Bir eylül akşamında tüm renklerini kaybetti orman

Kuru yaprakların cenaze senfonisinin teması hüzün

Ağıt yaktı doğa, izle düşen gözyaşlarını buluttan

Rüzgâr esiyor, bir yaprağın ilk ve son dansı bu

Kavalyesi ölüm, yeniden yeşermek tek umudu

Oynuyor hayat sahnesinde son perdesi güzün

Ekimde can verdi, kasımda gömüldü ruhu

Gök gürlüyor, yankılanıyor yarım kalmış bir öykünün sesi

Dinle on yedinci yaprağın ölüm temalı resitalini

Kurumuş kalbinden belli kaynağı üzüntüsünün

Bu, hazana kurban verdiği yoldaşlarının matemi

Gök ağlıyor, değiştirmenin bir yolu yok kara yazgıyı

Şimşekler parlıyor ama yok edemiyor karanlığı 

Dünden daha kuru, daha renksiz, daha karanlık bugün

Burası baharın yeşil yapraklarının kuru mezarlığı

Onlar için yazıldı şiirin on yedinci mısrası 

“Koltuk numaranız kaç?” diye sordu muavin.

“Otuz,” diye cevapladı yabancı.

Muavin onun bavulunu bagaja yerleştirirken otobüse binip arka taraftaki koltuğuna ilerledi. Her zaman yaptığı gibi tekli koltuklardan birini almıştı, yanında yabancılarla seyahat etmeyi oldu olası sevmiyordu. Cam kenarındaki koltuğuna oturup arkasına yaslandı. Artık yabancı olduğu ve her tarafı onu öldüren anılarla dolu olan bu şehre son kez şöyle bir baktı. Bu şehir ona artık bir anlam ifade etmiyordu, bu şehir onun için bir anlam ifade etmeyi bırakalı çok uzun zaman olmuştu.

Beş dakika sonra otobüs hareket etti. Devasa otobüs geri geri giderek perondan çıkarken yabancının yüzünde bir tebessüm oluştu. Nihayet buradan ayrılıyordu ve çok istediği o yeni başlangıcı yapabilecekti.

Otobüs otogardan ayrılıp yola koyuldu. Bütün hayatının geçtiği şehir arkasında kalırken yeni bir sayfa açacağı şehre giden yollar önünde uzanıyordu. Buradan yüzlerce kilometre uzaklıktaki şehirde kendisine 1+1 eşyalı bir daire tutmuştu. Şu an eşya konusunda düşünmek, telaş etmek ve masraf yapmak istemiyordu. İnternet üzerinden iletişime geçtiği ev sahibi apartmana vardığı zaman kapıcıyla görüşüp evin anahtarlarını alabileceğini ona söylemişti. Ev hakkındaki her şeyi halletmişti, tek yapması gereken yeni evine ulaşıp oraya yerleşmekti.

Muavin ikram arabasını hazırlarken ona kısa bir bakış attı. Son günlerde hiç iştahı olmadığı için doğru dürüst bir şeyler yiyemiyordu ama sıcak bir kahve içmek ona iyi gelebilirdi. Sonuçta yeni başlangıcını zinde bir kafayla yapması gerekiyordu. Yeni şehirdeki evini tutmuş olsa da o şehirde daha önce hiç bulunmamıştı ve şehrin otogarından evine gidene kadar epey zaman harcayacaktı. Tüm bu süreçte ihtiyacı olan en önemli şey zinde kalmaktı.

Başını cama yaslayıp yolu izlemeye başladı. Çoğu bu şehrin plakasına sahip olan arabalar hem bulundukları yönden hem de karşı yönden hızla geçiyordu. Bu arabalar ona hayat yolunda yol alan insanları hatırlattı. İnsanlar da üstünde yalnızca bir kez yolculuk yaptıkları hayat yolunda hızla yol alıyor, çoğu zaman yanından geçip gittiği şeyleri fark edemiyordu. O da bu yolda çok mu hızlı yol alıyordu? Yaşadığı şehri terk etme kararını çok hızlı mı vermişti? Bunun hakkında biraz daha düşünemez miydi?

“Hayır,” dedi kendi kendine. “Yeterince düşündüm.”

Onu bu şehri terk etmeye zorlayan şey geçmişin ta kendisiydi. Bu şehirde yaşadığı tüm seneler boyunca birbirinden kötü şeyler yaşamış, çoğu günü savaş gibi geçmişti; sevdiği insanlardan kazıklar yemiş, güvenip sırtını yasladığı kişiler tarafından sırtına onlarca hançer saplanmıştı. Burada yaşadığı süreçte iyi günleri olmamış mıydı? Elbette olmuştu. Yalnız kalmadan önce beraber çok güzel zaman geçirdiği arkadaşları olmuştu, üniversitede istediği bölümü okumuştu -her ne kadar iş hayatında bu meslekten tiksinmiş olsa da-, ona güzel şeyler hissettiren sevgilileri olmuştu -her ne kadar onlar da kalbini paramparça yaparak ondan ayrılsa da-, pek çok şehri gezip farklı kültürler tanımıştı. Tüm bunlar onlarca bölümün olduğu öyküsünün sadece bir sayfası olsa da yaşanmıştı ve ona kendini iyi hissettirmişti ama o öyküye baktığında gördüğü tek şey kötü şeyler ve acı veren geçmiş oluyordu. Sanki tüm iyi günleri siyah bir kâğıdın üstündeki beyaz noktalarmış gibi hissediyordu ve zaman geçtikçe grileşiyorlardı.

“Siz ne alırsınız?” diye soran muavinle içine gömüldüğü düşüncelerinden kurtuldu.

“Bir kahve alayım,” dedi kısık sesle. “Üçü bir arada olsun.”

Muavin kaynar suyu karton bardağa doldururken bardağa dolan su gibi zihnine dolan anılara lanet okudu. Tüm geçmişini arkasında bırakmaya karar verdiği ve bu yönde en büyük adımı attığı esnada bir anda ortaya çıkan bu düşünceler de neyin nesiydi? Neden hatırlayıp kendine acı çektiriyordu?

“Buyurun,” deyip bardakla kahve paketini uzattı muavin.

“Teşekkür ederim.”

Kahve paketini açıp kahveyi bardaktaki suya dökmeye başladı. Kahveyle bulanan su, anılarla bulanan zihnine benziyordu. Otobüse binerken duru olan zihni otobüse bindikten sonra içeri akın eden anılarla beraber bulanmaya başlamıştı. Oysaki o geçmişi unutacağına ve onu asla hatırlamayacağına dair yemin etmişti fakat unuttuğu başka bir şey vardı: İnsan hafızası kontrol edilecek bir şey değildi, onun ne yapacağına veya yapmayacağına kimse karar veremezdi. Üstelik o geçmişiyle, yaşadıklarıyla, anılarıyla yüzleşmeyi denememişti bile, tek yaptığı arkasına bakmadan kaçmak olmuştu. İnsan, her şeyden ve herkesten kaçabilirdi ama kendisinden kaçamazdı.

“Hayır,” diye düşündü. “Geçmiş geçti ve gelecek geliyor.”

Kendini buna inandırdıktan sonra buharı tüten kahvesinden büyük bir yudum içti. Başını koltuğa yaslayıp gözlerini kapattı, yapacağı yeni başlangıcı düşünmeye başladı. Çalıştığı şirketin taşındığı şehirdeki şubesindeki işi hazırdı; orada eski iş yerine nazaran pozisyonunu yükseltebilir ve iyi arkadaşlar bulabilirdi; yeni evi eskisi gibi küçüktü ama orada eski evinde bulamadığı huzuru bulabilirdi; yeni komşuları da sıcakkanlı ve tatlı insanlar olursa onlarla arkadaş olabilir ve apartmanda huzurla yaşayabilirdi.  Bunlar hakkında düşünmek yüzünde bir gülümsemenin çiçek gibi açmasını sağladı. Umut, karanlık geceye doğan bir ışık gibiydi.

İki saat sonra bir dinlenme tesisinde mola verdiler. Üstüne ceketini alıp otobüsten indi. Tesis binasının önünde durup bir dal sigara yaktı. “İllet” dediği sigarayı bırakmayı çok kez denemişti ama bunda bir türlü başarılı olamamıştı. Ne zaman sigarayı bıraktığını söylese ya o gün ya da ertesi gün kötü bir şey yaşıyordu ve teselliyi yine bir dal sigarada buluyordu. Sigara artık onun arkadaşına, dert ortağına dönüşmüştü; bunun kendisi de farkındaydı ve bu hoşuna gitmeye de başlamıştı. En azından ona yamuk yapmayan, arkasından kuyusunu kazmayan ve destek olmasa da köstek de olmayan bir dostu vardı.

Tanımadığı biri yanına yaklaştı. “Çakmağınızı kullanabilir miyim?” diye sordu.

Ceketinin cebinden çakmağını çıkarıp ona uzattı. Yanındaki kişi sigarasını yaktıktan sonra çakmağı teşekkür ederek ona geri verdi.

“Yolculuk nereye?” diye sordu.

Tanımadığı kişinin yüzüne bir süre dikkatle baktı. Emin değildi ama aynı otobüste yolculuk yaptıklarını sanıyordu.

“…’ya,” diye cevap verdi.

“Orada birkaç kez bulundum,” dedi yanındaki. “Güzel şehirdir. Oralı mısınız?”

“Değilim.”

“Ziyaret etmeye gidiyorsunuz o hâlde?”

“Hayır, orada yaşamaya başlayacağım.”

“Yeni taşındınız demek. Hayırlı olsun.”

“Teşekkür ederim.”

“Ne işle uğraşıyorsunuz?”

Tanımadığı bu yabancının bu kadar kişisel sorular sorması sinirini bozsa da belli etmedi. “Bir şirkette çalışıyorum,” dedi.

“Yeni bir iş yeri ilk başta insanı çok gerer ama zamanla alışırsınız.”

“Ben de öyle umuyorum,” dedi. Sonra çok soğuk davrandığını düşünmüş olmalı ki devam etti: “Siz ne işle uğraşıyorsunuz?”

“Ben mi? Memurum ben. Birkaç günlüğüne ailemin yanına gidiyorum, annem biraz rahatsızlandı da.”

“Geçmiş olsun. Ciddi bir durumu yoktur umarım.”

“Çok şükür yok ama ben yine de yanında bulunmak istedim.”

“En iyisini yapmışsınız.”

Aklına kendi ailesi gelince kara bulutlar zihnini tekrardan sardı. Onun yalnızlığı ilk kez hissettiği yer çoğu insan gibi aile evi olmuştu. Henüz bir çocukken tek başına odasında, yorganın altında ağladığı gecelerde kimse onu duymamış, tüm hıçkırıklarını içine atmıştı. Kalbi parçalara ayrılırken ve o tüm parçaları yalnız başına toplarken bu dünyada herkesin yalnız olduğunu ve öyle de kalacağını anlamıştı. En nihayetinde bu dünyaya tek başımıza geliyorduk ve bu dünyada çoğu anımızı, özellikle de başkalarına en çok ihtiyacımız olduğu anları, tek başımıza geçiriyorduk. İnsan kahkahalarına eşlik edecek birilerini çok kolay buluyordu ama konu kedere eşlik etmek olunca hiç kimseyi yanında bulamıyordu. İyi günlerimizde başrolü oynayan insanlar, kötü günlerimizde sadece birer figürana dönüşüyordu.

“Gideceğiniz şehirde daha önce hiç bulundunuz mu?” diye sordu yanındaki yabancı.

“Hayır,” dedi bulanık bir sesle. Geçmişi hatırladıkça zihni gibi sesi de bulanıklaşıyordu. “İlk kez gidip göreceğim.”

“Tamamen yabancı bir şehre alışmak sizin için uzun zaman alır. Oraya taşınmayı siz mi istediniz?”

“Evet, yabancı bir şehir olmasını bizzat ben istedim.”

Doğru söylüyordu. Taşınacağı şehrin daha önce adım bile atmadığı bir şehir olmasını özellikle istemişti, daha önce gördüğü bir yere gitmek onun için bir başlangıç sayılmazdı. Onun istediği tertemiz, üzerinde hiçbir lekenin olmadığı bir sayfa açmaktı ve gideceği yerde her şeyin yabancı olmasının buna fayda sağlayacağına inanıyordu. Yeni şehir, yeni iş yeri, yeni iş arkadaşları, yeni ev, yeni komşular ve yeni sokaklar. Eğer her şey yeni olursa, eskiye dair hiçbir şey kalmazsa o da yeni bir insan olabilirdi.

“Sıfırdan başlamak iyidir,” dedi yabancı gülümseyerek. Sanki onun düşüncelerini okuyordu. “Size şehre alışma konusunda başarılar dilerim.”

“Teşekkür ederim, sağ olun,” dedi. Adını bile bilmediği yabancıya zoraki bir gülümseme gönderdikten sonra otobüse ilerledi. Cam kenarındaki yerine oturup kulaklıklarını taktı. Şarkı dinlemek kafasındaki sesleri bastırma konusunda yardımcı olabilirdi çünkü o sesleri duymaya şu an hiç tahammülü yoktu. Geçmiş sanki ona yapışmıştı ve bir gölge gibi onu takip ediyordu. Geçmişten o şehri terk ederken kurtulmuş olması gerekirdi ama geçmiş şimdi sanki yol arkadaşıymış gibi onunla beraber yolculuk ediyordu. Bunun hakkında düşünmek onu sinirlendirdi, gürültülü bir şarkı açıp sesi yükseltti.

Eğer iş yerinde onun yerine daha az tecrübeli birini yükseltmeseydiler ve ona hakkı olan pozisyonu verseydiler belki de yaşadığı şehri terk etmek istemeyecekti. Üstelik bu haksızlığı dile getirip hakkını aramaya kalktığında herkes onunla dalga geçmiş, onu bencil ve kıskanç olmakla suçlamıştı. Tüm bunlar onun için oldukça küçük düşürücüydü ve kesinlikle kabul edilemezdi. Bu olaydan sonra zaten son zamanlarda iletişiminin zayıfladığı iş arkadaşlarıyla iletişimini tamamen kesmiş, başka bir şehre tayin olmak istemişti. Bu isteği kısa sürede kabul olunca senelerdir yaşadığı şehre uzak yabancı bir şehre tayini çıkmıştı, o da hiç beklemeden internetten bir daire kiralamış, ardından da bir otobüs bileti satın almıştı. İş yerindeki hiç kimseyle vedalaşmamış, ayda yılda bir görüştüğü diğer arkadaşlarına da haber verme zahmetine girmemişti. Umursanmadığını bilen her insan gibi o da konuşarak ne çenesini ne de kalbini yormuştu. Sessiz vedalar aslında en gürültülü olanlardı, o da görünüşte sessiz ama aslında çok gürültülü bir veda etmişti.

“Yine yapıyorsun,” diye mırıldandı boğuluyormuş gibi hissederken. “Hatırlıyorsun! Kes şunu.”

Müziğin sesini açsa da düşüncelerinin sesi de aynı düzeyde yükseldi. Her anı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken onları görmezden gelmeye çalışıyordu ama anılar baktığı her yerdeydi. Kaçmaya çalıştığı geçmiş tam karşısındaydı, onunla yüzleşmek için buradaydı; o ise yine kaçmak istiyordu, geçmişi ve geçmişin acı dolu anılarını görmek istemiyordu.

“Sadece güzel bir hayatım olmasını istiyorum,” diye düşündü acı içinde. “Mutlu olmak istiyorum, eğlenmek istiyorum, gülmek istiyorum, çevremde olan iyi insanlar istiyorum ama sanırım çok şey istiyorum ya da bir yerde yanlış yapıyorum. Belki de yanlışın ta kendisiyim.”

Yanlış yaptığı bir şey vardı: Kaçmak. Hem geçmişinden hem geçmişiyle yüzleşmekten hem de -ki bu en kötüsüydü- kendisinden kaçıyordu. Kaçmayı bırakıp kendisiyle yüzleşse, geçmişin yara izlerini kıyafet gibi giymiş o kişiyle yüzleşse ve onu gerçekten arkasında bıraksa istediği ilerlemeyi yapabilecekti ama kaçarak onu sadece yanında bir yük olarak taşıyordu.

Yolculuğun kalan birkaç saatinde de anı denizinde bir su altına inerek bir de su yüzeyine çıkarak zaman geçirdi. Artık istediği o berrak zihinden çok uzaktaydı ve her tarafı anılarla doluydu. Tüm bu anılardan nefret ediyor, onları yakarak yok etmek istiyordu ama öfkesinin zarar verdiği tek şey kendisinden başkası değildi.

Otobüs yabancı şehrin otogarına girince hızla ayağa kalkıp ceketini üzerine giydi. Şimdi de tüm suçu otobüse atıyor, bu otobüsün ona iyi gelmediğini düşünüyordu. Bir an önce bu otobüsten inmeli, temiz havayı içine çekmeli ve bu saçma düşüncelerden kurtulmalıydı. Yaşadığı şehirden kalkıp ta buralara kadar yeni bir başlangıç yapmak için gelmişti, her şeyi arkasında bırakmıştı, bu gayesine uygun davranmak zorundaydı.

Otobüs peronda durunca muavinden sonra otobüsten inen ilk kişi oldu. Olduğu yerde durup derin bir nefes aldı, bu yabancı şehrin serin havası onun ciğerlerine doldu. Havada her otogarda olduğu gibi hüzünlü bir şeyler vardı, bunu hissettiğinde yüzü düştü. Buraya mutlu olmak için gelse de kendisini şu anda hiç mutlu hissetmiyordu. Kafasını iki yana sallayarak otobüsün yanındaki bagaja yürüdü.

“Koltuk numaranız kaçtı?” diye o meşhur soruyu sordu muavin.

“Otuz,” diye cevapladı tekrar. “Şu siyah olan benim.”

Muavin yabancının gösterdiği siyah bavulu bagajdan çıkarıp yere koydu. Yabancı ona teşekkür ederek bavulu çekmek için hızlı bir hareket yaptı ama bavul ağır olduğu için sarsıldı. Şaşkına dönmüş bir şekilde bavula baktı. Oldukça hafif olan bavul bir anda nasıl olmuş da bu kadar ağırlaşmıştı?

“Bunun benim olduğundan emin misiniz?” diye sordu muavine. “Benim bavulum hafifti, bu oldukça ağır.”

“Bakın kâğıtta otuz yazıyor,” diyen muavin bavulun kulpuna taktığı kâğıdı gösterdi. “Sizin koltuk numaranız da otuz değil miydi?”

“Öyleydi,” dedi şaşkın bir şekilde. “Görünüş olarak da benim bavulum aslında. Neyse, kusuruma bakmayın, aklım karıştı herhâlde."

Bir anda kilolarca ağırlaşan bavuluyla beraber yürümeye başladı. Otogarın içine girince bir otobüs firmasının bürosunda oturan bir kişiye evini tuttuğu semtin adını söyleyip oraya nasıl gidebileceğini sordu. O kişi ona bir otobüs numarası söyleyip otobüs duraklarının yerini de tarif etti. Ona teşekkür ettikten sonra onun tarif ettiği yere ilerledi. Burada birçok otobüs durağı vardı, sırasıyla hepsinin üstünde yazan numaralara baktıktan sonra öğrendiği numaranın yazdığı perona ilerledi. Otobüsün gelmesini beklerken ev sahibini aradı.

“Merhaba, ben şehre geldim de size kapıcının numarasını soracaktım.”

“Apartmana gittiniz mi?” diye sordu ev sahibi.

“Henüz gitmedim, gitmeden önce kapıcının numarasını almak istedim.”

“Kapıcı evde olmaz diye korkuyorsanız korkmanıza gerek yok, mutlaka evdedir, sizin geleceğinizden de haberi var ama illa numarasını istiyorsanız size mesaj atabilirim.”

“Haber verdiniz demek, teşekkür ederim. Ben her ihtimale karşı numarasını alırsam çok iyi olur.”

“Hayhay, hemen şimdi gönderiyorum numarayı.”

“Sağ olun, bekliyorum.”

Telefonu kapattıktan bir dakika sonra ev sahibi dediği gibi kapıcının numarasını attı. Numarayı “Kapıcı” diye rehberine kaydettiği sırada otobüs de perona geldi. Ağır mı ağır bavulunu almadan önce şoföre evin olduğu yerden geçip geçmediğini sordu ve olumlu cevap alınca bavuluyla beraber otobüse bindi. Otobüs evinin hemen arka tarafındaki caddeden geçiyordu, yol üstündeki bir marketin önünde durak olduğu için de evi bulmakta zorlanmayacağı aşikârdı.

“İşler yavaştan yoluna koyuluyor sanki,” diye düşündü. “Ah bir de şu bavulun neden ağırlaştığını anlayabilseydim.”

Hareket saati gelen otobüs yola koyulduğunda arkasına yaslanıp birazdan göreceği şehri izlemek için rahat bir pozisyon aldı. Meraklı gözleri göreceği şeyleri kaçırmamak adına adeta dört açılmıştı. Yeni şehirleri, yeni yerleri keşfetmek için her zaman hevesliydi fakat şu an bu merakın yanında derin bir hüzün de vardı. Kendisini her yerini bildiği o tanıdık şehirde de yalnız hissediyordu ama bu seferki yalnızlığı tek kişilik bir yalnızdı, yanında sahte arkadaşları yoktu. Hayatında gerçek bir şeyler isterken en sonunda gerçek bir yalnızlığa sahip olmuştu, bunun farkında olmak onu üzüyordu. Dünyadaki güzel şeylerin gerçekliğinden emin olmak çok zordu ama kötü olan her şey saf gerçeklikten oluşuyordu. Nefretin, öfkenin, düşmanlığın yalan olduğunu hiç görmemişti ama yalan olan çok sevgi, sevinç ve dostluk görmüştü.

Başını çevirip otobüste onunla beraber yolculuk eden insanlara baktı. Yaşlı bir adam şoför koltuğunun arkasında, yaşlı bir kadın da diğer taraftaki koltukta tek başına oturuyordu; dörtlü koltukların ikisinde kendi arasında sohbet eden iki genç kız vardı, diğer tarafta bir erkek kulaklıkla müzik dinliyordu; onun oturduğu koltuğun yan tarafındaki koltukta evli olduklarını sandığı bir çift oturuyordu, kadın adamın omzuna yatmıştı, adam da elini kadının bacağına koymuştu. Ne huzurlu görünüyorlardı. O da bir gün kendisini böyle bir manzaranın içinde görebilecek miydi? Artık karşısına kalbini kırmak yerine onu mutlu edecek birisi çıkacak mıydı?

İhtimalleri düşünmeyi bırakıp önüne döndü. Bir şeyi beklemek ya da bir şeyin olmasını ummak onun gerçekleşmesine yardımcı olmuyordu, eğer bir şey olacaksa bu en beklenmedik anda birdenbire gerçekleşiyordu. Bu şekilde düşünerek bu yaşına kadar gelmişti, bu yaştan sonra da düşüncelerini değiştirmeye çalışacak değildi.

Otobüs bu yabancı şehrin caddelerinde, sokaklarında dura kalka ilerlerken o da sessizce etrafı izledi. Yollarda bir dolu araba ve kaldırımlarda yürüyen bir dolu insanla hayat telaşı bu şehirde de hız kesmeden devam ediyordu. Dünyaya uzak bir köşeden onu izlemek insana ne çok şey düşündürüyor ve insanın ne çok şeyi fark etmesini sağlıyordu. Bu caddeler, sokaklar, binalar, insanlar ona yabancıydı ama hiçbiri daha önce gördüklerinden farklı değildi. Hayat burada da devam ediyordu, insanlar burada da yaşıyordu, gözüne çarpan belirgin bir farklılık yoktu. Mekân farklıydı, oyuncular farklıydı ama senaryo aynıya benziyordu. Bu aynı senaryoda yeni bir başlangıç yapabilecek miydi? Kaşlarını çatarak yere baktı. Bunun hakkında düşünmek istemiyordu, hiçbir şey hakkında düşünmek istemiyordu. Burada yeni bir başlangıç yapmak için vardı ve bunu yapacaktı.

İneceği durağa yaklaştığında koltuktan kalkıp otobüsün orta kısmına koyduğu bavuluna ilerledi. Bavulunu eline aldığında bavul ona biraz daha ağırlaşmış gibi geldi.

“Deliriyor muyum?” diye düşündü. “Bavul neden durduk yere ağırlaşsın? En başından beri bu kadar ağırdı da ben mi fark etmedim?"

Otobüs durakta durup kapıları açılınca düşüncelerinden kurtulup ağır bavuluyla birlikte otobüsten indi. Marketin hemen arka tarafında kalan apartmana doğru yürürken kendi kendine söyleniyordu. Yeni evine girer girmez yapacağı ilk iş bavulu açarak içinde ne olacağına bakmak olacaktı. Bunun içinde bu kadar ağır ne olduğunu çok merak ediyordu.

Arka sokağa dönünce burasının caddenin aksine oldukça sakin olduğunu gördü. Büyük bir köpek kaldırımın kenarında uyuyordu, orta yaşlı bir kadın da ondan yaklaşık yirmi metre ötede ağır adımlarla yürüyordu. Olduğu yerde durup yeni sokağına baktı. Kaldırımlarda çok sık olmasa da belli aralıklarla ağaçlar vardı, apartmanlar dip dibe değildi ve hepsinin çevresinde küçük de olsa bahçeleri vardı. İlerleyen günlerde burada yürüyüş yapmayı çok seveceği kesindi. Küçük bir tebessüm ederek yeşil boyalı apartmana yürüdü.  En alttaki zilin üstünde “kapıcı” yazıyordu. Zili çaldı. Çok geçmeden otomatiğe basıldı ve kapı açıldı. Apartmanın gösterişli kapısını itip içeri girdiğinde burnuna ferah bir koku çarptı.

“Hoş geldiniz,” dedi karşıdan gelen orta yaşlı bir adam. “12 numaraya taşınan siz misiniz?”

“Hoş buldum,” diye cevap verdi. “Evet, benim.”

“Ev sahibi geleceğinizi haber vermişti,” dedi kapıcı. “Size dairenize kadar eşlik edeyim.”

“Teşekkür ederim ama siz anahtarı verin, gerisini ben hallederim.”

Kapıcıdan evin anahtarını aldıktan sonra asansörle evinin bulunduğu altıncı kata çıktı. Her katta iki daire vardı ve dairelerin kapıları karşılıklıydı; asansör daire kapılarının arasındaydı, onun karşısında da merdivenler vardı. Apartmanın koridoru çok geniş değildi ama eski apartmanına göre daha büyüktü ve duvarlar krem rengine boyandığı için çok ferah görünüyordu.

Bavulunu adeta sürükleyerek 12 numaralı kapının önüne getirdi. Patlayacakmış gibi duran bavula ters ters baktıktan sonra elindeki anahtarı yuvasına sokup yeni evinin kapısını ilk defa açtı. Akşamüzeri olduğu için evin içi loştu, kapının yanındaki lamba anahtarına basıp ışıkları yaktı. Küçük holün lambası yandığında holün hemen ilerisindeki salon da aydınlandı ve o zaman evin içini görebildi. Salonun ortasında biri vardı, hıçkırarak ağlıyor ve acı içinde bir şeyler söylüyordu.

“Yapamıyorum,” diyordu. “Geçmişin acı dolu anılarından kurtulamıyorum, olmuyor.”

Salonun ortasında ağlayan bu kişi kendisinden başkası değildi.

Korku içinde geriye kaçtığında arkasındaki bavula çarpıp onu yere devirdi. Fermuarı patlayan bavulun içinden yere anılar saçıldı. Kurtulmak için yüzlerce kilometre yol kat ettiği, yaşadığı şehri terk ettiği geçmişin acı dolu anıları burada, yeni bir başlangıç yapmak için bulunduğu şehirdeydi. Bavulunu dolduran anılar onun etrafında dönüyor, tüm gerçeklikleriyle vücuduna kırbaç gibi çarpıyordu. Otobüse binerken zihni berrak olmasına rağmen yolculuk boyunca geçmişi o hatırlamış, bu anıları bavuluna o doldurmuştu ve artık kaçacak hiçbir yeri yoktu. Geçmişinden, anılarından ve en önemlisi kendisinden nereye giderse gitsin kaçamayacaktı. Yapması gereken şey bu dünyadaki en acı dolu ama en gerekli şeydi: Yüzleşmek. Kendisiyle yüzleşmek zorundaydı yoksa açtığı her yeni kapının ardında aynı manzarayı görecekti.

Geçmiş geçmemişti ve geçmiş geçmedikçe gelecek de gelmeyecekti.

SON

İkramları tepsiye yerleştirip mutfaktan çıktı. Salona girdiğinde Ahsen’i koltuğun üstünde bıraktığı gibi buldu. Arkadaşının sesini duyan Ahsen omzunun üstünden ona baktı.

“Mozaik pasta mı o?” dedi tabaklara bakan Ahsen.

“Evet,” diye onayladı Göksel. Tepsiyi sehpanın üstüne bıraktı. “Babam dün almış.”

“Çok severim,” deyip dudaklarını yaladı. “Her zaman aldığı tatlıcıdan mı almış?”

“Hı hı. Hepimizin favorisi olan yerden.”

“Oley be! Kesesine bereket.”

“Afiyet olsun bebeğim.”

Ahsen hiç beklemeden mozaik pastadan bir çatal yedi. Engin’in uzun yıllardır alışveriş yaptığı tatlıcının tüm tatlıları çok lezzetliydi, özellikle de mozaik pastası herkesin favorisiydi.

“Adamlar efsane yapıyor,” dedi Ahsen dolu ağzıyla. “Acaba çalışan arıyorlar mı? Ben zevkle dükkânda durur ve tüm tatlıları yerim.”

Göksel gülerek, “İlk günden kovulur, üstüne de yediğin tüm tatlıların parasını ödemek zorunda kalırsın,” dedi.

“Tatlılara ne olduğunu sorduğumda, ‘Hangi tatlılar?’ desem bence sıkıntı çıkmaz. Tatlı mı? Hiç haberim yok. Kesinlikle hepsini mideme indirmedim.”

İki dostun kahkahaları salonda yankılandı.

“İşte bu yüzden böyle işlerde çalışmıyorsun,” dedi Göksel. “Dükkânı batırırsın.”

“Batırırım valla. Bu kadar güzel tatlı mı yapılır? Tarifini verseler keşke.”

“Senin karnın aç sanki. Aç mısın? Açsan söyle bak. Evime gelen misafiri aç aç oturtmam, hemen gider dünkü yemekleri ısıtırım.”

Ahsen gülerek, “Sadece mozaik pasta âşığıyım,” dedi. “Karnım tok güzelim. Ahu’yla beraber mükellef bir kahvaltı ettik.”

“Emin misin?”

“Oldukça.”

Bir süre ikisi de konuşmadan tatlıdan yiyip kahveden içtiler.

“Yarın buluşuyorsunuz yani?” dedi Ahsen saniyeler sonra. “Yemeğe çıkıyorsunuz.”

Ahsen başını çevirip yanında oturan Göksel’e baktığında arkadaşının da kendisine baktığını gördü. Birkaç saniye bakışan ikili aynı anda çığlık attı. El ele tutuşup, birbirlerini sarsarken bağırmaya devam ettiler. Uzun zamandır onları bu kadar heyecanlandıran bir olay yaşamamışlardı.

“İlk buluşmanın bu kadar çabuk olacağını beklemiyordum,” dedi Ahsen. “Dördüncü günde teklif etti resmen, üstelik bir akşam yemeği randevusu. Çok romantik.”

“Daha önceki hafta kafeye gittiğimiz akşam annemlere hiç akşam yemeği randevusuna çıkmadığımı söylemiştim,” dedi Göksel o günü hatırlayarak. “Bu kadar kısa sürede bu durumun değişeceğini, üstelik bunun o akşam yüz yüze tanıştığım Gökhan sayesinde olacağı aklımın ucundan bile geçmezdi.”

“Bu hayata aklımıza bile gelmeyecek şeyleri yaşamaya geldik kızım, daha anlayamadın mı?”

“Anladım ama her defasında şaşırıyorum işte.”

Ahsen güldüğünde Göksel de gülümsedi.

“Şu teklif olayını başından anlat,” dedi Ahsen. “Neler konuştunuz? Mesajları açsana.”

“Ya biz mesajları okurken mesaj atarsa ve mesajı saniyesinde görmüş olursam?” dedi Göksel. “Ben de kendimi şu camdan aşağı atarım valla.

“Daha neler! Çalışmıyor mu kızım bu çocuk? Ancak mesai bitiminde yazar.”

“Umarım dediğin gibi olur.”

Sosyal medya hesabına giren Göksel mesajlar sayfasının en üstünde olan Gökhan’la konuşmasını açtı ve ekranı üste kaydırıp dün akşamki mesajlaşmanın başlangıcını buldu. Pazar günü Gökhan, Aras’la olan özel dersinden sonra akşam Göksel’e mesaj atmıştı ve ikili günlerinin nasıl geçtiğine dair kısa bir sohbet etmişti. Gökhan Göksel’in sorusu üzerine Aras’la yaptıklarından, üzerinde çalıştıkları parçalardan ve biraz da çocuğun ailesinden bahsetmişti. Tüm günü ailesiyle evde geçiren Göksel de ailecek kahvaltı ettiklerinden, film izlediklerinden, akşamüstü market alışverişi yaptıklarından bahsetmişti. İkili bir saat kadar sohbet ettikten sonra Gökhan’ın çok yorgun olduğunu, bir duş alıp hemen uyuyacağını söylemesiyle vedalaşmıştı. Pazartesi günüyse, yani dün, Gökhan mesai çıkışı eve geldikten sonra yine ona mesaj atmıştı.

“İşte buradan başlıyor,” dedi dünkü konuşmanın başını bulan Göksel. “Çabuk oku.”

“Okumak benim işim bebeğim,” diyen Ahsen telefonu eline aldı. “Bir edebiyatçı olduğumu hatırlatırım.”

Ahsen mesajları okumaya başladı.

Gökhan Uygur: Selam, nasılsın?

Gök: Selam. İyiyim, senden ne haber?

Gökhan Uygur: İş çıkışı yorgundum ama biraz dinlendim, daha iyiyim şimdi. Ne yapıyorsun, günün nasıl geçti?

Gök: İyi yapmışsın. Yemek yedikten sonra odama çekildim, yaptığım buzlu kahveyi içip sosyal medyada takılıyorum öyle. Gün boyunca evdeydim, bir şeyler izleyip yemek yaptım; her zamanki şeyler. Sende durumlar nasıl?

Gökhan Uygur: Afiyet olsun. Yemeğe ne yaptın? Ben de iş çıkışı direkt eve geldim, yemek sipariş edip yedim, duş alıp gevşedim ve şimdi de koltukta uzanıp seninle konuşuyorum işte. Benim de her zamanki şeyler, bir değişiklik yok

Gök: Sağ ol, sana da afiyet olsun. Tavuk soteyle pilav yaptım, tavuk sotede biraz acemiyim ama bizimkiler beğendi. Gittikçe gelişiyorum

Gökhan Uygur: Çok severim ve senin de gayet güzel yaptığına eminim. Söylediğin gibi yemek yapmak püf noktalarının zamanla öğrenildiği bir şey, kimse annesinin karnından aşçı çıkmıyor

Gök: Orası öyle, ben de öğreniyorum işte

Gökhan Uygur: İyi yapıyorsun, yemek yapmak çok keyifli

Gök: Bence de, özellikle de müzik dinleyerek yapınca. Hem aşçı hem de şarkıcı havasına giriyorum

Gökhan Uygur: Hahaha, hangimiz girmiyoruz ki? Kaşığı da mikrofon olarak kullanıyor musun?

Gök: Yemek yaparken beni izlemeyi nasıl başardın?

Gökhan Uygur: Kahkaham apartmanın tüm katlarından duyulmuş olmalı, muhtemelen komşular deli olduğumu düşünüyor ama uzun bir mesainin ardından gülmek iyi geldi

Aynısını ben de yapıyorum çünkü ve aksini iddia edenler de dahil herkesin aynı şeyi yaptığından eminim

Gök: Ben de öyle. En azından senin sesin güzel, benimkiyse akordu bozuk bir enstrüman gibi

Gökhan Uygur: Kimsenin rahatsız olmadığı bir ortamda şarkı söylemenin hiçbir sakıncası yok bence hatta bir tür terapi olduğuna inanıyorum

Gök: Kesinlikle, inanılmaz iyi hissettiriyor

Gökhan Uygur: Müzik ruhun gıdası ve şifasıdır

Gök: Gerçekten öyle, güzel bir benzetme oldu

Gökhan Uygur: Müzikle geçen 11 senelik geçmişime dayanarak güzel olduğu kadar doğru bir benzetme olduğunu da rahatlıkla söyleyebilirim. Gerçi bu süre enstrüman çalarak geçen yıllarımı kapsıyor, müziğin bendeki yeriyse kendimi bildim bileli apayrı

Gök: Senin de ayrıntıları hayal meyal hatırladığın ama çalan şarkıdan keyif aldığını anımsadığın anıların vardır o zaman. Ben en çok ailecek yaptığımız yolculuklarda arabanın radyosundan yükselen şarkıları büyük bir keyifle dinlediğimi hatırlıyorum, ayrıntılar çok bulanık ama hissettiğim keyif netliğini koruyor

Gökhan Uygur: Benim de benzer anılarım var. Hayatının büyük çoğunluğu yollarda geçmiş biri olarak araba yolculuklarında müzik bana eşlik eden yol arkadaşıma dönüşmüştü. Arabanın arka koltuğunda oturur, yolu izleyerek çalan şarkıları dinler ve hayallere dalardım. Güzel zamanlardı

Gök: Gözümün önünde canlandı şu an o anlar. Gerçekten güzel zamanlardı ve senin de benzer anılara sahip olmana sevindim

Gökhan Uygur: Ortak noktalarımızın giderek artması çok hoş

Gök: Öyle

Gökhan Uygur: Öyle

Ahsen burada durup incecik bir ses çıkardı ve Göksel’e döndü. “Aranızdaki çekim o kadar kuvvetli ve belirgin ki,” dedi samimiyetle. “Bir kitap okuyormuşum gibi hissediyorum.”

“Burada çok utandım,” diye itiraf etti Göksel. Ahsen okurken o da arkadaşına eşlik ediyordu. “Sanki karşımda duruyormuş da gözlerimin içine bakarak gülümsüyormuş gibi hissettim ve kızardım.”

“Çok güzel hisler bunlar. İnsan gençken böyle güzel şeyler hissetmeli, kalbini küt küt attıracak şeyler yaşamalı.”

“Haklısın.”

“Haklıyım tabii. Okumaya devam.”

Gök: İşte günün nasıl geçti?

Gökhan Uygur: Ani bir konu değişimi oldu ama anlatayım: Sabahtan birkaç yeni enstrüman geldi, bu tarz teslimatlar genelde hafta başında oluyor ve ben de enstrümanların bakımlarını yapıyorum, akordunu yapıyorum. Sabahtan da bu işlerle uğraştım, öğleden sonraysa mağaza canlandı ve gelen müşterilerle ilgilendim. Gitar bakmaya gelen iki kişi vardı, onlara birkaç gitar gösterip özelliklerini anlattım hatta seslerini dinlemek istedikleri için gitarları çaldım. Normalde çok bilindik müzikler çalıp müşterilerin gitarın sesini daha iyi anlamalarını sağlarım fakat bugün şov yapasım geldi ve zor parçalar çalıp onları etkilemeyi tercih ettim. Bazı müşteriler yaptığım mesleği hor görüyor, bana tepeden bakıyor ve hadlerini bildirmek zorunda kalıyorum. Bugünküler de ben gitarlardan konuşurken çokbilmiş olduğumu düşünmüş olmalı ki gitarları çalmamı istediler, akıllarınca beni mort edeceklerdi ama ne diyebilirim ki? Ava giderken avlandılar. Yüzlerindeki şok ifadesini hiç unutmayacağım, bense onlara dünyanın en sevimli gülümsemesini gönderdim. Mağazadan ayrılışlarını görmen gerekiyordu, iş arkadaşlarımla dakikalarca güldük

Gök: Sert kayaya çarpmışlar. Çok iyi yapmışsın, mort olmayı hak etmişler. Böyle hadsiz insanlara haddini bildirmek gerekiyor, sen de olabilecek en iyi ve kibar şekilde bildirmişsin. Yüz ifadelerini de mağazadan ayrılmalarını da tahmin edebiliyorum, çok keyif verici

Gökhan Uygur: Bir daha mağazanın önünden bile geçeceklerini düşünmüyorum. Onlara unutulmaz bir ders vermek için sınavlarda gösterdiğim performanstan bile daha iyisini gösterdim

Gök: Seni epey sinir etmiş olmalılar

Gökhan Uygur: Fazlasıyla ettiler ama karşılığını verdiğim için keyfim yerinde. Bu da böyle bir anımdır işte

Gök: Ben de keyiflendim, anlatmakla iyi yaptın

Gökhan Uygur: O zaman arada anlatırım böyle olayları

Gök: Mutlaka anlat, dinlemesi keyifli oluyor

Gökhan Uygur: Hayhay, sen yeter ki iste

Ahsen bu mesajı okuduktan sonra başını çevirip muzip bir ifadeyle Göksel’e baktı ve onunla göz göze gelince ona göz kırptı.

“Hayhay, sen yeter ki iste,” dedi Gökhan’ın mesajını tekrar ederek. “36 senelik birikimimle bu adam tamamdır, diyorum ben; bana aksini söyletemezsiniz.”

Göksel bir kahkaha patlatırken Ahsen de ona katıldı. İki dost bir süre birlikte güldüler.

“Sen gerçekten delisin,” dedi Göksel biraz sonra. “Yorumlarını sonraya sakla. Ödüm kopuyor mesaj atacak diye, çabuk ol.”

“Kötüyü çağırma kızım,” dedi Ahsen. “Okuyorum işte.”

Gök: Çok sık başına geliyor mu böyle olaylar?

Gökhan Uygur: Pek sayılmaz ama hâlâ daha olması gerekenden fazla. Bugünküler gibi beni rencide etmeye çalışanlar daha nadir oluyor fakat ben sanki bir şey bilmiyormuşum da süs olarak orada duruyormuşum gibi davranan kişilerle daha sık karşılaşıyorum. Onlara doğrusunu söylemek istesem de ısrarla aksini iddia edenler oluyor. İnsanlarla uğraşmak çok zor gerçekten ama yapacak bir şey yok

Gök: Bazı insanlar gerçekten çok kaba ve onların seviyesine düşmeden onlarla konuşmaya çalışmak çok güç. Gerçekten zor bir iş yapıyorsun, kolay gelsin

Gökhan Uygur: Teşekkür ederim. Her işte olduğu gibi benimkinde de zorluklar var ama alıştım artık, gerekeni hemen yapıyorum

Gök: Haklısın, her işin kendine göre zorlukları var. Neyse, bunlar can sıkıcı konular ve uzun bir iş gününden sonra bunlardan konuşmak istediğin son şey olmalı

Gökhan Uygur: Günümün nasıl geçtiğinden bahsetmeyi seviyorum, bahsettim de ve dediğin gibi tatsız konulara girmeyelim

Gök: Kesinlikle

Gökhan Uygur: Aslında sana sormak istediğim bir soru var

Gök: Nedir?

Gökhan Uygur: Hafta içi bir akşam müsait misin?

Gök: Herhangi bir gün mü?

Gökhan Uygur: Evet. Eğer müsaitsen birlikte akşam yemeği yiyelim mi?

Gök: Olabilir. Sen hangi günler müsaitsin?

Gökhan Uygur: Salı ve çarşamba müsaitim mesela. Sen?

Gök: Çarşamba ben de müsaitim

Gökhan Uygur: Buluşalım mı?

Gök: Olur, buluşalım

Gökhan Uygur: Kadıköy’de bildiğim güzel bir restoran var, düzgün müşterileri olan sakin bir yer. Keyifli bir sohbet eşliğinde akşam yemeği yemek için son derece uygun. Ne dersin? Kadıköy’e gelebilir misin? İş çıkışımdan sonra orada buluşabiliriz

Gök: Kulağa makul geliyor. Sen işten kaçta çıkıyorsun?

Gökhan Uygur: Akşam yedide mesaim bitiyor. Restoran iş yerime yakın, iskeleye de yakın. Eğer vapurla gelirsen seni karşılayabilirim ve restorana da beraber geçeriz

Gök: Çok iyi olur. Kadıköy’ü pek bilmiyorum, restoranı bulma sorunundan da kurtulmuş olurum

Gökhan Uygur: Bunu tahmin ettiğim için dedim zaten. Seni iskeleden alırım, restorana da beraber geçeriz

Gök: Tamam, bana uyar. Sen yedide hemen işten çıkıyor musun?

Gökhan Uygur: Çarşamba çıkarım, işim olduğunu söylediğimde mağaza sorumlusu müsaade eder. Normalde mağazayı kapatıp öyle çıkıyoruz ama işi olan mesai biter bitmez çıkabiliyor

Gök: Peki, ben de ona göre yola çıkarım

Gökhan Uygur: Tamam. Yemeği ben ısmarlamak istiyorum

Gök: Çok incesin ama Alman usulü yapsak daha iyi olur, diğer türlüsü içime sinmez

Gökhan Uygur: Tamam, sen nasıl istersen öyle olsun. Buluşmaya ben davet ettiğim için ısmarlamak istemiştim ama madem Alman usulü istiyorsun, öyle yaparız

Gök: Çok memnun olurum

Gökhan Uygur: O zaman çarşamba akşamı buluşuyoruz?

Gök: Anlaştık

Gökhan Uygur: Ayrıntıları yine konuşuruz, nasıl olsa önümüzde iki gün var

Gök: Aynen, haberleşiriz yine

Bundan sonra Gökhan yorgun olduğunu söyleyerek uyumaya gidiyordu, ikili vedalaşıyordu ve mesajlaşma da sona eriyordu.

“Ay çok tatlı çocuk.” Ahsen’in ilk tepkisi bu oldu. “Çok kibar konuşuyor ve senin isteklerine de önem veriyor. Alman usulü olsun deyince hemen kabul etmiş. Bu adam gerçekten tamamdır kızım.”

Göksel gülerek, “Deli,” dedi. “Kibar değil mi? Direkt kabul etti, hiç ısrar etmedi.”

“Ben kadına hesap ödetmem, dediğini düşünsene. Korkunç.”

“Saniyesinde engeli basardım.”

“E herhâlde kızım. Hanzolarla işimiz yok.”

“Aynen öyle. Neyse ki Gökhan öyle biri değil.”

“Çok tatlı birine benziyor, ben sevdim. Akşama mesaj atar yine, ayrıntıları konuşursunuz. Ne giymeyi düşünüyorsun peki?”

“Evet, kesin yazacak,” diye onayladı Göksel. “Ne giyeceğime karar veremedim, yardımcı olursun değil mi?”

“Soruyor musun bir de? İlk buluşmanız olacak, restoranda akşam yemeği yiyeceksiniz ve bu da demek oluyor ki şık olman gerek.”

“Elbise mi giyeyim?”

“Olabilir. Hadi kalk, sana güzel bir kombin yapalım.”

Ayaklanan ikili Göksel’in odasına gitti. Bir saati aşkın bir süre boyunca Göksel kıyafetlerini ve ayakkabılarını denedi, ikili Göksel’in nasıl bir saç ve makyaj yapabileceğini düşündü. Yorucu dakikaların ardından Göksel ne giyeceğine, nasıl bir saç ve makyaj yapacağına karar verdi. Akşama doğru Ahsen gitti, evde tek kalan Göksel de salonu toparladıktan sonra yemek yapmak için mutfağa girdi.

Göksel’in ebeveynleri Güzin ve Engin 10 dakika arayla eve döndüler. Saatler 19.36’yı gösterirken aile mutfaktaki yemek masasında toplandı. Yemek için fazla vakti olmayan Göksel hazır çorbayla makarna pişirmişti.

“Artık her gün yemekleri sen yapıyorsun,” diye bir yorumda bulundu babası. “Küçük kızım büyümüş de bize yemek pişiriyor.”

“Siz çalışıyorsunuz, ben de ev işlerini hallediyorum,” dedi Göksel. “Yorgun argın eve dönünce bir de yemekle uğraşmanızı istemem. Hem yemek yapmak çok eğlenceli, bana da uğraş çıkıyor işte.”

“Sağ ol bebeğim,” dedi annesi. “Ellerine sağlık.”

“Afiyet olsun.”

Yemek yerken üçü de gününün nasıl geçtiğini anlattı. Annesiyle babasının anlatacak farklı şeyleri yoktu, bu yüzden Göksel Ahsen’le oturup zaman geçirdiklerinden bahsetti. Ailesi Ahsen’in geleceğini biliyordu hatta yemeğe kalmasını da istemişlerdi fakat Göksel bunu Ahsen’e söyleyince Ahsen, “Başka bir zaman gelirim,” demişti.

“Yarın akşam yemeğini dışarıda yiyeceğim,” dedi Göksel yemeğin sonlarına doğru.

“Öyle mi?” dedi annesi. “Kiminle buluşacaksın?”

“Gökhan’la.”

Engin öksürünce Göksel babasına baktı. Peçetesine uzanıp ağzını silen Engin de kızına döndü.

“Buluşabilirim değil mi?” diye sordu Göksel çekinerek.

“Gelecek zaman ekiyle konuştuğuna göre çoktan karar vermişsiniz,” dedi Engin. “Bizlik bir durum kalmamış.”

“Size her zaman şuraya şununla gidiyorum deyip gittiğim için şimdi de öyle yaptım, yapmasa mıydım?”

“Yok canım, git tabii. Nerede yiyeceksiniz yemeği?”

“Kadıköy’de bir restoranda.”

“Kaçta?”

“Gökhan işten yedide çıkıyor, ondan sonra buluşacağız. İş yeri iskeleye yakınmış, beni alacak ve birlikte restorana gideceğiz.”

“Ne işi? Öğrenci değil miydi bu delikanlı?”

“Öğrenci ama çalışıyor da.”

“Nerede çalışıyormuş?”

“Bir müzik mağazasında satış danışmanlığı yapıyor.”

“İyi, peki. Yarın buluşuyorsunuz yani?”

“Evet, gidebilirim değil mi?”

Göksel destek bulmak için annesine baktı.

“Gidebilirsin tabii,” dedi Güzin gülümseyerek. “Bize arada durum güncellemesi vermeyi unutma lütfen. Buluştuk, restorana geldik, çıktık, yoldayım gibi mesajlarla bizi haberdar et.”

“Ederim elbette,” dedi Göksel.

“Eğer hoşuna gitmeyen bir durum olursa,” dedi babası. “Restoranın tuvaletine gidip bizi ara. Çocuğu daha önce görmüş olabilirsin, mesajlaşırken anlaşıyor da olabilirsiniz ama yüz yüze her şey çok farklı olabilir. Günümüzü sen de bizim gibi biliyorsun bebeğim, dışarıda nasıl insanlar olduğunu da. Sana şimdi burada kıyamet senaryoları sıralamayacağım ama her an her şey olabilir; bu yüzden eğer bir şey seni rahatsız ederse, bu sadece bir his bile olabilir, hemen bizi ara ve biz seni almaya gelene kadar tuvaletten ayrılma olur mu? Telefonun da lütfen seslide olsun.”

“Farkındayım,” dedi Göksel başını sallayarak. “Dikkatli olacağım, sizi de merakta bırakmayacağımdan emin olabilirsiniz. Dediğin gibi bir şeyler ters giderse de hemen ararım.”

“İşler ters giderse kendini yalnız ve çaresiz hissetme,” diye ekledi annesi. “Biz buradayız.”

“Siz varken kendimi hiç yalnız ve çaresiz hissetmiyorum ve yanımda olduğunuzu biliyorum, teşekkür ederim.”

“Elbette yanındayız,” dedi babası. “Benim küçük kızım genç bir kadın olmuş da randevuya çıkıyor. Bu akşam bu gerçekle yüzleşeceğim.”

“Bu gerçekle yüzleşen tek sen değilsin,” dedi Göksel. “Ama her dönemin tadını çıkarmaya çalışıyorum.”

“Çıkar elbette. Gençlik avcuna doldurduğun bir su gibi, sen onu içmeye çalışırken o parmaklarının arasından akıp gidiyor. Son damlası da akıp gidene kadar her damlasının tadını çıkar.”

“Güzel bir benzetme oldu. Aklımda tutacağım.”

Yemekten sonra odasına çekilen Göksel, beş dakika önce Gökhan’ın kendisine mesaj attığını gördü. Saat 20.11’di, genç adam işten evine dönmüş olmalıydı.

Selam, ne yapıyorsun?

Onun gönderdiği mesaja dokunup konuşma sayfasını açtı.

Selam, akşam yemeğini yiyip odama çekildim; sen ne yapıyorsun?

Cevabı üç dakika içinde geldi.

Afiyet olsun, ben de kendime yorgunluk kahvesi yapıp koltuğa uzandım

Göksel düşüncesinde haklıydı: Gökhan evine dönmüştü.

Teşekkür ederim, sana da afiyet olsun

Mesajı anında görüldü.

Teşekkürler. Günün nasıl geçti, neler yaptın?

Günü onun hakkında konuşup yarınki buluşmaya hazırlanmakla geçmişti fakat ona elbette böyle söylemedi.

Arkadaşımla görüştüm, onun dışında her zamanki gibiydi. Sen neler yaptın?

Gökhan’dan da benzer bir cevap geldi.

İşteydim, benim de her zamanki gibiydi. Yarın nasıl yapalım?

Göksel kalbinin heyecanla çarpmaya başladığını hissetti. Gerçekten buluşuyorlardı.

Altıya doğru evden çıkıp otobüsle Eminönü’ne geçerim, oradan da Kadıköy vapuruna binip karşıya geçerim. 35 geçe vapur kalkıyor sanırım, 20 dakikaya Kadıköy’e varır. 19.05 gibi inerim, sen beş dakikaya iskeleye gelir misin? Duruma göre bir sonraki vapura da binebilirim

Mesajı ona gönderdiğinde Gökhan anında gördü ve yarım dakika sonra cevap verdi.

Gelirim, sen 35 geçe vapuruna bin. İskelede seni karşılarım, sonra da restorana geçeriz. Dediğim gibi iskeleye yakın, 10 dakikalık yürüme mesafesinde ama yürümek istemezsen Martı gibi bir araçla da gidebiliriz

Gökhan’ın onun yürümek istemeyeceğini düşünüp alternatifler bulması hoşuna gitti. Genç adam yine düşünceliliğini konuşturuyordu.

Yürümekten hoşlanırım, sohbet ederek yürürüz. Bu arada restoranın adı ne?

Gökhan ona restoranın adını yazınca haritadan baktı. Kadıköy’ün merkezinde olan restoran fotoğraflardan gördüğü kadarıyla çok büyük bir yer değildi, mütevazı bir yere benziyordu.

Dediğin gibi iskeleye uzak değil, yürürüz

Gökhan ona hızlıca cevap verdi.

Tamamdır. Yarın da haberleşiriz zaten, çıkarken yazarsın

Göksel sonraki mesajını biraz çekinerek yazdı.

İstersen birbirimizin numarasını alalım, o şekilde daha kolay haberleşiriz

Mesajını göndermeden önce derin bir nefes aldı. Bunu yapmaya kesinlikle ihtiyacı vardı.

Ben de aynı şeyi düşünüyordum ama önce sen yazdın

Bu ilk mesajdan sonra gelen ikinci mesajda Gökhan’ın cep numarası yazıyordu. Göksel numaranın üstüne tıklayıp arama sayfasını açtı ve numarayı rehberine “Gökhan” diye kaydetti. O esnada Gökhan’dan yeni bir mesaj geldi.

Bana mesaj atarsan ben de seninkini kaydederim

Bildirim penceresinden mesajı okuduktan sonra ona nereden ve nasıl bir mesaj atabileceğini düşünmeye başladı. En sonunda SMS atmaya karar verdi ve seçtiği emojiyi Gökhan’ın numarasına gönderdi.

Gönderdiği emoji güneşin önünde bir bulutun olduğu emojiydi.

Sadece saniyeler sonra Gökhan da ona SMS gönderdi. Genç adamın gönderdiği mesajda da iki tane emoji vardı.

Yıldız ve Ay emojisi.

Göksel’in yüzüne oldukça geniş bir gülümseme yayıldığında dudakları aralandı ve üst dişleri göründü. Kendi kendine kıkırdadıktan sonra sosyal medya hesabındaki konuşmalarına girdi.

Kaydettin sanırım

Gökhan birkaç saniye içinde mesajı gördü ve onu cevapladı.

Kaydettim. Son derece yaratıcı bir emoji tercihi olduğunu da söylemeliyim, Gök

Güldü.

Ben de seninkilerin de öyle olduğunu belirtmeliyim, Gök

Gökhan’ın da güldüğünü hissetti.

Sana ayak uydurdum. Yarın sen evden çıkarken yazarsın, işte olduğum için hemen göremeyebilirim fakat sen beni haberdar et. Vapura bindiğinde de yaz, ben de ona göre işten çıkıp seni karşılamaya gelirim, olur mu?

Ona çabucak cevap verdi.

Tabii ki haber veririm, merak etme. Sen de işten çıktığında haber verirsin

Yirmi dört saatten daha az bir süre sonra karşı karşıya geleceklerdi. Çok az kalmıştı.

Tamamdır, yarın yine haberleşiriz. Ben şimdi ev işlerini halledeyim, yarın müsait olamayacağım malum; aradan çıksın. Sen evden çıkarken yazarsın

Bu akşam uzun uzun sohbet etmeyeceklerine sevindi. Yarın yüz yüze geldiklerinde konuşacak konularının kalmasını istiyordu, suspus oturmaktan ve randevunun kötü geçmesinden korkuyordu. Mesajlaşırken sohbetleri çok keyifliydi, yüz yüze de aynı şekilde olmasını umdu.

Anlaştık. Sana kolay gelsin, yarın görüşmek üzere

Cevabı birkaç saniye içinde geldi.

Teşekkür ederim. Görüşürüz Gök, iyi akşamlar

Ona, “Sana da iyi akşamlar” yazdıktan sonra konuşma sayfasından ayrıldı. Kalbi küt küt atıyordu. Komodinin üstündeki matarasından biraz su içtikten sonra yatağa uzandı.

Yarın büyük gündü.

***

Ertesi sabah erkenden kalkan Gökhan ilk iş olarak tıraş oldu. Birazcık uzayan kılları kirli sakal gibi görünüyor, ona karizmatik bir hava katıyordu fakat genç adam sakalı hâlâ kendisine yakıştırmıyordu ve akşam da Göksel’le buluşacağı için, üstelik ilk defa, sakallarını ve bıyıklarını güzelce tıraş etti. Gece de oldukça sıcaktı, üstü çıplak ve cam açık uyumasına rağmen terlemişti; kötü koktuğunu hissederek dün akşam duş almış olmasına rağmen tekrardan aldı ve tüm vücudunu iyice keseledi. Duştan çıktıktan sonra deodorantıyla resmen ikinci bir duş aldı, tıraş losyonunu yanaklarına dairesel hareketlerle sürüp masaj yaptı; sadece önemli günlerde sürdüğü nemlendiricisini de yine yüzüne ve boynuna sürdü. En son bir şey için bu kadar hazırlandığı gün neye hazırlandığını ve ne zaman hazırlandığını hatırlayamayacağı kadar eskiydi.

Sol göğüs hizasında kısa bir cümlenin yazdığı beyaz tişörtüyle açık mavi renk kot pantolonunu giydi. Dün akşam dolabının önünde geçirdiği bir buçuk saatin sonunda bu ikiliyi giymeye karar vermişti. Evden çıkmadan önce açık gri renkli omuz çantasına diş fırçasıyla macununu, deodorant ve parfümünü, naneli şekerini ve tarağını koyup cüzdanında yeteri kadar nakit olduğundan ve maaş kartının da içinde olduğundan emin oldu. İşten çıkıp Göksel’in yanına gitmeden önce takacağı yüzüklerini de çantasının ön gözüne attı. İş yerinde sadece küpeleriyle burun piercingini takabiliyordu. Yüzük ve bileklik gibi takılar enstrümanlara zarar verebileceğinden onların takılması yasaktı.

Hazırlanma süreci uzun sürdüğü için evden geç çıkan genç adam şanslıydı ki bu sabah trafik çok yoğun değildi ve işe zamanında varabildi. Akşam biraz erken çıkacağı için sabahtan da geç kalması hoş olmazdı ama tam vaktinde mağazanın kapısından girdi.

Gökhan mağazada çalışırken hemen karşı yakadaki Göksel de öğlene doğru uyandı, kahvaltısını edip duşa girdi ve nadiren yaptığı bir şeyi yaparak köpükle saçlarını şekillendirerek dalgalarını belirginleştirdi. Deniz dalgasını andıran sarı saçları omuzlarından göğüslerine kadar uzanıyordu. Saçlarını büyük oranda makineyle kuruttuktan sonra tamamen kuruması için kendi hâline bıraktı. Saçları kururken video izleyip bir yandan da oje sürdü. Saat beş olduğunda dün Ahsen’le beraber seçtiği mavi elbisesini giydi. İnce askılı mavi elbisenin üstünde minik beyaz çiçek desenleri vardı, bel kısmı vücuda tam oturuyordu ve etek kısmı da çok hafif boldu. Dizlerinin bir karış üstünde biten bu elbisesini genç kadın seviyordu ve bugün için de iyi bir seçim olduğunu düşünüyordu. Takı olarak gümüş halka küpelerini ve yine gümüş güneş kolyesini taktı. Dünden sonra bu kolye çok daha anlamlı geliyordu.

Makyajını her zamanki gibi sade ve günlük tuttu. Göz altlarını kapatıcıyla kapatıp maskarasını sürdü, dudaklarına ve yanaklarına da pembe tonlarındaki rujunu sürdü. Parfümünün kokusu kalıcıydı ve kolay uçmuyordu, bu yüzden Gökhan’ı kokusuyla boğmamak adına birkaç fıs sıkmakla yetindi. Her zamanki gibi boynuna, gerdanına ve el bileklerine sıktı.

Beyaz baget çantasına cüzdanını, naneli şekerini, ıslak mendilini, kulaklık kutusunu ve daha sonra tazelemek için rujunu koydu. Kulaklıklarını takıp telefonunu eline aldıktan sonra aynasının karşısına geçti ve bir fotoğraf çekip Ahsen’e gönderdi.

Ben çıkıyorum, şans dile

Bir şey unutmadığından emin olduktan sonra odasından çıktı. Kalbi hızla çarpıyordu, evin kapısının önünde durup elini kalbinin üstüne koydu. “Sen de bir dur be!” diye söylendi. “Sabahtan beri küt küt atmaktan yorulmadın mı?”

Derin bir nefes alıp birkaç saniye nefesini tuttu ve yavaşça verdi. Bunu üç kez tekrarladıktan sonra telefonunun ekranını açıp bu sefer Gökhan’a mesaj attı. Bunun için sosyal medyayı değil de mesajlaşma uygulamasını tercih etti.

Merhaba. Ben şimdi evden çıkıyorum, haberin olsun. Vapura binerken de yazarım

Mesajı iki tik olduğunda genç adamın internetinin açık olmasına sevindi. Mesajı hemen göremeyebilirdi ama iletildiğini bilmek rahatlattı.

Tam kapıyı açacağı sırada Ahsen’den cevap geldi.

Göz kamaştırıyorsun resmen, Gökhan’ı büyüleyeceksin. Bol şans bebeğim, umarım çok keyifli geçer

Ahsen’in tatlı sözlerinin gerginliğini biraz da olsa azalttığını hissetti.

Teşekkür ederim güzelim, iyi enerjilerini eksik etme

Ahsen ona hemen cevap yazdı.

O iş bende bebek. Seni seviyorum

Gülümseyerek, “Ben de seni” yazıp sarı kalp emojisi koyduktan sonra mesajı gönderdi. Beyaz bez ayakkabılarını giyip evden çıktı. Elbisesi ve çantasıyla şıklığı yakalarken ayakkabılarıyla da spor görüntüsünü korudu. Gökhan’ın ne giyeceğini bilmiyordu ama kafede ve sosyal medya hesabından gördüğü kadarıyla genelde spor tarzda giyiniyordu, bu akşam için de spor görüntüsünü koruyacak bir şıklığı olacağını düşünerek kendisi de öyle giyindi.

Otobüs durağına müzik dinleyerek yürüdü, otobüsle iskeleye gidene kadar da müzik dinledi. Otobüs kalabalıktı ama neyse ki klimaları açıktı ve sıcaktan terlemeden iskeleye ulaşmayı başardı. Eminönü deli gibi kalabalıktı, kendisini insan selinin arasında bulan Göksel kalabalıkla beraber yürüdü. Hemen sağında Japon turistler yürüyordu, yaşlı kadınla göz göze geldiğinde ona tebessüm etti ve kadın da kendisine aynı şekilde karşılık verdi.

Bildirim geldiğinde bakışlarını anında telefonuna çevirdi ve beklediği kişinin mesaj attığını gördü.

Selam

Dün dediğim gibi yoğunluktan ancak şimdi bakabiliyorum telefona. Ne yaptın, iskeleye vardın mı?

Bu kalabalık arasında yürürken mesaj yazması çok zor olduğu için cevap yazmayı iskeleye varana kadar etkiledi. Kısa sürede iskeleye ulaşıp turnikeden geçti. Vapurun kalkmasına daha yedi dakika vardı, vapur henüz iskelede de değildi; genç kadın da bekleyen insanların arasına geçti ve Gökhan’la olan konuşmasını açtı.

Evet, vardım. Vapur yedi dakika sonra kalkacak, bekliyorum şu an

Vapur bir dakika sonra iskeleye yanaştı, içindeki yolcuların tamamı indikten sonra kapılar açıldı ve Göksel’le beraber bekleyen yolcular vapura bindi. O esnada Gökhan genç kadına cevap verdi. Göksel de dışarıda boş bir yere oturduktan sonra onun mesajına baktı.

Tamam, hareket edince de yaz

Ben de son işlerimi halledip çıkacağım. Sen Kadıköy’e vardığında ben de iskelede olurum diye düşünüyorum

Göksel gergin bir nefes aldı. Taş çatlasa yirmi beş dakika sonra yan yanaydılar.

Yazarım, sen de çıkınca yaz

Kalkış saati gelen vapur yavaşça iskeleden ayrılıp yola koyuldu. Göksel dalgaların sesini de duymak için müziğin sesini biraz kıstı, rüzgârın yüzünün önünde uçuşturduğu saçının ön tutamlarını kulaklarının arkasına sıkıştırdı ve mavi gözlerini İstanbul manzarasına odaklayıp şehri izlemeye başladı. Vapur yolculuğu yapmayı çok seviyordu, son vapur yolculuğunun üstünden de uzun zaman geçtiği için yolculuğun keyfini çıkardı. Yolculuğun ilk yarısında uzaklaştığı Avrupa Yakası’nı seyretti, ikinci yarısında da yaklaştığı Anadolu Yakası’nı izledi. Vapur limandaki devasa yük gemilerinin yanından usulca geçip Kadıköy İskelesi’ne yaklaşırken Göksel’in kalp atışları da hızlandı. Bakışlarını yaklaştıkları iskeleden alıp telefonuna çevirdi. Gökhan’dan hâlâ bir cevap yoktu. Ona iş yerinden ayrıldığı zaman mesaj atmasını söylemişti fakat aradan geçen dakikalar boyunca Gökhan’ın sesi sedası çıkmamıştı. Göksel onun iş yerinden çıkıp iskeleye doğru yola koyulduğunu umdu.

Vapurun hızını iyice düşürüp iskeleye yanaştığı esnada Gökhan Göksel’e mesaj attı.

Kıyıdayım. Yanaşan vapur seninki olmalı

Bu mesajı okuyan Göksel başını kaldırıp kıyıya baktı. Büyük bir kalabalık vapura binmek için iskelede bekliyordu, iskele binasının arkasındaki sahil yolu da her zamanki gibi kalabalıktı. Bu kalabalıkta Gökhan’ı görmesinin imkânı yoktu.

Tam olarak neredesin?

Vapur durduğunda insanlar çıkışa doğru yürümeye başladı, Göksel de ayağa kalkıp onların peşinden ilerledi. Bu sırada kulaklıklarını çıkarıp kutusuna koydu. Merdivenlerden alt kata inip vapurdan sırayla inen kalabalığın arkasına geçtiğinde telefonunun ön kamerasını açıp yüzüne bakma fırsatını buldu. Makyajı olduğu gibi duruyordu, saçlarının ön tutamlarını kulak arkasından çıkarıp düzeltti.

İyi görünüyordu.

Ayağı iskeleye basmıştı ki Gökhan ona cevap verdi. Genç kadın mesaja bakmak için kalabalığın arasından sıyrılmayı bekledi. İskele binasının çıkış tarafında yürürken kalabalık biraz da olsa azaldı, Göksel de onun mesajına bakabildi.

İskele binasının hemen önündeyim

Genç kadın sırtını dikleştirip derin bir nefes aldı. Gökhan’la aralarında sadece birkaç metre olmalıydı. Kendisine rahat olması gerektiğini hatırlatarak çıkışa yürüdü. Önünde yürüyen kalabalık farklı yönlere dağıldığında onların ilerisinde duran Gökhan’ı gördü. Mavi bir kotla beyaz tişört giyen genç adam iskele binasının üç metre kadar ilerisinde ellerini önünde birleştirmiş bekliyordu. Kahverengi saçlarını sola doğru tarayarak özenle şekillendirmişti, tıraşlı yüzü pürüzsüzdü ve sağlıkla ışıldıyordu, kavisli kaşlarının altındaki kahverengi gözleri merakla iskeleden çıkanları inceliyordu. Bir saniye sonra o da Göksel’i fark etti ve hoş bir gülümseme ifadesine yayıldı.

Birbirlerine yürüyen gençler ortada buluştular.

“Merhaba,” dedi Gökhan gülümsemeye devam ederken. “Hoş geldin.”

“Merhaba,” diye karşılık verdi Göksel. Genç kadın da gülümsüyordu. “Hoş buldum. Çok bekletmedim umarım.”

“Hayır, ben de az önce geldim.”

Gökhan elini Göksel’e uzattığında Göksel onun elini tuttu. Genç adamın marjinal yüzükleri yine parmaklarını süslüyordu. Göksel bir anlığına yüzüklere baktığı sırada Gökhan’ın kendisine yaklaştığını fark ederek irkildi. Genç adam yüzünü onun yüzüne yaklaştırdığında sol yanağını çevirdi ve Gökhan’ın yanağının kendi yanağına değmesine izin verdi. Genç adamın boynundan ferah bir parfüm kokusu yükseliyordu, bu hoş kokuyu çabucak içine çekti. Aynı saniyelerde Gökhan da ondan yükselen çiçeksi parfüm kokusunu duymuştu ve tıpkı genç kadının yaptığı gibi o da parfüm kokusunu içine çekti.

“Nasılsın?” diye sordu Gökhan geri çekildiğinde.

“İyiyim, sen nasılsın?”

“Seni gördüm daha iyi oldum diyeyim,” dedi içtenlikle. “Yolculuğun nasıl geçti?”

“Keyifliydi. Müzik dinleyerek manzarayı izlemek, esintiyi yüzümde hissetmek iyi geldi. Vapura binmeyeli uzun zaman olmuştu.”

“Vapur yolculuklarının keyifli olduğu bir gerçek.”

“Öyle. Sen ne yaptın?”

“Mağazadaki son işlerimi halledip üstümü değiştirdim ve seni karşılamaya geldim. Tam zamanında yetiştim.”

“Evet, öyle oldu.”

Bir an sustular.

“Çok güzel görünüyorsun,” dedi Gökhan biraz sonra. “Elbise yakışmış.”

Mavi Gökhan’ın en sevdiği renkti ve ilk buluşmalarında Göksel’i maviler içinde karşısında bulmak onun çok hoşuna gitmişti. Genç kadının üstüne giydiği açık mavi elbisenin tonu beyaz tenine çok yakışmıştı ve gök mavisi rengindeki gözlerini ortaya çıkarmıştı. Gökhan onun gözlerini ilk kez gün ışığında görüyordu ve bu masmavi gözlerin büyüleyici güzelliğine ilk kez şahitlik ediyordu.

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel utangaçça gülümseyerek. “Çok incesin. Sen de iyi görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim. Senin kadar şık olamadım, elbise giyeceğini söyleseydin ben de ona göre bir şeyler bulurdum.”

“Bence gayet iyi görünüyorsun.”

“Peki, sen öyle diyorsan öyleyimdir. Gidelim mi?”

“Gidelim,” diye onayladı Göksel. “Ne taraftan?”

“Beni takip et.”

İkili yan yana sahil boyunca yürümeye başladı. İş çıkışı olduğu için etraf kalabalıktı. Bu kalabalıkta Gökhan’ı kaybetmek istemeyen Göksel genç adama yaklaştı, bunu fark eden Gökhan’sa gülümsedi.

“İş yerin nerede?” diye sordu Göksel.

“İçeride,” dedi Gökhan ileriyi işaret ederek. “Şu labirentin içinde bir yerde.”

“Yakınmış.”

“Söylemiştim.”

“Evin de bu taraflarda mı?”

“Hayır, Merdivenköy’de oturuyorum. Daha içeride, Göztepe’ye yakın.”

“Orası uzakmış.”

“Evet ama seviyorum, güzel yer.”

“Hiç bulunmadım.”

“Normal. Yaşamadığın sürece yolunun düşeceği bir yer değil.”

Sahil yolundan içeri giren gençler caddede yürümeye devam ederken Göksel’in telefonu çalmaya başladı.

“Affedersin,” dedi telefonunu çantasından çıkarırken. Gökhan ona anlayışla baktığında aramayı yanıtladı. Arayan annesiydi. “Efendim?”

“Ne yaptın güzelim?” dedi telefonun ucundaki Güzin.

“Kadıköy’deyim,” diye cevap verdi Göksel. “Restorana gidiyoruz şimdi.”

“Seni iskelede karşıladı değil mi?”

“Evet.”

“Her şey yolunda mı?”

“Evet, merak etme. Sen ne yapıyorsun?”

“Eve geldim şimdi de seni bir arayayım dedim.”

“Babam da geldi mi?”

“Hayır, henüz gelmedi.”

“Tamam. O zaman ben kapatayım şimdi.”

“Arada mesaj yazarak durum güncellemesi yap, aklımız sende kalmasın.”

“Yaparım. Öpüyorum seni, görüşürüz.”

“Görüşürüz bebeğim, kendine dikkat et. Ha unutmadan iyi eğlenceler.”

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel gülerek. “Görüşürüz.”

Genç kadın aramayı sonlandırıp telefonunu yeniden çantasına koydu. Gökhan ona yan gözle bakıp tekrardan önüne döndü. Birkaç dakika boyunca hiç konuşmadan yürüdüler. Göksel genelde etrafı inceleyip arada Gökhan’a kaçamak bakışlar attı, yere bakarak yürüyen Gökhan da Göksel’e kıyasla genç kadına daha çok baktı. Güneşin parlak ışıkları altında saçları altın gibi parlayan Göksel’den gözlerini alması sandığından daha zordu.

“Karşıya geçeceğiz,” dedi Gökhan. “Bu caddenin sonunda.”

Yolun karşısına geçen ikili cadde boyunca yürümeye devam ettiler. Şimdi yerleri değişmişti; Göksel solda, Gökhan da sağdaydı.

“Bu tarafa hiç gelmedim sanırım,” dedi Göksel. “Güzel yerlermiş.”

“Kadıköy’de gidecek çok yer var,” dedi Gökhan ona bakarak. “Bugün bir tanesini daha aradan çıkarıyorsun.”

“Sayende.”

“Kadıköy’e geldiğinde nerelerde takılıyorsun genelde?”

“Çoğunlukla Caferağa, Moda ve Caddebostan’da zaman geçiriyorum. Çoğu kişi gibi.”

“Moda çok güzel.”

“Bence de, Kadıköy’de en sevdiğim yerlerden biri.”

“Bir ortak noktamız daha varmış,” dedi Gökhan anlamlı bir bakışla. “Bir gün oraya da gideriz belki.”

“Neden olmasın?” dedi Göksel. “Sahilde oturup bir şeyler yiyip içer, sohbet ederiz.”

Gökhan daha ilk buluşmanın ilk dakikalarından geleceğe yönelik bir plan yaptığı için bunu çekinerek söylemişti fakat Göksel’in verdiği bu cevap onu hem rahatlattı hem de sevindirdi. Bu plana olumlu baktığına göre kendisi hakkında da olumlu izlenimleri vardı. En azından o böyle umdu çünkü kendisi Göksel hakkında son derece olumlu izlenimlere sahipti.

“Moda da bunun için biçilmiş kaftan, özellikle de yaz akşamlarında.”

“Biliyorum.”

Az önceki sessizliğin yarattığı gerginlik kırılmıştı ve iki genç de yolun kalanını daha rahat yürüdü.

“İşte geldik,” dedi Gökhan dış cephesi siyah ve beyaz boyalı restoranın önüne vardıklarında. “Burası. Hadi girelim.”

Göksel restoranın tasarımını beğendiğini gösteren bir ifade takınarak girişine ilerledi. Gökhan durup ona öncelik verdiğinde genç adama bir gülümseme yollayarak restoranın kapısından içeri girdi. Restoran tıpkı fotoğraflarda gördüğü gibiydi: Orta büyüklükteki restoran açık renklerle döşenmişti, masaların arasında garsonların rahatça hareket edebileceği kadar mesafe vardı, içerisi çok güzel aydınlatılmıştı ve çeşitli köşelere koyulan aynalarla içeriye daha geniş illüzyonu verilmişti.

“Hoş geldiniz,” dedi onları karşılayan bir garson.

“Hoş bulduk,” dedi Gökhan. “Bu sabah arayıp Gökhan Uygur adına bir rezervasyon yaptırmıştım.”

Genç garson elindeki kâğıda göz gezdirdikten sonra cam kenarındaki üçüncü masayı işaret etti. “Böyle buyurun,” dedi. “Ben de menülerinizi getireyim.”

“Teşekkür ederiz.”

Göksel önde, Gökhan arkada cam kenarındaki masaya ilerlediler. Masada dört sandalye vardı, cam kenarındaki sandalyelere karşılıklı oturdular. Göksel eteğini düzelttikten sonra çantasını çıkarıp yan sandalyeye bıraktı.

“Cici bir yere benziyor,” diye bir yorumda bulundu. “Mütevazı bir havası var.”

“Öyle,” dedi Gökhan restorana kısa bir bakış atarak. “Seviyorum burayı.”

Garson masaya gelip elindeki iki menüyü gençlerin önüne bıraktığında ikisi de menüyü açıp incelemeye başladı. Bu kadar çok seçenek olmasını beklemeyen Göksel şaşırarak sayfaları çevirdi. Ne yiyebileceğine dair en ufak bir fikri bile yoktu, Gökhan’dan tavsiye istemeye karar verdi.

“Tavsiye edebileceğin bir yemek var mı?” diye sordu.

Gökhan menüden başını kaldırıp ona baktı. “Burada yediğim her şeyden memnun kaldım,” dedi. “Ama favorim biftekleri. Izgarada pişiriyorlar, yanında da pilav ve salatayla servis ediyorlar. Tek kelimeyle enfes.”

Göksel onun dediği yemeği buldu. Yanına iştah kabartan bir görsel koymuşlardı.

“Görseldeki kadar lezzetli,” diye ekledi Gökhan. “Biftek seviyorsan deneyebilirsin.”

“Severim,” deyip ona baktı Göksel. “Senin önerine güvenip biftek sipariş edeceğim.”

