Yolun sonuna geldiğimizi görüyordum görmesine ama dile getirmek kolay değildi bunu. Yol arkadaşım memnundu çünkü halinden. O sevmez hiç engel. Kolay ulaşmak ister gitmek istediği yere. Macera insanı değil anlayacağınız. Anladı bir süre sonra yorgunluğumu. "İki yol var önünde. Seç," dedi "hangi yöne gidecek adımların." Dar sokağı seçtim tabi. Ardıma bile bakmadan koşar adımlarla girdim sokağa. Artık yalnızdım kendi yolumda. Sokak nasıl çamurlu, gökyüzü karanlık. Ama içimde sonsuz bir huzur. Ayakkabıma bulaşan çamurları çakıl taşlarının nasıl temizlediğini izledim. Ayakkabım çamurun ağırlığından kurtulunca nefesim kesilinceye kadar koştum karşımda beni bekleyen dağa. Orada olmanın hayalini bile kuramadan kendimi o dağda savrulurken buldum.

   Yol nasıl güzel. Engeli bol eğlencesi sınırsız. Yoruldum elbette. O zaman da  bir kaplumbağa eşlik etti bana. Dinlenince kurbağalarla birlikte zıplaya zıplaya devam ettim yoluma. Onlarca yol arkadaşım var yanımda. Somut bir dilleri olmasa da aynı dili konuşuyorum ben onlarla. Neyse işte, uçurumun kenarından geçerken nefesimi tutuyorum. Aşağıda bana bakan masmavi denize düşmek eğlenceli olabilir aslında ama bu kadar risk fazla. Yaa evet, maviliğe uçmak çok heyecanlı olacaktı ama yaşamın tadından daha tatlı olamaz. Yavaşça atlattım uçurumu. O da ne? Gök, maviliği geri yüklemiş kendine. Böyle de çok güzel, hatta daha güzel.Toprağı da dev papatyalar kaplamış. Bu yol bir daha geri dönülmeyecek kadar harika.