Sürekli birilerinin istekleri ve arzuları doğrultusunda bir şeyler yürütmeye çalışmak bize zarar vermekten öteye geçmeyen tatsız bir yaşam. Alttan aldıkça tepenize binmeye çalışan insanlarla dolu hayat. Ve bu insanlar kendilerini düşünen bencillerden başka bir şey değiller.  Her şeyin en doğrusunu, en güzelini kendilerinin yaptığını ve hak ettiğini sanan bu varlıklar; küçük bir durumda sizi alaşağı etmek için hazır kıta beklemektedirler. 

Çünkü kalplerindeki o çürük yeri kapatamadıkça daha da çürümesine yol açarlar. Onlara göre doğru olan yolun aslında yanlış olmasının hiçbir önemi yoktur. Keza onlar gittikleri yol ne olursa olsun kendilerine göre uydurur. Kendileri zarar görmediği müddetçe sizin de bir öneminiz yoktur. Kullanılmaya ve iş görmeye devam ettiğiniz sürece çok iyi bir dostsunuzdur. Fakat artık gözünüzü açmış, her şeyin farkında biri olarak başkaldırıyorsanız tüm dostluğunuz bitmiş demektir. Sizden faydalanamayan bir insan için sıfır değerini bile taşımaz duruma gelirsiniz. Şunu unutmayın; herkesin işine yaradığı kadarsınız! 

İşte bu yüzden tercihlerinizi çok iyi yapın! Ailenizi seçemeyebilirisiniz fakat dostunuzu seçebilirsiniz. Eşinizi seçebilirsiniz. Çevrenizde olacak insanları pekâlâ seçebilirsiniz! Bu hayat sizin, ve siz ne isteyip dilerseniz onu yaşarsınız. Lütfen seçimlerinizi özenle yapın ve istemediğiniz hiçbir şeyi kabullenmeyin! 

Merhaba, yeni gün

Ve merhaba, içimdeki yeni umutlar… 

Merhaba, gönlüme taht kuran gökyüzü 

Merhaba, dünyanın göremediğim tüm güzellikleri 

Ve merhaba, benimle nefes alıp veren tüm canlılar… 

Bir merhaba belki de tek derdimiz 

Ve sadece biraz sevmekti isteğimiz 

Bakan körler olmaktan çıkıp 

Şükür etmekti bahşedilen sabır için 

Dünyayı incelemek 

İnsanları seçmemek 

Perde çekip kusurları görmemek 

Ve belki de sadece insan olabilmek 

Buydu aslında asıl niyetimiz 

Fakat çok yanlış anlaşılmış emelimiz

Yahut bizdik yanlış anlatan 

İnsanlara bir kulp takan 

Sevgiden, merhametten uzak 

İnsanlıktan habersiz olan 

Buydu geldiğimiz nokta 

Belki zorla belki de zorlamayla… 

Ömür boyu en çok ihtiyaç duyduğumuz en kıymetli şükürdür sabır. Her insanın beceremediği, dayanamayıp isyan bayrağını çektiği en yegane duygudur. Sabredemeyip isyan ettiğimiz her an bizi büyük bir çıkmaza sürüklerken sabredip en güzelini dilememiz bizi aydınlığa ulaştırır. 

“Aydınlığa ulaşmak bu kadar kolaysa neden sabretmek bu kadar zor?” diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Aslında sabrın özü burda başlar. Meşakkatli yolu isyansız geçirebilirseniz ne mutlu size! Çünkü sabrın özü; kalpten inanmak ve o sonu gelmeyecekmiş gibi düşündüğümüz yolun sonunda en güzeline ulaşacağımız için taşlı yollardan geçtiğimizi düşünmektir. Velhasıl kelam; eğer sabretmeyi öğrenirseniz her mutluluk ayağınızın dibine yer edinecektir…  

