorumlu tutuyorsun? Ne istediniz benden, ne yaptım size?

Sesi bugün fazlasıyla kısılmıştı. Son sözlerini fısıldayarak söylemişti. Gücü bitmişti artık. İçindekileri bıraktı rahat hissediyordu. Yukarıdan onu duygusuz ifade ile izleyen annesini görünce çabasının boşa gittiğini düşünüyordu. Ağlama kesilmişti her iki tarafta da. Eslem, bugünkü haykırışlardan sonra yorgun düşüp binaya dönmek istedi. Güç bela ayağa kalkıp ağır adımlarla ilerlemeye başladı. Yolun ortasında duran adamın omuzuna çarpıp yere düşerken duyduğu tek ses vardı.

-Kızım!!

Bugün günlerden Pazartesi. Kimsesizliğin yaklaşık birinci ayındalardı. Arayan, soran yok. Bir çöp gibi hissediyordu kendini genç kız. Konteynıra fırlatıldıktan sonra bir daha bakılmayan bir çöp.  Halini, sağlığını ve bulunduğu konumu merak eden dahi yok. Annesinin peşine düşmemesi onu çok da üzmüyordu ama ablası onun için çabalayabilirdi. Ablası, her ne olursa olsun günün sonunda hep yanındaydı. Kızı asıl üzen de buydu. Diğer bir ihtimali de düşünüyordu. Belki annesi yasakladı bulmaya çalışmasını. Kendisi de ölmesini istediği kızını bulmak ile uğraşmazdı. Peki, babası o ne durumdaydı? O da mı merak etmiyordu evladını. Sorumluluğundan korkup, bir korkak gibi kaçıp giden babası. İlk evladına gösterdiği şefkati, sevgiyi neden Eslem'e de göstermedi? 

——————

Cebinden çıkardığı kibrit kutusunun içinde kalan son kibriti yaktı. Şiddetli yağmura yakalanmışlardı tüm çocuklar. Hepsi bir araya toplanıp üzerlerindeki battaniye ile ısınmaya çalışıyorlardı. Bazı çocuklar yağmura yakalanmıştı, kurumaları uzun sürecekti. Ateşin sıcaklığı parmağını yakınca bırakmak zorunda kaldı. Isınmak için tek şansları buydu. Sağdan soldan topladıkları küçük odun parçalarını birleştirip ateş yakmaya çalışmışlardı. Fakat tüm çabalar sonuçsuz kaldı. Bir ileri bir geri sallanarak battaniyeye sıkıca sarıldılar. Kız, üzerindeki örtüyü alıp çocukların üzerine serdi. Bir çocuğun daha ölümüne şahit olamazdı. Onları, kendinden daha çok önemsiyordu. Kendisi dayanabilirdi bu felakete fakat onlar çabuk pes edebilirdi..

Binanın içinden gelen hışırtı sesleri ile tüm gözler aynı yöne kaydı. Ellerinde bir sürü poşet, saçları sırılsıklam olan kahramanları gelmişti. Tüm çocuklar sevinçle ayağa kalktılar. Çok sevdikleri Ömer abileri gelmişti. Onları bu soğukta da yalnız bırakmayan, düşünen biri. Poşetler açıldı, karınlar doydu. Ayaklara çorap, kazaklar ve hırkalar giyildi. Yemekler bol kahkalar ile yenildi. Onların elinden her şeyi alabilirsiniz fakat gülüşlerini asla..

Gitmek için yağmurun dinmesini bekleyen Ömer 'in sırtına ıslak saçlarından su damlıyordu. Bir köşede oturmuş dinleniyordu. O da yorgundu. Hem ruhen hem fiziken süren bir yorgunluğu vardı. Hasta annesinin durumu pek de iyi değildi. Her an her şey olabilirdi. Korkusu vardı elbette, annesini kaybetmek istemiyordu. Derinden aldığı nefesi tek seferde geri verdi. Elindeki örtüyü ona uzatan Saye'ye çevirdi kafasını.

-Tam kurumaz ama en azından ıslaklığını alır. Üşütüp hasta olmanızı istemem. Burada kolay ısınamazsınız.

