Merhaba bayım. 

Nasılsınız? Dudaklarınızın kenarı mutlulukla kıvrılıyordur umarım. Gözlerinizin siyahı parlıyor dimi hala? Tıpkı o gün olduğu gibi, mutlu musunuz? Benim nasıl olduğumu merak ediyor musunuz? Kırgınım. Hemde fazlasıyla kırgınım. Size olan kırgınlığım kendi içimdeki evleri yaktı. Evlerim yandı bayım, bahçelerim.. Size her inanmaya çalıştığımda ellerim de yandı. Ellerim bayım, sımsıkı tuttuğunuz ellerim yandı. Size hak vermek istedikçe içimdeki köprüler yıkıldı. Kısacası, içimdeki bir şehri üzerime yıktınız bayım. Ve bunun telafisi yok artık.

Hani geçip gittiğiniz o sokaklar var ya, kalbimde yer eden.. Ben onları bana gelmeniz için döşemiştim kalbime ilmek ilmek. Siz tercih ettiniz çekip gitmeyi. Size kendimi bırakmak istediğim zamanlarda, bana uçurum oldunuz bayım. Beni böyle böyle kopardınız yeryüzünden ve böylelikle içinize hapsedip öldürdünüz beni. Bu kalemi tutan da ben değilim, bu kağıdı her kelimesiyle beraber size adayan da ben değilim. Bu yazıların derinliğinden ve verilen değerden dolayı teşekkür edecekseniz, ruhuma teşekkür edin lütfen. Bedenime isteseniz de edemezsiniz artık. Sahi, teşekkür edecek misiniz? Bilirim, ne diyeceğinizi bilmediğinizde teşekkür edersiniz. ‘Sevmiyorum’ diyemediğinizden, teşekkür edecek misiniz bana da? Her neyse, dediğim gibi; benim karanlığım ve kırgınlığım içimde açılan birkaç yaradan ibaret. Yada sizden ibaret benim kırgınlığım. İyi bakın kırgınlığıma bayım, lütfen.”

Hoşuna gitmeyen burnuna, renginin güzelliğini fark edemediğin gözlerine, minik dudaklarına, sinirlendiğinde kasılan çenene ev sahipliği yapan güzel yüzünü avuçlarımın içine alabiliyordum! Farkında bile değildin ama bu öyle sıradan, basit bir eylem değildi birtanem. Bu neydi biliyor musun? Bu yeryüzünde yaşanabilecek tüm mutlulukların avuçlarıma inmesiydi. Tüm güzelliklerin gelip ellerimin arasına konması demekti aslında yüzünü avuçlarıma almak. Sen bunu öylesine bir şey sanıyordun, yüzünün güzelliğini fark edemediğinden. Oysa yanaklarını okşamama, kirpiklerini öpmeme her izin verdiğinde aslında bir yandan yeryüzünün en güzel mutluluklarını alıp önüme koyuyordun. En fenası da, ben tüm bu mutlulukları toplamaya çalışırken sen bana sunduğun mutlulukların farkında bile değildin bir tanem.

Sana karşı öyle ağır duygularım var ki… Bedenine sığdıramadığın kadar küçük, bedenime sığmayacak kadar büyük şu kalbimin aşağıya çöktüğünü hissedebiliyorum duygu yoğunluğundan.

Sanki geçmişte ve gelecekte sevgi kavramını hissetmek için ne kadar hakkım varsa, bu hakları binlerce kişiyi geçtikten sonra durup sende kullanıyormuşum gibi hissediyorum. İyi kötü tüm duygularımı sende harcıyormuşum gibi hissediyorum. Tüm anlamları sana yüklüyorum, yeryüzündeki tüm güzel sözcüklerin ucunu gelip senin kalbinin ucuna tutturuyormuşum gibi hissediyorum.

Güzel bebeğim, ben tüm bunları hissederken aklımda dolanan bir şey daha var. Ben bütün hislerimi sana bürüdüğümden; başka hiçbir göze bakamayacağımı, başka hiçbir güzel parmağa parmaklarımı kenetleyemeyeceğimi de hissediyorum. Senden sonra birilerini sevmek için elimi uzattığımda ona da senden bir parça bırakıp geri çekilecekmişim gibi hissediyorum. Herkese seni bulaştıracak ama sende kalan parçamı kimsede tamamlayamayacak gibiyim.

Yine de tüm bunlar beni korkutmuyor, ürkütmüyor. Ellerimi bıraktığında, gözlerini de alıp çekip gittiğinde, sesin ve kokun hafızamdan silindiğinde… Ben yine pişman olmayacağım içimdeki tüm güzel hisleri sana yüklediğim için. Çünkü bence güzel gülüşlü insanların gülümsemelerini büyütecek şeyler her zaman olmalı, benim kalbinin köşesine bırakacağım güzel duygularım gibi.