Masallarda hissedelim birbirimizi

Masallarda yakalım tüm aşk meşalemizi

Çünkü dünya çok kirli

Heba etmeyelim bu nadide sevgiyi

Kabullenmez insanların nasır tutmuş kalbi

Buzdan duvarlar örmüş gibi

Taşlaşmış hepsinin dört bir çeperi

Masallarda kalsın güzel gözlerimiz

Masallarda kalsın o püripak düşlerimiz

Ender bir şey bulmuş gibi

Vermeyelim ellere benliğimizi

Can yakmayı iyi bilir onlar

Düşeriz anlamayız yoktan

Masallarda kalalım dün gibi

Olalım can ile canan

O hayatın içinde en az martılar kadar kaygısızca uçmak 

Yeryüzünün ve gökyüzünün ahengi ile buluşmak 

Kötü insanlardan ebediyen uzaklaşmak 

İyiliğe ve güzelliğe sonsuz kucak açmak 

Ve belkide sonsuzluğa ulaşmak… 

Huzur dolu bir hayat istiyorum 

O hayatın içinde kaybolmak 

Sessizliğin doyumsuz çığlıklarına kavuşmak 

Ve en az bir kuş kadar kaygısızca uçmak…

Özgürlüğün binbir tonunu nakşetmek isterdim kanatlarıma

 
Bilmediğim diyarlarda iz sürüp yükselmek isterdim doruklara 

Özgürlüğümü anlatırdım tüm insanlığa 

Tutsaklığın bitişini kutlayıp

 
Salardım tüm kuşları dünyaya

 
Öterdim o kuşlarla beraber sonsuz mutluluğa 

Ve çalardım senin kapını 

Beraber yükselmek için semaya

Darmadağın bir odam,

Durmaksızın kanayan yaram

İşte bu benden geriye kalan

Koştukça çarpan

Düştükçe kalkan

Belkide tek ilaçtır zaman

Akıp gider hayatım

Uçsuz bucaksız bir dehlizde

Kana bulanmış gönlüm

Yalnızca seninle

Ben garip bir virane

Olmuşum aşkından avare

Bırakma beni böyle

Ben olmuşum biçare!

Ve sen büyük bir arayıştın yitip giden ruhum için 

Defalarca çabaladım derinliğine ulaşabilmek için 

Fakat nafile hisler ile bocaladım kalmak için 

Sınırlarını aşamadın benim için 

Ve ben yanıp tutuştum ulaşamadığım maviliğin için 

Belkide özgürlüğün tonuydun benim için 

Ve ben belkide bu yüzden her defasında öldüm  senin için 

Şimdilerde anlıyorum ki hataydın benim için 

Bir insanın özgürlüğü yalnızca kendisidir 

Ruhumu yeniden inşa ediyorum 

Ve artık senden hiçbir medet ummuyorum!

Vardığım yer belirsiz

Varacağım yer belirsiz

Kapana kısılmış bedenim

Karmakarışık olmuş bir labirent gibiyim

Yönüm yok yolum yok

Ama seni arar gibiyim

Arzularım bana ışık olmaya çalışırken

Bana karanlığı tattırmak için çarpıyor harelerin

İsteksizce uzatıyorum elimi

Ve bir andan oluyorsun duygularımın katili

Senden kaçmayı deniyorum

Senden kilometrelerce uzaklaşmayı

Ve aynı zamanda

Her seferinde tutulup çarpılmamayı diliyorum

Kaçtıkça kaçıyorum

Uzaklaştıkça acıyorum

Bir ahım var ki

Sana armağan edemeden gidiyorum

Esefle boğuluyorum

İhtiyatla sarmalanıyorum

Ve belkide bu yüzden seni bitiriyorum

Ben, bizi göremiyorum

Bizi bizden eden hayatı kınıyorum

Seni benden alan seni kırıyorum

Ben artık kimim bilmiyorum

Ve artık hiçbir şey bilmek istemiyorum…

Seni izliyorum beni görüyor musun?

Etrafım çevrilmiş sönmeyen bir ateşle

Yanık kalbimin kokusunu alabiliyor musun?

Küllerim uçuşurken semaya beni hissedebiliyor musun?

Yarım kalan bir aşkla

Belkide hiç olmayan bir telaşla

Seni aşka inandırmaya

İzin veriyor musun?

