EdebiyatBlog - Online Blog Makale Kurgu Yaz Oku - Dilan Efsa Kandemir

BENİ KÖTÜ HATIRLAMANIZ İMKÂNSIZ

Dilan Efsa Kandemir — Mon, 01 Aug 2022 21:32:43 +0300

BENİ KÖTÜ HATIRLAMANIZ İMKÂNSIZ

Kirlenmiş kalplerinizde filizlenen nefret tohumlarına rağmen, dik duruşumdan asla ödün vermeyeceğim. Gururla tırmandığım başarı merdivenlerini var gücünüzle sallasanız da, olduğum ve ileride olmak istediğim kişiden bir an olsun vazgeçmeyeceğim. Yürüdüğüm yola attığınız her taşı bıkmadan toplayacağım ve o taşlardan kendi kalemi inşa edeceğim.

Beni kötü hatırlamanız imkânsız...
Çünkü ben bu yorgun gözlerimle, bir gece vaktinde annemin gidişine şahit oldum. O gecenin sabahında hiçbir şey yaşanmamış gibi, kalbim sızlamıyormuş gibi yaşamaya devam ettim.

Beni kötü hatırlamanız imkânsız...
Çünkü ben bu titreyen ellerimle, bana biçilmiş acıların enkazından tırnaklarımla dağı taşı delerek çıktım. Dünyayı sessize aldım, kendimi dinlemeye çalıştım. Kendimi anlamaya çalıştım.

Beni kötü hatırlamanız imkânsız...
Çünkü ben bu ayaktayken sendeleyen bedenimi, bir yangının ortasından kıl payı kurtardım. Anılarım, kırgınlıklarım, sahip olduklarım o yangında kül olurken; mor göz altlarıma tutunup attım kendimi dışarıya.

Beni kötü hatırlamanız imkânsız...
Çünkü ben yastığıma gömülüp sızlandığım geceleri sırtımı kendim sıvazladım, saçlarımı kendim sevdim, yaşlarımı kendi ellerimle sildim.

O yüzden karanlık ruhlarınıza inat neşemden asla eksiltmeyeceğim. Düşmemi beklediğiniz her fırsatta yeniden ayağa kalkmak için kendime sebepler üreteceğim.

Hayata dört elle sarılan bir kadının gülüşünü kolayca yok edemezsiniz. Umutlarını siyaha boyayamazsınız. Huzurunu darmaduman edemezsiniz.

İşte bu yüzden, beni kötü hatırlamanız imkânsız...

RUHLARI SEVİN, BEDENLER ÇÜRÜYECEK

Dilan Efsa Kandemir — Sat, 11 Jun 2022 19:15:45 +0300

RUHLARI SEVİN, BEDENLER ÇÜRÜYECEK

Bugünlerde aklıma dokunan tek telaşım; mürekkebi damlayan kalemimle, zihinlerinizde canlanan yanlış "aşk" kavramının doğrusunu, süslediğim cümlelerle size anlatmak.

Dilimden dökülmesinden acı duyduğum bir cümle var, o da şudur ki; maalesef bu devrin sevme ve sevilme anlayışı çok değersiz. Sevdiği kadar sevilmez hiçbir insan... Ve yine bazı sevmeler hakedilmez.

Adına "aşk" dedikleri bu duygunun; yalnızca güzel bir vücuttan, şekilli saçtan, uzunca boydan ibaret olduğuna inanan bir kesim insanla iç içe yaşıyoruz. Yapmayın kalbini sevdiklerim ! Aşk bu değil, aşk dışarıdan baktığında gördüğün değil. Unutma ki, dışarıdan gördüğün her güzelliğin bir yanıltma payı vardır. Şuan sana etkileyici gelen her dış görünüş özelliği, yarın bambaşka bir görüntünün temeli olabilir. Gördüklerin; aklının sana bir oyunu olabilir. Baktığında gözüne güzel gelen o beden, bir gün toprağa karışacak ve sen sadece bir toprağın aşığı olacaksın.

İlla sevmek istiyorsan bir ruhu sev. Bir kalpte, kalbine dökülen merhametin aşığı ol. İyi niyetine aşık ol mesela. Sonsuzluğu gözlerindeki derin bakışlarında gizleyen birine bağla hislerini. Yanındayken sana her yeri bir ilkbahar sabahıymış gibi hissetiren birinde topla tüm güzel duygularını. Onun çevresindeyken kendini en güvenli bir sığınaktaymışsın gibi düşünebildiğin birini bulduğunda asla kaybetme. Kaybetme, çünkü bir daha sana bu duygunun zirvesini yaşatacak bir ruha rastlaman çok zor gelecektir sana.

