Coşmuş  yüreğimde  yaralar.

Bilmem nasıl geçmiş yaz,

Anlamadım ki sevgilim

Sensizken tüm mevsimler bana

Eylül, Ekim, Kasım..

Yapraklarım solmuş 

Çiçeklerim kurumuş 

Göz yaşlarım sel olmuş. 

Benim deli güzüm 

Benim güzel gözlüm 

Dokunmaya kıyamadığım gülüm..

Nerelerdesin?

Sendin en güzel Eylül bir zamanlar

Zaman nasıl geçerdi yanında 

Geceler gündüz olmuş 

Gündüzler senin özlemin ile dolmuştu 

Aklım, ruhum, benliğim sen olmuştun

Güz güzelim, Eylül'üm..benim mevsimim 

Güzel sevdiğim..

Ah nerelerdesin?

Sendin bir zamanlar dünyamda tek mevsim

Şimdilerde 

Eylül, ekim, Kasım..

Eylül..eski Eylül değil. Sen değilsin sevgilim 

Ekim, Kasım bilmez zaten yüreğim 

Yokluğunla başlar benim mevsimlerim..

Sonra takip eder özlemin ve serzenişlerim...

Ben bilmezdim renk renk açan çiçekleri 

Ben bilmezdim güneşli günleri 

Ben, bir seni bilirdim...

Bir dökülmekte olan yaprakları 

Bir de kıyıya vuran dalgaları.

Ben seni böyle sevdim.

Seni özledim sevgilim 

En güzel mevsimim 

Nerelerdesin?

O tezcanlı hallerin 

Bukle bukle düşen zülflerin 

Aşk dolu harelerin...

Nerelerdesin?

Sesini özledim

Sohbetine hasretim 

Gecelerimi sırdaşsız eyledin 

Nerelerdesin?

Sen en güzel Eylüldün bir zamanlar...

Neredesin?

Sevgilim 

Sevdiğim 

Güz güzelim...

Nerelerdesin?

MP~

Ah o günler...

Kimin umrunda? Mesela umurunda mı senin geçip giden hatıralar

Benim umrumdaydı bir zamanlar

Çok olmadı, daha dün gece yıldızlara anlattım seni;

Yokluğunu, gidişini, sevişini... ya da sevemeyişini 

Her neyse işte bir şeyleri, bir şeyleri...

Her şey geçip gitti 

Ben ruhumu sana ait hissedemedim. 

Aslında sen benden uzaklaşıp gittin, ben bunu gururuma yediremedim. 

Aşkta gurur olmaz diyenler vardı.. söylesene bizim aramızda Aşk mı vardı?

Böyle garip durumlar işte..

Ne istediğimi bilmediğim zamanlar artık geride kaldı 

Ben vazgeçtim..

Bugüne kadar içimde bir umut vardı. 

Bitti, derdim.. gözüm seni arardı. 

Ama şimdi.. vazgeçtim. Bittin.

Asıl Yenilgi, vazgeçmekmiş.. vazgeçtim. 

Her son, yeni bir başlangıçmış..

Belki bu yenilgiden sonra bir zafer vardır..

Belki bu sefer kalbim Kaybetse bile benliğim kazanacaktır.. saçma Belki..ama öyle işte. Kendimden daha ne kadar ödün verebilirim senin için? 

Sen, egondan vazgeçmezsin. 

Sen, benim ile mutlu olamazsın..

Sen..  Ve hâlâ sana sesleniyorum.. Geçmişten kalma bir alışkanlık olsa gerek..

Çünkü sen yoksun. Yoksun

Bitti.  

Dedim ya geçmişten kalma bir alışkanlık  benimkisi

Neyse ne işte,  uzatmamak gerek .

Kara haber tez duyulurdu

Belki senin için bu vazgeçiş bir müjde olacaktı ki;

Ben aylarca yüreğime bunu kabul ettiremediğim için geç haberin oldu. 

Derdin neydi, hep düşündüm. 

Neden gittin, hep sordum sorguladım. 

Ama cevap bulamadım. 

Sonradan fark ettim de; anlatmak istesen, anlatırdın zaten

Ellerinde kelepçe, ayaklarında prangalar yoktu..

Gelmek istesen koşarak gelirdin..

Bakma uzun uzun yazdığıma 

Sustu yüreğim..

Nedenini bilmiyorum.. eskiden hep konuşur söz hakkı tanımazdı kimseye 

Şimdi ise adının geçtiği her yerde ezilip büzülüyor 

Sessiz sedasız gidecek bir yer arıyor. 