Dedi ve elindeki örtüyü adama uzattı. Adam yüzündeki buruk gülümseme ile alıp dediğini yaptı. Ayaklanıp camdan dışarı bakınca yağmurun arttığını gördü. Dinecek gibi durmuyordu ve anlaşılan bu gece çocuklar ile kalacaktı. Hem aklı da kalmamış olurdu. Annesinin yanında ona bakacak hasta bakıcı vardı. İçi az da olsa rahat edebilirdi. Bu geceyi de bir şekilde atlatmalılardı. Aslında her gün onlar için zorlu geçiyordu. Ama günün sonunda hep bir arada uyudukları için pek de sorun etmiyorlardı. Dışarıdan bakıldığında kendi ailelerini kurmuş gibi duruyorlardı. Hepsi kardeş gibi yakınlaşmışlardı birbirlerine. Kimsesizliğin içinde bir kez daha bunu yaşayamazlardı..

2 ay önce

-Sen benim bu dünyada yaptığım en büyük hatasın. Ne günah işledim de bedeli sen oldun ya? Uğursuz birisin ve bunu tüm dünyaya yayıyorsun. Senden nefret ediyorum. Ölsen de kurtulsam artık!!

Sözleri attığı tekmeden daha çok yakıyordu içimi. Onun omuzlarında bir yüktüm. Öyleyse neden almadı canımı? Karnında iken aldırmalıydı beni. O zaman yazık olmazdı.

Ben, acımasızca dövülür iken kapının kenarına çökmüş vaziyette beni izleyen ablamı gördüm. Ağlıyordu, korkuyordu ve o da benim gibi çaresizdi. Kurtarmaya çalışsa ne olacağını biliyordu. Tüm cesaretimi toplayıp bir gün bu evden gideceğim.

Ağızımdan, kaşımdan akan kanlar yere damlıyordu. Annemin yanımdan gidişi ile ablam beni kaldırmaya geldi. Ağır adımlarla banyoya götürdü beni. Soğuk su ile yavaşça kanayan yaralarıma merhem olmaya çalışıyordu. İçime su serpemezdi ama, bilmiyordu. 

———

Babam, annemin ikinci kez hamile olduğunu öğrenince annemi terk etmiş. Ve bir daha dönmemiş. Ablamın anlattığına göre çok mutlularmış ta ki, ben olana kadar. Babam beni öğrenince korkmuş, hep tek çocuk olsun istemiş ve çareyi bırakıp gitmekte bulmuş. Yanlış bir yol izledin be baba. Tüm sorumluluk annemin sırtında yük olmaya başlamış. Çok ağlamış, yalnız kalmış, ona yardım eli uzatan tek kişi ablammış. Doğum sırasında babamı bir şekilde getirmişler ve o gündem itibaren hayat mücadelem başlamıştı. Küçük bedenime birçok şeyi sığdırmaya çalıştım. Babam annem kadar zalim değildi neyse ki. Annem her gün çeşitli işkencelerle canımı acıtırdı. Ablam engel olmaya çalışırdı ama ucu ona da dokunurdu. Annem bana, elinden kocasını aldığım için nefret doluydu. Tek merak ettiğim şey şu, babam gitmeseydi beni ne bekliyor olacaktı? Tüm bu zorluğa rağmen beni dünyaya getiren kadın, şimdi yok etmeye çalışıyordu.

Suçsuzdum. Olanlardan habersiz küçük masum bir çocuktum. Babamın gidişi ile tüm sinirini benden çıkarmamalıydı. Aksine daha çok sarılmalıydı bana. Üzgünüm anne, böyle olsun istemezdim. Ama bana yaşattıkların için sana asla hakkımı helal etmeyeceğim. 