“Pişman olmayacağının garantisini veriyorum. Ben de tavuk sote söyleyeceğim, sen geçen gün yaptığını söylediğinden beri canım çekiyor.”

Göksel şaşırarak, “Canının bu kadar çekeceğini bilseydim söylemezdim,” dedi. “Kötü hissettim bak şimdi.”

“Daha ilk andan seni kötü hissettirdiğimi söylersen asıl ben kötü hissederim Gök.”

“Tamam, lafımı geri alıyorum. Ben biftek söyleyeyim, sen de tavuk sote söyle ve afiyetle yiyelim.”

“İşte bu çok daha güzel bir cümle.”

Garsona siparişlerini verdiler, içecek olarak da sadece su istediler.

“Günün nasıldı?” diye sordu Gökhan. “Neler yaptın?”

“Öğlene kadar uyudum,” diye söze girdi Göksel. “Bu sıralar gece geç saatlere kadar bir şeyler izleyip okuduğum için güne de geç başlıyorum. Kendime güzel bir kahvaltı hazırlayıp karnımı doyurdum, sonra da hazırlanmaya başladım ve işte buradayım. Benimki bu kadar, anlatacak kayda değer şeyler yok. Senin günün nasıldı?”

“Ben de tüm gün işteydim,” dedi Gökhan omuz silkerek. “Müşterilerle ilgilen, enstrümanları gösterip bilgi ver, onları uğurla, enstrümanları yerleştir ve etrafı toparla döngüsü devam etti. Bugün sakindi neyse ki, çok yorulmadım.”

“Seviyor musun işini? Bir yandan okula devam edip bir yandan da çalışmak zor oluyordur.”

“İşimin müzikle iç içe olmasını seviyorum,” diye cevap verdi Gökhan. “Eğer bir müzik mağazasında çalışmasaydım bu işi tiksinerek yapardım muhtemelen ama danışmanlığını yaptığım şey enstrümanlar olduğu için keyif alıyorum. Hem okumak hem de çalışmak elbette zor fakat geçinmek için tek çarem bu. Herkes gibi karşılamak zorunda olduğum bir ton gider var ve hepsini tek başıma karşılıyorum.”

Göksel kaşlarını kaldırdı. Aklından geçen bir sürü düşünce ve dilinin ucuna kadar gelen sorular vardı fakat bunları sormanın haddi olmadığına inandığı için hiçbirini dile getirmedi.

“Üstelik İstanbul gibi yerde,” diye cevap verdi. “Her şey diğer şehirlere oranla birkaç kat daha pahalı.”

“Ne yazık ki ama şikâyet etmiyorum. Kimse olmak istediği yere elini kolunu sağlayarak ulaşamıyor, oraya kazık çakıp duramıyor da; o yere ulaşmak da o yerde kalabilmek de zor ve ben bunu başardığımı düşünüyorum.”

“Şu an burada olduğuna göre başarmışsın demektir ve bu gurur duyulacak bir şey.”

Gökhan başını yere eğip gülümsediğinde Göksel bu gülümsemedeki hüznü fark etti.

“Teşekkür ederim Gök,” dedi yeniden onun mavi gözlerine bakarak.

Onlarla ilgilenen garson elinde bir şişe su ve iki bardakla masaya geldi. Elindekileri ikisinin oturmadığı tarafa bıraktı.

“Başka bir isteğiniz var mı?” diye sordu.

Gökhan Göksel’e baktığında genç kadın başını iki yana salladı.

“Şimdilik yok,” dedi Gökhan garsona. “Teşekkür ederiz.”

İkili masada yeniden yalnız kaldığında Göksel su şişesine uzandı. Gökhan’a sorup onun da istediğini duyunca iki bardağa da su doldurdu. Gökhan sağ eliyle bardağa uzandığı esnada Göksel onun bileğindeki dövmeyi net olarak görebildi. Dövmede Latince olduğunu düşündüğü bir cümle yazıyordu.

“Dövmen çok güzel,” dedi genç adamın gözlerine bakarak. “Anlamı ne?”

Gökhan sudan küçük bir yudum içip bardağı masaya bıraktıktan sonra elini kaldırıp dövmeyi ikisinin de görebileceği şekilde tuttu. “Müzik ruhun gıdasıdır yazıyor,” diye açıkladı. “Latince.”

Göksel kaşlarını memnun bir ifadeyle kaldırdı. “Vay,” dedi sesli harfi biraz uzatarak. “Gerçekten çok güzelmiş, güzel düşünmüşsün.”

“Teşekkür ederim. Ben de seviyorum, anlamı çok büyük.”

“Tahmin edebiliyorum,” dedikten sonra onun sol pazısındaki dövmeyi işaret etti. “Bu dövmenin de tasarımını çok beğendim. Fikir sana mı ait?”

Gökhan sol pazısındaki dövmesine bakarken gülümsedi. “Dövme sanatçısı arkadaşıma gitar dövmesi yaptırmak istediğimi söyledim,” dedi o günü hatırlayarak. “Benim aklımda sade bir dövme fikri vardı fakat arkadaşım gitarın etrafına nota portresi çizme fikrini öne sürdü. Fikri beğendim, onun çizdiği tasarımı gördüğümde de hemen ertesi gün soluğu stüdyosunda aldım ve bu dövmeyi yaptırdım. Fikir de tasarım da arkadaşıma ait.”

“İşinde iyi bir dövme sanatçısına benziyor. Çizimleri çok güzel, tasarım fikirleri de yaratıcıymış.”

“Öyledir. Tüm dövmelerimi ona yaptırdım, bundan sonrakileri de ona yaptırmayı düşünüyorum.”

“Boynunda,” dedi Göksel eliyle kendi boynuna dokunarak. “Orada da bir dövme olduğunu fark ettim.”

Gökhan başını sola çevirirken parmaklarıyla da dövmesine dokundu. Dövmesinin nerede olduğunu aramadı, parmakları direkt olarak dövmeyi buldu. Kulağının hemen altında küçük bir sol anahtarı vardı, oldukça sadeydi ve zarif görünüyordu.

“Boynunun sol tarafında bir sol anahtarı,” diye konuştu Göksel. “Ayrıca şah damarının yanında. Hayati bir bölgede tüm hayatını temsil eden bir sembolü taşıyorsun. Çok ince düşünmüşsün.”

Göksel’in bu sözleri Gökhan’ı şaşkına çevirdi. Genç adam etkilenmiş bakışlarla karşısında oturan genç kadına baktı. Göksel söylediği her şeyde haklıydı, Gökhan dövmeyi yaptırırken tüm bunlara dikkat etmişti. Genç kadının bunu anlaması onda bir hayranlık uyandırdı.

“Gerçekten öyle,” dedi. Hayranlığı sesinden anlaşılıyordu. “Ayrıca sol anahtarı tiz sesleri gösterir ve benim de tiz bir sesim var.”

“Bunu bilmiyordum. Dövme şimdi daha anlamlı oldu.”

Gökhan dudağını dişledi. “Derin birisin Göksel, çok da dikkatlisin ve ben bunu sevdim.”

İkili arasında sessiz, uzun ve derin bir bakışma geçti. Gözler kalbin aynasıydı, onların gözleri de kalplerinden geçenleri yansıtıyordu. Gökhan karşısında oturan kadına hayranlıkla bakıyor, onun her yönden ilgi çekici biri olduğunu düşünüyor ve onu daha yakından tanımak için sabırsızlanıyordu; Göksel karşısında oturan adama ilgiyle bakıyor, onun derinlerine daldıkça merakı artıyor ve çok daha fazlasını öğrenmek istiyordu.

“Senin dövmen var mı?” diye sordu Gökhan. “Ya da yaptırmayı düşünüyor musun?”

“Henüz yok,” diye cevap verdi Göksel. Onun gözlerinin içine uzun uzun bakmak onu utandırmamış, aksine onunla daha çok konuşmak istemesine neden olmuştu. “Ama yaptırmayı düşünüyorum. Cesaretimi toplayabilirsem ve iyi bir dövmeci bulursam yaptırmak isterim.”

“Ne yaptırmayı düşünüyorsun?”

“Bir fotoğraf makinesi yaptırmak isterdim. Benim için anlamı çok büyük bir alet ve vücudumda taşımak hoş olurdu.”

Gökhan gülümseyerek, “Sormam hataydı,” dedi. “Elbette bir fotoğraf makinesi dövmesi yaptırmak istersin. Nasıl bir dövme olacağını ve nerede taşımak isteyeceğini hiç düşündün mü?”

“Pek sayılmaz ama kolumun arka tarafı olabilir diye düşünüyorum. Özellikle makine başında çekim yaparken güzel görünebilir.”

“Dövme yaptırma konusunda çok kararlı mısın?”

“Dediğim gibi isterim ama henüz cesaret edemiyorum.”

Gökhan dirseklerini masaya yerleştirip üst gövdesiyle birlikte başını da Göksel’e yaklaştırdı. “Peki seni cesaretlendirsem nasıl olur?” diye sordu. “Çok iyi bir dövme sanatçısını da tanıyorum.”

“Senin dövmelerini yapan arkadaşın mı?”

“Ta kendisi. Seni onunla tanıştırabilirim, karşında gerçek bir profesyonel bulunca içinin rahatlayacağından eminim.”

Göksel karşısındaki geniş omuzlarla kaslı kollara değil de Gökhan’ın yüzüne bakmak için çaba sarf ediyordu. Genç adamın pazılarının bu kadar şiş olduğunu daha önce fark etmemişti. Gitar çalmak bu kadar kas yapar mı yoksa iyi bir kol rutini mi var, diye düşündü.

“Olabilir,” dedi yavaşça. “Bunun üzerinde biraz düşüneyim.”

“Düşün bakalım,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Dövme sanatçısı hakkında endişelenme, arkadaşıma gidebiliriz ve ortaya muhteşem bir eser çıkaracağının garantisini veriyorum. Acıma konusunda da çekiniyorsan gayet dayanılabilir bir acı olduğunu da rahatlıkla söyleyebilirim. Mesela bir kadın arkadaşım ağda ve epilasyondan sonra dövme acısının hiçbir şey olduğunu söylemişti.”

“Evet, düşününce kadınlar olarak deri üstündeki acılara çok alışkınız. Mantıklıymış bak, düşününce hak verdim.”

“Gördün mü? Seni cesaretlendireceğimi söylemiştim.”

“Bu konuda başarılı olacak gibisin.”

“Aksi mümkün değil.”

İkili gülüştü. İkisi de buraya gelmeden önce bu randevunun kötü geçme ihtimalini düşünmüştü; karşı taraf ya da kendileri bir şeyden memnun olmayıp bunu belli edebilirdi, suspus oturabilirlerdi hatta biri saçma bir bahane ileri sürüp çabucak gidebilirdi fakat buluşmanın ilk dakikalarında olmalarına rağmen her şey iyi gidiyordu ve ikisi de keyifli hissediyordu. İlk dakikalar ve izlenimler kritik bir öneme sahipti ve ikisi de kritik anları geçtiğinin farkındaydı. Bu, güzel bir ilk randevu oluyordu.

“Benim de merak ettiğim iki konu var,” dedi Gökhan.

“Nedir?” diye sordu Göksel.

“Saçların,” dedi Gökhan gözleriyle genç kadının saçlarını işaret ederek. “Rengi ve şekli doğal mı?”

Saçları Göksel’in en çok soru aldığı konuydu, neredeyse tanıştığı herkes bu konuda ona soru sormuştu; dolayısıyla genç kadın bu soruya alışkındı. İçinde yaşadığı toplumda sarışınlar azınlıkta olduğu için sarı saçlarının dikkat çektiğini biliyordu, üstelik saçlarının çok hoş dalgaları vardı ve bu da ekstra olarak dikkat çekiyordu.

“İşte o milyonluk soru,” dedi işi şakaya vurarak. “Evet, rengi de şekli de doğal.”

İlk cümlesi Gökhan’ı güldürdü. “Merak etmemek elde değil,” dedi genç adam. “Doğal sarışın olduğun belli oluyor aslında ama emin olmak istedim. Saçların gerçekten çok hoş, hem renk hem de şekil olarak.”

“Teşekkür ederim.”

“Ailende de birileri sarışın olmalı.”

“Tüm aile sarışın ya da kumralız. Hem anne hem de baba tarafından atalarım Balkan göçmeni, dolayısıyla açık ten ve sarı saç genleri çok baskın. Annem de benim gibi sarışın mavi gözlü, babam kumral mavi gözlü; ağabeyim bizim kadar açık sarı değil ama babam kadar kumral da değil, koyu sarı saçlarıyla ışığa göre değişen mavi-yeşil gözleri var. Aile boyu böyleyiz yani.”

“Balkan göçmeni misiniz? Şimdi anlaşıldı. Malum Anadolu insanı genelde benim gibi koyu renk saçlı ve gözlü oluyor, senin gibilerde illa bir göçmenlik oluyor.”

“Evet, haklısın.”

“Seviyor musun sarışın olmayı? Çok dikkat çekiyor, rahatsız edici oluyor mu?”

“Yani,” dedi Göksel başını biraz yana eğerek. “Sarışın olmayı seviyorum ve dediğin gibi dikkat çekiyor ama her zaman iyi anlamda olmuyor. Benden hoşlanmayan insanların hakkımda, ‘Aptal sarışın!’ dediği sayısız anım var, ısrarla saçlarımın boya ve gözlerimin lens olduğunu iddia eden kişiler de oldu. Özellikle ilköğretim ve lise zamanlarında dış görünüşüm yüzünden beni ötekileştirmeye çalışan, dışlayan, zorbalık yapan birkaç kişi oldu. İlkokuldayken saçlarım beyaza yakın bir sarıydı; albino olduğumu söyleyip bununla dalga geçen, daha ileri gidip ailemin saçlarımı bu renge boyadığını savunan sınıf arkadaşlarım vardı. Akran zorbalığı çoğu çocuğun başına gelen korkunç bir şey ama ailem ve öğretmenler araya girince bu durumun önüne geçebildik. Bunları ilk duyduğum zaman çok üzülmüştüm, anneme gidip, ‘Ben albino muyum?’ diye sorduğumu anımsıyorum, albinonun ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim bile olmadan. Benim için zordu ama ailemin varlığıyla atlattım. Büyüdükçe tüm bunların kıskançlık sonucu yapıldığını da anladım ve hiç takmadım. Bazen saçma sapan fısıltılar duymaya devam ediyorum ama sadece gülümsüyorum. Sarışın olmaktan mutluyum.”

Göksel’in geçmişinden ve kendisine yapılan zorbalıktan bahsetmesi Gökhan’ı şaşırttı. Bunu anlatmayı tercih etmeyebilirdi, sonuçta hassas bir konuydu fakat bu kötü tecrübesinden cesurca bahsetti. Göksel’in yaşadığı bu kötü şeyleri geride bıraktığı, aştığı ve artık insanların söylediklerini umursamadığı belliydi ve belki de bu umursamazlık genç kadına rahatça anlatma imkânı veriyordu. Gökhan onun tüm bunları kendisiyle paylaşmasından memnun oldu. Birine geçmişinden bahsetmek, özellikle de kötü bir geçmişten bahsetmek, ona duyulan yakınlığın bir göstergesiydi.

“Bunları yaşamış olman çok üzücü,” dedi Gökhan saniyeler sonra. “Bazı çocuklar gerçekten çok zalim oluyor çünkü ebeveynlerinden böyle görüyor. Ailesinden gördüğü psikolojik ve fiziksel şiddetin acısını okulda zayıf ve farklı gördükleri kişilerden çıkarıyorlar. Senin de dediğin gibi işin içinde kıskançlık da olunca zorbalıkları akıl almaz boyutlara ulaşabiliyor.”

“Çok haklısın. Ailem sürekli okuluma gelip öğretmenlerimle görüştüğü için bana ‘ana kuzusu’ da diyorlardı. Onların ailesinin bir kere bile okula geldiğini görmedim.”

“Onlar sevgisiz büyüyordu, senin sevgi dolu büyümene katlanamadılar.”

“Üzücü. O zamanlar onlardan nefret ettiğimi hatırlıyorum ama şimdi sadece üzgün hissediyorum onlar için. Umarım gerçekleri onlar da fark edip değişmiş ve daha iyi insanlar olmuşlardır.”

“Hiç sanmıyorum ama umarım değişmişlerdir. Senin bunları aştığın belli ama kim bilir kaç kişide kapanmayacak yaralar açtılar ya da baktıklarında hüzünlendikleri yara izleri bıraktılar?”

“Zorbalığın yara izini ben de taşıyorum aslında,” dedi Göksel. Bir tutam saçını kulağının arkasına sıkıştırırken gülümsedi. “Belli belirsiz bir yara izi. Küçük bir kız çocuğunun kâbusundan geriye kalan bir hatıra ama ben o küçük kız çocuğuna sarılıp saçlarını okşadım ve ona hepsinin geride kaldığını, onların dediklerinin hiçbirinin gerçek olmadığını söyledim.”

Gökhan’ın yüzüne geniş bir gülümseme yayıldı. “O küçük kız çocuğunun seninle gurur duyduğuna eminim,” dedi saf inançtan oluşan bir sesle. “Bir köşeden seni izlemeye devam edecek ve bu onun söndürülmeye çalışılan ışığını parlatmayı sürdürecek.”

“Asıl ben onunla gurur duyuyorum. O bu kadar güçlü olmasaydı ben de olamazdım.”

“Kesinlikle gurur duyulmayı hak eden bir çocuk, sen de öylesin.”

“Teşekkür ederim.”

Göksel ona şirin bir gülümseme gönderdiğinde Gökhan da ona aynı şekilde karşılık verdi. Bir süre sonra siparişleri geldi. Nefis kokuların yükseldiği tabaklar sahiplerinin önüne koyuldu. İkiliye başka bir istekleri olup olmadığını soran garson olumsuz yanıt alınca onlara, “Afiyet olsun,” diyerek masadan uzaklaştı.

“Leziz görünüyor,” dedi Göksel. “Hemen tadına bakacağım.”

“Afiyet olsun,” diye cevap verdi Gökhan. “Ben de tavuk soteyi deneyeceğim.”

Göksel bıçakla bir parça kestiği bifteğin tadına baktığında beğendiğini gösteren bir ses çıkardı. O esnada ucunda tavuk parçasının olduğu çatalı ağzına yaklaştıran Gökhan gözlerini kaldırarak genç kadına baktı. Onun kendisine baktığını fark eden Göksel utanarak ağzındaki lokmayı hemen yuttu.

“Tadı gerçekten güzelmiş,” dedi tebessüm ederek. “Öneri için teşekkürler.”

“Onu sesinden anladım,” diye mırıldandı Gökhan. Ardından yüksek sesle devam etti: “Rica ederim, afiyet olsun.”

Bir süre sessizce yemeklerini yediler. Öğlen yemeğini saatler önce yiyen Gökhan acıkmıştı, kahvaltıyla duran Göksel de kurt gibi açtı ve ikisi de karnını doyurmaya odaklandı.

“Sen yemeğini sevdin mi?” diye sordu Göksel dakikalar sonra.

“Evet,” dedi Gökhan başını sallayarak. “Çok lezzetli. İstersen tadına bakabilirsin.”

“Sana afiyet olsun, teşekkür ederim.”

“Bence tadına bakmalısın. Seninkinden lezzetli olup olmadığını merak ettim.”

“Bunu aşçılar yapıyor, elbette benimkinden lezzetlidir.”

“Deneyip karar ver bence.”

“Peki,” dedi Göksel. “Küçücük bir parça yiyeceğim.”

Gökhan’ın tabağının köşesindeki bir parça tavuğa çatalını batırıp ağzına attı ve çiğnemeye başladı. Gökhan kendisini izliyordu, bu onu utandırsa da bakışlarını genç adamın gözlerinden ayırmadı.

“Nasıl?” diye sordu Gökhan.

“Leziz,” dedi lokmasını yutan Göksel. “Benimki bunun yanından bile geçemez. Sen de biftek ister misin?”

“Hayır, teşekkür ederim.”

Yine sessizce yemek yedikleri uzun dakikalar geçti. İkisi de karşı tarafa yakalanmadan birbirine kaçamak bakışlar attı. Beraber sohbet etmeyi sevmişlerdi ama beraber sessiz kalmak da garip bir şekilde hoşlarına gitmişti.

Göksel tabağındaki salatanın son parçalarını yerken yemeğini bitiren Gökhan kendisine bir bardak su doldurdu.

“Sana da doldurayım mı?” diye sordu.

“Olur,” dedi Göksel. “Sağ ol.”

Gökhan Göksel’in bardağını da doldurdu.

“Doydun mu?” dedi Gökhan.

“Doydum,” dedi Göksel başını sallayarak. “Sen?”

“Ben de doydum. O zaman iki Türk kahvesi söyleyeceğim, ben ısmarlıyorum.”

“İlla bir şey ısmarlayacaksın yani? Tamam, öyle olsun.”

“Kahveni nasıl içersin?” diye sordu Gökhan garsona seslenmeden önce.

“Orta.”

Saniyeler sonra onların masasına gelen garson iki orta Türk kahvesi siparişini alıp boşları topladı.

“Videodan ne haber?” dedi Gökhan masada tekrar yalnız kaldıklarında. “İstediğin etkileşimi aldın mı?”

“Beklediğimden de fazlasını aldım,” diye cevapladı Göksel. “Dokuz yüze yakın beğeni ve onlarca yorum geldi. Paylaştığım ilk videoda bu kadar güzel geri dönüş almak çok iyi hissettirdi.”

“Tebrik ederim, tüm bu etkileşimi hatta daha fazlasını hak eden muhteşem bir videoydu. Arkadaşlarından da geri dönüşler almışsındır herhâlde?”

“Çok teşekkür ederim ve evet, yakın arkadaşlarımdan güzel geri dönüşler aldım. Özellikle bölümden arkadaşlarımdan aldığım yorumlar ekstra mutlu etti. Neticede bu alanda uzman kişiler ve videoyu bir uzmanın gözünden izlediler.”

“Yaptığın iş hakkında o alanda bilgili birinin övgü dolu konuşması gerçekten de güzel bir his.”

“Senin de buna benzer tecrübelerin var o hâlde?”

“Evet, var. Üzerinde çalıştığım bestelerimle şarkılarımın bir kısmını ev arkadaşım Yağız’a dinletiyorum ve ondan aldığım güzel geri dönüşler hem iyi hissettiriyor hem de daha iyisini yapmam için motive ediyor. Bana eserlerim hakkında teknik bilgiler de verip neleri değiştirebileceğim söylüyor, bu da ufkumun açılmasında önemli bir rol oynuyor.”

“Aynısını yaşıyorum,” dedi Göksel şaşırarak. “Bölümden arkadaşlarım fotoğraf ve videolarım hakkında teknik yorumlar yapıyor ve bu yorumları neleri daha farklı ve iyi yapabileceğim konusunda ufkumu açıyor. Dıştan bir gözün bakması, üstelik uzman bir gözün, çok şeyi değiştiriyor.”

“Kesinlikle.”

“Sen eserlerini yalnızca Yağız’a mı dinletiyorsun?”

“Şimdilik evet. Zaten aynı evde yaşadığımız için çalıp söylerken duyuyor, anlık olarak yorumlarını duyma şansım oluyor. Yağız müzik konusunda çok yetenekli ve donanımlı biri; o da benim gibi gitar çalıyor ve hem gitar hem de müzik konusunda sahip olduğu bilgi birikiminin farkındayım.”

“O da mı gitar çalıyor? Ne kadar çok ortak noktanız varmış.”

“Evet,” dedi Gökhan gülümseyerek. Bu durumdan memnun olduğunu hiç gizlemiyordu. “Çok iyi gitar çalıyor, bateride de kendisini geliştirmeye devam ediyor ve harika bir yüksek bariton. Onun da kendisine ait eserleri var.”

“Senin gibi çok yönlüymüş desene.”

“Ve senin gibi.”

Gökhan’ın bu ani cümlesi Göksel’i şaşırttı. Genç kadının dudakları yukarı kıvrıldığında Gökhan da tebessüm etti ve ikili aynı anda genişçe gülümsedi.

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel. “Seninle konuşurken bu sözü inanılmaz fazla kullanıyorum.”

“Günlük hayatında da sıkça kullandığını sanıyorum,” diye karşılık verdi Gökhan. “Çok kibar birisin, nezaket sahibisin.”

“Kabalığın popülerleştiği günümüz dünyasında nezaket nadir rastlanır hâle geldi ama ben onu korumaya devam edeceğim.”

“Haklısın. Günümüzde kaba olmak marifet sayılıyor, kibar insanlar salak yerine koyuluyor.”

“Pek çok kez yaşadım, yaşamaya da devam edeceğim ama onlar gibi olmaktan iyidir diye düşünüyorum.”

“Elbette iyidir. Bu özelliğini seviyorum Gök, seni ilk gördüğümde kibar biri olduğunu anlamıştım ve yanılmadığımı görmek güzel.”

“Neler hissettiğin ve düşündüğün konusunda çok açıksın.”

“Biliyorum. Bu durum seni rahatsız ediyor mu?”

“Hayır,” dedi Göksel başını iki yana sallayarak. “Ben de senin bu özelliğini sevdim.”

Gökhan başını eğip güldüğünde gözleri kısıldı, çevresi kırıştı ve elmacık kemikleri belirginleşti. Gülmek bir insana en çok yakışan şeydi ve Gökhan’ın gülüşünde hem çekicilik hem de çocuksu bir sevimlilik vardı.

“Bunu duyduğuma çok sevindim,” dedi Gökhan yeniden Göksel’e baktığında. Genç kadını gülümseyerek kendisini izlerken bulunca ifadesi durgunlaştı. Göksel’in iri mavi gözlerinde yumuşak bir ifade vardı, pembe dudakları hoş bir gülümsemeyle süslenmişti ve baş döndürecek kadar güzel görünüyordu. Gökhan hızlıca çarpan kalbinin baskısını göğsünde hissedince derin bir nefes alma ihtiyacı duydu.

En son ne zaman birine bakarken kalbi böyle küt küt atmıştı?

Uzun zaman önceydi. Yıllar önce. Lise aşkının yanında bu kadar heyecanlandığını, kalbinin göğsünden fırlayıp çıkacakmış gibi attığını hatırlıyordu. Ergenliğin getirdiği o deli doluluk ve hayata dair hiçbir kaygısının olmadığı o günlerdeki vurdumduymazlığı ona duygularını en yoğun hâliyle yaşatmıştı. Şimdiyse hayatın gerçekleriyle tanışmış ve yaşam telaşında koşuşturan bir yetişkin olarak aynı heyecanı yeniden hissediyordu ve bu öncekinden çok daha kuvvetliydi. Artık bir çocuk değildi, kendi ayakları üstünde duran bir yetişkindi ama bu heyecanın ayaklarını yerden kestiğini hissetti.

“Burayı ne zaman keşfettin?” diye sordu Göksel konuyu değiştirerek. “Güzel bir yermiş, sevdim.”

“Birinci sınıfın bahar döneminde keşfettim sanırım,” dedi Gökhan düşünceli bir sesle. “Kadıköy’ü yeni yeni öğrendiğim zamanlardı. Görünüşünü beğendiğim mekânlara girip bir şeyler sipariş ederdim ve mekânı, müşterileri, çalışanları incelerdim. Bazı yerleri çok sevdim, bazılarından nefret ettim ve aylarca süren bu deneme yanılma maceralarıyla ara sıra gelip vakit geçirdiğim mekânları buldum. Burayı da seviyorum, bazen arkadaşlarımla ya da tek başıma bir şeyler yiyip içmeye geliyorum.”

“Çok iyi yapmışsın. Kadıköy’de adımbaşı işletmeler var fakat kendine uyan düzgün bir yer bulmak çok zor, işin içine fiyat ve lezzet de girince seçenekler iyiden iyiye azalıyor. Burayı iyi keşfetmişsin, hem mekân hem de konumu güzel.”

“Kadıköy benden sorulur.”

“O kadar diyorsun.”

“Evet, bu konuda mütevazı olamayacağım. Buraları avucumun içi gibi bilirim. Nerede ne yapılır, nereye gidilir, ne yiyip içilir; iyi bilirim.”

“Üniversite öncesi hiç Kadıköy’de bulunmuş muydun?”

“Evet, ailemle birkaç kez İstanbul’a gelip Kadıköy’ü de gezmiştik ama çok üstünkörü bir geziydi. Bir restoranda babamın üstleriyle akşam yemeği yemiş, sonra Moda’da oturmuştuk. 13 yaşındaydım ve bulunduğumuz küçük şehirlerden sonra Kadıköy’ün büyüklüğünün ve kalabalığının nasıl başımı döndürdüğünü şimdi bile hatırlıyorum.”

“Çok normal. Ailen şimdi ne yapıyor? Ankara’da olduklarını söylemiştin, ufukta bir ziyaret var mı?”

Gökhan’ın suratı asılırken genç adam bir anlığına camdan dışarı baktı. Onun ifadesindeki bu değişimi fark eden Göksel’in de yüz ifadesi değişti. Bazı şeylerden şüphelense de bunu mesajlaşırken anlayamamıştı fakat Gökhan şimdi kanlı canlı karşısında otururken verdiği bu tepki şüphelerinin altının boş olmadığını ona gösterdi.

“Ailemle görüşmüyorum,” dedi Gökhan yeniden ona baktığında. “Uzun zaman önce konuştuğum kuzenim Ankara’ya taşındıklarından ve babamın yarbaylığa terfi ettiğinden bahsetmişti. Tek bildiğim bunlar.”

Duydukları karşısında şaşıran Göksel konuşmadan önce bir süre bekledi. Bu çok hassas bir konuydu ve kelimelerini özenle seçmesi gerekiyordu fakat sorun şuydu ki ne söyleyeceğini bilmiyordu. Bu durumda bir şey söyleneceğinden bile şüpheliydi.

“Anladım,” dedi saniyeler sonra. “Bilmeden bir yaraya dokunup acıttıysam özür dilerim.”

“Hayır, elbette hayır,” dedi Gökhan başını hızla iki yana sallayarak. “Birbirimizi yeni yeni tanıyoruz, sorular sormamız en doğal şey. Bu meseleyi de ardımda bıraktım, önüme bakıyorum; hayat devam ediyor.”

“Haklısın, ne olursa olsun hayat devam ediyor. Peki onlarla görüşmeme sebebin ne? İstemiyorsan cevap vermeyebilirsin.”

Gökhan kollarını önünde bağlayıp, dirseklerini masaya yaslarken yeniden camdan dışarı baktı. “Konservatuvar okumamı istemiyorlardı,” deyip Göksel’e döndü. “Onların isteklerini yerine getirmektense kendi hayallerimin peşinden gitmeyi tercih ettim.”

Göksel o konuşmayı tekrar hatırladı.

“Genel olarak sanat alanında eğitim veren üniversite sayısı ve kontenjanları az,” dedi Gökhan, bu durumun canını sıktığını belli eden bir ifadeyle. “İnsanımız sanatı hor gördüğü, çocukları da bu alanda eğitim almasın istediği için maalesef bu alanlara talep çok az oluyor.”

“Çok haklısınız. Yeni nesille beraber bu durumun düzeleceğini umuyorum. Gençler arasında sanata ilgi duyan fazlasıyla kişi var ve bir şekilde ailelerine bunu kabul ettirenlerin sayısı da zamanla artacaktır diye düşünüyorum, böyle olmasını da diliyorum.”

O anda Gökhan’ın gözlerinde beliren hüznün nedenini şimdi anlıyordu. Aslında genç adam kendi tecrübelerinden bahsediyordu, kendi ailesinden örnek veriyordu. O anda genç adamın ses tonundan hiçbir şey anlamak mümkün değildi fakat ruhun aynası olan gözlerinin içinde kalp kırıklıklarının ve hüznün yansımasını görmüştü.

“Tepkileri ne oldu peki?” diye sordu Göksel.

“Bilmem,” dedi Gökhan omuz silkerek. “İstanbul’a gelmek için Kütahya’dan ayrıldım ve Kütahya’daki her şeyi, herkesi orada bıraktım.”

Bir daha hiç konuşmadılar, diye düşündü genç kadın. Evden ayrıldı ve arkasına bakmadı.

“Anladım,” dedi Göksel ikinci kez. Gülümsedi. “Seneye konservatuvarı da bitiriyorsun.”

Göksel’in özel hayatına saygı duyarak ayrıntıları sormaması, konunun tat kaçırıcı olduğunu bildiği için hemen konuyu değiştirmesi Gökhan’ı hem rahatlattı hem de memnun etti. Karşısında oturan genç kadına her geçen dakika daha çok çekiliyor, onun olaylara olgun yaklaşımlarını gördükçe ondan daha çok etkileniyordu.

“Öyle umuyorum,” diye cevap verdi. “Son sene de aksilikler çıkmazsa önümüzdeki yaz mezun oluyorum. Konservatuvar mezunu olan diplomalı bir müzisyen olacağım. Bunu düşündükçe, ‘Vay be!’ diyorum.”

Göksel gülerek, “Böyle söyleyince kulağa aşırı havalı geliyor,” dedi. “Konservatuvar mezunu diplomalı müzisyen. Çok iyi.”

“Sen de Fotoğraf ve Video mezunu diplomalı fotoğrafçı ve video grafiker olacaksın.”

“Doğru, haklısın. Bu da kulağa havalı geliyor.”

“Çünkü havalı. Herhangi bir sanat dalında eser vermek için eğitimli olmaktan ziyade bu dallara eğilimli olmak; biraz yetenekli, çokça çalışkan olmak gerekiyor ama eğilimli olduğun dalda eğitimli de olmak ve bunu da diploma gibi bir belgeyle tescillemek ayrı güzel.”

“Katılıyorum. Eğer bu bölümde okumasaydım da fotoğraf ve video çekmeye devam ederdim fakat bu alanda lisans eğitimi almak, işin uzmanları tarafından eğitilmek bana kendi kendime öğrenemeyeceğim ya da çok uzun seneler sonra öğreneceğim şeyleri öğretti. Özellikle teknik olarak çok geliştim.”

“Söylediklerinin altına imzamı atıyorum,” dedi Gökhan hayali bir imza atarak. “Müziği bir okyanus olarak ele alırsak ben yalnızca kıyısını biliyordum, konservatuvarda okumaya başlayınca açıldım ve derinlerini keşfetmeye başladım. Önceden eserlere iyi ya da kötü gözüyle bakardım, şimdiyse onları teknik olarak yorumlayacak donanıma sahibim. Bu kadar geliştiğimi görmek çok sevindiriyor. Üstelik daha bir senem var ve önümüzdeki yaz şu an olduğum konumun da ilerisinde olacağım ve bundan sonra her zaman bir adım ileri gideceğim. Tüm bunları göz önünde bulundurunca konservatuvar okumanın hayatımda verdiğim en iyi karar olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.”

Onu ilgiyle dinleyen Göksel, Gökhan konuşmasını bitirince tebessüm etti. Gökhan’ın müzik hakkında konuşurken gözlerinde yanan ateşi görmekten hoşlanmıştı. Müzik onun en büyük tutkusuydu ve bu her hâlinden anlaşılıyordu.

“Senin adına çok sevindim,” dedi içtenlikle. “İkimizin de çok severek okuduğu bu bölümleri başarıyla bitirip bu alanlarda çok iyi işler çıkaracağından eminim.”

“Ben de öyle.”

Garson onların sipariş ettiği kahveleri getirdi. Kahvelerin yanında bir bardak su ve çikolata ikramı da vardı. İkisi de kahvesini orta istediği için garson beyaz fincandaki bol köpüklü kahveleri rastgele onların önüne bıraktı.

“Güzel görünüyor,” dedi Göksel fincana bakarak. “Teşekkür ederim, kesene bereket.”

“Afiyet olsun,” dedi Gökhan gülümseyerek.

Göksel kahvesinden bir yudum içerken Gökhan da içti. Gökhan daha önce burada kahve içtiği için tadına aşinaydı, ilk kez içen Göksel ise kahveyi beğendi.

“Sevdin mi?” diye sordu Gökhan.

“Sevdim,” diye onayladı Göksel. “Tekrardan teşekkür ederim.”

“Tekrardan afiyet olsun. Şimdiden kırk yıllık hatırımız oldu.”

Bir an afallayan Göksel utangaçça gülümsedi. “Bunun için mi kahve ısmarladın?”

“Olabilir,” dedi Gökhan muzip bir sesle. “Geçen gün mesajlaşırken buzlu kahve içtiğini de söyleyince kahve sevdiğini anladım ve ısmarlamak istedim.”

“Evet, severim.”

“En sevdiğin kahve hangisi? Hadi biraz klişe sorular soralım.”

Göksel kıkırdadı. “Kahveyi çok seviyorum, tek bir favorim yok ama en çok filtre kahve içiyorum; espresso, Türk kahvesi ve kapuçinoyu da seviyorum. Kışın sert kahveleri daha çok tercih ederken yazın yumuşak kahveler hoşuma gidiyor, çoğunlukla da buzlu bir şeyler içiyorum. Dediğim gibi tek bir tane kahve söylemem mümkün değil ama en çok bu dördünü içiyorum. Sen neler seviyorsun?”

“Favorim Türk kahvesi,” dedi Gökhan hiç düşünmeden. “Sadesini de içerim, aromalı olanları da içerim. Kapuçinoyu ben de severim, senin aksine soğuk kış günlerinde içmekten çok hoşlanıyorum. Bir mekânda cam kenarındaki bir masada otururken arkadaşlarım varsa onlarla sohbet ederek, tek başımaysam dışarıyı izleyerek, özellikle yağan karı ya da yağmuru, sıcak sıcak içmek çok keyif veriyor.”

“Öyle bir ortamda elbette sıcak ve yumuşak kahveler içmek çok keyifli oluyor, ben genel konuştum.”

“Kış geldiğinde yapalım o zaman. Kapuçinosu enfes olan muhteşem bir kahveci biliyorum.”

“Anlaştık.”

Gülüşerek kahvelerinden birer yudum içtiler.

“En sevdiğin müzisyen ve gruplar hangileri?” diye sordu Gökhan. “Ben benimkilerden bahsettim ama sen hiç anlatmadın.”

“Dinlediğim tarzları söyledim ama müzisyenlerden hiç bahsetmedim gerçekten,” dedi Göksel buna şaşırarak. “Yabancılardan favorilerimi hemen söyleyeyim: The Weeknd ve Cigarettes After Sex. Yerli olarak da son zamanlarda popüler olan çoğu grubu severek dinliyorum; Son Feci Bisiklet, Yaşlı Amca, Dolu Kadehi Ters Tut, İkiye On Kala vesaire. Duman, maNga, mor ve ötesi, Pinhani gibi efsane grupları da belirtmem lazım, onları dinleyerek büyüdüm. Çok isim var ama aklıma gelenler bunlar.”

Duydukları karşısında keyiflenen Gökhan önce kahvesinden bir yudum daha içti. “Müzik zevkine hayran kaldığımı itiraf etmeliyim,” dedi onun gözlerinin içine bakarak. “The Weeknd ve Cigarettes After Sex’i dinlemiyorum ama yerli olanların hepsine aşinayım. Ben de saydığın gruplar ve o dönemdeki diğer grupları dinleyerek büyüdüm, bahsetmiştim zaten.”

“Evet, yaşıtımız çoğu kişinin çocukluğunun en popüler isimleriydi.”

“Öyle. Yaşlı Amca’yı da severek dinliyorsun demek.”

“Evet, dönemin en iyi gruplarından olduğunu düşünüyorum. Çok güzel şarkıları var.”

“Favorin hangisi?”

Göksel cevap vermeden önce bir an duraksadı. “Muhtemelen Giderdi Hoşuma.”

Gökhan sırıtmamak için kendini frenleyerek kibarca gülümsedi. “Tuz kokardı şarkılar. Bu cümleyi seçme nedenin anlaşılıyor.”

“O fotoğrafı çekerken bu şarkıyı söylediğin için açıklamaya bu cümleyi yazmıştım. Çok sevdiğim bir cümle ve fotoğrafla da uyumlu olduğunu düşünmüştüm.”

“O şarkıyı mı söylüyordum?” dedi Gökhan şaşırarak. “Bu parçayı çalarken orada durup izlediğini anlamıştım ama fotoğrafta bu parçayı söylediğimi hiç düşünmemiştim. Sanırım şarkıyı tahmin ettiğimden daha çok severek dinleyip çalıyormuşum. Fotoğrafta yüz ifadem çok huzurluydu ve çok sevdiğim parçalardan birini çaldığımı düşünmüştüm.”

“Giderdi Hoşuma’yı söylüyordun,” diyen Göksel o akşamı hatırladı. Eğer o akşam kendisine sahnedeki gençle tanışıp bir akşam yemeğine çıkacağı söylenseydi buna asla inanmazdı ama şu an bir restoranda onun karşısında oturuyordu. “İkinci kıta kısmını çalıyordun hatta, nakarattan hemen önceki kısım. İki fotoğrafını çekmiştim, paylaştığımı daha çok beğendiğim için onu attım.”

“İki fotoğraf mı? Duruyorsa ikinciyi de görebilir miyim? Merak ettim.”

“Duruyor olması lazım,” diyen Göksel çantasına uzandı. “Galerimde olmalı. Hemen bulurum.”

Göksel hesabında paylaşmayı düşündüğü fotoğrafları topladığı klasörü açıp biraz yukarı çıktı. Mayıs ayında çok az fotoğraf çekip düzenlediği için Gökhan’ın fotoğraflarını bulması kısa sürdü. Gökhan’ın gözlerinin açık olduğu ve genç adamın seyircilere baktığı fotoğrafı açıp ekranı Gökhan’a çevirdi.

“İşte,” dedi Göksel. “Tam burada nakarata girmiştin.”

Gökhan ekrandaki fotoğrafına baktığında yüzünde hayranlık içeren bir ifade oluştu. Fotoğrafta Gökhan doğrudan karşıya bakıyordu, dudakları aralıktı, elleri gitarın üstündeyken sağ ayağını da bar taburesinin ayakları arasındaki demire koymuştu. Yüz ifadesinde şarkının nakarat kısmının hareketli olmasından kaynaklı oluşan bir neşe vardı. Nakaratı söylerken güldüğünü hatırladı, bu fotoğrafın çekilmesinden saniyeler sonra olmalıydı.

“Enfes bir fotoğrafmış,” dedi Göksel’e baktığında. “Çektiğin tüm fotoğraflar gibi. Sanki küçük bir kafede değil de konserde binlerce kişinin önünde sahne alıyormuşum gibi bir havası var.”

“Sana göndermemi ister misin?” diye sordu Göksel.

“Çok isterim.”

“Hemen e-posta adresine atayım o zaman,” dedi Göksel. Galeriden çıkıp e-posta uygulamasına girdi. “Adresini gönderdiğim postadan bulurum.”

Öyle de yaptı. Gökhan’a gönderdiği e-postayı bulup oradan ona gönderilmek üzere yeni bir e-posta sayfası açtı ve fotoğrafı ekledi.

“Mesajla gönderince kalitesi çok mu bozuluyor?” diye sordu Gökhan.

“Çok,” dedi Göksel ona bakarak. “Bu yüzden genelde bir internet sitesine yükleyip link oluşturuyorum ama çok az sayıda fotoğraf için direkt postayla gönderdiğim de oluyor.” Gönder yazan yere dokundu. “Gönderdim.”

“Teşekkür ederim, indiririm sonra.”

“Rica ederim.”

 Göksel’in e-posta uygulamasını kapattığı sırada Gökhan onun telefonunun ekranına baktı. Genç kadının duvar kâğıdında bir gökyüzü fotoğrafı vardı.

“Duvar kâğıdını da sen mi çektin?” diye sordu Gökhan.

“Evet,” diye onayladı Göksel. “Geçen yaz çekmiştim, o günden beri bu var.”

“Değiştirmediğine göre çok beğenmiş olmalısın.”

“Evet, gözüm de alıştığı için değiştirmedim.”

Göksel ekranına kısa bir bakış attı. Bu fotoğrafı geçen yaz ailesiyle beraber Rumelifeneri’ne gittikleri zaman çekmişti. O gün masmavi gökyüzü pamuğu andıran bembeyaz bulutlarla süslenmişti ve genç kadın da fotoğraf makinesine sarılıp gökyüzünün birkaç fotoğrafını çekmişti; aralarından favorisi bu olmuştu ve bir senedir duvar kâğıdı olarak kullanıyordu.

“Biz de fotoğraf çekilelim mi?” diye sordu Gökhan biraz çekinerek. “Birlikte.”

Göksel başını kaldırıp Gökhan’a baktığında genç adamın sağ elini ensesine götürdüğünü, gergin bir tavırla ensesindeki saçlarla oynadığını gördü. Kendisiyle göz göze gelince hızlı bir tebessümü yüzüne kondurdu.

“Çekilelim,” dedi Göksel gülümseyerek. “Kimden çekelim?”

“Benim telefon kameram pek iyi sayılmaz, seninki daha iyidir.”

“Tamam, o zaman benden çekelim.”

Göksel kamerasını açıp ilk olarak kendi tipine baktı. Yemek yerken silinen ruju hariç makyajı olduğu gibi duruyordu, saçları da düzgündü. Rahat bir nefes vererek telefonu sağ eline aldı ve masanın kenarına getirip ikisini birden kadraja aldı. Gökhan yüzünü kameraya yaklaştırıp kameradaki görüntüsüne bakarken Göksel kıkırdadı. Genç adam saçlarını düzeltti.

“İlk fotoğrafımızda düzgün çıkayım,” dedi Göksel’e döndüğünde. “Ben hazırım.”

“O zaman poz verelim.”

Göksel kadrajın sağında, Gökhan da solundaydı. İkisi de biraz öne eğilmişti, aralarında küçük bir mesafe vardı. Göz göze geldiklerinde bakışlarını kaçırıp telefona baktılar.

“Gülümse,” dedi Göksel. “Çekiyorum.”

Gökhan başını daha düz tutup burun kemerinin görünmemesini sağladı, başını çok az sağa yatırıp gülümseyerek kameraya baktı; Göksel’se onun aksine başını biraz daha yan tutup sol elini de çenesinin altına yasladı ve o da gülümseyerek poz verdi.

Göksel başparmağıyla deklanşöre dokunup kendisinin ve Gökhan’ın ilk fotoğrafını çekti.

“Tamamdır,” derken telefonu indirdi ve çektiği fotoğrafı açtı. Camdan içeri giren gün batımı ışığı iki gencin cildini altın gibi parlak, mermer gibi pürüzsüz göstermişti. Gökhan’ın karamel rengindeki gözleri sarı ışık altında kehribar gibi görünüyordu, aynı ışık Göksel’in irislerinin çevresindeki yeşil-gri çizgileri ortaya çıkarıp masmavi gözlerini tüm ayrıntılarıyla göstermişti.

“Nasıl?” diye sordu Gökhan. “Ben de bakayım.”

Göksel telefonu Gökhan’a doğru çevirip fotoğrafı genç adamın da görmesini sağladı. Gökhan fotoğrafa baktığında yüzüne bir gülümseme yayıldı. İkisi de çok iyi çıkmıştı ve yan yana hoş görünüyorlardı.

“Çok güzel bir fotoğraf olmuş,” dedi Gökhan genç kadına bakarak. “Çok beğendim. Bunu da bana atar mısın?”

 “Ben de beğendim,” dedi Göksel. “Atarım tabii.”

Göksel bu fotoğrafı da Gökhan’a posta yoluyla gönderdi. Bir süre sessiz kalıp kahvelerini içtiler. Restoranın içinden diğer masadakilerin konuşma sesleriyle kısık seste çalan müziğin sesi yükseliyordu ama ortam gürültülü değildi, sokaktaki hareketlilik de dakikalar öncesine göre azalmıştı ve etraf sakinlemişti. Birkaç dakika etrafı izleyen Göksel kahvesinin son yudumunu da içtikten sonra bakışlarını camdan içeri çevirdi ve fincanı tabağın üstüne bıraktı.

Genç kadın karşısında oturan Gökhan’a baktığında genç adamın kahvesini çoktan bitirdiğini, arkasına yaslanmış şekilde camdan dışarıyı izlediğini gördü. Gökhan’ın bakışları dalgındı, bir şeyler düşünüyor gibiydi.

“Gökhan?” dedi Göksel.

Gökhan bakışlarını genç kadına çevirdi. “Efendim?”

“Dalıp gittin,” diye devam etti Göksel. “İyi misin?”

“İyiyim. Susunca gözlerim daldı öyle.” Onun önündeki boş fincana baktı. “Sen de bitirmişsin.”

“Evet.”

“Ne yapalım? Kalkalım mı? Biraz yürürüz.”

“Olur, yürüyelim.”

İkili ayaklanırken Göksel annesine hızlıca bir mesaj yazdı.

Şimdi restorandan çıkıyoruz, biraz yürüyüş yapacağız. İskeleye doğru yürürüz, oradan da vapura binip gelirim. Yemek çok keyifliydi, her şey yolunda; beni merak etmeyin. İkinizi de öpüyorum

Beraber kasaya ilerlediler. Göksel yediği bifteğin ücretini öderken Gökhan da tavuk soteyle kahveleri ödedi.

“Kahve için tekrardan teşekkür ederim,” dedi Göksel restorandan çıktıklarında. “Biftek önerisi için de. Çok keyifli bir yemekti.”

“Bunu duyduğuma sevindim,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Ve rica ederim, afiyet olsun.”

Kaldırımda yan yana yürümeye başladılar. Geldikleri yoldan geri dönüyorlardı. Etraf geldikleri zamana göre daha tenhaydı, saat akşam dokuza yaklaştığı için sıcaklık da biraz düşmüştü.

“Yürürken soru-cevap yapmaya ne dersin?” diye sordu Gökhan. “Tek şart kısa ve net cevaplar vermek olsun. Böylece birbirimiz hakkında hızlı bir şekilde daha çok şey öğreniriz.”

“Güzel fikir,” dedi Göksel. “Yapalım.”

“Tamam, o zaman ben başlıyorum: En sevdiğin fotoğrafçı?”

“Daha ilk sorudan bu kadar zorlayacaksan işimiz var. Tek bir isim söylemem mümkün değil.”

“Birkaç tane söyle.”

“Ara Güler, İbrahim Zaman, İzzet Keribar, Sabit Kalfagil; Mitch Dobrowner, Sarah Moon, Lauren E. Simonutti, William Eggleston. Bu alanın en büyük isimlerinden birkaçı ve idolüm olarak gördüğüm kişiler. Sıra bende: Hayatının sonuna kadar tek bir şarkı dinleyecek olsan bu hangisi olurdu?”

“Oyuncak Dünya,” dedi Gökhan hiç düşünmeden. “Yavuz Çetin’in parçası.”

“Çabuk bir cevap oldu.”

“Düşünmeme gerek yok. Bu dünya üzerindeki en sevdiğim şarkı. Aynı soruyu ben de sana soruyorum o zaman.”

“Çok şaşırtıcı bir cevap olacağının farkındayım ama Aerosmith’in Dream On parçasını söyleyeceğim.”

“Ne?” diyen Gökhan adımlarını durdurdu. “Ciddi misin?”

“Evet.”

“Gerçek bir efsanedir ve çok sevdiğim bir şarkıdır.”

“Klasiklerden biri. Sözleri benim için bir şeyler ifade ediyor. Tamam, şimdi ben soruyorum: Yaşadığın şehirler arasında en sevdiğin hangisi oldu? İstanbul hariç.”

“Hım, Bolu derdim sanırım. Orayı seviyordum. Senin İstanbul’da en sevdiğin ilçe?”

“Beyoğlu, açık ara. Liseyi orada okumuştum ve yapmayı en sevdiğim şey okuldan arta kalan zamanlarda ara sokaklarında dolaşıp fotoğraf çekmekti. O zamanlardan kalma yüzlerce fotoğrafı hâlâ saklıyorum.”

“Bir gün görmek isterim. Bundan yıllar önce çektiğin fotoğraflara bakmak ilginç olurdu.”

“Şimdikilere göre oldukça amatörler.”

“Bunu görmek asıl güzel olan şey çünkü aynı zamanda ne kadar geliştiğini de görmüş olurum.”

“Haklısın, bir gün bakarız. Yeni soru: Müzikle ilgili en büyük hayalin ne?”

“Seyircilerin ben kendi şarkılarımı söylerken bana eşlik ettiğini görmek, onlarla birlikte şarkılarımı söylemek. Benim sıram: Eğer fotoğrafçılıkla ilgili bir bölüm okumasaydın hangi bölümü okurdun?”

“Hım, biraz düşüneyim,” deyip birkaç saniye düşündü Göksel. “Görsellikle ilgili hiçbir bölüm olmayacağını varsayarsam Psikoloji ya da Sosyoloji okumayı düşünebilirdim. Peki ya sen? Konservatuvar okumasaydın ne okurdun?”

“Müzik Öğretmenliği.”

“Müzikle ilgili bir bölüm okumasaydın?”

“Sorun böyle değildi.”

“Hadi ama, ne kastettiğimi biliyorsun.”

“Muhtemelen bir şey okumazdım. Derslerim kötüydü ve müzik hariç hiçbir şeye ilgim yoktu. Arkadaşlarım ders çalışırdı, bense gitar çalıp şarkı söylerdim. Sıra bende: Lisenin sana kazandırdığı en güzel şey?”

Göksel cevap vermeden önce bir süre Gökhan’ın söylediklerini düşündü. Genç kadın eğer fotoğrafçılıkla ilgili bir bölüm okumasaydı okuyabileceği iki bölüm saymıştı fakat işin gerçeği şuydu ki bu bölümlerin birinde okusaydı okulu bitirmeden kaydını dondurur ve fotoğrafçı olma hayalinin peşinden giderdi. Fotoğraf onun en büyük tutkusuydu ve başka hiçbir şeye bu kadar tutkulu değildi. Bu konuda Gökhan’la benzer düşüncelere sahipti, bunu fark etse de genç adama bir şey demedi.

“Ahsen,” diye cevap verdi sorusuna. “Ve haftanın beş günü Beyoğlu’nda olup çevreyi keşfetme şansı. Onun dışında lisenin çok da güzel bir yanı yoktu. Benim sıram: Şu zamana kadar en çok mutlu olduğun an?”

“Konservatuvara seçilenlerin açıklandığı listenin ilk sırasında kendi adımı gördüğüm an,” dedi Gökhan kocaman gülümseyerek. “Hayatımın en iyi anıydı. Şimdi benim sıram: Fotoğrafımı paylaştığın günün akşamında sana mesaj attığımı gördüğünde ne hissettin ve düşündün?”

Göksel adımlarını yavaşlatırken bakışlarını Gökhan’dan alıp önündeki yola çevirdi. “Çok şaşırdım hâliyle,” diye cevap verdi. “Ama fotoğrafını çektiğim kişiden böyle güzel bir geri dönüş almak, iltifatlarını duymak çok iyi hissettirmişti. Ben sorayım: Konumdaki gönderilere bakmak nereden esti? Bunu sürekli yapıyor musun?”

“Bazen,” dedi Gökhan omuz silkerek. “Kimin neler paylaştığına bakıyorum. O gün de bir süredir bakmadığım için bakmak istemiştim, içimden bir ses bakmamı söylemişti. İçime doğmuş sanırım. Fotoğrafı görür görmez hayran kalmıştım, fotoğrafın ambiyansından o kadar etkilenmiştim ki içindekinin ben olduğumu fark etmem birkaç saniyemi aldı. Daha önce hiç bu kadar güzel bir fotoğrafım olmamıştı, hemen seninle iletişime geçtim.”

“Bir saniye,” dedi Göksel şaşırarak. “En güzel fotoğrafın olduğunu mu düşünüyorsun?”

“Elbette. Aynı zamanda en sevdiğim fotoğrafım.”

Göksel başını yere eğip güldüğünde Gökhan gülümseyerek ona baktı. Genç kadının gülüşünde çocuksu bir neşe vardı ve bu neşe bulaşıcıydı.

“Bunu duyduğuma ne kadar sevindiğimi ifade edemem ama bizzat gördüğünü düşünüyorum,” dedi Gökhan’a bakarak. “Bir fotoğrafçının duyabileceği en güzel şeyleri duydum.”

“Gördüm,” diye onayladı Gökhan. “İlerleyen günlerde yenilerini de çekersin belki. Haberim varken kadrajına girmeyi de çok isterim.”

“Sen de istiyorsan çekerim elbette. Bir gün ayarlarız.”

“Ayarlayalım.” Yumruğunu ona uzattı. “O zaman anlaştık?”

Göksel de elini yumruk yapıp onunkiyle tokuşturdu. “Anlaştık.”

Bir yol ayrımına geldiler.

“Sahilden yürüyelim mi?” diye sordu Gökhan. “Biraz kalabalık olur ama gün batımını izleriz.”

“Sahil yürüyüşlerine bayılırım,” dedi Göksel. “Hadi gidelim.”

“Ben de öyle.”

Gülümseyerek sola döndüler ve sahile doğru yürüdüler. Güneş ufuk çizgisinde batıyor, denizi altın renkli ışıklara boyuyordu. Manzara büyüleyiciydi ve böyle bir manzarayı seyretmek insana huzur veriyordu.

Kıyıdaki yola vardıklarında Göksel çantasından telefonunu çıkardı. “Bu manzara kesinlikle ölümsüzleştirilmeyi hak ediyor,” dedi. “Fotoğrafını çekeceğim.”

“Bunu yapacağından adım gibi emindim,” dedi Gökhan. “Çek bakalım.”

Göksel telefonunu açtığında annesinin cevap verdiğini gördü. Kamerayı açmadan annesinin mesajını okudu.

Her şeyin yolunda olduğunu ve keyifli vakit geçirdiğini duyduğumuza çok sevindik bebeğim. Keyifli yürüyüşler. Biz de seni öpüyoruz

Genç kadın gülümseyerek kamerayı açıp manzarayı kadrajına aldı. Açı ve ışık ayarlarını yaparken yüzü her zamanki gibi ciddileşti. Onun bu ifadesine tanık olan Gökhan’sa ilgiyle onu izliyordu.

“Tüm o harika fotoğraf ve videoların ardında böyle ciddi bir yüz var demek,” diye düşündü.

Göksel ona yandan bir bakış attığında bakışlarını kaçırdı. Genç kadın güldü.

“Niye o kadar dikkatle inceledin?” diye sordu iki fotoğraf çektikten sonra.

“Çalışırken çok ciddi görünüyorsun,” diye cevapladı Gökhan. “O ilgimi çekti.”

“Pür dikkat yaptığım işe odaklanıyorum, ondan.”

“İzlemesi keyifli ama senin için rahatsız edici olmalı.”

“Yani, hoşlandığım söylenemez.”

“Yürümeye devam edelim mi?”

“Edelim.”

Sahil yolu Gökhan’ın da dediği gibi kalabalıktı ve ikili gibi yürüyüşe çıkan, bir yere oturup manzarayı izleyen çok kişi vardı. İki genç sakin adımlarla sessizlik içinde kaldırımda yürüyor, manzaranın tadını çıkarıyordu.

Gökhan’ın sağında yürüyen Göksel sağ taraftaki gün batımına bakarken Gökhan’ı da uzun uzun inceleme fırsatı buldu. Gökhan’ın yüzünde en beğendiği kısım genç adamın kavisli düzgün kaşlarıyla badem şeklindeki iri kahverengi gözleri olmuştu. Genç adamın yumuşak, samimi ve anlamlı bakışları vardı; kötü niyetli biri olmadığı bakışlarından anlaşılıyordu. Kanatları biraz geniş olan burnunun ortasında bir kemer vardı, burnuyla dudaklarının arasındaki açıklık normalden genişti ve hemen altında pembe renkli dolgun dudakları yer alıyordu. Yüzü her zamanki gibi sinekkaydı tıraşlıydı, cildindeki sivilce lekeleri, gözenekler ve özellikle burnuyla yanaklarının iç kısımlarındaki güneş lekeleri belli oluyordu. Kusursuz değildi, doğaldı ve onu çekici yapan şey de buydu.

“Yine vapura mı bineceksin?” diye sordu Gökhan. Göksel’e döndüğünde genç kadının gözlerini kaçırdığını gördü. Kendisine baktığını anlayınca gülümsedi.

“Evet,” diye onayladı Göksel ve ona baktı. “Geldiğim şekilde dönerim.”

“O zaman istikamet iskele.”

“Sen eve nasıl dönüyorsun?”

“Otobüse biniyorum. Hemen caddeden geçiyor. Seni yolcu ettikten sonra binerim.”

“Yolunu benim için uzatmayacaksan tamam.”

“Uzatmıyorum ama uzatırdım da. Fatih’ten ta Kadıköy’e geldin, elbette seni karşılayıp yolcu da edeceğim. Senin sağ salim vapura bindiğini görünce ben de otobüsüme binip evime giderim.”

Göksel duyduklarından memnun oldu. Eğer yer değiştirmiş olsaydılar o da aynısını yapardı.

“Çok incesin,” dedi gülümseyerek. “Öyleyse dediğin gibi istikamet iskele.”

İskeleden uzak değillerdi, kısa sürede ulaşacaklardı ve bu da yan yana geçirdikleri son dakikalar olduğu anlamına geliyordu. İkisi de bunun farkındaydı. İlk buluşma olduğu için çok uzun süre yan yana durmamışlardı ama geçirdikleri kısa vakti oldukça verimli geçirmişlerdi. Buluşma için ikisinin fikirleri de olumluydu ve başka buluşmalar da yapabileceklerini düşünüyorlardı. Bunu istiyorlardı da.

“Günün en güzel vaktinde vapura bineceksin,” dedi Gökhan. “Fotoğraf, belki de video çekersin.”

“Makinem olsaydı mutlaka çekerdim,” dedi Göksel. “Telefon kamerasıyla bir şeyler çekerim artık. Telefonum da kaliteli çekiyor ama bir makine de etmiyor tabii.”

“Herhâlde canım. Telefonlarla da aynı kalitede görüntüler çekilseydi profesyonel makinelere gerek olmazdı, elbette fark olacak.”

Canım. Göksel, Gökhan’ın bunu lafın gelişi ve ağız alışkanlığıyla söylediğini bilse de bu kelimeyi duyunca tuhaf hissetti.

“Orası öyle. Vapura binince bakarım artık.”

İskeleye vardılar. Eminönü İskelesi diğerlerinden daha ileride olduğu için biraz daha yürümeleri gerekiyordu. Etraf kalabalık olduğu için fark etmeden birbirlerine yaklaştılar.

“Bu caddeden mi biniyorsun?” diye sordu Göksel sağdaki caddeyi işaret ederek.

“Buradan da geçiyor,” dedi Gökhan başını sallayarak. “Boğa’ya dönüp içeriye ilerliyor, normalde o taraftan biniyorum ama bugün hemen şuradaki duraktan binerim.”

“İyi bari, yakınmış.”

“Yakın yakın. Sen beni düşünme, seni yolcu ettikten sonra biner giderim.”

“Bu akşam gerçekten çok keyifliydi,” dedi Göksel adımlarını iyice yavaşlatarak. “Çok iyi zaman geçirdim. Her şey için teşekkür ederim.”

“Benim için de çok keyifliydi ve ben de harika zaman geçirdim,” dedi Gökhan gülerek. Sırıtmasının önüne geçememişti. “Senin de böyle düşünmene çok sevindim. Bir gün yine buluşabiliriz, sen de istersen.”

“Olabilir,” dedi Göksel bir tel saçını kulağının arkasına sıkıştırarak. “Konuşuruz zaten, ayarlarız.”

“Konuşuruz,” diyen Gökhan’ın bunu yapmaktan çok keyif aldığı belli oluyordu. “İkimiz de İstanbul’dayız sonuçta ve önümüzde koca bir yaz var.”

“Evet.”

Göksel’in vapura bineceği iskeleye ulaştılar. Vapur iskeleye yanaşmıştı ve Eminönü’nden binen yolcular iniyordu. Ekrandaki saatse bir sonraki vapurun 4 dakika sonra kalkacağını gösteriyordu.

“Birazdan kalkıyormuş,” dedi Gökhan. “O zaman yavaştan vedalaşalım.”

Genç kadına döndüğünde karşı karşıya geldiler, ona bir adım yaklaştı. İkilinin ayakları birbirine değmek üzereydi. Göksel gözlerini kaldırıp Gökhan’ın yüzüne bakarken genç adam da onun yüzüne baktı. Birkaç saniye boyunca etraflarından geçen insanların arasında hareketsizce durup birbirlerine baktılar.

Gözler kalbin aynasıydı ve o aynada küt küt atan iki kalbin yansıması vardı.

“Kendine iyi bak,” dedi Göksel saniyeler sonra. Utanmıştı.

“Sen de kendine iyi bak,” dedi Gökhan. “Tekrardan görüşmek üzere.”

Gökhan ona yaklaştığında bu sefer neyin geleceğini bildiği için yanağını zarifçe sola çevirdi ve genç adamın yumuşak yanağını kendi yanağında hissetti. Bu sefer burnuna gelen koku tıraş losyonunun ferah kokusu oldu.

“Görüşmek üzere,” dedi Göksel geri çekildiğinde. “Hoşça kal.”

“Sen de hoşça kal, Gök.”

Göksel ona bir gülümseme gönderdiğinde Gökhan da aynı şekilde karşılık verdi. Genç kadın iskelenin içine girip turnikelere ilerledi ve kartını okutup turnikeden geçti.

“Göksel!” diye seslendi Gökhan. Göksel arkasını dönüp ona baktı. “Eve varınca haber etmeyi unutma, aklım sende kalmasın.”

“Tamam,” dedi Göksel gülerek. “Ederim. Düşündüğün için teşekkür ederim.”

“İyi yolculuklar.”

“Sana da.”

Göksel ona el salladığında Gökhan da sağ elini kaldırarak karşılık verdi. Genç kadın iskeleye yanaşan vapura yürürken Gökhan da olduğu yerde durup onu seyretti. Göksel’in omuzlarından sırtına doğru yayılan dalgalı sarı saçları her adım attığında zarafetle hareket ediyor, sırtına çarpıyordu. Gökhan için etraftaki herkes, her şey bulanıklaşırken Göksel netliğini korudu ve zarif adımlarla yürüyen genç kadın saniyeler içinde gözden kayboldu.

“Pardon!”

Gökhan kendisinden yol isteyen bir kadının sesiyle kendine gelip kenara çekildi. Kadın ona alttan bir bakış atıp iskeleye ilerlerken Gökhan da geriye gitti. Göksel’le buluştuğundan beri bakmadığı telefonunu çantasından çıkarıp internetini açtığında Göksel’in kendisine gönderdiği e-postalar ve Yağız’ın attığı mesajlar geldi.

Buluştunuz mu? (19.10)

Bak ya, internetini kapatmış bir de (19.10)

Buluştunuz diye düşünüyorum ve bol şans diliyorum. Yüzümüzü kara çıkarma aslan parçası, hadi göreyim seni (19.10)

Meraktan çatlamak üzereyim (19.41)

Umarım her şey yolunda gidiyordur, evrene iyi enerji göndermekten trafoya döndüm (19.58)

Bunca zamandır internetin kapalı olduğuna ve beni arayıp ağlamadığına göre buluşma çok iyi gidiyor demektir. Aferin koçum, böyle devam (20.30)

Gökhan bir kahkaha patlattığında elini ağzına bastırıp başını da yere eğdi. Birkaç kişi ona bakarken utandığını hissetti ama çaktırmadı. Sanki kendi kendine gülmemiş gibi kenara ilerledi ve iskeledeki vapura baktı. Buradan Göksel’i görmeyi beklemiyordu ama vapur kalkana kadar bekleyecekti.

Saniyeler sonra telefonu çalmaya başladığında irkildi. Arayan kişi Yağız’dı. Aramasını kabul etti.

“Açtığına göre ayrıldınız,” diye konuştu Yağız. “Nasıl geçti?”

“Telefonun başında hazırda mı bekliyordun ruh hastası?” sorusu Gökhan’ın ağzından dökülen ilk şey oldu.

“Tabii lan. Sanki kızla sen değil de ben buluşuyormuşum gibi gergindim. Neyse onu bunu boş ver, nasıl geçti?”

“Seviyorum lan seni,” dedi Gökhan.

“Eyvahlar olsun!” dedi Yağız yüksek sesle. “Bana ilan-ı aşk ettiğine göre buluşma kesin çok kötü geçti. Senin adına üzüldüm kardeşim ama ben kadınlardan hoşlanıyorum, duygularına karşılık veremem.”

Gökhan bir kahkaha attı. “Tüh, yine sap kaldım desene. Şaka bir yana buluşma harika geçti.”

“Harbi mi?”

“Harbi. İnanılmaz tatlı biri, çok keyifli vakit geçirdim.”

“Oh! Hem rahatladım hem de sevindim. Neler yaptınız?”

“Akşam yemeği yedik, sonra kahve ısmarladım; çıkışta da sahilde yürüyüş yaptık ve az önce de yolcu ettim. Vapuru birazdan kalkacak, kalkmasını bekliyorum.”

“Kızı bırakıp gidemediğine göre gerçekten iyi geçmiş.”

“Evet, gerçekten güzel geçti. Göksel de çok keyifli vakit geçirdiğinden bahsetti ve zaten son derece mutlu görünüyordu. Bir daha buluşmaktan bile bahsettik.”

“O mülayim, sevimli suratının altında gerçekten bir flörtöz yatıyor.”

“Belki de.”

“Göksel nasıldı? Gün ışığında uzun uzun incelemişsindir.”

“Çok güzel bir kadın, çok duru bir güzelliği var. Sürekli onu seyretmemek için kendimi zorlamam gerekti. Mavi bir elbise giymişti, tırnaklarında da mavi ojeler vardı ve bu ikiliye bir de masmavi gözleri eklenince benim durumumu düşün.”

“Mavi elbise mi? İlk buluşmanızda en sevdiğin rengi mi giydi?”

“Evet ve daha güzel olan şey mavinin en sevdiğim renk olduğunu bilmeden bunu yapması.”

“Kızı çok merak ettim, hiç fotoğrafı yok mu?”

“Asıl bombayı söylemedim,” dedi Gökhan aklına gelen şeyle. “Beraber fotoğraf çekildik.”

“Hadi canım. Ciddi mi?”

“Ciddi tabii. E-posta adresime gönderdi, indirince sana da atarım.”

“Fotoğrafınızı niye e-posta adresine gönderdi?”

“WhatsApp’tan atınca görüntü kalitesi çok bozuluyormuş. Benim sahnedeki fotoğrafımı da aynı yolla göndermişti.”

“Kız fotoğrafçı, o daha iyi bilir tabii. Neyse sen fotoğrafı hemen indirip bana da gönder. İkinizi yan yana göreyim.”

“Gönderirim,” diye onayladı Gökhan. Göksel’in vapurunun hareketlendiğini fark etti. “Göksel’in vapuru kalkıyor, ben de otobüse binip eve geçeyim. Çok güzel bir gündü ama deli gibi yoruldum.”

“Biraz neler konuştuğunuzdan bahset, merakım giderilsin.”

“Ailesinden bahsetti, Balkan göçmeni olduklarını öğrendim. Bu arada doğal sarışınmış, aile üyeleri de onun gibi sarı ya da kumral saçlı ve renkli gözlüymüş. Dövmelerimden konuştuk, ona anlamlarını söyledim; o da bir fotoğraf makinesi yaptırmayı istiyormuş, ona Çağlar’ı tavsiye ettim ve o da bu konuyu düşüneceğini söyledi. Kendi alanlarımız hakkında konuştuk, bol bol müzikten ve fotoğraftan bahsettik. Biraz okul anılarını anlattı. Aklıma gelenler bunlar. Konu benim aileme de geldi ve ona ailemle görüşmediğimi söyledim. Öyle.”

“Olanları anlatmamışsındır herhâlde?”

“Anlatmadım, o da ayrıntıları sormadı zaten ve bu hareketi ona olan hayranlığımı artırdı. Kişisel alanıma çok saygılı, sınırı asla aşmıyor.”

“Bu çok güzel bir şey.”

“Biliyorum. Hoşuma gitmeyen tek bir tane hareketi olmadı. Oturup kalkması, konuşması, hâl ve hareketleri ne kadar iyi aile terbiyesi aldığını ve kendisini geliştirdiğini gösteriyor. Tam bir İstanbul hanımefendisi.”

“Sen bu kızdan hoşlanmışsın Gök.”

“Evet, sanırım hoşlandım.”

“Şimdi kalbin küt küt çarpıyordur, salak salak gülüyorsundur, sürekli onu düşünüyorsundur; fotoğraf çekmişsiniz, şimdi ona bakıp bakıp durursun da. Tatlı heyecanlar bunlar Gök.”

“Kimlik numaramı da verseydin.”

Telefonun ucundaki Yağız kahkaha atarken Gökhan da güldü.

“Tanıyorum malımı,” dedi Yağız. “Sen yine de çok kaptırma kendini. Başlarda her şey güzel görünür ama insanların gerçek yüzü zamanla ortaya çıkar ve kişiyi çok üzebilir.”

“Biliyorum kardeşim, teşekkür ederim.”

“Ne demek, her zaman kardeşim benim.”

İkili vedalaştıktan sonra Gökhan telefonu kapattı. Birkaç dakika sonra genç adam onu evine götürecek otobüsteydi, cam kenarındaki bir koltukta oturuyordu; kulaklıklarından Yavuz Çetin’in sesi yükseliyordu, az önce indirdiği Göksel’le olan fotoğraflarına bakıyordu. Göksel’in yüzünü yakınlaştırıp uzun uzun inceledi. Genç kadının yüzü mermer gibi beyazdı, damarları fotoğraftan bile görünürken birkaç sivilce lekesiyle çilleri de belli oluyordu. Sarı kaşları ince ve seyrekti, çok açık renkli olduğu için göze çarpmıyordu ve bu onun ifadesine bir yumuşaklık katıyordu; masmavi büyük gözleri onun yüzünde göze çarpan ilk yerdi ve çekici bakışlara sahip olan bu gök mavisi gözler insanı büyülüyordu. Küçük ve düzgün bir burnu vardı, büyük gözleriyle dolgun pembe dudaklarının arasında bir düğme gibi görünüyordu.

Gökhan bu güzel yüze saatlerce bakabileceğini hissetti.

Fotoğrafı uzaklaştırıp yan yana duran ikisine baktı. Güzel görünüyorlardı. Dış görünüşleri birbirlerinden çok farklıydı fakat bu tezatlıkta bir uyum vardı.

Ekranı kapatıp camdan dışarı bakarken kendi kendine gülümsedi.

***

Vapura binen Göksel ilk iş olarak annesini aradı.

“Bebeğim?” diye açtı telefonu Güzin.

“Vapurdayım,” dedi Göksel. “Birazdan kalkıyor, dönüyorum.”

“Öyle mi? Çok uzun bir buluşma olmadı.”

“İlk buluşma için yeterli bence. Yemek yedik, bana kahve ısmarladı; sonra sahilde küçük bir yürüyüş yaptık ve iskeleye ulaştık.”

“Seni hem karşıladı hem de yolcu etti yani? Aferin, kibar çocukmuş.”

“Evet, hâlâ kıyıda bekliyor. Vapur kalkınca gidecektir.”

“Randevu nasıldı peki?”

“Güzeldi, keyifli vakit geçirdim. Gerçekten kibar biri, hoşsohbet ve samimi. Otururken hiç sıkılmadım ya da gergin hissetmedim, aksine son derece farklı konularda keyifli sohbetler edip güzel vakit geçirdik.”

“Bunu duyduğuma sevindim. Hadi geçmiş olsun.”

Göksel kıkırdadı. “Teşekkür ederim. Vapurdan sonra otobüsle eve dönerim, haberiniz olsun.”

“Tamam bebeğim. İyi yolculuklar, evde görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Kıyıda duran ve telefonla konuşan Gökhan’a biraz baktıktan sonra arka tarafa ilerleyip boş bir koltuğa oturdu. Kulaklıklarını takıp bir şarkı açtıktan sonra mesajlaşma uygulamasına girdi ve Ahsen’e bir ses kaydı attı.

“Selam, az önce ayrıldık ve şu an vapurdayım. Randevu çok güzeldi, oldukça keyifli vakit geçirdim; Gökhan da geçirdiğini söyledi ve zaten bunu fazlasıyla belli etti. Pek çok konudan sohbet ettik, bir an bile sıkılmadım. Ayrıntıları telefondan anlatmayı sevmediğimi biliyorsun ama çok iyi bir randevu olduğunu bil. Yüz yüze gelince uzun uzadıya konuşuruz. Bu arada elbisemi de beğendi ve güzel göründüğümü söyledi. İyi bir seçim yapmışız, bunun için ayrıca teşekkür ederim.”

Yolculuk boyunca müzik dinleyip olanları düşünen genç kadın bir süre çekildikleri fotoğrafa da baktı. Fotoğrafta kendisini de Gökhan’ı da beğenmişti, ikisi de iyi çıkmıştı. İkisinin de mutlu olduğu ve iyi vakit geçirdiği yüzlerindeki samimi gülümsemelerden anlaşılıyordu. Göksel bu fotoğrafa baktığında bugünü hatırlayıp hissettiği tüm güzel şeyleri yeniden hissedeceğini, fotoğrafa gülümseyerek bakacağını biliyordu.

Vapur Galata Kulesi’nin önünden geçip iskeleye doğru yol alırken Ahsen de ona bir ses kaydı gönderdi.

“İşte bu be! Güzel ve keyifli vakit geçirdiğinizi duyduğuma çok ama çok sevindim bebeğim. Ayrıntıları duymak için sabırsızlanıyorum, en kısa sürede görüşmeliyiz.”

Ses kaydını dinleyen Göksel kendi kendine güldü ve ona onaylayıcı bir mesaj attı.

Tamam bebeğim, haberleşiriz

Vapurdan indikten sonra otobüs durağına yürüdü ve onu evine götürecek otobüse bindi. Yoğun bir trafiği atlatıp evine döndüğünde saatler akşam 10’u geçiyordu. Sokakta oturduğu apartmana yürürken, kulaklıklarını çıkarıp çantasına koydu. Evlerden ışıklar yükseliyordu fakat sokakta kimsecikler yoktu. Hızlı adımlarla apartmana ulaşıp anahtarıyla kapıyı açtı. Asansör üçüncü kattaydı; onun gelmesini beklerken, mesajlaşma uygulamasına girip Gökhan’a mesaj yazdı.

Ben eve vardım, haberin olsun

Asansörle evinin olduğu kata çıktı. Anahtarla evinin kapısını açıp içeri girdiği esnada salondan çıkan babasını gördü.

“Hoş geldin güzelim,” dedi Engin.

“Hoş buldum,” deyip içeri girdi. “Hazırda mı bekliyordun?”

“Belki,” dedi babası sesini biraz incelterek. “Nasıldı?”

“Annem anlatmıştır.”

“Ben senden duymak istiyorum.”

“Çok güzeldi, çok iyi vakit geçirdim.”

“Bu kadar mı?”

“Evet.”

O esnada Güzin de salondan çıkıp ikisinin yanına geldi ve kızının yanağını öptü. “Hoş geldin bebeğim.”

“Hoş buldum. Yorucu bir akşamdı, ilk iş olarak elbiseden ve makyajımdan kurtulmak istiyorum. Yanınıza gelirim.”

Göksel yüzündeki makyajı silip yüzünü yıkadıktan sonra elbisesini de çıkarıp rahat kıyafetler giydi. Saçlarını tepeden salaş bir topuz yaptı. Ensesi biraz nefes almayı hak etmişti.

Odasından çıkmadan önce telefonunu kontrol ettiğinde Gökhan’ın yazdığını gördü.

Tamam, ben de vardım

Mesajını okuduktan sonra ona cevap yazdı.

