Arar mıydık her adımda onu

Yolun sonunda biçare kalır mıydık?

Hayat nefes almaktan ibaret olsaydı

Boğazımıza dizili üç bes heves gecer miydi kursağımızdan?

Yarını düşünmek yaralanmaktır

Yarasız yaşayabilir miydik?

Bugünü , bugün icin sever miydik?

Sonsuz bir debelenisin içinden

Sağ salim çıkmayı ölüm zanneder miydik?

Yaşamak yarını düşünmeye mecbur bıraktı

Şimdinin anlamı yok ölüm yakamızda

Vakit geç, yol çıkmazda gönül kedere düşmüş

Yolcu bensem, gitmeye mecalsizim

Kalsam paralanıyor ömür denilen sayılı nefes

Ne tadı var ne tuzu rafta tozlu bir kitap şimdi

Böyle mi güzellikleri hayatın?

Eski ben aynalara gülümsüyor

Günden güne özlemi artıyor kimliğimin sahibine

Bİtmez sandığım her yol bitiyor, yaz bile bitti.

'Gidelim hemen geleceğiz.' demişlerdi parktayken bana.

Bir daha binemedim o salıncağa...

Çocukken öğrenememişim durakların yolun uzunluğunu değil

Yolcunun yorgunluğunu göstermek için var olduğunu 

Aldanırken nasıl da mutluymuşuz oysa

Aldatırken bir o kadar küstah insanoğlu.

Uslu olursam hatta gideceğimizi söylemişlerdi mesela

Meğer büyüdükçe kendimden gidecekmişim.

Beş yaşıma sorsalar kandırıkçılar ülkesi buralar

Yaramazlıklarımı yaralarıma erken bıraktım ben bu kandırıkçılar ülkesinde

Şimdi yirmiye dayalıyken iki merdiven

Koskoca bir yokuşta aldanırım yaşayacağıma

Akşam saat sekize iki var

Ben yirmiye iki kaldım,

Aldanırım gençliğime, çocukluğumla yarım kaldım.

Bazen meyus olmak, endişe duymak, olumsuz düşüncelere kapılmak bambaşka sonuçlar doğurabilir. Hayatımın en üzgün dönemlerindeyken dört duvar arasında içim içimi yerken kendim için bir adım atmış olmam şimdi binlerce adımı atabiliyor olmama vesile oldu. Yazı yazmaya olan ilgim çocukken ders kitaplarındaki ' Metni hayal gücünüze göre tamamlayınız.' çalışmalarıyla başlamıştı. Hep erken olduğunu düşünerek, insanların yargılayacağını kafama koymuştum. Kimsenin yazdığım, okuduğum şeylerden haberdar olmasını istemiyordum. Birilerinin bir yerlerde benim yazdıklarımı okuyor olma düşüncesi beni tatmin ederken bir yandan da endişe duymama sebep oluyordu. 15 yaşında adım attığım medya, yarışma, dergi dünyasından sonra aslında bir şeyleri iyi yapabiliyorum hissi başladı. Çok hüzünlü bir olayın sonucu bana bu günlerimi, hayallerimi verdi. Pes etmemek gerektiğini, savaşmak için önce kendimi yenmem gerektiğini çok erken öğrendim. Kaygılarım çoğu zaman beni ben yapan düşüncelerimi hayata geçirebilmemi sağladı. Kaf Dağı'nın bir de görünmeyen kısmı vardır derler ya hani benimki de o mesele. Belki de mutsuz olmam mutlu olmama sebep oldu. Bir ölü içimdeki bahçeleri bin diriltti. Ağladığım her gün istisnasız yazdım, çizdim, söyledim. Bu sayede kendi başıma yürümeyi öğrenmişim fark etmeden. Kendime yaslanarak büyümüşüm. 