Aşk tam olarak bir ruha aşık olmaktan ibaret. Aklına düştüğünde için ısınır ve yüzünde anlamsız gülümsemeler yer edinir. O insan, senin ülkendir. O insan, senin delicesine tutkundur...

Siz, siz olun ve ruhlara aşık olun. Bedenler günün birinde toprağın altında çürüdüğünde, sizinle kalacak tek şey onun ruhudur. Bir ruhun kuş misali uçup süzülüşüne aşık olun.

Ruhları sevin, çünkü bedenler çürüyecek...

HAYATINDAKİ HERKESİN KALMASI GEREKMİYOR

Dilan Efsa Kandemir — Tue, 24 May 2022 15:04:29 +0300

HAYATINDAKİ HERKESİN KALMASI GEREKMİYOR

Bazı anlarda; acınızın, bedeninize dahi hükmedemediği kadar ağırlaştığını farkedersiniz. Bu acı, sizi olduğunuz yerden kımıldatmaz. Bir adım ilerisi zindan, gerisi koca bir okyanus. Tüm hayalleriniz, uğruna nice savaşlar verdiğiniz her şey; bir eylemle, bir cümleyle sonsuzluğun uçsuz bucaksız köşesine doğru yol alır ve siz olduğunuz yerde çivilenmişçesine kalakalırsınız. Gözyaşlarınız sel olup taşsa da bir faydası olmaz artık. Acımasızca akıp giden zaman sizi buna alıştırır. Haftalar, günler, saatler geçer; ve o acı yeniden içinizdeki alevi korlandırır. Aynı tiyatroyu, aynı koltukta, aynı acıyla yeniden izlersiniz. Ama arada tek bir farkla... Artık bir ağlama krizinden sonra, kendinize sarılıp saçlarınızı okşayacak kadar güçlenmişsinizdir. Hayat aslında tekerrürden ibarettir gerçekten de. Belki de yeni gün diye bir olgu yoktur. Her gün, bir öncekinin baştan çevrilmiş hâlidir. Bizler de, sonsuz bir döngünün sıkışmışlığında mücadele veriyoruz.

Benim adım Dilan Efsa Kandemir. Bugün bu satırlarda sizlerle, kendi hayat mücadelemde çok sıkıştığımı hissettiğim bir durumdan bahsetmek istiyorum.

Farkediyorum ki, benim kalbimin derinliklerinde bir kış gecesi saklı. O buzlu havanın titrekliğine rağmen, karlı yollardan yalınayak dans ederek geçtim. Ellerim bedenimden daha çok üşüyordu. Parmak uçlarımın rengi giderek morun en koyu tonuna dönüşüyordu. Şayet bu yolun en başında yalnızlığa terk edilmemiş olsaydım, şuan kendi kendimi sararak ısıtmak zorunda kalmazdım. Bu çaresizlik okyanusunda bir hiç uğruna kulaç atmaya mecbur bırakılışımı affedemiyorum.

Bir hayli yorgun olduğum bir dönemin ortasından geçiyordum. Onsuzluğu aklıma bile getiremeyecek kadar çok sevdiğim biri girmişti hayatıma. Kimselere layık göremediğim sevgimi, senelerce kalbimde saklamıştım. Ta ki o özel insanla yollarımız kesişene kadar... Geçmişinde kaybolmuş beni, yeniden yaşamanın güzelliğine inandırdığı için farklı bir gözle bakmıştım ona.

Onunla yollarımızı birbirine denk düşüren tesadüflere minnet duydum her zaman. Yüreğimi ele geçirdiğini ilk hissettiğimde tarifsiz bir karmaşaya teslim olmuştum. Çünkü ben sevmeyi bilmiyordum. Sevgisizliğin acısını çocuk yaşımda ruhuma kazıdılar. Uzak şehirlerde, hattâ bambaşka ülkelerde yaşamanın hayalini kurduk birlikte. Bana huzurla bakan gözlerinden, hislerimi ele geçiren bir akım vardı sanki. Ellerini ilk tuttuğumda kendimi evimdeymiş gibi görüyordum. Yolumuza saçılan kayaları; ne pahasına olursa olsun birlikte iteleyeceğimize söz vermiştik birbirimize yıldızların altında.

Velhasıl, sonra hiç beklemediğim bir ağustos ayının pazartesi gecesinde bir telefonla yıktı geçti aklımdakileri. Söylediği sözcükleri bin yıl geçse de unutamazdım. İnsan; sevdiği kalbin açtığı savaşta vurulunca, dizlerinde derman kalmıyormuş meğerse. O gün telefonda, aslında bana hiç aşık olmadığını söyledi. Çok denemiş aşık olmayı, ama sevmekten öteye geçememiş. Daha önce böyle bir sızıyla sınanmamıştım. Hissettiklerime cümle kuramadığımda, kendimden de sokaklarca kaçtım. Onun bu beyazdan griye çalan hâlleri, beni bana üzerek kırdırıyor.