Senin için çok uzun ve yorucu bir gün oldu, yatıp dinlenmeye bak

Odasından çıkıp salonda oturan ebeveynlerinin yanına gitti. Annesiyle babası büyük koltukta oturuyordu, ikisinin arasına sığıştı.

“Siz ne yaptınız?” diye sordu Göksel.

“Yemek yedik,” diye cevap verdi Güzin. “Sonra da oturduk bir şeyler izliyoruz işte.”

“Siz neler yaptınız?” diye sordu Engin.

“Gökhan’ın söylediği restorana gittik,” diye anlatmaya başladı Göksel. “Beni iskelede karşıladı ve restorana beraber geçtik. Yemek yedik, sonra bana kahve ısmarladı. Bol bol sohbet ettik, birbirimizi tanıdık. Çıkışta sahilden yürüdük, bana iskeleye kadar eşlik edip beni yolcu etti. İyi birine benziyor, hoşuma gitmeyen ya da beni rahatsız eden hiçbir hareketi olmadı.”

“Seni karşılaması ve yolcu etmesi güzel davranışlar. Bu hareketleriyle gözüme girdi. Yüzünün net göründüğü bir fotoğrafı var mı bu delikanlının? Merak ettim.”

“Bugünden fotoğrafımızı göstereyim.”

“Fotoğraf mı çekildiniz?” dedi annesi şaşırarak.

“Evet,” dedi Göksel biraz utanarak. “Hatıra kalsın dedik.”

Galerisinden fotoğrafı açıp annesiyle babasına gösterdi. İkisi de son derece dikkatli bakışlarla Gökhan’ı incelerken Göksel dudaklarını birbirine bastırdı. Ebeveynlerinin Gökhan’ın tipinden karakter analizi yaptığını biliyordu ve şaşırtıcı olan şey bu konudaki fikirlerinde hiçbir zaman haksız çıkmamalarıydı. Yaşları gereği sahip oldukları tecrübeler onları insan sarrafına dönüştürmüştü.

“Hoş çocukmuş,” dedi Güzin. “Eli yüzü düzgün, mülayim birine benziyor.”

“Küpeleri ve piercingi var,” dedi Engin eşine yandan bir bakış atarak. “Yakıştırmış da kendine ama marjinal bir tarzı olduğu belli oluyor.”

“Biraz öyle,” dedi Göksel. “Tarzını beğeniyorum ben. Hiç benlik değil ama ona yakışıyor.”

“Dövmeleri de vardır.”

“Evet, var.”

“Dövmeli, küpeli ve piercingli bir erkekle seni kırk yıl düşünsem yine de yan yana hayal edemezdim.”

“Gökhan yeni tanıştığım bir arkadaşım babacığım.”

“Arkadaşların arasında da böyle biri olmadı ki.”

“Her şeyin bir ilki vardır.”

“Tarzını saymazsak yüzü cidden mülayim, tam iyi aile çocuğu. Ailesi hakkında bir şeyler öğrendin mi?”

Gökhan’ın söyledikleri aklına gelince Göksel’in üstüne bir ağırlık çöktü. “Babası yarbaymış, annesi ev hanımıymış ve Ankara’da yaşıyorlarmış.”

“Yarbay mı?” dedi Engin şaşırarak.

“Ankara’da mı?” dedi Güzin de.

“İkinize de evet,” dedi Göksel.

“Çok yüksek bir rütbe,” dedi Engin. “Öyle her gün yarbay göremezsin yani. Ankara’daymışlar bir de, ziyarete gidiyor muymuş Gökhan?”

“Ailesiyle görüşmediğini söyledi. Ebeveynleri konservatuvar okumasını istememişler ama Gökhan hayallerinin peşinden gitmeyi tercih etmiş.”

Bir süre hiçbiri konuşmadı. Güzin ve Engin sessizce bakıştı, ikisi de duydukları karşısında üzülmüştü.

“Cesur çocukmuş,” dedi Engin bir süre sonra. “İstanbul gibi bir şehirde aile desteği olmadan hem çalışıp hem de okumak çok zor iş ama başarmış. Son senesi olduğunu söylemiştin değil mi?”

“Evet, bir terslik çıkmazsa o da seneye mezun olacak.”

“Ailesiyle hiç mi görüşmüyorlarmış?” diye sordu Güzin.

“Sormadım ama sanırım hiç görüşmüyorlar. Anladığım kadarıyla kalkıp İstanbul’a gelmiş ve bir daha hiç görüşmemişler.”

“Nasıl ebeveynmiş onlar? Çocukları kalkıp İstanbul gibi bir şehre gidiyor ve umurlarında bile olmuyor. Bu çocuk üç yıldır ne yapıyor ne ediyor, ne yiyip ne içiyor, hayatını nasıl idame ettiriyor, hiç merak etmemişler mi? Ben seni aynı şehirde merak ediyorum, dışarıda olduğunda ulaşamazsam kafayı yerim.”

“Çok üzücü bir konu,” dedi Göksel. “Bu konuyu konuşmayalım. Bugünün güzel noktalarına odaklanmak istiyorum, kötü olanlara değil.”

“Haklısın bebeğim,” diyen Engin kızının saçlarını okşadı. “Randevunun güzel geçmesine sevindim.”

“Ben daha çok sevindim.”

Üçü de gülüştü.

Biraz ebeveynleriyle oturan Göksel babasının omzuna yatarak onlarla beraber televizyon izledi. Ailesiyle geçirdiği bu anlar en huzurlu hissettiği zaman dilimiydi. Muhteşem geçen bir ilk randevunun ardından ailesiyle vakit geçirmekse onun zaten yüksek olan moralini iyice yükseltti.

Göksel saatler 22.47’yi gösterirken odasına çekildi. Yatağına otururken telefon ekranını da açtı. Gökhan dakikalar önce cevap vermişti, konuşmalarına girdi.

Aynı zamanda çok keyifli bir gündü, modum yüksek. Kendime bir papatya çayı yapıp bacaklarımı uzatarak yatağıma yattım

Göksel gülümseyerek sırtını baza başlığına yasladı ve o da bacaklarını uzattı.

Afiyet olsun, iyi yapmışsın

Ona cevap verdikten sonra mesajlaşma uygulamasından çıkarak sosyal medya hesabına girdi. Vapurdayken aklı olanları düşünmekle fazlasıyla meşgul olduğu, hava da iyiden iyiye karardığı için fotoğraf çekmek aklına gelmemişti ama bugünden geriye çok güzel fotoğraflar kalmıştı: Kadıköy’de çektiği gün batımı fotoğrafları.

Çektiği ikinci fotoğrafın ışığını daha çok sevdiği için bunu hikayesine atmaya karar verdi. Normalde böyle bir fotoğrafı hikayesine atmazdı, çok klasik bir fotoğraftı ama fotoğrafın ardındaki öykü eşsiz olduğu için bugünden bir hatıra olarak hikayesinde durmasını istiyordu. Fotoğrafın üstüne herhangi bir yazı, konum bilgisi ya da başka bir şey eklemeden öylece paylaştı. Kendisi fotoğrafın nerede çekildiğini de ne anlattığını da biliyordu, bu hikayeyi görecek olan Gökhan da biliyordu ve bu yeterliydi.

Göksel hesabına bakmadığı süreçte paylaşılan yeni gönderi ve hikayelere baktı. Saat 11 olduğunda Gökhan ona mesaj attı. Yağız’a ikisinin fotoğrafını atan genç adam Yağız onu görüntülü arayınca yarım saat arkadaşıyla konuşmuş, ona bugünden ayrıntılı olarak bahsetmişti. Göksel’i ilk kez gören Yağız da onu güzel bulmuştu ve ikiliyi yakıştırmıştı. Bunu duyan Gökhan biraz utansa da duyduklarından kesinlikle hoşnut olmuştu.

Göksel hesabında biraz daha oyalandıktan sonra onun mesajını açtı.

Sağ olasın. Sen ne yaptın?

Ona cevap yazdı.

Biraz bizimkilerle oturduktan sonra odama çekildim, uzanıyorum ben de öyle

Gökhan saniyeler içinde onun mesajını gördü.

Sen de iyi yapmışsın. Papatya çayı beni bayağı mayıştırdı, birazdan yatar uyurum. Sana iyi geceler dileyip yavaştan kaçayım, görüşürüz Gök

Bu akşamın onun için güzel ve keyifli geçtiğini bilse de bugünün genç adam için yorucu olduğunun da farkındaydı ve Gökhan’ın yatıp dinlenmesi gerektiğini biliyordu.

Sana da iyi geceler, görüşürüz

Gökhan’ın mesajını gördükten sonra çevrim dışı olmasını izledi. Gökhan uygulamadan çıkınca onun isminin üstüne dokunup kişi bilgisi sayfasını açtı. Gökhan profil fotoğrafında bir sandalyede oturuyordu, kucağında beyaz Fender’ı vardı ve klavyeye bakarak gitarını çalıyordu. Başı eğik olduğu için yüzü tam olarak görünmüyordu ama yukarı kıvrılan dudakları belli oluyordu. Hakkında kısmındaysa sağ bileğindeki dövme yazıyordu: Musica est cibus pro anima.

Tam da ondan beklenen bir profile sahipti.

Göksel sosyal medya hesabından bir bildirim gelince, bildirim penceresini açıp gelen bildirime baktı. Bildirimde Gökhan Uygur’un hikayesini beğendiği yazıyordu. Bir gülümseme yüzüne yayılırken, bildirime dokunup hikayesini açtı. Hikayesini görüntüleyenler kısmında Gökhan en baştaydı ve profil fotoğrafının alt köşesinde bir kalp vardı.

Gökhan da bu fotoğrafın nerede çekildiğini ve ne anlattığını biliyordu ve bu beğeni bunu gösterme yoluydu.

O gece iki genç de geç saatlere kadar uyumadı, uyuyamadı. İkisi de yatağında uzanıp birlikte geçirdikleri zamanı düşündü, yaşadıklarını kafasında yeniden canlandırdı. Hissettikleri güzel duygular kalplerinin her bir ritminde kanla beraber tüm vücutlarına pompalandı ve yaşamın kaynağı o sıvının ulaştığı her hücrede yaşamın en güzel duygularını hissettiler.

Ahsen haklıydı: İnsan gençken böyle güzel şeyler hissetmeli, kalbini küt küt attıracak şeyler yaşamalıydı.

Hissediyorlardı.

Yaşıyorlardı.

Ona günaydın mesajı atmalı mıydı?

Onunla sohbet etmeye devam etmek, hakkında daha çok şey öğrenmek istiyordu ama ona mesaj atmayı şimdilik düşünmeyerek ana sayfasına geri döndü. Birkaç dakika boyunca yeni paylaşımlara baktı, hikayeleri izleyip gönderileri inceledi. Çok severek takip ettiği bir fotoğrafçı yeni bir fotoğraf atmıştı. Onun yeni fotoğrafını incelerken kendisinin hesaba bir süredir hiçbir şey atmadığını düşündü. Aslında elinde bir sürü fotoğraf vardı fakat bu sıralar içinden paylaşım yapmak gelmiyordu.

Galerisini açıp hesabında paylaşmayı düşündüğü fotoğrafları topladığı klasöre girdi. Klasörün en yeni üyesi iki gün önce düzenleme işini tamamen bitirerek kaydettiği ve telefonuna da attığı İstanbul videosuydu. Videoyu açıp baştan izlemeye başladı. Bunu yaparken dün akşam Emrah’ın kendisine söylediklerini düşündü ve bu, videoya daha objektif bakmasına yardımcı oldu. Video gerçekten çok iyiydi hatta kusursuz denilecek kadar iyiydi. Gerek çekim açıları gerek ışık ayarlamaları gerek videoların orijinal sesleri ve Göksel’in eklediği müzik sesi gerekse sahneler arası geçiş muhteşemdi. Bir dakikalık kısa film tadında olan video İstanbul’un öne çıkan yerlerini, hayat koşuşturmasını ve şehrin ambiyansını çok iyi yansıtıyordu.

Genç kadın çok iyi iş çıkarmıştı ve bir süredir bunu ertelese de videoyu bugün hesabında paylaşmaya karar verdi.

Tekrardan hesabına girip yeni gönderi sayfasını açtı ve galerisinden videoyu bulup seçti. Videoyu yayıma hazırlarken yaptığı ilk şey konum bilgisine İstanbul’u eklemek oldu, böylece İstanbul konumunda paylaşılan gönderilere bakan herkes bu videoyu görebilecekti; ikinci olarak da videosuna bir süredir aklında olan kısa açıklamayı yazıp birkaç tane de etiket ekledi.

Caddelerden dolup taşan kalabalığıyla, semalarından eksik olmayan martılarıyla ve hiç bitmeyen koşuşturmasıyla İstanbul günlükleri. #istanbul #turkey #video #videography #videographer

 Videoyu paylaştığında oturduğu yerden sıçradı. “Gerçekten paylaştım!” dedi heyecanla. “İlk videomu paylaştım resmen.”

Ayağa kalkıp bir süre salonun içinde hızlıca yürüdü. Yaşadığı heyecan tatlı bir heyecan olduğu için kendisine bunu sonuna kadar hissetmek için izin verdi. Severek yaptığı bu işin kendisine hissettirdiği bu tatlı heyecan ve gerginliği en az yaptığı iş kadar seviyordu.

“Takipçilerim izleyecek,” diye konuştu. “Arkadaşlarım izleyecek. Akın, Sinem, bölümdekiler; Ahsen, Emrah hatta Gökhan da izleyecek. Ailem izleyecek, tanımadığım kişiler de izleyecek. Tanrı’m!”

Sessizce çığlık attı. Bu kesinlikle fotoğraf paylaşmaya benzemiyordu. Genç kadın en son bir paylaşımı için bu kadar heyecanlı olduğunda ilk fotoğrafını paylaşıyordu ve aradan geçen uzun aylardan sonra ilk kez o günkü heyecanını hatta daha fazlasını hissediyordu.

Bir bardak soğuk su içtikten sonra tekrar koltuğa oturdu ve telefonunu eline aldı. Videosuna şimdiden dört beğeni gelmişti bile. Gülümseyerek arkasına yaslanırken kendisi de videoyu izledi. Bir grup güvercinin kanat çırpıp havalanmasıyla başlayan video gün batımında yavaşça iskeleden uzaklaşan feribot ve kıyıda yürüyen, kameranın önünden geçen insanlarla devam ediyordu. Üçüncü sahnede bir fotoğrafçının vitrinindeki makineler vardı, onu takip eden dördüncü sahnede gitar çalarak şarkı söyleyen bir sokak sanatçısı yer alıyordu. Videonun altı saniyesini kaplayan performansından sonra Göksel’in Galata Köprüsü’nde yürürken etrafı çektiği video vardı ve bu videonun arka planında da sokak sanatçısının çaldığı şarkının sesi kullanılmıştı. Onu takip eden videoda Göksel vapurdan Boğaz’ı ve şehrin iki yakasını kayda almıştı, videonun orijinalindeki dalga sesine kısık sesle çalan müziği de eklemişti ve birkaç efektle videonun görüntüsünü zenginleştirmişti. Denizden sonra Beyoğlu sokakları ve o sokakları süsleyen tarihî binalar kadraja giriyordu. Göksel bu kısımlarda videoların orijinal sesini tamamen kısıp videoda kullandığı fon müziği kullanmıştı. Videonun son sahnesi de İstiklal Caddesi’nde çekilmişti; İstiklal Caddesi’ndeki meşhur kırmızı tramvay kalabalığın arasında yavaşça gözden kayboluyor ve kararan ekranla video sona eriyordu.

Videoyu izlemeyi bitirdiğinde yüzünde memnun bir gülümseme vardı. Videosu gerçekten de güzeldi ve insanlardan alacağı geri dönüşleri iple çekiyordu. Bunun için çok beklemesine de gerek yoktu.

***

Cep telefonundan bir Athena şarkısının sesi yükselirken tezgâhın başındaki Gökhan da bulaşıkları yıkamakla meşguldü, bir yandan da kadife gibi yumuşacık sesiyle adaşı olan soliste eşlik ediyordu. Özellikle tek kaldığı tatil dönemlerinde ev işlerini yaparken hareketli rock şarkıları ona bu işleri yapması için güç veren tek şeydi.

Tencerenin dibini kafa sallayarak ovalarken ayağıyla da yerde ritim tutmuştu. Tencerenin de yemek kalıntılarından arındığından emin olduktan sonra yıkadığı bulaşıkları durulamaya geçti. Suyun aşırı sıcak olmamasına dikkat ederek musluk başlığını sıcak su tarafına çevirdi ve bulaşıkları durulamaya başladı.

Dinlediği şarkı sakin geçiş kısmından sonra tekrar ivme kazandığında, “Kuralı yok, kuralı yok,” diye şarkıyı söylemeye devam etti. “Hayat senin gibi delisi yok / Yaşıyorum gelişine, takılıyorum kafama göre.”

Şarkının sesi yüksekti, Gökhan da şarkıyı yüksek sesle söylüyordu ve temiz kullanmak yerine solist gibi kirleterek kullandığı sesiyle komşularına adeta mini bir konser veriyordu.

“Yaşıyorum ben kafama göre / Kafama göre / Kafama göre.”

Şarkının can alıcı ve bol gürültülü kapanış kısmında komşuları umursamadan, diyaframına yüklenerek gırtlağını sıktı ve solistle eş zamanlı olarak bağırdı. Temiz sesine göre hiç de yumuşak olmayan ve seksi denilebilecek kadar etkileyici olan kirli sesi hem oturduğu apartmanın tüm katlarından hem de apartmanın olduğu sokaktan duyuldu.

Athena’nın şarkısı bittikten sonra Duman’ın Sor Bana Pişman Mıyım parçası çalmaya başladı. Duman, Gökhan’ın en sevdiği gruplardan biriydi ve bu şarkıları genç adamın en sevdiği ve onda özel bir yeri olan parçalarından biriydi. Gökhan bu şarkıya da eşlik ederek, bulaşıkların hepsini durulayıp kurumaları için bulaşık sepetine yerleştirdi.

Bulaşık işini bitirdikten sonra havluyla ellerini kurulayıp masanın üstündeki telefonunu aldı. Şarkıyı durdurup, müzik dinlediği uygulamayı kapatırken mutfaktan çıkarak salona girdi. Dakikalardır ayakta durarak bulaşık yıkadığı için beli ağrımıştı, kendisini koltuğa atıp uzandı. Çamaşır makinesi durana kadar biraz dinlenmeye karar verdi, sonrasında çamaşırları balkona asacaktı -ki bu onun en sevmediği ev işlerinden biriydi.

Sabah uyandığında sosyal medya hesabına girmişti. Göksel’e günaydın mesajı atmayı düşünse de öncesinde kahvaltı etmek, bulaşıkları ve çamaşırları yıkamak gibi işleri olduğu ve genç kadınla dünkü gibi anlık olarak mesajlaşamayacağı için mesaj atmayı ertelemişti; ana sayfasındaki yeni paylaşımlara bakarak uygulamadan çıkmıştı. Şu an saatler 12.49’u gösteriyordu ve Gökhan hesabına yeniden girdi. Takip ettiği hesaplardan birkaçı yeni hikaye atmıştı fakat Gökhan’ın dikkatini çeken şey ana sayfasının en üstündeki video oldu. Videoyu Göksel paylaşmıştı. Meraklanan genç adam videoyu izlemeye başladı. Bir grup güvercinin kanat çırpıp havalanmasıyla başlayan videonun görüntü kalitesi videonun profesyonel makineyle çekildiğini belli ediyordu. Güvercinlerden sonra kadraja vapur girince Gökhan gün batımında kaydedilen bu videonun ambiyansına hayran kaldı. Bir gülümseme dudaklarına yerleşirken videoyu büyük bir beğeni, hayranlık ve memnuniyetle izledi. Hem açılarıyla hem ışıklarıyla hem odak noktalarıyla hem çekim teknikleriyle hem de videoların üstünde yapılan düzenlemeleriyle bir profesyonelin imzasını taşıyan bu İstanbul videosu kusursuz bir işti.

“Sadece fotoğraf çekme konusunda muhteşem değilmişsin,” diye düşündü. “Sürprizlerle dolusun Gök.”

Videonun açıklama kısmında bir şeyler yazdığını fark edince orayı okudu.

Caddelerden dolup taşan kalabalığıyla, semalarından eksik olmayan martılarıyla ve hiç bitmeyen koşuşturmasıyla İstanbul günlükleri.

Gülümsemesi genişlerken videoyu beğendi. Video yayımlanalı 20 dakika olmuştu ve şimdiden 37 beğeni almıştı bile. Genç adam videonun daha çok kişiye ulaşmasını umdu. Bu muhteşem işi herkes görmeliydi.

Diğer yeni paylaşımlara bakmadan, mesaj sayfasına girip en üstte duran konuşmayı açtı ve parmaklarını ekranda gezdirip mesaj yazdı.

Tünaydın

Videonu şimdi izledim ve tek kelimeyle bayıldım, harika iş çıkarmışsın. Nasıl oluyor da beton yığını olan bu şehri kadrajına aldığında bu kadar muhteşem gösterebiliyorsun?

Mesajları ona gönderdi. Onunla konuşmaya devam etmek, onu daha yakından tanımak istiyordu ve bu video ikisi için de güzel bir aracı olmuştu. Göksel’in fotoğrafçı kimliğinin yanında bir de video grafiker kimliğiyle tanışıyordu ve onun bu çok yönlülüğü ona olan ilgisiyle merakını da artırıyordu.

Gökhan’ın keşfet kısmında gezinerek geçirdiği birkaç dakikanın ardından Göksel ona cevap verdi. Genç adam mesajlara anında atlamamak için bir dakika hesabında oyalandıktan sonra mesajlara baktı.

Tünaydın

Çok teşekkür ederim, bunu duyduğuma gerçekten sevindim. Soruna cevap verecek olursam İstanbul’un beton yığınlarına değil de ruhuna odaklanıyorum ve çekimlerimi de bu ruhu ortaya çıkaracak şekilde gerçekleştiriyorum; düzenleme yaparken de bu ruhu besleyecek şeyler yapıyorum ve sonuç da bu şekilde oluyor diyebilirim. Böyle düşünmen beni mutlu etti

Onun mesajlarını okuyunca gülümsedi çünkü Göksel’in de gülümsediğini biliyordu. Genç kadının gülümseyince yukarı kıvrılan dolgun pembe dudaklarını, kısılan masmavi gözlerini ve etrafına saçtığı ışığı düşününce bakışları yoğunlaştı. Onun yüzünü defalarca kez kafasında canlandırmaya çalışmış, neye benzediğini hayal etmişti fakat geçen cumartesi karşısında gördüğü genç kadın onun tüm hayallerinin ötesindeydi. Gökhan karşısında bu kadar genç ve güzel bir kadın görmeyi beklemiyordu. Göksel’in daha adını bile bilmediği zamanlarda onun sanatçı kişiliği ilgisini çekmiş, onu tanımak istemesini sağlamıştı ve geçen hafta onu kanlı canlı karşısında görünce bu istek artmıştı. Öyle ki bu güçlü isteği bastıramamış -bunu da istememiş- ve onu önce takip etmiş, sonra da mesaj atmıştı. Bu iki adımın son zamanlarda attığı en iyi iki adım olduğunu düşünüyordu.

Yaptığın iş çok kolaymış gibi konuşuyorsun ama bir şeyin ruhunu ortaya çıkarıp onu karşı tarafa hissettirmenin ne kadar zor olduğunu çok iyi biliyorum. Sen bu zor işi başarıp ne kadar profesyonel olduğunu kanıtladın ve sanatçı kişiliğine olan hayranlığımı artırdın

Dürüsttü, içtendi; her zamanki gibi ve böyle olmaktan çekinmiyordu. Saklayacak hiçbir şeyi yoktu.

Özellikle video çekimi ve düzenlemesi konusunda almam gereken uzun bir yol var ama bir başka sanatçıdan böyle iltifatlar almak çok değerli, teşekkür ederim

Göksel’in iki dakika sonra gönderdiği bu mesaj ne kadar alçak gönüllü olduğunu gösteriyordu.

Kendine haksızlık etme bence, o yolda çok emin adımlarla ilerleyip herkesin kolay kolay ulaşamayacağı bir noktaya ulaşmışsın ve bununla gönül rahatlığıyla övünebilirsin

Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra Göksel mesajını gördü. Onun da kendisi gibi evde olduğunu ve yapacak bir işi olmadığını, muhtemelen paylaştığı videoya gelen bildirimleri takip ettiğini düşündü.

Ulaştığım noktadan memnunum ama henüz hedefime yaklaşmış bile sayılmam. Yüksek hedeflere sahip olmak şu an olduğun konumla ilgili memnuniyetsiz hissetmeme yol açabiliyor ama kendime ve bulunduğum konuma gereken değeri vermeye çalışıyorum

Onun ne demek istediğini anladı. Yetersizlik hissini, memnuniyetsizlik duygusunu ve bu ikisinin kişiye ne kadar iğrenç bir baskı yaptığını bundan seneler önce tecrübe etmişti. Çevresinde ona müzik konusunda inanan, destek olan kimse yoktu ve Gökhan da müzik konusunda yetersiz olduğunu düşünüp bulunduğu konumla ilgili memnuniyetsiz hissetmişti. Ulaşmak istediği konuma asla ulaşamayacağını, idolü olan müzisyenler kadar iyi müzik yapamayacağını düşünerek uzun aylar geçirmişti fakat sonrasında neden böyle hissettiğini bulup buna neden olan faktörleri yok etmişti. İnsanların düşünceleri önemini yitirdiğinde genç adam da olmak istediği konuma doğru öncekinden çok daha emin ve sağlam adımlarla yürümeye kaldığı yerden devam etmişti. Şimdiyse yirmi bir yaşına girmek üzere olan genç bir konservatuvar öğrencisi ve müzisyen olarak olmak istediği konumdan sadece birkaç adım uzaklıktaydı. Başarmıştı.

Bulunduğun konum değer verilmeyi kesinlikle hak eden bir konum. Kendine haksızlık etmemelisin Gök

Mesajı ona gönderdiğinde Göksel mesajını anında gördü. Genç kadının konuşma sayfasında beklediğini görmek genç adamı gülümsetti.

Teşekkür ederim, etmemeye çalışıyorum

Sen ne yapıyorsun?

Göksel’in ikinci mesajında sorduğu soru hoşuna gitti. Konuşmayı devam ettirdiğine ve ne yaptığıyla ilgilendiğine göre her şey yolunda demekti.

İzin günüm olduğu için akşam kafeye gitmeden önce ev işlerini hallediyorum. Kahvaltı ettikten sonra bulaşıkları yıkadım, şimdi de çamaşır makinesinin bitmesini bekliyorum

Ona her zamanki gibi ayrıntılarla dolu olan bu mesajı gönderdiğinde Göksel mesajını anında görmedi. Genç adam biraz hayal kırıklığı yaşarken genç kadının arayı çok açmadan kendisine yazmasını umdu fakat işler istediği gibi gitmedi.

Göksel’in paylaştığı videoyu izleyen Ahsen arkadaşını aradığında Göksel bu ani aramaya şaşırarak telefonu açtı.

“Ne yaptın kızım sen?” diye bağırarak konuşmaya girdi Ahsen. “O video da neyin nesiydi? Bayıldım! Ne ara çekip düzenledin? Hiç de haber vermiyorsun.”

Göksel kıkırdadı. “İzledin demek. Çok tatlısın, seni ham diye yerim.”

“Asıl ben seni yerim yetenek abidesi. Hemen videonun arka planını dökül.”

“Yılbaşından beri hoşuma giden şeylerin videolarını çekmiştim, biriktiklerini görünce hepsini birleştirip bir İstanbul videosu yapmaya karar verdim ve ortaya bu video çıktı. Düşüncelerin neler?”

“Dediğim gibi bayıldım,” diye cevap verdi Ahsen. “Çekim teknikleri olsun, sahneler arasındaki geçişler olsun, düzenlemeler olsun, müzik ve ses efektleri olsun her şey kusursuz olmuş. Film tadında olmuş resmen, harika iş çıkarmışsın. Seninle gurur duyuyorum.”

“Çok teşekkür ederim,” dedi Göksel duygu dolu bir sesle. “Bunu duyduğuma çok ama çok sevindim. Paylaşıp paylaşmamak konusunda çok kararsızdım ama şu an iyi ki paylaşmışım diyorum. O kadar motive oldum ki hemen evden çıkıp yeni bir video çekimine başlayabilirim.”

Ahsen bir kahkaha atarken, “Bu kadar yetenekli ve donanımlıyken durduğun hata,” dedi. “Bence bundan sonra daha sık video çekip paylaşmalısın hatta videoların için başka bir hesap bile açabilirsin. Kendini fotoğraf konusunda kanıtladın, sıra videoya gelmiş de geçiyor.”

“Ben tek hesapla zor uğraşıyorum, ne ikinci hesabı hem de video paylaştığım bir ikinci hesap? O işler o kadar kolay değil canım.”

“Hiçbir iş kolay değil ama mezun olduktan sonra bunun hakkında düşünmelisin. Şu an okul zamanının büyük bölümünü meşgul ediyor, yorucu olduğunu da biliyorum.”

“Önce bir mezun olayım da bunu sonra düşünürüz. Kibar sözlerin için teşekkür ederim bebeğim.”

“Ne demek bal peteğim, her zaman. Ne yapıyorsun şimdi?”

Ahsen her zaman her konuda Göksel’e destek olan, ona inanan ve başardığı şeylerle gurur duyan muhteşem bir dost olmuştu. Göksel’in lisede arkadaşlardan yana yüzü pek gülmemişti ama Ahsen’le olan dostluğu hepsine bedel bir dostluk olmuştu. Yedi senedir tanışan ve her geçen gün aralarındaki dostluk bağı kuvvetlenen ikili bu güzel dostluğun sonuna kadar devam edeceğini biliyordu. Göksel fotoğraf ve video alanında inşa etmek istediği kariyerinde ve bu yolda attığı adımlarda en çok Ahsen’in desteğini görmüştü; aynı şekilde Ahsen de edebiyat alanında kurmak istediği kariyeri ve çevirmen olma hayali konusunda en çok Göksel’in desteğini görmüştü. İki dost da birbirine inanıyor, destek oluyor ve bir sonraki adımı atması için cesaret veriyor, gerekirse arkadaşının bacağını itip o adımı arkadaşına attırıyordu.

“Videoya gelen bildirimleri kontrol ediyorum,” dedi Göksel. “Sen ne yapıyorsun?”

“Vantilatör karşısında uzanıp telefonda takılıyordum,” diye karşılık verdi Ahsen. “Evde tekim ve sıcak yüzünden bir şey yapasım gelmiyor.”

“Asu nerede?”

Asu, Ahsen’in ondan iki yaş küçük kız kardeşiydi. Ege Üniversitesinde Psikoloji bölümünde birinci senesini bitirip geçen günlerde İstanbul’a, ailesinin yanına dönmüştü.

“Arkadaşlarıyla buluşmaya gitti. Lisedekilerle buluşacakmış.”

“Buluşsun bakalım,” dedi Göksel. “Ahsen, ben sana bir şey söyleyeceğim.”

“Ne söyleyeceksin?”

“Gökhan dün akşam bana yazdı.”

“Gökhan mı?” diyen Ahsen ilk başta Gökhan’ın kim olduğunu hatırlayamadı. Hatırlayınca gözleri fal taşı gibi açıldı. “Ne?”

Ahsen bağırınca, Göksel telefonu kulağından uzaklaştırıp yüzünü buruşturdu. Bu ani bağırışa hazırlıksız yakalanmıştı.

“Ne yazdı?” dedi Ahsen yüksek sesle konuşmaya devam ederek. “Anlatsana kızım.”

“Merhaba, yazıp nasıl olduğumu sormuş,” diye cevapladı Göksel. “Sana söylemedim ama pazartesi günü beni takip etti, salı da ben takip ettim; dün akşam da mesaj attı işte. Epey sohbet ettik, sonra ben uyumaya gittim. Biraz önce de tünaydın yazıp videomu izlediğine ve çok beğendiğine dair mesaj attı, senin aradığın sırada mesajlaşıyorduk yine.”

“Senin ben gerçekten saçını başını yolacağım!” diye bağırdı Ahsen. “Takipleştiğinizi neden söylemiyorsun? Bostan korkuluğu muyum kızım ben?”

 “Çok büyük bir olay olmadığı için söylemek istemedim.”

“Ne demek çok büyük bir olay değil? Seninle yüz yüze tanıştıktan sonra hesabını takip etmesi büyük olay değil de ne büyük olay? Çocuğun ilgisini çekmişsin besbelli ve sana mesaj atarak bunu kanıtlamış. Neler konuştunuz?”

Onun bu cümlesi Göksel’i utandırdı. Gökhan’ın ilgisini çektiğini anlamıştı, genç adam da onun ilgisini çekiyordu fakat bunu bir başkasının ağzından duyunca utandı.

“Epey sohbet ettik,” dedi Göksel dün akşamı hatırlayarak. “Müzikten, tatilde neler yaptığımızdan, günlük hayatımızdan, İstanbul'dan bahsettik; biraz geçmişten konuştuk. Mesela asker çocuğu olduğunu ve şehir şehir gezerek büyüdüğünü öğrendim, kendi şarkılarını yaptığını söyledi, şu an tek yaşadığından bahsetti. Yeni tanışan iki kişi nelerden konuşursa onlardan konuştuk yani.”

“Asker çocuğu muymuş?” dedi Ahsen şaşırarak. “Çok havalı be! Tek yaşıyormuş bir de. Nerede oturuyormuş?”

“Kadıköy’deymiş evi. Şu an tek yaşadığını söyledi, sanki öncesinde yaşamıyormuş gibi bir anlam çıkardım.”

“Öncesinde ev arkadaşı vardı belki de. Ailesi neredeymiş?”

“Liseyi Kütahya’da bitirip İstanbul’a taşındığından bahsetti, ailesinin güncel konumunu bilmiyorum.”

“İleride öğrenirsin. İlk akşamdan bu kadar şeyden bahsettiyse zamanla daha da açılır.”

“Göreceğiz artık,” demekle yetindi Göksel. “Durum böyle bebeğim.”

“Video hakkında neler söyledi?” diye sordu Ahsen.

“Çok beğendiğini söyledi. Sanatçı kişiliğime karşı çok kibar ve destekleyici şeyler söylüyor ve açıkçası aşırı hoşuma gidiyor.”

“Bak sen,” dedi Ahsen gülümseyerek. “Sanatçı kişiliğine olan yaklaşımı mı hoşuna gidiyor yoksa direkt Gökhan mı hoşuna gidiyor?”

Göksel kızarırken, “Bu da nereden çıktı şimdi?” dedi. “Bu dediğimden bunu mu anladın?”

“Başka bir şey mi anlamam gerekiyordu?”

“Hiçbir şey anlaman gerekmiyor. Daha yeni tanıştık ve birbirimiz hakkında öğreneceğimiz çok şey var. Evet, ondan iyi bir enerji alıyorum fakat buna illa bir isim vermek zorunda değilim ya da bunu bir duygu olarak sınıflandırmam da gerekmiyor. Sadece sürecin tadını çıkarıyorum.”

“Elbette bunlar için çok erken,” dedi Ahsen ciddileşerek. “Ben de dalga geçiyordum. Tabii Gökhan’ın senden etkilendiği, ilgisini çektiğin belli fakat bunlar tek başına hiçbir anlama gelmez. Konuşun, sohbet edin, bir şeyler paylaşın; birbirinizi tanıyın. Dediğin gibi bu bir süreç ve önemli olan da tadını çıkarmak. Neler olacağını hep beraber göreceğiz. Her zaman burada olduğumu aklından çıkarmıyorsun değil mi balım?”

Göksel gülümseyerek, “Çıkarmıyorum elbette ve bunun için sana minnettarım,” dedi içtenlikle. “Gelişmelerden bahsederim. Saçımın başımın yolunmasını istemiyorum.”

Telefonun ucundaki Ahsen tatlı bir kahkaha attı. “Ha şöyle,” dedi gülmeye devam ederken. “Ayağını denk al, haddini bil. Yüz yüze görüşünce daha ayrıntılı konuşuruz ama önemli gelişmeleri haber etmeyi unutma. Şimdi konuştuğunuzu da bildiğim için iyice merak ederim.”

“Merakından çatlarsın değil mi?”

“Valla çatlarım.”

İkili gülüştü.

“Tamam o zaman,” dedi Göksel. “Ben şimdi kapatayım.”

“Kapat tabii,” dedi Ahsen anlamlı bir sesle. “Gökhan Bey’i çok bekletme.”

“Videonun bildirimlerini takip edeceğim.”

“Tabii canım, kesin video bildirimleri içindir. Neyse, seni bozmadan kapatayım telefonu. Görüşürüz yine.”

“Sus kız, çok konuşma. Hadi görüşürüz, çok öpüyorum.”

Ahsen kıkırdadı. “Ben de öpüyorum balım. Çav.”

Görüşmeyi sonlandıran Göksel sosyal medya hesabına girdi. Videosuna beş yeni beğeni gelmişti, beğenenlere baktıktan sonra Gökhan’ın dakikalar önce gönderdiği mesajı açtı.

İzin günüm olduğu için akşam kafeye gitmeden önce ev işlerini hallediyorum. Kahvaltı ettikten sonra bulaşıkları yıkadım, şimdi de çamaşır makinesinin bitmesini bekliyorum

Tek yaşamak, bir evi tek başına idare etmek düşünüldüğünden çok daha zor ve zahmetli bir işti. Evde yapılacak işler bitmek bilmezdi, üstelik Gökhan haftanın altı günü tam zamanlı olarak bir mağazada çalışıyordu ve Göksel onun ne kadar yoğun olduğunu tahmin bile edemiyordu.

Kolay gelsin. Ev işleri zordur, özellikle tek yaşarken daha da zor oluyordur

Mesajı ona gönderdi. Araya birkaç dakika girdiği için Gökhan onun mesajını anında görmedi ama Göksel genç adamın kısa sürede kendisine döneceğini bilerek konuşma sayfasından ayrıldı. O esnada bir yeni bildirim geldi. Meraklanan Göksel bildirimler sekmesine girince videosuna yapılan yeni bir yorum olduğunu gördü. Videoyu Ahsen yapmıştı ve şöyle yazmıştı:

Bu muhteşem videoyu izleyene kadar İstanbul’un bu kadar güzel olduğunu fark etmemiştim. Harika bir iş çıkarmışsın, bir dakikalık videodan daha çok şehri tanıtmak için çekilmiş bir kısa filme benziyor. Bayıldım, ellerine sağlık bal peteğim.

Ahsen yorumunun sonuna bir de sarı kalp emojisi koymuştu. Onun bu tatlı yorumunu okuyan Göksel genişçe gülümsedi ve içinin sıcacık olduğunu hissetti. Ahsen onu arayıp övgü dolu bir sürü şey söylemesine rağmen herkesin görebileceği şekilde yorum yaparak sosyal medyadan da dostuna destek olmayı da ihmal etmemişti.

Bir süre tatlı tatlı sırıttıktan sonra arkadaşına cevap yazdı:

Kibar ve motive edici cümlelerin için çok teşekkür ederim bebeğim, beğenmene çok sevindim.

Yorumunun sonuna kahverengi bir kalp koyup yorumunu paylaştı. Kahverengi de Ahsen’in en sevdiği renklerden biriydi ve kahverengi kalp emojisini de fazlasıyla kullanıyordu.

Keyfi tavan yapan Göksel ekranın üstünde yeni bir bildirim görünce dikkatini oraya odakladı. Tıpkı düşündüğü gibi Gökhan mesajını kısa sürede görüp ona cevap vermişti.

Sağ olasın. Alıştığım için zorluğuna kolaylığına bakmadan hallediyorum bir şekilde. Okul zamanları bir ev arkadaşım var ama tatillerde aile evine döndüğü için birkaç ay her şeyi ben yapıyorum

Gökhan’ın bu mesajını okuyunca kaşlarını kaldırdı. Gökhan’ın bir ev arkadaşı olduğunu ama tatillerde aile evine gidebileceğini hiç düşünmediği için şaşırdı. Ev arkadaşı aile evine gidiyordu, peki ya Gökhan?

Okul zamanları işin daha kolay oluyordur o zaman. Sen 12 ay burada mısın?

Genç kadın onun ağzını aradığı bu mesajı Gökhan’a gönderdiğinde Gökhan mesajını saniyesinde gördü. Kalp atışlarının hızlandığını hisseden Göksel yutkundu.

Evet, buradayım

Yani bu aile evine gitmediği anlamına mı geliyordu?

“Genel olarak sanat alanında eğitim veren üniversite sayısı az, kontenjanları da sınırlı. İnsanımız sanatı hor gördüğü, çocukları da bu alanda eğitim almasın istediği için maalesef bu alanlara talep çok az oluyor.”

“Çok haklısınız. Yeni nesille beraber bu durumun düzeleceğini umuyorum. Gençler arasında sanata ilgi duyan fazlasıyla kişi var ve bir şekilde ailelerine bunu kabul ettirenlerin sayısı da zamanla artacaktır diye düşünüyorum, böyle olmasını da istiyorum.”

Onunla bu konuşmayı gerçekleştirirken Gökhan’ın yüzünden geçen hüzün ifadesini hatırladı. Bunu kendisinin uydurduğunu düşünmüştü ama şimdi belki de uydurmadığını, Gökhan’ın bir saniyeliğine de olsa gerçekten hüzünlendiğini düşündü.

“Belki arada ziyaret ediyordur ama gidip uzun süreli kalmıyordur,” diye düşündü. Bu konuyu çok merak etmişti ama çok özel ve ince bir mesele olduğu için sormayacaktı. Eğer genç adam anlatmak isterse anlatırdı.

Arkadaşın normalde nerede yaşıyor? Biraz ondan bahsetmek ister misin?

Göksel konuyu değiştirip yine merak ettiği bir başka konuyu açtı. Gökhan’ın ev arkadaşı olduğunu söylemesi ilgisini çekmişti. Genç adam da her zamanki gibi sorusuna içtenlikle ve ayrıntılardan bahsederek cevap verdi.

Bahsedeyim: İsmi Yağız, yaşıtız ve hatta aynı burcuz. Konservatuvar seçmelerinin olduğu gün tanıştık. Daha ilk dakikadan onunla çok iyi arkadaş olacağımı hissetmiştim ve o da böyle hissettiğini söyledi. O gün birbirimizin numarasını aldık ve sonuçlar açıklanana kadar da iletişimde kaldık. Sonuçların açıklandığı gün ikimiz de seçildiğimizi öğrendik, sonra da şimdi yaşadığımız evi tuttuk; 3 senedir de beraber yaşıyoruz. Kendisi en yakın arkadaşım olur, tanıdığım en özel insanlardan birisi ve yollarımız kesiştiği için çok mutluyum. Normalde Balıkesir’de ailesiyle beraber yaşıyor. Dünya tatlısı bir ailesi var ve ben de bu 3 senelik süreçte pek çok kez Balıkesir’e gidip evlerinde kaldım, onlarla vakit geçirdim

Göksel bu uzun mesajı yüzünde tatlı bir gülümsemeyle okudu. Gökhan duygularını, düşüncelerini dillendirmekten çekinmeyen, bu konuda açık olan biriydi ve onun bu tavrından Göksel hoşlanmıştı. Toplumda duygularını göstermemek hatta duygulara sahip olmamak konusunda erkeklere dayatılan korkunç bir baskı vardı fakat Gökhan bunları aşmış biri olduğunu belli ediyordu. Özellikle içinde yaşadıkları toplumu göz önüne alınca Göksel bunun son derece zor ve cesaret gerektiren bir eylem olduğunu biliyordu ve bunu başardığı için ona saygı duydu.

Ona ne kadar değer verdiğin bu mesajdan bile anlaşılıyor. Hakkında bu kadar iyi ve güzel düşünebileceğimiz dostlara çok nadir sahip oluyoruz çünkü insanlar çoğu zaman hayal kırıklığı olmaktan öteye gidemiyor ne yazık ki. Gerçek bir dosta sahip olman çok güzel. İnsanın gerçek bir dostu varken başka hiç kimseye ihtiyacı olmuyor

Gökhan’ın samimiyetinin kendisine de geçtiğini fark eden Göksel, son derece içten bir tavırla yazdığı bu mesajı ona gönderdi. Bu konulardan genelde bu kadar erken bahsetmezdi ama karşısındaki kişi sayesinde normalde olduğundan daha çabuk açılıyordu.

O kadar haklısın ki. Çoğu insanın hayal kırıklığı olduğu bu dünyada gerçek dostlara sahip olmak benim için bir elmasa sahip olmaktan çok daha kıymetli. Senin de var mı böyle dostların? Böyle konuştuğuna göre var

Yüzündeki geniş gülümsemeyle birlikte ona cevap yazdı.

Evet, var hatta kendisiyle tanıştın da; Ahsen en yakın arkadaşımdır. Geçen cumartesi yanımızda olan ama seninle karşılaşmadan önce vedalaştığımız iki kişi de çok değer verdiğim arkadaşlarımdandır

Videosuna bir yeni yorum yapıldığına dair bir bildirim alan Göksel, konuşma sayfasından çıkıp videosunu açtı. Videosuna yorum yapan kişi Akın’dı.

Tek kelimeyle muhteşem. Videoyu çekip düzenleyen eline koluna sağlık, kusursuz bir iş çıkarmışsın.

Onun övgü dolu bu yorumunu okuyan Göksel güldü. Akın muhteşem bir fotoğrafçı olmasının yanında video çekip düzenleme konusunda da tam bir ustaydı. Göksel ondan çok şey öğrenmişti ve bir noktada onu hocası olarak görüyordu. Bu yüzden Akın’dan böyle laflar duymak onun için gurur vericiydi. Akın bir işi kolay kolay beğenmez, her şeye bir kulp takardı ama Göksel’in videosuna kusursuz yorumunda bulunması bu işi ne kadar beğendiğini ve aynı zamanda Göksel’in videosunun ne kadar üst düzey bir iş olduğunu gösteriyordu.

Göğsü kabaran Göksel ona cevap verdi: Çok teşekkür ederim, bu iltifatları senden duymak benim için değerli. Beğenmene çok sevindim.

Videoyu paylaşmasının üstünden kısa bir süre geçmesine rağmen arkadaşlarından bu kadar güzel geri dönüşler almak onu inanılmaz sevindirdi, aynı zamanda, “Neden daha önce paylaşmadım?” diye düşünmesine yol açtı. Göksel videosunun basit bir iş olduğunu, paylaşılmaya değer olmadığını düşünerek yine kendisine haksızlık etmişti ama öyle olmadığını arkadaşlarından gelen yorumlar sonucunda daha iyi idrak etmişti. Geç olsun güç olmasın, diye düşünerek Gökhan’la konuşmasını geri açtı.

Ahsen’le çok yakın olduğunuz her hâlinizden belli oluyordu, bu yüzden şaşırmadım. Diğer iki kişiyi sahne alırken arkadan gördüğümü anımsıyorum hatta bir tanesi çok uzun duruyordu. Yanlış hatırlamıyorsam senin karşında oturuyordu

Gökhan’ın masalarına kısa bir süre baktığını biliyordu fakat bu kadar dikkatli olmasına şaşırdı.

Doğru hatırlıyorsun ve bahsettiğin kişi Şevval, kendisi 1,75 metrelik boyuyla gerçekten de uzundur. Ahsen’in sınıftan çok yakın bir arkadaşı, iki seneyi aşkındır ben de tanıyorum ve birlikte zaman geçiriyoruz. Dördüncü ve son kişi de Sinem, o da benim sınıftan yakın bir arkadaşım

Arkadaş grubundan bahsettiği bu mesajı ona gönderdi. Gökhan kadar ayrıntı vermemişti -genç adam bunu yapmasını da istememişti- ama yeni tanıştığı biriyle konuştuğu ve normalde ne kadar mesafeli olduğu düşünülünce bu kadar bahsetmesi bile görülmüş bir olay değildi.

Uzunmuş cidden. Sen ve Ahsen de kısa değilsiniz ama sizin yanınızda bile daha yapılı duruyordu. Senin boyun kaç?

Gökhan’ın bu sorusu Göksel’i şaşırttı. Konunun kendi boyuna geleceğini hiç düşünmemişti. Kendi kendine gülerek ona cevap yazdı.

1,68’im, sen?

Geçen hafta onu kafede gördüğünde boyunu merak etmişti ve bugün Gökhan’ın bu konuyu açmasına, ona da bu soruyu soracak fırsatı vermesine sevindi.

Daha uzun duruyorsun. En az 1,70 olduğunu düşünürdüm

Ben de 1,81’im

İkilinin arasındaki boy farkını düşününce Gökhan tam da Göksel’in beklediği boylardaydı hatta geniş omuzları ve uzun, ince bacakları Göksel’e onun daha uzun olabileceğini düşündürmüştü. Genç adam kilolu biri değildi ama kalıplı olduğu da su götürmez bir gerçekti.

O gün giydiğim spor ayakkabıların topukları biraz yüksek, ondandır

Göksel boyundan memnundu ama biraz daha uzun olsaydı buna kesinlikle hayır demezdi; bu yüzden bazı ayakkabılarını biraz topuklu alıp 1,70’in üstüne çıkmayı seviyordu.

Şimdi anlaşıldı ama 1,68 de kısa bir boy değil, özellikle Türkiye ortalamasını düşününce

Gökhan ona bu mesajı göndermişti ki çamaşır makinesinin bittiğini haber veren sesini duydu. Genç adam koltuktan kalkarken Göksel’e ikinci bir mesaj yazdı.

Makine bitti, çamaşırları serip hemen dönerim

Ekranını kilitlediği telefonunu salonda bırakıp banyoya yürüdü. Küçük bir banyoları vardı ama çamaşır makinesi için köşede kullanışlı bir alan oluşturulduğu için makine içeride neredeyse hiç alan kaplamıyordu, kirli sepetini de makine üstüne koyarak onun da ekstra yer kaplamasının önüne geçmişlerdi. Yaşadıkları ev küçük olunca hem Gökhan hem de Yağız eşyalarını sığdıracak ve minimum alan kaplayacak yerler bulma konusunda epey başarı göstermişti.

30 derecede yıkadığı renkli çamaşırları mavi çamaşır sepetine doldurduktan sonra ağır sepeti kucaklayarak banyodan çıktı. Havanın sıcak olmasına güvenerek bu akşam sahnede giymeyi düşündüğü gri pantolonu da yıkamıştı. Saatler şimdi öğlen biri gösteriyordu, evden akşam altıdan sonra çıkıyordu ve bu beş saatlik süreçte pantolonun kurumasını umdu. Kurumazsa da bir başka pantolon giyebilirdi ama bugün için hazırladığı kombini değiştirmek istemiyordu.

Salona geri dönüp doğrudan balkona yürüdü. Oturdukları evin ortalama büyüklükte güzel ve ferah bir balkonu vardı, Gökhan bazı yaz akşamlarında burada oturup kitap okumaktan, bir şeyler izlemekten ya da müzik dinlemekten keyif alıyordu. Yazın evde çoğunlukla tek olduğu için burası onun kafa dinleme yeriydi, tabii bir de çamaşır asma görevini üstlenmiş durumdaydı.

Yağız’la beraber balkonun iki kenarındaki demirlere bağladıkları iki çamaşır ipine çamaşırlarını sermeye giriştiğinde bir şarkı mırıldanmaya başladı.

“Ne giyerse giderdi hoşuma / Öyle tatlı bela ki başıma / Darlamasa bir de her durumda / Öyle bir seveceğim ki sonra…”

Son zamanlarda bu şarkıyı çok sık dinliyor, dinlerken de eşlik ediyordu; bunun Göksel sayesinde olduğunun gayet farkındaydı ve bundan hiç şikayetçi değildi hatta hoşnuttu. Bir müzisyen ve büyük bir müziksever olarak anısı olan, anlam yüklediği, bağ kurduğu onlarca şarkı vardı ve Giderdi Hoşuma da Göksel sayesinde o şarkıların arasına eklenmişti.

Şarkıyı söyleyerek çamaşırları serdikten sonra sepeti balkonda bırakıp salona döndü. Telefonunu eline aldığında Göksel’in cevap yazdığını gördü.

Evet, ortalamanın biraz üstündeyim

Kolay gelsin

Ekrana gülümseyerek baktı. Genç kadının kibarlığını seviyordu. Göksel’in kibarlığı kabalıktan da kaba insanlardan da hiç hoşlanmayan Gökhan’ı mıknatıs gibi çekiyordu.

Teşekkür ederim, hallettim

Sen ne yapıyorsun şimdi?

Ona cevap yazdı ve tam da beklediği gibi mesajı hemen görülmedi. O sırada Göksel bilgisayarından haber okumakla meşguldü. Genç kadın sosyal medya platformlarından yalnızca Instagram’ı kullandığı için haberleri sosyal medyadan takip edemiyordu, bunun için Google’dan yararlanıyordu ve özellikle öne çıkan haberleri okuyup gündemden uzak kalmıyordu. Ülke gündemini gördükçe canı fazlasıyla sıkılsa ve bazen bir süre gündemden uzak dursa da sonunda kendini yine haber sitelerinde haberleri okurken buluyordu.

Öne çıkan birkaç haberi okuyup ekonomi hakkında son güncellemeleri de öğrendikten sonra yine canı sıkılmış bir şekilde siteyi kapattı. Bu artık onun için bir kısır döngü hâline gelmişti.

Telefonunu eline aldığında Gökhan’ın iki dakika önce kendisine cevap verdiğini görerek konuşmalarını açtı.

Haberlere bir bakayım dedim, tadım kaçmış bir şekilde siteden ayrıldım; her zamanki gibi

Son derece dürüst ve içten bir dille yazdığı bu mesajı ona gönderdikten sadece saniyeler sonra Gökhan mesajı gördü. Onun bu tavrının genel mi yoksa kendisine özel mi olduğunu merak etti.

Bu gündem karşısında tadı kaçmayan var mıdır ki? Ben akıl sağlığım için nadiren haber okuyorum, gündeme ne kadar az maruz kalsam o kadar iyi. Çok önemli bir şey olursa kulağıma geliyor zaten

Gökhan’la bu konuda aynı şekilde düşündüğü için rahatlayarak ona cevap verdi.

Seninle daha fazla aynı fikirde olamazdım. Ben de, artık haber falan okumayacağım, desem de yine kendimi okurken buluyorum. Gündemi takip etsem ayrı dert, etmesem ayrı dert. Tadımın kaçmasına alıştığım için o kadar sorun yaratmıyor sanırım, alışkanlık oldu

Göksel sehpanın üstündeki büyük bardaktan biraz su içerken Gökhan da genç kadına cevap yazdı.

Haklısın, hepimiz alıştık. Sen yine de gündeme fazla maruz kalma, durduk yere canın sıkılmasın

Virgülden sonraki kısım Göksel’i gülümsetti.

Siteyi kapattım zaten. Özellikle ilk videomu paylaşıp güzel geri dönüşler aldığım bugün keyfimin kaçmasını hiç istemiyorum

Bugün onun için gerçekten de güzel bir gündü ve böyle devam etmesini istiyordu. Yeni tanıştığı Gökhan’dan, en yakın arkadaşı Ahsen’den ve çok yakın bir arkadaşı, aynı zamanda alanıyla ilgili çok şey öğrendiği Akın’dan videosu hakkında çok güzel yorumlar duymuştu; kendisini muhteşem hissediyordu ve bunun tadını çıkarmak istiyordu.

Bu ilk videon muydu? Çektiğin ilk video olamaz diye düşünüyorum, paylaştığın ilk video olsa gerek, değil mi?

Gökhan’ın mesajındaki şaşkınlığı hissedince güldü. Genç adam onun yaptığı işleri takdir ediyordu ve sadece bir anlığına da olsa bunun Göksel’in çektiği ilk video olduğunu düşünmek onun aklını başından aldı. Video çok üst düzey bir işti ve Göksel bile böyle bir videoyu ancak uzun yıllar kazandığı deneyimler sonucunda çekebilirdi.

Evet, hesabımda paylaştığım ilk video. Fotoğrafa videodan daha yakın olsam da ve fotoğraf çekmeyi daha çok sevsem de şimdiye kadar bir sürü video çekip düzenlemelerini yaptım. Bu video bu yıl içinde çektiğim videolardan oluşuyor, arkasında uzun bir video geçmişi ve üç yıllık lisans eğitimi yatıyor

Gökhan gibi o da kendisinden uzun uzun bahsetmeye başlamıştı ama bunun farkında olmadan mesajı ona gönderdi. Bir kişinin insan ilişkilerinde karakteri önemli bir yere sahip olsa da karşıdaki insanın karakteri de bir o kadar önemli bir yere sahipti ve karşı tarafın konuşma şekli, tavırları, enerjisi ve tutumu ilişkinin temellerini oluşturan asıl şeydi. İki taraf da aynı yaklaşımı sergilediğinde ilişki gelişiyor ve zamanla da güçleniyordu; aynı şekilde bu durumun tam tersi de yaşanabiliyordu.

Videolarda yeteneğin açıkça görülüyor fakat tecrüben ve donanımın da belli oluyor. İlerleyen zamanlarda daha çok video çekip paylaşmayı düşünüyor musun? Bence kesinlikle düşünmelisin

Mesajı okuyan Göksel’in yüzünde memnun bir ifade belirdi. Gökhan’ın kendisine karşı bu kadar kibar, destekleyici ve motive edici sözler söylemesinden hoşlanıyordu. Genç adamın verdiği desteğin onda birini vermeyen yakınları olmuştu.

Çok teşekkür ederim, sen böyle dedikçe motivem artıyor ve evet, ileride daha çok video paylaşmayı düşünüyorum. Hesabım fotoğraf ağırlıklı olmaya devam edecek ama arada videolar da paylaşmak, hesaba hareket katmak istiyorum

Videosuna gelen yeni bildirimlere bakmak için mesaj sayfasından ayrıldı. Beş yeni beğenisi ve bir yeni yorumu vardı. Takipçilerinden biri, “Çok başarılı” yazıp sonuna alkış emojisi eklemişti. Genişçe gülümseyen genç fotoğrafçı onun yorumunu beğendikten sonra, “Teşekkür ederim” diye cevap verdi. Kısa sürede aldığı bu güzel geri dönüşler onun içini kıpır kıpır yapmıştı.

Gökhan cevap yazınca genç adamla konuşmasına geri döndü.

Rica ederim, ben yalnızca gerçekleri söylüyorum. Hem yeni videoları hem de fotoğrafları merakla bekliyorum

Ona cevap verdi.

İlgin için teşekkür ederim. Sen de biraz kendi eserlerinden bahsetmek ister misin? Hep benden konuşmayalım

Göksel, Gökhan’ın sanatçı kişiliğini ve ortaya koyduğu müzik eserlerini merak ediyordu. Gökhan’ın genç yaşına rağmen ne kadar üst düzey bir gitarist olduğunu ve çok iyi şarkı söylediğini biliyordu; onun gibi iyi, üstelik bu alanda eğitimli bir müzisyenin ortaya koyacağı eserleri de hâliyle merak ediyordu.

Bahsedecek çok fazla bir şey henüz yok ama olanlardan bahsedebilirim. Gitar çalmaya başlamadan birkaç ay önce şarkılar yazmaya başlayan biri olarak bu konuda çok uzun bir geçmişim olduğunu söyleyebilirim fakat yaşımı göz önüne alacak olursak yazdığım şeylerin oldukça amatör ve bazılarının utandırıcı bile olduğunu rahatlıkla anlayabiliriz. Gitar çalmayı epey epey öğrendikten sonra kendi bestelerimi de yapmaya başladım ve zamanla bunlar üzerinde çalışarak geliştirdim; şu anda da demo hâlinde epey bestem var ve hepsi tamamlanmayı bekliyor. Henüz tam anlamıyla bitmiş şarkılarım yok fakat bu yaz en azından birkaç tanesini bitirmek istiyorum. Bu dönem tüm ilgimi bir şarkı üzerinde yoğunlaştırdım, sözlerini ve bestesini yazmakla uğraşıyorum. Onu bitirdikten sonra da yine tek bir şarkıya odaklanarak devam edeceğim ve bu şekilde yarım kalan projeleri tamamlayacağım. En azından şimdilik böyle düşünüyorum. Bir gün kendi müziğimi yayımladığımda bunun üst düzey bir iş olduğundan emin olmak istiyorum ve tüm çabam bunun için. Henüz yaşım çok genç, bir şeyler yayımlamak için aceleci davranıp seneler sonra onlara burun kıvırmaktansa sanatçı kişiliğime ve sanatıma geniş bir zaman verip hem sürecin tadını çıkarıyorum hem de kendimi geliştiriyorum

Gökhan’ın gönderdiği bu mesaj son derece uzundu fakat Göksel her satırını ilgiyle okudu. İfade gücü gelişmiş genç adam kendisini çok iyi ifade etmişti ve bunu her zamanki gibi içten bir şekilde yapmıştı.

En iyisini yapıyorsun. Bu kadar gençken ve önünde yürüyeceğin upuzun bir yol varken acele etmene hiç gerek yok; yaz, bestele, çal, dinle, beğen ya da beğenme, değiştir, geliştir. Sanatçının tatmin etmesi gereken ilk kişinin kendisi olduğunu düşünüyorum ve sen de kendini ne zaman tatmin edersen o zaman sanatını ilgilisine sunabilirsin

Yazdığı mesajı okuduktan sonra ona gönderdi ve mesajı çoğu zaman olduğu gibi saniyesinde görüldü. Başka erkeklerle konuşmaya başladığı ilk günlerde aynı ilgiyi onlardan da görmüştü fakat Gökhan’da farklı bir şeyler vardı; genç adamla sanat gibi, üstelik müzik, ilgisini çeken bir konu hakkında konuşuyordu, ikili birbirine sanatlarından bahsediyordu ve Göksel bu sohbetten son derece keyif alıyordu.

Mesajı okurken ben yazdım sandım, tıpatıp aynı şekilde düşünüyorum ve kendimi tatmin etmek için söylediğin adımları takip ediyorum. Bir başka sanatçının da böyle düşündüğünü bilmek çok iyi hissettirdi, konuştuğumuz çoğu konuda aynı fikirde olduğumuzu bilmek de öyle. Sağ ol Gök

Kaşları yukarı kalkan Göksel’in yüzünü utangaç bir gülümseme süsledi. Bu ani cümle karşısında utansa da bunu duymaktan memnun olmuştu çünkü kendisi de aynı şekilde düşünüyordu, Gökhan’ın aksine bunu ilk kez dile getirecek cesareti yoktu sadece.

Ben de öyle hissediyorum ve sen de sağ ol Gök

Mesajın son kelimesine mesajı yazan Göksel güldü, mesajı okuyan Gökhan güldü. İsim benzerliği ve lakap ikizliği konusunda sahip oldukları bu ortak noktanın ikisi de farkındaydı ve bunu biraz garipseseler de bu durum hoşlarına gitmiyor da değildi.

Lakaplarıyla pişti olan ilk ve tek ikili biziz muhtemelen. İsminin bir öyküsü var mı? Ailen neden bu adı seçmiş?

Onun ilk cümlesini okuyan Göksel gülmeye devam etti. Pişti Lakaplılar. Onunla kendisini böyle adlandırabilirdi. Bu durum ve isim hem komikti hem de bir anlamı vardı.

O hâlde kendimize “Pişti Lakaplılar” diyebiliriz

Evet, ismimin çok sevdiğim bir öyküsü var. Benden beş yaş büyük bir ağabeyim var, adı Giray. Annem bana hamile olduğunu öğrendiğinde ağabeyimle benzer bir isim koymayı istemiş, babam da bunun çok güzel bir fikir olduğunu söylemiş ve isim arayışına girmişler. Gök’le başlayan bir isim koymaya karar vermişler, Gökçe’yle Göksel arasında kalmışlar ve karar vermek için doğumumu beklemişler. Doğum günüm gelip çatmış, aralık ayına rağmen hava açık ve gök masmaviymiş. Sapsarı saçlarım ve kocaman mavi gözlerimle hayatlarına girdiğimde adıma da karar vermişler. Gözlerim göğün rengindeymiş, saçlarım güneşi ve beyaz yüzüm pamuğa benzeyen bulutları anımsatıyormuş -ki babam küçükken pamuk gibi yumuşacık olduğumu da söyler. Bunlara ek olarak Göksel hem annemin adı Güzin’le hem de ağabeyimin adı Giray’la uyumlu bir isim, babamın adı da Engin ve benim hayatım da gökle ilgili her şey gibi engin olsun diye adımı Göksel koymuşlar. Göksel; gökle ilgili, semavi anlamlarına geliyor ve hem ismimi hem de ardında yatan bu güzel öyküyü seviyorum

Bu öyküden ne zaman bahsetse içi sıcacık olan Göksel bu mesajı yazarken de aynı sıcaklığı kalbinde hissetti ve yumuşacık olmuş bir şekilde mesajı Gökhan’a gönderdi. Hiç şüphe yoktu ki ailesi genç kadının bu hayatta en değer verdiği şeydi ve böylesine güzel bir ailesi olduğu için kendisini çok şanslı hissediyor, bunun için şükrediyordu.

Hahaha, çok sevdim ve bence de diyebiliriz

Gökhan ikinci mesajını Göksel’in isminin öyküsünü anlattığı mesajı alıntılayarak yazdı:

Vay, gerçekten çok güzel bir öyküsü varmış ve düşününce çok anlamlı. Gökle ilgili her şey gibi engin bir hayatının olmasını istemeleri ne kadar ince düşünceli insanlar olduğunu kanıtlıyor, güzel düşünmüşler. Göksel de çok güzel bir isim

Göksel gülümseyerek onu cevapladı.

Evet, öylelerdir ve teşekkür ederim. Senin isminin bir öyküsü var mı?

Gökhan ona cevap yazmaya başladığında genç kadın uzun bir şeyin geleceğini düşündü ve beklediği gibi Gökhan ona uzun bir mesaj gönderdi. Onun isminin de bir öyküsü olduğuna sevinerek merakla genç adamın mesajını okudu.

Evet, var. Babam milliyetçi bir adam, ailesi de öyle hatta bu durum onun asker olmasında önemli bir rol de oynamış. Babamın adı Göktuğ eski Türkler döneminden kalma bir isim; anlamları Tanrı’dan tuğ almış, Tanrı’nın yönetme gücü verdiği kişi demek. Annemin adı Hande, soyadımız da Uygur biliyorsun ve Uygurlar da eski Türkler. Annemle babam bir oğulları olacağını öğrendiklerinde babam adıma direkt karar vermiş. Gökhan, eski Türklerde gök Tanrısı demek, babamın ismiyle benzer ve ilgi çekici bir özelliği daha var: Babamla annemin isimlerinin ilk üç harfinin birleşiminden oluşuyor. Çocuklar bir yarısını anneden, diğer yarısını da babadan alır ve onlar ismimin de aynı şekilde olmasını istemişler

Göksel az önce hissettiği sıcaklığı tekrardan hissetti. Bu çok tatlı bir öyküydü. Ona içinden ne geçiyorsa filtrelemeden yazdı.

İçim sıcacık oldu şu an. Adının çok şirin bir öyküsü varmış, özellikle adının onların isimlerinin birleşimi olması çok çok tatlı. Gerçekten çok iyi düşünmüşler. Gökhan güzel bir isim, öyküsü de güzelmiş

Genç adamdan hızlı bir cevap geldi.

Teşekkür ederim, adımı ben de severim

Göksel bu kısa cevaptan sonra konuyu dağıtmadan konuşmaya devam etmek istedi.

Babanın rütbesi ne?

Gökhan’dan cevap gelmeden önce bir yudum daha su içti. Öğlen olmasıyla beraber hava sıcaklığı yine katlanılmaz derecelere ulaşmıştı ve güneş alan salon da gittikçe ısınıyordu. Az sonra sıcağa dayanamayıp klimayı açacağını bilse de bunu şimdilik erteledi.

Yarbay oldu

Göksel şaşkınlık bildiren bir ses çıkardı. Askerî rütbeleri çok bilmiyordu ama yarbayın yüksek bir rütbe olduğundan da haberi vardı ve bu kadar yüksek bir rütbe duymayı beklemiyordu.

Bayağı rütbeliymiş

Mesajına kaşlarını çatarak baksa da yazacak daha iyi bir şey bulamadı ve mesajı gönderdi. Neyse ki Gökhan ona yardımcı oldu.

Evet, binbaşının bir üstü ve epey kıdemli bir rütbe. Babam Harp Okulu mezunu, hâl ve hareketleriyle tam bir asker olarak yetişmiş biri; tuttuğunu koparan bir adam da olunca askerlik tam da onun mesleğiydi ve o da yıllar içinde terfi ederek yükselmeye devam etti

Göksel askerleri bilirdi. Ortaokulda bir sınıf arkadaşının da babası rütbeli bir askerdi ve o da Gökhan’ın anlattığı gibi bir adamdı. Göksel onu birkaç kez okulda görmüştü ve adamın duruşundan bile asker olduğu anlaşılıyordu.

 Anladım. Peki annen ne yapıyor ve şimdi nerede yaşıyorlar?

Çok özele girmediğini umarak ona bu mesajı gönderdi. Hazır konusu açılmışken bir şeyler öğrenmek istiyordu.

Annem ev hanımı ve şu an Ankara’dalar

Ortak bir noktaları daha olduğunu fark eden Göksel sevinerek ona cevap yazdı.

Benim de ağabeyim eşiyle beraber Ankara’da yaşıyor. Seninkiler merkezinde mi oturuyor?

Gökhan bu mesaja cevap yazmak için aceleci davranmadı. Göksel 10 saniye kadar mesajın altındaki az önce görüldü yazısına baktı. Genç adamın da yazdığı mesaja baktığını hissetti. Bu duraksama garip bir hissin bedenine yayılmasına neden olurken Gökhan nihayet ona cevap yazdı.

Evet

Ağabeyin evli demek, ne iş yapıyor?

Rahat bir nefes alsa da içindeki o garip hissin varlığını koruduğunu biliyordu.

Coğrafya öğretmeni ve orada çalışıyor. Eşi de edebiyat öğretmeni ve geçen sene hayatlarını birleştirdiler. Bir yandan da görümceyim yani

İçindeki garip hissi yok etmek için espri yapmaya çalıştı fakat bunda ne kadar başarılı olduğundan şüphe etti.

Fena olanlardan mısın yoksa? Hiç öyle birine de benzemiyorsun aslında

Başarılı olduğunu görmek genç kadını sevindirdi.

Elbette değilim. Ağabeyimin eşi Banu abla çok tatlı bir kadın ve birbirimizi severiz, iyi anlaşırız

Göksel onları en son kış tatilinde İstanbul’a geldiklerinde görmüştü ve çok özlemişti. Bu yaz geleceklerini de biliyordu ama henüz zamanı kesinleşmemişti. Çiçeği burnunda çiftin baş başa gezip tozmak istediğini ebeveynleri gibi o da biliyordu ve buna saygı duyuyordu.

Ne güzel, adına sevindim. Ebeveynlerin ne yapıyor peki? Sen de biraz bahsetmek ister misin?

Bu sorunun geleceğini tahmin eden genç kadın ailesinden memnuniyetle bahsetti.

Olur tabii, bahsedeyim. Annem bir şirketin pazarlama departmanında müdür yardımcısı olarak çalışıyor, babam da bir mağaza zincirinin bir şubesinde müdür. İkisi de İşletme mezunu, üniversitede sınıf arkadaşıymışlar ve uzun yıllardır bu sektörde çalışıyorlar

Mesajı gönderdikten sonra videosuna bakmak için konuşma sayfasından ayrıldı. Videosu gelen 12 yeni beğeniyle beraber 80 beğeniye ulaşmıştı. Videoyu daha yeni atmış sayılırdı, bu yüzden hiç de fena bir etkileşim değildi. Memnun bir ifadeyle gülümsedi. Günün ilerleyen saatlerinde daha fazla etkileşim ve geri dönüş almayı umdu.

Seninkiler de işlerinde kıdemli kişilermiş. Bu kadar farklı iş gruplarında çalışan büyüklerden sonra sen fotoğrafçı olmaya nasıl karar verdin?

Gökhan’ın mesajını okuduğunda bu soruya sevindi çünkü fotoğrafçılığa başlama öyküsü anlatmayı sevdiği bir öyküydü.

Ortaokula başladığım dönem ailem bana kapaklı bir telefon almıştı, şu antika olanlardan ve gerçek anlamda tek işlevi arama yapmaktı. Birkaç ay sonra babam kendisine yeni bir telefon aldı, eskisini ise büyük ısrarlarım sonucu bana vermeyi kabul etti. Telefonun benimkinin aksine kamerası vardı ve yaşım da küçük olunca bu bana çok büyük bir olay gibi geliyordu. İlk fotoğraflarımı o telefonda çekmeye başladım; gün doğumlarıyla batımlarını, caddeleri, gördüğüm güzel şeyleri, arkadaşlarımı… Kamera tost makinesi gibi çekiyordu ama ben fotoğraf çekmenin verdiği hazzı sevmiştim. Bir gün annem telefonumu incelerken çektiğim fotoğrafları bulmuş, kaliteleri kötü olsa da fotoğrafların ruhu olduğunu düşünmüş ve bunu sevmiş; beni yanına çağırıp çok güzel fotoğraflar çektiğimi söylediğinde ne kadar mutlu olduğumu tahmin edebilirsin. Fotoğraf meselesini babama anlatınca ikisi bana bir sürpriz yaparak fotoğraf makinesi aldılar. Başlangıç seviyesinde ikinci el bir makineydi, buram buram yaşanmışlık kokuyordu ve onu hâlâ daha saklıyorum. Aldığım en güzel, en anlamlı hediye. Ortaokul boyunca onunla makine kullanmayı öğrendim, liseyi kazandığımda ailem bana hediye olarak profesyonel bir makine aldı ve ben de işi bir ileri noktaya taşıdım. Liseye giderken tek hobim fotoğraf çekmekti, yavaştan videolar da çekmeye başlamıştım ve bu alanda çalışmak istediğimden kesinlikle emindim. Lise döneminde analog ve polaroid makineleri de aldım; şimdi filmleri inanılmaz pahalı olduğu için nadiren kullansam da o zamanlar sıkça kullanırdım. 12. sınıfa geçtiğim dönem aileme fotoğrafçılık alanında eğitim alıp bu sektörde çalışmak istediğimi söylediğimde beni desteklediler ve ne okumak istiyorsam onu okuyabileceğimi söylediler. Yine dünyanın en mutlu insanıydım tabii. Uzunca araştırmalar yaptıktan sonra YTÜ’deki bu bölümü keşfettim ve bana çok şey katacağını düşünerek tercih listemin başına yazdım ve kazandım da. Gerisi de akademik olarak eğitilmeye başladığım, gerçek anlamda geliştiğim ve hâlâ devam eden bu üniversite süreci işte. Aşırı uzun oldu ama fotoğraf geçmişimden bahsetmeyi seviyorum, umarım sıkıcı olmamıştır

Uzunluğuyla bir destana benzettiği bu mesajı Gökhan’a çekinerek gönderdi ve mesaj bir anda tüm ekranı kaplayarak yukarıya kadar taştı.

“Orhun Yazıtları bile bu kadar uzun değil be kızım,” diye söylendi. “Çocuk sorduğuna soracağına pişman olmuştur.”

Amanın! Bu ne uzun bir mesaj böyle? Bilseydim kahvemi hazırlardım. Dur okuyayım

Gökhan’ın tepkisini çok sevimli buldu ve güldü. Genç adamın her konuda yumuşak olmasından, yeri geldiğinde komiklikler yapmasından kesinlikle hoşlanıyordu. Asıl hoşuna giden şeyse bunların asla zorlama yapıldığını hissetmemesiydi. Gökhan’ın samimi olduğunu biliyordu.

Gökhan mesajı okuyup ona cevap verene kadar aradan iki dakika geçti.

Öncelikle hiç sıkıcı olmadığını, mesajını bir kitap okuyormuş gibi ilgiyle ve merakla okuduğumu söylemeliyim. Gerçekten çok güzel bir hikâye. Sevdiğin şeye dört elle sarılman takdire şayan, ailenin bu konuda sana hem maddi hem de manevi olarak destek olması da çok kıymetli. Şimdi geldiğin noktaya baktıklarında seninle gurur duyduklarından eminim

Okuduklarından memnun kalan Göksel gülümsedi.

Ailem en büyük şansım, eğer onlar olmasaydı şu an olduğum yerde olamazdım ve bunun için her gün şükrediyorum. Onların benimle gurur duyması çok iyi hissettiriyor, daha iyisi olmam için de motive oluyor

Gökhan’dan hızlı bir cevap geldi.

Kesinlikle şanslısın ve senin adına çok sevindim

Göksel konuyu ona çevirdi.

Peki sen gitar çalmaya nasıl merak saldın? Ailende başka müzisyenler de var mı?

Gökhan mesaj yazmaya başlayınca yine uzun bir mesaj geleceğini düşündü fakat beklediği kadar da uzun bir cevap alamadı.

Hayır, bu konuda ilk ve tekim. Müzik dinlemek küçük bir çocukken de en büyük hobimdi, dinlediğim müzisyenler gibi müzik yapmak istiyordum ve sonra, “Neden yapmayayım ki?” diye düşünüp ilk gitarımı satın aldım. Çok geçmeden müzik en büyük tutkum oldu ve konu buralara kadar geldi

Göksel onun son cümlesinde bahsettiği durumu çok iyi biliyordu çünkü aynısını yaşamıştı.

Dinlediğin müzisyenler bilseydi seninle gurur duyardı. İlk gitarını saklıyor musun? İlk yol arkadaşları hep özel oluyor

Mesajı gönderdikten sonra kısa süren bir durgunluk yaşandı.

Hayır

Akşam için ne giyeceğime karar veremedim de yardımcı olmak ister misin?

Onun bu ani sorusuna şaşırdı fakat kabul etti. Onun onayını alan Gökhan koltuktan kalkıp odasına ilerledi. Kapıdan içeri girdiği anda ilk yaptığı şey derin bir nefes almak oldu. Varlığından nefret ettiği o ağırlığı yine göğsünde hissediyordu. Eğer yapabilseydi elini göğsüne sokarak o ağırlığı göğsünün içinden söküp alırdı ve külleri bile kalmayıncaya dek yakardı.

Dolabının kapaklarını açıp tişörtlerine göz gezdirdi. Gözüne çarpanlar beyaz renkli olanlar oldu. İkisi de bisiklet yaka olan tişörtlerin birinin önünde bir yazı yazıyordu, diğerinin üstünde de açık gri renkte üçgen desenleri vardı. İkisini yan yana yatağına serip fotoğraflarını çekti ve Göksel’e gönderdi.

Konuyu değiştirmek için daha yaratıcı şeyler bulabilirdi ama başarılı olduğu için bunu dert etmedi. Tek istediği konunun bir an önce değişmesiydi ve bu gerçekleşmişti.

Göksel kısa sürede ona cevap verdi.

Üçgen desenli olanı daha çok beğendim. Altına ne giymeyi düşünüyorsun?

Kendini yatağına atıp sırtını duvara yasladıktan sonra ona cevap yazdı.

Eğer akşama kadar kurursa gri kot pantolonumu giymeyi düşünüyorum. Seçtiğin tişörtle yakışacaktır

Konuşma sayfasından ayrılmayan Göksel bu mesajı da anında gördü.

O hâlde iyi bir tercih yapmışım, bence de yakışacaktır

Sahnede nasıl göründüğüne dikkat ediyorsun sanırım

Konunun iyiden iyiye değişmesiyle rahatlayan Gökhan o ağırlığın etkisinin de geçmeye başladığını hissetti. Bu his artık kısa süreliydi fakat o kısa süreye tahammül etmesi bile oldukça zordu. O ağırlığı hiçbir zaman hiçbir şekilde hissetmemeyi dilerdi ama bunun için daha zamanının olduğunu biliyordu; daha doğrusu bir gün hissetmeyeceğini umuyordu.