Yazarak fark ettim. Artık çocukluğuma duyduğum özlem daha da azaldı. Ona bir şiirle kavuşabiliyorum, ona kavuşmam elime kalemi almamla bir oluyor. Eski evimi, okulumu,  bisikletimi, bazen çok sevdiğim birini, bazen çok sevdiğim bir şarkıyı dinlerken bir zamanlar hissettiğim duyguları daha az özlüyorum. Yazmanın eş anlamlısı kavuşmaktır bana göre. Üzüntülerimi özlediğimde kendi satırlarımı yazarken ağlıyorum. Günden güne kelimelerin tükenmediğini aslında yazacak ve yaşayacak daha çok şeyim olduğunu anlıyorum. Bir gün yazacak hiçbir şeyin kalmamasından kaygılanıyor oluşum yazacak pek çok şeyi üretmeme de sebep oluyor. 

Bitecek olan bir ömür ve her an değişen bir duygu durumu var. Beş dakika önce kurduğum cümlelerin aynısını kurabilsem dahi aynı hislerle söylemem mümkün değil. Bir şeyler için kaygılanmak da , bir şeyleri kaybetmek de kötü bir hayat yaşayacağımız anlamına gelmez. Ne demiş şair'  Bazen iyi şeyler biter, daha iyi şeyler başlasın diye.' Her duyguyu tatmadan bir hayatı anlamlandırmak mümkün değil. Her duyguyu yaşamanın peşindeyken tüketmek istediğim bir hayatım var artık. 

Bir sokak başında ben ıssızım

Yalnızlığı doldurdum bavuluma

Geceleri yalnızlığım yol arkadaşım.

Sevginin en kaçak saatleri bunlar

Bir şehrin tüm sokakları karanlık

Son kibriti hayallerine çaktı kibritçi kız

Ben de gökyüznün en koyu hüznünü astım gözlerime.

Yanan bir bedenin sıcağına aldırmayan bir ayaz var etrafta

Bir de hiç bitmeyen bir yol odamın içinde. 

Ben varım benim içinde

Sevginin en kaçak saatleri ya bunlar .

Sanırım hepimizi mevsimlerle kandırmışlar. Gelesi olan mevsimleri bahane eder mi hiç? Aylardan eylülse ayrılıktan başka ne gelir ki başa? Aslına bakarsanız en büyük ayrılığımı Mart' ta yaşadığımdan beridir ilkbaharım da sonbaharlar kadar yapraklarımı döker. Ayların bir şey getirmeyeceğini de Alpay'ın dediği gibi ağaçların başımıza konfeti döktüğünü de yaşayarak öğrendim. Sonbaharın sevgilisi Eylül'ünde suçu yokmuş bu vedalarda. Sonbahara aşık olalı üç  ilkbahar geçirdim. 'Bir yazı kış ettik, eylülde gel.' diyemeyecek kadar eskidi zaman. Hatta aynı şarkıyı bilmem kaçıncıya dinleyerek bilmem kaç satır bıraktım geride.Her şey biraz eskidir zamanla. Ve her şey biraz eksilir. Eylül' de yapraklar ağaçlarına ihanet ederek karışır toprağa, yağmur damlaları göğe isyan ederek düşer. Ağacın ayrılık sandığı toprağın kavuşmak diye adlandırdığıdır mesela...

Yapraklarımı dökeli çok oldu, gözyaşlarım bahara çiçek yetiştirdi kimbilir? Yarım kalmış umudum yarın yetişir, sonbahar kardelen çiçeğinin çıkacağına habercidir. Papatyalar solmuş olabilir, kardelenler de yaşayacak mevsimini. Son sandığımın başlangıcı oldu bu zamana kadar eylüller. Bitti dediğim yerde başladı hikayem. Ağladığım sokağın başındaki hayalime gülümseyerek bakıyorum bir eylüle girerken. Pencereme yağmur vuruyor , gözyaşlarım yalnız olmayacak artık. Deniz ağlayabilecek özgürce. Bir şarkıyı bin defa dinleme mevsimi geldi. Yeni hayatımın ilk ayı olur eylüller. Güneşin kıymeti eylülün yağmurundan sonra bilinir. Ağaçlara asılı salıncaklar daha çok özlenir bu mevsimde. En güzeli de daha çok şiir yazılır. Başlı başına şiirdir eylül. Görmeyi bildiğin zaman başlı başına bir mevsimdir eylül.