Yüreğim senden vazgeçiyor.

Acı çekmiyor artık 

Nidaları ile ortalığı ayağa kaldırmıyor..

Ne hissediyor bende bilmiyorum..ama sanırım hiçbir şey hissetmiyor sana karşı. 

Öfkeli değil, nefret etmiyor, kızmıyor, kırgın hissetmiyor...

Uzaklara dalıyor ve susuyor. 

Bitti..

Vazgeçti..

Sustu yüreğim 

Sustu benliğim 

Karşı çıkmıyor sevda 

Umut.. nerede bilmiyorum..sesi yok bu aralar 

Ayrılık, o zaten çoktandır kapımda. Alıştım varlığına 

Mesele yokluğuna alışmaktı;

Gülüşlerini duymadan 

Yüzünü okşamadan 

Geceye hoş sohbetler bırakmadan.. Bir an da uçup gitmeni kabullenmekti..

Ama oldu..

Yokluğuna alıştım..

Olanları kabullendim..

Sen gittin..

Ben, anladım bazı şeyleri 

Ve bitti.

... 

Selam.. nasılsın?

Sahi şiirler selam sabah ile başlar mıydı?

Eğer gözler ıraksa sevgiliden,

Ve arıyorsa gönüller deli gibi..

Şiirlere, şarkılara..belki suya bile yazardı insan..

Sırf görsün diye,

Sırf hissetsin diye..

Bilmesin;

Ben kimim bilmesin.. 

Neredeyim bilmesin..

Sadece hissetsin;

Her satırda..beni 

Her kelimede..sevgimi.

Yok oluyorum günden güne 

Soluyorum gönül bahçesinde 

Gözlüyorum yollarını, yoksun..

Arıyorum,  açmıyorsun 

Her gece izliyorum yıldızları..

Bazen hava aydınlık;

Sanki yıldızlar değil, sensin bana ışıldayan 

Bazen kapkaranlık..

Küsmüş gibisin bana..

"Küsmüyüz? " diye arayıp sormak istiyorum da.. yapamıyorum. 

Özlüyorum..

Neden Özlüyorum,bilmiyorum 

Ama çok Özlüyorum; 

Gülüşünü, 

yorgunluktan çatalaşmış sesini

Gece kaçamak sohbetlerimizi, 

Yanlış mesejlarda buluşan hikayelerimizi..

Hani anlattım ya o gece sana,

Kayan yıldızlar ile hikayemi..

Söyleyemedim ama;

Kayan yıldızın düştüğü yer kadar yakındın.

Oysa kovaladıkça bana uzak olduğunu anladım

Bazen gördüklerimiz de yetmiyor yaşadıklarımızı yorumlayama.

Bazen duyduklarımız yetmiyor algılamaya..

Derdin ya "  güveniyorum sana"

Hep demek istedim ki...

GÜVENME BANA..

Güvenme bana..çünkü seviyorum seni 

Seviyorum çünkü..çünküsü yok..Her şeye rağmen seviyorum seni..

Benim hayallerimde; güzel kal..

Beni; güzel hatırla, istedim..

Duygularıma yenildim..

Seni kaybettim 

Benim cezam, senin güvenindi 

Ben senin bana olan hislerine ihanet ettim..

Ben Duygularıma hükmedemedim..

Ben yüreğime söz geçiremedim..

Ben güvenini sarstım belki..

Belki bıraktım aklında binlerce soru işareti ve çekip gittim..

Belki düşündün günlerce "neden" dedin..

Belki unuttun beni aklına bile getirmedin..

Nedenini merak etmemiş olsan dahi..

Ben sana ihanet ettiğim için gittim. 

Güvenine layık değildim..

Çünkü.. ben seni sevdim be adam..

seni çok sevdim;

Utana sıkıla, köşede bucakta,

Kahve tüpte taşıncaya,

Öğretmenim dalıp gittiğim yerlerden azarlayınca,

Annemin elleri saçıma gidip soruncaya denk, sevdim.. seninle donattığım dünyadan koptuğum an; ben ölü ruha ait bir bedendim.. sadece geçiştirdim..kısa kessinler de sana döneyim istedim..

Ben senden gittim..senin için her şeyi, herkesi terk ettim..sandım ki;

Yapabilirim. 

Devam ederim,

Unuturum..

Olmadı. 

Gittim ,

Denedim,

Ama..ama hiçbir yerde seni bulamadım..gittiğim her yerde seni aradım..hep sen çık karşıma istedim. Gecem sendin, gündüzüm sendin.. işim sendin..aşk.. yahu sen sevdamdın benim..