Evet, sahnede iyi görünmek benim için önemli. Yaptığım işe çok kıymet veriyorum ve bu işi yaparken hem performans hem de görünüş olarak kendimin en iyi versiyonu olmalıyım

Gökhan genel olarak kılık kıyafetine dikkat eden, gireceği ortama göre giyinmesini bilen, rahatını bozmadan şık olmaya önem veren biriydi. Asker bir babanın oğlu olarak çocukluğu boyunca üstüne başına ailesi tarafından çok özen gösterilmişti ve bu da zamanla genç adamda bir alışkanlık hâline dönüşmüştü. Grunge tarzda giyinmeyi; baskılı tişörtleri, yırtık pantolonları, kıyafetlerdeki metal ayrıntılarını, aksesuar takmayı da çok seviyordu fakat bunları yalnızca uygun ortamlarda giyiyordu. Daha resmî yerlerde günlük hayatının aksine son derece klasik ve şık giyinmesini de biliyordu.

Orada seni izleyen, fotoğraflarını çeken, videonu kaydeden onlarca insan olduğunu da göz önüne alırsak böyle düşünmekte çok haklısın. Tüm gözler üzerindeyken insan elbette iyi görünmek ister

Onun mesajını okuduğunda gülümsedi. Göğsündeki ağırlığın yerini az önceki tatlı hisse bırakmasına sevindi. Göksel’in sohbetini seviyordu ve onunla konuşmaktan hoşlanıyordu; bunu yaparken kötü hissetmek istediği son şey bile değildi.

Aynen öyle

Mesajı gönderdikten sonra ekranın sağ üstündeki saate baktı. Saatin öğleden sonra üç olmak üzere olduğunu görünce gözleri irileşti. Zaman ne ara bu kadar hızlı geçmişti?

Şimdi de ben müsaadeni isteyeceğim. Akşam kafeye gitmeden önce yemek ve biraz temizlik yapmam gerek. Cumartesileri izin günüm olduğu için ev işlerini ancak bugün halledebiliyorum. Sonra tekrar konuşuruz, olur mu?

Sohbete devam etmeyi çok istese de söylediği gibi yapacak işleri vardı ve halletmesi gerekiyordu. Diğer günler bir şeyler yapacak enerjiyi kendisinde çok nadir buluyordu.

Olur elbette. Sana ev işlerinde kolaylıklar, aksam için kafede de bol şans ve iyi eğlenceler dilerim. Kendine iyi bak, görüşürüz

Güldüğünde üst beyaz dişleri göründü. Genç kadının kibarlığı ve düşünceliliğine yine düşmüştü.

Çok teşekkür ederim Gök, sağ ol. Sen de kendine iyi bak, görüşürüz

Bir süre daha ekrana baktıktan sonra önce konuşma sayfasından sonra da uygulamadan çıktı. Dün akşam günlerdir aradığı cesareti bulup ona mesaj attığı için çok mutluydu. Göksel tam da tahmin ettiği gibi çok tatlı biriydi, genç kadının sohbetinden de son derece hoşlanmıştı.

Gökhan’ın ayağa kalkıp salonu süpürmek için salona ilerlediği saniyelerde Göksel de oturduğu koltuktan kalkıp klimayı açtı. Elektrik faturasının cep yakacağını biliyordu ama şu an kendisi de yanıyordu ve en azından klimayı biraz çalıştırıp odadaki sıcak havayı yok etmesi gerekiyordu.

Klimayı açıp pencereyi kapattıktan sonra yeniden koltuğa oturdu. İzlediği diziye devam edecekti ama öncesinde videosuna gelen son bildirimleri kontrol etti. Videosuna gelen yeni beğeniler ve yorumlar vardı. Yorumların biri aylardır hesabını takip eden bir takipçisinden ve diğeri de yakın arkadaşı Sinem’den gelmişti. Takipçisi, “Çok güzel bir video olmuş. Ellerinize sağlık.” yazmıştı. Takipçisinin yorumunu beğenip ona teşekkür ettikten sonra Sinem’in yorumunu okudu.

Kadrajına giren canlı ya da cansız her şeyi zirveye taşımana bayılıyorum, sihirli ellerinle onlara yepyeni bir kimlik kazandırıyorsun. Mükemmel bir video olmuş, Ahsen’in de dediği gibi kısa film tadında bir video ve her saniyesinden büyük keyif aldım. Emeğine sağlık güzelim benim.

Sinem yorumunun sonuna da üç tane sarı kalp koymuştu. Onun bu tatlı yorumunu okuyan Göksel alt dudağını öne çıkarıp üst dudağının üstüne getirdi ve duygu dolu bakışlarla telefon ekranına baktı. Bu yorum onun içini hem sıcacık hem de yumuşacık yapmıştı. Sinem yakın bir arkadaşıydı ama aynı zamanda o da bir fotoğrafçı ve video grafikerdi; bu yüzden ondan böyle bir geri dönüş almak Göksel için ekstra önemli ve gurur vericiydi.

Şu an sen de sihirli kelimelerinle beni çok ama çok mutlu ettin Si, tüm bunları senden duymak çok kıymetli. Teşekkür ederim bebeğim, beğenmene çok sevindim.

Göksel de yorumunun sonuna üç tane sarı kalp koyduktan sonra yorumunu gönderdi. Bu videoyu paylaşmak bu hesabı açmaktan sonra bu hesapla ilgili verdiği en iyi ikinci karardı, artık bundan emindi. Videoyu paylaşalı henüz birkaç saat olmasına rağmen şimdiden aldığı tüm bu güzel geri dönüşler onu dünyanın en mutlu insanına dönüştürmüştü ve Göksel kendisini bulutların üstünde gibi hissediyordu.

Telefonundan bir şarkı açtıktan sonra ayağa kalkıp salonun içinde dans etmeye başladı. Kollarını iki yana açmış yavaşça etrafında dönerken, gözlerini kapatıp kocaman sırıttı. Uzun zamandır hiç bu kadar iyi hissetmemişti.

***

Uzun dakikaların ardından salonu süpürmeyi ve etrafı toparlamayı bitiren Gökhan yorgun bedenini koltuğun üstüne attı.

“Güya izin günleri dinlenmek için var,” diye söylendi. “Ev işlerini yapmak mağazada çalışmaktan daha yorucu.”

Birkaç dakika dinlenmişti ki telefonu çalmaya başlayınca, poposunu kaldırıp altındaki telefonunu aldı. Onun burada olduğunu fark etmemişti.

Yağız’dan gelen bir görüntülü araması vardı. Gülümseyerek kabul etti.

“Bu ne hâl Gök?” dedi Yağız onu koltukta bitkin ve saçı başı dağınık şekilde yatarken görünce. “İyi misin oğlum?”

“Sana da merhaba,” dedi Gökhan. “80 derece sıcakta temizlik yapan biri ne kadar iyi olursa o kadar iyiyim.”

Yağız ona anlayışla baktı. “Kıyamam. Niye daha erken saatte yapmadın? Öğleden önce hava bu kadar sıcak olmuyor.”

“İşim vardı.”

“Ne işi?” diye sordu Yağız. “İzin günün değil mi bugün?”

“Geç uyandım,” diye cevap verdi Gökhan. “Kahvaltıdan sonra da bir arkadaşımla sohbet ettim, ondan temizlik de şimdiye kaldı.”

“Benden başka kiminle bu kadar sohbet ediyorsun lan?” dedi Yağız kaşlarını çatarak. “Yokluğumda üstüme gül mü kokladın? Yazıklar olsun!”

Gökhan kahkaha attı. “Bir sürü arkadaşım olduğunu unuttun sanırım,” dedi sırıtarak. “Hepsiyle de keyifli ve uzun sohbetler ediyorum.”

Yağız ona gözlerini kısarak baktı. “Unutmadım herhâlde ama kahvaltıdan bu yana geçen bu saatler boyunca benden başka kiminle bu kadar sohbet etmiş olabilirsin ki? Kerem mi?”

“Hayır, Göksel’le konuşuyorduk.”

Yağız duyduğu bu yabancı isim karşısında şaşırdı. Gökhan’ın tüm arkadaşlarını tanıyordu ve Göksel diye bir arkadaşı olmadığından emindi. En azından önceden.

“Göksel kim?” diye sordu Yağız.

Gökhan onun bu hâlinden son derece memnun olduğunu belli eden sinsi bir gülümsemeyle ekrana bakıyordu. Yağız’ın küçük gözleri sakalları uzamış ve biraz da bronzlaşmış yakışıklı yüzünde merakla parlıyordu.

“Yeni bir arkadaşım,” dedi Gökhan gülümsemeye devam ederek. “Kendisi fotoğrafçı.”

“Fotoğrafçı mı?” dedi Yağız şaşırarak. Hemen sonrasında gözleri kocaman büyüdü ve bağırdı: “Hassiktir!”

Gökhan bir kahkaha daha attı.

“Lan o mu?” dedi Yağız. “O hesabın sahibi mi? Gök mü?”

“Ta kendisi.”

“Ne zaman tanıştınız? Nasıl oldu? Neler yaşandı? Çabuk anlat yoksa ilk feribotla İstanbul’a gelip ağzını burnunu kırarım.”

“Caydırıcı bir tehdit,” dedi Gökhan korkarak. “Geçen hafta arkadaşlarıyla beraber yine kafeye gelmiş. Çıkışta kapının önünde bir kadın gördüm, içeride gördüğüm ama tanımadığım biriydi; elindeki fotoğraf makinesiyle fotoğraf çekiyordu, ona şöyle bir bakıp yürüyordum ki biri, ‘Gök!’ diye seslenince durdum ve sesin geldiği yöne döndüm. Seslenen kişi de içeride gördüğüm genç bir kadındı ama kendisini tanımıyordum ve bana seslenme ihtimali yoktu. Yanımdaki kadın, ‘Hemen geliyorum,’ dediğinde ona seslendiğini anladım ve o anda kafamda bir ampul yandı. O kadın Gök deyince cevap vermişti ve fotoğraf makinesi vardı. Bana döndüğünde göz göze geldik, onun da yüzünde bir şaşkınlık gördüğümde şüphelerim arttı. Ben o olup olmadığını anlamak için konuşmaya başladığımda o da cevap verdi ve çok geçmeden buraya ikinci gelişi olduğunu ve fotoğrafımı çeken o fotoğrafçı olduğunu söyledi. Ayaküstü onunla ve arkadaşıyla sohbet ettim, sonra hemen gittiler. Pazartesi akşamı ben takip ettim, salı da o takip etti. Ondan karşılık gören Gökhan durur mu? Elbette durmaz. Dün mesaj attım: ‘Merhaba, nasılsın?’ Klişe ama iş gördü. Dün akşam biraz sohbet edip birbirimizi biraz daha tanıdık ama çok konuşmadık. Bir akşam yemeğinden döndüğünü ve yorgun olduğunu söyleyip uyumaya gitti. Bugün de bir video paylaşmıştı, hesabındaki ilk videoydu ve gerçekten muhteşemdi. Ben de tünaydın yazıp videoyu beğendiğimi söyledim, konuşma onun fotoğrafçılık ve video grafikerliğinden başlayıp yine bambaşka konulara evrildi ve epey sohbet ettik. Çok tatlı biri, kibar ve düşünceli; sohbeti de çok keyifli, kendini geliştirmiş kültürlü biri olduğu anlaşılıyor ve her konuda çok rahat konuşabiliyorum, sohbeti asla sıkmıyor.”

Gökhan’ın konuştuğu esnada onu ilgiyle dinleyen Yağız, arkadaşı konuşmayı bitirdiğinde başını ekrana yaklaştırıp hınzır bir ifadeyle kameraya baktı.

“Bu mülayim yüzünün altında bir flört ustası yatıyor senin,” dedi. Geri çekilip işaret parmağını ona salladı. “Hoşlandın mı kızdan?”

“İlgimi çekiyor diyeyim, hoşuma giden özellikleri de var tabii. Ayrıca flört ustası falan ayıp oluyor. Hayatımda üç kızla falan flört etmişimdir, duyan da hovardayım sanacak.”

“Az kişiyle flört etmiş olabilirsin ama flört etme konusunda yetenekli olduğun bir gerçek. Kadınları kibarlığın, centilmenliğin ve tatlı konuşmanla etkiliyorsun; yakışıklılığın ve müzisyenliğin de cabası.”

“Hadi hadi, gaz vermeye çalışma. Herkesle içimden geldiği gibi konuşuyorum işte, kimisi ilgimi çekince daha samimi oluyorum sadece.”

“Yav he he. Sen bu palavraları başkasına anlat, bana Göksel’den bahset.”

Gökhan yatmaktan vazgeçip oturma pozisyonuna geçti ve sırtını koltuğun arkasına yaslayıp telefonu da yüz hizasına kaldırdı.

“Adı Göksel ama arkadaşları genelde Gök diyormuş ve lakabı sayılırmış,” diye anlatmaya başladı Gökhan. “Profilinde de bu yüzden Gök yazıyor.”

“Bak sen,” dedi Yağız kaşlarını kaldırarak. “Acaba başka kime arkadaşları Gök diyor?”

Gökhan sırıtarak, “Tanıyorum sanki ya,” dedi. “Güzel bir tesadüf.”

“Bence de bu arada. Daha dakika bir gol bir.”

“Yıldız Teknik Üniversitesinde Fotoğraf ve Video diye bir bölümde son senesine geçmiş, 21 yaşında, Yay burcu ve doğma büyüme İstanbullu. Kendisinden 5 yaş büyük bir ağabeyi varmış, adı Giray, Ankara’da coğrafya öğretmeniymiş ve Bade adında bir edebiyat öğretmeniyle evliymiş.”

“Yuh yuh yuh!” diye araya girdi Yağız. “Lan daha ikinci günden bunları mı konuştunuz?”

“Ailelerimizden bahsettik,” diye onayladı Gökhan. “Ben de bahsettim. Anlattığına göre çok iyi bir ailede büyümüş, onu her konuda destekleyen ebeveynleri var ve Göksel de onlardan sevgiyle bahsetti. Ailesine ne kadar değer verdiği anlaşılıyor.”

“İyi aile kızı demek,” dedi Yağız şakayla karışık. “Dış görünüşü nasıl peki?”

“Güzel,” dedi Gökhan onun yüzünü gözlerinin önüne getirerek. “Sarışın, karanlıkta çok dikkat edemedim ama doğal muhtemelen; boyayla elde edilemeyen doğal sarı tonları vardır ya, onlardan. Masmavi gözleri var, tam gök mavisi renginde ve inanılmaz güzeller. Boyu 1,68 imiş, uzun sayılır; ideal kilo aralığında olmalı, şekilli bir vücudu var. Saçları onu gördüğümde dalgalıydı ama kendi şekli mi yoksa işlem mi vardı, anlayamadım. Dediğim gibi karanlıkta aşırı dikkat edemedim ama güzel bir kadın.”

“Bu dikkat edememiş hâlin mi? Kızın DNA kodlarına varana kadar incelemişsin.”

“Abart,” diyen Gökhan kızardı. “İlk kez görünce hâliyle inceledim ama o kadar da dikkat edemedim, çekindim de.”

“Yemiş gibi yapayım,” dedi Yağız dilini sallayarak. “Bu arada boy muhabbeti yapmanız da dikkatimden kaçmadı. Boydan da attı mı?”

Gökhan gülerek, “He attı,” dedi. “Laf arasında sordum öyle.”

“Sen de söyledin mi boyunu?”

“Hı hı.”

“Boydan attın mı?”

“Kıza niye ilk günden boydan atayım oğlum? Abazan mıyım ben?”

Yağız gür sesiyle bir kahkaha patlattığında sesi salonun içinde yankılandı.

“Tepkilerine bayılıyorum,” dedi sırıtarak. “İlerleyen günlerde atarsın, o da atar belki.”

“Tabii efendim,” dedi Gökhan.

Yağız öncekinden çok daha gür bir kahkaha attığında bu sefer Gökhan da güldü. İkilinin neredeyse tüm konuşmaları espriler ve kahkahalarla geçiyordu.

“Gözümden yaş geldi,” dedi Yağız gözünü silerken. “Daha iyi bir cevap olamazdı.”

“Yapıyorum bu iletişim sporunu,” dedi Gökhan gülerek.

“Ben aradığımda da konuşuyor muydunuz?” diye sordu Yağız. “Bu arada Instagram’dan mesajlaşıyorsunuz değil mi?”

“Evet ama temizlik öncesi konuşmayı bitirdik. Halletmem gereken ev işlerim olduğunu söyledim, malum tek bir izin günüm olunca hepsini bugün yapmak zorunda kalıyorum.”

“Sen de haklısın. Konuşursunuz yine.”

“Aynen, yazarım.”

“Bak bak. Kız çok hoşuna gitti galiba?”

“Sohbeti keyifli. Müzikle de ilgili biri, epey bilgili biri olduğu da anlaşılıyor.”

“Hım,” dedi Yağız imalı bir tonda kelime sonunu uzatarak. “Hangi tarzları dinliyormuş?”

“Çok sert rock türleri, metal ve rap hariç çoğu tarzı dinliyormuş. Favorileri olarak pop, alternatif, soul ve R&B’yi saydı, klasik müziklerden de çok fazla eser biliyormuş ve bazı akşamlar uzun saatler boyunca ruhunu dinlendirmek için dinliyormuş.”

“Sakin müziklerden hoşlanıyor o hâlde.”

“Evet ve onu gerçekte tanısan bunu direkt anlarsın. Kendisinin de ağırbaşlı, sakin ve yumuşak bir havası var.”

“Konuşmaya devam ederseniz İstanbul’a döndüğümde biz de tanışırız elbette.”

“Senden bahsettim zaten.”

“Hastasın bana,” dedi Yağız başını iki yana sallayarak. “Ama kaç kere dedim herkesin yanında bu kadar belli etme diye? Bizi ateşlere attıracaksın.”

Gökhan başını koltuğun arkasına yaslayıp kahkaha attıktan sonra, “Ruh hastası,” dedi. “Ev arkadaşım olduğunu söylemiştim, o da senden bahsetmek isteyip istemeyeceğimi sorunca bahsettim. Ayrıca kim bizi ateşe atıyormuş? Onların kafasını taşa sürtüp alev çıkartmayayım.”

“Erkek be! Hem de üç r’li.”

“Sus artık,” dedi Gökhan gülerken. “İki dakika ciddi kalamaz mısın oğlum sen?”

“Kalamam canım. Neyse, hakkımda neler dedin kıza? Kötü konuşmadın umarım.”

“Seni yerden yere vurdum. ‘Bir ev arkadaşım var ki hiç sorma, düşman başına,’ dedim. ‘Kendisini hiç sevmem ama bu ekonomide tek yaşamak mümkün olmadığı için mecburen katlanıyorum.’ Kız da acıdı bana.”

“Şu tesadüfe bak, geçen ben de aynı şeyleri bizimkilere söyledim. İşte kalp kalbe karşı yavrum.”

“Gerçek aşk dediğin budur işte.”

“Ne sandın? Şaka bir yana benden güzel bahsettin inşallah?”

“Tabii ki güzel bahsettim. Ne kadar muhteşem biri olduğunu hatta ailenin de aynı şekilde olduğunu söyledim.”

“Bak ya,” dedi Yağız gülümseyerek. “O senin muhteşemliğinden kaynaklanıyor kardeşim. Özledim ulan seni.”

“Ben de özledim,” dedi Gökhan ciddileşerek. “Aileni özlediğin için erkenden gittiğini biliyorum ama burada da ben özlüyorum seni. Sizinkiler ne yapıyor?”

“Hem aile özlemi hem de İstanbul’un telaşından kaçma isteği,” dedi Yağız. Elini saçlarına sokup saçlarını karıştırdı. Uzun saç tutamları geniş alnına dağılıyordu. “Bizimkiler de iyi, yuvarlanıp gidiyorlar. Annemle babam çalışıyor, Yiğit de yavaştan sınava hazırlanmaya başladı. İlk geldiğimde epey takıldık da artık çok ellemiyorum, seneye sınava girecek çocuk ve ders çalışması gerek. Dışarı çıkıp arkadaşlarımla takılıyorum genelde.”

Yiğit, Yağız’ın ondan dört yaş küçük, 17 yaşındaki küçük erkek kardeşiydi ve 12. Sınıfa geçmesiyle beraber üniversite sınav maratonuna girmiş bulunuyordu.

“En iyisini yapıyorsun,” dedi Gökhan. Genç adamın hiç kardeşi yoktu ama Yiğit’i kendi öz kardeşiymiş gibi seviyordu ve ikili çok da iyi anlaşıyordu. “Sınava da sayısaldan girecek zaten ve epey iyi bir sıralama yapması lazım.”

“Orası öyle. O da bunun farkında ve çalışmaya başladı. Temeli iyi, zeki ve başarılı bir çocuk; düzgünce de çalışırsa iyi bir sıralama yapacağından şüphem yok.”

“Benim de yok. Annenle baban ne yapıyor? İyilerdir umarım.”

“İyiler iyiler. Annem daha dün akşam yemek masasında seni sordu, ‘Ne zaman gelecek?’ diyor. Özlemiş seni.”

Gökhan duygulanarak dudaklarını aşağı doğru kıvırdı. “Ben de onu ve tüm ev halkını özledim,” dedi içtenlikle. “Yaz sonuna doğru gelme planlarım var bakalım, yaklaştıkça kesinleşir.”

“Gel gel. Birkaç gün tatil yapıp İstanbul’a beraber döneriz.”

“Güzel fikir aslında, ilerleyen haftalarda bakarız. Sen ne yapıyorsun, tatil nasıl geçiyor?”

“Harika geçiyor,” dedi Yağız. Oturduğu koltuktaki duruşunu düzeltip sırtını dikleştirdi. “Haziran genel olarak evde oturup dinlenmekle ve ailemle vakit geçirmekle geçti. Bu haftayla beraber dışarı çıkıp arkadaşlarımla takılmaya başladım, buluşup bir yerlere gidiyoruz ya da birlikte bir şeyler çalıp söylüyoruz. Stüdyodaki bateriye kavuştum sonunda, stüdyoya gittiğimizde deli gibi onu çalıyorum.”

“Gitarın pabucunu dama mı attın?”

“Biraz öyle oldu ama bateriye yeni kavuştuğum için biraz hevesimi alıyorum. Gitarın benim için ne kadar farklı ve özel bir yeri olduğunu biliyorsun.”

“Bunu bildiğim için sordum zaten. Gitarsız bir Yağız düşünemiyorum.”

“Emin ol ben de düşünemiyorum. Sen neler yapıyorsun? Göksel’le konuşmak dışında tabii.”

Gökhan güldü. “Köpek gibi çalışıyorum,” dedi hislerini en dürüst biçimiyle ifade ederek. “Dokuz saat mesai mağazayı açıp kapatmakla beraber on saati buluyor, ortalama iki saat de yolda geçiyor ve günün on iki saati, yani yarısı sadece işe gidiyor. Bazı günler sakin oluyor, genelde oturuyoruz ama bazı günler çok yoğun ve yorucu geçiyor; eve pestilim çıkmış hâlde dönüyorum. Para kazanmak çok zor.”

Yağız ona anlayışla baktı. Gökhan kendi parasını kazanmak zorundaydı ve bu yüzden İstanbul’a geldiğinden beri çalışıyordu. İlk bir ay bir kafede garsonluk yapmıştı fakat berbat çalışma koşullarından ötürü işi bırakmıştı. Günde on iki saate varan mesaisi oluyordu ve karşılığında çok düşük bir ücret alıyordu, o da buna daha fazla dayanamayıp istifa etmişti. Birkaç gün iş aradıktan sonra şu an çalıştığı mağazayla bir iş görüşmesine gitmişti, konservatuvar öğrencisi olması işi alması konusunda büyük rol oynamıştı. Gökhan’ın güçlü iletişim yeteneği, kibarlığı, ikna kabiliyeti müzik bilgisiyle birleşince mağaza sorumlusu Ayşegül ondan çok memnun kalmıştı ve Gökhan birkaç günlük deneme sürecinin ardından orada çalışmaya başlamıştı. Her iş gibi bu işin de yorucu yönleri vardı fakat sabit çalışma saatleri, gününde tak diye yatan maaşı ve üstüne aldığı primler onu çalışma konusunda motive ediyordu.

“Bu hayatta ne zor değil ki?” diyen Yağız iç çekti. “En azından bu şekilde geçecek son yaz tatilin. Seneye mezun olduğumuzda ikimiz de önümüze bakabilecek, sevdiğimiz işi yapabileceğiz.”

“Aynen öyle,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Bu gerçeğe tutunuyorum.”

“Bizimkiler nasıl? Görüşüyor musun?”

Gökhan ve Yağız’ın çok fazla ortak arkadaşı vardı ama Gökhan onun İstanbul’da yaşayan yakın arkadaşlarından bahsettiğini hemen analdı.

“Hafta başında Barışların yanındaydım, biraz müzik çalıp bolca sohbet ettik. Seni sordular, selam da söylemişlerdi ama aklımdan çıktı tabii, şimdi hatırladım.”

“Aleykümselam,” diye karşılık verdi Yağız. “Onlar nasıl? Ne yapıyorlar?”

“İyiler, müzikle uğraşmaya tam gaz devam ediyorlar. Onlar hariç kimseyle görüşmedim henüz, işten vakit bulamıyorum.”

“Okuldakilerin yarısı evine döndü, yarısı da tatilde zaten. Senin müzik süreci nasıl gidiyor? Çalışıyor musun?”

“Tabii ki. Vakit buldukça gitarın başına geçiyorum; yazıyorum, besteliyorum, çalıyorum, söylüyorum. Dediğim gibi bu yaz birkaç eseri bitirmek hedefim.”

“Daha biten yok herhâlde?”

“Hayır, hem çok vakit bulamıyorum hem de mükemmeliyetçi delinin teki olduğum için sürekli bir şeyleri daha iyi yapmak için uğraşıyorum. Yine de yakın zamanda sana bir şeyler dinletmeyi umuyorum.”

“Çok merak ediyorum. Ortaya efsane işler çıkacağından eminim ve dört gözle, pardon, kulakla bekliyorum.”

Gülüştüler.

“İnancın çok değerli,” dedi Gökhan. “Teşekkür ederim kardeşim.”

“Ne demek Gök, her zaman. Sen yine de Göksel’le sohbete çok dalıp şarkıları boşlama.”

Gökhan gülse de utanmıştı. Onunla sohbet ederken zamanın nasıl geçtiğinin gerçekten farkına varmıyordu ve bunun önüne geçmesi gerekecekti.

“İlk zamanlar normal değil mi bunlar?” dedi. “Uzun uzun sohbet etmeler, birbirini tanımalar, yakınlaşmalar… Bir de şu an sadece mesajlaşıyoruz ve bu yüzden iletişim uzuyor.”

“Yakında buluşursunuz belki,” dedi Yağız ve göz kırptı. “Sohbetiniz iki günde ailelerden bahsedecek kadar koyulaşmışsa buluşma da yakındır diye düşünüyorum. Buluşun, karşı karşıya oturup bir şeyler yiyip için, sohbet edin, hareketlerinizi gözlemleyin, birbirinizi yakından tanıyın. Bu arada o da İstanbul’da değil mi?”

“Evet, Fatih’te oturuyormuş.”

“Biraz uzaktaymış ama bir feribota bakar yani, ikiniz de İstanbul’dasınız sonuçta. Baktın kızın sohbeti gerçekten hoşuna gidiyor, buluşma teklif et. Çok bekleme derim ben.”

“Benim de planlarım o yönde,” dedi Gökhan. Gülümsedi. “Hafta içi yemeğe çıkmayı teklif etmeyi düşünüyorum. Sence çok mu erken?”

“Bak sen,” dedi Yağız kaşlarını kaldırarak. “Erken falan değil bence. Birbirinizi daha önceden görüp ayaküstü de olsa sohbet ettiniz sonuçta, mesajlaşmanız da gayet güzel gidiyor gibi ve buluşmanızda bir sakınca görmüyorum. Aynı şehirdeyken günlerce mesajlaşmak saçma olurdu asıl, yan yana olmak varken mesajı kim ne yapsın bu devirde? Sen teklif et, o da kabul eder zaten.”

“Eder değil mi?”

“Eder,” dedi Yağız ikinci heceyi uzatarak. “Sen de kızın hoşuna gitmişsin ki seninle mesajlaşıyor, ailesinden bahsediyor. Üstelik bu kız seni iki kez gördü, sen sahnedeyken belki de saatlerce seni izledi.”

“Haklısın, güzel bir noktaya parmak bastın. O zaman ben duruma göre ortam müsait olduğunda teklif ederim. Kabul etmezse var ya çok pis göt olurum. Hesabı kapatır giderim.”

Yağız birkaç gür kahkahayı arka arkaya patlattığında Gökhan da acı acı güldü. Bunun ihtimali bile genç adamın ödünü koparmaya yetiyordu.

“Aynı şimdi olduğu gibi çok pis gülerim,” dedi Yağız kahkahalarını susturabildiğinde. “Ama merak etme, böyle bir şey yaşanmaz. Sen kardeşine güven.”

“Umarım yaşanmaz,” dedi Gökhan gözlerini biraz açarak. “En son biriyle randevuya çıktığımda iki sene öncesiydi, İpek’le çıkmıştık ama zaten arkadaş olduğumuz için o kadar gerilmemiştim. Göksel’le daha önce aynı ortamda hiç uzun süre bulunmadık.”

“Her şeyin bir ilki vardır, derler. Sen kötüyü çağırma, pozitif düşün; zaten ben bir aksilik çıkacağını düşünmüyorum. Gelişmelerden haberdar edersin.”

“Ederim elbette,” dedi Gökhan. “O zaman ben artık kapatayım. Daha odamı da toplayacağım ve yemek yapacağım; sonra da duşa girip kafe için hazırlanacağım. Sonra yine konuşuruz, tamam mı?”

“Tamam kardeşim. Sana kolay gelsin, akşam için de iyi eğlenceler.”

“Teşekkür ederim. Öpüyorum seni, kendine iyi bak.”

“Ben de öptüm,” deyip ona öpücük attı Yağız. Gökhan güldü. “Görüşürüz.”

Gökhan aramayı sonlandırıp telefonla yavaşça çenesine vurmaya başladı. Bu olaydan en yakın arkadaşına bahsetmek, onun fikirlerini almak iyi gelmişti. İçi rahatlamış bir şekilde koltuktan kalktı. Yakın arkadaşla sohbet etmek, gülüp eğlenmek güzel eylemlerdi ama ev işleri diye bir hayat gerçeği vardı ve yapılmak üzere Gökhan’ı bekliyordu.

Odasına girdiğinde ilk iş olarak Göksel’in akşam için seçtiği tişörtü daha sonra ütülenmek üzere sandalyenin sırtına bıraktı. Gülümseyerek tişörte baktıktan sonra odasını toplarken dinlemek için bir şarkı açtı.

“Simidini fırlatırdı / Kaparlardı martılar…”

“Tüm derslerini verdiğini duydum,” dedi Emrah’ın annesi. Muhatabı Göksel’di. “Tebrik ederim, artık son senen.”

“Evet, hepsini verdim,” diye onayladı Göksel. “Çok teşekkür ederim.”

“Bizim hergelenin alttan dersleri kaldı,” dedi Emrah’ın babası oğluna yandan bir bakış atarak. “Neyse ki daha iki senesi var.” Göksel’e baktı. “Seni bu başarından ötürü tebrik ediyorum güzelim.”

Göksel ona cevap verecekti ki Emrah önce davrandı:

“Sadece bir dersim kaldı, o da hocanın yüzünden oldu. Aynı dersten çok kişi kaldı.”

“Yüzlerce öğrencisi olan hocalardan birisi demek ki,” diye araya girdi Göksel. “Her bölümde böyle hocalar maalesef ki oluyor ama ben Emrah’ın o dersi seneye vereceğinden eminim. Endüstriyel Tasarım zaten yeterince zor bir bölüm, Emrah gayet iyi iş çıkarıyor.”

Emrah, Göksel’e minnet dolu bir bakış attığında genç kadın ona tatlı bir gülümseme gönderdi.

“Duydun,” dedi Emrah babasına. “Bölümüm gayet zor olmasına rağmen Göksel’in de dediği gibi iyi iş çıkarıyorum, hakkımı yeme.”

“Göksel öyle diyorsa,” dedi babası. Emrah’ın ailesi Göksel’i çok severdi; onun kibar, ağırbaşlı ve olgun karakterini takdir ediyorlardı.

Göksel onlara bir gülümseme gönderdikten sonra yemeğine devam etti. Sipariş ettiği sebze yemeğinin tadını sevmişti; sebzeler son derece tazeydi ve az yağlı yemek oldukça hafifti. Genç kadının et yemekleriyle arası çok yoktu, özellikle dışarıda yemekten hiç hoşlanmıyordu çünkü genelde yemeğin çok ağır bir tadı oluyordu ve bu da onun midesini bulandırıyordu. Buranın et yemeklerinin güzel olduğunu biliyordu, bir iki sefer kendisi de denemişti ama bu sıcakta tercih etmedi. Onun tam karşısında oturan Emrah’sa içinde sebzeler olan et sotesini iştahla yiyordu. Emrah üç yıldır spor yaptığı için onun karbonhidrat ve protein ağırlıklı beslendiğini, eti de oldukça sevdiğini biliyordu.

Emrah üstündeki mavi gözleri fark edince başını kaldırıp karşısında oturan Göksel’e baktı.

“Tadı çok güzel sanırım,” dedi Göksel çenesiyle tabağı işaret ederek. “Çok iştahlı yiyorsun.”

“Güzel,” diye onayladı Emrah. “İstersen tadına bakabilirsin. Şu köşesine hiç dokunmadım.”

“Küçük bir parça yiyebilirim,” diyen Göksel çatalını tabağın en köşesinde duran et parçasına uzattı. Normalde çok samimi olduğu arkadaşları hariç diğerlerinin tabağından yemek yeme huyu yoktu fakat Emrah’ın iştahlı yiyişi onu meraklandırmıştı.

Göksel çatalına aldığı parçayı yerken Emrah onu izledi. Ağzındaki eti yavaşça çiğneyen Göksel bakışlarını Emrah’a çevirdi. Genç adamın kahverengi gözleri kendi yüzüne odaklanmıştı.

“Nasıl?” diye sordu Emrah. “Sevdin mi?”

Göksel ağzındaki lokmayı yuttuktan sonra, “Sevdim,” dedi. “Tadı çok hafif, az baharatlı ve az yağlı; tam da sevdiğim gibi.”

“Ben de öyle seviyorum. Et gurmesi sayılırım ve et konusunda burası benden tam not aldı.”

Göksel gülerek, “Bunu restoranın sahibine de söylemelisin,” dedi. “Bundan memnun olacağına eminim.”

“Et gurmesi olarak tescillendiğim gün kendisiyle konuşmayı düşünüyorum,” dedi Emrah. Üst dişlerini gösterecek şekilde gülümsedi. “Bakarsın yemekleri beleşe getiririm. Günlük olarak almam gereken protein miktarını ve et fiyatlarını düşününce benim için epey iyi olurdu.”

“Geleceğin Vedat Milor’u.”

Emrah kalın ve gür sesiyle kahkaha attığında masadakilerin bakışları ona döndü. “Ben sadece etlere hâkimim, onun gibi birinin yakınından bile geçemem.”

“Ne oluyor?” diye sordu Emrah’ın annesi.

“Göksel’le et gurmeliğim hakkında konuşuyorduk,” dedi Emrah annesine bakarak. “Bir gün bunu tescillendirirsem bedavaya et yiyebileceğimi söyledim, o da bana, ‘Geleceğin Vedat Milor’u,’ dedi.”

“Sen ve gurmelik mi? Endüstriyel tasarımcı adayı ve sporcu sıfatlarının yanına bir sıfat daha eklemeyi mi düşünüyorsun?”

“Elbette hayır. Şaka yapıyordum sadece ama bir anlığına kendimi gurme olarak düşününce eğlendim.”

Aile büyükleri yeniden iş sohbetine dalarken Emrah oflayarak önüne döndü. Hem o hem de Göksel sessizce yemeklerini yedi. Göksel yemeğini bitirdikten sonra birkaç fotoğraf çekmek için masadan kalkarken Emrah da ona eşlik etti.

“İş muhabbetlerinden içim şişmişti,” dedi Emrah ellerini pantolonunun ceplerine sokarken. “Biraz deniz havası alalım. Sen çekimini nerede yapacaksın?”

“Manzara güzel olursa şehri çekebilirim ya da mekânı çekerim. Sen ne yapacaksın?”

“Yanında durup nasıl çalıştığını izleyeceğim. Hesabındaki fotoğraflardan sonra senin çalışırken nasıl göründüğünü daha çok merak ettim.”

“O niyeymiş?”

“Çünkü çok güzel fotoğraflar çekiyorsun.”

Göksel’in bu beklenmedik iltifat karşısında yanakları pembeleşti. Emrah ilk kez ona iltifat ediyordu.

“Ah, teşekkür ederim.”

“Utandın,” dedi Emrah gülerek. Dikkatli bakışlarından Göksel’in kızaran yanakları kaçmadı. “Çok tuhafsın gerçekten. Başkası olsa övünür, sen ise utanıyorsun.”

“İltifat senden gelince çok beklenmedik oldu.”

“Haklısın. Sana daha önce iltifat ettiğimi hatırlamıyorum.”

Göksel bunun ilk sefer olduğunu bilse de bir şey söylemedi.

Deniz kenarına ulaşan ikili korkuluklara yaslandı. Emrah manzarayı izlerken Göksel makinesiyle ilgilenmeye başladı. Şehir manzarasını da güzelce aydınlatılmış ve süslenmiş mekânın içini de çekmeyi düşünüyordu.

“Beni çeker misin?” diye sordu Emrah.

Göksel şaşırarak ona baktı. “Seni mi?”

“Evet,” dedi. Vücudunu Göksel’e çevirip kalçasını korkuluklara yasladı. “Senin gibi bir profesyonelin kadrajına girmek isterim.”

“İstiyorsan çekeyim tabii. Nerede poz vermek istersin?”

“Bu işi bilen sensin, sen söyle.”

Göksel mekânın içini inceledikten sonra, “Korkuluklara yaslanıp poz verebilirsin ya da masaların birine oturabilirsin,” dedi. Mavi gözlerini Emrah’ın yüzüne çevirdi. “Hangisini tercih edersin?”

“Ayakta kalsam daha iyi.”

Emrah, Göksel’in yönlendirmeleriyle çok güzel ışık alan bir yerde durdu. Korkuluklara yaslanan genç adamın arkasında Boğaz ve İstanbul manzarası vardı, birkaç adım solundaysa içinde yapma çiçeklerin olduğu bir vazo duruyordu ve sarı ışıklar onun kumral saçlarının rengini ortaya çıkarırken kahverengi gözlerini de sanki bal rengindeymiş gibi gösteriyordu.

“Poz verebilirsin,” dedi Göksel. “Öncesinde istersen saçını ve kıyafetlerini düzelt.”

“Saçımla kıyafetlerimde bir sorun mu var?” diye sordu Emrah.

“Pek sayılmaz ama saçlarının önünü düzeltsen fena olmaz.”

“Sen gerçekten çok ince şeylere dikkat ediyorsun.”

“Her fotoğrafçı gibi.”

Emrah saçlarının önünü düzeltti. “Oldu mu?”

“Evet, şimdi poz ver bakalım.”

Emrah ciddi bir ifadeyle kameraya baktı. Emrah, kemikli yüzü sayesinde yaşından daha olgun görünen yakışıklı bir gençti. Açık kahverengi gözleri beyaz yüzünde, kalın kaşlarının altında zekâyla parlıyordu. Kemerli burnu, dolgun dudakları ve geniş çenesiyle güçlü bir ifadeye sahipti. Fiziksel olarak sahip olduğu güç, yüz hatlarında da mevcuttu.

“Beni öldürecekmişsin gibi bakıyorsun,” dedi Göksel. “Biraz daha sevimli görünmeyi dener misin?”

“Ne?” Emrah afalladı. “Nasıl bakıyorum?”

“Az sonra üstüme atlayıp beni gırtlaklayacak gibi bakıyorsun. Zaten sert bir yüzün var, iyice sertleştirmesin mi diyorum?”

Emrah başını biraz yere eğip güldüğünde Göksel deklanşöre basıp bu anı ölümsüzleştirdi. Fotoğrafta Emrah’ın kısılan gözleri adeta yok olurken güçlü beyaz dişleri de parıl parıl parlıyordu.

“Sakın bana az önce fotoğrafımı çektiğini söyleme,” dedi Emrah gülmeyi kestiğinde. Göksel gözlerini kaçırınca başını iki yana salladı. “Gülerken fotoğrafımın çekilmesinden hiç hoşlanmam.”

“Bence içten bir fotoğraf oldu. Gel de bak istiyorsan.”

Göksel Emrah’a çektiği fotoğrafı gösterdi. Fotoğraf gerçekten de çok içtendi ve Emrah da oldukça hoş çıkmıştı.

“Nasıl ya?” diye mırıldandı Emrah. Göksel’in gözlerine baktı. “Güzel bir fotoğraf olmuş.”

“Sana söylemiştim. Hadi bir tane daha gülmediğin ama öldürecek gibi de bakmadığın bir poz ver.”

“Sert yüz hatlarımın olması benim elimde değil.”

“Ama o hatların en sert hâlini kullanmamak senin elinde. Hadi şu masaya otur, elini çenene yasla ve tebessüm ederek kameraya bak.”

“Peki, nasıl istersen.”

Emrah, Göksel’in dediklerini birebir yaptı. Göksel onun karşısına oturup makineyi yüzüne yaklaştırdı.

“Çok yakın değil mi sanki?” dedi Emrah.

“Bu işi bilen bendim, unuttun mu az önce dediğini?”

“İyi, tamam.”

Emrah yeniden tebessüm edip doğrudan kameraya baktı. Göksel her şeyin mükemmel olduğuna emin olduktan sonra deklanşöre bastı.

“Nasıl oldu?” diye sordu Emrah.

Göksel çektiği fotoğrafı açıp önce kendisi inceledi. Hem arkadaki mekân hem de Emrah çok güzel çıkmıştı. Genç adamın etkileyici ve derin bakışlarının bu fotoğrafın odak noktası olmasını isteyen fotoğrafçı bunu başarmıştı.

“Bence oldukça iyi bir fotoğraf olmuş,” deyip fotoğrafı Emrah’a gösterdi. “Sen ne dersin?”

Emrah uzun uzun fotoğrafı inceledi. “Sen gerçekten de muhteşem bir fotoğrafçısın,” dedi. Karşısında oturan kadına baktı. “Çok beğendim. İkisini de bana atar mısın?”

“Eve geçtikten sonra atarım ve çok teşekkür ederim.”

“Kesinlikle hesabımda paylaşacağım.”

“Çok memnun olurum.”

İkili tekrardan deniz kenarına yürüdü. Göksel mekânın ve şehir manzarasının birer fotoğrafını çektikten sonra makinesini kapattı. Burada çok farklı fotoğraflar çekemeyeceğini bildiği için boşuna efor sarf etmesine gerek yoktu.

“Masada bana arka çıktığın için teşekkür ederim,” dedi Emrah. “Babamı bilirsin, bazen çok üstüme gelebiliyor ve bunu herkesin yanında yapmaktan da çekinmiyor. Sen araya girince daha fazla konuşmadan sustu.”

“Kötü bir niyeti olmadığına eminim ama bu konuları başkalarının yanında açmaması daha iyi olur elbette. Sonuçta hepimiz senin iyiliğini istiyoruz.”

“Niyet kadar onu gösterme şekli de önemli. Neyse işte, sağ ol.”

“Rica ederim.”

Emrah önüne dönüp, manzaraya bakarken Göksel de çantasından telefonunu çıkarıp internetini açtı. Sosyal medya hesabından bir yeni bildirim gelmişti ama bu bildirim ne beğeni ne yorum ne de takip bildirimiydi; bu bir mesaj bildirimiydi. Genç kadın bildirim penceresini aşağı çekip gelen mesaja baktı.

Gökhan Uygur: Merhaba, nasılsın?

Tükürüğü nefes borusuna kaçan Göksel öksürürken, elini gerdanına bastırıp olası bir öksürük silsilesinin önüne geçti. Kocaman açılan gözleriyle ekrana baktı, doğru görüp görmediğini anlamak için mesajı bir kez daha okudu ve gayet doğru gördüğünü anladı.

Gökhan ona mesaj atmıştı.

Kalbi güm güm atan Göksel eğer yalnız olduğu bir yerde olsaydı buna sesli bir tepki verebilirdi ama içinde bulunduğu ortam yüzünden tüm tepkisini içinden vermek zorunda kaldı. İçinde bir volkan patlasa da duygularından oluşan lavları dışarı fışkırtmak yerine içeride tuttu.

Göksel Emrah’a kısa bir bakış attıktan sonra telefonunun ekranını kapattı. Oysaki Emrah mesajı görmüştü ve bu mesajın Göksel’in üzerinde yarattığı şok etkisini fark etmişti. Yine de bir şey çaktırmadı.

“Beni saymazsak sadece iki fotoğraf çektin,” dedi Emrah. “Başka çekmeyecek misin?”

“Çekecek çok bir şey yok,” dedi Göksel düşünceli bir sesle. Aklı hâlâ mesajdaydı. “Manzarayla mekânı çektim, onlar da yeter. Boşu boşuna hafızayı doldurmaya gerek yok.”

“Evet, düşününce haklısın.”

İkili bir süre konuşmadan sessizliğin ve deniz kokusunun tadını çıkardı. Boğaz’dan esen rüzgâr Göksel’in sarı saçlarını adeta dans ettiriyordu. Genç kadın dalgın gözlerle manzaraya bakarken Emrah da onu inceliyordu. Göksel’in sevgilisi olmadığından emindi, Gökhan Uygur adlı kişinin ona attığı mesaj da bir sevgiliye atmak için fazla resmîydi ama bu gencin ona attığı mesajın Göksel’i heyecanlandırdığı kesindi. Genç adam Göksel’in şu an bile onu düşündüğünden emindi. Anlaşılan insanlarla fazla muhatap olmayan Göksel kendisini aşarak yeni biriyle tanışmıştı. Emrah kendi kendine gülümsedi.

“Ben masaya döneceğim,” deyip Emrah’a baktı Göksel. Onu kendisini izlerken bulunca afalladı. “Gelecek misin?”

“Geleyim.”

Masaya dönen gençler ailelerini bıraktığı gibi buldu. Tatil planları hakkında konuşan büyükler, onların geldiğini görünce susup dikkatlerini gençlere verdi.

“Ne yaptınız?” diye sordu Emrah’ın annesi.

“Biraz deniz havası aldık,” diye cevapladı Emrah. “Göksel fotoğraflarımı çekti, sonra etrafı çekti.”

“Fotoğrafları merak ettim.”

“Göksel eve dönünce bana atacak, sana da gösteririm. Muhtemelen hesabımda paylaşacağım zaten.”

“Göksel’in her zamanki gibi harika bir iş çıkardığından eminim. Bu konuda çok yetenekli ve bilgili.”

“Çok teşekkür ederim,” dedi Göksel gülümseyerek. “Kendimi geliştiriyorum.”

“Pek de alçakgönüllüsün,” dedi Emrah’ın babası.

“Haddinden fazla,” diye araya girdi Emrah. “Eğer bir işte fazla iyiysen bununla övünmeyi bilmen gerekiyor ama Göksel değil övünmek, ne kadar iyi olduğunun farkında bile değil.” Göksel’e baktı. “En iyisi olmak istediğini biliyorum ama şu an olduğun pozisyon da herkesin kolay kolay ulaşamayacağı bir yerde. Bence fotoğrafçı kişiliğine gereken değeri vermen gerek.”

Bu laflar Göksel’i şaşkına çevirdi. Emrah’tan bu tarz bir konuşma beklemiyordu. “Fotoğraf konusunda iyi olduğumu biliyorum ama bunun hakkında övünmek hiç benlik değil. Ben fotoğrafımı çekerim, yorumunu da diğerlerine bırakırım.”

“Diğerlerinin seni övmesindense senin kendine hak ettiğin takdiri vermen bence daha önemli, Gök.”

“Elbette veriyorum ama gelişim bir süreç ve ben de gelişmeye devam ediyorum. Şu an bulunduğum konumdan memnunum ama hep daha iyisini istiyorum, bunun için de çabalıyorum. İnsanların da yaptığım işi takdir etmesi tabii ki çok hoşuma gidiyor ama bununla övünecek dünyadaki son kişi falanım. Biraz da kişilikle ilgili ve ben de böyleyim.”

“Sen böyle düşünüyorsan bana da saygı duymak düşer ama gerçek anlamda bu işte çok iyisin.”

“Teşekkür ederim, sağ ol.”

Onların bu konuşması ebeveynlerini şaşırttı. Göksel’le Emrah’ın farklı karakterlere sahip oldukları için çok anlaşamadıklarını, aile buluşmaları hariç nadiren görüştüklerini biliyorlardı ve aralarındaki bu mesafe onlara ikilinin birbirinden hazzetmediğini düşündürtüyordu. Bu akşam Göksel’in okul konusunda Emrah’a arka çıkması ve Emrah’ın Göksel’in fotoğrafçılığı hakkında övgü dolu sözler söylemesi gençlerin ebeveynlerine düşünceleri konusunda yanıldıklarını göstermişti.

“Göksel’in fotoğrafçılık alanındaki düşünceleri senin spor hakkındaki düşüncelerine benziyor,” diye bir yorumda bulundu Emrah’ın annesi Aslı. “İkiniz de yaptığınız işlerde oldukça iyi olsanız da her zaman daha iyisini istiyor ve bunun için çaba gösteriyorsunuz. Doyumsuzsunuz, mükemmeliyetçisiniz. Fazlası diğer her şey gibi zarar olan bu iki şeyi dozunda tuttuğunuz sürece sizi istediğiniz yere götüreceğinden eminim.”

“Evet, biraz benziyor,” diye annesine katıldı Emrah. “Ben Göksel’in aksine biraz övünüyorum sadece. Üç senede çok büyüdüm, benden daha uzun zamandır spor yapan adamları bile geçtim ve bunu dillendirmekten çekinmiyorum. Göksel gibi ben de daha iyisini hatta en iyisini istiyorum ama onun aksine bugünüme de fazlasıyla odaklanıyorum.” Genç adam bakışlarını Göksel’e çevirdi. “Gök daha çok yarın odaklı yaşıyor. ‘Bugün iyiyim ama yarın daha iyi olmam gerek’ diyor. Güzel bir düşünce ama bugünü yarının gölgesinde bırakınca insan bugünün güzelliklerini göremeyebiliyor. Benim dikkat çekmek istediğim nokta da buydu.”

Onun bu bilge cümleleri Göksel’in düşüncelerinde bir aydınlanmanın ortaya çıkmasını sağladı. Emrah söylediklerinde haklıydı: Göksel yarın odaklı biriydi ve yarın, bugün olduğundan bir adım daha ileride olmaya çalışırken bugün olduğu konumun tadını çıkaramıyor, bu şekilde kendisine de haksızlık yapabiliyordu. Çok iyi bir fotoğrafçı olduğunu biliyordu, özellikle genç yaşını dikkate alınca ama ulaşmak istediği noktaya hâlâ çok uzak olduğunu düşündüğü için kendisini küçük görebiliyordu. Bunun farkındaydı ama bu gerçeği bir başkasının ağzından duymak ona kötü hissettirdi ve bir noktada aydınlanma yaşamasına neden oldu. Kendisine haksızlık ediyordu ve bunu bir an önce sonlandırması gerekiyordu.

“Ne demek istediğini anladım,” diye karşılık verdi Göksel. “Haklılık payın var. Aradaki dengeyi sağlamak için çabalıyorum.”

Bundan sonra daha çok çabalayacaktı.

“Başarılı olacağını umuyorum.”

“Ben de öyle.”

Gençler birbirine gülümsedi. Bu şimdiye kadar onların arasında geçen en samimi konuşmaydı.

İki aile masada yarım saat kadar oturduktan sonra kalkmaya karar verdi. Aile babaları hesabı ödemek için kasaya ilerlerken diğerleri de ayaklanıp yavaşça restorandan çıktılar. Saatler akşam onu geçmesine rağmen cadde hâlâ son derece kalabalıktı, araçlarla yayalar yolları kaplıyordu. Yoğun insan kalabalığının arasında onlar da kendi araçlarına ilerlediler.

“Cuma akşamını herkes dışarıda geçiriyor anlaşılan,” dedi Göksel’in yanında yürüyen Emrah.

“Öyle görünüyor,” dedi Göksel. “Ama bu şehrin kalabalığı hiçbir zaman bitmiyor.”

“Orası öyle. Umalım da çok trafik olmasın.”

Engin’le Hakkı diğerlerinin yanına gelince iki aile de kendi arabasına bindi. Babalar şoför koltuğuna, anneler öndeki yolcu koltuğuna ve gençler de arka koltuklara oturdu. Annesinin oturduğu tarafa oturan Göksel bir süre bekleyip ebeveynlerinin konuşmadığını görünce çantasından telefonunu çıkardı. İnternete bağlandıktan sonra sosyal medya hesabına girdi. Kalbi yeniden hızlıca çarpmaya başlarken mesaj kutusunun en üstünde duran Gökhan’ın mesajını açtı. Gökhan ona bu mesajı atalı üç saat olmuştu. Genç adamın daha kısa sürede mesajına cevap almayı beklediği kesindi ama bu akşam meşgul olan Göksel ona ancak şimdi cevap verebilecekti.

Merhaba. İyiyim, teşekkür ederim; sen nasılsın?

Biraz resmî olduğunu biliyordu ama Gökhan’la samimi olmadıkları için bu resmiyetin gerekli olduğunu düşünüyordu. Genç kadın samimi olmadığı herkesle bu şekilde konuşuyordu.

Göksel mesajı gönderip ana sayfasına geri döndü. Bu akşam için hazırlanmaya başladığı andan itibaren hesabına bakamamıştı. Takip ettiği kişilerin son birkaç saatte yaptığı paylaşımlara bakmaya başladı. Severek takip ettiği ve Amerika’da yaşayan bir video grafiker New York’ta çektiği bir videoyu paylaşmıştı. Göksel videoyu büyük bir hayranlıkla izledi. Video grafikerin kullandığı çekim teknikleri gerçekten muhteşemdi. Göksel videoyu beğenip kaydetti. Bir gün aynı tekniklerle video çekmeyi mutlaka denemeliydi.

Paylaşılanlara bakmayı yeni bitirmişti ki Gökhan ona cevap verdi. Genç adamın birkaç dakika içinde verdiği bu hızlı cevaba şaşırırken annesiyle babasını yeniden kontrol etti. Babası pür dikkat aracı sürerken annesi de camdan dışarıyı izliyor, bir yandan da radyodaki haberleri dinliyordu. Göksel ikisinin de kendisiyle ilgilenmediğine emin olunca dikkatini yeniden telefonuna verdi. Şu an gergin ve heyecanlıydı, böyle hissettiği zamanlarda da mantıklı konuşma konusunda zorluk çektiği için ebeveynlerinin onunla ilgilenmemesi işine geliyordu. Gökhan’la konuşmaya ve onun kendisine neden mesaj attığını anlamaya odaklanmak istiyordu.

Ben de iyiyim, teşekkür ederim. Ne yapıyorsun? Sanırım pek uygun bir zamanda yazmadım

Gökhan’ın mesajını okuduktan sonra ona cevap verdi.

Dışarıda olduğum için telefona bakma fırsatını ancak şimdi bulabildim. Bir akşam yemeğindeydim, artık müsaitim. Sen ne yapıyorsun?

Mesajını gönderdikten saniyeler sonra Gökhan mesajı gördü. Genç adamın başka bir uğraşı olmadığını anlayıp tüm dikkatini kendisine verebileceğini düşündü. İlk mesajlaşmalarında da Gökhan ona saniyeler içinde cevap vermişti fakat çok kısa bir konuşma gerçekleştirdikleri için mesajlaşma hemen bitmişti ama bu akşam uzun sürebilirdi ve bu genç kadının kalp atışlarını sanki hızlı değilmiş gibi daha da hızlandırıyordu.

İyi o zaman, müsait olmana sevindim. Ben de gitar çalıyordum, yeni bitirdim

Araba durunca, Göksel başını kaldırıp camdan dışarı baktı. Öndeki araçların ilerisindeki trafik lambasının kırmızı ışığı yanıyordu. Yoğun bir trafiğin içindeydiler ve eve gitmeleri yine saatleri bulabilirdi. Yollarının çok uzun olduğunu anlayıp tekrar telefonuna baktı.

Gitarını yarın akşama mı hazırlıyorsun?

Mesajı anında görüldüğünde Gökhan’ın şu an kendisinden başka bir şeyle ilgilenmediğinden emin oldu. Genç adam şu an Kadıköy’deki evinin salonunda koltuğa uzanmıştı ve Göksel’le konuşuyordu. Genç kadının kendisine cevap verdiğini görünce elinden bıraktığı Fender’ı ise yerde öylece duruyordu.

Klasik gitarımı yarın akşama çoktan hazırladım. Bir de elektro gitarım var, zamanımın çoğunu da onu çalarak geçiriyorum aslında ve bugün de kendi projelerim üstünde çalıştım. Mesai çıkışından sonra eve döner dönmez müziğe sarılıyorum, şu an evde tek yaşadığım için yapacak daha iyi bir aktivitem de yok

Onun kendisi hakkında verdiği bu bilgiler Göksel’in kaşlarını kaldırmasına neden oldu. Gökhan kendi müziğini yapıyordu ve tek başına yaşıyordu, en azından şu an.

Kendi müziğini yapıyorsun demek. Hangi tarz ya da tarzlarda peki?

Mesajı yine anında görüldü. Gökhan’ın mesaj sayfasında beklediğini düşünmek ona sanki Gökhan karşısındaymış ve güzel kahverengi gözleriyle kendisine bakıyormuş gibi hissettiriyordu.

Blues ve rock tarzlarını karıştırıp şarkılarımda kullanmayı seviyorum. İki tarzı dinleyerek büyümemin bunda büyük etkisi var

Sen hangi tarzları dinlemeyi seviyorsun peki?

Onun gönderdiği ilk mesajı okuyunca Göksel’in aklına gelen ilk isim Yavuz Çetin oldu. Çetin de blues ve rock tarzlarında şarkılar yapan bir müzisyendi. Gökhan’ın geçen hafta onun parçasını çaldığını düşünürse genç adam onu dinliyordu ve belki de ondan ilham almıştı. Ona sormaya karar verdi.

Hangi müzisyenlerden etkilendin mesela?

Gökhan ona biraz uzun bir cevap verdi. Onun kendisi hakkında bu kadar açık olması ve Göksel istemeden bu kadar bilgi paylaşması genç kadını şaşırttı. Göksel kendisi hakkında son derece ketum biriydi ve Gökhan gibi paylaşımcı kişiler ona her zaman garip geliyordu.

En büyük ilham kaynağım Yavuz Çetin’dir. Henüz küçük bir çocukken onun gibi müzik yapmayı kafama koymuştum. Kendisi ilk gitarımı almamda çok büyük bir etkiye sahiptir. Onun dışında Duman’ın gitaristi Batuhan Mutlugil ve mor ve ötesi’nin solisti Harun Tekin diğer iki ilham kaynağım ve idollerimdir. Severek dinlediğim bir sürü müzisyen, grup var ama başta gelenler bunlardır. Biraz uzun bir mesaj oldu ama müzikten konuşmayı severim

Son cümlesi Göksel’i gülümsetti. Genç adamın içtenliği gözle görülecek kadar gerçekti.

Hepsi efsane isimler. Kim bilir seninle birlikte kaç kişiye daha ilham kaynağı olmuşlardır? Duman ve mor ve ötesi benim de severek dinlediğim gruplardır. Çok gürültülü olan rock türleri, metal ve rap hariç çoğu türü dinlerim. Favorilerim alternatif, soul, R&B ve poptur. Klasik müzikleri bunlar kadar sık dinlemem ama eser bilgim geniştir, özellikle ruhumu dinlendirmek istediğim akşamlarda açıp uzun saatler boyunca dinlerim

Gökhan mesajı saniyesinde görse de cevap vermesi o kadar hızlı olmadı. Kısa bir durgunluğun yaşandığı esnada Göksel camdan dışarıya baktı. Akşam yemeğini yemek için tercih ettikleri Beşiktaş her zamanki gibi kalabalıktı ama az önceki dehşet trafiği atlatmışlardı. Yol hâlâ dolu olsa da en azından ilerleyebiliyorlardı.

“Cuma akşamı Beşiktaş’a yemeğe gelmek çok da iyi bir fikir değilmiş,” dedi babası. “Avrupa Yakası buraya yığılmış, Anadolu tarafı da Kadıköy’dedir şimdi.”

“En yoğun kısmı atlattık,” diye cevap verdi Güzin. Arkasını dönüp kızına baktı. “Sen ne yapıyorsun bebeğim?”

“Arkadaşımla mesajlaşıyorum,” diye cevap verdi Göksel. “Yolumuz uzun ve zamanın geçmesine ihtiyacım var.”

“İyi bakalım.”

Annesi önüne dönünce kaşlarını çattı. Arkadaşım mı? O an böyle söylemesi gerektiğini biliyordu, Gökhan’la da arkadaş olma yolunda ilerliyorlardı ama bu akşam genç adamla doğru dürüst ilk kez sohbet ettiklerini göz önüne alınca bu kelimenin doğru olmadığını düşünüyordu. En azından şimdilik.

Dikkatini yeniden telefonuna verdi. Gökhan ona cevap vermişti.

Açıkçası tam da senden beklediğim tarzları dinliyormuşsun. Bunu nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama sana bakınca bu tarz müzikleri dinlediğin anlaşılıyor: Gürültülü olmayan, insanı huzurla dolduran ve derin düşüncelere iten müzikler

Göksel bu yorumu birkaç kişiden daha duyduğu için hiç şaşırmadı. Gökhan’ın demeye çalıştığı şeyi de çok iyi anlamıştı. İnsanların yaydığı enerjiler onların dinlediği müzikler konusunda karşı tarafa ipucu veriyordu. Saç kesimleri, makyaj tarzları, giyim tarzları hatta konuşma şekilleri bile dinledikleri müziklerden izler taşıyabiliyordu. Gökhan’ın da tarzına bakarak onun rock dinleyicisi olduğunu anlamıştı.

Demek istediğin şeyi anladım ve geçmişte birkaç kişiden de bu yorumu duydum. Senin de rock dinlediğin belli oluyor mesela

Gökhan ona hızlı bir cevap yazdı.

Genelde böyle söylerler

Göksel buna ne yazacağını düşünmeye başlamıştı ki Gökhan’ın yeni bir mesaj yazdığını görünce onu beklemeyi tercih etti.

Tatilin nasıl geçiyor? Neler yapıyorsun?

Gökhan’ın bu soruyu sorarak konuyu değiştirmesine ve yeni bir konu açmasına sevindi. Onun hakkında meraklıydı ve genç adamın kendisi hakkında anlatacağı şeyleri duymak istiyordu.

Zamanımın çoğu evde geçiyor; başta fotoğraflar olmak üzere bir şeylerle uğraşıyorum, vakit geçiriyorum. Sende durumlar nasıl?

Mesajı ona gönderip onun vereceği cevabı dört gözle bekledi. Gökhan geçen hafta kendi hayatından birazcık da olsa bahsetmişti ama şimdi daha ayrıntılı anlatmasını umuyordu. Kısa bir bekleyişin ardından Gökhan ona cevap yazdı.

Anladığım kadarıyla okul maratonundan sonra dinlenmeye bakıyorsun ki çok da haklısın, okul süreci her öğrenci için son derece yorucu oluyor. Bana gelecek olursam geçen hafta bahsettiğim müzik mağazasında satış danışmanlığı yapıyor ve haftanın altı günü orada çalışıyorum; cumartesi akşamları Parça’da sahne alıyorum ve boşta kalan zamanlarımda da genelde eserlerimin üzerinde çalışıyorum, arkadaşlarımla vakit geçiriyorum. Tatil yaptığım söylenemez ama sevdiğim işleri yaptığım için keyifli geçiyor

Onun yaptıklarından bu kadar uzun ve ayrıntılı bahsetmesini beklemiyordu ama bundan hoşnut oldu. Gökhan hayatı hakkında açık birine benziyordu ve bu açıklık Göksel’in kafasındaki soru işaretlerini gideriyordu.

Evet, gerçekten yorucu bir seneydi ve ben de dinlenmeye bakıyorum

Senin içinse yoğun bir yaz oluyormuş ama keyif alıyorsan sıkıntı yok demektir. Sahne almaktan, arkadaşlarınla vakit geçirip sosyalleşmekten hoşlanan birine benziyorsun

Karşı taraf hakkında direkt soru sormak yerine varsayımlarda bulunarak merak edilen konuda bilgi edinmek güzel bir taktikti, Göksel de bunu uyguladı ve başarılı da oldu.

Kesinlikle öyleyim. Dışarıya çıkmaktan, insanlarla zaman geçirip sosyalleşmekten büyük keyif alırım. Bu yüzden bu yoğunluk beni o kadar da yormuyor hatta iyi geldiğini bile söyleyebilirim. Sen bu konularda nasıl birisin? Benim tam tersimmişsin gibi hissediyorum

Göksel bu mesajı okuyunca onun tespitine gülümsedi.

Evet, ben sosyal birisi sayılmam, fazla arkadaşım da yoktur ama olanlarla iletişimde kalmaktan hoşlanırım

Gökhan’ın cevabı her zamanki gibi hemen geldi.

Az olsun öz olsun diye düşünüyor olmalısın. Benim arkadaşım çoktur ama dostum olarak gördüğüm, kendimi açıp kişisel şeylerimi paylaştığım insan sayısı çok azdır. İnsan herkesle arkadaş olabiliyor ama herkesle dost olamıyor neticede

Neyse, derin konulara girmeyeyim. Bir Yengeç burcu olarak derinlere dalmak benim için çok kolay ama şu an dalmasam daha iyi, seni de sıkmayayım

Peş peşe gelen bu iki mesajı okuyan Göksel kendi kendine güldü. “Demek Yengeç burcusun,” diye düşündü. “O hâlde doğum günün yaklaştı, belki de geçti bile.”

Parmaklarını klavyede gezdirip ona cevap yazdı.

Evet, öyle düşünüyorum ve söylediklerine tamamen katılıyorum. Derinlere girme meselesine gelecek olursam ben de derinlere dalmayı severim, bundan sıkılmam yani

Mesajı ona gönderip onun cevabını bekledi.

Bunu duyduğuma sevindim ama bu akşamlık derinlere dalmasak daha iyi. Bir soru sorayım: Sen hangi burçsun?

İçten içe derin meselelere girmemelerine sevinerek -çünkü bunun için çok erken olduğunu düşünüyordu- ona cevap verdi.

Doğum günüm 6 Aralık, Yay burcuyum ve tüm özelliklerini olmasa da birçoğunu taşırım

Ona bu mesajı gönderdikten sonra camdan dışarı baktı. Onları çevre yoluna götürecek tünelin içinde ilerliyorlardı.

“Emrahlar nerede?” diye sordu.

“Arkamızdaydılar,” diyen babası dikiz aynasından arkaya baktı. “Sanırım şu beyaz arabanın arkasındalar.”

Göksel arka camdan baktığında babasının dediği beyaz arabanın arkasındaki Emrahların arabasını gördü. Şoför koltuğunda oturan Hakkı’yı seçebiliyordu ama karanlık araçtaki anneyle oğul görünmüyordu.

“Evet, onlar,” diye onayladı. “İyi bari, çok arkada kalmamışlar.”

“Kalmazlar,” dedi babası. “Hakkı’da o göz yok.”

Göksel tekrar telefonuna baktığında Gökhan’ın cevap verdiğini gördü.

Yay burçlarıyla anlaşırım, senin de Yay olmana sevindim. Peki kaç yaşındasın?

“Demek sevindin,” diye düşündü. Gökhan’ın kullandığı bu kelime seçimi onu gülümsetti.

 Yirmi bir yaşımdayım ama bu aralıkta yirmi iki olacağım. Sen kaç yaşındasın ve doğum günün ne zaman?

Göksel dışarı bakıp babasıyla konuştuğu için ona bir dakika kadar geç cevap vermişti ama Gökhan mesajı saniyesinde görüp hızlıca cevap verdi.

9 Temmuz’da yirmi bir olacağım ben de

Ondan yedi ay büyük olduğunu fark edince şaşırdı. Onunla hemen hemen aynı yaşlarda olduğunu biliyordu fakat ondan büyük olacağını hiç düşünmemişti. Yedi ay çok kısa bir zaman dilimiydi, arada bir yıl bile yoktu fakat Göksel yine de şaşırdı.

Çok az kalmış

Mesajı kısa olsa da yazacak başka bir şey bulamadı.

Evet, önümüzdeki hafta

Gökhan da kısa bir cevap yazınca konuşmayı uzatma ihtiyacı hissetti.

Planlar var mı?

Mesajına kaşlarını çatarak baksa da gönderdi.

Ben bir plan yapmadım ama arkadaşlarım sürpriz bir kutlama hazırlayabilir, sağ olsunlar hiç unutmazlar

Genç adamın çevresinin geniş olduğunu düşününce buna hiç şaşırmadı. Gökhan’ın doğum günü yazın olduğu için okul arkadaşlarının büyük kısmı evine dönmüş oluyordu ama genç adamın İstanbul’da da bir sürü arkadaşı vardı ve onlar da bir şeyler hazırlıyordu.

Doğum günlerinde hatırlanmak insanı mutlu ediyor, kutlamalar da eğlenceli geçiyor. Arkadaşların sürpriz bir kutlama hazırlarsa harika vakit geçireceğinden eminim

Ona cevap verdikten sonra konuşma sayfasından ayrılıp müzik dinlediği uygulamayı açtı. Henüz yolları uzundu ve akşam yapılan araba yolculuklarında müzik dinlemeye bayılıyordu. Çantasından kulaklıklarını çıkarıp taktı ve en sevdiği müzisyenlerden biri olan The Weeknd’in şarkılarını karışık çalmada açtı. Bu adamın şarkılarını akşam yolculuklarında dinlemekten büyük zevk alıyordu.

Gökhan’la olan konuşma sayfasına geri dönüp genç adamın attığı mesajı okudu.

Kesinlikle katılıyorum. Haftaya göreceğim bakalım neler olacağını

Göksel konuyu değiştirdi.

Çalıştığın mağaza da Kadıköy’de mi?

Bu sefer Gökhan onun mesajını saniyesinde görmedi. Bir işi çıktığını düşünen Göksel ekranını kilitleyip, çalan şarkıyı dinleyerek camdan dışarısını seyretti. İstanbul’un akşamlarını gündüzlerinden daha çok seviyordu. Şehrin her noktasından yükselen rengarenk ışıklar beton mezarlığına renk katıyor ve şehri biraz daha canlı gösteriyordu.

Çalan şarkıya ve yola dalıp şarkı bitene kadar geçen birkaç dakikada etrafı izledi. Yeni bir şarkı çalmaya başlayınca, kendine gelip telefonunun ekranını açtı. Gökhan ona iki dakika önce cevap vermişti. Konuşmalarına girdi.

Evet, işim de evim de Kadıköy’de. Sen nerede yaşıyorsun?

Göksel konservatuvarın da önceden Kadıköy’de olduğunu biliyordu. Şimdilerde konservatuvar binasında restorasyon işlemi yapılıyor, bina başka bir amaçla kullanıma hazırlanıyordu; konservatuvar ise Maltepe’ye taşınmıştı. Gökhan okulu Kadıköy’de diye oraya yerleşmiş olmalıydı, çalıştığı yerleri de oradan ayarlaması gayet normal bir durumdu. İstanbul gibi büyükşehirlerde trafik çok büyük bir sorundu ve insanlar da trafiğe minimum oranda maruz kalmak için oturacakları yeri okullarına ya da iş yerlerine yakın semtlerde seçiyorlardı.

Ben de Fatih’te oturuyorum

Gökhan mesajını üç saniye içinde gördüğünde araya birkaç dakika girmiş olsa da tekrardan sanki karşılıklı konuşuyorlarmış gibi mesajlaşmaya devam edeceklerini anladı.

Tesadüfe bak, benim okulumun ana kampüsü de orada ve hâliyle arada yolum düşüyor. Fatih çok kalabalık bir yer, yerli yabancı sayısız turist var. Yine de tarihî havası ve eski binalarından hoşlanıyorum

“Tesadüfe bak.” Onun kelime seçimi bu sefer Göksel’e kaşlarını kaldırttı. İstanbul Üniversitesinin merkez kampüsü on yıllardır Fatih’teydi, Göksel de Gökhan’ın bu üniversitenin konservatuvarında okuduğunu ondan mesaj geldiği günden beri biliyordu fakat konservatuvarın farklı bir ilçede hatta karşı kıtada olmasından dolayı onun bu üniversite bünyesinde bir öğrenci olduğu hakkında hiç düşünmemişti. Sanki Gökhan bir başka üniversitedeymiş gibi hissetmişti ama genç adam onun evine dakikalar uzaklıkta olan üniversitenin konservatuvarında öğrenciydi ve söylediği gibi Fatih’teki kampüse gerek okulla ilgili işler gerek bazı etkinlikler gerekse arkadaşlarıyla zaman geçirmek için geliyor olmalıydı.

Evet, üniversitenin güzel bir kampüsü var. Genel olarak Fatih’te aşırı tarihî yer bulunuyor, senin de dediğin gibi bu da inanılmaz turist çekiyor. Burası turistler için farklı ve ilginç yeni bir yer ama burada doğup büyüyen benim için artık sihirli olmaktan çok uzak. Kalabalık çok yorucu, bana kalacak olursa beş dakika durmam ama üniversiteyi bitirene kadar buradayım mecburen

Bu sefer kendisi hakkında o ayrıntı verdi ve bundan rahatsızlık duymadan mesajı ona gönderdi. Gökhan’ın sohbetinden hoşlanmıştı. Genç adam içten bir şekilde konuşuyordu ve bunu yaparken mesafesini koruması, laubali olmaktan çok uzak olması Göksel’in takdirini kazanmıştı. Gökhan insanlarla nasıl iletişim kurması gerektiğini kesinlikle biliyordu.

Fatih’i mi sevmiyorsun yoksa genel olarak İstanbul’u mu sevmiyorsun?

Ona hızlıca cevap verdi.

Genel olarak İstanbul’u sevmiyorum. Kocaman bir beton mezarlığına dönüşmüş, farklı milletlerden milyonlarca insanı içine hapsetmiş ve ruhsuz gri binaların arasında onları yavaşça öldüren hastalıklı bir şehir. Eskiden çok güzel bir şehirmiş ama o güzel ruhunu öldürüp mezarına da beton dökmüşler

Gökhan mesajını görse de bir süre hiçbir eylemde bulunmaması ona fazla süslü konuştuğunu düşündürttü. Belki de bu kadar betimleme yapmasına gerek yoktu.

O böyle düşünürken Gökhan nihayet cevap yazdı.

İstanbul hakkında yazılan tüm tanımlamaları elbette okumadım ama bu tanımlama okuduklarım arasında favorilerimden biri oldu. Çok güzel tanımladın, ben de üzülerek hak verdim. Nüfus şimdikinin yarısı olsa, beton yığınlarının yarısından çoğu yıkılıp dümdüz edilse ve yerlerine ağaçlar dikilse belki de dünyanın en güzel şehri olabilecek bir şehir ama göç almaya ve betona gömülmeye devam ediyor. Üzücü bir konu, bu yüzden daha fazla konuşmayalım. Neticede üzücü şeylerden konuşmak için mesajlaşmıyoruz

Göksel gülümseyerek bir anlığına camdan dışarı baktı. Mesajlaşmaya başladığından beri bunun kaçıncı gülümsemesi olduğunu bilmiyordu bile.

Bunu biz bile düşünebiliyorken bu alanda uzman ve yetkili insanların bu konuda hiçbir şey yapmaması ironik ama dediğin gibi bu konular hakkında konuşmak için mesajlaşmıyoruz. Ben de sana bir soru sorayım: Sen nerede doğup büyüdün?

Kendisinin tüm hayatı İstanbul’da geçtiği için bu konuda anlatacak çok bir şeyi yoktu fakat Gökhan’ın olmasını umdu. Böylece hem konuşacak konuları olurdu hem de Gökhan hakkında yeni şeyler öğrenebilirdi.

Genç adam ona cevap yazmaya başladı ve bu uzun bir süre devam etti. Göksel bu kadar uzun yazdığına göre anlatacak farklı şehir deneyimleri olduğunu düşünerek sevindi. Gökhan’ın mesajını saniyelerce beklemek zorunda kaldı fakat sonunda okunacak uzun bir mesaj aldı.

Şimdi anlatacaklarımdan sonra muhtemelen bu soruyu hiç sormamış olmayı dileyeceksin ama ben anlatmaya başlayayım. Bir asker çocuğuyum ve her asker çocuğu gibi benim de çocukluğum farklı şehirlerde geçti. Ailem aslen Sakaryalı ama ben Elazığ’da dünyaya geldim. Bebekliğim Elazığ’da geçti, okula Aydın’da başlayıp ilköğretimi Aydın’la beraber Bayburt, Bolu ve Kırşehir’de okudum. Liseye Kırşehir’de başlayıp ikinci senesinde Kütahya’ya taşınmamızla birlikte kalan üç sınıfı Kütahya’da okuyup oradan mezun oldum. 18 senelik hayatımda altı şehir gezdikten sonra kapağı İstanbul’a attım işte ve üç senedir de buradayım. Okuması bile yorucu olan, yaşamasıysa dehşet derecede yorucu olan bir hayat hikâyesi

Göksel bu mesajı okuduktan sonra başının döndüğünü hissetti. Genç kadın ona nerede doğup büyüdüğünü sorarken aklında asla böyle bir mesaj alacağı düşüncesi yoktu. Askerlerin şehir şehir gezdiğini bilse de bu kadar kısa sürede bu kadar şehir gezeceklerini düşünmezdi. Gökhan’ın da dediği gibi bu son derece yorucu olmalıydı, özellikle küçük çocuklar için. Sürekli şehir değiştirmek çevre, okul, öğretmen ve arkadaş değiştirmek demekti ve küçük bir çocuk için bu ekstra zor olmalıydı.

Gerçekten de okurken yoruldum. Sürekli şehir değiştirmek senin için zor olmadı mı? Bir yere alışmışken tak diye kendini hiç bilmediğin bir şehirdeki bir okulda, çevrende hiç tanımadığın öğretmenler ve öğrencilerin olduğu başka bir yerde bulmak çok da hoş olmasa gerek

Gökhan ona önceki mesaja göre hızlı bir cevap verdi.

Değildi zaten ama bir noktada alıştım ve güzel olan taraflarına odaklanıp keyfini çıkardım. Konargöçer bir yaşam sürmek sosyal, girişken ve çevresi geniş biri olmamda çok etkili oldu. Uygurlar yerleşik hayata geçen ilk Türkler ama biz onlardan değildik. Bu, yapmayı sevdiğim bir espridir

Onun bu esprisi Göksel’i güldürdü.