İçimde bitmek bilmeyen heyecanla

Seni son bir kez daha görmenin umuduyla

Belkide ikna etmenin mutluluğuyla

Beni seviyor musun?

Biraz yağmur biraz çamur

Biraz sevgi biraz huzur

Biraz güneş biraz heves

Ve ihtiyacımız olan tek şey biraz nefes!

Benim adım toprak…

Biraz yeşil biraz çiçek

Biraz hoyrat biraz esef

Biraz sabır biraz bereket

Ve ihtiyacımız olan tek şey biraz merhamet!

Benim adım toprak…

Biraz hüzün biraz masum

Biraz mahmur biraz mahkum

Biraz mahzun biraz mahsur

Ve ihtiyacımız olan tek şey biraz kanun!

Bocalıyorum gördükçe sevgisiz insanları

İçi nefretle dolmuş

Yalancı suretleri kinlerine mesken tutmuş

Bocalıyorum tanıdıkça dünyayı

Bocalıyorum görünce kirletilen semayı

Hak etmedi gökyüzü bunları

Bocalıyorum aradıkça dünyayı

Ve yine bocalıyorum bulmaya çalıştıkça hayatı…

O gemi bir daha gelir mi inan hiç bilmiyorum

Yalnızlığa rıhtım olan şu gönlüm

Bir yük daha kaldırır mı pek sanmıyorum…

Şimdi çok uzaklarda dalgalara kapılıyorum

Bir an evvel gökyüzüne kavuşmak istiyorum

İçimdeki dertten kurtulup

Seni silip atmak istiyorum…

Ben şimdi en güvenilir limanımı istiyorum

Kabuk tutan yaralarıma ilacımı bekliyorum

Ben gökyüzünün maviliğini istiyorum

Derin sancılarıma çaremi arıyorum…

Ben seninle kaybettiğim özgürlüğümü geri istiyorum

Bir biz var ki ah anlatamıyorum

Senin yokluğunu kuşlara fısıldıyorum

Anladım ki ben senden vazgeçemiyorum…

Bir sen var ki anlatamıyorum

Her geçen gün biraz daha hırpalanıyorum

Sen artık yoksun biliyorum

Yıldızsız kalan bir gece gibiyim

Kurduğu yuvası dağıtılan bir kuş gibiyim

Yalnız bir avare gibiyim

Sen artık yoksun biliyorum

İçimi dağlayan ateşle

Seninle geçmişte el ele

Karşılaşır mıyız ilerde

Bende bilmiyorum duygularım nerede

Kuşatmış dört bir yanı büyük surlar

Acılar yüreğimi bir bir dağlar

Aşkım tüm damarlarımda çağlar

Sen artık yoksun biliyorum…

Bir yağmur silsilesi harelerimi istila ederken

Henüz çok geç kalmamışken

Ve sana doğru gelirken…

Belkide şimdi başladı yaşam

Artık senle dolu tüm yollar

Sen miydin beni benden çalan

Ya da ben miydim seni senden alan

Neydi tüm bu olanlar

Belkide yaşamalıydık kayıplar

Ama artık doldu zaman

Beraber olmalıyız her an…

Şimdi çok iyi anlıyorum

Belkide hep tökezleyip düşüyorum

Ne istediğimi biliyorum

Bu ölü ruhta yalnızca seni hissediyorum…

Nereye gidiyorum bilmiyorum

Belkide senden kaçıyorum

Ama kaçtıkça dahada kapılıyorum

Nerden çıktın karşıma bilmiyorum

Bir bataklık misali batıyorum

Kurtaracak kişi sensin biliyorum

Ama senden kaçıyorum

Ellerinin ellerimde oluşunu unutamıyorum

Kor gibi yakan bakışlarını bırakamıyorum

Anladım ki ben senden bir türlü geçemiyorum

Bu kaçışı artık bitiriyorum

Kaderim ellerimdeyken

Seni bırakmamaya ant içiyorum

Çünkü biliyorum senden kaçmak istemiyorum

O rüyayı bir daha görmek istemiyorum

Riyakar duygularımı artık bitiriyorum

Senin için atan kalbimi şimdi hissediyorum

Senden kaçtıkça sana ulaşmak için can atıyorum

Ve tek gerçek şu ki; senden kaçıyorum ama kaçmak istemiyorum!