Benden çok şey koparıldı. Çocukluğum, mutluluğum elimden alındı. İlk adımlarımı annemden kaçarken öğrendim. İlk düşüşümü annemin beni merdivenlerden itmesi ile öğrendim. Hiç okula gitmedim, hiç arkadaşım olmadı. Hiç parka gitmedim, hiç elimde tuttuğum bir balonum olmadı. O balonu patlatarak korkuttular beni. Hiç salıncağa binmedim, hiç özgür hissetmedim. Ama artık öyle değildi. Kaçtım, korku ile yaşadığım o yerden kaçtım. Şimdi boş bir arazi de yaşayan yardıma muhtaç biriyim. Benim gibi kimsesiz olan çocuklara ablalık yapıyorum. Birbirimize yaslanarak yaşama tutunmaya çalışıyoruz. Ne kadar başarabilirsek tabii..

İnsan yalnız doğar yalnız ölür. Belirli bir yaşa kadar bakılır sonra bırakılırsınız. Ölünce bile tabutu taşımak için dört kişi gerekir. Dört kişi, o bile zor.

Hava soğuk, yıkık bir binanın içinde ısınmaya çalışan saf, masum bedenler. Terkedilmiş, yok sayılmış küçük bedenler. Biri kağıt toplayarak, biri üzerindeki yırtık kıyafeti ile yardım toplayarak, biri ne yapacağını dahi bilmeden yaşamaya çalışıyor. Sokakta görünce bakışlarınızı kaçırdığınız bu çocuklar, hayata tutunmaya çalışıyor. Bir daha düşünün.

Genç kız, üzerine örtülen battaniye ile açtı gözlerini. Karşısındaki adamı, küçük çocuklara yardım ederken görmüştü. Yine de zarar vermeyeceğinden emin değildi. Herkese karşı şüphe ile yaklaşıyordu. Çocuklar hariç. Onların korunmaya ihtiyacı vardı.

-Sende mi düştün bu çukura?

Cevaplamadı. Tek yaptığı battaniyeye sarılmaktı. Adam üstelemek istemedi. Kucağındaki poşetleri kızın yanına bıraktı. 

-Bak burada giyecek, yiyecek var. Elimden bir tek bu kadarı geliyor, üzgünüm. Yine gelirim ama olur mu? 

Gerçekten üzgündü. Hasta annesine bakmakla birlikte onlara de elinden geldiğince el uzatıyordu. İçi huzursuzdu, hangi birine yardım eli uzatabilir ki, çoklardı. Adam ayaklandı, yorgun bakışlı kıza son kez bakıp binayı terk etti. Kız ise anında cama yönelmişti, gittiğinden emin olmak için. Adam bindiği aracı çalıştırarak oradan uzaklaştı. Kız rahatlamıştı. Ona bırakılan poşetleri kurcaladı. Giydi, yedi, içti. Kısa süreliğine de olsa rahatlayabilirdi. Çünkü ona da yardım eli uzatan biri çıkmıştı. 

—————

•Dört gün sonra•

Yeni bir gün, yeni umutsuzluk ve yeni macera. Hasta, ağrılı bir vücut, şiş ve çökük gözler, aç bir mide ve titreyen beden. Kız, üşüyen bedenini zor da olsa harekete geçirdi. Kaldığı katın alt katında çocuklar kalıyordu. Yanlarına gittiğinde hepsini yere çökmüş vaziyette buldu. Hepsinin elleri yüzlerinde ağlıyorlardı. Birkaç adım daha attı ve gördüğü manzara onu ürkütmüştü. Yerde cansız bir beden yatıyordu. İçini korku kapladı genç kızın. Daha önce canlı şahit olmamıştı böyle bir duruma. Büyük bir şoka girmişti. Aldığı nefes boğazında düğümlendi. Gözyaşı hazırda bekler gibi usulca akmaya başladı. Kim sorumlu tutulacaktı?

Yaşadığı onca olaya karşı tepkisini bir şekilde koruyan kız, bu sefer koruyamadı. Duvara çöküp hıçkırarak ağlamaya başladı. Çok kasmıştı kendini. Eli kolu bağlıydı. Kendine bile bakamıyordu. Yazık değil miydi, günah değil miydi? Bunu hak edecek ne yaptı o çocuk? Yaşayacak çok güzel şeyleri olması gerekirken hayatı kimsesizlerin arasında son buldu. 

Dizlerine dokunan minik ellerle kaldırdı başını. Buğulu gözlerini eliyle sildi ve ona dokunan kız çocuğuna baktı. Gözleri kıpkırmızı olmuştu ağlamaktan. 