Çok iyi espri, sevdim

Bu göçebe hayatın olumlu taraflarına odaklanman mantıklı bir karar olmuş ve üstünde güzel etkiler bırakmış, kişiliğini inşa etmiş. Bundan sonra sanırım bir süre bir yerde sabit kalmak istersin

Engin’le Güzin kızlarının güldüğünü fark ettiler ama hem arkadaşıyla mesajlaşmaya devam ettiği hem de kulağında kulaklıkları olduğu için kim olduğuna dair bir soru sormadılar. Karı koca birbirine meraklı meraklı bakmakla yetindi.

Bir sene daha garanti İstanbul’dayım ama sonrası için neler olacağı hakkında en ufak bir fikrim yok. Yüksek ihtimalle bir süre daha İstanbul’da dururum. Buranın kalabalığı beni de çok yoruyor ama özellikle müzik alanında burada işler yapmak diğer şehirlere kıyasla daha kolay

Çoğu sektörde durum aynı olduğu için Göksel onun ne demek istediğini çok iyi anladı.

İnsan çok olunca fırsatlar da çok oluyor. Umarım sen de gönlünden geçen neyse onu başarırsın ve gelecek planlarını da dilediğin gibi inşa edebilirsin

Onun bu kibar mesajı ve güzel dilekleri Gökhan’ı mutlu etti. Göksel’in ince tavırları hoşuna gidiyordu.

Çok teşekkür ederim. Hem ben hem de ülkenin mevcut şartlarına rağmen hayalleri için didinip çabalayan tüm gençler gönlünden ne geçiyorsa onu elde edebilir umarım. Hepimiz bunu hak ediyoruz

Senin ne gibi gelecek planların var? Bahsetmek ister misin?

Göksel ona yine gülümseyerek cevap yazdı.

Ne kadar güzel ve ince bir dilek bu. Hayallerimize ulaşmak için diğer ülkelerdeki yaşıtlarımızdan kaç kat daha fazla çabalayıp, resmen mücadele ettiğimizi düşünürsek kesinlikle hepimiz hayallerimize ulaşmayı hak ediyoruz, hem de dibine kadar

Kendi gelecek planlarımdan bahsedebilirim elbette. En büyük hayalim büyük şirketlerle büyük projelerde çalışmak. Mesela ünlü dergilerin fotoğraf ve video çekimleri, köklü şirketlerin reklam çekimleri yer almak istediğim projelerden. Bir stüdyo kurup normal insanlar için çekimler yapmaktansa sektörün hareketli ve asıl can damarında işin uzmanlarıyla beraber çalışmak istiyorum. Bu dediklerim tabii ki ben mezun olur olmaz gerçekleşmeyecek hatta muhtemelen gerçekleşmesi yıllar alacak ama buna göre bir kariyer şekillendirmesi yapmayı düşünüyorum. Biraz ayrıntılı konuştum ama umarım açıklayıcı olmuştur

Gelecek planlarından uzun uzun bahsettiği bu mesajı ona gönderdi. Gökhan’ın samimiyeti ve kendisinden uzun uzun bahsetmesi Göksel’in de kendisinden uzunca bahsetmesini sağlamıştı. Genç kadın ikili ilişkilerinde karşıdaki kişinin tavırlarına göre tavır almayı, kendisine nasıl yaklaşılıyorsa karşı tarafa da öyle yaklaşmayı öğrenmişti ve Gökhan için de şu an aynısını yapıyordu.

Büyük hayallerin varmış ama hepsini tek tek gerçekleştireceğinden eminim. Hesabındaki fotoğraflar genç yaşına rağmen ne kadar profesyonel olduğunun kanıtı ve zamanla daha da gelişeceğini düşünürsek kendini görmek istediğin o büyük projelerin içinde bulunacağından hiç şüphem yok

Onun bu mesajı Göksel’i gülümsetti.

Çok teşekkür ederim, ben de böyle umuyorum

Göksel Fatih’e yaklaştıklarını fark ettiğinde telefonun ekranını kapatıp bir kulaklığını da kulağından çıkardı. Gökhan’la mesajlaşırken dakikaların geçip gittiğini fark etmemişti.

“Göksel aramıza döndü,” dedi dikiz aynasından ona bakan babası. “Kiminle konuşuyordun?”

“Arkadaşımla,” diye cevap verdi Göksel. “Yeni tanıştığım biri. Biz yemekteyken mesaj atmış da ancak yemekten sonra dönebildim.”

“Kimmiş bu yeni arkadaş?”

“Gökhan. Hesabımda fotoğrafını paylaştığım müzisyen genç. O fotoğraftan sonra tanıştık.”

“Ne?” diyen Güzin omzunun üstünden arka koltukta oturan kızına baktı. “O çocukla mı tanıştınız? Ne zaman?”

“Fotoğrafı paylaştığım günün akşamı fotoğrafı görüp mesaj atmıştı, kendi hesabında paylaşmak için izin istedi ve ben de paylaşabileceğini söyledim. Geçen hafta da kızlarla yine o kafeye gittik ve çıkışta tanışıp biraz sohbet ettik, takipleştik falan.”

Engin ve Güzin birbirine şaşkınlıkla baktılar.

“Daha önce hiç bahsetmedin,” dedi annesi yeniden kızına bakarak.

“Bahsi açılmadığı içindir.”

“İyi bakalım. Ne yapıyormuş bu Gökhan? Tanıştığınıza göre biliyorsundur herhâlde.”

“İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenci, önümüzdeki sene son senesiymiş onun da.”

“Bak sen, konservatuvar öğrencisiymiş demek. Çok da seçkin bir okulda eğitim görüyor, müzikle arası çok iyi olmalı.”

“Öyle zaten. Çok iyi gitar çalıp çok da güzel şarkı söylüyor, genç yaşına rağmen bu işte usta denecek kadar iyi.”

“Ne güzel. Sanatla ilgilenen gençleri takdir ediyor ve destekliyorum.”

Engin çok ilgili görünmemeye çalışarak sordu: “Nereliymiş, nereden gelmiş, ailesi ne iş yapıyormuş?”

Güzin ona uyarıcı bir bakış atsa da Engin omzunu silkti.

“Babamın klasik soruları,” dedi Göksel baygın bir bakışla. “Ailesi aslen Sakaryalıymış ama kendisi Elazığ’da doğmuş, babası asker olduğu için de şehir şehir gezerek büyümüş.”

“Asker mi?” dedi Engin şaşırarak. “Rütbesi neymiş?”

“Baba! Elbette sormadım rütbesini falan.”

“Kendisi söylemiştir belki diye dedim.”

“Söylemedi.”

“Öğrenirsin zamanla,” demekle yetindi Engin. Gökhan’ın babasının asker olduğunu duyunca rahatladı. Asker çocuklarının genelde daha iyi yetiştirilmiş, terbiyeli ve eğitimli olduğuna çok kez şahit olmuştu. “Daha yeni tanışmışsınız. Birbirinizi gerçek anlamda tanımak için zamanınız var.”

“Evet, öyle.”

Arabanın içine bir sessizlik yayıldı ve bu sessizlik eve varana kadar devam etti. Oturdukları sokağa vardıklarında Engin arabayı park etmeden önce Göksel’le Güzin araçtan indi. O esnada Emrahların siyah arabası da sokağın başında belirdi.

“Hah, Aslılar da geldi,” dedi Güzin. “Biraz arkada kalmışlardı ama yetiştiler.”

Göksel yol boyunca telefonuyla ilgilendiği için Emrahların nerede olduğunu görmemişti, bu yüzden bir yorum yapmadı.

Hakkı arabayı anneyle kızın önünde durdurunca Aslı’yla oğlu araçtan inip diğerlerinin yanına gitti.

“Çok keyifli bir akşamdı,” dedi Aslı. “En kısa zamanda tekrar yapalım ama bu sefer bizde toplanalım.”

“Bizim için de öyleydi,” dedi Güzin. “Hepimizin müsait olduğu bir gün büyük bir zevkle geliriz. Öyle değil mi Göksel?”

“Kesinlikle,” dedi Göksel başını sallayarak. “Belki Emrah’ın daha çok fotoğrafını çekerim.”

Emrah ona baktı. “Ben de seni çekeceksem neden olmasın?”

“Fotoğraf çekmeyi seviyorum, çekilmeyi değil.”

“Birkaç fotoğraf için hatırımı kırmayacağına inanıyorum. Ben de gülerken fotoğrafımın çekilmesini sevmezdim ama sen çektin ve ortaya çok güzel bir fotoğraf çıktı. Senin gibi fotoğraf konusunda uzman, açı ve pozlara hâkim birinin de kadrajda nasıl görüneceğini merak ediyorum.”

“O gün gelince bakarız, şimdiden söz vermeyeyim.”

Göksel fotoğraf çekmeye âşıktı, fotoğrafının çekilmesindense nefret ediyordu. Fotojenik biri olmadığını düşünüyordu ve her ne kadar poz verme konusunda çok bilgili olsa da kamera karşısında heyecanlandığı ve utandığı için asla poz veremiyordu. Kameranın önü onun için gerginlik, arkası da huzur kaynağıydı.

İki aile vedalaştıktan sonra evlerine dağıldı. Göksel elini yüzünü yıkayıp odasına kapandı. Onun için uzun ve yorucu bir akşam olmuştu, genç kadın artık ayaklarını uzatıp dinlenmek istiyordu. Üstündeki pembe elbiseyi çıkarıp yerine sarı pijama takımını giydi, saçlarını tepeden çok sıkı olmayacak şekilde at kuyruğu yaptı ve önceliğini bu akşam çektiği fotoğraflara verdi. İstanbul manzarası, mekânın içi ve Emrah’ın iki fotoğrafı olmak üzere çektiği dört fotoğrafı fotoğraf makinesinden telefonuna aktardı. Bir süre fotoğrafları inceledi. Boğaziçi Köprüsü’nü fotoğrafın merkezine alarak çektiği manzara fotoğrafını oldukça sevmişti, gönderi atabileceği kadar şaşaalı bir fotoğraf değildi ama hikayesine atabilirdi. Bunun hakkında düşünmeyi sonraya bırakarak Emrah’ın fotoğraflarını bir internet sitesine yükleyip genç adamın fotoğrafları kalitesi bozulmadan indirebilmesi için bir link oluşturdu.

Ünlü bir mesajlaşma uygulamasına girip kişileri arasından Emrah’ı buldu. Oluşturduğu linki ona gönderdi.

Bu linke tıklayarak fotoğraflarına ulaşabilir ve kaliteleri bozulmadan telefonuna indirebilirsin

Mesajı da ona gönderip uygulamadan çıktı. Göksel çektiği fotoğrafların üstünde düzenlemeler yapmayı da çok seviyordu ama Emrah’la samimi olmadıkları için düzenlenme işini kendi zevkine göre yapması için genç adama bıraktı.

Sosyal medya uygulamasına girdi. Gökhan dakikalar önce ona cevap yazsa da onun mesajına ancak şimdi bakabildi.

Böyle olacağını biliyorum ve rica ederim

Gökhan’ın ona olan inancı ve kibar sözleri hoştu. Genç adam onunla yeni tanışmalarına rağmen bu kısacık sürede fotoğrafçılığı hakkında Göksel’in çoğu arkadaşından daha destekleyici şeyler söylemişti ve onu motive etmişti. Bunu yaparken de o kadar içtendi ki Göksel onun gerçekten dürüst olduğunu anlayabiliyordu.

Aradan geçen uzun dakikalar için bir açıklama yapma ihtiyacı hissederek ona mesaj yazmaya başladı, aynı zamanda konuşmayı da devam ettirecekti.

Yoğun bir akşam trafiğini atlatıp eve yeni girebildim, eve girip üst baş değiştir falan derken anca şimdi yazabiliyorum, kusura bakma

Yarın yine kafede çıkacak mısın?

Yazdığı mesajları bir kez okuduktan sonra art arda ona gönderdi. Göksel mesajlaşırken çok geç cevaplar verilmesinden hoşlanmaz, kendisi de mesajı görür görmez cevap verir ve araya zaman girmişse açıklamasını yapardı. Gökhan’la da yeni tanıştığı için ona özellikle açıklama yapmak istedi. Onunla sanki yüz yüze konuşuyormuş gibi mesajlaşırken bir anda ortadan kaybolmuştu ve Gökhan’ın bunu sanki sürekli yapıyormuş gibi düşünmesini istemiyordu.

Emrah’tan cevap gelince ekranın üstünde beliren bildirime dokunup onunla olan konuşma sayfasına girdi.

Teşekkür ederim

Fotoğraflar gerçekten çok güzel, emeğine sağlık

Parmaklarını klavyede hızlıca gezdirip ona cevap yazdı.

Asıl ben teşekkür ederim, beğenmene sevindim

Odası Göksel’in odasının hemen üstünde olan Emrah bu mesajı okuyunca kıs kıs güldü. Göksel ona hemen cevap verdiğine göre telefonu elindeydi ve bu da Gökhan Uygur isimli gençle konuştuğunun kanıtıydı.

“Yere bakan yürek bakan seni,” dedi kendi kendine. “Hayırlı işler.”

Sırıtarak ona cevap verdi.

Paylaşacağım zaman seni etiketleyeyim mi?

Göksel tavana kısa bir bakış atıp mesaj yazdı.

Nasıl istersen öyle yap, bana fark etmez

Bu akşam ikilinin arkadaşlıkları için bir kilometre taşıydı. Masada Göksel’in Emrah’a arka çıkması, onun fotoğraflarını çekmesi, ikilinin deniz kenarında ettikleri sohbet ve Emrah’ın onun fotoğrafçılığı hakkında övgüler yağdırıp genç kadın hakkında son derece doğru olan varsayımlarda bulunarak onu desteklemesi beş senelik arkadaşları süresince ilk kez yaşanan olaylardı ve ikili arasındaki mesafeyi azaltmayı başarmıştı. Göksel ve Emrah bu zamana kadar çok iyi anlaşamadıklarını düşünüyordu, bu doğruydu da ama bu akşam fark etmişlerdi ki ikisi de büyüdükçe ve hayata daha olgun bakmaya başladıkça aslında birbirlerini anlayabiliyorlardı. Ayrıca ikisi de karşı tarafın kendisinden pek de hoşlanmadığını düşünüyordu fakat bu akşam ikisi de yanıldığını görmüştü.

O zaman etiketlerim

Eser sahibi her zaman belirtilmeli

Göksel Emrah’ın bu mesajlarını okuyunca tebessüm etti.

Dürüst olmam gerekirse bu konuda ben de böyle düşünüyorum ve etiketlemenden memnun olurum

Onun mesajlarını anında gören Emrah bunu da anında gördü. Göksel’in odasının hemen üstündeki kendi odasında olan genç adam üstü çıplak bir şekilde yatağında uzanıyordu ve telefonunda Göksel’le olan konuşma sayfası açıktı.

Elbette etiketlerim Gök

İyi geceler

Göksel’den de iyi geceler diye cevap gelince uygulamadan çıkıp telefonunu komodine koydu ve onu Gökhan’la konuşmaya devam etmesi için rahat bıraktı. Eğer bir şeyler varsa ya da olursa bunu öğreneceğini biliyordu.

Bir süre Göksel’den cevap bekleyen ama alamayan Gökhan ayağa kalkıp Fender’ını amfiden ayırdı ve duvardaki askısına astı. Hazır eli değmişken dağılan etrafı da şöyle bir topladı. Bu akşam işten çıktıktan sonra Göksel’e mesaj atmıştı, evine gidene kadar geçen sürede ondan herhangi bir cevap alamamıştı; eve gelip yarım saat kadar uzanmış, bu esnada da yine telefonda vakit geçirmişti fakat Göksel’den cevap gelmemişti. Bir an mesajı silmeyi düşünse de sonra bunun iyi bir fikir olmadığına kanaat getirmiş, onun işi olabileceğini ve mesajı görünce cevap yazacağını düşünüp müzikle ilgilenmeye başlamıştı. Klasik gitarının bakımlarını yapıp yarın için hazırladıktan sonra elektro gitarına sarılmış ve bir buçuk saat kadar son zamanlarda üzerinde çalıştığı besteleri çalmıştı. Gitar çalarken sık sık telefonunu kontrol etse de Göksel’den cevap gelmemişti. Genç kadın nihayet ona cevap yazabildiğinde Gökhan’ın mesajının üstünden üç saat geçmişti ve birkaç dakika içinde onun cevap verdiğini gören Gökhan gitarını resmen yere atıp telefonuna sarılmıştı. Uzun dakikalar boyunca onunla mesajlaşan genç adam bu sohbetten son derece keyif almıştı, Göksel’in sohbetinden fazlasıyla hoşlanmıştı. Onunla konuşurken zamanın nasıl geçtiğini anlamayan Gökhan, Göksel bir anda cevap vermeyi bıraktığında saatin gece yarısına yaklaştığını fark ederek şoke oldu. Onun cevap vermediği aralıkta salonu toparlayan genç adam telefonunu yeniden eline aldığında mesaj bildirimini gördü ve sevinerek konuşma sayfasına girdi.

Yoğun bir akşam trafiğini atlatıp eve yeni girebildim, eve girip üst baş değiştir falan derken anca şimdi yazabiliyorum, kusura bakma

Yarın yine kafede çıkacak mısın?

Genç kadının ilk mesajda yaptığı açıklama onu gülümsetti. Açıklama yapma zorunluluğu asla yoktu ama karşı tarafı düşünüp açıklama yapmasından kesinlikle memnun oldu. Gökhan da önemsediği insanlara bazı nedenlerle geç dönünce sebebini mutlaka belirtiyordu ve bu onun için karşı tarafa değer verdiğini göstermenin bir yoluydu. Göksel’in kendisine henüz değer vermediğini biliyordu, bunun için çok erkendi ama onun da böyle bir huyu olmasına sevindi.

Uzun parmaklarını klavyede gezdirip ona cevap yazdı.

Yerli bir fotoğrafçının profilinde gezinen Göksel, Gökhan’dan mesaj gelince yarım dakika kadar bekleyip onun mesajını açtı.

Hiç önemli değil. İstanbul trafiğinden kurtulup sağ salim evine vardıysan sıkıntı yok

Evet, yarın akşam yine sahnedeyim. Bu yaz istisnasız her cumartesi oradayım

Ona cevap verdi.

Vardım vardım, bir trafik krizini daha atlattım

Bu yaz senin için dolu dolu geçecek gibi duruyor

Gökhan onun bu iki mesajını saniyesinde gördü. Genç adam şu an kendisinden kilometrelerce uzakta, karşı yakadaydı ama ikisi de aynı mesaj sayfasındayken aradaki bunca mesafeye rağmen onu hemen karşısında hissediyordu.

Sevindim. Bana gelecek olursam evet, bu yaz benim için yoğun ve dolu dolu geçecek. Yaz ayları benim için üniversiteye başladığımdan beri yoğun geçiyor aslında. Çalışma hayatının yanında iki senedir kafede sahne alıyorum, bu yaz bir de gitar dersi verdiğim öğrencim var ve üçü birden beni fazlasıyla meşgul ediyor. Senin bu yaz için planların var mı?

Gökhan’ın kendisi hakkında verdiği bu bilgileri ilgiyle okuyan Göksel, onun bir öğrencisi olmasına şaşırdı.

Özel ders veriyorsun demek. İlk öğrencin mi?

Benim yaz için öyle özel bir planım yok. Ebeveynlerim izne çıktığında hep beraber tatile gidip 1-2 hafta ailecek kafa dinliyoruz, onun dışında da genelde İstanbul’da oluyorum ve arkadaşlarımla vakit geçiriyorum. Yüksek ihtimalle bu yaz da benzer şekilde geçer

Göksel odasının kapısı tıklatılınca hızlıca telefonunun ekranını kapatıp, “Gel,” diye seslendi. Kapı açılınca babasının uzun bedeni göründü. Babası akşam yemeği için giydiği kıyafetleri çıkarmış, onun yerine pijama takımını giymişti.

“Annenle ben yatmak için odamıza çekileceğiz de öncesinde sana bakmak istedim,” dedi odaya girip. “Ne yapıyorsun?”

“Hiç,” dedi Göksel hemen. “Sosyal medyada takılıyordum öyle.”

“Emrah’a fotoğraflarını gönderdin mi?”

“Evet, az önce gönderdim.”

“İkinizin hiç anlaşamadığını düşünüyordum ama bu akşam olanlar yanıldığımı gösterdi.”

Babası yatağın ayak ucuna oturup kızına baktı. Göksel’in babası Engin ellilerinin ortasında, kumral saçları yer yer kırlaşmış, mavi gözlü karizmatik bir adamdı. Ağırbaşlı, görgülü ve nazik tavırlarıyla çevresinin saygısını kazanmıştı. Kızı Göksel de onun bu özelliklerini takdir eder, ona büyük saygı duyardı.

“Emrah ve ben çok farklı karakterlere sahibiz,” dedi Göksel. “Bunu en iyi ikimiz biliyoruz ama hiç anlaşamıyor da değiliz. Hayata baktığımız pencereler ve hayattan istediklerimiz farklı diyelim fakat bu birbirimizi anlamamıza engel değil elbette.”

“Evet, Emrah’ın karakteri senden çok zıt ama ikinizin yeri gelince anlaşabildiğini görmek beni sevindirdi,” dedi babası samimi bir şekilde. “Masada okul konusunda ona arka çıkman da çok güzel bir davranıştı. Senden daha azını beklemezdim.”

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel gülümseyerek. “Emrah’ın okul konusunda elinden geleni yaptığını biliyorum, takdir edilmeye ihtiyacı var.”

“Her çocuğun takdir edilmeye ihtiyacı vardır,” dedi babası net bir sesle. “Özellikle de ebeveynleri tarafından.”

“Haklısın.”

Engin şefkatle kızının sarı saçlarını okşadı. “Sen yaz boyunca evdesin, istediğin saatte uyuyup uyanabilirsin ama yarın işe gitmesi gereken annenle ben uyumak zorundayız,” deyip yataktan kalktı. “Sana iyi geceler güzelim.”

“Size de iyi geceler.”

Babası odadan çıktığında Göksel bir süre onun arkasından baktı. Geniş bir gülümseme yüzünü süslerken ailesi konusunda ne kadar şanslı olduğunu bir kez daha fark edip bunun için şükretti. Evin dışında kötü şeyler yaşasa da ne zaman evinin kapısından içeri girse yuvasında olduğunu bilmişti, annesiyle babasının şefkatine sığınıp onların yanında huzur bulmuştu.

Telefonunun ekranını açtığında Gökhan’ın kendisine cevap verdiğini gördü.

Evet, ilk öğrencim. 13 yaşında bir oğlan çocuğu. Sekiz aydır ders veriyorum, daha yeni sayılır

Anladım. İstanbul devasa bir şehir olduğu için burada da yapılacak bir sürü şey var aslında

Onun mesajlarını okuduktan sonra bir süre cevap olarak ne yazabileceğini düşündü. Babasının yanına gelmesi dikkatini dağıtmıştı. Önceki mesajlara şöyle bir göz gezdirdikten sonra ona cevap verdi.

Epey de küçükmüş. Nasıl ilerliyor dersleriniz?

Evet, İstanbul bu konuda çok seçenek sunuyor. Özellikle yaz aylarında festivaller, konserler düzenleniyor ve ben de müsait oldukça katılıyorum. Eğlenceli oluyor

Mesajları saniyesinde görüldü ve Gökhan cevap yazmaya başladı.

Güzel ilerliyor. Öğrencim Aras çok yetenekli, bir o kadar da hırslı bir çocuk ve sekiz ayda çok yol kat etti. Aynı disiplinle çalışmaya devam ederse geleceği çok parlak bir gitarist olabilir

Konserlere sık gider misin?

“Gökhan böyle dediğine göre Aras gerçekten de gelecek vaat eden bir çocuk olmalı,” diye düşündü. Genç adamın ne kadar usta bir gitarist olduğunu biliyordu ve onun gibi usta birinden bu yorumları duymak herkesin başına gelmezdi.

Ne güzel. Senin gibi bir hocası varken motivesini kaybetmeyeceğine ve senden çok şey öğreneceğine eminim

Yani, konserden konsere akmam ama sevdiğim müzisyenler geldikçe ve fırsat buldukça gidiyorum. Senin konserlerle aran nasıl?

Gökhan’ın yüz ifadesini göremese de yazdığı ilk mesajı okuduğunda gülümsediğini hissetti.

Teşekkür ederim, çok incesin. Konserlere gitmeyi çok severim ama ben de ancak fırsat bulunca gidebiliyorum

Ona kısa bir cevap yazdı.

Anladım

Telefon ekranına boş boş baktı. Bir şeyler yazmak istese de yazacak bir şey aklına gelmiyordu. Bu akşam onun için oldukça uzun ve yorucu geçmişti, vücudu ona artık dinlenmesi gerektiğine dair işaretler gönderiyordu.

Onun tek kelimelik bu mesajı Gökhan’ı duraklatırken genç adam nasıl bir cevap verebileceğini düşünüyordu. Bunun gibi tek kelimelik mesajlardan hiç hoşlanmazdı, başka biri olsaydı görüldü atar geçerdi ama Göksel’le ilk sohbetlerinde böyle bir şeyi elbette yapmayacaktı.

Bir süre düşündükten sonra parmaklarını klavyede gezdirip bir mesaj yazdı.

Belki bir gün birlikte gideriz

“Höst! Hızın 200, yavaş lan!” dedi kendi kendine. “Sil bunu sil. Daha ilk günden ne konseri ne birlikte gitmesi, daha neler.”

Yazdığı mesajı göndermeden silip boş gözlerle ekrana bakmaya başlamıştı ki Göksel’in yazdığını gördü. Cevap bulma yükünden kurtulduğunu düşünüp sevinmek üzereydi fakat Göksel’in mesajını okuduğunda suratı düştü.

Ben artık müsaadeni isteyeyim. Benim için uzun ve yorucu bir gündü, artık yatıp dinlensem iyi olacak

Derin bir nefes alırken ona cevap yazdı.

Elbette, müsaade senindir. İyi geceler, görüşürüz

Mesajı gönderdiğinde Göksel mesajını anında gördü ve ona hızlı bir cevap yazdı.

Sana da iyi geceler. Görüşmek üzere

Ona bu mesajı gönderen Göksel önce konuşma sayfasından, sonra da uygulamadan çıktı. Telefonunu komodine bırakıp yatağına uzandı ve başını yastığına koydu. Elini çarpan kalbinin üzerine yerleştirirken bakışlarını da tavana sabitledi. Kaşlarını çatarak konuşmalarını, birbirlerine söylediklerini düşündü; telefonuna kısa bir bakış attı, kaşlarını biraz havaya kaldırıp sevimli bir ifade takındı. Aynı saniyelerde şehrin diğer yakasında oturan Gökhan da aynı pozisyondaydı; koltukta uzanıyordu, sol kolunu da başının altına koymuş tavanı izliyordu. Sağ eliyle karnındaki telefonuna dokunduğunda hoş bir gülümseme yüzünde çiçek gibi açtı.

“Gitarın tonu enfes,” dedi Barış. Başını kaldırıp gitarın sahibi Gökhan’a baktı. “Ne yapıyorsun oğlum bu gitarlara? Bana da öğret.”

Gökhan gülümseyerek, “Çok kurcalıyorum,” diye cevap verdi. “Neticede insan yapımı bir alet ve belli bir çalışma mekanizması var, onu çözünce işler kolaylaşıyor. Doğasını bozmadan izimi bırakıyorum diyelim.”

“Sen gitara resmen başka bir kimlik kazandırmışsın. Fender da çaldım Stratocaster da çaldım ama seninkinde farklı bir şeyler var.”

“Her gitarist kendi gitarında kendi imzasını taşır, gitarların eşsiz olmasının sebebi de budur. İltifatların için de teşekkür ederim.”

Barış amfinin üstünden kalkarken gitarı bırakmadı. “Şu eşsiz canavarla bir parça çalalım bakalım,” dedi. Sarp’a döndü. “Bizim şarkıyı çalalım.”

“Kayda da alalım,” dedi Sarp. Kendi telefonunu arkadaşına uzattı. “Böyle bir canavarda şarkımızı çalarken bunun ölümsüzleştirilmesini isterim.”

“Çok haklısın,” diyen Barış telefonu kameranın ikisini de çekebileceği bir köşeye koydu. “Kayda başlıyorum.”

“Bası ben çalayım mı?” diye sordu Gökhan. “Notaları biraz hatırlıyorum, bir yerde yazıyorsa rahatça çalarım.”

“Kâğıtlarda var,” diyen Barış masayı işaret etti. “Ana riff üstünden ilerliyor zaten, çalması çok kolay.”

Gökhan notaların yazdığı kâğıdı bulup notalara şöyle bir göz gezdirdi. Bas gitarı eline alırken kâğıdı da nota sehpasına yerleştirdi.

“Bas çalmayalı ne kadar oldu?” diye sordu Barış.

“Aylar oldu,” dedi Gökhan. “En son şubatta mı ne Yağız’ınkini çalmıştım.”

“Bakalım paslanmış mısın?” diyen Barış güldü. Telefondan kaydı başlatıp diğerlerinin yanına gitti. “Hazırsak başlıyoruz. Son iki üç dört.”

Sarp bateriyi çalmaya başladıktan birkaç saniye sonra Barış gitarı çalmaya başladı, onu da Gökhan takip etti. Çaldıkları parça Barış, Sarp ve şu an aralarında olmayan basçı arkadaşları Kuzey’in bir süredir üzerinde çalıştıkları şarkıydı. Gökhan hepsini yakından tanıdığı ve onlarla zaman geçirdiği için çalıştıkları şarkıları biliyor, şimdi olduğu gibi bazen onlarla beraber çalıyordu.

Barış şarkıyı söylemeye başladı. Şarkı sözleri üzerinde hâlâ çalışıyorlardı ama sözleri büyük oranda tamamlamış sayılırlardı. Şarkı sözlerinin yazımı ve şarkının bestelenmesi aşamasını genelde Barış yapıyordu; düzenlemeleriyse grupça yapıyor, şarkılara son hâlini birlikte veriyorlardı.

Barış nakarata girdiğinde Gökhan ona eşlik etmeye başladı. Barış yan gözle Gökhan’a bakarken Gökhan ona göz kırptı. Gökhan arkadaşlarının müzik tarzını seviyordu -grup rock türünde şarkılar yapıyordu ve Gökhan da büyük bir rock müzik hayranı ve dinleyicisiydi-, yaptıkları şarkıları da beğeniyordu ve bu yüzden şarkıların notalarını, sözlerini hatırlaması zor olmuyordu.

Barış yüksek bir baritondu ama daha çok pes seslerini kullanmayı seviyordu, Gökhan da son derece tiz bir tenordu ve çoğunlukla tiz seslerini kullanmayı tercih ediyordu fakat parçanın nakaratında şarkının yazıldığı aralığa bağlı kalarak orta tonlu göğüs sesiyle şarkıyı söyledi.

Şarkının iki kıta ve iki nakarat kısmı bitince solosunun olduğu geçiş kısmı geldi. Barış Gökhan’ın gitarıyla soloyu çalmaya başladığında memnun bir gülümseme takındı. Gitarın tonu gerçekten enfesti ve bakımı Gökhan gibi bir usta tarafından düzenli olarak yapıldığı için sesi tertemiz çıkıyordu. Böyle usta bir elin değdiği gitarı çalmak Barış için benzersiz bir tecrübeydi. Genç adam Gökhan’ın gitaristliğine gıpta ediyordu.

Solo boyunca Gökhan beklediğinden iyi bir performans sergiledi. Aylardır bas gitar çalmamasına ve şarkının notalarını tam olarak ezbere bilmemesine rağmen çalarken hiç zorluk yaşamadı. Bu da doğal olarak onu sevindirdi. Gitar çalmaya klasikle başlamış, birkaç ay sonra elektro gitarla amfi alarak yıllar boyunca bu ikisini çalmıştı ve iki gitarda da oldukça iddialıydı; bas gitarsa bu ikisine göre çok daha nadir çaldığı ve kendisine pek güvenmediği bir gitar türüydü ama onda da epey yol kat ettiğini bu performansla beraber fark etti.

Şarkı bittiğinde Barış bir ıslık çaldı. “Gitar değil bu, canavar,” dedi Gökhan’a dönerek. “Soloyu çalarken ellerimin arasından fırlayıp kendi kendine çalacağını düşündüm.”

Gökhan başını kaldırıp kahkaha attı. “O senin ustalığından kaynaklanıyor kardeşim,” dedi. “Çalınan gitar elbette önemlidir ama iş onu çalan kişide biter.”

“Eyvallah kardeşim ama senden ipuçları alacağım.”

“Ne zaman istersen.”

Barış, Gökhan’dan üç yaş büyüktü ve Bilgisayar Mühendisliği mezunuydu. On ay bir yerde bilgisayar mühendisi olarak çalışmıştı ama müziğe ağırlık vermek istediği için işten ayrılıp kendisini tamamen müziğe adamıştı. Bölümünü sevmiyor değildi ama onun asıl tutkusu müzik yapmaktı. Öyle ki genç adam son zamanlarda müzik alanında lisans eğitimi almayı bile düşünüyordu. Seneye üniversite sınavına girip konservatuvarların yetenek sınavlarına hazırlanmak gibi planlar yapmaya başlamıştı. Gökhan’ın konservatuvar öğrencisi olması ve okulundan övgüyle bahsetmesi bu konuda ona hem istek hem de cesaret vermişti.

Sarp da Elektrik-Elektronik Mühendisliği öğrencisiydi. Aslında bu sene mezun olması gerekiyordu ama birkaç dersini veremediği için okulu uzamıştı. Bölümünün zor olması ve genç adamın da asıl önceliği müziğe vermesi bunda büyük paya sahipti. Sarp da tıpkı Barış gibi kariyerini müzikte ilerletmek, sahnede bateri çalıp eğlenmek istiyordu.

“Gitarı sahibine vereyim,” diyen Barış gitarı Gökhan’a uzattı. “Bir şeyler çalmaya ne dersin?”

Gökhan gitarı alıp omzuna asarken, “Olabilir,” dedi. “Kurtar Beni çalayım.”

“Muhteşem bir seçim. Hep beraber çalalım.” Sarp’a döndü. “Çalarız değil mi?”

“Yavuz Çetin çalınmaz mı?” dedi Sarp. “Gök mü söyleyecek?”

“Söylerim,” dedi Gökhan. “Kendimi bildim bileli söylediğim parçalardandır.”

“Tamam o zaman.”

O sırada içeri Barış’ın kız arkadaşı Elçin girdi. Dakikalar önce telefon görüşmesi yapmak için balkona çıkan genç kadın nihayet konuşmasını bitirebilmişti.

“Elçin de döndü,” dedi Barış. “Ne dedikodu yaptınız be kızım?”

“Biraz öyle oldu,” diyen Elçin onun yanağını öptü. “Ama performansınızı dinledim, her zamanki gibi çok iyiydi.”

“Dedikodu yaparken bir yandan da bizi dinledin yani? Yeme beni kızım.”

“Ne yiyeceğim yahu? Dinledim diyorum.”

“İyi bakalım, öyle olsun. Şimdi bir şarkı daha çalacağız, Gökhan söyleyecek.”

Elçin Gökhan’a bakarken gülümsedi. “Sahneyi işin üstadına bırakıyorsunuz yani,” dedi. Kendisini koltuğun üstüne attı. “Dinlemedeyim.”

Gökhan da ona bir gülümseme gönderdikten sonra Barış’ın yerini aldı. Mikrofonu kendi ağız hizasına getirirken Barış da cep telefonunu koyduğu köşeden alıp kız arkadaşına verdi ve onları kaydetmesini rica etti.

“Başlıyorum o zaman,” diyen Gökhan arkadaşlarına baktı. “Hazır mısınız?”

Sarp ve Barış onu onayladıktan sonra Gökhan parçaya girdi. Şarkının bol distorsiyon efektli kirli girişi bile genç adamı mutlu etmeye yetiyordu. Tam bir ustalık işi olan bu şarkı onun en sevdiği Çetin parçalarından biriydi.

Barış da ikinci bir elektro gitarla ona eşlik etmeye başlarken Sarp da bateriyi çalıyordu; koltukta oturan Elçin’se onları kaydediyor, bir yandan da pür dikkat dinliyordu.

“Bir gökyüzü gördüm, morlara bürünmüş,” diye şarkıyı söylemeye başlayan Gökhan’ın sesi biraz yorgundu ama hâlâ kontrollü çıkıyordu. “Bakır gibi yakıyordu güneş / O kadar yakın ki karşıda dağlar / Elimle vursam yıkılacak gibi.”

Genç müzisyen arada klavyeye baksa da bakışları çoğunlukla karşısında, aralık duran perdeden görünen karşı binalardaydı. Bu parça onun içinde bir yerlere dokunuyordu ve böyle bir parçayı söylemek onu uzak diyarlara alıp götürüyordu.

Barış ona yalnızca nakaratın belli kısımlarında eşlik etti, geri kalan tüm yerlerde Gökhan şarkıyı tek başına söyledi. Ses konusunda çok da iyi gününde olduğu söylenemezdi ama bu şarkı söylemesine engel değildi. Onun için şarkı söylerken asıl önemli olan şey teknik olarak kusursuz bir şekilde söylemek değildi; asıl önemli olan şey şarkıyı hissederek söylemek ve aynı duyguları dinleyiciyi de hissettirebilmekti.

İkinci nakaratın ardından şarkının efsanevi solosu başlıyordu ve neyin geleceğini bilen Barış’la Sarp birbirlerine bakıp gülümsedi. Gökhan’ın bu şarkıyı ne kadar iyi çaldığını biliyorlardı.

Mikrofon ayağından biraz uzaklaşan Gökhan bakışlarını gitarın klavyesinde sabitledi ve şarkının solosunu çalmaya başladı. Yoğun bir iş gününün ardından normal olarak yorgundu ama şarkıyı çalmaya başladığından beri biraz da olsa yorgun hissetmiyordu. Müzik onun ruhunu besleyen yegâne şey olmasının yanı sıra onun ruhunu dinlendirip onu huzurla dolduran şeydi de.

Parmakları perdeler arasında adeta mekik dokurken gülümsemesi gittikçe genişledi, dişleri göründü ve yaptığı şeyden zevk aldığını belli eden bir gülüş yüzünü sardı. Başını kaldırıp sağa sola sallarken vücudu da başına eşlik ediyordu. Klavyeye bakmıyordu ama nereye dokunması gerektiğini çok iyi bilen parmakları klavyede doğru yerlere dokunup şarkıyı kusursuz bir biçimde çalıyordu. Genç müzisyen idolü Yavuz Çetin’in tüm şarkılarını adı soyadı gibi iyi biliyordu.

Solo bittikten sonra son kez nakaratı söylemeye hazırlanan Gökhan nakarata girmeden önce omzunun üstünden Barış’a baktı ve genç adamın kendisine gülümseyerek baktığını gördü. Gökhan ona göz kırptıktan sonra nakaratı söylemeye başladı, Barış da ona eşlik etti. Şarkının kapanışında Çetin onlarca kez “kurtar beni” diyordu ve art arda tekrar eden bu kısım çok iyi bir nefes kontrolü gerektiriyordu. Hem sesi hem de bedeni yorgun olan Gökhan’ı bu kısımda Barış destekledi.

Gözlerini sımsıkı yuman Gökhan peş peşe, “Kurtar beni,” derken hüznün vücudunu ele geçirdiğini hissetti. Yavuz Çetin bu şarkıda defalarca kez bu iki kelimeyi söylemesine rağmen onu kimse kurtarmamıştı ve müzisyen henüz otuz yaşındayken intihar ederek yaşamına son vermişti. Bu şarkı onun yardım çığlıklarıydı ama kimse duymamıştı, ona elini uzatıp onu kurtarmamıştı. Şarkıyı bunun bilincinde olarak dinlemek ve söylemek onu ezelden beri üzüyordu.

Grup şarkıyı bitirince Elçin de kaydı durdurdu ve bağırarak onları alkışladı.

“Muhteşemdiniz,” dedi gülümseyerek. “Kulaklarımın pası silindi.”

Elçin diğerlerinin yanına ilerlediğinde Barış ona doğru uzanıp, “Hım,” dedi ve kız arkadaşının dudaklarını öptü. “Demek kulaklarının pası silindi.”

“Aynen öyle oldu.” Gökhan’a baktı. “Her zamanki gibi çok iyiydin Gök. Bu adamın şarkılarını ayrı söylüyorsun, çok hissederek okuyorsun.”

“Çünkü hissediyorum,” dedi Gökhan. “Teşekkür ederim.”

“Birer bira içelim,” dedi Barış. Gitarı çıkarıp yere bıraktı. “Dolapta var. Soğuk soğuk dikelim kafaya.”

Diğerleri de kabul edince dolaptan dört kutu bira çıkardılar. Balkona çıkan dörtlüden Barış ve Elçin duvar kenarında yan yana oturdular, Gökhan ve Sarp da sırtlarını korkuluğa verip onların karşısında yan yana oturdu.

“İş nasıl gidiyor?” diye sordu Sarp.

“Her zamanki gibi,” dedi Gökhan. Birasından bir yudum içti. “Yoğun ve yorucu geçiyor, özellikle bugün çok yoruldum. Bir tane müşteri geldi, ona bir sürü gitar gösterdim; bilgili biriydi, gitarları çalıp benimle uzun uzun sohbet etti ve doğal olarak çok yoruldum. Neyse ki bir gitarı satın aldı da o kadar zahmete değdi.”

“Ne aldı?” dedi Barış.

“Klasik bir Cordoba aldı. İyi para saydı.”

“Seneler önce en kralı birkaç bin lira olan gitarların geldiği noktaya bak anasını satayım. İyi ki zamanında almışız da kullanıyoruz yoksa bu devirde çok zor.”

“Öyle. Özellikle profesyonel olanlar dehşet pahalı. Fiyatları duyan kaçıyor.”

“Haklı olarak,” dedi Elçin. “Geçen haftalarda Barış bana da başlangıç seviyesinde bir gitar almak istedi ama fiyatları görünce, ‘Boş ver aşkım, gitarı ben çalarım,’ dedi.”

Dörtlü gülüştüğünde kahkaha sesleri sokakta yankılandı.

“Sen de çok hevesli değildin zaten,” dedi Barış. “Fiyatları görünce azıcık olan hevesin de yok oldu.”

“Gitara o kadar para vermem için cidden aşkıyla yanıp tutuşmam gerekiyor ama öyle bir durum olmadığı için bunu da rafa kaldırdık. Sen çal gitarı, ben de dinlerim.”

“Dinle bakalım.”

Barış onun yanağından makas aldığında Elçin gülümsedi. Bir seneyi aşkındır birlikte olan çiftin tatlı bir ilişkisi vardı. Bu sıralar araları limoni olsa da Sarp’ın da bir kız arkadaşı vardı ve biraz çalkantılı bir ilişkileri olsa da onlar da tatlı bir ikiliydi. Gökhan bu grupla bir araya geldiğinde yanlarında genelde birinin kız arkadaşı oluyordu ve aralarında şimdi olduğu gibi tatlı konuşmalar ve sevgi gösterileri yaşanıyordu. Bu anlara şahitlik eden Gökhan’sa argo bir tabirle sap hissediyordu. Genç adamın hayatında iki senedir hiç kimse yoktu. Üniversitenin birinci senesinde okuldan bir kızla dört ay süren bir ilişki yaşamıştı ve çok geçmeden ona karşı olan sevgisinin aşk değil de tamamen arkadaşça bir sevgi olduğunu fark ederek bunu dile getirmişti. Kız arkadaşı İpek de benzer şeyler söylemişti ve ikili arkadaş kalmaya karar vermişti. İpek de Gökhan gibi son senesine geçmişti, kemanla çello çalıyordu ve ikili okulda karşılaştıklarında ayaküstü sohbet edip birbirlerinin hâlini hatırını soruyorlardı.

Gökhan içine düştüğü derin duygusal boşluğun etkisiyle İpek’i sevdiğini zannettiğini biliyordu ve bu duygusal boşluğun farkında olduğu için uzun bir süre kimseyle fazla yakınlaşmamış, mesafesini korumuştu. Duygusal boşluktan kurtulduktan sonraysa karşısına bir ilişki içine girmek isteyeceği kimse çıkmamıştı. Çevresindeki tüm kızlar arkadaşıydı ve hiçbirine başka bir gözle bakmıyordu.

“Gök!”

Sarp’ın sesiyle düşüncelerinden kurtulup kendisine geldi.

“Efendim?” dedi arkadaşına bakarak. “Bir şey mi diyordun?”

Gök kelimesi onun aklına birini getirmişti: Dalgalı sarı saçları ve gök mavisi gözleriyle duru bir güzelliğe sahip olan genç bir kadını. Cumartesinden bu yana geçen iki gün boyunca Gökhan sık sık onu düşünmüştü.

“Yağız ne yapıyor, konuşuyor musunuz?” diye sordu Sarp.

“Konuşuyoruz tabii,” dedi Gökhan. “En son konuştuğumuzda tüm gününü evde geçirip dinlendiğinden bahsetmişti. İyice dinlenip kafasını topladıktan sonra arkadaşlarıyla takılacağından ve müziğe ağırlık vereceğinden söz etti.”

“Yağız’ın eve kapandığını da mı duyacaktım?” dedi Barış şaşkın bir sesle. “Arabayla Balıkesir sokaklarının tozunu attırdığını, arkadaşlarıyla vakit geçirdiğini ve müziğe odaklandığını düşünüyordum.”

“İlerleyen günlerde böyle yapar ama bu sene gerçekten çok yorucuydu ve o da öncesinde iyice dinlenmek istedi. Batı tarafına gidip tatil yapabileceğini de söylemişti ama son güncellemelerden haberim yok. En son cuma konuştuk.”

“Gitmiştir belki de,” dedi Elçin. Erkek arkadaşına baktı. “Biz de denize gidelim.”

“Gidelim bebeğim,” dedi Barış bir elini onun omzuna atıp. “Planı yapıp ilk fırsatta gideriz, olur mu?”

“Olmaz mı?”

İkili öpüşmeye başladığında Gökhan bakışlarını Sarp’a çevirdi.

“Sende durumlar nasıl?” diye sordu.

“Ne durumu?” dedi Sarp onun kastettiği şeyi anlamayarak. Gökhan karşılarında oturan ikiliyi işaret etti. “Ha, o mesele. Konuşmuyoruz hâlâ. Mesajlarıma ve aramalarıma cevap vermiyor, ben de saldım.”

“Ne oldu ki?”

“Hatırlayınca bile sinirim bozuluyor ama anlatayım. Birkaç ay önce Lale’ye yazan bir lavuk vardı, başlarda arkadaşça yazsa da çok geçmeden niyetini belli edip buluşma teklifi etmiş ve benimki de erkek arkadaşı olduğunu söyleyerek kibarca reddetmiş ve konuşmayı bitirmişler. Her şey kulağa gayet normal geliyor ama öyle değil işte. Benimkinin hesabında benimle fotoğrafları var, altlarında da sevgi sözcükleri, kalpler havada uçuşuyor; yani sevgili olduğumuz çok açık ve net. Bu lavuk da bunu bildiği hâlde yazmış buna. Duyunca çıldırdım ama benimki sakinleştirdi, zaten söz konusu o olunca pamuğa dönüşmem dakikalar alıyor.” Sarp durup iç çekti. “Lale’nin de bir arkadaşı var, kız benden hiç hoşlanmıyor ama benimki bunu kabul etmiyor tabii. ‘Sana öyle geliyordur, niye sevmesin?’ diyor. Bunlar geçen hafta bir mekâna gidip eğleneceklerini söylediler, benim işim olduğu için gidemedim ama onlar gittiler. Gittikleri mekânda tahmin et kim varmış ve onu kim davet etmiş?”

“Yok artık,” dedi Gökhan. “Düşündüğüm şey değildir umarım.”

“Var artık kardeşim, var artık. Bu sefer öyle bir çıldırdım ki o bile sakinleştiremedi. O arkadaşına ağzıma geleni saydım, rezil rüsva ettim. Lale de başlamaz mı sen bana güvenmiyor musun da o gelmişse ne olacak, yüzüne bile bakmadım da niye kıza o kadar ağır konuştun da beni rezil ettin de bir sürü laf. Bir güzel birbirimize girdik, bir ton laf saydık ve o günden beri konuşmuyoruz. Ben fazla tepki göstererek hata yaptım fakat o da onu o kız hakkında uyarmama rağmen beni ciddiye almayarak hata yaptı. Kızın beni sevmediği ve bizi ayırmak istediği Ay’dan görülüyor. Sonra ben buna aramızı düzelteyim diye aradım, yazdım ama hanımefendi asla cevap vermedi; ben de boş verdim. İçten içe haklı olduğumu biliyor, gururunu yenip bunu kabul edecek ve bana yazacak, adım gibi biliyorum. Kaç gündür ne yazdım ne de aradım, ondan gelecek adımı bekliyorum.”

“İkinizin de haklı olduğu taraflar var, haksız olduğu taraflar var; bu yüzden en iyisi ikinizin de sakinleştiği ve olaya objektif bakmaya başladığı zaman güzelce konuşup sorunu çözmek. Özürlerinizi dilersiniz, birbirinizi dinleyip anlarsınız ve konuyu tatlıya bağlarsınız.”

“O kızla arkadaşlığını bitirdikten sonra benim için tüm sorunlar ortadan kalkacak -ki birazcık tanıyorsam bitirmiştir zaten.”

“Bir zahmet. Sevgilisi olduğunu bildiği hâlde neden ondan hoşlanan bir çocuğu onunla aynı ortama sokuyor ki? Kesinlikle art niyet var.”

“Var tabii anasını satayım! Kız resmen bizi ayırmayı kafasına koymuş ama bilmediği şey bizim aramızdaki sevgi onun kafasının alamayacağı kadar çok. Neyse bak, sinirleniyorum. Ulan benim gibi sakin bir adamı bile delirtiyorlar. Gelmiş de kız arkadaşımın olduğu ortama ona yürüyen lavuğu sokuyor. Elçin, saçını başını yolayım, dedi de kabul etmedim. Keşke etseydim.”

Barış’ın yanağını öpen Elçin adını duyunca Sarp’a baktı. “Ne oldu?” diye sordu. “Adım geçti.”

“Gök’e Lale meselesini anlatıyordum,” diye cevap verdi Sarp. “Sen kızın saçını başını yolmak isteyince kabul etmemiştim ya, keşke etseydim diyorum.”

“Ay şu mesele. Hâlâ konuşmadınız değil mi?”

“Cık. Hanımefendi henüz gururunu yenip haklı olduğumu kabullenmedi ama elbet kabullenecek ve yazacak.”

“Biraz ağır konuştun sen de ama o kız dediğin her şeyi hak etti. Lale yıllardır seninle beraberken aranıza başka birini sokmaya çalışmak ne demek? Hadsiz! Lale umarım onunla konuşmayı kesmiştir.”

“Seninle de konuşmadı değil mi?”

“Hayır, ben de ulaşmaya çalıştım ama ulaşamadım.”

Sarp başını korkuluklara yaslarken ofladı ve bira kutusunu kafasına dikip yarısını içti.

“Dertlendi,” dedi Barış. “Siniri geçince ulaşır sana, merak etme kardeşim. İki yetişkin insansınız, konuşup halledersiniz.”

“Hanımefendi zahmet edip ulaşırsa halledeceğiz,” dedi Sarp. “Dolapta bira var değil mi?”

Onun bu lafı diğerlerini güldürdü. Sarp bir kutu daha bira alırken dörtlü uzun dakikalar boyunca sohbet edip vakit geçirdi. Saatler gece 11’i geçerken Gökhan evine dönmek için ayaklandı. Yarın yine iş vardı, mesaisi 10’da başlasa da erkenden kalkıp işe gitmek için yola çıktığından geceleri çok geçe kalmadan ev işlerini halledip uyuyordu.

“Yine görüşelim,” dedi Barış. “Arayı çok açmayalım Gök.”

“Görüşürüz tabii,” diye cevap verdi Gökhan. “Buralardayım biliyorsunuz.”

Arkadaşlarıyla vedalaşan Gökhan evden ayrıldı. Barışların evi kendi evine uzaktı, dolayısıyla yolu uzundu ama saat geç olduğu için fazla trafik olmayacaktı. Durağa yürürken kulaklıklarını takıp müzik dinlediği uygulamaya girdi. Yerli rock şarkılarının olduğu çalma listesini açtı. Neredeyse bütün yerli rock gruplarını bilen, büyük çoğunluğunu da dinleyen genç adamın bu çalma listesinde yalnızca çok severek dinlediği ve çalmayı bildiği, kafede çalmayı tercih ettiği parçalar yer alıyordu.

Mahalle arasından çıkıp cadde üstündeki durağa ulaşması birkaç dakikasını aldı. Durakta iki genç kız oturuyordu, Gökhan da durağın yan tarafına geçip ayakta dikildi. Otobüsü beklerken sosyal medya hesabına girdi, onun aktif olmadığı birkaç saatte paylaşılan hikayelerle gönderilere baktı. Hafta içi olduğu için doğru dürüst paylaşım yoktu, birkaç yeni paylaşıma baktıktan sonra otobüsü geldi ve genç adam da otobüse bindi.

Otobüs beklediği gibi dolu değildi. Cam kenarındaki boş bir koltuğa oturdu, sırtına taktığı gitarı çıkarıp bacaklarının arasına koyarak ön koltuğa yasladı ve müziğin sesini biraz daha arttırdı. Akşam vakti bunun gibi dolu olmayan otobüslere binmeyi, müzik dinleyerek ışıl ışıl şehri izlemeyi ve düşüncelerinde kaybolmayı seviyordu. İstanbul aşırı kalabalık bir şehirdi ama bu kalabalıkta onun ilhamını uyandıran bir şeyler vardı. Gökhan bunu şehirde birbirinden farklı milyonlarca insanın yaşamasına, her birinin kendine özgü hayat hikâyesine; bu hayatta bir yeri olmasına ve hayat akışının içinde yol almasına bağlıyordu. Tüm bu hayat koşuşturması onu düşündüren ve ona ilham veren şeydi.

Birkaç şarkıyı camdan dışarısını izleyerek dinledi. Onun caddeye sabitlenmiş baygın bakışlarını değiştiren şey çalmaya başlayan yeni şarkı oldu.

Giderdi Hoşuma

Bakışları canlanırken bir tebessüm de dudaklarına yuva yaptı. Bu şarkıyı uzun zamandır severek dinliyor ve çalıyordu; şimdiyse bu şarkının bir öyküsü vardı, anısı oluşmuştu. Göksel bu şarkıya bir öykü kazandırmıştı.

Telefonunun ekranını açıp sosyal medya hesabına girdi. Arama motoruna o hesabın adını yazdı: kadrajdakidunyalar. Göksel’in hesabı aşağıda çıkınca, ekrana dokunup hesabını açtı. Profil fotoğrafında bir analog kameranın fotoğrafı olan, isim kısmında “Gök”, biyografisinde “Dünya kadrajımıza yansıdığı kadardır.” yazan bu hesap hakkında sadece üç gün önce hiçbir bilgiye sahip değildi; şimdiyse bu hesabın sahibinin adını, yüzünü, ses tonunu, konuşma şeklini, gülümsemesini biliyordu; onu tanıyordu.

İlk günden beri onu merak ediyordu ve sanki evren de ona kıyak geçerek ikisini karşı karşıya getirmişti.

Ne yeni bir hikayenin ne de yeni bir gönderinin olduğu hesaba şöyle bir göz gezdirdikten sonra bakışlarını takip et butonuna çevirdi. Bunu yapmayı cumartesi akşamından beri düşünüyordu ama bir türlü cesaret edememişti. Gökhan genel olarak girişken biri olsa da bazı durumlarda çekingen olabiliyordu, bu da böyle olduğu durumlardan biriydi. Göksel’le tanışmış olsa da onu gerçek anlamda tanımıyordu ama emin olduğu bir şey vardı: Onu tanımak istiyordu. Bunun içinse somut bir adım atması gerekiyordu.

“Yaparsın oğlum,” diye düşündü. “Alt tarafı bir takip.”

Göksel’in onu geri takip etmemesinden korkuyordu. Eğer genç kadın da onu takip etmezse bunun cesaretini kıracağını, onun daha hayatına giremeden sessizce uzaklaşacağını biliyordu ama neler olacağını da denemeden bilemezdi. Bu yüzden derin bir nefes aldı ve parmağını takip et butonuna yaklaştırıp usulca dokundu. Buton maviden griye dönerken genç adamın kahverengi gözleri de büyüdü.

İşte, yapmıştı.

Artık Göksel’i takip ediyordu.

Uygulamadan çıkıp ekranı kapattıktan sonra bakışlarını yeniden camdan dışarıya odakladı. Otobüs ışıl ışıl caddelerden, daha loş olan sokaklardan; farklı araçların ve insanların arasından geçerken müzik dinleyerek tüm bu anları seyretti. Göksel’i takip etmek onu heyecanlandırmıştı, şehri izlemek kendisini biraz da olsa sakinleştirir zannetse de tüm yol boyunca onu düşündü ve kendisini geri takip etmesini umdu. Eğer genç kadından da bir adım görürse cesaret bulacağını biliyordu.

Otobüs, oturduğu sokağın altındaki daha işlek olan sokağa ulaştığında ayağa kalkıp düğmeye bastı. Saatin neredeyse gece yarısı olması nedeniyle etraf gündüze göre çok daha tenhaydı ama hâlâ sokakta yürüyen birkaç insana rastlamak mümkündü. Gökhan soğuk kış gecelerinde bu sokakları bomboş görmüştü, mevsimlerden yaz oluncaysa az da olsa insanlarla karşılaşıyordu. Söz konusu İstanbul gibi bir metropol olunca sokakların saat fark etmeksizin insanlar ve arabalara ev sahipliği yapması oldukça normal bir durumdu.

Otobüs durakta durduğunda araçtan indi. Ellerini pantolonunun ceplerine sokup eve doğru yürümeye başladığı sırada yeni bir şarkı çalmaya başladı: Kendime Yalan Söyledim. Genç adamın ruh hâli bir anda değişirken adımlarına hüzün karıştı.

Tıpkı sağ bileğindeki dövmede yazdığı gibi müziğin ruhun gıdası olduğuna inanıyordu ama bazı şarkıların boğazda nasıl acı tat bıraktığını da biliyordu. Bu şarkı da onlardan bir tanesiydi. Konu sadece şarkı da değildi: Şarkının klibi de onun içinde aynı yere dokunuyordu. Klipteki adamın Fender marka gitarı, gençliğinde gitar çalarken içinde bulunduğu o kalabalık ve şaşaalı ortam; orada tanıştığı bir kadınla bir ilişki yaşaması ama kadının onu terk etmesi, adamın eve döndüğünde evde kimseyi bulamayışı; tüm ömrünü gitar çalarak yaşamaya devam etmesi ama artık onu izleyecek hiç kimsenin kalmaması Gökhan’ın boğazında tadı son derece acı olan bir yumruya neden oluyordu. O klipte kendisini görüyordu ve sonunun da öyle olmasından korkuyordu. Bazen tıpkı o adam gibi yapayalnız kaldığını düşündüğü de oluyordu.

Eve bu düşüncelerle vardı ve onu bekleyen hiç kimsenin olmayışını düşünmemeye çalışarak Fender’ını salondaki askısına astı. Birkaç saniye gitarına baktı, sapındaki Fender yazısını inceledi.

“Yine baş başa kaldık kadim dostum,” diye fısıldadı. “Herkes gittiğinde sadece sen kalıyorsun.” Bakışlarını hemen yan taraftaki klasik gitarına çevirdi. “Siz kalıyorsunuz.”

Kendi kendine gülümsedikten sonra salondan çıktı. Artık yatağına uzanıp dinlenmeye geçebilirdi.

***

Ertesi gün her zamanki saatte uyanan Gökhan evden çıkmadan önce duş alıp kahvaltı etti. Haziranın son günleri son derece sıcak geçiyordu, bu yüzden evden çıkarken üstüne kısa kollu ince bir tişörtle kot şortunu giydi; iş yerinde giymek için de siyah kotunu çantasının içine koydu. İş yerindeki kılık kıyafet düzenlemesi şort giymesini engelliyordu ama mağaza klimalı olduğu için bu sorun yaratmıyordu. Üstüneyse tüm çalışanlar gibi iş yerinin logosunun olduğu siyah bir polo yaka tişört giyiyordu ve onu da soyunma odasında bırakıyordu.

Her sabah olduğu gibi bu sabah da trafikte uzun dakikalar harcadıktan sonra nihayet iş yerine varabildi.

“Günaydın,” dedi içeri girdiğinde.

“Günaydın,” dedi Ufuk isimli diğer satış danışmanı. Ufuk, otuzlarının başında ve uzun yıllardır bu sektörde çalışan genç bir adamdı. Gökhan’dan yaşça bir hayli büyük olduğu için ikili arasında ağabey kardeş ilişkisi vardı. Gökhan onu sever, sayardı. “Biraz geciktin. Trafik çok mu kötüydü?”

“Hem de ne kötü,” dedi Gökhan çantasını omzundan indirirken. “Yol mu kapalıymış, kaza mı olmuş, anlamadım ama ana yol felç olmuş durumdaydı.”

“Olabilir.”

Gökhan soyunma odasında üstünü değiştirdikten sonra mağazanın içine geri döndü.

“Kahvaltı ettin mi?” diye sordu Ufuk. “Gelirken poğaça aldım, sıcak çay da var.”

“Ettim ağabey, teşekkür ederim. Sana afiyet olsun.”

Öğleye kadar olan vakit çoğu zaman olduğu gibi son derece sakin geçti. Mağazanın canlanmaya başladığı saatler 12’den sonrasıydı. Saatler öğleden sonra 2’yi gösterirken liseli bir genç kız biraz çekinerek mağazaya girdi.

“Hoş geldiniz,” diye onu karşılayan kişi Gökhan oldu. “Size nasıl yardımcı olabilirim?”

“Hoş buldum,” dedi kız ona alttan bakarak. Minyon yapılı kız, Gökhan’dan 20 cm kadar kısaydı. “Gitarlara bakmak istiyorum.”

“Yardımcı olayım,” dedi Gökhan gülümseyerek. Müşterilere gösterip özelliklerinden bahsetmeyi en sevdiği enstrüman elbette gitarlardı. “Aklınızda bir marka, model var mı?”

“İki senedir Midex marka bir klasik gitar çalıyorum ama bir üst düzeye çıkmak, daha profesyonel bir gitar almak istiyorum. Uygun fiyatlı güzel modeller gösterebilirseniz çok mutlu olurum.”

“Elbette. Bütçeniz ne kadar? Ona göre size seçenekler sunabilirim.”

“2 bin 500, belki 3 bin.”

“Tamam, buyurun bakalım.”

Gökhan ona üç tane gitar gösterdi. Kız çalıp çalamayacağını sorunca ona çalabileceğini söyledi. Genç kız gitarların üçünü de biraz tıngırdatıp seslerini dinledi, onları test etti.

“Bu güzelmiş,” dedi krem renkli gitar için. “Fiyatı ne kadar?”

“3,200 ama indirim yapabiliriz. İsterseniz müdürüme sorabilirim.”

“İyi olur.”

“Ayşegül Hanım!” diye seslendi Gökhan. “Bakar mısınız?”

Kasanın orada Ufuk’la sohbet eden Ayşegül ikilinin yanına ilerledi. Gökhan ona gitarın fiyatını söyleyip ne kadar indirim yapabileceklerini sordu.

“%10 indirim yaparız,” diye cevap verdi Ayşegül. “Fiyatı da yanlış hesaplamadıysam 2,880 liraya düşüyor. Almak istersen küsuratı atıp 2,800 yaparız.”

“Aslında iyi bir indirim,” dedi genç kız. “Ben aileme de bir sorayım. Onlar kabul ederse alabilirim ancak. İndirimin bir süresi var mı?”

“Yok,” dedi Ayşegül başını iki yana sallayarak. Tebessüm etti. “Almaya karar verirsen anlaştığımız fiyattan alabilirsin.”

“Peki, teşekkür ederim.”

“Biz teşekkür ederiz.”

Ayşegül uzaklaştığında kız yeniden Gökhan’a baktı. Gökhan’ın kendisine yaşça daha yakın oluşu ve kibarlığı iyi hissettirmişti.

“Aslında bakmak istediğim bir enstrüman daha var,” dedi.

“Hangisi?” diye sordu Gökhan.

“Keman ama onu şu an satın alamam, sadece fiyat ve model öğrenmek istiyorum. Zaten çalmayı da bilmiyorum ama öğrenmeyi çok istiyorum.”

“Elimizde güzel modeller var,” diyen Gökhan kemanların olduğu standa yürüdü, genç kız da onu takip etti. “Başlangıç için bu modelleri tercih etmenizi tavsiye ederim,” dedi bir raftaki kemanları işaret ederek. “Fiyatları diğerlerine göre çok daha uygun ama daha kaliteli bir şey isterseniz bu markayı ve kemanlarını tavsiye ederim.” Üst taraftaki kemanları gösterdi. “Biraz daha para verirsiniz ama uzun süre çalabilirsiniz, gerçekten çalmayı öğrendiğinizi düşündüğünüzde daha profesyonel modelleri tercih edebilirsiniz.”

“Sesleri nasıl?” diye sordu genç kız. “Siz çalabiliyor musunuz?”

“Çok az.”

“Çalabilir misiniz?”

Kızın bu isteği Gökhan’ı şaşırttı. Ondan enstrüman çalmasını rica eden müşterilerle her gün karşılaşmıyordu.

“Birkaç ses çıkarabilirim sanırım,” dedi Gökhan. “Hangisini çalayım?”

“Şunu,” diyen genç kız üst raftaki kahverengi kemanı işaret etti. O keman Gökhan’ın göstermediği, oldukça pahalı olan bir kemandı. “Çok güzel görünüyor.”

“Öyledir,” diyen Gökhan kemana baktı. “En iyi kemanlarımızdan biri, hâliyle pahalı da. Dilerseniz gösterdiklerimden birinin sesine bakalım.”

“Bunu da duymak istiyorum.”

“O hâlde çalayım.”

Gökhan kemanı alıp omzuna yerleştirdi ve yayı eline alarak çenesini kemana yasladı. “Çalmayı bildiğim çok kısa bir kısım var,” dedi kıza bakarak. “Birkaç saniyelik bir şey.”

“Dinliyorum.”

Gökhan yayı telle buluşturduğunda mağazanın içini kemanın tiz sesi doldurdu. Genç adam keman çalmayı bilmiyordu, sadece ünlü bir eserin küçük bir kısmını çalmayı öğrenmişti. Parmakları tuşenin üstünde dururken yayı da tellerin üstünde harekete geçirdi ve hoş bir ezgi tıpkı bir nehir gibi mağazanın içinde akmaya başladı. Notaların sesi akan suyun sesi gibi yatıştırıcı ve huzur vericiydi. Bu rahatlatıcı müziğin bedenindeki gerginliği alıp götürmesine izin verdi.

“Çok güzel,” dedi genç kız, Gökhan çalmayı bitirdiğinde. “Kemanın gerçekten şahane bir sesi varmış, siz de çok güzel çaldınız. Kemanın fiyatı ne kadar?”

“Teşekkür ederim,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Fiyatı 16 bin lira. Profesyoneller için üretilmiş bir kemandır ve önde gelen bir markanın özel bir modelidir.”

“Tipinden, sesinden ve fiyatından anlaşılıyor,” dedi genç kız içten içe duyduğu fiyat karşısında şok yaşarken. “Peki şu siyah kemanı çalabilir misiniz?”

“Elbette. Aynısını bir de bundan dinleyelim.”

Gökhan aynı melodiyi gösterdiği daha uygun fiyatlı kemanda çaldı. Diğer kemanla sesleri arasında bir fark doğal olarak vardı ama bu kemanın da ses kalitesi hiç fena değildi.

“Bu da çok güzelmiş,” dedi genç kız. “Bu ne kadar?”

“Bu da 3,500 lira. Biraz pahalı ama dediğim gibi daha uzun süre kullanırsınız ve daha rahat bir çalma deneyimi yaşatır.”

“Umarım bir gün yaşayabilirim. İlgilendiğiniz ve beni kırmayıp kemanları çaldığınız için teşekkür ederim.”

“Rica ederim. Yardımcı olabildiysem ne mutlu bana.”

“Kesinlikle oldunuz. Gitar konusuna gelecek olursam ailemle görüşüp eğer onay verirlerse bu gitarı alacağım. Gitarın o zamana kadar satılıp satılmadığını ya da elinizde aynısından olup olmadığını öğrenmek için mağazayı arayabilir miyim?”

“Tabii ki arayabilirsiniz. Ben size kartımızı vereyim, sabah 10.00 ve akşam 19.00 saatleri arasında arayıp bilgi alabilirsiniz.”

Gökhan kıza mağazanın kapısına kadar eşlik edip onu uğurladıktan sonra mağazanın içine geri döndü. Özellikle gençlerin mağazaya gelip fiyatları duyduktan sonra hayal kırıklığı içinde mağazadan ayrılmasına çok üzülüyordu. Kendisi de bir piyano sahibi olmak istese de kuyruklu modelleri milyonlarca liraya satılan bu enstrümanı satın alması maalesef ki mümkün değildi, bu yüzden bir şeyi isteyip de maddi imkânsızlıklar yüzünden alamamak nedir iyi bilirdi. Elinden gelen tek şey bir şeylerin değişmesini ummaktı.

Genç kıza gösterdiği enstrümanları yerlerine güzelce yerleştirip telefonunu eline aldı. Barış ona dün akşam çektikleri videoları göndermişti. Videoları izlemeyi mesai çıkışına erteleyip arkadaşına bir teşekkür mesajı yazdı. Bu uygulamadan çıktıktan sonra sosyal medya hesabına girdi. Hiç yeni bildirimi yoktu ama yine de bildirim sayfasını açıp sayfayı yeniledi.

Hayır, Göksel onu hâlâ geri takip etmemişti.

“Belki de görmemiştir,” diye düşündü. “Daha takip edeli bir gün olmadı, gün içinde geri döner belki.”

“Gökhan!” diye seslendi Ufuk. Genç adam telefonunu kapatıp ona döndü. “Bir müşteri seni soruyor. Buraya geldiğinde sen yardımcı olmuşsun sanırım.”

“Hemen geliyorum,” derken telefonunu cebine soktu ve kasaya doğru yürüdü.

İşte, onun çalıştığı mağazadaki bir günü genel olarak böyle geçiyordu.

***

Aynı gün saat 11’i geçe uyanan Göksel birkaç dakika boyunca yatakta uzanıp kendine gelmeye çalıştı. Gece 3’e kadar dizi izlemişti ve evde de kimse olmayınca bu saate kadar uyumuştu. Hafta içi annesiyle babası erkenden işe gidiyordu, bu da evin boş ve dolayısıyla sessiz olmasına neden oluyordu; Göksel de rahatça uyuyabiliyordu.

Yataktan kalkıp birkaç gerinme hareketi yaptıktan sonra esneyerek odadan çıktı. Her gün uyanır uyanmaz yaptığı şeyi yaparak banyonun yolunu tuttu. İhtiyacını giderip elini yüzünü yıkadıktan sonra sabah bakımını yaptı. Cilt bakımına özen gösteren ve her gün aksatmadan yapmaya çalışan genç kadın küçük bir rutine sahipti. Hem hassas hem de kuru bir cilde sahip olduğu için cildini hem nemlendirmek hem de güneşten korumak zorundaydı.

Pijamalarından kurtulup üstüne salaş bir tişörtle şort giyip mutfağa geçti. Kendi kendine şarkı söyleyerek kahvaltısını hazırladı, sofraya yerleştirdi ve bilgisayarını da masaya koyup sandalyeye oturdu. Günümüz dünyasındaki çoğu genç gibi onun da tek başına yemek yerken bir şeyler izleme alışkanlığı vardı hatta yalnızken bir şeyler izlemeden artık yemek yiyemiyordu. Severek takip ettiği İngiliz bir fotoğrafçının vlog videosunu açıp kahvaltısını etti.

Kahvaltıdan sonra salona geçmişti ki telefonunun olmadığını fark edince, odasına dönüp komodinin üstündeki telefonunu aldı. Dün akşamdan beri dizi izlediği için telefonuna hiç bakmamıştı. İnternetini açıp evlerindeki ağa bağlandığında kullandığı uygulamalardan ve sosyal medya hesabından yeni bildirimler geldi. Göksel uygulamalardan gelen bildirimleri göz ardı edip sosyal medya hesabına girdi. Fotoğraflarına gelen üç yeni beğenisi ve bir yeni takipçisi vardı. Bu dört bildirim de her sosyal medya kullanıcısı gibi Göksel’in de sürekli aldığı ve alışkın olduğu bildirimlerdi. Genç kadın bildirimlere şöyle bir bakıp önceki sayfaya geri dönüyordu ki onu takip eden hesabın adını görünce, bundan vazgeçip gözlerini kocaman açtı.

Onu takip eden hesap Gökhan Uygur’a aitti.

Göksel bildirimin üstüne dokunduğunda onu takip eden hesabın profili açıldı. İrileşen mavi gözlerini hesabın profil fotoğrafında, biyografisinde ve gönderilerinde gezdirdiğinde bunun Gökhan’ın hesabı olduğundan emin oldu. Genç adam 13 saat önce, yani dün gece 11 sularında Göksel’in hesabını takip etmişti. Onunla yüz yüze tanışıp ayaküstü sohbet ettikleri cumartesi gününden iki gün sonra.

Göksel böyle bir adım beklemiyordu.

Gökhan’la konuştuğunda onun sandığı gibi havalı bir tip olmadığını hatta son derece kibar ve sevecen biri olduğunu anlamış, ondan pozitif bir enerji almıştı ama bu kadardı, dahası yoktu. O akşam tanışmış, ayaküstü sohbet etmiş ve yollarına devam etmişlerdi. Eğer bir daha kafeye giderlerse onu orada göreceğini, belki de yine sohbet edeceklerini biliyordu ama bu bir ihtimaldi ve gerçekleşmesi kesin değildi. O zamana kadar onunla bir daha görüşmeyeceğini, ikisinin de birbirlerinin varlığını unutup hayatlarına devam edeceğini düşünüyordu. Oysa Gökhan dün akşam onu takip ederek Göksel’in bu düşüncelerini yerle bir etmişti. Genç adam sosyal medyadan onu takip ederek onunla etkileşimde kalmayı, paylaştıklarını görmeyi tercih etmişti. Bu da gösteriyordu ki karşı taraftan pozitif enerji alan tek kişi Göksel değildi.

Genç kadın şaşkın bakışlarını telefon ekranından ayırırken belli belirsiz tebessüm etti. Bu olay onu fazlasıyla şaşırtsa da hoşuna da gitmişti. Yüzündeki minik tebessümle salona ilerleyip koltuğa oturdu. Planı izlenecek filmler listesinden bir film seçip izlemekti ama bakışlarını pencereye odaklayan Göksel karşı apartmanı seyredip düşüncelere gömülmeyi tercih etti. Kafeye gittiği ilk akşamı düşündü; Gökhan’ı ilk kez gördüğü, ilk kez dinlediği, onun fotoğraflarını çektiği o akşamı kafasında yeniden canlandırdı. Fotoğrafları gören annesinin bir tanesini hesabında paylaşabileceğini söylediği günü ve ertesi günü düşünüp fotoğrafı son anda konum bilgisi ekleyerek paylaştığı anı hatırladı. O günün akşamı mesaj kutusuna düşen yeni mesaj, Gökhan’la olan ilk konuşması gözlerinin önündeydi. Fotoğrafın birkaç gün içinde bin 500 yüz beğeniyi geçmesi, genç kadının aldığı övgü dolu yorumlar, kazandığı yeni takipçiler; hesabın bir anda artan etkileşimleri ve gördüğü tüm ilgiyi hepsi dün yaşanmış gibi hatırlıyordu. Ardından geçen akşamı düşündü; kafeye ikinci kez gittiği cumartesi akşamını ve orada sahne alan Gökhan’ın performansını baştan sona izleyip arada ona eşlik ettiği akşam hafızasında tazeliğini koruyordu. Kafeden ayrıldığı anı düşünürken gözleri kısıldı. Genç adamla ilk kez göz göze geldiği anın, ilk kez karşı karşıya konuşmalarının; ona fotoğrafçı olduğunu söylemesinin ve ayaküstü ettikleri sohbetin her bir anını hatırlıyordu. Gökhan’ın kendininkilere bakan kahverengi gözlerini düşündü; karamel tonundaki badem gözler sıcak bakışlara sahipti ama aynı zamanda tıpkı bir kara delik gibi çekiciydi. Göksel bu gözlerden bir türlü gözlerini ayıramadığı o anı düşündüğünde ürperdi.

Evin kapısı çaldığında oturduğu yerde resmen sıçradı. Başparmağıyla damağını ittikten sonra koltuktan kalkıp kapıya doğru ilerledi. Hafta içi bu saatte evin kapısının çalmasına hiç alışkın değildi, üstelik herhangi bir şey de sipariş etmemişti. Meraklanmış bir şekilde kapıya yürüdü ve kapı dürbününden dışarı baktı. Kapının dış tarafında Emrah’ı görünce merakı yerini şaşkınlığa bıraktı. Onu hafta içi bu saatte ilk defa kapılarının önünde görüyordu.

Bugün kesinlikle tuhaf bir gün oluyordu.

Göksel kapıyı açtığında Emrah başını ona doğru çevirdi.

“Tünaydın,” dedi genç adam. 1,84 metrelik uzun boyu, geniş omuzları, kaslı ve yapılı vücuduyla o da bir kapıya benziyordu. “Rahatsız ettiğim için kusura bakma.”

“Tünaydın,” diye karşılık verdi Göksel. “Rahatsız etmedin. Yardımcı olabileceğim bir şey var mı?”

“Var,” dedi Emrah başını sallayarak. “Sütünüz var mı?”

Onun bu sorusu Göksel’in şaşkınlığını arttırdı. “Süt mü?”

“Evet, süt. Annem dün yemek yaparken benim sütümü kullanmış ve bunu az önce buzdolabını açtığımda fark ettim ne yazık ki. Kısa sürede evden çıkmam gerek, sipariş vermekle ya da markete gidip gelmekle uğraşmak istemedim ve sana sormaya geldim.”

“Yulaf mı yiyeceksin?”

“Evet. Sporcuların beslenme şekillerini bildiğini bilmiyordum.”

“Hakkımda bilmediğin çok şey var.”

“Haklısın,” dedi Emrah gülümseyerek. “Süt?”

“Var. Biraz beklersen getiririm.”

Emrah elindeki su bardağını Göksel’e uzattığında Göksel nasıl olur da onu fark etmediğini sorguladı.

“Buna doldurabilirsin,” dedi Emrah. “Çok teşekkür ederim.”

“Hemen dönerim.”

Göksel kapıyı aralık bırakıp elindeki bardakla mutfağa yürüdü. Annesi bazen Emrah’ı evde eksik olan bir malzeme için Göksellere gönderirdi, bazen de yaptığı yemeklerden bir tabak da onlara ikram ederdi ama Emrah ilk kez kendi ihtiyacı için onların kapısını çalmıştı. Emrah söylediği gibi sütü markete giderek ya da internetten sipariş ederek alabilirdi ama gerçekten vakti olmayacak olmalıydı ki daha önce hiç yapmadığı bir şeyi yaparak sütü Göksel’den rica etmişti.

Göksel bardağı doldurduktan sonra kapıya geri döndü. Emrah bıraktığı yerde bıraktığı şekilde duruyordu. Genç kadın bu esnada onu inceleme fırsatı da buldu. Emrah’ın üstünde kırmızı polo yaka bir tişört vardı, altındaysa yumuşak kumaştan bir şort vardı fakat evden çıkmadan önce bunu değiştireceği belliydi. Göksel onun kılık kıyafetine dikkat ettiğini biliyordu.

“Buyur,” deyip bardağı ona uzattı.