Yoksa ben miydim içinde yaşayan tüm acizliği 

Belkide sendin o acizliğin sahibi 

Ben uydurmuştum gözlerindeki o sevgiyi 

Neydi sendeki o esralı vefa 

Yoksa ben miydim o hiç bitmeyen cefa 

Sen miydin o hiç bitmeyen vefa 

Yoksa ben miydim seni içimde yaşatan o vefayla... 

Elindeki ekmek poşeti bir ileri bir geri savrulurken içe içe olan kalabalık binaların arasından kaygısızca geçip gidiyor, uzun yürüyüşünün ardından topal bacağı artık onu taşımakta güçlük çektiği için oturması gerektiğinin sinyallerini veriyordu. 

Ağrısını unutmaya çalışarak biraz daha ilerledi. Evine varmasına az kalmıştı. Tek isteği bir an önce evine gitmek ve koltuğuna yayılıp planına kaldığı yerden devam etmekti. 

Kafasındaki şapkayı yüzüne doğru çekiştirdi. Bu aralar fazlasıyla dikkatli olması gerekti keza tüm planları suya düşebilirdi. 

Kafasını sağa sola salladı. Bu hareketi iç sesine olan cevabıydı. 

Derin bir nefes aldı ve köşeden gözüne çarpan evine aksak adımları ile vardı. Apartman kapısı ardına kadar açıktı. Giriş kattaki dairesine seri hareketler ile girdi. 

Artık rahat bir nefes alabilirdi. 

Kafasındaki şapkayı çıkartıp fırlattı. Salona doğru ilerlerken ekmek poşetini küçük sehpaya bıraktı ve geniş koltuğuna yayıldı. 

İçerisi sigara kokusundan geçilmiyor, dumanı etrafa adeta pus çöktürerek tüm hakimiyeti ele alıyordu. 

Umursamadı yaşlı adam. Neticede bu dert edeceği son şey bile değildi... 

Sıkıntıyla yüzünü ovuşturdu. Fazlasıyla yorgun ve bitkindi. Biraz uyusa bir nebze kendine gelebilirdi. Yerine iyice yerleşen adam gözlerini kapatacağı esnada karşıdaki koltuğun altından kendisine göz kırpan albümü gördü. 

Gözüne ilişen albüm yaşlı adamı meraklandırmıştı. Yavaş hareketler ile yerinden doğruldu. Usulca ilerledi ve yerdeki tozlu albümü eline aldı. 

Daha kapağını açmıştı ki gördüğü fotoğraf ile olduğu yere çöktü. 

Bir eli fotoğrafın üzerinde acelesizce gezinirken diğer eli dolan gözlerini siliyordu. 

Gözlerini dikkatlice fotoğraftaki yüzlerde gezdirdi. Birbirinden heyecanlı, saf bir masumluk ile dudaklarına konmuş tebessümleri güneşli havadan bile daha iç açıcı ve pirüpak idi. 

Bu güzel yüzler onun öğrencileriydi. Ve yanlarındaki yüz ise öğrencilerinin yanında gururla duran tazecik bir öğretmen... 

Bir hıçkırık koptu boğazından. Eskimeyen ve değişmeyen tek şey fotoğraflardı. Ne yazık ki fotoğraftaki adam ile fotoğrafa bakan adam arasında aşılamayacak farklar vardı. 

Önce ela gözleri ile buluştu gözleri. Tüm canlılığı ve heyecanı ile bakan ela gözleri şimdi o canlılığı silmiş güzel gözlerine yaşanmışlıkların acısını nüksettirmişti. 

Eski gülüşünü şimdiki kayıpları gölgelemiş,  kumral saçlarına düşen aklar adamı çökertmişti. Dal gibi olan adam şimdi kilo almış ve kendini umursamayan bir adam olmuştu. 

Usulca düştü gözyaşları. Ne acıdır kendimizi tanıyamayacağımız hâle getirmek... 

