EdebiyatBlog - Online Blog Makale Kurgu Yaz Oku - Duyguknoglu

Yağmura ihanet.

Duyguknoglu — Wed, 20 Apr 2022 17:13:07 +0300

Seni bulmaya çalışırken kendimi öyle çok kaybetmişim ki.

Dünya bir parça almış sanki senden. Ya altın sarısı saçlarından ya da deniz mavisi gözlerinden. Yağmurlar yağdırmış sonra sana olan özleminden, bazı insanlar bereket sanmış, bazıları felaket.
Ve ben her gün o berekete avuç açtım. Her damlasına muhtaç olduğum yağmura insanlar şemsiye açtı.

Açılan her şemsiye gökyüzüne çevrilmiş bir namlu değil mi?

Bu yağmura ihanet değil mi?

Kabuk bağlamış yaralar

Duyguknoglu — Fri, 18 Mar 2022 20:59:50 +0300

Kalbimde kabuk bağlamış yaraların açıldığını hissettim. Sızısı bedenime değil ruhuma dişlerini geçirdi, ruhumu kanattı. Karşımda duran adamın eseriydi o yaralar.

17 YAŞ

Duyguknoglu — Mon, 28 Feb 2022 13:12:50 +0300

Kendi ruhumun ayaklanıp benden çıktığı zamanı hatırlıyorum. 17 yaşındaydım. Eşini bulduğunu sanıp koşa koşa gitmişti benden. Şikâyetçi değildim, mutluydum. Ama şimdi o ruhum paramparça, yara bere içinde. Zorla kazındı her santimine acı. Tecavüz edildi benim ruhuma, acılara gebe bırakıldı.

Cesaret.

Duyguknoglu — Fri, 25 Feb 2022 20:37:29 +0300

Nietzsche tüm insanlığa şu öğüdü bıraktı: ''En derin yaralarla başlar, en derin gülücükler. En yüksek uçurumlardan düşerken öğrenirsin uçmayı. En derin denizlerde boğula boğula becerirsin tek bir seferde yaşamayı.'' Cesaret her zaman yanı başımızda duran bir güneş gibidir. Ona ulaşamayız ama onun sıcaklığını kaburgalarımızın içinde, iliklerimizde hatta damarlarımızdan akan kanımızda bile hissederiz. Işığını kesmeye çalışan bulutlara inat, sıcaklığını ellerinden alan yağmura inat göz kamaştırıcı güzelliği ile sarıp sarmalar seni. Ne zaman ona muhtaç olsak başımızı gökyüzüne çevirmemiz yeterli olur. Bulutların ardından gülümseyerek bakar, 'hadi' der 'yapabilirsin.' Seni yakmasına, kavurmasına aldırış etmeden sırtına cesareti alır, yola devam edersin. Her tökezlemende seni o ayağa kaldırır, kulağına yapacağını fısıldar. O inanca tutunup adım atarsın. Hayata karşı ilk başkaldırın böyle başlar. Cesaretine sığınarak. Yara alacağını bile bile savaşmaktır belki de hayat. Savaşın sonunda alacağın galibiyet değildir senin ödülün, savaşırken ruhuna açılan yaralardır. Ne kadar canının yandığı, ne denli büyük yaralara gebe kaldığının, savaş meydanına ne kadar kanının aktığı önemli değildir kimse için. Önemli olan o savaştan neler kazanıp başın dik ayrıldığındır. Sana ne kattığıdır. Ve insanlar buna tecrübe der.