“Tekrardan çok teşekkür ederim,” dedi Emrah bardağı alırken. “Şu an hayatımı kurtarmasan da bana çok büyük iyilik yaptın.”

“Lafı bile olmaz,” dedi Göksel gülümseyerek. “Bu arada cuma günü akşam yemeğine geliyorsun değil mi?”

“Evet, sen?”

“Ben de geliyorum.”

Cuma akşamı Dinçer Ailesi’yle Demirkan Ailesi fırsat buldukça beraber çıktıkları aile yemeklerinden bir tanesine çıkacaklardı. Göksel’in ebeveynleri Emrah’ı ve ailesini seviyordu, aynı şekilde Emrah’ın ebeveynleri de Göksel’i ve ailesini seviyordu.

“O zaman orada görüşürüz,” dedi Emrah. “Kendine iyi bak.”

“Görüşürüz. Sen de kendine iyi bak.”

Emrah ona gülümsediğinde Göksel de aynı şekilde karşılık verdi. Genç adam merdivenleri çıkarken Göksel onu seyretti. Emrah’ın kılsız, uzun ve kaslı bacakları merdivenleri saniyeler içinde hızlıca çıkıp gözden kaybolduğunda Göksel de evine girdi.

Odak noktası biraz da olsa dağılan genç kadın televizyondan ailecek dizi/film izledikleri ücretli bir platformu açıp listesinde gezinmeye başladı. Göksel sinemaya ilgili biriydi, fırsat buldukça ve merak ettiği filmler sinemalara geldikçe arkadaşlarıyla ya da tek başına sinemaya gidip film izlemekten hoşlanırdı. Özellikle son senelerde çevrim içi ücretli platformların yükselişiyle beraber artık evinde oturduğu yerden dizilerle filmleri izleyebiliyordu ve bundan da hoşlanıyordu. Bu platformlarda yer almayan ya da sinemada izlemek istediği yapımları da sinema salonunda izliyordu. Sinemanın onun için bir katkısı da vardı: Genç kadın yapımları izlerken yeni ve farklı bir sürü çekim tekniği görüyordu ve bu teknikler onun ufkunu genişletirken sanatçı kişiliğinin gelişmesine yardımcı oluyor, kendi çekimleri için de ilham veriyordu.

Bir filmde karar kılıp, filmi izlerken içmek için kendisine buzlu kahve hazırladı. O esnada yeniden sosyal medya hesabına girip Gökhan Uygur’un profiline baktı, mavi butonun içinde yazan sen de takip et yazısını okudu. Göksel bu hesapta arkadaşı diyemeyeceği, bazısıyla bir iki kez fotoğraflar hakkında kısa konuşmalar yaptığı bazısıyla da hiç konuşmadığı fotoğrafçılıkla ilgili eğitim alan ya da almış birkaç kişiyi takip ediyordu ama Gökhan’ın durumu bunlardan biraz farklıydı. Gökhan’a da arkadaşım diyemezdi, onunla sadece bir kez yüz yüze gelmişlerdi ve birkaç dakikalık kısa bir sohbet etmişlerdi; Gökhan fotoğrafçı değildi ve bu alanla ilgisi varmış gibi de görünmüyordu, onu sadece ismen tanıyordu ve fotoğraf gibi bir ortak noktası olmadığı bu yabancıyı takip edip etmemek konusunda çok kararsızdı. Onu geri takip etmeyerek kabalık da edebilirdi, takip ederek dünden meraklı gibi de görünebilirdi ve her iki seçenek de onun için aynı derecede korkutucuydu.

“Kişisel hesabımı takip etmedi ki sonuçta,” diye düşündü. “Fotoğraflarımı paylaştığım hesabımı takip etti ve bu hesabı takip eden bir sürü tanımadığım insan var, onları takip etmediğim gibi Gökhan’ı da takip etmeyebilirim. Ama onu tanıyorum. Kırk yıllık dostum değil sonuçta ama bir kere mesajlaştık, geçen gün de yüz yüze tanıştık ve sohbet ettik; Ahsen bile onunla tanıştı ve sohbet etti. Geri takip etmezsem kabalık etmiş olurum. Of! Ne yapacağım şimdi? Ya takip edince dünden meraklı olduğumu düşünürse ne olacak? Beni takip eden kendisi, o zaman dünden meraklı olan o olmuyor mu? Böyle bir şey düşünmesi saçmalık olur.”

“Sakin ol kızım,” dedi derin bir nefes alırken. “Yine kafanda bin tane senaryo yazdın.”

Bunun hakkında düşünmek için zamanı vardı, acele etmeden düşünüp bir karara varacaktı.

Salona geri dönüp filmi başlattı ve izlemeye başladı. Filmin ilk dakikalarında bu düşünceler hâlâ zihnini meşgul etse de ilerleyen dakikalarda takip olayını kafasından tamamen çıkararak filme odaklandı. Film Göksel’in bir süredir izlemek istediği bir filmdi, beklentileri yüksekti ve filmin tam da beklediği gibi heyecanlı, aksiyon dolu ve hareketli kurgusu onu içine çekmeyi başardı. Filmi günün en sıcak olduğu saatlerde, öğlen 13-15 arasında, izlediğinden dolayı klimanın kumandasını alıp klimayı açmak için ayağa kalkmak dışında filmi yerinden hiç kalkmadan izledi.

Film bittiğinde saat 15.30’a geliyordu. Televizyonla klimayı kapatıp ayağa kalktı. Filmi çok beğendiği ve listesinden bir film daha eksildiği için mutluydu. Okul dönemi dersleri yüzünden hobilerine zaman ayırmak için zaman bulması zor oluyordu, o da bunlar için tatilleri, özellikle uzun yaz tatilini, tercih ediyordu. Yazın klimalı evinde oturup dizi/film izlemeyi seviyordu. Dışarısı çok sıcak olduğu için özellikle öğlen vakitleri bu aktiviteyi yapmak için en uygun zaman dilimiydi; dışarı çıkacağı zamanları da havanın daha az sıcak olduğu akşamüstü ve akşam saatlerine denk getirip yazın yakıcı sıcaklarından olabildiğince uzak durmaya çalışıyordu.

Mutfağa girip akşam yemeği için malzemeleri çıkarmaya girişti. Yaz tatillerinde okulu olmadığı ve ebeveynleri çalıştığı için yemekleri çoğunlukla Göksel yapıyordu, bu akşam için de mercimek çorbasıyla makarna yapacaktı. Akşam yemeğini hazırlarken severek dinlediği Taylor Swift’in şarkıları ona eşlik etti. Büyük bir alternatif müzik hayranı olarak Amerikalı müzisyenin son iki alternatif albümünü diğer albümlerinden daha çok dinliyordu, yalnızken onları söylüyordu da.

Yemeklerin altını kapatıp dinlenmek için odasına çekildiğinde telefonunu eline aldı. Sosyal medya hesabına girdi, ana sayfasındaki yeni hikayelere ve gönderilere bakıp bazılarını beğendi ve kendisini yine aynı profilde buldu. Düşünceleri öğlene göre çok daha durgundu ve içinde olduğu karmaşadan kurtulmuştu. Gökhan’ın fotoğraflarına baktı, paylaşımlarını inceledi ve takip ettiği hesaplara göz gezdirdi. Genç adam yüzlerce hesabı takip ediyordu, bunların çok büyük bir çoğunluğu kendisi gibi gençlerin, arkadaşlarının kişisel hesaplarıydı; bir kısmı takip ettiği yerli ve yabancı müzisyenlere aitti, birkaç tanesi de müzik topluluklarının hesabıydı. Son derece sıradan, tam da onun gibi bir müzisyenden beklenecek bir takip edilen listesiydi. Göksel’in çektiği fotoğrafları paylaştığı hesabı bu listede göze çarpan tek farklı hesaptı ve bunu fark etmek Göksel’e değişik hissettirdi.

Genç kadın Gökhan’ın takip ettiği hesaplara baktığı uzun dakikaların ardından profil kısmına geri döndü. Sen de takip et yazısı ona göz kırpmaya devam ediyordu. Gökhan’dan gelen bu adım onu şaşırtmıştı, genç adamın kafasından neler geçtiğini bilmiyordu ama kendi kafasından geçeni biliyordu: O da Gökhan’ı takip etmek istiyordu. Çekingenliği varlığını hâlâ koruyordu ama ilk adımı Gökhan’ın atması ona da adım atmak için ihtiyacı olan cesareti vermişti. Sosyal medya üzerinden basit bir takip, küçük bir adım. Tüm yolculuklar bu küçük adımla başlamıyor muydu zaten?

Parmağını sen de takip et yazısının üzerine, takip butonuna dokundurduğunda mavi butonun rengi griye döndü. Kalbi heyecanla çarpmaya başlarken derin bir nefes aldı.

Artık Gökhan’ı takip ediyordu.

Onun adımına karşılık o da bir adım atmıştı ve bunun devamını merakla bekliyordu. Devamı olup olmayacağını bile bilmiyordu ama henüz kabul etmemiş olsa da devamının olmasını diliyordu.

***

Mesaisinin son saatinde mağazaya gelen üç müşteriyle ilgilenen Gökhan kapanışa yakın Ufuk’a kasadaki paranın sayımında yardım etti, Ayşegül’e de gün hakkında rapor verdi. Bugün onun için diğer günlere göre biraz daha yoğun bir gün olmuştu ve yorgun hissediyordu. Tek isteği evine gidip, ayaklarını uzatarak uzanmaktı.

Saat 19.00 olduğunda Gökhan kapıda asan tabelayı kapalıya çevirdi. Bir iş gününün daha sonuna gelmişti.

“Bugünü de bitirdik,” dedi Ayşegül. “Hazırlanıp çıkabilirsiniz beyler.”

Arka taraftaki soyunma odasına ilerleyen Gökhan üstünü değiştirip kendi tişörtüyle şortunu geri giydi. Bezgince dolabının kapağını kilitleyip, çantasını omzuna asarken diğer eliyle de telefonunu eline aldı. Yoğunluk yüzünden birkaç saattir bakamadığı telefonunu internete bağladı. Sosyal medya hesabından bir bildirim geldiğinde yorgun gözleri bir anda irileşti ve heyecanla bildirimi okudu.

kadrajdakidunyalar seni takip etmeye başladı.

Hızlıca bildirimin üstüne dokunup bildirim sayfasını açtı. Fotoğrafçı iki saat önce onu geri takip etmişti.

Gökhan sırıtarak, “Evet be!” dedi ve yumruk yaptığı elini gövdesine doğru indirdi. “İşte bu.”

Dün onu takip etmeden önce Göksel’in kendisini geri takip etmemesinden korkuyordu, bugün de takip etmesinin üstünden uzun saatler geçmesine rağmen genç fotoğrafçıdan bir adım göremeyince gerçekten de takip etmeyeceğinden endişe etmeye başlamıştı ama bu bildirimle beraber tüm korkuları yok olarak tarihe karıştı.

Yorgunluğu bir anda geçen Gökhan sırıtarak kapıya yürüdü. Kapıyı açtığı sırada içeri girmeye hazırlanan Ufuk’la burun buruna geldi.

“Ne oldu?” diye sordu Ufuk. “Bir anda yüzünde güller açmış. Mesai bittiği için bu kadar mutlu olamazsın herhâlde?”

“Güzel bir haber aldım diyeyim,” dedi Gökhan ayrıntı vermeden.

“Ne haberi? Hayırdır inşallah?”

“Hayırlı ağabey, hayırlı,” dedi başını sallayarak. “Hadi ben kaçtım. Yarın görüşmek üzere.”

“İyi bakalım, görüşürüz Gök.”

Soyunma odasından çıkan Gökhan kasadaki Ayşegül’le de vedalaştı.

“İyi akşamlar Ayşegül Hanım,” dedi elini kaldırarak. “Yarın görüşmek üzere.”

“Sana da iyi akşamlar Gökhan, yarın görüşürüz.”

Gökhan gülümseyerek mağazadan çıkarken Ufuk ve Ayşegül şaşkın bakışlarla onun arkasından baktı.

“Ne olmuş?” diye sordu Ayşegül. “Ağzı kulaklarına varıyordu.”

“Güzel bir haber almış,” diye cevap verdi Ufuk. “Ne olduğunu söylemedi.”

“Allah Allah. Yakında çıkar kokusu.”

“Neye bu kadar sevindiğini çok merak ettim. Yaşını göz önüne alırsam gönül işi olma ihtimali çok yüksek.”

“Gönül işi mi?” dedi Ayşegül şaşırarak. “Hayatında bir kız mı var?”

“Sanırım artık var.”

Ayşegül kaşlarını kaldırırken Ufuk ona omzunu silkerek karşılık verdi. Otuzlarının ikinci yarısındaki kadın biraz önce Gökhan’ın çıktığı kapıya bakarken kendi kendine gülümsedi. Yirmilerinin başındayken aşkın insana nasıl hissettirdiğini iyi bilirdi.

Caddede durağa doğru yürüyen Gökhan gülümsemeye devam ediyordu. Dokuz saatlik yoğun bir mesainin ardından adımları olmaması gereken kadar hızlı ve canlıydı. Sevinci içinden taşıyordu, mutluluğu yüzünden okunuyordu. Kulaklıklarını takıp müzik dinlediği uygulamaya girerken kendi kendine güldü.

Biraz korkarak biraz da çekinerek attığı ilk adıma karşı Göksel de bir adım atmıştı ve bu genç adama ikinci adımı atmak, o yolda yürümek için ihtiyacı olan cesareti vermişti. Yol ayaklarının altında uzanıyordu ve o yolda yürümek için sabırsızlanıyordu.

Gözleri ilk kez birleşen bu iki gencin bakışları da ruh hâllerini birebir yansıtıyordu. Şaşkınlık ikisinin gözlerinde de ev sahibiydi; Gökhan neler olduğunu anlamaya çalışırken ortaya çıkan şaşkınlık ifadesiyle genç kadına bakıyordu, Göksel de tüm akşam bir köşede sessizce oturduktan sonra çıkışta onunla karşı karşıya gelmenin yarattığı şaşkınlık ifadesiyle genç adama bakıyordu.

“Gök,” diye düşündü Gökhan. “Fotoğrafçı.”

Genç adamın kaşları çatılırken bakışlarındaki şaşkınlık yok oldu ve yerini sorgulayıcı bir ifade aldı. Karşısındaki sarışın kadın kendi yaşlarında olan son derece genç biriydi. O hesabın sahibi hakkında kafasında farklı tiplemeler yaratmış olsa da hiçbirinde şu an karşısında olan gencecik, sarışın, mavi gözlü ve güzel bir kadını düşünmemişti.

Her biri bir saat gibi hissettiren birkaç saniyenin ardından bakışlarını kaçıran kişi Göksel oldu. Genç kadının yapmak istediği şey arkasını dönüp bir an önce buradan uzaklaşmaktı. Yapmaması için hiçbir neden yoktu ama gitmek istediğinde sanki ayakları olduğu yere çakılmış gibi hissetti.

“İyi akşamlar,” dedi Gökhan. Onun gitmek istediğini vücut dilinden anlayan genç adamın onu durdurmak için aklına gelen ilk şey bu oldu.

Göksel bakışlarını yeniden ona çevirdiğinde dikkatle yüzüne bakan kahverengi gözlerle karşılaştı. Çok koyu renkli olmayan sık ama kısa kirpiklerle çevrili bu açık kahverengi gözler arkadaş canlısı bakıyordu.

“İyi akşamlar,” diye karşılık verdi Göksel. Onu konuşmaya iten şeylerin ne olduğunu anlamıştı ve onun yüzündeki bu merak genç kadını konuşmaya devam ettirdi: “Performansınız çok güzeldi.”

“Teşekkür ederim,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Beğenmenize sevindim.”

Bu konuşma ikisi için de son derece tanıdıktı. Aynı cümleleri bundan birkaç hafta önce de söylemişlerdi. İlk seferde aralarında kilometreler vardı ve konuşmayı sosyal medya üzerinden gerçekleştirmişlerdi; şimdiyse karşı karşıya duruyorlardı ve Göksel anonim kimliğinden çok uzaktaydı.

“Kafeye ilk kez geldiniz sanırım,” dedi Gökhan temkinle. “Uzun zamandır burada sahne aldığım için düzenli müşterileri tanırım, sizi ise ilk kez görüyorum.”

Göksel onun amacının ne olduğunu hemen anladı: Genç adam kendisinin ağzını arıyordu. Genç kadının dikkatini çeken asıl şeyse genç adamın “Gök” ve fotoğrafçı ayrıntılarını hatırlaması ve karşısındaki kadının @kadrajdakidunyalar hesabının sahibi fotoğrafçı olup olmadığını anlamak için girişimde bulunması oldu.

“Aslında ikinci gelişim,” diye cevap verdi Göksel. Devam etmeden önce derin bir nefes aldı. “Geçtiğimiz ay da gelmiştim. Sizin fotoğrafınızı çekip hesabında paylaşan fotoğrafçıyım. Hatırlıyorsunuzdur belki, konuşmuştuk.”

Genç kadın gerilse de bunu belli etmeme konusunda son derece başarılı davrandı. Gökhan’sa duyduğu bu cümle karşısında kaşlarını kaldırıp gözlerini de biraz açtı. Karşısındaki kadın gerçekten de o fotoğrafçıydı, @kadrajdakidunyalar isimli sosyal medya hesabının sahibiydi.

Gizemli fotoğrafçı şu an kanlı canlı karşısında duruyordu.

“Hatırlıyorum elbette,” dedi Gökhan. “Gerçekten muhteşem bir fotoğraftı.”

“Teşekkür ederim,” diyen Göksel konuşmanın başından beri ilk kez gülümsedi. Buna karşılık olarak Gökhan da gülümsedi.

“Görünüşe göre yolunuz bu taraflara tekrardan düşmüş,” dedi Gökhan birkaç saniye sonra. “Yanlış hatırlamıyorsam Kadıköy’e çok sık gelmediğinizi söylemiştiniz.”

“Evet, aynen böyle söylemiştim,” diye onayladı Göksel. Onun ayrıntıları hatırlamasına şaşırdı. “Arkadaşlarımla cumartesi gecesini bu taraflarda geçirmek istedik. Biliyorsunuz ki Kadıköy bunun için çok uygun bir yer.”

“Kesinlikle öyle. Umarım sizin için keyifli bir akşam olmuştur.”

“Fazlasıyla keyifliydi. Geçen sefer kafenin ambiyansını ve müşterilerini beğenmiştim, bugün için de arkadaşlarımla burada karar kıldık. Kadıköy’de fazlasıyla mekân olsa da düzgün bir yer bulmak son derece zor.”

“Haklısınız. Şehir kalabalık olunca binbir çeşit insan oluyor, hâliyle insan da huzurla oturup keyifli vakit geçireceği yerler arıyor. Parça bu konuda çok iyidir; alkol olmadığı için sarhoş derdi yok, müşterilerin çoğu da üniversite öğrencileri ve temiz gençler.”

“Evet, güzel bir yer gerçekten.”

Birkaç metre öteden onların sohbetini dinleyen Ahsen kulaklarına inanamıyordu. Göksel’le Gökhan konuşmuştu ve Gökhan’ın o meşhur fotoğraftan haberi vardı. Sorun şuydu ki Ahsen’in bundan haberi yoktu, Göksel ona bunu anlatmamıştı. Böyle bir şeyi ondan gizlediği için Ahsen’in gazabı onu bekliyordu.

“Bu arada,” dedi Gökhan yine son derece temkinli bir şekilde. “Adınız Gök mü?”

“Göksel,” diyen genç kadın gülümser gibi oldu. “Arkadaşlarım genelde kısaca Gök der, lakabım sayılır.”

Bu tanıdık cümle karşısında Gökhan’ın yüzünde bir gülüş oluştu. Genç adamın orta büyüklükteki beyaz dişleri yüzünü inci gibi süslerken gözleri de biraz kısıldı ve çevresi kırıştı. Çocuksu gülüşü şirindi.

“Ben de Gökhan,” derken gülümsemeye devam etti ama hemen devamında ciddileşti: “Adının kısaltması ve lakabı Gök olan bir başka kimse. Tanıştığıma memnun oldum, Göksel.”

Genç adam ona elini uzattığında Göksel kendisine uzatılan ele baktı. Oval şeklinde düzgünce kesilmiş pembe tırnaklarla uzun ince parmaklara sahip bu kılsız beyaz el son derece temiz, bakımlı ve zarif görünüyordu. Parmaklarına taktığı yüzükler de ona şıklık katmıştı.

“Ben de tanıştığıma memnun oldum,” deyip onun elini tuttu ve onunla tokalaştı genç kadın. “Gökhan.”

Göksel hızlı bir tokalaşma yapmayı düşünse de Gökhan onun elini uzun parmaklarıyla kavradığında aceleci davranmadı. Gökhan’ın eline göre daha küçük olan eli onun sıcak elinin arasında birkaç saniye durduktan sonra genç kadın elini kendine doğru çekti, Gökhan da parmaklarını açıp onu serbest bıraktı.

“Bu kadar genç olmanızı beklemiyordum,” dedi Gökhan dürüstçe. “Fotoğraflarınız son derece profesyonel olduğu için daha büyük olduğunuzu düşünmüştüm.”

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel bunu duymaktan memnun olduğunu belli eden bir sesle. “Fotoğrafçılık alanında eğitim almanın çok şey kattığını söyleyebilirim.”

“Öğrenci misiniz?”

“Evet, Yıldız Teknik Üniversitesinde Fotoğraf ve Video bölümünde son sınıf öğrencisiyim.”

“Video alanında da eğitim alıyorsunuz demek? Bölümün adını ilk kez duydum ama kulağa fazlasıyla havalı geliyor.”

“Sadece iki üniversitede olduğu için ilk kez duymanız normal. Fotoğrafçılık ve video alanında eğitim veren üniversite sayısı oldukça az.”

“Genel olarak sanat alanında eğitim veren üniversite sayısı ve kontenjanları az,” dedi Gökhan, bu durumun canını sıktığını belli eden bir ifadeyle. “İnsanımız sanatı hor gördüğü, çocukları da bu alanda eğitim almasın istediği için maalesef bu alanlara talep çok az oluyor.”

“Çok haklısınız. Yeni nesille beraber bu durumun düzeleceğini umuyorum. Gençler arasında sanata ilgi duyan fazlasıyla kişi var ve bir şekilde ailelerine bunu kabul ettirenlerin sayısı da zamanla artacaktır diye düşünüyorum, böyle olmasını da diliyorum.”

Gökhan’ın yüzünden hüzünlü bir ifade geçti. Çok hızlı beliren ve aynı hızla kaybolan bir ifadeydi ama Göksel bunu fark etti ve bu gözlerini kısmasına neden oldu.

“Ben de böyle umuyorum,” diyen genç adam içtenlikle gülümsedi. Göksel az önceki ifadeyi kendisinin uydurmuş olabileceğini düşündü. “Ben de konservatuvar öğrencisiyim bu arada, İstanbul Üniversitesinde okuyorum ve sizin gibi son seneme geçmiş bulunmaktayım.”

“Eğitimli olduğunuz belli oluyor,” dedi Göksel bu bilgiyi zaten bildiğini hiç çaktırmadan. “Gitar dalında mı eğitim alıyorsunuz?”

“Evet ve teşekkür ederim.”

İkili arasındaki sohbetin derinleştiğini fark eden Ahsen kenarda durmak yerine konuşmaya dahil olmaya karar verdi ve onlara yaklaştı. İkisinin bakışları da ona döndü.

“Merhaba,” dedi Ahsen Gökhan’a bakarak. “Performansın çok güzeldi, özellikle son parça efsaneydi.”

“Merhaba,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Teşekkür ederim. Keyif aldıysan amacıma ulaştım demektir.”

“Kesinlikle aldım. Gök’ün önerilerine her daim güvenirim, bu sefer de beni şaşırtmadı.”

Ahsen’le beraber Gökhan da Göksel’e bakınca genç kadın utandığını hissetti. Kendisine bakan bu iki çift kahverengi göz karşısında utangaçça gülümsedi.

“Çok incesin,” dedi Göksel. “Seni de biraz beklettim, kusura bakma.”

“Hiç sorun değil,” dedi Ahsen içtenlikle. Sorun onu bekletmesi değildi, sorun Gökhan’la konuştuğundan ona bahsetmemesiydi ve Ahsen bunun hesabını soracaktı. “O meşhur fotoğraf üzerinde konuştuğunuza kulak misafiri oldum.”

“Meşhur,” diyen Gökhan gülümsedi. “Beğeni sayısına bakacak olursak gerçekten de meşhur sayılır. Son baktığımda bin 600’ü geçmişti. İçinde olduğum bir fotoğrafın bu kadar büyük kitlelere ulaşacağı aklımın ucundan bile geçmezdi ama fotoğrafın bu kadar sükse yapmasına çok sevindim.”

En azından profilimde gezindiğini itiraf etti, diye düşündü Göksel.

“Çok güzel bir his olsa gerek,” dedi Ahsen.

“Evet, öyle,” deyip Göksel’e baktı Gökhan. “Bir fotoğrafçı için de fotoğrafının bu kadar kişiye ulaşıp beğenilmesi eşsiz bir his olmalı.”

“Haklısın,” dedi Göksel. Teklifsiz konuştuğunu fark etse de Gökhan’ın Ahsen’le senli benli konuşmasından yola çıkarak sorun olmayacağını düşünüp devam etti: “Hem diğerlerinden hem de fotoğrafını çektiğin kişiden olumlu geri dönüşler almak eşsiz bir his. Severek yaptığın bir işin diğerlerinden de takdir görmesi çok değerli.”

Gökhan ona anlayışla baktı. Genç kadının bahsettiği durumu çok iyi biliyordu. Bu hayatta severek yapılacak şeyler kolay bulunmuyordu, onu bulup hayatının bir parçası hâline getirmekse çok daha zordu ama insan bunu başarabildiğinde ve bu konuda çevresinden de olumlu geri dönüşler aldığında, motive edici şeyler duyduğunda küçük bir çocuk gibi seviniyordu.

“Gerçekten çok kıymetli,” diye ona katıldı Gökhan. “Seni çok iyi anlıyorum.”

İkili birbirine gülümserken Ahsen dudaklarını aşağı kıvırıp onlara baktı. İkisinin yüzünde de aynı hisleri paylaşan iki insanın sahip olduğu anlayış ifadesi vardı. İnsanları birbirine yaklaştıran şey de bu anlayış duygusuydu.

“Bu arada ben Gökhan,” diyen genç adam Ahsen’e döndü. “Az önce Gök diye seslendiğinde üstüme alınıp sana bakma sebebim benim arkadaşlarımın da bana Gök diye seslenmesi.”

“Hadi ya,” dedi Ahsen kaşlarını kaldırarak. “Tesadüfe bak. Ben de Ahsen; tanıştığıma memnun oldum, Gökhan.”

“Ben de öyle, Ahsen.”

Tokalaştılar.

“Burada düzenli mi çıkıyorsun?” diye sordu Ahsen.

“Evet,” diye onayladı genç adam. “Çok önemli bir işim olmadıkça her cumartesi akşamı buradayım. Sahne almaya bayılıyorum, bana kalsa her akşam gelirim ama asıl işim ve okulum buna ne yazık ki zaman bırakmıyor.”

“Asıl işin mi?” dedi Göksel. “Başka bir yerde mi çalışıyorsun?”

“Evet, bir müzik mağazasında satış danışmanlığı yapıyorum. Okul varken yarı zamanlı, yaz tatilinde de tam zamanlı çalışıyorum. Haftada bir gün de buradayım işte.”

“Konservatuvar okuyordun değil mi?” diyen kişi Ahsen oldu. Gökhan başını salladı. “Hem konservatuvar hem müzik mağazası hem de canlı müzik… Yürüyen bir müziğe dönüşmüşsün adeta.”

“O hâlde dönüştüğüm şeyden ziyadesiyle memnun olduğumu söylemem gerekir,” dedi Gökhan gülerek. “Sen ne yapıyorsun?”

“Öğrenciyim ben de.”

“Ne okuyorsun?”

“Boğaziçi Üniversitesinde İngiliz Dili ve Edebiyatı öğrencisiyim.”

“Ne güzel. Memnun musun bölümünden?”

“Son derece. Büyük bir edebiyatsever olarak aşkla okuyorum. Oldukça zor bir bölüm, ilk senemde puanlarım çok düşük gelince yapamayacağımı düşünüp bırakmak bile istemiştim ama yaz tatilinde güzelce kafamı dinleyip ikinci seneye zinde bir kafayla ve düzenli bir çalışma programıyla başlayınca puanlarım bir anda yükseldi. Artık son sınıfım, önümüzdeki seneyi de sağ salim atlatıp yazın mezun olmak istiyorum. Ayaküstü tüm eğitim hayatımı anlattım, kafa şişirdiysem affola.”

“Kesinlikle şişirmedin. Edebiyat okumanın zor olduğunu başka kişilerden de duymuştum, onlar da dediklerine benzer şeyler söylemişlerdi. Üniversite genel olarak zor, sevmediğin bir bölümü okumak da bu dönemi işkenceye çeviriyor ama senin de dediğin gibi severek okuyunca insan tüm zorluğuna katlanıyor hatta zorluğunu bile seviyor. Konservatuvar okumak da zor ama zorluğuna bile âşığım.”

“Seni çok iyi anlıyorum.” Ahsen, Göksel’e döndü. “Bu konuda sen de bizimle aynı fikirdesin, değil mi Gök?”

“Öyleyim,” diye onayladı Göksel. “Okuduğun bölümü severek okumak çok güzel bir şey, herkese nasip olmasa da bu şansa sahip insanlar olarak kıymetini de biliyoruz diye düşünüyorum.”

“Kesinlikle.”

“Bilmemiz de gerekir,” dedi Gökhan Göksel’in gözlerinin içine bakarak. Genç kadının gök mavisi rengindeki gözleri inanılmaz güzeldi. Genç adam bu gözlerin onun ismine ilham olup olmadığını merak etti. “Ülke şartlarında ve mevcut eğitim sisteminde öğrenciler rüzgârda uçan bir yaprak gibi oradan oraya savruluyor, yolunu bulmak isterken tamamen kayboluyor. Neyse, bunlar derin konular ve ayaküstü konuşulacak meseleler değiller.”

“İki konuda da haklısın,” dedi Göksel. Bir anlığına Ahsen’e baktı. İkili gözleriyle anlaşıp gitme konusunda hemfikir oldu. “O zaman biz yavaştan gidelim.”

“Tanıştığıma çok memnun oldum,” dedi Gökhan. Konuşmanın devam etmesini içten içe diliyordu ama ortama ayak uyduracaktı. “Fotoğraf için hazır yüz yüzeyken bir kez daha teşekkür edeyim. Fotoğrafı bütün arkadaşlarım da çok beğendi hatta şu an hesabımdaki gönderiler arasında en fazla beğeniye sahip olan fotoğraf.”

“Asıl ben teşekkür ederim ve bunu duyduğuma çok sevindim.”

Göksel bunu da zaten biliyordu ama hiç çaktırmadı. Fotoğrafın altına gelen yorumların hepsini tek tek okumuştu, övgü dolu o yorumlar genç fotoğrafçıyı çok sevindirmişti ve motive etmişti.

“Ben de tanıştığıma memnun oldum,” dedi Göksel bir süre sonra. “Sana iyi akşamlar dilerim.”

İkili tokalaştıktan sonra Gökhan Ahsen’le de tokalaştı.

“Kendine iyi bak,” dedi Ahsen.

“Siz de kendinize iyi bakın,” diye karşılık verdi Gökhan. “İyi akşamlar.”

Genç adam onlara gülümsediğinde kızlar da ona gülümsedi, ardından sokağın başına doğru yürümeye başladılar. Göksel’le Ahsen Göksel’in ailesinin arabasına ilerlerken Gökhan onlara bakıyordu. Göksel’in Hyundai marka beyaz arabanın şoför koltuğuna, arkadaşının da yolcu koltuğuna oturmasını seyretti. Arabanın ön tarafı bulunduğu tarafa baktığı için ikiliyi çok rahat görüyordu. Göksel çantasını arka koltuğa bırakırken, emniyet kemerini takarken, anahtarı takıp aracı çalıştırırken ve ellerini direksiyona götürüp arabayı hareket ettirirken bakışlarını genç kadından ayırmadı. Gaza basıp yola koyulan Göksel kafenin önünden geçerken Gökhan’a baktı ve genç adamla göz göze geldi. Kafenin önünden geçtiği iki saniye boyunca gözlerini kendisine bakan kahverengi gözlerden ayırmadı, o kahverengi gözler de kendisinin mavi gözlerinden ayrılmaya niyetli değildi. Birbirlerinin görüş açısından çıkana kadar kenetli kalan gözler bu geceye nokta koyan şeylerdi, aynı zamanda bir sonraki cümleyi başlatacak olan hamle de onlardı.

Önüne dönen Göksel’in bakışları bir anlığına dikiz aynasına gittiğinde hâlâ aynı yerde duran Gökhan’ın arkalarından baktığını gördü.

“Demek onunla konuştun ama bana anlatmadın!” diyen Ahsen’in sesiyle ona döndüğü sırada arkadaşı onun kolunu çimdikleyince acıyla inledi. “Bir de, ‘Acaba fotoğraftan haberi olsaydı ne düşünürdü?’ dediğim zaman utanmadan fikirler yürüttün, sanki çocukla konuşmamış gibi.”

“Canımı yaktın,” diyen Göksel eliyle onun çimdiklediği yeri okşadı. “Araba kullanıyorum yahu.”

“Başlatma şimdi arabana da dökül. Ne zaman ve nasıl konuştunuz?”

“Fotoğrafı paylaştığım günün akşamında konuştuk. Benden fotoğrafı kendi hesabında da paylaşmak için izin istemişti, ben de paylaşabileceğini söyledim. Olay bundan ibaret, abartılacak bir yanı olmadığı için anlatmadım.”

“Çocuğa Kadıköy’e sık gelmediğini bile söylemişsin.”

“Bana kafeye düzenli mi geldiğimi yoksa yolumun ilk kez mi düştüğünü sorduğunda yolumun ilk kez düştüğünü, Kadıköy’e çok sık gitmediğimi söyledim. Laf arasında olan bir şeydi, hatırlaması onun bileceği iş.”

“Orası öyle ama yine de bana anlatman gerekirdi.”

“Öğrendin işte,” diye geçiştirdi Göksel. “Yüz yüze de tanışmış olduk. Hem sen niye Gök diye bağırdın ki? Bilerek yaptın değil mi?”

“Evet, bilerek yaptım. Belki çocuğun dikkatini çekersin, sohbet edersiniz ve ona fotoğraftan bahsedersin diye düşündüm. Tabii çocuğun fotoğraftan çoktan haberi olduğundan, kendi hesabında bile paylaştığından ve adının Gökhan olduğundan haberim yoktu. Gök, diye bağırdığımda bana doğru öyle bir döndü ki sanki ona seslenmişim gibiydi. O an şaşırmıştım ama şimdi nedenini anlıyorum.”

Göksel gülümseyerek başını iki yana salladı. Ara sokaktan caddeye çıkarken sessiz kaldı, aracı caddedeki araçların arasına sokup yolda ilerlemeye başlayana kadar geçen birkaç saniyede de sessizliğini korudu.

“Benim o fotoğrafçı olduğumdan şüphelendiği için konuştu,” diye cevap verdi. “Elimde bir fotoğraf makinesi vardı, bana Gök diye seslenmiştin ve onun fotoğrafını çektiğim kafenin önündeyim; hâliyle o fotoğrafçı olabileceğimi düşündü ve öğrenmek istedi. Söyleme taraftarı değildim fakat artık karşı karşıya gelince ve konuşunca söylemek en doğrusuydu.”

“İyi birine benziyor,” dedi Ahsen omuz silkerek. “Ben sevdim. Kibar, güler yüzlü ve hoşsohbetti; üstelik konservatuvar öğrencisi. Çekici bir havası olduğunu da kabul etmek gerekir.”

Ahsen, Göksel’e anlamlı bir bakış attı. İkisinin arasındaki enerjiyi ve çekimi hissetmişti.

“Ben de negatif bir enerji almadım,” dedi Göksel arkadaşına bakarak. “Dediğin gibi iyi birine benziyor.”

“Sayesinde çok keyifli bir akşam geçirdik. Müzisyenliği müthiş, virtüöz denecek kadar iyi ve sadece yirmilerinin başında. Bundan on sene sonra nasıl bir noktaya gelecek acaba? Kim bilir, belki çok ünlü bir müzisyen olur ve biz de kariyerine şahit oluruz. Kafeyi de çok beğendim, bir ara yine gidelim.”

“Benim için de keyifli bir akşamdı ve genç hakkında söylediklerine de katılıyorum. Kafeye de gideriz elbette, ne zaman istersen bebeğim.”

Ahsen ona öpücük attı.

“Sinirin geçti mi?” diye sordu Göksel. “Saçımı başımı yolmayacak mısın?”

Ahsen başını koltuğa yaslayıp kahkaha attığında Göksel de güldü.

“Yolmamı istiyorsan yolarım,” dedi Ahsen. “Ama bence son derece güzel, keyifli ve eğlenceli bir akşamın sonunda saçlarının yolunmasını istemezsin.”

“Aslına bakarsan hiçbir zaman bunu istemem.”

İkili yine gülüştüğünde bu önceki seferden daha sesli oldu.

“Bu yüzden ayağını denk al kızım,” dedi Ahsen. Göz kırptı. “Goygoy bir kenara, gencin çaldığı son şarkıyı araştıracaktım.” Çantasından telefonunu çıkardı. “Ben de müzisyeni oynarım şimdi diye bir cümle geçiyordu değil mi parçada?”

“Evet.”

Ahsen arama motoruna bu cümleyi yazıp ara tuşuna dokunduğunda aradığı şarkıyı buldu.

“Yavuz Çetin’in bir şarkısıymış,” dedi ekrandakilerini okurken. “Adı da Oyuncak Dünya imiş.” Ekranı aşağı kaydırdığında şarkının sözlerinin yazdığını gördü, biraz altta da hakkında bölümü vardı. “Yuh! 2001 yılında çıkmış. Şarkı neredeyse bizimle yaşıt.”

“Yavuz Çetin ismi tanıdık geliyor,” dedi Göksel. “Kim olduğuna bakar mısın?”

“Bakayım,” diyen Ahsen bu sefer müzisyeni aradı. Kısa bir süre yazanlara göz gezdirdi. “1970 doğumluymuş, müzisyen ve gitarist olduğu, iki tane de albüm çıkardığı yazıyor. 2001 yılında intihar etmiş.”

Arkadaşının söylediği son cümle Göksel’in kafasında bir ampul yaktı. “Köprüden atlayarak mı intihar etmiş?”

“Adamla ilgili hatırladığın ayrıntı bu mu gerçekten? Dur ona da bakayım. Herkes neden öldüğünü merak etmiş olacak ki kullanıcılar bunları da sordu kısmındaki en başta yazan soru bu.” Ahsen orada yazanları da hızlıca okudu. “Adamla ilgili hatırladığın ayrıntının bu olmasına mı yoksa doğru hatırladığına mı üzülsem bilemedim şu an. Kendisine yoğun depresyon teşhisi koyulmuş, bir hafta hastanede tedavi görmüş ve iyileştiği söylenerek taburcu edilmiş; 15 Ağustos 2001 günü de Boğaziçi Köprüsü’nden atlayarak intihar etmiş. Çok gençmiş, üzüldüm. Biz de şu an tam olarak Boğaziçi Köprüsü’ne gidiyoruz.”

“Bir haftalık tedavi sonrası iyileştiği mi söylenmiş?” dedi Göksel kaşlarını kaldırarak. “Yoğun depresyon bir haftada iyileşen bir hastalık mıymış yahu? Hiçbir uzmanlığım yok ama kulağıma pek mümkün gelmedi açıkçası.”

“Bana da pek oluru varmış gibi gelmedi ama uzmanlığım olmadığı için yorum yapmayacağım. Sen bu ayrıntıyı nereden biliyorsun?”

“Birkaç yerde kendisiyle övgüyle bahsedildiğini okumuştum, o arada intiharını da okumuş olmalıyım.”

Ekranda yazanları okuyan Ahsen, “Kendisinden gitarın virtüözlerinden biri diye bahsetmişler,” dedi. “Blues söylüyormuş. Hiç dinlemediğim için tanımamam normal ama epey efsane birine benziyor, Oyuncak Dünya’yı bir de kendisinden dinleyelim bakalım.”

Göksel radyodan Oyuncak Dünya’yı açtı. Daha dakikalar önce duydukları gitar girişini yeniden duydular. Şarkı başlar başlamaz insana hüznü hissettiriyordu. Kısa bir girişten sonra Yavuz Çetin’in sesi duyuldu. Çetin de şarkıyı duygu dolu bir sesle okuyor, dinleyiciye bir şeyler anlatıyordu. Tıpkı Gökhan gibi.

Göksel arabayı anayola sürerken ikili hiç konuşmadan şarkıyı dinledi. Yoruldukları için konuşmaya hâlleri pek kalmamıştı ama dinledikleri şarkının güzelliği de onları sessizliğe iten önemli bir etkendi. Şarkının sözleri iki genç kadını da geçmişe, çocukluklarına götürmüştü ve onlara eskiyi hatırlatıp onları düşünmeye itmişti. Şarkıda bahsi geçen oyunbozanları tanıyorlardı; diğer çocukları üzen ve oyunun kurallarını bozan o mızıkçılar her ortamda olurdu ve herkes hayatında bir kez de olsa onları tanırdı.

Şarkının sözlü kısmı bittiğinde ikisi de neyin geleceğini çok iyi biliyordu.

“Çok güzel şarkıymış gerçekten,” dedi Göksel. “Dinleyeceğim şarkılar arasına eklendi.”

“Ben de dinlerim,” diye ona katıldı Ahsen. “Sanırım hayatımda ilk kez Blues türünde bir şarkı dinledim ve sevdim. Bu akşam her konuda verimli oldu.”

Gitar solosu kısmını dinlerken yine sessiz kaldılar. Yavuz Çetin bu ülkenin en iyi gitaristlerinden biriydi ve bu şarkıdaki gitar performansı da olağanüstüydü.

“Kulaklarım,” diyen Ahsen elleriyle kulaklarına dokundu. “Kutsandılar.”

Göksel kahkaha attı.

“Bu gitar çalmak değil; bu artık gitarın kendisi olmak, gitara dönüşmek,” diye devam etti Ahsen. “Gerçekten çok üst düzey bir gitaristmiş ve bunca zamandır dinlemediğim için çok eksik hissediyorum şu an. Gökhan’ın hakkını da yememek lazım, bu kadar zor bir parçayı kusursuz çalmak her babayiğidin harcı değildir; çocuk sahneyi yıkıp geçti.”

“Adamdan virtüöz diye bahsetmelerinin bir sebebi olmalıydı,” dedi Göksel arkadaşına kısa bir bakış atıp. “Geç olsun güç olmasın güzelim. Gökhan konusunda da haklısın, bu akşam saygımı kazandı. Tabii bu onun için hiçbir anlam ifade etmiyordur ama olsun.”

“Senin gibi bir müzikseverin saygısını kazanmak gayet de anlam ifade edecek bir şey. Müzik konusunda ne kadar bilgili olduğunu çok iyi biliyorum, aynı zamanda ne kadar seçici olduğunu da. Bir şeyi beğendiysen o şey gerçekten güzeldir.”

“Teşekkür ederim güzelim,” deyip onun yanağından makas aldı Göksel. “Beni onurlandırdın.”

“Gerçekleri söyledim yalnızca.”

İkili Fatih’e olan yolculukları boyunca şarkılar dinledi, onlara eşlik etti ve arabanın içinde adeta mini bir konser verdi. Trafik her cumartesi akşamı olduğu gibi yoğundu, saatlerini de yolda geçirdiler ama en nihayetinde gece yarısında Fatih’e ulaşmayı başardılar. Ahsen Göksel’e göre biraz daha güneyde oturuyordu, Göksel avcunun içi gibi bildiği ara sokaklarda arabayı sürüp Ahsen’in oturduğu sokağa geldi. Hızını iyice yavaşlatan Göksel, Ahsenlerin yaşadığı pembe boyalı apartmanın önünde aracı durdurdu.

“Kürkçü dükkânına geri döndüm,” diyen Ahsen başını uzatıp oturdukları apartmana baktı. “Salonun lambası yanıyor, bu da demek oluyor ki bizimkiler uyumamış ve beni bekliyor.”

“Yüksek ihtimalle benimkiler de uyumamıştır,” dedi Göksel. “Onlar da haklı. Ülke o kadar tehlikeli bir yere dönüştü ki evdeki her birey eve sağ salim dönmeden herkes diken üstünde oluyor.”

“Ah ah, hiç açma bu konuyu. Çok doluyum, konuşmaya başlarsam susmam. Bu akşam da başımıza bir şey gelmeden sağ salim eve döndüğümüz için şanslıyız. Sen de dönüş yolunda çok dikkatli ol, eve varınca da haber et.”

“Tamam bebeğim, ederim.”

İkili vedalaştıktan sonra Ahsen arabadan indi. Göksel camı açıp onun apartmana ilerlemesini izledi. Kapının önünde duran Ahsen zile bastıktan sonra arkasını dönüp Göksel’e baktı.

“Hadi git sen,” dedi başıyla sokağı işaret ederek.

“Eve girdiğini göreyim de gideceğim,” dedi Göksel. “İçim rahat etsin.”

“Senin içini yerim sarı civciv.”

Apartman kapısı otomatiğe basılarak açıldı.

“Aha açtılar,” dedi Ahsen. “Ben giriyorum, sen de dediğim gibi dönüş yolunda dikkatli ol ve eve varınca haber et.”

“Annenlere selamlarımı söylersin. Öpüyorum hepinizi.”

“Aleykümselam.”

Ahsen apartmana girdiğinde Göksel de gaza basıp yeniden yola koyuldu. İleriden sola dönüp yukarı doğru çıkmaya başladı. Saatler gece yarısını geçtiği için ara sokaklarda in cin top oynuyordu. Göksel akşam vakitleri araba sürmeyi çok sevse de son birkaç aydır etrafta gezen tekinsiz tipler arttığı için eskisi kadar kendini güvende hissetmiyordu. Kapıları kilitlediğine emin olduktan sonra fonda çalan şarkıyı değiştirdi. Cigarettes After Sex adlı çok sevdiği grubun Opera House adlı şarkıları çalmaya başladığında sesi yükseltti. Bu parçayı çok seviyordu, araba sürerken dinlemeye de bayılıyordu.

Hızını yavaş tutan Göksel sokak lambalarının sarı ışıklarıyla aydınlanan sokaklardan geçerken çalan şarkıyı dinleyip bugünü düşündü. Fazlasıyla eğlendiği ve keyifli vakit geçirdiği bir gün olmuştu. Genç kadın için bir kez gelinen bu kısa hayatta güzel anılar biriktirmek en önemlisiydi. Hayatı kumbaraya benzetecek olursa güzel anılar o kumbaranın içine attığı şeylerdi ve güzel anılar paralardan çok daha değerliydi. Bundan yıllar sonra geriye dönüp baktığında kumbarasının güzel anılarla dolup taştığını görmek istiyordu. Bugün de kumbarasına attığı değerli anılardan biri olmuştu ve bugünü her zaman güzel hatırlayacaktı.

Telefonu çalmaya başlayınca, hızını iyice düşürüp telefonuna uzandı. Arayan kişi babasıydı.

“Efendim?” diye açtı telefonu.

“Göksel, neredesin güzelim?” diye sordu babası. “Çok mu trafik var?”

“Ahsen’i eve bıraktım, geliyorum. Birkaç dakikaya evde olurum.”

“İyi bari. Gecikince merak ettim.”

“Merak etme canım, geldim sayılır. Köprü trafiği yine çok fenaydı ama oradan kurtulalı çok oldu.”

“Tamam bebeğim, dikkatli ol.”

“Evde görüşürüz.”

Göksel telefonu kapatıp hızını az önceki seviyeye getirdi. Mahalle arasından caddeye çıktığında şehrin kalabalığına geri döndü. Cadde, mahalle arasının aksine ışıl ışıl, gürültülü ve insanlarla doluydu. Kendi tarafındaki camı üstten biraz açıp ılık yaz havasının yüzüne çarpmasını sağladı. Rüzgâr yüzünden saçlarının bozulacağını biliyordu ama zaten eve gittiği için bunu umursamadan rüzgârı yüzünde hissetmek istedi. Özellikle deniz kenarında araba sürerken deniz havasının yüzünü okşamasını, tuz kokusunun ciğerlerini doldurmasını çok seviyordu.

Caddede biraz ilerledikten sonra yine mahalle arasına girdi ve doğruca kendi oturdukları sokağa sürdü. Oturduğu yer Ahsen’in oturduğu yere göre biraz daha merkezi ve hareketli olduğu için buradaki sokaklarda insanlarla araçlara rastladı. Apartmanların gölgesinde kalan tanıdık sokaklardan geçip kendi oturduğu krem renkli beş katlı apartmana ulaşmayı başardı. Şanslıydı ki hemen apartmanın önünde boş bir park yeri vardı, arabayı dikkatlice oraya park etti ve eşyalarını alarak araçtan indi.

 Uzun ve hâliyle yorucu bir gündü, genç kadın da yorulmuştu ve pijamalarını giyip yatağına uzanmak için sabırsızlanıyordu. Apartmana ilerleyip kapı şifresini girdikten sonra apartmanın içindeydi. Asansörün beşinci katta olduğunu görünce oflayarak onu bulunduğu kata, zemine çağırdı. Beşinci katta Emrah’la ailesi yaşıyordu, bu da demekti ki apartmana en son onlardan biri girmişti. Göksel bu kişinin Emrah olduğunu düşündü. Genç adamın arkadaş çevresi genişti ve özellikle hafta sonu akşamlarında onlarla dışarı çıkmayı seviyordu.

Asansör zemin kata ulaşınca Göksel asansöre bindi, dördüncü katın düğmesine bastı ve sırtını aynaya yasladı. Gökhan’ın kendisine bakan yumuşacık bir kahverengi tonundaki gözleri aklına gelince kaşlarını çattı. Bütün akşam boyunca onunla bir kez bile göz göze gelmemeyi başarmıştı ama Ahsen’in farklı planları vardı. Göksel yapı olarak biraz çekingen biri olduğu için insanlarla konuşma konusunda çok girişken sayılmazdı. Gökhan’la mesajlaştığında genç adam kendisini kafeye her zaman beklediğini, eğer fotoğrafçı olduğunu belirtirse onu hatırlayacağını söylemiş olsa da Göksel oraya gittiğinde sanki tüm bunlar yaşanmamış gibi davranmayı tercih etmişti. Akşamın sonuna kadar istediği de olmuştu, Gökhan’la göz göze bile gelmemişti ama çıkışta yağmura yakalanır gibi Ahsen’e yakalanmıştı. Gökhan kendisine hitaben konuştuğunda hâliyle ona cevap vermek zorunda kalmıştı ve konuşma ilerleyince, genç adamın da bir şeyleri anladığını görünce fotoğrafçı olduğunu dile getirmişti. O an çok gerilse de şu an onunla konuştuğu için memnun bile hissediyordu. Genç adam Ahsen’in de dediği gibi kibar, güler yüzlü ve hoşsohbet biriydi. Göksel ondan iyi bir enerji almıştı.

Asansörün kapıları açılınca, düşüncelerinden sıyrılıp asansörden çıktı. Annesini açık daire kapısında gördüğünde irkildi.

“Hoş geldin bebeğim,” dedi annesi Güzin. Kızını şöyle bir süzdü. “Epey yorgun görünüyorsun.”

“Çünkü epey yorgunum,” dedi Göksel. Çantasını annesine uzattı. “Ve hoş buldum.”

Genç kadın ayakkabılarını çıkarıp eve girdiğinde annesi onun yanağını öptü.

“Nasıldı bakalım günün?” diye sordu. “Neler yaptınız?”

İkisi birden salona ilerledi. Ailenin babası Engin de salondaydı. Göksel babasıyla da selamlaşıp onun yanağını öptü ve onun yanına oturdu.

“Çok güzel bir gün geçirdim,” dedi Göksel. “Kadıköy’e gittik. Biraz çarşısında gezdik hatta Ahsen’in de etkilemesiyle bir şapka aldım; Moda’ya inip sahilde oturduk ve dondurma yedik, akşam da canlı müziği olan bir kafeye geçip orada oturduk.”

“Ne güzel,” dedi annesi. “Kız kıza gezmek çok iyi gelmiştir.”

“Evet, geldi. Kızların da çok selamı var.”

“Aleykümselam,” dedi Engin. “Şapkanı göster bakalım.”

“Çantamda ve çantam da çok uzakta şu an. Sarı bir balıkçı şapkası, önünde beyaz bir papatya var.”

“Başka bir renk olması mümkün değil,” diyen annesi gülümsedi. Göksel’in sarı rengini ne kadar sevdiğini biliyordu. “Güle güle kullan bebeğim.”

“Güzel günlerde kullan,” dedi babası da. “Bir ara takar gösterirsin.”

“İkinize de teşekkür ederim ve gösteririm elbette. Siz neler yaptınız?”

“Ben tüm gün evdeydim,” dedi Güzin. “Baban da birkaç saatliğine mağazaya uğradı. Toplantın vardı değil mi hayatım?”

“Evet, toplantıya girip geldim. Anneni de akşam yemeğine götürdüm. Baş başa yemeğe çıkmayalı biraz olmuştu, arayı kapattık.”

“Çok iyi yapmışsınız,” dedi Göksel gülümseyerek. “Romantik akşam yemekleri güzel şeyler. Henüz bir tanesine gitmedim ama güzel olsa gerek.”

Annesiyle babası gülüştüler.

“Bir İstanbul beyefendisi hayatına girdiğinde sık sık çıkarsınız,” dedi babası. “Gençken böyle randevuların tadı bir başka oluyor.”

“İstanbul beyefendileri romanlarda kaldı sanki,” dedi Göksel bir gözünü kısarak. “Günümüzde oldukça ender görülüyorlar.”

“Bizim zamanımızda bile enderdiler,” dedi annesi. Eşine baktı. “Ama ben bir tanesini buldum, bulmuşken de nikâhı kıyıp iki de çocuk yaptım. Senin de karşına çıkacağına inanıyorum, çıkmazsa da sorun değil tabii.”

Annesiyle babası birbirlerine gülümsediğinde Göksel de sırıtarak ikisine baktı. Yaşları elliyi geçen, yirmi dokuz senedir evli olan annesiyle babasının hâlâ ilk günkü gibi birbirlerini sevmesi, sık sık flörtleşmesi ve birbirlerine güzel sözler söylemeleri içini sıcacık yapıyordu. Annesiyle babası genç kadın için gerçek aşkın kanıtıydı. Aşk hiçbir zaman kolay bulunabilir ya da kolay ulaşılabilir bir şey olmamıştı, bu yüzden gerçek aşk bulunduğunda bu çok değerli bir madeni bulmakla eş değerdi. Göksel de ebeveynleri sayesinde bunu biliyordu.

“Fotoğrafınızı Ahsen’in hikayesinde gördüm,” dedi Güzin. “Hepiniz çok tatlı çıkmışsınız.”

“Teşekkür ederiz,” dedi Göksel gülümseyerek. “Bir sürü fotoğraf çektik, makineden alınca gösteririm. Moda’da sahilde otururken onlarcasını çektik. Kadrajın önünde olmayı sevmeyen benim bile bir sürü fotoğrafımı çektiler.”

“Ne güzel yapmışlar,” dedi babası. “Fotoğrafının çekilmesinden hoşlanmaman normal, buna saygı da duyuyorum ama bu kadar güzel bir kızken kameralardan sürekli kaçman kendine haksızlık yapıyorsun gibi geliyor. Nadir de olsa kadrajın içini süslemelisin. O fotoğrafların da harika olduğuna eminim.”

“Ya baba!” dedi Göksel kelimenin sonunu uzatarak. Onun yanağını öptü. “Çok tatlısın, çok teşekkür ederim.”

Engin de onun yanağını öpüp saçlarını okşadı. Göksel’in ondan beş yaş büyük, adı Giray olan bir ağabeyi vardı. Giray iki senedir Ankara’da yaşıyor, orada bir lisede coğrafya öğretmeni olarak çalışıyordu ve geçen yaz hayatını bir meslektaşıyla birleştirmişti. Engin iki çocuğunu da çok seviyor, ikisine de çok değer veriyordu ama kızı Göksel’in yeri onda daha bir başkaydı. Bunda Göksel’in küçük çocuk ve aynı zamanda kız çocuğu olmasının etkisi büyüktü. Genç kadın babasının gözünde asla büyümüyordu ve her zaman da beyaza yakın sarı dalgalı saçları renkli tokalarla toplanmış, kocaman mavi gözleri pembe yanaklı beyaz yüzünde zekâyla parlayan; ince sesiyle tatlı tatlı konuşan, babasının kucağından inmeyen ve ona bitmek tükenmek bilmeyen sorularını sıralayan o küçük kız çocuğu olarak kalacaktı.

“O senin tatlılığın prensesim benim,” dedi Engin. “Hadi kalkıp elini yüzünü yıka, üstünü değiştirip rahat kıyafetlerini giy de dinlenmeye çekil. Ne kadar yorulduğun gözlerinden okunuyor.”

“Trafik kadar hiçbir şey yormadı,” dedi Göksel. “Nefret ediyorum bu şehrin kalabalığından da bitmek bilmeyen trafiğinden de. Mezun olunca küçücük bir beldeye taşınıp düğün fotoğrafçılığı yapacağım.”

Annesiyle babası gülüştü.

“Görüntü yönetmeni olma hayalin çok çabuk değişmiş bakıyorum,” dedi annesi. “Hem fotoğraf hem de video alanında büyük şirketlerle, isimlerle çalışmak istiyordun.”

“Vazgeçtim ve beni buna İstanbul zorladı. Bu şehirde görüntü yönetmeni olacağıma küçük bir beldede kendi stüdyomda gelin damat çekerim daha iyi.”

Göksel böyle söylese de annesinin de dediği gibi bu sektörde büyük hedefleri vardı. Büyük şirketlerle, ünlü markalarla ve isimlerle hem fotoğraf hem de video çekimleri gerçekleştirmek istiyordu. Kendi stüdyosunu kurmak da istekleri arasındaydı ama sektörün bu tarafında da aktif olarak çalışmayı düşünüyordu.

“Düğün fotoğrafçılığında iyi para var,” diye bir yorumda bulundu babası. “Bence gayet iyi bir kariyer planlaması.”

“Yok, kalsın,” diyen Göksel ayağa kalktı. “İstanbul’u sevmiyorum ama bir süre daha mecburen dayanacağım. Şimdi izninizle elimi yüzümü yıkayıp üstümü değiştireceğim.”

“Tamam güzelim.”

Banyoda elini yüzünü yıkayıp temizlenen Göksel odasına girip üstündeki beyaz bluzla sarı kot pantolonu çıkardı ve pijama takımını giyerek saçlarını gevşek bir biçimde at kuyruğu yaptı.

Annesiyle babasına iyi geceler dilemek için odasından çıkmıştı ki kapı önünde annesiyle karşılaştı. Güzin elinde bir papatya çayıyla Göksel’in odasına girmeye hazırlanıyordu.

“Yatmadan bunu iç de daha rahat uyu bebeğim,” dedi.

“Çok düşüncelisin, teşekkür ederim,” deyip kupayı elinden aldı ve masasının üstüne bıraktı. “İçince uyku kalitem artıyor gerçekten.”

“Bu yüzden yaptım zaten kuzum.”

O sırada salonun lambasını kapatıp odadan ayrılan Engin de eşiyle kızının yanına geldi.

“Sen eve sağ salim döndüğüne göre artık huzurla uyuyabiliriz,” deyip kızının alnını öptü. “Sen de çayını içip uyu, güzelce dinlen bebeğim.”

“Planlarım o yönde,” dedi Göksel. “Size iyi geceler.”

Göksel annesi ve babasıyla öpüştükten sonra odasına girdi. Annesinin yaptığı papatya çayını alarak yatağına ilerledi. Yorgunluk, dakikalar geçtikçe varlığını daha çok belli etmişti ve genç kadın yatağa girdikten sonra bir daha kalkamayacağını, derin bir uykuya dalacağını biliyordu. Pikesini kaldırıp sırtını bazanın başlığına yaslayarak yatağa uzandı. Papatya çayından küçük yudumlar alarak içerken sessizliği dinleyip iyice gevşedi. Saatlerce İstanbul’un gürültüsünü dinledikten sonra artık evinde, yumuşacık yatağında sessizlik içinde uzanmak kadar huzur verici bir şey yoktu. Son yudumu da içtikten sonra kupayı komodinine bıraktı, aynı komodinin üstündeki gece lambasını kapattı ve başını yastığa koyup kısa sürede uykuya daldı.

Buzlu kahvesinden bir yudum içerken çektiği videoyu izleyip nasıl bir düzenleme yapabileceğini düşündü. Videosu bir grup güvercinin kanat çırpıp havalanmasıyla başlıyordu, onların düzenlemesini bitirmiş ve ortaya çıkan sonucu gayet beğenmişti; şu an iskeleden kalkan ve yavaşça kıyıdan uzaklaşan bir feribotun videosu vardı, yolda yürüyen insanlar kameranın önünden geçiyor ve feribot da arkada, deniz üstünde uzaklaşmaya devam ediyordu.

Bardağını koltuğun koluna koyup videoyu düzenlemeye başladı. Aklına bir fikir gelmişti. Dakikalar boyunca bu videonun düzenlemesiyle uğraşsa da nihayet yapmak istediği şeyi yaptı ve videoyu istediği şekle getirdi. Yüzünde memnun bir gülümsemeyle ekrana bakarken arkasına yaslandı. Videoları düzenlemeye başlamadan önce çektikleri arasında bir uyum yakalayamamaktan, videoyu akıcı hâle getirememekten korkuyordu ama işler gayet yolunda gidiyordu ve videoları farklı günlerde, farklı yerlerde ve günün farklı saatlerinde çekmiş olsa da birbiriyle oldukça uyumlu olduklarını anlamıştı.

İki saat boyunca oturduğu yerden hiç kalkmadan videonun düzenlemesini yaptı. Sayısı on beşe ulaşan videolardan sadece sekiz tanesini videosunda kullanmaya karar verdi ve diğer yedisini başka videolarda kullanmak üzere kenara ayırdı. Video düzenleme işi yorucu olsa da genç kadın bunu yaparken büyük keyif aldı. Okul haricinde video kurgulaması ve düzenlemesi yapmak ona iyi hissettirdi.

Saat öğleden sonra 4’ü geçtiğinde bilgisayarını kapatıp yanına koydu. Koltuğun koluna koyduğu cep telefonunu eline aldı. Yeni bir takipçisi olduğuna dair bir bildirim gelmişti. Göksel sosyal medya hesabına girip kendisini takip eden hesaba baktı. Üsküdar Üniversitesinde Görsel İletişim Tasarımı bölümünde okuyan bir kadındı. Onu tanıyıp tanımadığını anlamak için profil fotoğrafını inceledi ve en sonunda tanımadığına kanaat getirdi, ismi de hiç tanıdık gelmiyordu.

Yeni takipçisinin profilinden çıkıp kendi profiline girdi. İki gün önce paylaştığı Galata Köprüsü’nün fotoğrafı üç yüz elli küsur beğeni ve üç yorum almıştı. Bu beğeni sayısı onun alışık olduğu aralıktaydı. Gökhan Uygur isimli genç müzisyenin fotoğrafının bin 600 beğeniyi geçmesine, hepsi övgü dolu dokuz yorum almasına çok sevinse de diğer gönderilerinin şimdilik bu kadar etkileşim almadığını biliyordu ama günün birinde hepsinin bu kadar çok kişiye ulaşmasını umuyor, bunun için çabalıyordu.

Gökhan’ın fotoğrafını açıp fotoğrafa baktı. Bu fotoğrafı çekip ölümsüzleştiren kişi Göksel’di ama fotoğrafı bu kadar güzel yapan şey fotoğraftaki genç müzisyenin yüzündeki adanmışlık ifadesi ve huzurdu. Şarkı söylemek bu gencin dünyada yapmayı en sevdiği şeydi, bunu bu fotoğrafa bakan herkes anlayabilirdi ve Göksel bu fotoğrafın bu kadar beğenilmesinin sırrının da bu olduğunu düşünüyordu. Bu fotoğrafla ilgili onu en çok memnun eden şey ise Gökhan’ın bu fotoğrafı görmesi, çok beğendiğini söyleyerek kendi hesabında paylaşmak için izin alması ve fotoğrafın onun hesabını da süslüyor olmasıydı. Genç kadının fark ettiği bir başka şey de vardı: Bu fotoğraf sadece kendi hesabında değil, Gökhan’ın hesabında da en fazla beğeni alan gönderiydi. Gökhan’ın paylaşımına da beş yüzü aşkın beğeni gelmişti ve fotoğrafın altına fotoğrafın ne kadar güzel olduğuna dair onlarca yorum yapılmıştı. Genç fotoğrafçı eserine yapılan bu tatlı yorumları yüzünde geniş bir gülümsemeyle okumuştu.

Hikaye arşivine girdi. Burayı nadiren kullandığı için arşivdeki fotoğrafların sayısı da son derece azdı. Öyle ki Galata Kulesi’nden önce attığı son hikayeyi mart ayında paylaşmıştı. İstiklal Caddesi’nin bir fotoğrafıydı, gönderi atacak kadar beğenmese de bir köşede kalmasına da göz yumamamış ve hikayesine atmıştı. Buraya attığı fotoğrafları da öne çıkarılanlar kısmına ekliyordu ve böylece bu fotoğraflar da profilinde durmuş oluyordu.

Galata Kulesi’nin fotoğrafına dokunduğunda gözü sol alttaki görüntülenme kısmına gitti. 417 kişi hikayesini görüntülemişti. Listeyi açıp kimlerin gördüğüne şöyle bir göz atarken beklenmedik bir isim görünce durakladı.

Gökhan Uygur hikayesini görüntülemişti.

İnce kaşları havaya kalkarken hesaba dokunup profiline girdi. Hiç şüphesiz ki bu profil genç müzisyene aitti.

“Neden hikayeme bakmış ki?” diye düşündü Göksel. “Onun fotoğrafını paylaşmamın ve konuşmamızın üzerinden iki haftadan uzun bir süre geçti. Bunca zaman sonra profilime girip niye hikayeme baktı?”

Gökhan’ın kendisinin hesabını incelediğini görmek onu şaşırttı ama bunu bu kadar açık bir şekilde belli etmesine daha çok şaşırdı. Bu tarz şeyler genelde sahte hesaplardan yapılırdı ama genç adamın kimliğini gizlemek gibi bir kaygısı olmadığı belliydi.

Göksel gözlerini kısarak bir süre onun hesabına baktıktan sonra uygulamadan çıktı ve odasına doğru yürüdü.

“Hiç çekinmen yok anlaşılan,” diye düşündü. “Stalker.”

Beş dakika sonra apartman merdivenlerinden iniyordu. Dün akşam annesi ona bir alışveriş listesi hazırlamıştı, o da listedekileri almak için yakınlardaki bir markete gidiyordu. Serin apartmandan çıkınca sıcak hava yüzüne çarptı. Kendi kendine gülümseyerek apartmanın biraz ilerisinde park hâlinde duran arabalarına doğru yürüdü. Annesi iş yerinin servisiyle gidip geldiği, babası da İstanbul’un kanser eden trafiğine girmek yerine toplu taşıma araçlarını tercih ettiği için araba hafta içi genelde kullanılmıyordu ve çoğu zaman Göksel’e kalıyordu. Bugün de evlerine çok da yakın olmayan markete gitmek için arabaya binmeyi tercih etti.

Şoför koltuğuna oturup arabayı çalıştırdıktan sonra ilk yaptığı iş her zamanki gibi kapıları kilitlemek oldu. Dikkatli bir şekilde iki aracın arasından çıktıktan sonra gaza basıp sokakta ilerlemeye başladı.

“Hiç sanmıyorum ama umarım ben dönene kadar kimse oraya park etmez,” diye düşündü.

İstanbul’da sadece araba kullanmak değil, park yeri bulmak da çok zordu ve Göksel bundan resmen nefret ediyordu. Defalarca kez dakikalarca park yeri aramak ve evinin ya da gittiği yerin çok uzağına park etmek zorunda kalmıştı. Böyle bir şehirde şoför olunca da normalde çok sessiz ve sakin biri olmasına rağmen araba kullanırken agresif ve hazırcevap birine dönüşüyordu. Sırf genç bir kadın olduğu için ona trafikte türlü zorbalıklar yapmaya çalışan insanlara ancak bu şekilde diş geçirebiliyordu. Zamanla onlarla anlayacağı dilden konuşmayı öğrenmişti.

Birkaç dakika sonra markete ulaştı. Marketin çevresinde bir tur attıktan sonra boş bulduğu bir yere arabayı park edip çantasını alarak arabadan indi. Annesinin almasını istediği şeyleri cep telefonuna not etmişti, alacağı şeylerin ücretini de yine annesi vermişti. Yakıcı güneşin altında hızlı adımlarla markete ilerledi. Klimaları çalışan market dışarıya göre oldukça serindi ve bu serin havada alışveriş yapmak Göksel’in hoşuna gidiyordu.

Bir alışveriş arabası aldıktan sonra büyük markette gezmeye başladı. Telefonunun ekranında alışveriş listesi açıktı. Reyonlarda sırasıyla gezip karşısına çıkan ürünleri sepetine attı. Liste çok uzun değildi ama listedeki ürünlerin çoğu büyük ve ağır şeyler olduğu için markete arabayla gelmişti. Tüm bunları eve kadar elinde taşıması mümkün değildi.

Tatlı reyonuna gelince durup raflara baktı. Son aylarda abur cubur yemeyi çok azaltmıştı ama canı çok tatlı çekince tablet çikolatalardan yiyordu. Üç tablet çikolatayı da sepetine attıktan sonra alışveriş listesini bir kez daha kontrol etti. Listede yazan her şeyi aldığından emin olunca kasaya ilerledi. Kasada bekleyen birkaç kişi vardı ama sıranın ona gelmesi çok da uzun sürmedi. Genç kadın aldıklarına yüklü bir miktar ödedikten sonra kendi kendine söylenerek elindeki poşetlerle beraber marketten çıktı.

“Ödediğim ücreti duyan marketi satın aldığımı sanır,” dedi poşetleri bagaja yerleştirirken. “Her şey çok ama çok pahalı.”

Oturdukları sokağa döndüğünde park yeri dolmuştu.

“Çok şaşırdım,” diye söylenerek başka park yeri aradı. Neyse ki sokağın biraz aşağısında boş yer vardı. Orayı da başkası kapmadan önce aracı oraya sürüp dikkatlice park etti. Göksel on sekizine girer girmez ehliyetini almıştı ve yaklaşık üç buçuk senedir düzenli olarak araba kullanıyordu, bu sayede şoförlüğü çok gelişmişti. İstanbul gibi bir şehirde bile herhangi bir sorun yaşamadan araba sürebiliyordu. Tabii bunda ehliyet almadan önce babasıyla beraber boş arazilerde yaptığı sürüş denemelerinin payı da büyüktü ama bu onun iyi bir sürücü olduğu gerçeğine gölge düşürmüyordu.

Arabadan indiğinde bir üst katlarında oturan ailenin oğlu Emrah’la karşılaştı.

“Selam,” dedi Emrah.

“Merhaba,” diye karşılık verdi Göksel.

“Ne yapıyorsun?”

“Markete gidip geldim. Sen ne yapıyorsun?”

“Ben de spor salonundan dönüyorum. Poşetlerin çoksa eve taşımana yardım edeyim.”

“Ben hallederim, teşekkür ederim.”

“Olmaz öyle,” dedi Emrah. “Arabayla gittiğine göre epey şey almışsındır. Hepsini tek başına taşımana bir centilmen olarak göz yumamam.”

“Peki, bu kibar teklifi geri çevirmek kabalık olur.”

İkili bagajdaki poşetleri bölüşüp apartmana doğru yürümeye başladı.

“Okulun ne âlemde?” diye sordu Göksel.

“Bir dersimi veremedim ama onun dışında fena değil.”

Emrah, Göksel’den bir yaş küçüktü ve Marmara Üniversitesinde Endüstriyel Tasarım bölümünde ikinci sınıf öğrencisiydi. Emrah ve ailesi Göksellerin apartmanına beş sene önce taşınmıştı, ikili de birbirini o zamandan beri tanıyor olsa da samimi oldukları söylenemezdi. Emrah, Göksel’in tam zıttı bir karaktere sahipti. İkili ilk başlarda beraber dışarı çıkıp bir şeyler yapmaya çalışmışlardı ama kafa yapıları ve takılmayı sevdikleri ortamlar hiç uyuşmadığı için bunu bir daha yapmamışlardı. Bir araya geldikleri zamanlar iki ailenin beraber akşam yemeği ya da kahvaltı yedikleri günler oluyordu. Onun dışında çok nadir iletişime geçiyorlar, birbirlerini gördüklerinde ayaküstü sohbet etmekle yetiniyorlardı.

“Seneye telafi edersin,” dedi Göksel. “Üniversitenin en iyi yanlarından biri de telafi hakkının olması.”

“Öyle yapacağım artık. Senin okuldan ne haber diye soracağım ama ne kadar başarılı olduğunu bildiğim için tüm dersleri verdiğini de tahmin ediyorum.”

“Evet, hepsini verdim. Son senemde kafamın alttan aldığım derslerle de meşgul olmasını istemediğim için bu sene biraz daha çok çalıştım.”

“Bu lafını bazıları yiyebilir ama ben onlardan biri değilim. Bölümünü, kameraları ne kadar sevdiğini ve okulunu da nasıl bir aşkla okuduğunu çok iyi biliyorum.”

“Haklısın. Sevdiğim bölümde okuduğum için şanslıyım.”

“Kesinlikle öylesin.”

Apartmana giren iki komşu asansöre ilerleyip asansörü çağırdı.

“Bugün keyfin yerinde görünüyor,” dedi Emrah. “İyi bir şeyler mi oldu?”

“Öyle mi görünüyorum?” dedi Göksel şaşırarak. “Evet, iyi şeyler oluyor.”

“Neler olduğunu sorsam çok mu özele girmiş olurum?”

“Hayır, olmazsın. Okul dışında çektiğim videoları düzenliyorum ve hepsinden bir İstanbul videosu hazırlayıp hesabımda paylaşmaya hazırlanıyorum. Çektiğim fotoğrafları paylaştığım bir sosyal medya hesabım var, orada son zamanlarda güzel geri dönüşler aldım ve videoyu da yakın zamanda paylaşacağım için heyecanlıyım.”

“Sosyal medya kullandığını bilmiyordum. Hesabının adını söyle de takip edeyim.”

“Kadrajdaki dünyalar.”

“Kadrajdaki dünyalar mı? Kişisel bir hesap değil sanırım ama ismini sevdim.”

“Evet, değil ve teşekkür ederim.”

Asansör oldukları kata gelince ikili asansöre bindi. Göksel önce kendisinin oturduğu dördüncü katın, ardından Emrah’ın oturduğu beşinci katın düğmesine bastı.

“Eve gidince takip ederim,” dedi Emrah. “Açıkçası çektiğin fotoğrafları da merak ediyordum. Senin gibi farklı birinin kadrajından dünyayı görmek değişik bir deneyim olacaktır.”

“Sence farklı biri miyim?”

“Evet. Çevresi geniş biri olduğumu biliyorsun ama senin gibisini ben bile görmedim. Her anlamda farklısın.”

“Eğer farklı olmaktan kastın sosyal biri olmamak, kendi hâlinde yaşamaktan keyif almak, Fotoğraf ve Video gibi bir bölümde okumaksa evet, farklıyım ama genel olarak bakınca ben de bir insanım işte.”

“Genel olarak bakınca hepimiz insanız ama bizi farklılaştıran şeyler ayrıntılarımız. Seninkiler de epey özgün.”

“İltifat sayayım mı?”

“Nasıl istersen.”

“O hâlde teşekkür ederim.”

Asansör dördüncü kata geldiğinde kapıları açıldı. Göksel Emrah’ın elindeki poşetlere uzandı.

“Yardım ettiğin için çok teşekkür ederim,” dedi. Poşetleri eline aldı. “Kendine dikkat et.”

“Görüşürüz Gök.”

Göksel ona bir gülümseme gönderdikten sonra asansörden indi. Evine girip poşetlerle mutfağa ilerledi ve aldıklarını yerlerine yerleştirmeye başladı. Önceden bu yerleştirme işini yapmaktan hiç hoşlanmazdı ama üniversiteye başlayıp yetişkinlik hayatına adım attıktan sonra ehliyetini de alınca annesi ondan belli aralıklarla alışverişe çıkıp evdeki eksikleri almasını rica etmeye başlamıştı; Göksel de üç senedir küçük ihtiyaç alışverişlerini -geniş çaplı alışverişleri hafta sonları ailecek yapıyorlardı- yapa yapa buna alışmış hatta hoşlanmaya başlamıştı. Bugün de aldıklarını şarkı mırıldanarak yerlerine yerleştirip mutfaktaki işini bitirdi.

Salona geri dönüp koltuğa kuruldu. Videosunu düzenlemeye devam etmeden önce telefonunu eline aldı ve birinin hesabını takip ettiğine dair yeni bir bildirim olduğunu gördü. Onu takip eden bu hesap Emrah’tan başkası değildi. Genç adam söylediği gibi evine gidince onu takip etmişti. Göksel bildirimin üstüne dokunup onun hesabını açtı.

Emrah Demirkan

MÜ Endüstriyel Tasarım

Profilinde yazanlar bu ikisinden ibaretti: İsmi ve okulu. Son derece sade olan hesabın profil fotoğrafında da Emrah’ın sol taraftaki kameraya ciddi bir ifadeyle bakıp poz verdiği bir fotoğraf vardı. Genç adamın kemerli burnu ve köşeli çenesi bu açıdan son derece belirgindi. Belirgin olan bir diğer şey de genç adamın ciddi mizacının sahip olduğu karizmaydı. Emrah yakışıklı bir gençti.

Göksel ona takip isteği gönderdi. Bir kişisel hesaba sahip olmadığı için aile üyelerini ve arkadaşlarını bu hesabından takip ediyor, böylece onların paylaşımlarını kaçırmamış oluyordu. Tek bir hesapta hem tanıdığı insanların paylaşımlarını hem de severek takip ettiği fotoğrafçı ve video grafikerlerin paylaşımlarını görmek ona çok pratik geliyordu ve bunu seviyordu.

Emrah onun takip isteğini bir dakika içinde kabul ettiğinde onun bu hızı Göksel’i şaşırttı. Onun da bir yere uzanıp telefonuna baktığını düşündü. Emrah’ın yoğun bir spor programı olduğunu ve her spor dönüşü doğal olarak bir süre uzanıp dinlendiğini biliyordu. Göksel onun spor konusunda bu kadar tutkulu ve istikrarlı olmasını takdir ediyordu. Kendisinin de aynı istikrarı gösterip sporu bırakmayacağını bilse o da bunu hayatının bir parçası hâline getirmek istiyordu ama şimdilik göbeğiyle yaşamına devam ediyordu.

Ana sayfasında yeni bir paylaşım göremeyince telefonunu bir kenara koydu, bilgisayarını kucağına aldı ve video düzenleme işine yeniden girişti.