O günden sonra, saf sevgiye olan inancım yerle bir oldu. Bir insanla öylesine güzel hayaller kurulmaması gerektiğine inandım. Çünkü herkes birgün mutlaka giderdi, ve her giden mutlaka geri dönmezdi.

Böyle bir tecrübe oldu bu yaşadığım sallantı gelecek yıllarıma. Her gece sayısız güneşler batırdı bu dert bana. Bir daha asla gün doğmayacakmışcasına pes etmiştim. Ama bir gerçeği de canım yana yana öğrendim. Hayatımızdaki herkesin kalması gerekmiyormuş.

DİKENSİZ BİR HAYAT OLMAZ

Dilan Efsa Kandemir — Fri, 20 May 2022 02:02:46 +0300

DİKENSİZ BİR HAYAT OLMAZ

Günaydın karanlık, günaydın gece... Kafamın içinde uğuldayan bir yabancının sesine teslim oluyor rüyalarım. Fiziksel olarak bir acı hissetmiyorum, ama ruhum siyahın en koyu tonlarını yaşıyor.

Bu gece, yine güneş doğana kadar; sevildiğimi zannettiğim bir kalbin, kalbimi mağlup edişine ağladım. Ben, adına aşk dedikleri ama beni hergün öldüren bir acıya yakalandım.

Bundan 2 buçuk yıl önce tanıdım onu. Dokunmadan sevmenin eşsiz huzurunu tattırmıştı bana. O çok farklı ve benim için hayatı eskisinden daha kıymetli kılan biriydi. Kimseyle aynı kefeye koyamadığım, koymalarına dahi izin vermeyecek kadar derin bağlandığım birisiydi. Onun sesinden benim iliklerime doğru süzülen bir çekim kuvveti vardı. Bu yüzden çok seviyordum belki de... Bir ihtimalden kat kat daha fazlasıydı. Evet, sesindeki serçeleri çok sevdiğimdendi bu içimde uçuşan sayısız kelebek hissi. Her kelimesi, bir kelebeğin uçuşuna bedeldi.

Her birimizin hayatında; gitmesinden, kaybetmekten korktuğu bir insan vardır. O da benim için öyleydi. Vakti geldiğinde ben ondan gidecektim. Sonsuzluğun ışığına adım adım ilerleyecektim ama o hiç gitmeden yanı başımda kalacaktı. Bu hikâyedeki gidiş, benim son nefesimi verişim olacaktı. O güne kadar, mesafelere inat bu hissin arkasında durarak sevecektik birbirimizi. Giderse pusulam yönünü şaşırırdı. Doğruyu yanlışı, iyiyi kötüyü ayırt edemezdim.

En çok kelebeğimin kanatlarının kırılmasından korkuyordum. Birlikte gökyüzünü hayallerimizle süslediğimiz insanın, birgün bana çok uzak olmasından korkuyordum. Çünkü eğer uzaklaşırsa, her şey yarım kalırdı. Ben yarım kalırdım. Aslında hiç kalmazdım.

Ama sonra birdenbire, ansızın sabah oldu ve güneş karanlık doğdu. Ben bu sevginin beni ne kadar yanılttığını anladım. O, benim hayatımdan iyi ki bir yıldız gibi kayıp gitmiş. Kendimden o kadar çok ödün vermişim ki, bunu göremeyecek kadar körleşmişim. Sevgi; sadece mutlulukta, sevinçte, güzel günde yaşanan bir his değildi. Hastalıkta, üzüntüde, en zor anlarda yan yana olmaktı sevgi. Dört duvar arasında; tüm duygu karmaşalarımı tek başıma atlattığım gün, onun benim için yanlış insan olduğunu kabullendim.

Her kadının hayat yolculuğu, birgün saçma ötesi bir adam sevmekten geçer. Ve yine her kadın, yanlış insana adanmış doğru duyguları yaşamadan olgunluk kazanamaz. Benim en büyük hatam buydu. Hatalarımla olgunlaştım. Artık kalp gözüme güvenecek kadar sağlamlaştım ve kendimin önemini anladım. Size verebileceğim en güzel tavsiye; toz pembe hayallerinizi siyaha boyayan herkesten uzaklaşın, kendinizi bulun.

Satırlarıma son verirken söylemek isterim ki, dikensiz bir hayat olmayacağının hep farkında olun.