-Abla, bizim sonumuz da böyle olur mu? Korkuyorum, ben annemi istiyorum. 

-Çok üzgünüm küçüğüm, çok.

İki küçük kız birbirlerine sarılarak ağlamaya devam ettiler. Korkuyorlardı, en ufak sesten, karanlıktan, ölümden, insanlardan. Korkunun ecele faydası var mıydı, yoktu. Bu hayatı onlar seçmemişti. Onlara bu kötüğü yaşatan aileleriydi. En büyük günah onlarındı. Bedeli ağır bir günah.

-Abla, abla aç gözlerini. Öldü mü acaba kıpırdamıyor. Buz gibi de olmuş.

Onu dürten minik ellerle araladı gözlerini. Bu sefer korkuyu hissetmedi. Karşısında küçük çocuklar vardı endişeli gözlerle bakan. Onlar da zarar vermezdi herhalde. Çocuklar birbirlerine bakarken, kız ayağa kalkıp üzerini silkeledi. Her yerde gazete parçaları vardı. Ne olduğunu önce kavrayamadı sonra çocuklara sormak aklına geldi.

-O gürültülü ses neydi? S-siz mi yaptınız?

Küçükler birbirlerine bakıp kendi aralarında fısıldamaya başladı. Onlar da sesi duymuştu fakat kızın abarttığı kadar gürültülü bir ses değildi. İçlerinden bir tanesi öne çıkıp soruyu yanıtladı.

-Hayır, biz çıkarmadık ama ben gördüm. Ses senin gazetelerinden geldi. Onlar düştü aşağıya. 

Kız, inanamadı duyduklarına. Emindi büyük bir ses duyduğuna. Korkmakta da haklıydı. Hayatının her anında korkuyu hissedince haliyle bırakmak kolay olmuyordu. O düşüncelerle boğuşurken, küçük çocuğun ona uzattığı su şişesine döndü bakışları. Gülümseyerek bakıyordu küçük çocuk. 

-İçinde az var ama içmek istersen alabilirsin abla.

-Teşekkür ederim. 

Elinden aldığı şişenin kapağını açarak içti suyu. Çok çocuk vardı burada. Ama neden, bu yaşta tehlikeli sokaklarda ne yapıyorlardı? Onlara sahip çıkan biri, birileri yok muydu? Ya başlarına bir şey gelseydi, kim verecek bunun hesabını? Daha fazla kendini tutamayıp sordu sorusunu.

-Siz burada mı kalıyorsunuz? Aileniz nerede?

Başlar öne eğildi. Bazılarının gözleri dolu dolu. En çokta onların aileye ihtiyacı vardı. Uykuya dalmadan önce başlarını okşayan, ona masallar anlatan, huzur dolu bir yuvaya ihtiyaçları vardı. Onun yerine ise ıssız, sessiz, soğuk, tenha sokaklarda yaşamaya çalışıyorlardı. Onları bu hale getirenler sıcak yataklarında rahat uyku çekerken, bu çocuklar hangi poşet daha sıcak tutar derdindelerdi.

Sarışın, mavi gözleri dolu dolu olan kız çocuğu genç kızın dizine oturarak cevaplamaya çalıştı. 

-Benim kimsem yok. Annem beni doğurduğu günden beri hep canımı acıttı. Ağlattı beni, çok üzdü. Bende ona ceza olsun diye kaçtım evden. O da vazgeçti galiba benden. 

Genç kız, küçük kıza sarılıp başını okşadı. Buna bir cevap verilemezdi. Nasıl avutabilirdi onu, ne ile oyalayabilirdi? Herkesi derin bir hüzün kaplarken dışarıdan gelen araba sesi ile tüm çocuklar dışarıya koştu. Kız sadece camdan bakmakla yetindi. Siyah, spor bir arabanın içinden bir genç adam çıktı. Bagajdan poşetler çıkarıp çocukları etrafına topladı. Genç kız ise güç bela yapıştırdığı gazeteleri toplayıp, yere serdi. Tekrar cama yönelip gökyüzüne baktı. Tek bir yıldız dahi yoktu. Olsaydı dileyeceği tek bir dilek vardı. Kurtulmak, bunu dileyecekti. Ne şekilde, nasıl olacak bilinmez tek isteği buydu. 