***

Caddebostan Sahili sıcak yaz akşamının tadını çıkarmak için deniz kenarına akın eden insanlarla doluydu. Denizden kıyıya doğru esen rüzgâr deniz kokusunu etrafa yayıyor, dalgaların huzur verici sesi de konuşma seslerine karışıyordu. Sahil kalabalıktı, insanlar çoğunlukla gruplar hâlinde oturuyor ve sohbet ediyordu. O insanlardan ikisi de Gökhan ve okuldan arkadaşı Kerem’di. Kerem, Sanat Tarihi öğrencisiydi, bir yandan da gitar çalıyordu ve Gökhan’la da okulda düzenlenen bir müzik etkinliğinde tanışıp arkadaş olmuşlardı. İkilinin ortak yönleri, ilgi alanları vardı ve bu onları kısa sürede yakın arkadaş hâline getirmişti.

“Nereden aldık bu çekirdeği?” diye söylendi Gökhan. “Bırakamıyorum illeti.”

İkili buraya gelirken marketten çekirdekle kola almıştı ve sahilde dakikalardır çekirdek çitliyordu.

“Sigara bağımlılığı da neymiş çekirdek çitleme bağımlılığının yanında?” dedi Kerem.

Gökhan plastik bardaktaki kolasından büyük bir yudum içti. “Çok da tazeymiş. Yarın çıkacak sivilcelerim de çok taze olacak.”

“Senin yüzünde doğru dürüst sivilce görmedim.”

“Cips ve çekirdeği çok kaçırmadığım sürece kolay kolay çıkmaz ama bu sefer ipin ucu kaçtı. İki kişi koca paketi bitirdik.”

“Yarın sahnede kötü görünürüm diye endişe ediyorsun ama sen her hâlinle yakışıklısın kardeşim, endişelenme.”

“Evet, sahnede iyi görünmek benim için önemli.”

“İyi görünüyorsun zaten. Kirli sakal da ayrı bir hava katmış, genelde tıraşlısın ama sakal yakışıyor sana.”

Gökhan sakallarını ovdu. “Öyle mi diyorsun? Ben yüzüm biraz dinlensin diye uzatmıştım. Kendime sakalı yakıştıramıyorum, doğru dürüst çıkmıyor da.”

“Daha yirmi bir yaşındasın, yüzünün oturması için birkaç senen var ama sakalın sana yakıştığından emin olabilirsin.”

“Yirmi bir,” dedi Gökhan düşünceli bir sesle. “Şunun şurasında üç hafta sonra yirmi bir oluyorum gerçekten. Zaman ne kadar çabuk geçiyor. Üniversiteye başladığım gün daha dün gibi.”

“Hayat bir nehir gibi hızlı akmasıyla meşhurdur. Üniversitenin ilk gününü ben de çok net hatırlıyorum, şimdiyse son sınıfa geçtim.”

“Hayat, sahip olduğumuz her şeyi alıp götürmesiyle de meşhurdur ama şimdi o konulara hiç girmeyeceğim,” diyen Gökhan derin bir nefes aldı. “Çok güzel bir akşam, bunun tadını çıkarmak için buradayız. Üstelik yarın izin günüm, öğlene kadar uyuyabilir ve akşama kadar da canım ne isterse onu yapabilirim; akşama da üç hafta sonra ilk defa sahne alacağım ve bunu yapmayı o kadar özledim ki yarın akşamı iple çekiyorum.”

“Geçen hafta neden gitmedin? Sınavlar bitmişti.”

“Yoğun bir okul dönemi ve sınav haftası olduğu için geçen hafta dinlenmek istedim. Tüm hafta sonu evdeydim, çok iyi geldi.”

“Çok iyi yapmışsın. Yarın da özlediğin sahneye kavuşacaksın. Bizimkilerle akraba ziyaretine gitmeyecek olsam ben de izlemeye gelirdim.”

“Yaz boyunca her cumartesi sahne alacağım, bir tanesine illa denk gelirsin.”

Aralarında kısa bir sessizlik yaşandı. Gökhan kolasından bir yudum içerken karanlık denize baktı. Etraftaki ışıklandırmalar suyun üstünde yansımalar meydana getiriyor, denizin yer yer görünmesini sağlıyordu. Birkaç saniye çevresindeki sesleri duymazdan gelip yalnızca dalga seslerine odaklandı, denizi dinledi. Bu onun yapmayı çok sevdiği bir eylemdi.

“Doğum gününden konu açılmışken,” dedi Kerem. Gökhan dikkatini ona verdi. “9 Temmuz çok yaklaştı. Planlar var mı?”

“Benim bir planım yok,” dedi Gökhan. “Çalışıyorum zaten, o gün de koşuşturmayla geçer. Arkadaşlarım bir sürpriz düşünüyorsa orasını bilemem, o gün gelince görürüm.” Kerem’e anlamlı bir bakış attı. “Ağzımı mı arıyorsun sen?”

“Bilmem,” dedi Kerem de anlamlı bir sesle. “Belki evet, belki de hayır.”

Gökhan gülerek onun koluna dokundu. “Karda ayak izlerin belli oluyor kardeşim, biraz daha pratik yapman lazım.”

Kerem kahkaha attı. “Şanslıyım ki ağzını aramak gibi bir niyetim yoktu o hâlde. Cidden merak ettiğim için sormuştum. Bir planın olsaydı kendimi dahil edecektim.”

“Olursa söylerim elbette, ayıpsın. Senin gitar çalışmaları nasıl gidiyor? Düzenli çalıyor musun?”

“Çalıyorum elbette,” dedi Kerem başını sallayarak. “Final haftası gitar çalma lüksüm olmadı ama tatil başladığından beri günümün çoğunu gitar çalarak geçiriyorum. Zaman geçtikçe bu enstrümana daha çok bağlanıyorum, daha çok severek çalıyorum. Bunu bana sen söylemiştin: Gitarda geliştikçe çalmayı daha çok seversin, gitara bağımlı olursun. Gerçekten de öyleymiş.”

“Bu zehir kana bir kez girdiğinde ondan kurtulmak mümkün olmuyor,” dedi Gökhan. “Ben kurtulmak istemiyorum, orası ayrı.”

“Ben de istemiyorum. Bir gün buluşup beraber gitar çalalım mı? Belki bana yeni şeyler öğretirsin.”

“Muhteşem bir fikir. İlk fırsatta gerçeğe dönüştürelim.”

“Çalmayı öğrendiğim birkaç parçayı öğrendikten sonra yapalım. Yorumlarını dinlemeyi çok isterim.”

“Meraklandım bak. Hangi parçaları öğreniyorsun?”

“Sürpriz olsun.”

“Hım, gizemliyiz de. Peki, nasıl istersen öyle olsun.”

İki genç kolayla çekirdeği bitirince ayağa kalkıp sakin adımlarla sahil boyunca yürümeye başladı. Gökhan ellerini şortunun cebine sokup tuz kokusunu içine çekti. Yaz akşamları yapmayı en sevdiği aktivite deniz kenarında üstünde ince kıyafetlerle yürüyüş yapmaktı. Bu yürüyüş boyunca ona genelde arkadaşları eşlik etse de genç adam tek başına müzik dinleyerek yürümeyi, hayat hakkında düşünmeyi de seviyordu. Gökhan’ın ilk bakışta fark edilen özgüvenli ve sosyal kişiliğinin altında sadece en yakınlarının bildiği derin ve duygusal bir kişi daha yatıyordu ve bu kişi de genelde o tek başınayken ortaya çıkıyordu.

“Hava dehşet güzel,” diyen Kerem onu düşüncelerinden ayırdı. “Sıcak ama öldüren bir sıcak değil, denizden de tatlı tatlı esiyor.”

“En güzel havalar,” dedi Gökhan arkadaşına bakarak. “İnsanı ilhamla dolduruyor.”

“Sanatçı kişiliğinin en basit şeylerden bile ilham almasına bayılıyorum. Kimi sanatçılar için ilham almak çok zordur, çok nadir şeylerden ilham alırlar ama senin için böyle bir yürüyüş yapmak bile ilhamını uyandırmaya yetiyor.”

“Hayata biraz romantik bakıyorum, hayalperest biriyim ve ayrıntıları fark etme konusunda da iyiyim. Tüm bunlar üst üste gelince en ufak şeyi bile romantize edip ilham bulabiliyorum.”

“Tam bir Yengeç burcusun.”

“Huyum kurusun.”

“Yok, kurumasın; güzel bir şey bence. Bir sanatçının ihtiyacı olan tüm özelliklere sahipsin.”

“Bana göre sanatçı olmak için belli başlı özelliklere sahip olmaya gerek yok. Ben ortaya koyulan sanata bakar, gerisiyle de ilgilenmem. Her sanatçının kendine has bir kişiliği ve tarzı var, ortaya koydukları eserler de onların iç dünyasının bir aynası oluyor.”

“Yeteneğe de mi ihtiyaçları yok?” diye sordu Kerem başını Gökhan’a doğru çevirerek.

“Bunun yetenekten çok içgüdüyle ilgili olduğuna inanıyorum. On yaşımda gitarı elime ilk kez aldığımda beni onu çalmaya iten şey de bu içgüdüydü, bana şarkılar yazdırıp beste yaptıran da aynı içgüdüydü. Yetenek bence çok abartılıyor, eğer hedefin için çalışmıyor ve ona ulaşmak çaba göstermiyorsan o yetenek susuz kalan bir çiçek gibi kuruyup ölüyor.”

“Bak bu konuda haklısın. Tezimi fena çürüttün, susuyorum.”

Gökhan gülerek arkadaşının omzuna kolunu attı. “Fikrini çürütmek gibi bir amacım asla yoktu, yalnızca kendi fikrimi belirttim.”

“Yine de çürüttün.”

İkili gülüştü. Kerem, Gökhan’ın en yakın arkadaşlarından biriydi. Gökhan ona çok değer veriyordu ve aynı değeri Kerem’in de kendisine verdiğini biliyordu. Kerem’le vakit geçirmeyi, onunla her konuda sohbet etmeyi; şimdi olduğu gibi gülüp eğlenmeyi ya da kötü hissettiğinde bunu çekinmeden onunla paylaşıp canını sıkan şeylerden bahsetmeyi seviyordu. Gerçek bir dosta sahip olmak hiç de kolay rastlanan bir şey değildi, bunu adı gibi iyi bilen Gökhan da onunla olan dostluğuna fazlasıyla kıymet veriyordu.

“Yarın kafede neler çalmayı düşünüyorsun?” diye sordu Kerem. “Çalma listeni şimdiden oluşturduğuna eminim.”

“Beni çok iyi tanıyorsun,” dedi Gökhan bundan son derece hoşnut olduğunu belli eden bir yüz ifadesiyle. “Üç haftalık aranın acısını çıkarmak gerektiğini düşünerek çok özel parçalar seçtim. Yavuz Çetin, Duman, mor ve ötesi, Seksendört, maNga başta olmak üzere efsane isimlerden çalacağım.”

“Bunu kaçıracağıma inanamıyorum. Benim geleceğim bir gün de çal lütfen.”

“Çalarım elbette hatta istek parça bile söyleyebilirsin. Sen yarın ailenle geçireceğin vaktin tadını çıkar; ben her hafta sonu aynı yerde, aynı saatte, aynı şeyi yapıyorum nasıl olsa.”

“İstek parça demek. Bunun hakkında düşüneceğim.”

“Bolca vaktin var.”

İkili, sahilde biraz daha sohbet ederek yürüdükten sonra ayrıldı. Kerem onu Maltepe’deki evine götürecek otobüsün durağına yürürken Gökhan da kendi bineceği otobüsün durağına doğru yürümeye başladı. İlk iş olarak kulaklıklarını takıp yerli rock şarkılarından birini açtı, sesi yükseltti ve müziğin ruhunu beslemesine izin verdi. Müzik onun ruhunu besliyordu, tıpkı sağ bileğindeki dövmede yazdığı gibi: “Musica est cibus pro anima.” Türkçesi müzik ruhun gıdasıdır olan bu cümle onun için büyük anlam ifade ediyordu ve bunu bileğinde taşımaktan çok memnundu.

Kısa bir yürüyüşten sonra durağa vardı. Durak boştu, banka oturup otobüsü beklemeye başladı ve bu sırada sosyal medya hesabına girdi. Kerem’le geçirdiği birkaç saatlik süreçte hesabına girmemişti ve bu süreçte arkadaşları yeni hikayeler paylaşmıştı. Evlerine dönüp yaz tatilinin tadını çıkaran arkadaşlarının eğlenceli cuma akşamı hikayelerini izledi. Bir arkadaşı konsere gitmiş ve sanki kameraman oymuş gibi tüm konseri kayıt altına alıp hikayesine atmıştı, genç adam gözlerini devirip onun hikayelerini hızlıca geçti.

“Başladı hikayelerden konser izleme mevsimi,” diye düşündü. “Milletin para verip gittiği konseri yine onlar sayesinde bedavaya izliyoruz. Hizmete bak be!”

 Otobüsü gelince, otobüse binip evine doğru yola koyuldu. Otobüs çok dolu olmadığı için cam kenarındaki boş bir koltuğa oturabildi. Sabah sekiz buçuktan beri ayaktaydı, gününün dokuz saati her zamanki gibi işte geçmişti ve mesai çıkışı da Kerem’le buluşup iki buçuk saat onunla vakit geçirdiği için oldukça yorulmuştu. Bir an önce evine gidip, ayaklarını uzatarak dinlenmek istiyordu.

Evine varabildiğinde saat 22.30’u gösteriyordu. Salona girip kendisini koltuğun üstüne attı ve koltuğa boylu boyunca uzandı.

“Evim evim güzel evim,” dedi. “Yoruldum yahu.”

Başını çevirip salona baktı. Dün akşam salonu temizleyip düzenlediği ve içeri o zamandan beri ilk kez şimdi girdiği için salon son derece temizdi ve her şey yerli yerindeydi. Elektro gitarı bile yerde ya da koltuğun üstünde olmak yerine duvardaki askısında asıyordu. Beyaz Fender’ının ortalıkta değil de yerinde durması salonun derli toplu olduğunu kanıtlamaya tek başına yetiyordu çünkü Gökhan sürekli onu çaldığı için sadece en ayrıntılı temizliklerde onu yerine asıyor, geri kalan tüm zamanlarda da bambaşka yerlerde bırakıyordu.

Genç adam temizlikten sonra adeta parlayan müzik köşesini inceledi. Yağız giderken kendi gitarlarını götürdüğü için müzik köşeleri biraz çıplak görünüyordu ama Gökhan bu sadeliği sevmişti. Müzik köşesinin en önemli parçaları olan kahverengi klasik gitarıyla beyaz elektro gitarı bütün ihtişamlarıyla duvarda asılı duruyordu. Şarkı yazdığı defterlerini, kalemliğini ve dizüstü bilgisayarını masanın üstüne yerleştirmişti. Masanın iki yanında da çok büyük olmayan iki hoparlör vardı. İki ayaklı orguyla onun altına yerleştirdiği amfisi de masanın çaprazında masayla beraber bir L şekli oluşturacak şekilde duruyordu. Elektro gitar pedalları amfinin önünde yerde duruyordu, mikrofonu da orgun yanındaydı. Yaz boyunca evdeki zamanının çoğunu geçireceği bu mini stüdyosunu dün büyük bir özenle hazırlamıştı. Hem eğitim hayatı hem de iş hayatı derken üniversiteye başladığından beri müzikle ilgilenecek aşırı vakti olmamıştı. Üç yıllık bu zaman diliminde yalnızca birkaç şarkısını tamamlamış olsa da genç müzisyenin demo hâlinde pek çok bestesi, şarkısı vardı ve hepsi bilgisayarının hafızasında tamamlanacağı günü bekliyordu. Bu yaz müziğine ağırlık verip önce şu an sözlerini yazıp bir yandan da bestesini yaptığı şarkısını, ardından diğer projeleri tamamlamayı planlıyordu.

Yirmi dakika koltukta uzanıp biraz da olsa dinlendikten sonra üstünü değiştirmek ve elini yüzünü yıkamak için ayaklandı. Önce odasına girip üstündeki tişörtle şorttan kurtuldu, onun yerine eski tişörtlerinden biriyle uzun eşofmanını giydi. Tam zamanlı çalışmaya başlayalı beş gün olmuştu ama bu beş günde bile kilo vermişti. Bir öğrenci olarak genelde karbonhidrat ağırlıklı ve çok sağlıklı olmayan bir şekilde beslendiği için göbeği vardı. Yoğun olarak çalıştığı bu beş günde göbeği gözle görülür bir şekilde küçülmüştü, genç adam ilerleyen zamanlarda daha da zayıflayacağını biliyordu ve bundan memnundu. Özellikle bu kış birkaç kilo birden almıştı, yoğun iş hayatı aldığı bu kiloları verme konusunda ona fazlasıyla yardımcı olacaktı.

Elini yüzünü yıkadıktan sonra salona geri döndü. Masanın üstünde duran dizüstü bilgisayarını alarak koltuğa kuruldu. Saat çok geç olmuştu, hiç hâli de kalmamıştı ve her ne kadar bugün akşam olunca şarkısı üzerinde çalışacağını planlasa da bunu yarına erteleyerek yattığı yerden dizi izlemeye karar verdi. Gençlerin evinde bir televizyon yoktu, hem çok pahalı olduğu hem de neredeyse hiç izlemedikleri için televizyon almamışlardı. Haberleri internetten takip ediyor, dizi ve filmleri de yine internetten açıp bilgisayarlarından izliyorlardı.

Bu ay başında izlemeye başladığı diziyi açtı ve gece 1’e kadar başka hiçbir şeyle ilgilenmeden üç bölüm birden izledi. İki bölüm boyunca gözleri tamamen açık olsa da üçüncü bölümde gözleri kısıldı, uykusu geldi ama bölümü bitirmek için kendini zorlayıp son dakikaya kadar dayandı.

Ağzını kocaman açıp esnerken bilgisayarı masadaki yerine geri koydu ve uyuşuk adımlarla salonun çıkışına yürüdü. Diğer dairelerden gelen tüm seslerin kesildiğini de o an fark etti. Şu an apartmanda ayakta olan tek kişi kendisiydi. Sessizliğe gömülmüş apartmandaki evinin karanlık koridorunda odasına ilerledi. Işığı açmaya gerek duymadan üstündeki tişörtü çıkararak kendisini yatağa attı. Uykuya dalması bir dakika bile sürmedi.

***

Ertesi gün Gökhan için biraz geç başladı. Saat 11’i geçe son derece dinç ve aç uyanan genç adam önce kendisine güzel bir kahvaltı hazırlayıp karnını doyurdu, sonra salona geçip şarkısının geçiş kısmının sözleri ve bestesi üzerinde çalıştı; pek çok not alıp aklındaki besteleri daha sonra üzerinde çalışmak için kaydetti. Şarkı için onlarca cümle yazmıştı, tüm bu cümlelere şarkıda yer veremeyeceği için aralarından seçmesi gerecekti aksi takdirde şarkı on dakika gibi bir uzunluğa sahip olabilirdi. Gökhan şarkının dört dakika kadar bir uzunlukta olmasını ve yazdığı sözler arasından en çarpıcı olanlara şarkıda yer verip az sözle çok şey anlatmak istiyordu.

Saat öğleden sonra 4’e kadar şarkı üstünde çalıştıktan sonra hazırlanmaya başladı. Altı günlük sakal ve bıyığını tıraş edip duş aldı. Duş sonrası belinde havluyla dolabının önünde durup ne giyebileceğini düşündü. Üç hafta sonra ilk kez sahne alacağı için biraz şık görünmek istiyordu. Birkaç defadan fazla giymediği mavi gömleğini eline alıp şöyle bir baktı.

“Bu kadar şık olmaya da gerek yok,” deyip yerine astı. “Orkestrada sahne almıyorum sonuçta.”

En sevdiği renk olan maviden vazgeçmeyip kısa kollu mavi tişörtünü giymeye karar verdi, pantolon olarak da boru paça siyah kot pantolonunu seçti.

“Bayağı şıksın Gökhan, aynen,” dedi aynadaki yansımasına bakarken. “Grand tuvalet oldun. Şıklık paçalarından akıyor.”

Kendi kendine gülüp saçlarını her zamanki gibi şekillendirdi. Genç adam spor giyinmeye çok alışkındı ve kıyafette onun için tek kriter rahatlıktı. Gömlek, kumaş pantolon ya da ceket gibi parçaları çok çok özel bir gün olmadıkça giymekten hiç hoşlanmıyordu.

Parmaklarına yüzüklerini takıp parfümünden de birkaç fıs sıktıktan sonra hazırlanması tamamdı. Odasından çıkıp salona girdi ve duvardaki klasik gitarını indirip kılıfına yerleştirdi. Geçen akşam bakımlarını yaptığı gitarı bu akşam için hazırdı.

Evde gezip her yerin kapalı olduğundan ve bir şeyini unutmadığından emin olunca evden ayrıldı. Kafede akşam 8’de çıkacaktı ama öncesinde saat 5’te Aras’la gitar dersi vardı ve şimdi de oraya gidiyordu. Okul dönemi onunla çarşamba günleri görüşüyor olsa da yaz tatilinde hafta içleri çalıştığı için buna zaman ayırması zor olacağı için bu haftaki derslerini cumartesi işlemeye karar vermişti. Aslında genç adamın içinden geçen pazar günü görüşüp tatil günü olan cumartesiyi kafeye kadar tamamen evde geçirmek olsa da Aras’ın ailesi yarın ailecek gezmeye gideceklerini söylediği için geriye sadece bugün kalmıştı. Gökhan bu meseleye bir netlik kazandırması gerektiğini aklına not etmişti.

Genç adam, Arasların Göztepe’deki evine gitmek için otobüsü kullandı. Trafikte biraz zaman kaybetse de saat 5’teki derslerine yetişmeyi başardı. Ona kapıyı Aras’ın annesi Dilan açtı.

“Hoş geldin Gökhan,” diye karşıladı onu. “Gel içeri.”

“Hoş buldum,” diyen Gökhan ayakkabılarını çıkarıp eve girdi.

“Gökhan ağabey!” diye bağıran Aras odasından çıkıp koşar adımlarla Gökhan’a ilerledi. “Hoş geldin. Gelmeni dört gözle bekliyordum.”

“Öğrendiği şarkıyı sana çalmak için sabırsızlanıyor,” dedi Dilan. “Kaç gündür içi içine sığmıyor.”

Gökhan gülerek Aras’ın saçlarını karıştırdı. “Bak sen. Geldim işte, çalarsın şimdi.”

“Hemen başlayalım,” dedi Aras. “Gitarımı hazırladım, notlarımı hazırladım hatta parmaklarımı bile ısıttım.”

“Bayağı hazırlıklısın bakıyorum. Aferin.”

“Ödevime iyi çalıştım.”

Aras onun elinden tutup odasına götürmeye başladı.

“Bir şey ister misin?” diye seslendi Dilan. “Soğuk bir içecek?”

“Su iyi olur,” dedi Gökhan. “Teşekkür ederim.”

Gökhan’la Aras küçük çocuğun odasına girdiler. Aras söylediği gibi gitarıyla notlarını hazırlamış ve yatağının üstüne koymuştu.

“Tüm hafta parçayı çalıp durdum,” dedi Aras. “Bu haftaki dersimiz geç olduğu için bolca pratik yapma fırsatım da oldu.”

“Aferin,” dedi Gökhan. “Çal bakalım parçayı.”

Aras sandalyeye oturup gitarını kucağına alırken Gökhan da yatağa oturdu. Çocuk, parçayı çalmaya başladığında hocası pür dikkat onu dinlemeye başladı. Aras bu parçayı çalmaya çalışırken klavyeyi kavrayış şeklinden dolayı istediği performansı gösteremiyordu; Gökhan ona bu konuda yardımcı olup, önemli noktaları gösterince çocuk sorunu anlayıp ortadan kaldırmak için çalışmalara başlamıştı ve bunda başarılı da olmuştu. Aras geçen haftaya kadar bir türlü güzel çalamadığı bu parçayı bugün son derece iyi ve neredeyse kusursuz çaldı. Parça bittiğinde Gökhan onu alkışladı.

“Muhteşem,” dedi içtenlikle. “Eline, yüreğine sağlık. Sen bu işi bitirmişsin.”

“Gerçekten mi?” dedi gözleri parlayan Aras. “Beğendin mi?”

“Bayıldım. Söylediğim şeylere dikkat çekince performansın boyut atlamış, sen de fazlasıyla pratik yapıp işin en önemli kısmını halletmişsin.”

“Çok teşekkür ederim Gökhan ağabey. Hepsi senin sayende oldu.”

“Estağfurullah. Ben öğrettim, evet ama öğrenmek için bu kadar hevesli ve çalışkan olmasaydın iş bu noktaya gelmezdi.”

Odanın kapısı aralandığında Dilan başını içeri uzattı. “Girebilir miyim?” diye sordu.

“Elbette,” dedi Gökhan.

Dilan içeri girdiğinde elindeki tepsi göründü. Tepsinin içinde iki bardak limonata, tabakta birkaç kurabiye ve Gökhan’ın istediği su vardı.

“Çalışırken atıştırırsınız,” deyip tepsiyi masaya koydu. “Kurabiyeyi sen geliyorsun diye yaptım.”

“Neden zahmet ettin?” dedi Gökhan mahcup olarak.

“Ne zahmeti canım? Hem Aras da çok seviyor, yersiniz işte.”

“Ellerine sağlık, çok teşekkür ederim.”

“Afiyet olsun. Size iyi dersler. Bir şeye ihtiyacınız olursa seslenmeniz yeterli.”

“Tabii. Teşekkür ederiz.”

Dilan odadan çıktığında Gökhan kalkıp Aras’ın yanına oturdu. “Sadece tek bir yerde biraz zorlandığını gördüm,” dedi. “Hadi o kısma yoğunlaşalım.”

İkili bir saati aşkın ders yaptı. Gökhan Aras’a öğrenmesi için biraz daha zor bir parçayı ödev verdi, parçayı kendisi çaldı ve Aras’a bazı püf noktaları gösterdi. Gökhan kendi gitarından bu parçayı çalarken Aras ona aşk dolu gözlerle bakıp hayranca izledi. Küçük çocuğun Gökhan’ın kahverengi klasik gitarına büyük bir ilgisi vardı, Gökhan’ın ustalığına ise hayrandı. Hedefi günün birinde onun kadar iyi gitar çalmaktı.

“Bugünlük bu kadar,” dedi Gökhan. “Haftaya kadar bu parçayı öğrenmeye çalışırsın. Diğer parçada da zorlandığın kısmı gösterdiğim şekilde çalıp zorlanmayı yok etmeye çalışalım, olur mu?”

“Tabii ki hocam, siz nasıl isterseniz.”

Gökhan gülerek onun saçlarını karıştırdı. “Ben bir annene bakayım, sen de odanı topla hadi.”

Gökhan, Aras’ın odasından çıkıp salona ilerlediğinde Dilan’ı içeride otururken buldu.

“Bitti mi?” diye sordu Dilan.

“Bitti,” diye onayladı Gökhan. “Bu haftalık bu kadar.”

“Nasıl ilerliyor?”

“Çok iyi. Aras yetenekli bir çocuk ama daha önemlisi öğrenmeye çok hevesli ve çok da çalışkan. Genelde ilk sekiz ayda bu kadar ilerleme olmaz ama Aras son derece iyi gidiyor. Yaz sonuna kadar aynı hızda ilerlerse bir tık üst düzey bir gitar alabilir.”

“Gerçekten mi?” dedi duydukları karşısında duygulanan Dilan. “Benim küçük kurabiye canavarıma bak sen. Seni çok seviyor ve ne kadar iyi gitar çaldığından, çok tatlı bir dille ona da öğrettiğinden bahsediyor. Burada senin de emeğin çok büyük Gökhan, çok sağ ol.”

“Ben de onu seviyorum ve beraber zaman geçirmekten keyif alıyorum.”

“Bir işin yoksa akşam yemeğine kalmaya ne dersin? Ferhat da birazdan gelir, hep beraber yeriz.”

“Teşekkür ederim ama gitsem daha iyi olur sanırım,” dedi Gökhan çekinerek.

“Acelen mi var?”

“Yok ama ne bileyim, siz yemeğinizi ailecek yeseniz daha iyi olur.”

“Duymamış olayım. Bize eşlik etmen hepimizi çok mutlu eder, lütfen kırma bizi.”

“Peki. Teşekkür ederim.”

Aras’ın babası Ferhat işten dönünce hep beraber masaya oturdular. Birkaç yıldır sadece Yağız’ın ailesiyle yemek masasına oturan Gökhan kendisini son derece gergin hissediyordu ama bunu belli etmeme konusunda çok başarılıydı. Yemek masası genç adam için aile sıcaklığını hissettiği bir yer olmaktan çok uzaktı. Yağız’ın ailesiyle tanıştıktan sonra bu sıcaklığı hissetmiş, ailecek yenen yemeklerin aslında ne kadar güzel olabileceğini fark etmişti. Şu an oturduğu bu yemek masasındaki ortam da hoşuna gitti.

“Okul nasıl gidiyor?” diye sordu Ferhat. “Geçen iki haftada sınavların vardı.”

“Finallere girdim,” dedi Gökhan. “Sonuçlar iyi. Bu seneyi de hallettim.”

“Çok sevindim,” diye araya girdi Dilan. “Tebrik ederim.”

“Teşekkür ederim.”

“Şimdi de çalışmaya mı başladın?” dedi Ferhat.

“Tam zamanlı çalışmaya geçtim. Haftanın altı günü çalışıyorum.”

“O zaman çarşambaları da işte olacaksın.”

“Evet. Aslında ben de sizinle bu konuyu konuşmak istiyordum. Cumartesi günleri izin günüm, onun dışında her gün çalışıyorum ama pazar günleri mağazayı birkaç saat daha erken kapatıyoruz. Size de uyarsa Aras’la yaz boyunca pazar günleri görüşelim diyorum.”

“Sen ne zaman uygunsan biz de ona uyarız. Çalışıyorsun sonuçta, iş çıkışı buraya gelip bir de gitar dersi vermeni isteyemeyiz.”

“Çalışanın hâlinden anlarız,” diye eşine arka çıktı Dilan. “Üstelik öğrencisin de. Sen pazar diyorsan pazar olsun. Sen ne dersin Aras?”

“Gökhan ağabey ne zaman yapmak isterse o zaman yapsın,” dedi Aras. “Bana gün fark etmez ki. Bundan sonra sürekli evdeyim sonuçta.”

“O zaman anlaştık,” diyen Gökhan ona yumruğunu uzattı.

“Anlaştık,” deyip küçük yumruğunu Gökhan’la tokuşturdu Aras.

Akşam yemeği bol sohbetli ve keyifli geçti. Sıcak bir aile ortamında akşam yemeği yemek Gökhan’a iyi geldi. Kış tatilinde Yağız’la beraber Balıkesir’e gittiğinden bu yana, yani dört aydır, böyle bir aile ortamında bulunmamıştı ve masada oturup gülerken bu ortamı özlediğini hissetti. İçinde varlığını reddedemeyeceği bir burukluk da vardı ama huzur duygusu daha ağır bastı.

“Ellerine sağlık Dilan abla,” dedi yemek bittikten sonra. “Yemeklerin hepsi çok lezzetliydi.”

“Afiyet olsun Gök, her zaman beklerim. Burası senin de evin sayılır.”

“Teşekkür ederim. Benim için çok keyifli bir akşamdı ama artık yavaştan kaçayım. Cumartesi trafiğini düşünürsem kafeye varmam kolay olmayacak hatta geç bile kaldım.”

“Zülfikar bir şey demez,” dedi Ferhat. “Anlayışla karşılar. Sen yine de bizimle olduğunu söyle hatta selamlarımızı da ilet.”

“Başüstüne.”

Ev halkıyla vedalaşan Gökhan kafeye gitmek için apartmandan ayrıldı. Kesinlikle geç kalmıştı. Kafenin sahibi Zülfikar’ı aramak için telefonunu çıkarırken adımlarını da hızlandırdı.

“Galata’ya gidelim mi?” diye sordu Ahsen. “Belki birkaç fotoğrafımı çekersin.”

“İyi fikir,” dedi Göksel. “Bugün çok güzel görünüyorsun, ölümsüzleştirmek lazım. Hem belki kulenin de fotoğraflarını çekerim.”

“Teşekkür ederim,” dedi Ahsen gülümseyerek. “Sen de çok hoşsun. Ben de seni çekeyim.”

“Hayır,” diye atıldı hemen Göksel. Kameranın önünde olmaktan nefret ederdi. “Benim yerim kameranın arka tarafı.”

“Hiç de bile. İtiraz kabul etmiyorum Göksel Hanım, bugün birkaç fotoğrafınızı çekeceğim.”

Göksel oflasa da bir şey söylemedi. Fotoğraf çekmeyi ne kadar seviyorsa fotoğrafının çekilmesini de o kadar sevmiyordu. Bilgisayarında, telefonunda, hafıza kartlarında binlerce fotoğraf vardı ama kendisinin olduğu fotoğraf sayısı oldukça azdı. Onların neredeyse tamamı da arkadaşlarıyla çekildiği fotoğraflardı.

“Senin finallerin ne âlemde?” diye sordu Göksel konuyu değiştirip. “Açıklandılar mı?”

“Bir tane kaldı sadece,” dedi Ahsen. Yüzüne düşen bir tutam saçını zarif bir hareketle kulağının arkasına sıkıştırdı. “O da en zor olanı. Bugün yarın açıklanır ama kalmadım diye umuyorum.”

Ahsen, Boğaziçi Üniversitesinde İngiliz Dili ve Edebiyatı okuyordu. Onun da Göksel gibi üçüncü senesiydi. İsteyerek yazdığı bir bölüm olmasına rağmen ilk senesinde bölüm onu çok zorlamıştı ve bölümü bırakmayı bile düşünmüştü. Birinci sınıf derslerinin çoğunu kıl payı vermiş, iki tanesini de alttan almak zorunda kalmıştı ama yaz tatilinde epey kafa dinleyip, bölüm hakkında araştırmalar yaparak ikinci senesine daha zinde ve hazırlıklı başlamıştı. Bu çalışmaları sonuç vermiş, notları bir anda yükselmiş ve Ahsen’in tutkusu da yeniden canlanmıştı. Şimdi bölümde oldukça başarılı bir öğrenciydi ve mezun olduktan sonraki hedefi çevirmenlik yapmaktı.

“Geçeceğine eminim,” deyip dirseğiyle onu dürttü Göksel. “Çalışkan ve başarılı bir öğrencisin.”

“Ben de geçeceğimi umuyorum. Bütünleme sınavına çalışmayı hiç istemiyorum.”

“Bu sıcak ve güzel günlerde kimin içinden çalışmak geliyor ki? İnsanın tek istediği dışarı çıkıp güzel havanın tadını çıkarmak oluyor.”

“Neyse ki tam da onu yapıyoruz,” diyen Ahsen arkadaşının koluna girdi. “Bayılıyorum yaza.”

İkili sakin adımlarla insanların arasından sıyrılıp Galata’ya doğru yol aldı. Havanın güzelliğini fırsat bilen İstanbullular sokağa dökülmüştü. Sokaklar, caddeler rengârenk kıyafetler giymiş insanlarla dolup taşıyordu. Kimisinin adımları telaşlı, kimisinin sakindi; kimisi tek başına kulağında kulaklıklarıyla yürüyordu, kimisi yanında bir ya da birden fazla kişiyle sohbet ederek ilerliyordu; kimisinin gözlerinin içi gülüyordu, kimisinin yüzü bir deniz kadar durgundu. Her zamanki gibi bu şehrin kalabalığında vücutları bir arada olan insanların ruhları birbirinden çok uzakta ve çok farklıydı.

İkili Galata’ya vardı. Galata yine kalabalıktı ama onların Galata’ya çıkmak gibi bir fikirleri olmadığı için bunu dert etmediler. Göksel çok sevdiği bu kuleyi görüp birkaç fotoğrafını çekmek için buradaydı, Ahsen de kuleyle fotoğrafının çekilmesini istediği için buradaydı.

“Buraya gelmeyeli epey olmuştu,” dedi Ahsen kuleye bakarken. “Tarihî havasını özlemişim.”

“Ben de öyle,” dedi Göksel. Fotoğraf makinesini açtı. “Bu açıdan muhteşem görünüyor.”

Göksel kuleyi kadrajına alıp görüntüyü ayarlarken Ahsen de gülümseyerek onu izliyordu. Göksel’in fotoğraf çekerken ciddileşmesini ve yüzündeki o adanmışlık ifadesini izlemeyi çok seviyordu. Arkadaşının bir şeye bu kadar tutkuyla bağlı olup o şeyi de çok iyi yapması onu gururlandırıyordu.

Göksel deklanşöre basıp her zamanki gibi muhteşem bir fotoğraf çekti. O çektiği fotoğrafa bakarken Ahsen de kafasını uzatıp ona eşlik etti.

“Kusursuz,” dedi Ahsen. “Yapıyorsun bu işi kızım.”

“Öyle mi dersin? Bana sıradan geldi.”

“Hiç de bile. Bulunduğumuz yerden çekilebilecek en güzel fotoğrafı çektin.”

Göksel gülümseyip içten içe mutlu oldu. Yaptığı işin takdir edilmesi hoşuna gidiyordu.

“Senin sıran,” deyip sağ eliyle kuleyi gösterdi. “Geç bakalım karşıma.”

Ahsen küçük çocuklar gibi sevinerek Göksel’in karşısına geçti. Göksel ona biraz uzaklaşmasını söyleyip dizini kırarak yere çömeldi. Arkadaşına nasıl poz vermesi gerektiğiyle ilgili birkaç yönlendirmede bulunduktan sonra mükemmel duruşu buldu.

“Hiç bozma,” deyip parmağını deklanşöre götürdü. “Biraz gülümse.”

Ahsen çekici bir şekilde gülümseyince Göksel fotoğrafını çekti. Ahsen hemen farklı bir poz verip bu sefer ciddi bir ifadeyle kameraya baktı. Göksel bunu da çektikten sonra makineyi yüzünden uzaklaştırdı.

“Nasıl oldular?” diyen Ahsen arkadaşına doğru atıldı. “Bakayım.”

İkili fotoğraflara baktı.

“Ay çok güzel,” dedi Ahsen. “Hadi birkaç tane daha çek ama bu sefer yandan olsun.”

“Fotoğraf başına beş lira,” dedi Göksel. “Ücreti çekim sonrası alırım.”

“Ha ha ha, amma da komiksin sen.”

Ahsen yeniden kuleye yaklaşırken Göksel de sırıttı. Onun içinde aslında çok eğlenceli ve espri yeteneği gelişmiş biri vardı ama bunu çok az kişi görmüştü. Göksel’in birine bu tarafını göstermesi için o kişiyi sevmesi ve ona kendini yakın hissetmesi gerekiyordu. Aksi takdirde çoğu zaman olduğu gibi soğuk ve mesafeli kişiliğiyle öne çıkıyordu.

Ahsen yan durdu, başını biraz kaldırıp kuleye baktı. “Burnum nasıl görünüyor? Kocaman çıkmıyor değil mi?”

Göksel bir süre doğru açıyı aradıktan sonra onu nihayet buldu. Arkadaşının makinedeki görüntüsüne baktı. “Burnun kocaman değil ki kocaman çıksın,” dedi. “Kaşlarını çok az yukarı kaldırıp minicik tebessüm et.”

Ahsen onun söylediğini yaptı.

“Sakın bozma, çekiyorum.”

Göksel fotoğrafı çektikten sonra Ahsen ona doğru döndü.

“Hadi bir tane de gülerken çek,” dedi. “Cici kız elbiseme uyumlu bir poz vereyim.”

Göksel ona zaman tanıyarak üstünü düzeltip gülmesine müsaade etti. Ahsen ona onaylayıcı bir bakış atınca da deklanşöre basıp onu çekti.

“Ay yeter,” deyip koşarak onun yanına gitti Ahsen. “Etraf kalabalık ve bakanlar oldu. Utandım yahu.”

Ahsen son iki fotoğrafı da uzun uzun inceledi.

“Teşekkür ederim,” deyip Göksel’in yanağına bir öpücük kondurdu. “Hepsi çok güzel olmuş. Ellerine sağlık bir tanem. Artık aralarından bir ya da iki tanesini seçip hesabımda paylaşırım.”

“O zaman eve gidince fotoğraflar üstünde biraz oynarım,” dedi Göksel. “Sen de aralarından en beğendiğini paylaşırsın.”

“Çok iyi olur. Kendimi bir profesyonelin ellerine bırakmak çok işime gelir.”

“Profesyonel olmak için kırk fırın ekmek yemem gerek ama kibar sözlerin için teşekkür ederim.”

“Bırak bu mütevazı tavırları. Ne kadar iyi olduğunu herkes biliyor.”

Göksel utangaçça gülümseyip başını biraz yere eğdi.

“Daha fotoğraf çekecek misin?” diye sordu Ahsen.

“Sanmıyorum,” diye cevapladı Göksel. “Çeksem de öncekinden farklı olmayacak, bu yüzden boşu boşuna hafızayı doldurmaya gerek yok.”

“Mantıklı. O zaman dondurma yiyelim mi?”

“İşte bu çok daha mantıklı.”

İki arkadaş biraz yürüdükten sonra karşılarına çıkan ilk marketten dondurma aldılar. Göksel çok sevdiği Maraş dondurmasını tercih ederken Ahsen de iyice serinlemek adına buzlu olanlardan aldı. İkili dondurmalarını yiye yiye Karaköy’e doğru yürümeye başladı.

“Bunu çok özlemişim,” dedi Ahsen.

“Neyi?” diye sordu Göksel.

“Seninle beraber dışarıda bir şeyler yapmayı, zaman geçirmeyi.”

“Ben de çok özlemişim.”

İkili başta okul olmak üzere birçok nedenden ötürü marttan beri görüşememişlerdi. Arada telefon üzerinden iletişime geçseler de yüz yüze iletişime geçmeleri, yan yana gelip bir şeyler yapmaları ancak bugünü, haziranın ortasını bulmuştu.

“Biraz da deniz kenarına gidelim,” dedi Ahsen. “Tuz kokusunu içime çekmek istiyorum.”

Göksel’in aklına bir anda o şarkı sözü geldi: Tuz kokardı şarkılar. Genç kadının kaşları havaya kalkarken zihni onu ayın başına götürdü. Gökhan Uygur isimli genç müzisyenin fotoğrafı büyük bir patlama yaşamış, bin 500’den fazla beğeni alarak hesabının en çok beğenilen fotoğrafı olmuştu -ki bu sayı onun takipçi sayısının neredeyse üç katıydı. Bunun yanında bu iki haftalık süreçte kırktan fazla takipçi kazanmıştı ve hesaptaki etkileşim birdenbire çok yükselmişti. Hesabının ve fotoğraflarının gördüğü tüm bu ilgi onu şaşırtsa da hoşuna da gitmişti.

“Hey!” diye seslendi Ahsen. “Aramıza dön.”

Göksel irkilerek kendine gelip arkadaşına baktı. “Ne diyordun?”

“Asıl sen ne düşünüyordun? Dalıp gittin kızım.”

“Galata’nın fotoğrafını hikayeme atsam mı diye düşünüyordum,” diye çok hızlı bir yalan uydurdu Göksel. “Final haftası boyunca hesaba hiçbir şey atamadım, arayı kapatmam gerek.”

“Doğru,” dedi Ahsen. Bu yalanı yemişe benziyordu. “En son deli beğeni alan o genci atmıştın. Son beğeni sayısı kaç?”

“Bin 500 küsur.”

“Feci bir sayı. Özellikle takipçi sayını göz önüne alınca.”

“Hiç beklemediğim bir patlama yaşadı.”

“Gencin haberi olsaydı ne tepki verirdi acaba? Ben çok havalanırdım.”

Göksel o gençle irtibata geçtiğini, onun kim olduğunu öğrendiğini ve gencin bu fotoğrafı kendi hesabında paylaştığını kimseye anlatmamıştı. Ahsen tüm bu olanları duysa Göksel ona anlatmadı diye onun saçını başını yolardı ama Göksel olanların üstünde durmak istemediği için her şeyi kendisine saklamayı tercih etmişti.

 “Muhtemelen o da havalanırdı,” dedi düşünceli bir sesle. “Enstrüman çalanların çoğu çok havalı tipler zaten.”

“Bak bu bayağı doğru. Hepsinin burnu Kafdağı’nda.”

Kısa sürede Galata Köprüsü’ne vardılar. Göksel yine kamerasına sarılıp şehirde en sevdiği yerlerden biri olan bu yeri kadrajına aldı. Kadrajında karşıdaki Galata Köprüsü, çevresindeki binalar ve deniz vardı. Genç fotoğrafçı açı ve ışık ayarlarını yaparken ikili yolun yan tarafında duruyordu.

“Dünyanın en ciddi işini yapıyor gibisin,” dedi Ahsen. “İşini bu kadar ciddiye alman çok güzel.”

Göksel gülümseyerek deklanşöre bastı ve güzel bir fotoğraf çekti. Bu açıdan pek çok fotoğraf çekse de şimdi çektiği bu fotoğraf onun favorilerinden biri oldu.

“Ben de seni çekmek istiyorum,” dedi Ahsen, Göksel işini bitirince. “Bugün çok güzel görünüyorsun ve bu güzellik ölümsüzleştirilmeyi hak ediyor.”

“Burada mı?” diye sordu Göksel. “Bu kalabalığın içinde?”

“Evet, manzara da çok güzel.”

“Hayır.”

“Evet. Benim istediğim her şeyi yaptırdığımı biliyorsun, fazla zorlama da kamerayı bana verip poz düşünmeye başla bebeğim.”

Ahsen onun tüm itirazlarına rağmen kamerayı alıp Göksel’i köprü korkuluklarının önünde durdurdu, kendisi de kaldırımın öteki tarafında durup makineyi yüzüne yaklaştırdı.

“Açısı çok uzak,” dedi. “Şu yuvarlağı mı çeviriyordum?”

“Söylemiyorum. Kendin bul.”

“Bulurum ki. İzle şimdi.”

Ahsen biraz uğraşsa da nihayet uzaklığı istediği şekle getirdi. Göksel ona bir makineyi temel olarak kullanmayı öğretmişti; anlatılanlar genç kadının kafasını çok karıştırsa da ve duyduklarını aklında pek tutamasa da biraz uğraşınca hallediyordu.

“Gülümse,” dedi Ahsen. “Çekiyorum.”

Göksel gülümsediğinde Ahsen onun fotoğrafını çekti. Bunu fark eden Göksel poz vermeyi bırakıp hemen arkadaşına doğru yürüdü. Bu sırada Ahsen onun bir fotoğrafını daha çekti.

“Bir saniye yerinde dursan ölürsün,” diye söylendi. “Çok güzel çıktın.”

Göksel onun elinden makineyi alıp çekilen fotoğrafları açtı. Son fotoğrafta Göksel biraz utangaç biraz da şaşkın bir ifadeyle arkadaşına doğru yürüyordu.

“Çok sevimli çıkmışsın,” dedi Ahsen incecik bir sesle. “Bu güzel yüzü kameranın arkasına sakladığına inanamıyorum.”

“Ben de önüne almak için bu kadar çaba göstermene. Benim yerim kameranın arkası.”

“Hiç de bile.”

Göksel diğer fotoğrafı açtı.

“Muhteşem,” dedi Ahsen. “Artık kişisel bir hesap açman ve bu güzel fotoğrafları paylaşman gerekiyor.”

“Kendimi paylaşmaktansa çektiğim şeyleri paylaşmayı tercih ediyorum ama iltifatın için teşekkür ederim. Fotoğrafları saklayacağım.”

İki arkadaş bir süre köprünün kenarında durup etrafı izlediler. Buradan İstanbul oldukça güzel görünüyordu. İnsana hem şehrin içinde olduğunu hem de şehrin dışında bir noktadan şehri izliyormuş gibi hissettiriyordu. Hem yaşamın içinde hem de yaşamın dışında. İkili buranın verdiği bu hissiyatı seviyordu.

Çok oyalanmadan yeniden yürümeye başladıklarında gittikleri yön Eminönü tarafıydı.

“Bugünkü fotoğraflardan hesabına atmayı düşündüğün var mı?” diye sordu Ahsen. “Son zamanlarda hesabı çok boşladın.”

“Farkındayım,” dedi Göksel düşünceli bir sesle. “Eve gidince bakarım ama muhtemelen bir şey paylaşırım.”

“Köprüden çektiğin fotoğraf enfes oldu, onu gönderi olarak paylaşıp Galata Kulesi’ni de hikayene atabilirsin.”

“Olabilir. Hikayeme genelde gönderi atacak kadar beğenmediğim ama paylaşmak istediğim fotoğrafları atıyorum, onu da atabilirim.”

“Kesinlikle atmalısın. Arşivinde çürümesin.”

“O hesabı da tam bu yüzden açtım: Fotoğraflarım arşivde çürüyüp gitmesin diye.”

“Çok da güzel yaptın,” diyen Ahsen onun koluna girdi. “Hesabını çok seviyorum.”

“Teşekkür ederim. Çok tatlısın.”

Ahsen başını onun başına yaslayıp gülümsedi.

“Sana asıl ne diyeceğim,” dedi Ahsen başını onun başından kaldırıp. “Hazır finaller bitmişken ve bu senenin de sonuna gelmişken bir akşam çıkıp bunu kutlayalım diyorum.”

“Olabilir. Aklından geçen ne?”

“Kız kıza eğlenceli bir akşam geçirmek istiyorum. Ben Şevval’i çağırırım, sen de Sinem’e teklif edersin. Kalabalık olalım ki tadı çıksın. Ne dersin?”

“Çok iyi düşünmüşsün. Sinem bildiğim kadarıyla henüz Ankara’ya annesini ziyarete gitmedi, akşama mesaj atıp sorarım.”

“Şevval kesin gelir. Sen Sinem’e sor, o da tamam derse hafta sonu buluşuruz. Nasıl plan?”

“Muhteşem. Dürüst olmam gerekirse böyle bir şeye çok ihtiyacım vardı.”

“Bir de bana sor! Bu sene aşırı zordu, ders çalışmaktan başka hiçbir şey yapamadım resmen. Kız kıza bir akşam beni kendime getirecek tek şey.”

“Beni de öyle. Nereye gidelim peki?”

“Buluruz bir yer. Kızlarla konuşalım da hep beraber karar veririz.”

Günün kalanını beraber geçiren iki dost evlerine ancak akşam döndüler. İkisi de Fatih’te oturuyordu ama oturdukları semtlerin arasında biraz mesafe vardı. Göksel İstanbul’da her yerin birbirine uzak olmasını sevmiyordu ama doğduğundan beri bu şehirde yaşadığı için bu duruma alışmıştı.

Genç kadın eve girip elindeki ayakkabılarını ayakkabılığa bıraktı. Evde hem salonun hem de yatak odasının ışıkları yanıyordu. Salona doğru ilerlediğinde babasını koltukta oturmuş televizyon izlerken buldu. Babası onun sesini duyunca ona döndü.

“Hoş geldin bebeğim,” dedi gülümseyerek. “Nasıl geçti günün?”

“Hoş buldum,” deyip babasının yanına oturdu. “Çok güzel geçti. Ahsen’i çok özlemiştim, onu yeniden görmek iyi geldi.”

“Epeydir görüşmemiştiniz sanırım.”

“Marttan beri görüşmemiştik. Size de çok selam söyledi, yanaklarınızdan öpüyor.”

“Sağ olsun cimcime.”

“Annem odada ne yapıyor?”

“Duş aldı, giyiniyordu.”

“Tamam, ben de üstümü değiştireyim o zaman.”

Göksel elini yüzünü yıkayıp odasına çekildi. Çantasını masasının yanına attıktan sonra makinesini de masanın üzerine bıraktı.

“Yorulmuşum yahu,” dedi kendi kendine. Kollarını iki yana açıp gerindikten sonra üstüne şortuyla askılısını giydi. Telefonuyla makinesini alıp yatağına kuruldu. Bir yandan vücudunu dinlendirirken bir yandan da makinesindeki fotoğrafları telefonuna attı. Ciddi bir ifadeyle fotoğrafları düzenlemeye başladı. Bu an genç fotoğrafçının en ciddi göründüğü andı.

Göksel’in fotoğrafları düzenlemeyi bitirdiği sırada odasının kapısı tıklatıldı. Gelen kişi onun da tahmin ettiği gibi annesiydi.

“Merhaba bir tanem,” dedi annesi gülümseyerek. Onun yanına oturdu. “Hoş geldin.”

Anne kız birkaç dakika Göksel’in gününün nasıl geçtiği hakkında konuştu. Annesi Göksel’in çektiği fotoğrafları inceledi, başta Ahsen’in fotoğrafları olmak üzere hepsini çok beğendi. Annesinden de onay almak Göksel’i sevindirdi.

“Hem arkadaşınla gezmişsin hem eğlenmişsin hem de işini yapmışsın,” dedi annesi. “Her zamanki gibi formundasın.”

“Ama canım çıktı. Bir süre uzanacağım.”

“Çok yer gezmişsiniz, çoğunu da yürümüşsünüz, çok doğal.”

“Kalabalık da çok yoruyor insanı. Sokaklarda birilerine çarpmadan yürümeye çalışırken şekilden şekle giriyorsun.”

“Alan olarak çok büyük olmayan şehirde on altı milyon insan yaşıyor, çok normal. Neyse sen dinlen. Babanla bana yorgunluk kahvesi yapacağım, ister misin?”

“Hayır, size afiyet olsun.”

Annesi odadan çıkınca Göksel başını yastığa koyup Ahsen’in fotoğraflarını ona gönderdi. Ardından sosyal medya hesabına girip takip ettiği kişilerin neler paylaştığına baktı. Hesabında çoğunlukla yerli yabancı fotoğrafçıları takip etse de yakın arkadaşlarını, bölümden arkadaşlarını ve başka üniversitelerde fotoğrafla ilgili bölümde okuyan birkaç kişiyi de takip ediyordu. Hem kendi bölümünde okuyanların hem de benzer bölümde okuyanların yaptıkları işleri görmek onun ufkunun açılmasında, yeni şeyler öğrenmesinde önemli bir role sahipti ve Göksel’e göre bu hesabın en verimli noktası da buydu.

Ana sayfasındaki birkaç fotoğrafı beğendikten sonra kendisi de bir fotoğraf atmaya karar verdi. Galata Köprüsü’nde çekip üstünde minik düzenlemeler yaptığı fotoğrafı konum bilgisi ya da açıklama eklemeden direkt paylaştı.

“Sonunda bir yaşam belirtisi gösterdim,” diye düşündü. “Tabii bunu kaç kişi umursuyor orası tartışılır.”

Bir süre Galata Kulesi’nin fotoğrafını inceledikten sonra onu da hikayesinde paylaşmaya karar verdi. Fotoğrafın pek bir numarası yoktu ama fena bir fotoğraf olmamıştı, Ahsen de beğendiğini söyleyince hikayesine attı. Hikayesinde nadiren bir şeyler paylaşırdı, onlar da bunun gibi aşırı beğenmediği ama paylaşmak istediği fotoğraflar olurdu. Tam da böyle bir fotoğraf olan Galata Kulesi’ni hikayesinde paylaşıp uygulamadan çıktı.

Sinem’le kısa bir mesajlaşma yaptı. Ona hafta sonu dışarı çıkıp zaman geçirme planları olduğunu, gelmek isteyip istemeyeceğini sordu; Sinem de pazar akşamı Ankara’ya gidebileceğini fakat cumartesi günü boş olduğunu, onlara memnuniyetle eşlik edeceğini söyledi ve böylece Sinem’in geleceği kesinleşti. Bu meseleyi de açıklığa kavuşturan Göksel telefonunu komodine bıraktı. Bugün çok yorucu bir gün olmuştu, artık dinlenebilirdi.

***

Gökhan gözlerini açtığında saat öğleden sonra 2’yi geçiyordu. Kafasını yastıktan kaldırmadan komodindeki telefonuna uzandı. Saati görünce oflayarak sırtüstü döndü. Uyuduğunda saat sabaha karşı 4’e geldiği için ancak bu saatte uyanabilmişti. Dün neredeyse bütün gün müzikle ilgilenmişti; gitar çalmıştı, şarkı sözü yazmıştı, beste yapmıştı. Final haftası boyunca kendi sanatıyla ilgilenecek vakti ve hâli olmamıştı, bu yüzden iki haftada kendi eserlerinden uzak kalmıştı fakat sınavlar bitince dört elle gitarına ve eserlerine sarılmıştı.

Ev arkadaşı Yağız cuma sabahı Balıkesir’e dönmüştü, evde tek kalan Gökhan da bu hafta sonunu evde geçirmeye karar vermiş ve dün ne işe ne de kafeye gitmişti. Bugün pazardı, bugünü de evde geçirecekti. Yarınsa satış danışmanlığı yaptığı müzik mağazasında tam zamanlı çalışmaya başlıyordu ve okulu başlayana kadar haftanın altı günü orada çalışacaktı. Gökhan yaptığı işi seviyordu, müzik aletleriyle iç içe olmaktan ve onlar hakkında müşterilerle sohbet etmekten hoşlandığı için bu işi zevkle yapıyordu.

Genç adam yatağında doğrulup odasına baktı. Birkaç eşya ortalıktaydı ama odası dağınık sayılmazdı. Son günlerde odasına sadece üstünü değiştirmek ve uyumak için girdiğinden burada pek işi olmuyordu ama salon için aynı şeyi söylemek mümkün değildi. Gökhan zamanının çoğunu salonda geçiriyordu; gitarını orada çalıyor, şarkılarını orada yazıyordu ve bu yüzden etraftaki kâğıdın, kalemin, penanın haddi hesabı yoktu. Salon ne kadar dağınık olsa da aradığı her şeyi anında bulmak gibi bir yeteneğe sahip olduğu için o dağınıklığa çok dokunmazdı fakat yarın tam zamanlı çalışmaya başlayacağı için bu akşam orayı temizleyip toparlaması gerekiyordu. Çalışmaya başladıktan sonra evi temizleyip düzenlemek için pek vakti olmuyordu, bugün hazır vakti ve hâli varken temizliği aradan çıkaracaktı.

Ayağa kalkıp kaba bir ses çıkararak gerindi. Altına giydiği eşofman kalçalarından düşmek üzereydi. Bir eliyle eşofmanı yukarı çekiştirirken diğer eliyle de çıplak karnını kaşıdı. Evde tek başına olduğu sıcak yaz akşamlarında üstü çıplak uyumayı seviyordu. Nasıl olsa onu gören de ona laf edecek biri de yoktu.

“Ne uyumuşum be,” diye mırıldandı.

Pencerenin önüne yürüyüp güneşliği çekti ve camı açtı. Tek bir bulutun bile olmadığı masmavi gökyüzünde güneş insanı kavururcasına parlıyordu. Gencin yüzünde sevimli bir gülümseme peyda oldu. Yaz mevsimini seviyordu. Sıcak hava, masmavi gökyüzü ve uzun saatler boyunca dünyayı aydınlatan güneş onun ruhuna çok iyi geliyordu, çok da ilham oluyordu.

Telefonunu alarak odasından çıktı. Banyoda işlerini hallettikten sonra salona girdi. Her yerin her yerde olduğu salona kısa bir bakış attıktan sonra dün gece yazdığı şarkı sözlerini hemen buldu. Koltuğa oturup yazdıklarına şöyle bir göz gezdirdi. Şimdiye kadar pek çok konu hakkında şarkı yazmıştı ama şu an üzerinde çalıştığı şarkı onun için en duygusal ve kişisel olanlardan bir tanesiydi. Yazdığı şarkılar ezelden beri kendi hislerinden, deneyimlerinden oluşuyordu ama bu kadar çıplak bir şarkıyı ilk defa yazıyor, acıyı ilk kez bu kadar yoğun işliyordu. Üniversiteye kadar genelde aşk hakkında, hayalleri hakkında şarkılar yazardı; hayatının kırılma noktasını henüz yaşamadığı o dönemleri özlüyordu, o küçük oğlan çocuğunu özlüyordu. Üniversiteye başladığından beri genelde karanlık teması olan şarkılar yazıyordu; geçmişini, hayal kırıklıklarını, yalnızlığını, hayatın acı yüzünü kaleme alıyordu.

Kâğıdı masaya bırakıp telefonunu eline aldı. İnternete bağlandığında bir mesaj bildirimi geldi. Gitar dersi verdiği öğrencisi ona bir video atmıştı. Gökhan bildirimin üstüne tıklayıp mesaj sayfasına girdi.

Merhaba Gökhan ağabey. Bir türlü çalamadığım o kısmı nihayet çalabiliyorum. Müjdesini bu videoyla vermek istedim. Sabrın ve öğrettiğin teknikler için çok teşekkür ederim.

  Gökhan mesajı okuyunca gülümsedi ve videoyu açıp izlemeye başladı. Gökhan’ın öğrencisi Aras on üç yaşında bir oğlan çocuğuydu. Genç adam sekiz aydır ona özel ders veriyordu. Aras yeteneği olan bir çocuktu, çok hırslıydı da ve sıfırdan başlamasına rağmen sekiz ayda çok yol kat etmişti. Gökhan’la haftada bir gün iki saat boyunca görüşüyorlardı, Gökhan ona haftalık ödevler veriyordu ve bu şekilde dersleri devam ediyordu. Aras’ın babası Gökhan’ın sahne aldığı kafenin sahibi Zülfikar’ın arkadaşıydı. Adam, oğlu için gitar kursu baktıklarını ama çok pahalı olduğu için bunu karşılamakta zorlanacaklarını Zülfikar’a söylemişti; Zülfikar da ona Gökhan’dan bahsetmiş, onun konservatuvar öğrencisi ve mükemmel bir müzisyen olduğunu söyleyerek Aras’a gitar dersi verebileceğini dile getirmişti. Zülfikar Gökhan’a bu durumu anlatıp, küçük çocuğa ders verip veremeyeceğini sorunca Gökhan aileyle ve çocukla tanışmak istemişti, tanışıp hepsini çok sevince de gitar kursundan çok daha uygun bir fiyata ona gitar dersi vermeye başlamıştı. Buradan kazandığı para Gökhan’ın ay sonunu getirmesi konusunda ona epey yardımcı oluyordu.

Harikasın, aynen böyle devam. Parmakların hakkında söylediğim şeyleri dinleyince performansının ne kadar değiştiğini görüyorsun. Haftaya bu konuda biraz daha pratik yapalım ama sen şimdi bu şarkıya odaklan, görüştüğümüzde baştan sona çalmanı isteyeceğim.

Gökhan ona cevap verdikten sonra mesajlaşma uygulamasından çıktı. Bu güzel haberi almak onu sevindirmişti. Aras potansiyeli olan bir çocuktu, onun gelişimine katkıda bulunmaktan memnun oluyordu; ayrıca bu işi Zülfikar sayesinde bulduğu için ona karşı da sorumlu hissediyordu ve Aras’ın ailesinin Zülfikar’a kendisi hakkında kötü şeyler söylemesini istemiyordu.

Ayağa kalkıp amfiye bağlı elektro gitarını kucağına aldı. Telleri biraz tıngırdattıktan sonra üstünde çalıştığı şarkıyı çalmaya başladı. Gözleri kapalıydı ama parmakları perdeler arasında ustaca geziniyor, tellere zarafetle dokunuyordu. Cuma akşamı bestelemeye başladığı şarkının giriş kısmını birkaç kez çalıp kulağa nasıl geldiğini iyice dinledi. Gökhan Blues ve rock dinleyerek büyümüştü, bu şarkısında da ikisini harmanlayarak kullanacaktı; tıpkı diğer şarkılarında olduğu gibi. Özellikle üniversiteye başladıktan sonra Blues müziğin hüznünü şarkılarının sözlerinde ve gitarın ritminde kullanmaya ağırlık vermişti ama şarkılarının temelini oluşturan rock müzikten, sert ve kirli gitar riff’lerinden vazgeçmemişti.

“Güzel,” diye düşündü giriş kısmı için. “Bateriyle de birleşince kaymak gibi olur.”

Şarkıyı söylemeye başladığında güzel sesi salonun içini doldurdu. Gökhan mükemmel bir tenordu, ince ama keskin sesi elektro gitarla birleştiğinde adeta parlıyordu. Tiz seslerini kullanmakta hiç zorlanmıyor, pes seslerini de okulda öğrendiği teknikler ve sayısız pratik sonucunda birkaç seneye göre çok daha rahat kullanıyordu. Yine de onu dinlemeyi keyifli hâle getiren şey göğüs sesiyle desteklediği tiz sesleriydi. Genç müzisyen çoğu şarkıcı gibi şarkılarının kıta kısımlarında daha yumuşak, kısmen pes sesler kullanıyordu, tiz seslerini nakaratta gösteriyor ve en tizlerini şarkının sonuna doğru kullanıp ortalığı resmen kasıp kavuruyordu.

Nakarata girdiğinde sesi artık tüm apartmandan duyuluyordu. Gökhan bunun farkındaydı ama umursamadan hem söylemeye hem de çalmaya devam etti. Günlerden pazardı fakat saat bir hayli geç olduğu için bu saatte herkesin uyanık olduğunu düşünüyordu. Komşuları onu bir süre hoş görebilirdi. Yağız da Gökhan da enstrüman çalarken süreyi mümkün olduğunca kısa tuttuğu ve komşuları da bunu bildiği için aralarında herhangi bir tartışma yaşanmıyordu. Bazen kendilerini müziğe çok kaptırsalar ve komşulardan uyarı alsalar da onlarla nazikçe konuşup konuyu tatlıya bağlıyorlardı.

Nakaratı birkaç kez çalıp kulağına hoş gelmeyen bazı noktaları tespit etti ve hemen not alarak yapabileceği değişimleri yazdı. Şarkının sözlerini kısa sürede yazıp bestesini de aynı zamanda yapmış olsa da şu an şarkı çok hamdı ve Gökhan’ın şarkı üzerinde yapacağı sayısız değişim vardı. Genç müzisyen şarkılarının tek bir notasından tek bir hecesine kadar her parçasının kusursuz olması ve hiçbir pürüz olmadan akıp gitmesi için çok çabalıyordu.

Gitarla kâğıdı bir kenara bırakıp telefonunu yeniden eline aldı. Öğrencisi Aras ona cevap vermişti.

Teşekkür ederim Gökhan ağabey. Gitarı elime aldığım tüm zamanlarda bu şarkı üzerinde çalıştığıma emin olabilirsin. Bir sonraki dersimiz için çok heyecanlıyım.

Gökhan ona cevap yazdı.

Aferin, pratik yapmaya devam. Haftaya seni bomba gibi görmek istiyorum.

Midesinin kazındığını hisseden Gökhan mutfağa yöneldi. Buzdolabını açıp içine baktı. Kısa sürede bir mutfak alışverişi yapması gerekse de bugünlük kahvaltı hazırlayacak malzemesi vardı. Kaşarı çıkarıp sucukla da birkaç saniye bakıştı ama onu bir başka gün yemek üzere bırakmaya karar verdi. Onun gibi hem çalışıp hem de okuyan bir öğrenci için kaşarlı ve sucuklu tost yemek ne yazık ki lüks sayılacak bir durumdu.

Kahvaltısını yirmi dakika içinde hazırlayıp yedikten sonra mutfaktan çıktı. Bulaşık yıkama merasimini çoğu gün olduğu gibi akşam yemeğinden sonraya erteledi. Yağız’ın aile evinden getirdiği bol miktardaki kap kacak sayesinde sürekli bulaşık yıkamak zorunda kalmıyorlardı. Bu şekilde de yıkanacak bulaşık sayısı artıyordu ama hepsini tek bir seferde yıkamak iki seferde yıkamaktan daha kolay geliyordu.

Gökhan kendini koltuğa atıp şişen göbeğini ovaladı, bir yandan da telefonunu açtı. Aras ona, “O iş bende hocam,” yazmıştı. Onun mesajını okuduktan sonra sosyal medya hesabına girdi. Takip ettiği kişiler dün akşamdan bu yana bir sürü yeni paylaşım yapmıştı. Birkaç dakika boyunca paylaşılan yeni şeylere baktı. Dün cumartesi akşamı olduğu için arkadaşları gezmeye gitmiş ve bolca şey paylaşmıştı. Koltukta tembelce yatarken onların eğlence fışkıran hikayelerini izledi. Yazın gelmesiyle beraber bu tarz hikayelerin artacağını biliyordu ama onun için bu yaz da önceki iki yaz gibi çalışmakla geçecekti. Eğer şansı olursa eylülde birkaç gün denize girip son yaz sıcaklarının tadını çıkarabilirdi.

Ana sayfasındaki tüm yeni paylaşımlara baktıktan sonra mesaj sayfasına girdi. Finallerin bitmesiyle kendi kabuğuna çekildiği, hiç kimseyle konuşmadığı için hiç yeni mesajı yoktu. Son mesajlaşması cuma günü Yağız’la olmuştu, evine ulaşan Yağız ona fotoğraf atarak bunu haber vermişti ve ikili kısa bir konuşma gerçekleştirmişti. Gökhan onu bugün yarın aramayı aklına not edip mesaj sayfasından çıkacaktı ki birkaç sohbet alttaki hesap gözüne takıldı. @kadrajdakidunyalar isimli hesabın profil fotoğrafının çevresinde yeni bir hikaye paylaştığını gösteren pembe-turuncu bir halka vardı. Gökhan kavisli kaşlarını havaya kaldırdı. Bu iki haftalık süreçte birkaç kez bu hesaba bakmıştı ama hesabın sahibi onun fotoğrafını paylaştıktan sonra adeta kayıplara karışmıştı. Şimdiyse uzun bir zamandan sonra yaşam belirtisi göstererek hikaye atmıştı. Merakına yenik düşüp hesaba girdi. Hesapta yeni bir gönderi paylaşıldığını görünce o fotoğrafı açtı. Galata Köprüsü’nden çekilen bu hoş fotoğraf on dokuz saat önce paylaşılmıştı. Fotoğrafı uzun uzun inceledi ve fotoğrafın her ayrıntısının çok güzel olduğuna kanaat getirdi. Binalar, binaların arasında zarafetle yükselen Galata Kulesi, deniz, vapur, bulutsuz mavi gökyüzü ve martılar bir yapbozun parçaları gibi birbirini tamamlamış ve ortaya bir tabloya benzeyen bu fotoğrafı çıkarmıştı.

Genç adamın kahverengi gözleri beğeni sayısına gitti. Fotoğraf yaklaşık üç yüz beğeni almıştı. Onun bin 500 küsur beğeni alan fotoğrafını geçemeyeceği belliydi. Bu gizemli fotoğrafçının en çok beğeni alan fotoğrafının kendi fotoğrafı olduğunu bilmek hoşuna gidiyordu.

Fark etmeden yine ekranı aşağı kaydırıp hesaptaki diğer fotoğraflara bakmaya başladı. Kadrajına aldığı her şeyi güzelleştiren, onları başka bir boyuta taşıyan bu fotoğrafçı oldukça yetenekliydi.

“Gök,” diye düşündü. “Kimsin sen?”

Bir süre gidip geldikten sonra içindeki meraka karşı koymayı bırakıp hikayeye bakmaya karar verdi. Onu tanımıyordu, onu takip de etmiyordu ama ne paylaştığını görmek istiyordu. Hesabın sahibi hikayelerine bakan kişileri kontrol ediyorsa onu görecekti ve muhtemelen tanıyacaktı ama genç adam bunu umursamadı. Hesap neticede kişisel bir hesap değildi, gizli bir hesap da değildi. Böyle bir hesap kullanan birisi hikayesine kimlerin baktığını uzun uzun incelemezdi. En azından o böyle düşünmek istedi ve hikayeyi açtı.

Galata Kulesi. Yine muhteşem bir açı, muhteşem ışık ve yüksek kaliteli bir fotoğraf. Bu fotoğraf da Galata Köprüsü’yle aynı zaman diliminde, on dokuz saat önce paylaşılmıştı. Anlaşılan, fotoğrafçı dün o civarda bir gezintiye çıkmıştı.

“Yani İstanbul’da yaşıyor,” diye mırıldandı. “Çok zekisin Gökhan, anlamak zor olmadı mı?”

Kendi kendine söylendikten sonra hikayeyi kapattı ve fotoğrafçının hikayesine bakanları incelememesini umdu. Son fotoğrafının paylaşılmasının üstünden bir gün geçmeden aldığı beğeni sayısına bakacak olursa hesabı fazla etkileşim alıyordu, bu da hikayesini yüzlerce kişinin gördüğü anlamına geliyordu ve fotoğrafçının tüm bu kişilere tek tek bakması için en kaba tabirle hayatsız biri olması gerekirdi. Fotoğrafçının hesabına farklı yerlerden fotoğraflar attığı düşünülünce; bunları çekmek, düzenlemek ve paylaşmak için harcadığı vakit de göz önüne alınınca meşgul biri olduğu ortadaydı.

En azından Gökhan öyle umdu.

“Sahte hesap bazen cidden gerekli oluyor,” diye düşündü. “Bu devirde kendi hesabından stalk yapan tek enayi benim muhtemelen.”

Kendisini daha fazla ele vermeden hesaptan çıktı. Geçmişte yanlışlıkla beğendiği gönderiler, takip ettiği ya da takip isteği attığı hesaplar dikkate alınınca bir profilde gezinmek Gökhan için bir mayın tarlasında yürümekle eş değerdi. Zamanında bu konuda çokça mağdur olan genç adam sosyal medyada artık son derece dikkatli geziniyor, parmaklarının dokunduğu yerlere ekstra özen gösteriyordu.

Telefonu çalmaya başlayınca irkildi. Arayan kişi çalıştığı mağazanın sorumlusu Ayşegül’dü.

“Efendim Ayşegül Hanım?” diye açtı telefonu.

“Merhaba Gökhan,” dedi telefonun ucundaki ince ses. “Pazar günü rahatsız ediyorum ama iş hakkında konuşmak için aradım. Müsait misin?”

“Müsaitim, sizi dinliyorum.”

“Patron dün akşam arayıp pazartesi günü yeni enstrümanlar geleceğini söyledi. Temizliği, bakımı, yerleştirilmesi yapılacakmış. Bize ekstra iş yükü çıktı ama senin tam zamanlı çalışmaya başlayacağını, pazartesi de mağazada olacağını söyledim. Yarın sabah geç kalma olur mu? Patron, çok erken gelmez, dedi ama şimdi adamlara belli de olmaz. Bir anda gitarı, kemanı, onu bunu mağazanın önüne yığabilirler. Sen mesai saatinden önce mağazada ol, enstrümanlar gelince bakımlarını yaparsın, akort edersin, yerleştirirsin.”

“Elbette,” dedi Gökhan başını sallayarak. “Erkenden orada olurum, ne gerekiyorsa da yaparım.”

Gökhan taşıma işlerinden hoşlanmıyordu ama enstrümanları eline alıp onların bakımını yapmaya, onları akort etmeye başladığında içi huzurla doluyordu. Enstrümanın ne olduğunun bir önemi yoktu, parmakları enstrümana dokunduğunda mutlu oluyordu. Gitarlarla, kemanlarla, çellolarla, sazlarla, piyanolarla ve daha pek çok enstrümanla ilgilenip onları bilgisi dahilinde çalmak onun için bir terapiydi.

Müzik; onun ciğerlerine dolan hava, damarlarında dolaşan kan, tenine dokunan güneş kadar hayatiydi.

“Bu senenin ilk tam zamanlı iş gününe bu kadar yoğun başlamanı istemezdim ama şansına böyle denk geldi işte,” dedi Ayşegül. “Hafta sonu dinlenebildin mi bari?”

“Dinlendim,” diye onayladı Gökhan. “İzin verdiğiniz için tekrardan teşekkür ederim. Yarın oldukça dinç bir şekilde orada olacağım.”

“Bunu duyduğuma sevindim ve rica ederim. Mesai saatinden on beş dakika kadar erken gelsen yeter, sakın çok erkenden uyanıp yollara düşme, olur mu?”

“Olur, düşmem.”

“İyi bakalım. Sabah yine haberleşiriz. Ben şimdi ne seni ne de kendimi pazar pazar işle fazla meşgul etmeden telefonu kapatayım. Yarın görüşmek üzere.”

“Tamam Ayşegül Hanım. Görüşmek üzere.”

Gökhan telefonu kapattıktan sonra karnının üstüne koydu.

“Bir de bu iş çıktı,” diye düşündü. “O zaman ben yavaştan kalkıp evi temizlemeye girişeyim ki akşama dinleneyim.”

Genç adam ayağa kalkıp temizlik için hazırlıklara başladı. Okul arkadaşları evlerine geri dönüp yaz tatilinin tadını çıkarmaya başlamış olabilirdi fakat çalışıp para kazanmak zorunda olan Gökhan’ın böyle bir imkânı ne yazık ki yoktu. Onu motive eden tek şey bunun bu şekilde geçecek son yaz tatili olmasıydı. Seneye mezun olunca kendi yolunu nihayet çizebilecekti.

Gerçekten oydu.

Herkese açık bu profilin sekiz yüz küsur takipçisi, bir o kadar takip ettiği hesap ve sayısı yirmiyi geçmeyen gönderisi vardı. Biyografı kısmındaysa şunlar yazıyordu:

İÜ Devlet Konservatuvarı

Solist/Gitarist

Genç kadının yüzüne hem şaşkınlık hem de hayranlık içeren bir ifade yayıldı. İÜ, İstanbul Üniversitesinin kısaltmasıydı, oranın konservatuvarı da oldukça seçkin bir sanat okuluydu ve orada okumaya hak kazanmak her babayiğidin harcı değildi. İlgisi iyice artan Göksel ekranı kaydırıp hesapta paylaşılan gönderileri incelemeye geçti. Gökhan Uygur isimli genç son fotoğrafını iki ay önce paylaşmıştı. Fotoğrafta Boğaz’ı arkasına alan genç, ellerini üstündeki montun ceplerine sokmuş, kameraya bakıp gülümseyerek poz vermişti.

“O,” diye düşündü yüzünü daha büyük ekranda görme şansı yakalayan Göksel. “Gerçekten dün akşamki genç.”

Diğer fotoğraflara da hızlıca baktı. Fotoğrafların çoğunda Gökhan ve iki gitar vardı; kafede çaldığı kahverengi klasik gitar ve beyaz bir elektro gitar. Kalan birkaç fotoğraf da kalabalık gruplarla çekildiği fotoğraflardı. Geniş bir çevreye sahip sosyal birisi olduğu hem takipçi sayısından hem fotoğraflarına gelen yüzlerce beğeniden hem de fotoğraflardaki insan sayısından anlaşılıyordu.

Hesabı haddinden fazla incelediğini fark eden Göksel mesaj sayfasına geri dönüp onun isteğini kabul etti. Mesajı bir kere daha okuyup nasıl bir cevap verebileceğini düşündü. Gökhan ona son derece kibar ve teklifli bir dille mesaj yazmıştı, o da aynı şekilde karşılık vermeliydi. Biraz düşündükten sonra ince parmaklarını klavyenin üzerinde gezdirmeye başladı.

Merhaba. İlginiz ve kibar sözleriniz için teşekkür ederim, böyle bir geri dönüş almak beni sevindirdi. Fotoğrafı kaydedip dilediğiniz her yerde paylaşabilirsiniz elbette. İsterseniz fotoğrafı e-posta adresinize gönderebilirim, kalitesi de bozulmamış olur.

Mesajı ona gönderip mesaj sayfasından çıktı ve birkaç saat önce paylaştığı fotoğrafa gelen beğenileri açtı. Birkaç beğeni tanıdıklarından gelirken geri kalan beğeniler de her zaman olduğu gibi bizzat tanımadığı ama onu takip eden kişilerden gelmişti. Göksel bu hesabın sahibi olduğunu gizlemiyor, hem aile üyelerini hem de arkadaşlarını takip ediyordu fakat burada kişisel hiçbir şeyini paylaşmıyordu. Öyle ki hesabının isim kısmında tam adı yerine sadece “Gök” yazıyordu ve profil fotoğrafında kendisi yerine analog kamerasının bir fotoğrafı vardı. Kadrajına yansıyan şeyleri anonim bir kimlikle paylaştığı bu hesabı seviyordu, bu hesap onun ilhamını ve motivesini dinç tutuyordu.