Ne diyeyim.. Ben bir halt yedim.. Ve seni sevdim..

Belki bu şiiri görürsen bir yerlerde.. hisset beni.. kalmasın aklında soru işareti kınama olur mu beni?.. Ben bana güvenmeni istemedim..çünkü bu güveni hak etmedim..

Aslında söylenecek yazılacak çok şey var..

bilirim bu şiirin bir önemi olmayacak..

ama bu satırlarda

yakarışlarım, gözyaşlarım.. umutlarım ve sen varsın.

Görmeyeceksin bu şiiri.

Gör..görme de zaten.

Gör istemem.

Sanırım o kadar cesur değilim..

ama görürsen bilki... özür dilerim..

Her şey için..seni çok sevdiğim için, özür dilerim. Sevmemeliydim.

Güvenini sarsmamalıydım.

Güvenme, diyemedim..ama keşke güvenmeseydin.

Sen, yıldızlardan haberini aldığım adam..

Sen, yorgun sesine yüreğimi bıraktığım adam..

Sen , her koşulda yardımıma koşan adam..

Ben her şeye rağmen seni sevdim..

seni kaybedeceğimi bile bile sevdim..

Ben senden değil  gönlümden vazgeçtim..

yüreğimi sana bırakıp gittim.

Yük ettiysem özür dilerim..ama   niyetim kötü değildi..

Ben seni.. Ben seni sadece sevdim..

keşke güvenmeseydin bana..

Keşke.. Ben keşkelerden nefret ederim aslında

.. konu sen olunca nefret ettiklerimle dost oldum bu aralar

 bu nedenle açıldı ruhumda yaralar..

Ama hiç biri güvenini sarstığım kadar yakmadı canımı..

İnan yanıyor canım..

İnan sensiz zorlanıyorum..

İnan hayat kolay değil..

Ama aynı zamanda hayat devam ediyor..

Bakma yüzümde güller açtığına 

Benim gönül bahçemdeki güller soluyorda, görmüyorlar 

Ruhum daralıyor..

Yüreğim kan ağlıyor ...

Güvenmeseydin bana.. Ne olurdu?

Ben seni sevmeseydim..dünyam mı durulurdu?

Niye sevdim seni..

Niye güvendin bana..

Bu sana son söyleyişim...

Güvenme bana!

Çünkü.. seni seviyorum..

~MP..♡

BEN DELİ DEĞİLİM

Acımasız olan hayat mıdır insanlar mı? İnsanlar acımasız olmasa hayat da tatlı olurdu. Ben acımasız hayatın içine doğan Derya. Yıllar önce bir yetimhanenin kapısının önüne annem ve babam tarafından bırakılmışım. Daima kendi ayaklarının üzerinde durmuş, hayallerinin peşinden ölesiye koşmuş Derya'yım ben. Yetimhanedeyken tanıştığım ve şuan aynı evde yaşadığım 4 arkadaşım bu acımasız hayatımın en tatlı yanı. Arya, Sena, Pelin ve Özgür. 5 kız kardeşiz biz.

Bugün yeniden bir iş görüşmesine gidiyorum. Bu kaçıncı iş görüşmesi hatırlamıyorum, en son saymayı bıraktığımda 9’du. Daima biz size döneriz dediler , bilin bakalım dönen oldu mu? Tabii ki hayır. İş görüşmesi yapacağım şirkete girip üst kata çıktım. Cv me baktılar, bana bir kaç soru sordular. Ve işte o klasik cümle gelmek üzereydi ki ben erken davrandım. "Siz bana dönersiniz. Cv mi alabilir miyim?" Birbirlerine şaşkın şaşkın baktılar. İçlerinden biri cv mi uzattı ve "Yarın mı başlarsın, bugün mü?" dedi. Bu cümleyi daha önce duymadığım için her zaman söylediğim cümlelerden birini tekrarladım. "Kimse işe almazsa tecrübe nasıl edinebilirim?" dedim. Sonra sert sert bana bakıp "Duymuyorsun galiba bugün mü başlayacaksın yarın mı?" dedi. Ve ben yine saçmalamaya devam ettim. Bağırarak "Aman be almazsanız almayın ben de şirketinize  meraklı değilim." dedim. E haliyle sinirlenip beni kapının önüne koydular. Evet ilk işim yalnızca 1 dakika sürdü. Bence büyük başarı. Bir kaç saatliğine izin aldığım kafe de ki garsonluk işime devam etmek üzere kafeye döndüm. Bu kafe antika müzik kutularını andırıyordu. Kafeye genellikle elit insanlar gelirdi. Bu yüzden burada çalışmak bana huzur veriyor. Müşteriler kalktıktan sonra masaları silerken masalardan birinin üzerinde bir yüzük fark ettim. Eski bir yüzüktü, üzerinde el işlemeleri vardı ve değerli bir yüzüğe de benzemiyordu. Belki almaya gelen olur diye cebime koydum. Akşam olunca başka bir garson geldi ve görevimi devredip eve döndüm. Kızlar çoktan eve dönmüştü. Arya bir şirkette avukat olarak çalışıyor. Sena edebiyat öğretmenliği okumuştu ama atanamadığı için benim gibi bir kafede çalışıyor. Pelin bir kuaförde çalışıyor. Özgür ise müzik öğretmeni. Yemeği hazırlamışlar ve beni bekliyorlardı. Hem yemek yedik hem de bugün yaşadığım  ilk işe alınma anımı anlattım. Eee kısa da olsa alındım sonuçta.