Bir sayfa çevirdi yaşlı adam. Koca bir ömrüne mâl olan fakat yalnızca iki parmağının ucunda bulunan bir sayfa... 

Ve olanlar oldu. Gözlerinden akan yaşlar bir anda kesildi. Yumuşayan kalbi tekrar nasır tutmuş sertliğine geri döndü ve gördüğü suret ile o katil yanı tekrar gün yüzüne çıktı. 

Tüm masumluğunu kaybeden yaşlı adam gördüğü suret ile içinde alevi harlanan bir ateşe durmadan odun atmaya başladı. 

Bu ateş onu yıllardır yakıyordu. Şimdi sıra onu yakanları yakmaya gelmişti! 

Sevdiği kadını elinden alan herkesi bir bir öldürecekti! Bunun için çok beklemiş ve nihayet amacına ulaşmıştı. İlk zaferini kazanmıştı bu adam. Şimdi sıra zaferini ölümsüzleştirmekti.

Onu hor gören herkes şimdi onunla hesaplaşacaktı. Bu adamın kazandığını herkes görecekti! Bu adam herkese gününü gösterecekti! 

Bu zavallı günahkar beden kazandığını zannederek kendisi ile beraber herkesi öldürecek ve asıl kendisi ile olan savaşına yenik düşecekti. Fakat bunu hiçbir zaman anlamayacaktı... 

Yıllar önceydi. İlk göreve başladığı okulda güzeller güzeli meslektaşını görmüş ve daha gördüğü an vurulmuştu ona. Hiç unutmuyordu onu ilk gördüğü anı. Siyah bir kalem etek ve siyah bir ceket giymiş, adeta bir kuğuyu andıran incecik boynuna kırmızı fularını bağlamıştı. 

Öğrencileri ile beraber gülüp eğlenen kadın her geçen gün biraz daha kazınmıştı adamın biçare yüreğine. Merhameti, sevgisi, süzüle süzüle geçip giden endamı ile kor misali yakıyordu adamı. Ve bir gün artık o kor içine sığmaz olmuştu adamın. 

Her şeyi göze alarak kadının karşısına çıkmış ve tek nefeste anlatmıştı ona olan duygularını. Derin bir sessizlik ve çaresizlik içinde bir cevap beklerken nihayet istediği cevabı almıştı ay tenli Ayten'inden. Ayten de onu seviyordu. Bitmek tükenmek bilmeyen hayalleri sonunda gerçeğine kavuşuyordu. Artık yazdığı hayallerini yaşama sevinci ile buluşturacaktı ki önüne çıkan engel ile ona gülen şansı arkasına bile bakmadan onu terk edip gitmişti. 

Uzun süre beraber olduğu sevdiği ile evlenme kararı almışlardı ki sevdiği kadının ailesi topal olduğu için onu kızlarına yakıştırmamış ve bu evliliği onaylamamıştı. Genç aşıklar ne kadar dirensede ailenin önüne geçememiş ayrılmak zorunda kalmışlardı. 

Ayrılsalarda birbirlerinden asla vazgeçmeyen genç çift Ayten'in ailesinin Ayten'i başka bir adam ile evlendirmeye kalkması ile asıl vurgunu o zaman yaşamışlar ve gerçek ayrılığın acı tadını işte o zaman tam anlamı ile tatmışlardı. 

Hiçbir şekilde görüşemeyen genç çift Ayten'in zoraki evliliğinin ardından tüm umutlarını kaybetmiş ve her ikiside hayattan tam anlamı ile soyutlanmıştı. Her gün sevmediği bir adam ile gözlerini açmak Ayten için mide bulandırıcı bir durumdan öteye gitmiyordu. 

Ve bir gün gözlerini bir daha hiç açmamak üzere kapattı. Sevmediği bir adamla yaşamaya daha fazla katlanamayan ay tenli Ayten gündüzü geceye boğarak intihar etti... 

İşte o an yemin etti bu adam. Ay tenli sevdiğini ondan çalanlar ve genç yaşında toprağa gömülmesine izin verenleri öldürmeden rahat etmeyecekti!  