İnsanlar gözlerini kapatınca karanlığı görürler. Bu kız ise beyaz ışık görüyor. Yakın zamanda kavuşacağı o beyaz ışığı.

Hayat, kimsesizler için çokta kolay değildi. Herkesin yolu farklıdır. Kimi yolun başında, kimi kaybolmuş, kimi sonunda. Dertler farklı dursa da, akan gözyaşları hep aynıdır. Çekilen içler, bağlanan kollar, yalvaran gözler. 

Bu kız yolun başında artık. Ona eziyet eden bir ailesi, uğursuz gözüyle bakan annesi, aşağılayan babası yoktu artık. O da isterdi diğer çocuklar gibi şımartılarak büyümeyi. Hayat mı zalimdi yoksa insanlar mı? 

Çöplerin arasında uyuyarak geçirmişti geceyi. Yağmurlu ve sert esen rüzgarla mücadele veriyordu. İnce hırkası onu ısıtacak tek şeydi. O soğuk içine işlemişti bir kere. Nasıl ısınabilir ki? Güç bela çöplerin arasından sıyrılıp ayağa kalktı. Her yeri pislikle batmıştı. Üzerini silkeledi, şapkayı kafasından çıkardı. Etrafa baktığında birkaç insanın koşuşturduğunu gördü. Ellerini cebine koyup ilerlemeye başladı. Kendine kalacak bir yer bulması gerekiyordu. Sokakta yatamazdı daha fazla. Cebinde ne parası ne pulu vardı. O cehennemden kaçarak iyi mi etti bilemedi. Yağmurdan kaçarken doluya tutulmak olmazdı. 

İlerledi nereye gideceğini bilmeden öylece ilerledi. Telefon kulübesine rastladı. Şanslıydı ki biri kart bırakmıştı. Numarayı çevirdi ve biraz beklemenin ardından pes edip kapatacak iken bir ses duydu. 

-Alo?

Sustu. 

-Alo, kimsiniz? 

Nefesini tuttu.

-Bu kaçıncı ama şikayet edeceğim en sonunda!

Kapandı. Tuttuğu nefesi bıraktı. Ablasına sesini duyursaydı daha da kötü olabilirdi her şey. Onu bulup öldürmeye gelebilirlerdi. Başladığı yere geri dönüp çöpleri karıştırdı. Her poşetin içini açıp gazete parçası arıyordu. Bir planı vardı kendi kendine uğur olacaktı. Bulduklarını başka bir çöp poşetinde toplayıp yola koyuldu. Hiç bilmediği caddelerden, görmediği insanların yanından geçiyordu. Bakışlar üzerindeydi ve bunu hissediyordu. Gergindi, korkak ve bir o kadar da yalnız. Boş bir arazi gibi bir yere geldiğinde birkaç küçük çocuk gördü. Onun gibilerdi. Kimsesizlerdi. İstenmeyenlerdi. Uğursuzlardı. Yıkık dökük bir binanın merdivenlerini çıktı. Kendine göre bir yer bulduğunda çöpten bulduğu gazeteler ile camları kaplamaya başladı. Bant olmadığı için su ile yapacaktı bunu. Denedi, ilk gazete yapıştı. İkinci, üçüncü, beşinci her gazete su ile cama yapışıyordu. Yorulunca dinlenmek için yırtık poşetin üzerine oturdu. Bacaklarını uzattı , derin nefesler çekiyordu. Dizginlemeye çalıştı kendini. Böyle böyle uyuyakaldı. 

Sessizliğin ortasında duyduğu gürültü ile aniden bacaklarını kendine çekip sallanmaya başladı. Bir yandan söyleniyor bir yandan sayıyordu. 

-Ben bir şey yapmadım. Yapma, bir, iki , üç vurma, gelme, bitti, gitti, geçti şş geçti. Uğursuz değilim ben. Özür dilerim. 