Yemeği yiyip masayı toparladık biraz sohbetten sonra saatin 12 olduğunu fark ettik. Yatma vakti gelmişti. Sena ile aynı odada kalıyoruz. Odaya gidip üzerimi değiştirirken cebimde duran yüzük düştü. Ben de alıp parmağıma taktım. Pijamalarımı giyindim ve yatağa yattım. Yüzük garip bir şekilde parmağıma takınca daha güzel görünüyordu. Gözlerimi kapattım ve yüksek bir yerden düşecekken birden gözlerimi açtım. Bulunduğum oda benim odam değildi, Sena da yanımda yoktu. Ve sabah olmuştu. O kadar yorgunken daha uyuyamamıştım bile. Kıyafetlerim saçım her şey değişmişti ama yüzük hâlâ parmağımdaydı. Odaya birden biri girdi ve çığlık attı. E ben de korktum ve çığlık attım. Sonra evden hızlıca çıktım. Mahalle bizim mahalleydi ama her yer çok değişikti. Bir büfeye girdim ve gazete aldım. Yıl 2010' du e haliyle çok şaşırmıştım. O yılda ben yetimhanedeydim. Hızla yetimhanenin olduğu yere gittim. Ziyaretçi olarak giriş yaptım. Arya'yı  gördüm,  bankta oturuyordu. Yanına gittim. Beni görünce çok şaşırdı. Arkadaşı Derya'ya çok benzediğimi söyledi. Benim o olduğumu bilmiyordu tabii. Sonra beni Derya'ya yani küçük bana götürmek için elimi tuttu. Peşinden gittim. İçimde kötü bir his vardı ama yine de gittim. Küçük Derya'yı bulduk. Ama garip bir şey vardı. Benim küçüklüğüm beni göremiyordu. Arya nasıl göremezsin burada işte dedi. Ama göremiyordu. Ben onu görebiliyordum. Koridorun sonunda ki büyük aynada yansımam olmadığını fark eden Arya çığlık attı ve kaçmaya başladı. Ben de hızlıca oradan uzaklaştım. Tekrar dönmek için o eve gitmem gerektiğini düşündüm. Benim uyandığım odanın balkon kapısı açıktı. Bir şekilde tırmanıp içeri girdim. Yatağa yattım ve gözlerimi kapadım. Ama işe yaramadı. Evden ayrıldım. Saat ile ilgisi olabileceğini düşündüm ve saatin gece 12 olmasını bekledim. 12 olunca tekrar eve döndüm, yatağa uzandım. Yine bir yerden düşer gibi oldu aniden sıçradım. Gözlerimi açtığımda Sena yanımdaydı. Gördüklerimin rüya olduğunu düşündüm ve yüzüğü parmağımdan çıkarıp tekrar uyudum. Sabah olduğunda normal hayatımızın devam edeceğini düşünmüştüm. Kahvaltıyı hazırladım ve kızları uyandırmaya gittim. Herkesi uyandırmıştım ama Arya uyanmamıştı. Halbuki her sabah en erken o kalkardı. Arya'yı gıdıklamaya başladım. Ama ölü biri gıdıklanamaz değil mi? Onun öldüğünü anladığımda dizlerimin üzerine çöktüm, şok içindeydim. Onun ölümünün yüzükle bir ilgisi olabilir miydi?.. Arya'nın ölümü hepimizi çok üzmüştü. Ertesi gün onu her zaman ziyaret edebileceğimiz bir mezarlığa uğurladık...