Ve sözünde durdu. Sevdiği kadının ölmesine sebep olan her kim varsa o da onları tek tek öldürdü. İçinin yangını sönene dek durmadı ve durmayacaktı. Bu gece sondu. Bu gece son kişininde canını alacak ve ruhu huzura erecekti.  

Ağrıyan şakaklarını ovuşturdu. Ne zaman eskileri düşünse aklı başından gider, her an o anları tekrar yaşıyormuşcasına kahırla dolup taşardı. Bir kez daha buğulandı ela gözleri. Ne yapıyordu şimdi ay tenli sevdiceği? Kızıyor muydu ona bu yaptıkları için yoksa üzülüyor muydu bu aciz kalbinin düştüğü çaresizlik için? 

Derin bir nefes aldı yaşlı adam. Hava kararmıştı. Biraz daha oyalanıp çıkabilirdi artık evinden. Bugün bu son ve ölümsüz zaferi olacaktı. Artık tamamen kazanacaktı...

İçinde hissettiği amansız heyecana mani olamadı ve tek seferde yerinde doğruldu. Koltuğun üzerindeki siyah hırkasını alıp usulca giydi. Telaşsız hareketleri zaferinin tadını çıkarmaya başlamasındandı. Acelesi yoktu. Son adımını büyük bir titizlik ve keyif içerisinde atacaktı. 

Şapkasını fırlattığı yerden alıp başına geçiren adam hırkasının fermuarını boğazına kadar çekti ve cebindeki siyah deri eldivenlerini ellerine geçirdi. Arabasının anahtarını cebine attı ve son kez göz gezdirdiği evine bir daha gelemeyecekmişcesine baktı. Artık yolun sonuydu. 

Daha fazla oyalanmak istemeyen adam evden çıktığı gibi arabasına atladı ve gideceği yerin yolunu tuttu. Zifiri karanlık yollara çökmüş ölüm için bu adamı çağırıyordu. Evet, ölüm için güzel bir gece idi... 

Vardığı tek katlı evin biraz gerisinde durdu. Issız yolda kimseciklerin olmaması yaşlı adamın işini kolaylaştırıyordu. Ya da o hiç kimsenin olmadığını sanıyordu(!)

İndiği arabasını kilitledi ve kapşonunu kafasına geçirip tekinsiz sokakta ilerlemeye başladı. Gireceği ev bahçeli ve tek katlı olduğundan işi sandığından daha kolay olacaktı. Etrafına son bir kez göz gezdirdi. Bugün üstünde farklı bir şey vardı. Bugün bu adam içine sığmayan heyecanı ile kendine şaşırıyordu. 

Bitmek bilmeyen düşüncelerini aklından sildi. Şu an odaklanması gereken çok daha mühim bir mesele vardı. Derin bir nefes aldı. Hırkasının cebinden çıkardığı maymuncuk ile kapıyı açmaya çalışan adam bir müddet oyalanmış ve sonunda kapıyı açmayı başarmıştı. 

Sessizce ilerlediği evin içerisindeki sıcaklık yüzüne vuruyor ve şu an tahminen mışıl mışıl uyuyor olan adamı bir an önce gebertmek istiyordu. Odaların kapılarının açık oluşu adamın işini kolaylaştırırken odalara göz gezdirmeyi ihmal etmiyor ve gözleri öldüreceği adamı delicesine arıyordu. 

Karşıdaki kapısı aralık olan odaya doğru ilerledi. Sadece orası kalmıştı. Avına sessizce yaklaşmayı sürdüren adam usulca geriye doğru itti kapıyı. Köşedeki tek kişilik yatakta sırtı dönük bir şekilde uyuyan adamı görünce yüzünde canice beliren sırıtışına engel olamadı. 

Temkinli adımlar ile yaklaştı yatağa. Bu yatak ile beraber bu adamı diri diri yakma isteği yaklaştığı her an dahada büyüyordu içinde. Derin bir yutkunma sesi duyuldu. Heyecandan titreyen ellerine hakim olamayan adam içinde büyüyen amansız cesareti ile yataktaki adama yöneldi ve tek hareketi ile döndürdüğü adamın boğazına yapıştı. 