Kalp atışları gitgide artıyordu. Bu sefer kolay sakinleşecek gibi değildi. Sallanması arttı. Saymak işe yaramıyordu. Sık alınan verilen nefesler başını döndürüyordu. Gözleri kapalı bir şekilde ayağa kalkmayı denedi. Dönen başı buna izin vermedi. Başının dönmesi ile kendini yerde bulması bir oldu.

Her şey çocukluk travmaları ile başladı. On yedi yaşındaki bir kıza göre yaşadığı atlatılacak türden şeyler değildi. Üstelik yeni bir olay değil, bebeklikten bu yaşına kadardı. Her gün yaşadığına lanet etti. O evden, yapılan işkencelerden nasıl sağ çıktı bilmiyordu. Çareyi, esiri olduğu evden kaçarak bulmuştu. O aileye bir daha geri dönemezdi. Tek şansı buydu. Kaçtı ama travmaları ile. 

Bir gün gecenin bir yarısı ıssız sokaklarda dolaşırken yağmura yakalandı. Yağmur üstüne çiseleyince korkup dizlerinin üzerine çöktü. Sırtındaki kapüşonlu hırkayı üzerine serdi. Böylelikle yeni bir işkenceden korunacaktı. Öyle düşündü. 

Elleri ile dizlerini sardı. Başını yere eğerek ileri geri sallanıyordu. Hayatında hiçte güzel anılar yoktu. Ailesinin onu yağmurlu havada, üstü çıplak vaziyette dışarıda bırakmıştı. Sokaktan geçen her insan kızı izlemişti. Yine aynı şeyler olacak korkusu vardı içinde. Sallandı, durmadı. Yağmurun şiddeti korkusunu arttırdı. Daha çok sallandı. Bir yandan kısık sesi ile sayıklıyordu.

-Bit artık. Bitti. Geçecek. Geçti. Hıhı geçti. Dur, dur diyorum. Yapma, dokunma, vurma. Bitti değil mi? 

Bitmedi, bitmeyecekti. Asıl şimdi başlıyordu hayat ile mücadelesi. Vücudundaki tüm yaralar sarılabilirdi, ama içindekiler öyle kolay kapanmayacaktı.

Başını hafifçe kaldırdı. Yüzündeki yaralar ıslandığı için acısı artıyordu. Aldırmadı. Sırılsıklamdı. Kalkıp gitse dahi gidecek yeri yoktu. Ona el uzatacak ne ailesi ne bir dostu vardı. Tek başınaydı. Ailesi uzatılan elleri kırmak ile meşguldü. Şapkasını taktı. Başını yerden kaldırmadan öylece yürüdü. Sessizdi, bir tek yağmur sesi duyuluyordu. Bir süre öylece yürüdü. Ta ki, çöp yığınlarının yanına gelene kadar. Durdu, yutkundu. Vücudu titriyordu ve ısınması gerekti. Çöpü karıştırması doğru olur muydu? Bu geceyi atlatabilmesi için başka seçeneği yoktu. Belki işine yarayacak hir şey bulabilirdi. Önündeki poşeti yırtarak başladı. Aradığını bulamadı. Devam etti bakmaya. Midesi daha fazla dayanamayınca öğürmeye başladı. Biraz durup dinlenmek istedi. O esnada boş sokakta yankılanan bir ses vardı. Etrafa baktığında elinde kamera, yüzünde maske olan biri onu çekiyordu. Hemen başını dizine koyup, elleri ile başını savundu. Sallanmaya başladı. O geceyi hatırladı, herkesin onu çıplak vaziyette izlediği o geceyi. 

-Bakma ne olur, bakma. Git, bit, bitsin. Bakma, bakmasın. 

Hem sallanmaya hem sayıklamaya devam etti. Sakinleşmeye çalışıyordu bir yandan da. İçinden saymayı deniyordu. Biraz da olsa işe yarardı bu yöntem. Sayıları saydıkça sallanması durdu. Sıkıca kapattığı gözlerini açtı. Maskeli kimseye bakmadan çöplerin arkasına girdi. Korkuyordu. Zihninde çok şey dolaşıyordu. Fakat tek hissettiği şey korkuydu. Zordu, hemde çok.