 2 gün sonra tekrar işlerimize devam etmek zorundaydık. Tekrar kafeye döndüm. Yüzüğün sahibinin geleceğini düşündüm ama gelen olmadı. Belki de Arya'nın ölümüyle bu yüzüğün bir ilgisi yoktu. Bu olasılıkları düşünürken kafenin kamera kayıtlarına bakmak geldi aklıma. Kayıtlara baktığımda o masaya oturan kişi ile ilgili olan kısımların silindiğini fark ettim. Masa da biri yemek yemişti ama kim olduğunu bilmiyordum. Daha fazla tedirgin olmaya başladım sonra yüzüğü çöpe atmaya karar verdim. Yüzüğü çöpe attım,  kafeden ayrıldım ve  eve döndüm. Sofrayı hazırladık ve yemek yemeye başladık. Kimse konuşmuyordu. Ben de sessizliği bozmadım. Sofrayı toparladık ve salona geçtik. Sessizlik devam ediyordu. Onlara yüzük olayını anlatmalı mıydım bilmiyordum. Gece geç vakitlerde tekrar odalarımıza çekildik. Üzerimi değiştirirken cebimden bir şey düştü. Düşen şey yüzüktü. Ne yapacağımı şaşırdım. Elim ayağım titremeye başladı. Çok korktum. Onu çöpe attığıma emindim. Nasıl tekrar cebime girmişti ki?.. Belki kafe çalışanlarından biri parmağımda görmüştür ve benim olduğunu düşünüp cebime koymuştur diye düşündüm. Kendimi rahatlatmanın tek yolu buydu. Yüzüğü Arya'nın kaldırılacak eşyalarının içine koydum. Yatağa döndüm.

Sabah uyandığımda Sena buz gibiydi. Ölmüş olmaması için çok dua ettim ama ölmüştü. Arya gibi o da ayrılmıştı aramızdan. Ben çığlık atınca kızlar hemen geldi. Yüzük geldi aklıma ve koşup yüzüğü koyduğum yere baktım yüzük yoktu. Sonra yüzüğü Pelinin parmağında gördüm. O yüzüğü nasıl bulduğunu sordum. Pelin eşyaların arasında bir şey ararken yüzüğü bulmuş ve Arya'nın olduğunu düşünüp parmağına takmış. Benim gördüklerimi büyük ihtimalle o da görmüş. Ama yüzüğün lanetli olabileceğini aklına getirmemiş. Yüzüğü ondan aldım ve bende kalmasına karar verdim. Sena'yı defnettikten sonra hayatımız daha da değişti. Bir arkadaşımızı kaybetmenin yasını tutarken ikinci bir yas hepimize ağır gelmişti. Kafa dağıtmak için biraz yürüyor ve olanları düşünüyordum. Deniz kenarında bir banka oturdum. Yüzük elimdeydi. Denize atmaya karar verdim. Ve hızla eve döndüm. Saat geç olmuştu bir an önce yatmak istiyordum. Üzerimi değiştirdim ama bu kez yüzük yoktu. Pijamalarımı giyindim ve yattım. Yüzüğün parmağımda olduğunu fark etmemiştim...

Yine bir yerden düşecek gibi olup aniden sıçradım. Uyandığımda yanımda benden bir tane daha vardı. Ama garip bir şekilde Sena yoktu. Sanki ölünce geçmişten de silinmişti. Hızla evden çıkmam gerekiyordu. Odadan çıkacakken Özgür ile çarpıştık. "Sakin ol yahu, ne bu acele?" dedi. Yok bir şey deyip onu odadan uzaklaştırmaya çalıştım ama ikinci ben işi bozdu. O da kalkıp Özgür'e günaydın deyince, Özgür olduğu yere bayıldı. Ben yine gece yarısını bekledim ve günümüze döndüm. Özgür'ün yanına koştum. Ve öldüğünü anladım. Ama Pelin yoktu. Sonra kapının önünde siren sesi duydum. Polisler kapıyı açmamı istedi, ben de açtım. Beni bir hastane odasına götürdüler ve beyaz bir önlük giydirdiler. Doktorlar kendi aralarında konuşurken duydum şizofreni hastasıymışım. Arya'yı, Sena’yı, Özgür’ü benim öldürdüğümü söylüyorlar. Hepsini eve hapsetmişim bir tek Pelin kurtulmuş. Bunları ben yapmadım yüzük lanetli dedim ama beni kimse dinlemedi. Belki bu olanlar gerçek belki de değil, bilmiyorum. Tek bildiğim ben deli değilim...