"Son duânı et! Öldüreceğim seni!" 

Gözünün dönmesi ile kimin boğazını sktığının farkında olmayan adam yüzüne yediği ani yumruk ile sendelemiş ikinci yediği yumruk ile topal bacağı dengesini kaybedip tökezlemişti. 

"Kaldır ellerini polis!" 

Yataktan, dolaptan ve kapının arkasından çıkan polisler etrafını kuşatırken kendisine doğrulan silahlar ile şaşkınlığına engel olamayan yaşlı adam nutku tutulmuşcasına etrafına bakıyordu. Nasıl yani? Takip edilmişti ve bunu fark etmemişti öyle mi? 

"Bu sefer yakayı ele verdin ha öğretmen?" 

Duyduğu cümleyi idrak etmekte zorlandı. Bu an gerçekten gerçek miydi?

"Takın şuna kelepçeyi hadi!" 

Bağıran polisi duymayan yaşlı adam kulakları sağır edecek bir sessizliğe hapsolmuştu. Hâlâ ne olduğunun farkında değildi. 

"Hayır..." Zorlukla fısıldayan adam mırıldanmaya devam etti. "Hayır daha bitmedi..." Ela gözlerine dolan yaşlar bileklerine geçen kelepçe ile birer birer düştü yanaklarına. 

"Bitti artık öğretmen! Artık hiç kimsenin canını alamayacaksın!" 

Dışarıdan duyduğu siren seslerini yeni duymaya başlayan yaşlı adam aynı zamanda yüzüne yediği yumrukların acısınıda şimdi hissetmeye başlıyordu. 

"Olmaz... Beni götüremezsiniz!" 

Son anda yüksek çıkan sesi ile kendisini atmaya başlamış ve delirmişcesine bağırmaya devam etmişti. 

"Beni götüremezsiniz! Ben o pisliği öldürmeden beni hiçbir yere götüremezsiniz!" 

Kendini yerden yere atan yaşlı adamı tutmaya çalışan genç polisler adamın söylediklerini duymamazlıktan gelerek ilerletmeye çalışıyorlardı. Öğretmen yolun sonuna gelmişti. Artık buradan dönüşü yoktu. Zaferini ölümsüzleştirememişti. 

"O benim sevdiğim kadını çaldı! O benim sevdiğim kadını öldürdü! Bende onu öldüreceğim!" 

Polis arabasına binmeden evvel bir ses yankılandı göklerde. Etrafı bembeyaz hâle getiren bir şimşek çaktı önce. Ve sonra yıllardır hasreti ile yanıp tutuştuğu sesi son kez duydu öğretmen. 

"Sevgi;can almamalı sevgilim..."

Ve bir haykırış koptu öğretmenden. Semaya doğru yükselen aciz bir haykırış. Bitmişliğin ve çaresizliğin derin duygular ile vuku bulduğu aciz haykırış... 

Delicesine çakmaya devam eden şimşekler ve yağmaya başlayan yağmur bu gece öğretmen ve sevdiği kadın için ağlayacaktı. Her şey buraya kadardı. Öğretmenin intikam oyunu daha bitmeden bitmişti...

Mesafelerin ardında 

Adın dilimin ucunda

Senin için aldığım her solukta

Kalbimin her atışında 

O ıssız sokakta 

Karanlık bir gecenin ayazında... 

Karanlık bir gecenin ayazında

Bana kazıdığın her hatıranda

Yazdığım her satırımda 

Aklıma geldiğin her anda 

Sana sarıldığım her sokakta 

Baktığım her kuytuda

Karanlık bir gecenin ayazında...

Çocuktum,

Bir ağacın altında

Tüm heveslerim kursağımda

Ve pis insanların yanında...

Çocuktum,

Hiçbir ânımı yaşayamayan

Dünyanın tadına varamayan

Ve hiçbir istekte bulunamayan...

Çocuktum,

Henüz on yaşında

Tüm iğrençliklerin yanında

Yarım kalmış adımla

Çocuktum...

DİLARA ESEN ÜSTÜNDAĞ.