Kısa bir arayıştan sonra fotoğrafı beğenenler arasındaki o ismi buldu: Gökhan Uygur. Bir süre bu isme baktıktan sonra uygulamadan çıktı ve telefonun ekranını kapattı.

İnsanın aklına gelmeyen başına gelir, derlerdi. Genç kadının şu an yaşadığı durumu daha iyi özetleyen bir cümle yoktu. Bu zamana kadar paylaştığı pek çok fotoğrafa fotoğrafı çektiği yerin konumunu eklemişti, hem takipçilerinden soranlar olduğu için hem de daha çok kişinin fotoğrafı görmesi açısından bunu yapardı. Bu fotoğrafa konum bilgisini eklerken de amacı buydu. Fotoğrafını çektiği gencin konumdaki gönderilere bakacağı, bu fotoğrafı göreceği ve kendisiyle iletişime geçeceği aklının ucundan bile geçmeyen bir durumdu ama işte başına gelmişti.

Sırtını yatak başlığına yaslayıp dizlerini de gövdesine doğru çekti. Aslında ders çalışmak için masa başına geçmesi gerekiyordu fakat şu an tüm odağı bu olay üzerinde yoğunlaşmıştı ve konuşma sona ermeden dikkatini derse veremeyeceğini biliyordu. Birkaç dakika kendini oyaladıktan sonra telefonunu yeniden eline aldı. Neyse ki Gökhan da ona cevap vermek için çok beklememişti.

Asıl ben bu güzel fotoğraf ve izniniz için teşekkür ederim. Fotoğrafı memnuniyetle paylaşacağım. Sizin için zahmet olmayacaksa @***@gmail.com adresine fotoğrafı gönderebilirsiniz.

Gencin kibar olduğu kesindi ama fotoğrafı paylaşabilmek için sahte bir kibarlıkta mı bulunuyordu yoksa kibarlığı içten miydi, bunu söylemek Göksel için zordu fakat o da kibarlıktan geri durmadı.

Ben de bundan memnun olurum. Dün akşamki performansınız çok güzeldi, ben de o anın ölümsüzleştirilmeyi hak ettiğini düşünerek fotoğrafınızı çektim.

Fotoğrafı da ilk fırsatta yazdığınız e-posta adresine göndermiş olurum.

Gencin onu yanlış anlamamasını umarak mesajları ona gönderse de bundan anında pişman oldu.

“Niye lafı uzattım ki?” dedi kendi kendine. “Bir de iltifat ettim çocuğa. Teşekkür edip geçsene işte.”

O, kendi kendine kızarken Gökhan mesajını gördü ve ona cevap yazmaya başladı. Sanki Gökhan karşısındaymış gibi toparlanan genç kadın, ondan gelecek cevaba odaklandı.

 Çok teşekkür ederim, hem kibar sözleriniz hem de fotoğraf için. Kafeye düzenli gelen biri misiniz yoksa yolunuz ilk defa mı düşmüştü?

“Bana bunu sorduğuna göre kendisi orada düzenli çıkıyor olmalı,” diye düşündü. “Düzenli çıkıyorsa düzenli müşterileri de en azından sima olarak tanıyordur.”

Ona cevap vermeden önce komodindeki su şişesine uzanıp bir yudum su içti. Lafı kendisinin uzattığını düşünse de ona soru sorarak bunu Gökhan yapmıştı. Göksel onun kendisini yanlış anlamamasına, soru sorarak konuyu değiştirmesine sevindi.

Kadıköy’e çok sık gitmiyorum, kafeye de yolum ilk kez düşmüştü ve içeride de çok oturmadan kalktım.

Gereksiz ayrıntılar verdiğini bile bile mesajı ona gönderdi ve hiç beklemediği bir şey oldu: Mesajı anında görüldü. Gökhan mesaj sayfasından çıkmamıştı. Bunu fark etmek onu gerdi.

Anladım. Ben her cumartesi orada çıkıyorum, sınavlarım sebebiyle önümüzdeki iki hafta çıkamayabilirim ama sonrasında yolunuz yine düşerse beklerim. Fotoğrafçı olduğunuzu söylemeniz sizi hatırlamam için yeterli.

 Gencin onun gelip gelmemesiyle ilgilenmediğini biliyordu ama centilmence davranması hoşuna gitti. Bu devirde bu seviyede bir kibarlık bile o kadar azalmıştı ki bunun değerini bilen herkes gibi Göksel de gencin bu tavrına aynı kibarlıkla yaklaştı.

 Aklıma not ettim. Sınavlarınızda da şimdiden başarılar dilerim.

Genç sanki karşısındaymış gibi yüzüne bir gülümseme yerleştirdi ama bunu fark etmedi.

Mutlaka beklerim ve çok teşekkür ederim, çok incesiniz.

Gökhan’ın mesajını okuduktan sonra konuşmanın sonuna geldiklerini anladı. Beklediğinden uzun süren fakat tam da kararında olan bir konuşma gerçekleştirmişlerdi.

Rica ederim. İyi akşamlar.

Gökhan’dan da aynı şekilde karşılık gelince telefonunu komodine koyup yatağa uzandı. İlk kez yaşadığı bu olay onu heyecanlandırmıştı. Daha önce fotoğrafını çektiği insanların fotoğraflarının çekildiğinden haberi vardı, onların yorumlarını sıcağı sıcağına duymuştu fakat ilk kez birinin fotoğrafını haberi olmadan çekmiş, hesabında paylaşmış ve hiç beklemediği bir şekilde fotoğrafını çektiği kişi fotoğrafı görerek onunla iletişime geçmiş, kendisine güzel sözler söylemişti.

Gökhan’ın fotoğrafı beğenmesine sevinmişti.

“Kibardı,” diye düşündü. “İnsanlarla nasıl konuşması gerektiğini de kesinlikle biliyor. Ben de fena iş çıkarmadım hani.”

Sol tarafının üzerine yatıp başını kolunun üstüne yasladı. Ders çalışmayı bir süre daha erteleyebilirdi.

***

 Gökhan’la Yağız ertesi gün okuldaydı. Birkaç kişi enstrümanlarını çalarken Gökhan bir sandalyede oturmuş bir yandan onları dinlerken diğer yandan da telefonuyla oynuyordu. Sosyal medya hesabı açıktı, dün akşam konuştuğu fotoğrafçının profilindeydi ve onun paylaştığı fotoğrafları inceliyordu. Fotoğrafçının bir amatör olmadığı hatta bir profesyonel olduğu hesaptaki fotoğraflardan anlaşılıyordu. Hesaptaki tüm fotoğraflar muhteşem fotoğraf çekme teknikleriyle çekilmiş, ince düzenlemelerden geçmiş ve kusursuz hâline gelmişti. Genç adam bu yetenek hakkında daha çok bilgiye sahip olmak istese de hesapta hesap sahibine dair hiçbir bilgi yer almıyordu. Hesabın isim kısmında Gök yazıyordu -bu onun ismi de lakabı da öylesine yazılmış bir kelime de olabilirdi-, biyografisinde de genç adamın okur okumaz çok beğendiği bir cümle yazıyordu: “Dünya, kadrajımıza yansıdığı kadardır.” Hesabın adını açıklayıcı nitelikte olan bu cümlenin fotoğrafçıya ait olduğunu düşünüyordu.

Gökhan dün paylaşılan kendi fotoğrafını tekrar açtı. Dün akşam iş çıkışı kafenin konumunu açıp neler paylaşıldığına bakmak istemişti ama böyle bir fotoğraf görmeyi hiç beklemiyordu. Kafeye gelen müşterilerin fotoğraflarının arkasında çıkmaya alışkındı veya videosunun çekilmesine fakat daha önce sahne alırken kendisini profesyonel bir kamerayla çeken birisine hiç denk gelmemişti. Bu fotoğrafı görür görmez fotoğrafa hayran kalmıştı ve fotoğrafa dikkatli baktığında şoke olmuştu: Fotoğraftaki kişi kendisinden başkası değildi. Gerek çekim açısı gerek ışık ayarlamaları gerekse fotoğrafın üstünde yapılan düzenlemelerle bir profesyonelin elinden geçtiği belli olan bu fotoğrafa bayılmıştı ve hemen fotoğrafın sahibiyle iletişime geçip kendi hesabında da paylaşmak için izin istemişti. Fotoğrafçının kendisine verdiği nazik cevaplardan da son derece memnun olmuştu. Şimdiyse bu fotoğraf dokuz yüz küsur beğeniyle fotoğrafçının hesabında duruyordu ve bu hesapta bu kadar beğeni alan başka bir fotoğraf yoktu.

Genç adam hesabın takip ettiklerine bakmak için ana sayfaya geri dönmüştü ki arkasından arkadaşı Yağız’ın sesi yükseldi:

“Gök,” dedi onun omzunun üstünden ekrana bakan Yağız. “Kim bu Gök?”

Gökhan başını çevirip ona bakarken Yağız da onun yanındaki sandalyeye oturdu.

“Ben de bilmiyorum,” dedi Gökhan. “Cumartesi akşamı kafeye gelip benim bir fotoğrafımı çekmiş ve dün de hesabında paylaşmış. İş çıkışı konumdaki gönderilere bakarken gördüm ben de ve fotoğrafı kendi hesabımda da paylaşmak için kendisiyle iletişime geçtim.”

“Ne fotoğrafıymış o? Göster bakayım.”

 Gökhan, fotoğrafı açıp arkadaşına gösterdi. Yağız bir ıslık çaldı.

“Güzel fotoğrafmış,” dedi memnun bir ifadeyle dudaklarını aşağı kıvırarak. “Makineyle çekildiği ve tecrübeli ellerden geçtiği belli. Dokuz yüz küsur da beğeni almış. Ünlü olmuşsun kardeşim.”

Gökhan gülerek omzuyla onun omzuna yavaşça vurdu. “Artık seni tanımam. Tüm dostluğumuz buraya kadardı.”

“Ah sırtım!” diyen Yağız yüzünü acıyla buruştururken elini de sırtına götürdü. “Sahte bir dostun hançeri saplandı.”

Gökhan başını arkaya yaslayıp bir kahkaha attığında Yağız da ona eşlik etti. Birkaç meraklı göz onlara dönse de çok eğlenen iki dost onları fark etmedi bile.

“Salak,” dedi biraz yatışan Gökhan. “Bir an sırtına cidden bir şey oldu sandım.”

“Hançer sapladın, daha ne olsun birader?”

“Sen bu oyunculuk yeteneğiyle müzik değil de tiyatro bölümünü tercih etmeliydin bence.”

“Sen de fotoğrafçılık yazmalıydın. Bırak tanımıyorum ayaklarını da söyle bakalım kim bu Gök? Erkek mi, kadın mı?”

“Bilmiyorum, dedim ya. Tanısam tanıyorum derim, senden mi saklayacağım oğlum?”

“Niye stalk yapıyorsun o zaman?”

“Stalk falan yapmıyorum. Fotoğrafın son durumuna bakmak için girdim öyle.”

“İyi bakalım, öyle olsun.”

“Fotoğrafı paylaşayım mı?” diye sordu Gökhan konuyu değiştirerek. “Ne dersin?”

“Paylaş gitsin. Güzel fotoğraf.”

Yağız ayağa kalkıp gitar çalan gençlerin yanına gittiğinde Gökhan yine yalnız kaldı. Bir süre daha fotoğrafa baktıktan sonra paylaşmaya karar verdi. Dün akşam fotoğrafçıyla konuşmasından kısa bir süre sonra fotoğrafçı fotoğrafı e-posta adresine göndermişti. E-posta adresinden fotoğrafçının kimliği hakkında bilgi alabileceğini düşünse de e-posta adresinin isminin de “kadrajdakidunyalar” olduğunu görünce bunun mümkün olmayacağını anlamıştı.

Genç adam fotoğrafı seçip bir süre açıklama kısmına ne yazabileceğini düşündü. En sonunda aklına fotoğrafı çeken kişinin yazdığı açıklama geldi: “Tuz kokardı şarkılar.” Evet, kendisinin de çok sevdiği bu cümleyi yazabilirdi. Uzun ince parmaklarını klavyenin üzerinde gezdirip bu şarkı sözünü yazdıktan sonra, “Fotoğraf: @kadrajdakidunyalar” diye ekleyip fotoğrafı çeken kişiyi de belirtti. Kendisi de bir sanatçı olduğu için telif hakları konusunda hassastı ve bu hakkın yok sayılmasına tahammülü yoktu.

Fotoğrafı takipçilerinin beğenisine sunduktan sonra ayağa kalkıp o da diğerlerinin yanına ilerledi. Yağız ve birinci sınıflardan bir delikanlı gitarlar hakkında sohbet ediyordu. Gökhan da sessizce onları dinlemeye başladı. İki genç de müzik hakkında konuşmayı, arkadaşlarıyla fikir alışverişinde bulunmayı çok seviyordu ama gençler Gökhan’ın on -ki bu süre onun hayatının yarısına tekabül ediyordu-, Yağız’ın da sekiz senedir çaldığı gitar hakkında sohbet etmeyi ayrı bir seviyordu. Hayatlarının en büyük parçası hâline gelen bu enstrüman hakkında hiç bıkmadan konuşabilirlerdi.

“Bu yaz eve dönünce haftada birkaç gün bir yerlerde çalmayı düşünüyorum,” dedi genç. “Daha iyi bir gitar almak için para biriktirmem gerek.”

“Bir yerde çalmaktansa düzenli olarak gideceğin bir iş bulursan onu yapmanı öneririm,” dedi Gökhan. “Kimse haftada birkaç gün için çok iyi para vermez.”

“Katılıyorum,” dedi Yağız. “Gitar çalarak bir ayda kazanacağın parayı işine göre bir haftada bile kazanabilirsin. Sevdiğin işi yapmak önemli tabii ama para biriktirmek istiyorsan düzenli iş şart.”

“Üniversite mezunlarının iş bulamadığı yerde ben nasıl iş bulacağım orası tartışılır ama uygun yerlere başvuru yaparım,” dedi genç. Belli etmese de morali bozulmuştu. “Neyse, bunları finallerden sonra düşünürüm. Şu an tüm odağım finallerde.”

 “En iyisi,” diyen Yağız gülümseyerek onun omzunu sıktı. “Önemli olan okulun.”

İki genç günü okulda geçirdikten sonra akşamüstü okuldan ayrıldılar. Evde yemekleri yoktu ama biraz paraları vardı ve onlar da akşam yemeğini dışarıda yemeye karar verip her zaman gittikleri bir mekâna gittiler.

“Ne yiyelim?” diye sordu Yağız.

“Canım etli bir şeyler çekiyor,” diye yanıt verdi Gökhan menüye bakarken. “Sanırım köfte ekmek yiyeceğim.”

“Olabilir, o zaman iki köfte ekmek söylüyoruz.”

Bir garsona siparişlerini verdiler.

Gökhan yemeklerini beklerken telefonuna bakmaya karar verdi. İnternetini açtığı zaman sosyal medya hesabından bir sürü bildirim geldi. Tüm bildirimler bugün paylaştığı fotoğraf için gelmişti. Hesabına girip fotoğrafını açtı. Yakın arkadaşları fotoğrafın altına övgü dolu yorumlar yapmıştı. Gökhan yüzünde sevimli bir gülümsemeyle yorumları beğendi.

“Niye gülümsüyorsun lan?” dedi Yağız.

“Fotoğrafımın altına gelen yorumları okudum,” dedi Gökhan gözlerini kaldırıp arkadaşına bakarak. “Güzel şeyler yazmışlar.”

Yağız da kendi telefonunu çıkarıp Gökhan’ın hesabına girdi. Fotoğrafa gelen yorumların yarısı fotoğrafın ne kadar güzel olduğuyla ilgiliydi.

“Burada takdiri fotoğrafı çeken kişi toplamış,” dedi Yağız. “Yorumların yarısı fotoğrafa yapılan övgülerden oluşuyor.”

“Fotoğraf çok güzel olduğu için normal,” dedi Gökhan. “Fotoğrafçının hak ettiği takdiri almasına sevindim.”

Fotoğrafı beğenen kişileri açıp dikkatle incelemeye başladı. Yaklaşık elli isme baktıktan sonra arkadaşlarının arasında duran hesabı gördü. Fotoğrafın sahibi fotoğrafını beğenmişti.

“O da beğenmiş,” diye mırıldandı Gökhan.

“Kim?”

“Gök,” dedi ona ilk kez ismiyle hitap ederek. “Fotoğrafçı.”

“Beğenir tabii,” dedi Yağız. “Fotoğrafını çektiği kişi tarafından takdir edilmek hoşuna gitmiştir.”

“Takdir edilmeye çok alışkın olduğunu sanıyorum. Hesabında paylaştığı fotoğrafların hepsi çok güzel.”

“Oturup onlara mı baktın?”

“Şöyle bir göz gezdirdim canım,” deyip kıpkırmızı kesildi. “Dün fotoğrafımı paylaştığını görünce hesabına hızlıca baktım, o arada gördüm. Oturup stalk yapmadım yani.”

Yağız arkasına yaslanıp gür bir sesle kahkaha attı. İçerideki birkaç göz onlara dönünce Gökhan eliyle yüzünü sakladı.

“Utandın,” diyen Yağız işaret parmağını hınzır bir ifadeyle ona salladı. “Domates Gökhan. Pardon Gök.”

Gökhan uzanıp onun koluna bir tane yapıştırdı. “Uğraşma oğlum benimle.”

“Seninle uğraşmak çok zevkli. Utanıp kızarmana bayılıyorum, domatese dönüyorsun.”

“Şimdi ben de senin suratını patlıcana döndüreceğim,” deyip yumruğunu gösterdi Gökhan. “Kendisiyle tanışmak ister misin?”

“Yok canım, ben yedim de geldim.”

Gökhan çantasından su şişesini çıkarıp biraz su içti. Bu sırada kızaran yüzü yavaştan da olsa tekrar beyaza dönmeye başladı.

“Bu fotoğrafçı ilgini çekmiş gibi,” dedi Yağız. “Dünden beri hesabında epey zaman geçirmişsin.”

“Ne ilgimi çekmesi canım?” diye yükseldi Gökhan. “Beni çektiği fotoğrafı beğenince hesabına şöyle bir baktım ve güzel fotoğrafları olduğunu gördüm.”

“Hem dün hem de bugün yaptın.”

“Bugünkü fotoğrafın beğeni sayısına bakmak içindi.”

“İyi bakalım,” dedi Yağız ona yemediğini belli eden bir bakış atarak. “Sen öyle diyorsan.”

Konunun uzamamasına sevinen Gökhan telefonunu eline alıp yeniden sosyal medya hesabına girdi. Takip ettiği hesapların gün içinde paylaştıklarına bakıp bazı gönderileri de beğendi. Genç adam sosyal medyada fazla zaman geçiren biri değildi, buna zamanı da yoktu; okul ve iş onu fazlasıyla meşgul ediyordu, geri kalan zamanlarda da normal olarak dinlenmeye vakit ayırıyordu. Gün içindeki boş zamanlarını sosyal medyada geçiriyor, kısa dakikalarını arkadaşlarının ve takip ettiği müzisyenlerin neler paylaştığına bakarak harcıyordu.

Siparişleri gelince çok aç olan iki genç köfte ekmeklere adeta gömüldüler. Üniversitesinin ilk senesinden beri geldikleri bu yerin yemekleri oldukça lezzetliydi ve fiyatları da cep yakan türden değildi. Çoğu öğrenci gibi ikisinin de aylık gelirleri çok azdı ve bu az miktarla çok fazla gideri karşılamak zorunda oldukları için bir şey alırken ilk kriterleri ucuzluk oluyordu.

“Uzun zamandır kırmızı et yiyememiştik,” dedi yemeğini bitiren Gökhan. “Özlemişim.”

“En az iki hafta daha yiyemeyiz,” dedi arkadaşı. “Gerçi o zamana okul bitiyor.”

“Aile evinde hiç yoktan haftada bir yersin tabii.”

“Birkaç günlüğüne sen de gel istiyorsan,” diye öneride bulundu Yağız. “Batı tarafına gidip tatil yaparız, arabayla gezeriz. Sana da değişiklik olur.”

Yağız aslen Balıkesirliydi ve ailesiyle beraber orada yaşıyordu. Üç senelik dostlukları süresince Gökhan onunla beraber pek çok kez Balıkesir’e gidip onun ailesinin evinde kalmış ve muhteşem zamanlar geçirmişti.

“Okul biter bitmez tam zamanlı çalışmaya geçeceğim,” dedi Gökhan. “Sezon sonuna doğru gelebilirim ya da patrondan birkaç günlük izin alıp yaz ortasında da gelebilirim.”

“Ben senenin yorgunluğunu hemen at diye dedim ama sen ne zaman istersen gelebilirsin. Orası senin de evin, biliyorsun.”

“Biliyorum kardeşim, teşekkür ederim.”

Gökhan camdan dışarı baktı, gözleri sokağa daldı ve sessizce iç çekti. Geçmişten bir anı hatırladı, verdiği acıya alıştığı ve geride bıraktığı bir andı ama aklına geldiğinde sızısını hâlâ hissediyordu. İnsanın alışmak zorunda kaldığı bir durumu beyni kabul etse bile kalbi bu konuda hep yaralı kalırdı ve bu durum insanın aklına her geldiğinde kalbin üstündeki yaraya bir miktar tuz dökerdi. Hayat bir yara açmak ve onun üstüne tuz basmaktan hiçbir zaman çekinmez, fırsatını bulur bulmaz bunu büyük bir gaddarlıkla yapar ve buna yaşamak derdi.

“Hey!” diye seslendi Yağız. “Dünyadan Gökhan’a. Aramıza dön.”

Gökhan daldığı düşüncelerden sıyrılıp arkadaşına baktığında yüzündeki bütün hüzün kayboldu.

“Bir şey mi diyordun?” diye sordu.

“Ne düşünüyordun öyle?” dedi Yağız. “Daldın gittin.”

“Önemli bir şey değildi.”

Yağız ona anlayışla baktı. Arkadaşının aklına neyin geldiğini, onun moralini neyin bozduğunu anlamıştı.

“Kalkalım mı?” diye sordu Gökhan. “Biraz sahilde yürürüz.”

“Sahilde yürüyüşe asla hayır demem,” diyen Yağız çantasına uzandı. “Hadi gidelim.”

İkili yediklerinin ücretini ödedikten sonra mekândan ayrıldı. Sahile çok uzak sayılmazlardı, bu yüzden kısa bir yürüyüş sonrası sahile vardılar. Hava son derece sıcaktı ama denizden esen rüzgâr insanı ferahlatıyordu. Gökhan gövdesini denize doğru döndü, gözlerini kapattı ve derin bir nefes alarak tuzlu deniz kokusunu ciğerlerine çekti. Özellikle İstanbul’a taşındıktan sonra ne zaman hayat koşuşturmasından uzaklaşmak, ara vermek, kafasını dinlemek istese soluğu deniz kenarında alıyor; kendisini iyi hissedene kadar sahilde vakit geçiriyor ve dalgaların onun zihnindeki her şeyi içine katıp kendisinden uzaklaştırmasına izin veriyordu. İnsanın bazen bir deniz kenarında vakit geçirmeye, eğer buna imkânı yoksa da en azından başını kaldırıp gökyüzüne bakmaya ihtiyacı vardı. Bu iki engin mavilik insanı yatıştırıyor, ona nefes aldırıyordu.

Gökhan gözlerini açıp Yağız’ı aradı. Arkadaşı da hemen onun sol tarafında duruyor ve kısık gözleriyle manzarayı izliyordu.

“Kim ne derse desin bu şehri seviyorum,” dedi Yağız. “Ayrılık vaktimiz yine yaklaşıyor. Balıkesir’e gidince birkaç gün şehrin sakinliğinde kafa dinlesem de hemen sonrasında İstanbul’u özlüyorum, arkadaşlarımı özlüyorum, okulu özlüyorum.”

“Bu kadar kalabalık olmasaydı ve her yerine hoyratça betonlar dikilmeseydi çok daha güzel bir şehir olurdu,” dedi Gökhan. “Çok kalabalık, çok karışık, çok yorucu. Bazen buradan kaçıp kafa dinlemek gerekiyor, sen de yaz tatilinin tadını çıkar.”

“İki buçuk ay dinlenir, eylülün başında soluğu yine burada alırım. Okulda son senemize başlayacağız, her gününü dolu dolu geçirmek ve güzel anılarımın sayısını katlamak istiyorum.”

“Katlarız elbette,” diyen Gökhan onun omzunu sıktı. “Daha önümüzde koca bir sene var.”

İki genç yavaş adımlarla sahil boyunca yürümeye başladı. Bir süre sessizlik içinde ilerlediler, dalga seslerini dinlediler. Güneş batma aşamasına geçmiş, gökyüzünü renklendirmeye başlamıştı. İkisi de günün bu zamanını seviyordu, özellikle de şimdi olduğu gibi deniz kenarında olduklarında. Günün bu vaktinde trafik inanılmaz yoğun oluyordu, keza insan kalabalığı da ve İstanbul’un bu yoğunluğunun içine karışmaktansa deniz kıyısında huzur bulmayı tercih ediyorlardı.

“Sınavlardan önceki son huzurlu günümüz,” dedi Yağız. “Yine boyumuzun ölçüsünü alacağımız bir final haftası olacak.”

“İki buçuk senede boyumun ölçüsünü çok iyi aldım,” diye cevap verdi Gökhan. “1 metre 81 santimetreyim. Biraz kötü bir espri oldu ama kusuruma bakma. Bu dönem çok çalıştım biliyorsun. Vize sonuçlarım çok iyiydi, inanıyorum ki finaller de öyle olacak.”

Yağız güldüğünde ufak gözleri adeta yok oldu. “Ben de çalıştım ama söz konusu bizim okul olunca her an her şey olabilir. En son boyumun ölçüsünü aldıklarında 1 metre 79 santimetreydim. Bakalım bu sefer ne çıkacak ya da boyumun ölçüsünü alabilecekler mi? Umuyorum ki almazlar.”

“Almazlar. İkimiz de çalışıyoruz, bunu da hallederiz.”

Konservatuvar okumak küçük yaşlardan beri gitar çalan, şarkı söyleyen, müzikle iç içe olan iki gencin de en büyük hayaliydi. Yetenek sınavlarını başarıyla geçip konservatuvarda okumaya hak kazandıktan sonra ikisi de öğrenmeye ve gelişmeye açık bir tavır sergilemiş, müziğin her alanına ilgi duyarak ve okulun onlara sunduğu tüm imkânlardan sonuna kadar faydalanarak kendisini geliştirmeye odaklanmıştı.

“Bütünlemelere kalmadan bir an önce evime dönmek istiyorum,” dedi Yağız. “Ailemi özledim. Görüşmeyeli epey oldu.”

“Haftaya kavuşursunuz umarım.”

“Umarım kardeşim. Sen tatilde çalışmak dışında ne yapmayı planlıyorsun?”

“Şarkıların üzerinde çalışacağım. Yarım kalan çok proje var, onları tamamlamakla uğraşacağım.”

“Bana da gönder. Kulaklarım kaliteli bir şeyler dinlesin.”

Gökhan ilk gitarını aldığından beri kendi şarkılarını yazıp besteliyordu fakat bu zamana kadar onları ev arkadaşı, aynı zamanda en yakın arkadaşı olan Yağız’dan başkasına dinletmemişti. Genç müzisyen şarkı yazma konusunda son derece yaratıcı, üretken ve yetenekliydi fakat yaşı henüz çok gençti; bu yüzden şarkılarını paylaşmak için acele etmiyor, onların üzerinde uzun uzun çalışıp mükemmel hâline gelmeleri için uğraşıyordu. Günün birinde insanlarla sanatını paylaştığında bunun üst düzey bir iş olduğundan emin olmak istiyordu.

“Bitenleri gönderirim elbette,” diyen Gökhan’ın yüzünde arkadaşının iltifatından dolayı tatlı bir gülümseme vardı. “Sen de kıymetli yorumlarını yaparsın.”

Yağız onun omzuna kolunu atıp arkadaşını kendisine çekti ve kafasını kafasına yasladı.

“Bizi sevgili sanıp taşlayacaklar şimdi,” dedi Gökhan. “Ahlaklarını bozup Türk aile yapısına zarar veriyoruz şu an.”

Yağız içten bir kahkaha attı. “Hissediyorum geliyorlar.”

Gökhan ondan uzaklaşıp ellerini ceplerine soktu. “Finaller öncesi linç edilip hastanelik olmayalım şimdi. Bu vücutlar bize sağlam lazım.”

İki kafadar kendi aralarında gülüşerek sahilde biraz daha yürüdü. Batmakta olan güneş, yeryüzünü altın renkli ışıklarıyla sularken gökyüzünü de kızılın her tonuna bürümüştü. İki yakanın arasındaki yer yer kızıl ve sarıya boyanan deniz yavaşça dalgalanıyor, denizin iki yakasındaki hayatsa tüm hızıyla akmaya devam ediyordu. Yollar arabadan, kaldırımlar insandan geçilmiyordu ama deniz kenarında yürüyen bu iki genç şehrin telaşındansa denizin sakinliğine ve güzelliğine odaklanmayı tercih etmişti. Yağız’ın evine dönmesine daha zaman olsa da sınavlar başladıktan sonra bu kadar rahat bir kafayla burada yürüyemeyeceğini bildiği için bu anın tadını çıkarıyordu, Gökhan da bunun bir süreliğine geçirecekleri son anları olduğunu bildiği için anı yaşıyordu. Yağız Balıkesir’e dönünce Gökhan evlerinde yalnız kalacaktı. Gökhan’ın çok arkadaşı vardı, onlar sık sık evlerine de geliyordu ama hiç kimse en yakın arkadaşının yerini tutmuyordu ve Gökhan onu çok özlüyordu. Bu yaz tatili de böyle olacaktı ama en azından bunun bu şekilde geçecek son yaz tatili olması onu teselli ediyordu. İkilinin üniversiteden mezun olduktan sonra müzik dünyasına atılmak ve beraber profesyonel olarak müzik yapmak gibi hayalleri vardı.

“Manzara çok güzel,” diyen Yağız durdu. Cebinden telefonunu çıkardı. “Bir fotoğrafımı çeksene şurada.”

Gökhan onun telefonunu aldığında Yağız da deniz kenarına geçip üstünü düzeltti. Gökhan kamerayı açıp kadraja Yağız’ı ve arkasındaki manzarayı aldı.

“Nasıl görünüyor?” diye sordu Yağız. “Fotoğraflara hâkim olan sensin.”

“Dalga geçmek için mi fotoğraf çektiriyorsun oğlum?” diye sitem etti Gökhan. “Telefonunu denize fırlatırım bak.”

“Fırlat da peşinden sen de nasıl denizi boyluyorsun gör bakayım.”

Gökhan ona bir el hareketi yaptı.

“Terbiyesizlik yapma da nasıl göründüğümü söyle Gök.”

Yağız, Gök’ü bastırarak söyledi. Gökhan bunu fark etse de fark etmemiş gibi davrandı.

“Biraz soluna dönüp ellerini ceplerine sokabilirsin,” dedi Gökhan. “Aşağıdan çekeyim de daha uzun çık.”

“Adam gibi adam,” dedi Yağız elini sallayarak. “Poz vermeye başlıyorum şimdi.”

Yağız birkaç poz verdi, Gökhan da biraz eğilerek onu aşağıdan çekti. Yağız adının hakkını tam veremese de buğday tenli, koyu kestane saçlı ve ufak kahverengi gözlü yakışıklı bir gençti. Şimdi olduğu gibi kirli sakalları yüzündeyken olduğundan daha olgun görünse de gözlerindeki gençlere özgü o parıltı onun toyluğunu ele veriyordu.

“Nasıl çıktım?” diye soran Yağız arkadaşının elinden telefonu aldı. Yağız Gökhan’ın aşağıdan çekme taktiğiyle gerçekten olduğundan daha uzun ve ince çıkmıştı. Aslında kısa bir genç değildi ama yanlış açıdan çekildiği için olduğundan 10 santimetre daha kısa çıktığı bir ton fotoğrafı vardı. Neyse ki Gökhan onu bu şekilde hiç harcamıyor, her zaman doğru açıdan çekmeye özen gösteriyordu. “Bir fotoğrafçı tarafından fotoğraf makinesiyle çekilmesem de güzel çıkmayı başarmışım. İşte insanın karizması olacak.”

“Karizmadan çok egon var sanki,” dedi Gökhan kaşlarını kaldırarak.

“Ben yalnızca gerçekleri söylüyorum canım,” dedi sırıtarak. “Neyse, teşekkür ederim. Fotoğrafın üzerinde biraz oynayıp bir ara paylaşırım.”

“O bir ara bir gün de olabilir, on sene de.”

“Tanıyorsun malını.”

“Tanımaz mıyım?”

İkili, kendi arasında konuşmaya devam ederek insanların arasına karıştı ve ufuk çizgisinde kaybolan güneş gibi insanlar arasında gözden kayboldu.

“Manzaranın güzelliğine bak,” dedi yolcu koltuğunda oturan Ahsen camdan dışarısını işaret ederek. “Enfes görünüyor. Kameran nerede?”

“Çantamda,” dedi Göksel başıyla arka koltuğu işaret ederek. “Ben araba kullandığım için bugünlük fotoğrafçı sen oluyorsun demek.”

“Biraz öyle olacak,” diyen Ahsen onun çantasına uzanıp içindeki fotoğraf makinesini çıkardı. “Hatıralar biriktirmeye şimdiden başlayalım.”

Ahsen makineyle uğraşırken, Göksel de gülümseyerek arabayı sürmeye devam etti. Genç kadının siyah maskara sürerek öne çıkardığı mavi gözleri pür dikkat yola odaklanmıştı.

“Çekiyorum bak,” dedi Ahsen.

“Çek,” dedi Göksel e harfini biraz uzatarak. “Neyi istiyorsan onu çek, tabii çok abartma; kameranın da bir hafızası var.”

“Tüm hafızanı dolduracağım, görürsün sen.”

İki arkadaş gülüştüler.

Ahsen, masmavi gök ve denizle iç içe geçen Anadolu Yakası’nı kadraja alıp bu görkemli manzaranın bir fotoğrafını çekti. Makineyi elinden bırakmadan köprüye döndü ve önlerinde uzanıp giden köprünün de bir fotoğrafını çekti.

“Çok güzel oldular,” dedi heyecanlı bir sesle. “Bunları bana at.”

“Atarım tabii.”

Ahsen fotoğraf çekme işinden sonra video çekmeye karar verdi ve Göksel’in ona öğrettiği şekilde video kaydını başlattı. Ahsen manzarayı çekerken Göksel ona kısa bir bakış attı. Dostunun video çektiğinden haberi yoktu. Onun fotoğraf çektiğini düşünerek bakışlarını tekrardan yola odakladı.

Ahsen on saniye kadar manzarayı çektikten sonra kadrajı ilerledikleri yola çevirdi. Boğaziçi Köprüsü’nün dev ayaklarından birini çekip kadrajı yavaşça önlerindeki yola indirdi, birkaç saniye boyunca da yolu çektikten sonra kamerayı Göksel’e çevirdi.

“Bugünkü istikametimiz neresi Gök Hanım?” diye sordu Ahsen. “Bizi nereye götürüyorsunuz?”

“Video mu çekiyorsun?” dedi Göksel şaşırarak. Güldü. “Seni kaçırıyorum.”

“Beni kaçırmana gerek yok ki. Ben seninle her yere gelirim.”

Göksel ona şirin bir ifadeyle bakıp öpücük attı. “Yerim seni. Bugünkü durağımız Kadıköy olacak, kız kıza bir cumartesi akşamı geçireceğiz. Şevval ve Sinem de gelecek, onlarla karşıda buluşacağız.”

Ahsen kamerayı kendisine çevirdi. “Göksel Hanım zengin olduğu için biz onun arabasıyla gidiyoruz.”

“Peki bundan benim neden haberim yok?”

“Bu ekonomide araba sahibi olmak ve onun deposunu doldurup kullanmak zenginlik göstergesi sayılıyor canım.”

“Araba ve yakıt fiyatlarını düşününce haklısın.”

“Her neyse, tatsız şeylerden konuşmayalım,” dedi Ahsen. Makineyi yeniden Göksel’e çevirdi. “Bugünkü planımızdan bahsetmek ister misin Gök?”

“Bahsedeyim,” diyen Göksel arabayı biraz yavaşlattı. “Şevval ve Sinem’le Kadıköy’de buluşup biraz deniz havası almayı düşünüyoruz, belki biraz çarşıda gezip bir şeyler bakarız; akşam olunca bir mekâna girip bir şeyler içeceğiz, müzik dinleyeceğiz, eğleneceğiz. Nereye gideceğimize tam olarak karar vermedik ama Kadıköy’de buluruz bir yer.”

“Güzel bir gün olacak.”

“Kesinlikle öyle olacak.”

Ahsen kaydı bitirdi. “Bugünden güzel bir anı olarak kalır. Bunu da bana atman gerektiğini söylememe gerek yok herhâlde?”

“Elbette yok.”

İkili dakikalar sonra Üsküdar’a vardı. Köprü çıkışında biraz yoğunluk olsa da çok zaman kaybetmeden Kadıköy’e doğru devam ettiler. Göksel üç hafta sonra, Ahsen’se neredeyse iki ay sonra ilk defa Anadolu Yakası’na geliyordu.

“Anadolu’yu özlemişim,” dedi Ahsen camdan dışarı bakarken. “Kızlarla buluşalım da biraz çarşıda gezelim.”

“Olur,” dedi Göksel. “Biraz dolaşırız.”

“Sorsan İstanbul’da yaşıyoruz ama oturduğumuz semtin dışına nadiren çıkabiliyoruz. Hayatım okulla ev arasında geçiyor, kalan zamanlarda da gezeyim desem ya zamanım ya da param olmuyor. Kadıköy’e gelmeyeli iki ay oldu, istediğim gibi gezmeyeli ise daha da uzun.”

“Arabanız yok ama olsa da trafik yüzünden insan bir yere gitmeye çekiniyor, toplu taşımaya bineyim desen çok kalabalık, ne olduğu belirsiz bir sürü tip de cabası ve o hengamede saatlerini yolda geçirmen gerekiyor. Öğrencisin, okuldan kalan zamanını da hâliyle yollarda geçirmek istemiyor, evinin ya da okulunun yakınındaki yerlere gidiyorsun. Artık yaz tatilindeyiz, vakit ve nakit buldukça şehrin farklı noktalarına gidip gezeriz.”

“Durum daha iyi özetlenemezdi, ağzına sağlık. Açılışı bugün Kadıköy’le yapıyoruz, sonraki günler için de planlar yaparız. Bu son yaz tatilimiz, tadını çıkarmak istiyorum.”

“Ben de öyle.”

Kadıköy’e vardıklarında saat öğleden sonra 4’ü geçiyordu. Şevval’le Sinem’i bekledikleri yerden alıp Kadıköy’ün merkezine doğru devam ettiler.

“Beklediğimden erken geldiniz,” dedi Şevval. “Cumartesi trafiğinde sizi epey bekleyeceğimizi Sinem’e söylemiştim.”

“Yoğunluk henüz artmadı,” dedi Göksel. “Bundan sonra sıkıntılı saatler başlıyor. Neyse ki biz bir araya geldik ve artık trafikle çok da işimiz yok. Kadıköy merkeze gidip biraz dolaşalım diyoruz, ne dersiniz?”

“Bana uyar,” dedi Şevval.

“Bana da uyar,” dedi Sinem. “Kız kıza biraz çarşı gezelim. Uygun fiyatlı güzel bir şeyler bulursam alırım belki. Malum yaz geldi, insan cıvıl cıvıl giyinip süslenmek istiyor.”

“Mağazaları gezeriz,” dedi Ahsen ona bakarak. “Akşam 7’ye kadar vaktimiz var, ondan sonra oturmak için bir mekâna gideriz.”

“Nereye gideceğiz harbiden?” dedi Şevval. “Birkaç yer konuştuk ama bir karara varmadık.”

“Benim dediğim yer fena değildi ama fiyatları biraz tuzlu olmakla beraber içinde takılan garip tipler var,” dedi Ahsen. “Mekân alkollü olunca gayet olağan bir durum. Kadıköy’ü biliyorsunuz.”

“Alkollü bir yere gitmeyelim,” dedi Sinem. “İçip içip kıçı başı dağıtıyorlar, sonra bizim başımızı ağrıtmasınlar. Efendi gibi gidip soğuk meşrubatlarımızı içelim, sohbet edelim; müzik dinleyelim, eğlenelim.”

Ahsen önüne dönüp yanında oturan Göksel’e baktı. “Senin geçen ay gittiğin kafe nasıldı?” diye sordu. “Güzel yere benziyordu.”

Göksel ona kaşlarını kaldırarak baktı.

“Şu meşhur olan fotoğrafı çektiğin kafe mi?” dedi Sinem. “Neydi adı?”

“Parça Kafe*,” diye yanıtladı Göksel. “İçeride çok oturmadım ama güzel bir yere benziyordu.”

[*Bahsi geçen kafenin ismi tamamen kurmaca olup o civarda bu isimde herhangi bir işletme bulunmamaktadır. (Yazar notu)]

“Alkollü mü?”

“Hayır, müşterilerden hiçbirinin alkol içtiğini görmedim. Daha çok gençlerin gittiği, uygun fiyatlı, küçük bir işletmeydi.”

“Canlı müziği nasıl?” diye sordu Ahsen. “Sahne alan gencin performansını sevdin mi?”

Göksel ona cevap vermeden önce sola dönüp hızını biraz yavaşlattı. Gidecekleri yere varmalarına çok az kalmıştı ve artık yavaştan park yeri aramaya başlayabilirdi.

“Beğendim,” dedi o günü hatırlayarak. “Güzel bir sesi vardı, gitarı da çok iyi çalıyordu.”

“Oraya gidelim mi?”

Ahsen’in bu ani sorusuyla Göksel neye uğradığını şaşırdı. Hızını daha da yavaşlatırken yan koltukta oturan arkadaşına biraz büyümüş gözleriyle baktı.

“Siz ne dersiniz kızlar?” diyen Ahsen arka koltuktakilere döndü. “Alkolsüz, uygun fiyatlı, gençlerin takıldığı ve canlı müziği güzel olan bir mekân. Tüm kriterlerimize uyuyor bence.”

Sinem’le Şevval kendi arasında bakıştı.

“Bana uyar,” dedi Sinem. “Kulağa makul geliyor.”

“Bana da uyar,” dedi Şevval omuz silkerek. “Kız gecesi için güzel bir mekâna benziyor.”

Göksel konuşulanları dehşet içinde dinliyordu. Parça Kafe’ye mi gidiyorlardı yani? Gökhan’ın sahne aldığı kafeye ve tam da onun sahne aldığı cumartesi gününde? Genç kadın buna hiç hazır değildi.

“Sen ne dersin Gök?” dedi Ahsen arkadaşına bakarak. “Gidelim mi?”

Ben her cumartesi orada çıkıyorum, sınavlarım sebebiyle önümüzdeki iki hafta çıkamayabilirim ama sonrasında yolunuz yine düşerse beklerim. Fotoğrafçı olduğunuzu söylemeniz sizi hatırlamam için yeterli.

Gökhan’ın bu mesajını hatırladı. Genç adamın tamamen kibarlık yaptığını, yolunun bir daha oraya düşüp düşmeyeceğiyle ilgilenmediğini biliyordu ve kendisi de yolunun bir daha oraya düşeceğini zannetmiyordu. Şimdiyse üç arkadaşı birden oraya gitmeye onay vermişti ve Göksel’e de fikrini sorup konuyu kesinleştirmek üzereydiler. Üçü birden bunu kabul etmişken Göksel’in reddetmesi pek mümkün değildi, hem bunu reddetmek için bir nedeni de yoktu ve o da arkadaşlarına uydu.

“Gidelim,” diye cevapladı. Kendi gerginliğini azaltmak, ortamı da neşelendirmek için eğlenceli bir şey söyleme ihtiyacı hissetti: “Şanslısınız ki yolu biliyorum.”

Arabanın içinden gülüş sesleri yükseldiğinde Göksel de tebessüm etti.

“Sen haftalar sonra bile hesabıma girip stalk yaptın,” diye düşündü. “Ben de haftalar sonra sahne aldığın kafeye geliyorum. Yine.”

Göksel arabayı caddenin altındaki bir ara sokağa park ettikten sonra arkadaş grubu araçtan inip caddeye yürüdü. Kadıköy’ün merkezi yerlerinden birindeydiler, kız kıza mağaza gezmeye başladılar. Yaz sezonunun açılmasıyla beraber kıyafetlere, ayakkabılara, aksesuarlara ve takılara renk gelmiş, mağazalar şenlenmişti ama fiyatlar cep yaktığı için bir şey alamayacaklarını, sadece bakmakla yetineceklerini daha gezinin başında anladılar.

Yol üstünde karşılarına çıkan bir mağazanın kapısının önünde rengarenk şapkaların olduğu bir reyon vardı. Hepsi beğendiği birer şapkayı başına takıp birbirlerine baktı.

“Çok yakıştı Gök,” dedi Ahsen, Göksel’in başındaki önünde küçük bir beyaz papatya olan sarı şapkaya bakarken. “Sarı kesinlikle senin rengin. Alsana bunu.”

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel. “Ama kim bilir ne kadardır? Gelin şu aynada bir hatıra fotoğrafı çekelim, fiyatını sonra sorarız.”

Göksel çantasından kamerasını çıkardı. Reyonun üstündeki aynanın karşısına geçen dörtlü kısa bir üst baş düzeltmesinden sonra poz verdi ve Göksel deklanşöre basarak fotoğraf çekti. Üç çift meraklı göz hemen kendisine döndü.

“Tamam yahu gösteriyorum fotoğrafı,” dedi Göksel. “Aslanın antilobu yemesini ve sıranın kendisine gelmesini bekleyen sırtlanlar gibi bakıyorsunuz.”

Diğerleri onun bu cümlesine gülerken Göksel de çektiği fotoğrafı açıp arkadaşlarına gösterdi. Hepsinden fotoğrafı beğendiklerini belli eden nidalar yükseldi.

“Fotoğrafı biraz düzenleyip hepinize gönderirim. Siz söylemeden ben söyleyeyim.”

Mağazanın içine girip şapkaların fiyatını sorduklarında tanesinin 30 lira olduğunu öğrendiler.

“Çok uygun,” dedi Ahsen. “Hemen al. Gerçekten aşırı yakıştı.”

“Öyle mi dersin?” dedi Göksel.

“Evet. Kızlar sizce de çok yakışmadı mı?”

Diğerleri de yakıştığını söyleyince Göksel şapkayı satın aldı.

“Senin yüzünden 30 liram gitti,” dedi şakayla karışık. “İkna yeteneğin beni korkutuyor.”

Ahsen sırıtarak, “Özel gücüm,” dedi. “Güle güle kullan bebeğim. Bu yaz vazgeçilmez aksesuarlarından biri olacak, görürsün.”

“Görelim bakalım ve teşekkür ederim.”

Dörtlü bir saat kadar mağazalarda gezdi. Sinem birkaç parça kıyafet denese de hiçbirinin üzerindeki duruşunu beğenmedi ve mağazalardan eli boş ayrıldı.

“Biraz sahile inelim mi?” diye bir öneride bulundu Şevval. “Dondurma yiyip yürüyüş yaparız.”

“Güzel fikir,” dedi Göksel. “Saat daha erken zaten. Biraz sahilde takıldıktan sonra kafeye geçeriz. Siz ne dersiniz kızlar?”

Ahsen ve Sinem de planı sevince karar verildi. Kısa bir yürüyüşün ardından Göksel’in arabasına ulaştılar. Göksel biraz haritadan bakarak biraz da doğaçlama takılarak trafiğin içine çok girmeden ara sokaklardan kısa sürede sahile ulaştı. Cumartesi günü kalabalığı sahilde daha çok görülüyordu. Temmuz ve ağustos sıcakları bastırmadan önce yazın tadını çıkarmak isteyen bir sürü kişi sahile akın etmişti. Bu kalabalıkta park yeri bulması biraz uzun sürse de nihayetinde bir köşeye aracını park etmeyi başardı.

“Çok ters girdim ama kısa süre duracağımıza güveniyorum,” dedi kontağı kapatırken. “Umarım sıkıntı çıkmaz.”

“Bir şey olmaz,” diyen Ahsen emniyet kemerini çıkardı. “Millet nasıl park ediyor da bir sorun çıkmıyor.”

“Bende millette olan şanstan pek yoktur ama her neyse. Hadi gidelim.”

Araçtan inen kız grubu sahile doğru yürümeye başladı. Moda’daydılar ve hepsi burayı çok severdi. Özellikle bunun gibi sıcak yaz akşamlarında tanıdıklarıyla burada zaman geçirmekten, yürüyüş yapmaktan, sohbet etmekten hoşlanıyorlardı.

“Sahile inmeden şuradan dondurmaları alalım,” dedi Ahsen arkalarında kalan bir yeri göstererek. “Dondurmaları güzel oluyor.”

“Kesin sıra var,” dedi Şevval. “Benimki de laf işte. Bu şehirde nerede sıra yok ki? Gidip biraz da orada bekleyelim.”

Gençler gülüşerek Ahsen’in söylediği dondurmacıya gitti. Dondurmacıda gerçekten de sıra vardı ama korktukları kadar da değildi. Sıranın en arkasına geçip beklemeye başladılar.

“Saat kaç oldu?” diye sordu Ahsen.

Göksel cep telefonunun ekranını açtı. “18.24 olmuş,” dedi. “Yedi gibi kafeye geçeriz diyorduk ama artık mümkün görünmüyor.”

“Canlı müziğin kaçta başladığını biliyor musun?” dedi Sinem.

“Hiçbir fikrim yok. Ben gittiğimde saat sekiz buçuk sularıydı ve genç çoktan sahnedeydi.”

“İyi o zaman,” dedi Ahsen. “Daha vakit var. Ben zaten yediden sonra geçeriz anlamında demiştim. Canlı müzik o kadar erken başlamaz. En erken sekiz gibi başlar.”

“Doğru,” dedi Şevval. “Millet akşam gezmesine geliyor sonuçta, yedide hava bile kararmıyor. En geç bir buçuk saate gideriz, o zaman yavaştan başlamış olur.”

Vaktin iyice yaklaştığını fark eden Göksel gerildi. Gökhan onun ne adını ne yüzünü ne de sesini biliyordu, onu tanıması mümkün bile değildi ama kendisinin onu tanıyor olması tek başına genç kadını germeye yetiyordu. İkisi de birbiri için yabancıdan fazlası değildi, tek fark Göksel Gökhan hakkında biraz da olsa bilgiye sahipti.

Fotoğrafçı olduğunuzu söylemeniz sizi hatırlamam için yeterli.

Elbette bunu yapmayacaktı. Arkadaşlarıyla beraber bir masaya geçip oturacak, eğlenmesine bakacak ve Gökhan’ın fotoğrafını çeken fotoğrafçı olduğuna dair en ufak işaret bile göstermeyecekti.

Sıra kendilerine gelince dondurmalarını alan grup sakin adımlarla sahile doğru yürümeye başladı. Denizden esen rüzgâr, saçlarını uçuştururken deniz kokusunu da ciğerlerine dolduruyordu. Sessizliklerini bozmayan kızlar manzarayı izlemeyi tercih etti. Final haftası hepsi için son derece yorucu geçmişti ve şimdi deniz kenarındayken biraz huzur bulmak istiyorlardı.

Göksel kamerasını çıkarıp denizin fotoğrafını çekti, ardından sahili kadrajına alıp orayı da çekti. Ahsen onun sol elindeki dondurmayı alırken genç fotoğrafçı şaşırarak ona baktı.

“Fotoğraf çekiyormuşsun gibi poz ver hadi,” dedi Ahsen telefonunu ona doğrultarak. “Ben de seni çekeyim.”

Göksel kamerayı yeniden yüzüne yaklaştırıp sol gözünü kapattı. Ahsen onu bu şekilde çekerken Göksel de Ahsen’i çekti.

“Muhteşem bir fotoğraf oldu,” dedi Ahsen. “Çok güzel çıktın.”

“Işık güzel çünkü,” dedi Göksel. “Atarsın bana.”

“Sen de çok güzelsin bebeğim ve elbette atarım.”

Bu ani iltifat karşısında Göksel utanarak teşekkür etti.

“Birinden de dördümüzü çekmesini isteyelim,” dedi Şevval. “Bugünden bir hatıra kalsın.”

“Sahile ulaşınca rica ederiz,” dedi Ahsen. “Şevval’in de dediği gibi hatıra kalır.”

Dörtlü arkadaş grubu Moda Sahili’nde uzun dakikalar geçirdi. Biraz yürüyüş yaptıktan sonra çimlerin üstüne oturdular, sohbet edip bolca güldüler, bir sürü fotoğraf çekildiler. Bir saat on beş dakika kadar sahilde vakit geçirdikten sonra kafeye geçmek için ayaklandılar. Saat 19.52’yi gösteriyordu, trafiğin durumunu da hesaba katarlarsa Kadıköy’ün içinde kalan kafeye varmaları biraz zaman alacaktı.

Şoför koltuğuna oturan Göksel kafenin tam konumunu görmek için navigasyonu açtı. Geçen sefer kafeye yaya olarak gittiği için araçla nasıl bir rota izleyeceğini görmek için navigasyondan destek alması şarttı. Bulundukları konumdan kafenin konumuna bir yol tarifi çıkarıp gaza bastı.

“Caddenin bir arka sokağındaymış,” dedi Ahsen ekrana bakarken. “Merkezde ama biraz ara sokakta kalıyor. Sen nereden buldun burayı?”

“Cadde aşırı kalabalık olduğu için bu sokaktan yürürken karşıma çıktı,” dedi Göksel o günü hatırlayarak. “Yorulmuş ve susamıştım, canlı müzik de olduğunu görünce girip oturdum. Tamamen tesadüf eseri yani.”

“Tesadüf eseri karşına çıkan kafede çektiğin fotoğraf bin 600 küsur beğeni alıp sana onlarca takipçi kazandırdı. Bazı tesadüfler gerçekten çok hoş olabiliyor, bu da onlardan bir tanesi.”

“Kimin aklına gelirdi, öyle değil mi? Dünya ilginç bir yer.”

“Kesinlikle öyle.”

Radyoyu açan Göksel müzik dinlediği uygulamaya girdi. Hem şehrin hem de batmakta olan güneşin ışıklarından ilham alarak çok sevdiği bir şarkıcının çok sevdiği bir şarkısını açtı.

The Weeknd, Blinding Lights

Arabanın içi bir anda hareketlenirken herkes oturduğu yerden dans etmeye başladı. Hiçbirinin güzel bir sesi olmasa da hep bir ağızdan şarkıya eşlik etmelerinin yaydığı enerji güzeldi. Ön koltukta oturan Ahsen sahnede binlerce kişinin önünde konser veriyormuş gibi bir tavırla şarkıyı söylerken arka koltuktaki Şevval ve Sinem de onun arka vokalleriymiş gibi dans ederek ona eşlik ediyordu. Şoför koltuğunda oturan Göksel’se arabayı kullandığı için yavaşça yerinde sallanıyor ve parmaklarıyla direksiyonda ritim tutuyordu.

Yol boyunca aynı enerjiyle şarkı söyleyip dans eden grup trafiğe rağmen hiç sıkılmadan en nihayetinde kafenin olduğu yere vardı. Göksel arabayı kafenin olduğu sokağın başına park etmeden önce araçtakiler indi. Genç yaşına rağmen iyi bir sürücü olan Göksel arabayı biraz küçük olan duvar kenarındaki boş yere başarıyla park etti. Genç kadın kontağı kapatırken bakışlarını hemen ilerideki Parça Kafe’ye dikti. Kafenin kapısı içerisi gibi sarı ışıklarla aydınlatılıyordu, “canlı müzik” tabelası yine yanıp sönüyordu. Her şey haftalar önce olduğu gibiydi.

Kontağı kapattı, çantasına uzandı ve derin bir nefes alarak arabadan indi.

“Hadi gidelim,” diyen Ahsen onun koluna girdi. “Umarım yer kalmıştır. Çok kalabalık bir yer mi?”

“Hayır, geçen sefer de boş yerler vardı.”

“İyi o zaman.”

Ahsen ve Göksel önde kol kola yürürken Şevval’le Sinem de hemen arkalarından ilerledi. Dörtlü arkadaş grubu kafenin kapısından içeri girdi. Sarı ışıklarla aydınlatılan kafenin içi kalabalıktı, çoğunluğu gençlerden oluşan müşteriler masalara dağılmıştı. Diğer kızlar boş masa bakınırken Göksel’in bakışları ilk olarak sahneye odaklandı.

Sahne boştu.

Yüksek bar taburesiyle mikrofon ayağı sahnede öylece duruyordu. Gökhan’a dair hiçbir iz yoktu. Ne sahnenin üstünde ne de çevresinde burada sahne alan gence ait gitar, su şişesi, şarkı sözlerine ya da notalarına bakabileceği kâğıtlar gibi şeyler vardı.

“Şu köşeye geçelim mi?”

Ahsen’in sorusuyla dikkatini sahneden aldı. Arkadaşı ona hemen çaprazlarında yer alan duvar kenarındaki bir masayı işaret ediyordu.

“Olur,” diyen Göksel kafenin içine baktı. Sahneye yakın olan tüm masalar doluydu, boş olan birkaç masa da bunun gibi arka taraflarda kalanlardı. “Çok da bir alternatifimiz yok.”

Grup masaya ilerledi. Göksel sahneyi gören tarafta duvar kenarına, Ahsen onun yanına; Şevval Göksel’in karşısına ve Sinem de Ahsen’in karşısına oturdu.

“Ambiyansı çok hoş,” dedi Şevval kafeyi incelerken. “Renk tercihleri çok iyi olmuş.”

“Ben de sevdim,” dedi Ahsen. “Sıcak bir havası var. Canlı müziğini de beğenirsek arada gelip oturabileceğimiz yeni bir yer keşfettik demektir.”

Bir garson masalarına geldiğinde Göksel onun geçen sefer siparişini alan garson olduğunu hatırladı. Garson da Göksel’i hatırlamış gibi bir ifadeyle genç kadına baktı. Göksel’in toplumda az rastlanan dalgalı sarı saçlarıyla mavi gözleri hatırlanması konusunda önemli bir role sahipti.

“Hoş geldiniz,” diyen garson elindeki iki menüyü masaya bıraktı.

“Hoş bulduk,” dedi Ahsen. “Canlı müzik ne zaman başlayacak acaba ya da bugün var mı?”

“Sekizde başlıyor aslında ama bugün müzisyen arkadaş biraz gecikti, az sonra burada olur.”

Göksel boğazını temizleyip menülerden birini aldı ve incelemeye başladı. Geçen sefer içtiği Churchill’in tadını beğenmiş olsa da bugün farklı bir şeyler denemek istiyordu. Kafenin menüsü hem içecek hem yiyecek hem de tatlı bakımından son derece zengindi. Yemeği evde yiyip çıksa da karnının biraz acıktığını hisseden genç kadın tatlı listesine göz gezdirirken, Ahsen de başını uzatıp menüye baktı.

“Ben biraz acıktım,” dedi Ahsen. “Tatlı mı yesek?”

“Aynısını düşünüyordum,” diyen Göksel gülümsedi. “Hem kafalarımız hem de midelerimiz aynı çalışıyor bizim.”

“Bu yüzden en yakın arkadaşız bebeğim,” deyip onun yanağını öptü. “Ne yiyelim? Ağır bir şey olmasın, bu sıcakta hiç gitmez.”

“Aslında ıslak keki gözüme kestirmiştim. Çok severim bilirsin. Siz ne alacaksınız kızlar?”

“Seçenek çok,” dedi Sinem. “Karar vermek de epey zor.”

Kısa bir konuşmadan sonra siparişlerine karar verdiler. Hepsi tatlı olarak ıslak kekte fikir birliğine varırken, içecek olarak Sinem’le Göksel limonatada, Ahsen’le Şevval de soğuk kahvede karar kıldılar ve siparişlerini verdiler.

“Müşterilerin neredeyse hepsi gençler cidden,” dedi Sinem. “Tam öğrenci mekânı. Fiyatları da diğer kafelere göre bir tık uygun.” Göksel’e baktı. “Güzel bir yer keşfetmişsin Gök.”

“Öyle oldu,” diye cevap verdi Göksel. “Umarım tatlılarla içecekler de güzel gelir.”

Kafenin kapısından içeri giren Gökhan biraz hızlı yürüdüğü için nefesi hızlanmıştı. Kafenin içine şöyle bir bakıp sahneye doğru yürümeye başladı. İçerisi son derece kalabalıktı ve bu kalabalığı görmek onu mutlu etmişti.

Masalarının yanından geçen gence yan gözle bakan Göksel onun sırtındaki gitar çantasını fark ettiğinde başını ona doğru çevirdi. Oturduğu yerden gencin sadece sol profilini görebilse de bu gencin Gökhan olduğunu hemen anladı. Geniş omuzları ve uzun ince bacaklarıyla zarif bir vücut yapısına sahip olan Gökhan, Göksel’in zannettiğinden daha uzundu. Göksel geçen sefer onu taburede otururken izlediği için boyunun uzunluğunu görme şansı olmamıştı, hesabındaki grup fotoğraflarında da yanındakilerin yanında çok uzun durmadığı için ortalama bir boya sahip olduğunu düşünmüştü ama anlaşılan Gökhan’ın arkadaşları da kendisi gibi uzun olduğu için genç adam aralarında sırıtmamıştı.

“Geldi,” dedi Sinem. “Sahne alan çocuk bu, değil mi?”

Bakışlarını Gökhan’dan ayırmayan Göksel onun sırtındaki çantayı çıkarıp sahneye bırakmasını ve arka taraftaki kapıdan geçip mutfak tarafına girmesini izledi.

“Çantasını sahneye bıraktı,” diye ona cevap veren kişi Ahsen oldu. “O olmalı. Birazdan sahneye de çıkar. Akşam başlıyor kızlar.”

Mutfağa giren Gökhan, kafenin sahibi Zülfikar’ın da burada olduğunu gördü.

“Merhaba ağabey,” dedi. “Geciktiğim için özür dilerim.”

“Sorun değil,” diyen Zülfikar onun omzunu sıktı. “Hoş geldin. Ferhatlar nasıl?”

“İyiler, sana da çok selam söylediler.”

“Aleykümselam.”

“Ben burada ses ve parmak egzersizlerini yaptıktan sonra sahneye çıkacağım hemen.”

“Tamam oğlum.”

Gökhan bir bardak su içip soluklanmak için kendisine zaman verdi.

“Hoş geldin Gökhan,” dedi garson olarak çalışan Doğuş. “Uzun zamandır yoktun.”

İkili nasıl olduklarına, neler yaptıklarına dair kısa bir sohbet ettiler. Doğuş Gökhan’dan üç yaş büyüktü ve yaşları arasındaki bu yakınlık onların iyi anlaşmasını sağlıyordu.

“Üç haftadır yokluğun çok belli oluyordu,” dedi Doğuş. “Şimdi yine sesini açacaksın değil mi?”

“Evet,” dedi Gökhan gülerek. “Operacıya dönüşeceğim yine.”

“Hadi bakalım, kolay gelsin.”

“Doğuş!” diye seslendi mutfakta çalışan kadın. “Bu ıslak keklerden kaç tane olacaktı?”

“Dört tane abla,” dedi Doğuş. “İki limonata ve iki tane de buzlu kahve var.”

“Tamam. Ben onları hazırlarken sen de şu Türk kahvelerini götür, sonra da havuçlu kekler var.”

“İkisini birden götürürüm abla, ayıpsın.” Gökhan’a döndü. “Sana sahnede bol şans.”

“Teşekkür ederim,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Sana da kolay gelsin.”

“Eyvallah.”

Doğuş siparişleri alarak, mutfaktan çıkarken Gökhan da ayağa kalkıp ses açma egzersizlerini yapmaya başladı, bir yandan da parmak egzersizlerini yapıyordu. Normalde ikisini sırayla yapsa da bugün vakti olmadığı için ikisini aynı anda yapmak ve ısınma kısmını mümkün olan en kısa sürede bitirmek zorundaydı.

Beş dakika boyunca mutfağı sesiyle doldurduktan ve parmaklarını da gitar çalmaya hazırladıktan sonra hazır olduğuna karar verdi. Aynanın karşısında üstünü başını düzeltti, bir şişe suyunu aldı ve sahneye çıkmak için mutfaktan ayrıldı.

Gökhan platformun üstüne çıkıp hazırlıklara başladığında Göksel onu fark etti. Genç adamın mikrofon ayağını düzeltmesini, gitarını kılıfından çıkarmasını, tabureye oturup gitarını kucağına yerleştirmesini izledi.

“Ses deneme bir iki,” diye kontrol yapan genç adamın sesi gayet net duyuldu. “Hoş geldiniz. Hepinize güzel bir akşam dilerim.”

Birkaç tele dokunup doğru sesi aradıktan sonra ilk şarkısına girdi. Bu akşamın ilk şarkısı olarak Son Feci Bisiklet grubunun Elektrot adlı parçasını seçmişti. Bu şarkıyı gitarda çalmayı da söylemeyi de çok keyifli buluyordu.

“Bu işler biraz böyledir,” diye şarkıya girdiğinde onu izleyen Göksel gözlerini kıstı. “Deneyip de tutunamayan bilir.”

Şarkıya biraz titrek sesle giren genç müzisyen bunu anında fark etti. Derin bir nefes alıp duruşunu düzeltirken vücudunu rahatlatması gerektiğini kendisine hatırlattı. Gözlerini kapattı, ortamdan soyutlandı ve şarkıyı daha güçlü bir sesle söylemeye başladı.

“Bu şarkı çok güzel,” dedi Ahsen. “Ama çocuk pek iyi girmedi. İlk şarkısı olmasına veriyorum, birazdan açılır diye düşünüyorum. Sonuçta Göksel beğenmiş, güzel söylüyordur.”

“İlk şarkısı diyedir,” diye ona katıldı Göksel. “Gencin sesi gerçekten güzel.”

Gökhan kafa sesiyle nakarata girdiğinde gözlerini açıp dinleyicilerine baktı. Şarkının orijinaline göre çok daha yüksek perdeden okuduğu bu nakarat kısmında sesi bir anda parıl parıl parlamaya başladı. Tam bir tenor olan Gökhan tiz seslerini ustalıkla kullanıyordu.

“Vay!” dedi Ahsen memnun bir yüz ifadesiyle. “Bu yükselişi hiç beklemiyordum. Bayağı tiz bir sesi var, belli. Keyiflendim bak, uzun zamandır güzel bir canlı müzik dinlemiyordum.”

Gökhan ilk şarkısına devam ederken grubun verdiği siparişler geldi. Doğuş tepsidekileri masaya yerleştirirken Ahsen ona yardımcı oldu.

“Afiyet olsun,” dedi Doğuş. “Başka bir isteğiniz var mı?”

“Şimdilik yok,” dedi Ahsen. “Teşekkür ederiz.”

Siparişlerin hepsini masaya yerleştiren Doğuş boş tepsiyle uzaklaştı.

“Kızlar gecesinin şerefine ilk yudumlarımızı hep beraber içelim,” diyen Sinem bardağını kaldırdı. “Bize!”

Diğerleri de ona eşlik edip bardaklarını kaldırdı ve hep bir ağızdan tekrar ettiler: “Bize!”

İçeceklerin tadını beğenen kızlar ıslak keki de sevdiler. Yedikleri en iyi ıslak kek olmasa da birçok yerde yediklerinden daha lezzetli ve tazeydi.

“Güzel bir seçim yapmışız,” dedi Şevval. “Göksel’in zevkine güvenmek hiç hayal kırıklığına uğratmıyor.”

Onun bu cümlesi Göksel’i utandırdı. Genç kadın gülümseyerek, “Bunu duymak çok sevindirdi,” dedi. “Afiyet olsun güzelim.”

Gökhan şarkının nakaratını son kez söylemeye başladığında Göksel ona baktı. Gözleri açık genç müzisyenin bakışları seyircilere odaklanmıştı. Gitar klavyesine bakmadan parçayı bu kadar rahat çalması Göksel’in ilgisini çekti. Genç müzisyenin hareketleri sanki parçayı kendisi bestelemiş gibi rahattı. Göksel onun şarkıyı sayısız kere çaldığını, böylece tüm notaları ezberlediğini düşündü.

“Bu dünya aklındakine uymadı, uymasın,” derken tam sesini kullanan Gökhan’ın sesi hacmini geri kazandı.

Genç müzisyen şarkının son cümlesini söylerken Göksel de sessizce ona eşlik etti:

“Uymasın.”

Şarkısını bitiren Gökhan yere koyduğu su şişesine uzandı. Kötü bir başlangıç yapsa da şarkının devamında çok iyi performans sergilemişti ama bir sonraki parçaya geçmeden önce bir yudum su içip derin bir nefes almaya ihtiyaç duydu.

Suyunu içtikten sonra oturuşunu düzeltti ve bir sonraki parçasını çalmaya başladı. Bu akşamın ikinci parçası Seksendört grubunun Kendime Yalan Söyledim adlı şarkısıydı. Eski bir parça olsa da hem şarkının hem de klibinin Gökhan’daki yeri hâlâ tazeliğini koruyordu.

“Terk edilmiş bir şehrin ortasındayım,” diye şarkıya girdi. Sesi duygu yüklüydü ve şarkının sahip olduğu hüznü oldukça iyi yansıtıyordu. Onun bu muhteşem yorumunu duyan birkaç kişi ona eşlik etmeye başladı. Gökhan arada klavyeye baksa da asıl odak noktası seyircilerdeydi. Ona eşlik eden bu yabancı simalar şarkının hüznüne rağmen ona iyi hissettiriyordu.

“Kendime yalan söyledim,” diye nakaratı söylemeye başladığında şarkıya eşlik eden insan sayısı da arttı. Şarkı eski olmasına rağmen bu kadar insanın şarkıyı hatırlaması şarkının muhteşem bir iş olduğunun kanıtıydı. “Yalnızım, bunu ben istedim,” derken seyircilere baktı. Hayır, yalnız değildi. Buraya geldiğinde öyleydi ama artık değildi. Şimdi arkadaşları ve sahne aldığı yerde ona eşlik eden seyircileri vardı.

“Yaşadığım ne varsa ben seçtim, ben istedim,” satırı onun şu an hissettiklerini anlatıyordu. “Artık sabah uyandığım ses annem değil / Bazı şeyler kaybetmeden fark edilmiyor / Bedenim burada fakat ruhum kabul etmiyor.”

İkinci kıtanın sonunda şarkının orijinal versiyonundan daha tiz bir notaya çıkarak tekrar nakarata girdi. Bir kişi ıslık çaldığında Gökhan ona kısa bir bakış atıp güldü.

“Çocuk bayağı iyiymiş cidden,” dedi omzunun üstünden onu izleyen Şevval. “Sesi çok güzel, gitarı da çok güzel çalıyor.”

“Tavırları çok rahat,” diyen Ahsen aklına gelen repliğe güldü. “Çok rahat, çok profesyonel.”

Masadakiler gülüştü.

“Göksel’in neden onun fotoğrafını çektiğini daha iyi anlıyorum,” diye devam etti Ahsen yanında oturan arkadaşına bakarak. “Genç yaptığı işte çok iyi, bunu severek yaptığı da belli ve bu ikisi birleşince sana ilham oldu.”

“Haklısın,” dedi Göksel dürüstçe. “İnsanların yaptığı işi yüzlerinde bunu yapmaktan memnun bir ifadeyle, aynı zamanda o işe tamamen odaklanmış bir şekilde yaptıklarını görmek bana çok ilham oluyor. Ölümsüzleştirilmeyi hak eden en değerli anlardan olduklarını düşünüyorum.”

Göksel, Ahsen’in bilgisayar başında eser okurken, çeviri yaparken; masada ders çalışırken, kitap okurken; kitapçıda gezinirken, kitapları incelerken sayısız fotoğrafını çekmişti ve tüm bu fotoğraflarda ona ilham olan şey Ahsen’in yüzündeki ifadeydi. O ifadede memnuniyetle adanmışlık vardı ve genç fotoğrafçı insanların fotoğrafını çekerken bu ifadeleri kadrajına almaya bayılıyordu. Gökhan’ın da sahne alırken yüzünde bu iki ifade vardı. Bu iki ifadeyi tüm çıplaklığıyla görmek Göksel’in ilhamını uyandırarak bin 600’den fazla beğeni alan o meşhur fotoğrafı çekmesine neden olmuştu.

“Fotoğrafları güzel ve ölümsüz yapan şey de duygular bence,” diye bir yorumda bulundu Sinem. “Fotoğrafta sadece bir yol bile olsa o yol sende bir duygu uyandırıyor; belki yolun ıssızlığı, belki o anki hava durumu, belki aklına gelen güzel bir tatil yolculuğu, belki de hüzünlü vedalar sana bir şeyler hissettiriyor ve o fotoğraf o hislerle birleşerek asıl ölümsüzlüğünü kazanıyor.”

“Ne güzel konuştun,” dedi Göksel gülümseyerek. “Çok haklısın. Fotoğrafların içeriği farklı olsa da hepsinin ortak bir yönü var: Sana bir şeyler hissettirmek. Bundan daha güzel olan şeyse insanların aynı fotoğrafa bakıp farklı şeyler hissedebilmeleri, objektife yansıyan karelerin objektif olmayışı.”

“Birtakım kelime oyunları,” diye konuşmaya dahil oldu Ahsen. “Edebiyatçı olan Şevval’le benim ama edebî konuşan siz oldunuz. İkinizin de muhteşem konuştuğunu belirterek söylediklerinize tamamen katılıyorum. Bunun şerefine garsondan fotoğrafımızı çekip bu anı da ölümsüzleştirmesini ve o fotoğrafa bakıp ileride güzel şeyler hissetmemizi sağlamasını rica edeceğim.”

“Harika fikir,” diyen Göksel çantasına uzandı ve fotoğraf makinesini çıkardı. “Bu akşamdan anı kalsın.”

Ahsen elini kaldırınca masaların arasında gezinen Doğuş onu görerek masalarına ilerledi.

“Rica etsem fotoğrafımızı çekebilir misiniz?” diye sordu Ahsen.

“Elbette,” dedi Doğuş.

Göksel ona makineyi uzattığında genç adam makineyi alıp şöyle bir inceledi.

“Sağ üstteki tuşa basıp çekebilirsiniz,” diye açıkladı Göksel.

“Kullanmayı biliyorum,” dedi Doğuş. “Bir dönem fotoğraf makineleriyle yakındım. Sizin makineniz de epey güzel bir makineye benziyor.”

“Fotoğraf mı çekiyordunuz?” diye sordu Göksel.

“Ben değil, eski kız arkadaşım çekiyordu. Fotoğrafçılık onun en büyük tutkusuydu, ben de onun sayesinde epey şey öğrenmiştim. Aslında çok güzel bir alan ama sizin de bildiğiniz üzere fotoğrafçılıkla ilgili her şey fazlasıyla pahalı.”

“Maalesef. Ülkemizde bir alanla uğraşmak, bir hobi edinmek imkânsıza yakın hâle geldi.”

“Ne yazık ki. Siz de hobi olarak mı ilgileniyorsunuz?”

“Hobi olarak başladı ama işim olma yolunda ilerliyor. Bu alanda lisans eğitimi alıyorum.”

“Ne güzel. Hangi bölüm?”

“Fotoğraf ve Video diye bir bölüm.”

“Video var bir de,” dedi Doğuş kaşlarını kaldırarak. “Çok havalı. Eğitim hayatınızda başarılar dileyeyim o hâlde.”

“Çok teşekkür ederim, sağ olun.”

Masadakiler birkaç poz verdiğinde Doğuş onları çekti. İlk fotoğrafta hepsi gülümseyerek kameraya baktı, ikincide Ahsen Göksel’e yaslanırken Şevval de Sinem’e arkadan sarılıp çenesini omzuna yasladı, üçüncü ve son fotoğrafta da Göksel Ahsen’e yaslanırken Şevval da Sinem’in sırtına elini koyarak poz verdi.

“İsterseniz inceleyin, beğenmezseniz birkaç tane daha çekerim,” diyen Doğuş makinesini Göksel’e uzattı. “Ben işime döneyim, siz tekrar seslenirsiniz.”

“Tamamdır,” dedi Göksel. “Teşekkür ederiz.”

“Rica ederim, ne demek.”

Fotoğrafları inceleyen kızlar üç fotoğrafı da beğendi. Doğuş’un fotoğraflar konusunda bilgisi olduğu anlaşılıyordu. Genç adam odak, açı, ışık gibi şeylere dikkat ederek fotoğrafları çekmiş ve ortaya son derece güzel fotoğraflar çıkarmıştı.

“Hiç de amatör değil,” dedi Göksel. “Söylediği gibi bir şeyler öğrenmiş.”

“Bir eski sevgiliden alınabilecek maksimum verimi almış desene,” dedi Şevval. “Kötü biten ilişkinin ardında güzel bir şey kalmış.”

Masadan kahkaha sesleri yükseldi.

“İyi dedin kraliçe,” dedi Ahsen. Ellerini ona bir şey takdim eder gibi uzattı. “Tacını düşürmüşsün canım, çabuk tak.”

Masadakiler yeniden gülerken bu öncekinden daha uzun sürdü. Göksel gülerken başını Ahsen’in omzuna yasladı, Ahsen de başını onun başına yasladı.

“Delisiniz siz,” dedi Göksel hâlâ sırıtırken. “Bundan yıllar sonra bile bu fotoğraflara baktığımızda bu akşamı böyle hatırlayacağız: Bol kahkahalı, eğlenceli ve samimi. Ve bu çok güzel.”

“Kesinlikle,” diye ona arka çıktı Sinem. “Ölümsüzleştirilmeyi hak eden güzel bir akşam oluyor.”

İkinci parçasından sonra hiç beklemeden üçüncü parçasına geçen Gökhan’ın sıradaki şarkısı mor ve ötesi grubundan Oyunbozan oldu. Harun Tekin, Gökhan’ın en sevdiği müzisyenlerden biriydi ve onu şarkı söylemeye başlatan kişilerdendi. Genç adam hayranı olduğu bu grubun bütün şarkılarını bilse de sahne alırken en meşhur olanları çalıyor ve seyircinin kendisine eşlik etmesinden hoşlanıyordu. Oyunbozan da fazlasıyla sevdiği bir parçaydı.

“Kanun mu bu yalnızlık?” diye şarkıya girdiğinde Göksel ona baktı. Genç müzisyen gözlerini kapatmış, kendisini bulunduğu ortamdan soyutlamıştı. Yüzünde yine aynı adanmışlık ifadesi, huzur duygusu vardı. Bu genç, gitar çalıp şarkı söylerken en sevdiği şeyi yapıyordu, buna hiç şüphe yoktu; bunu onu izleyen herkes çok rahat anlayabilirdi.

Kızlar onunla beraber şarkıyı söylerken Göksel fotoğrafları telefonuna atmakla uğraştı. Her fotoğrafa yaptığı gibi bu fotoğraflara da minik de olsa birkaç dokunuş bırakmaktan geri durmayarak ışık ve renklerin tonuyla oynadı. Bu işi normalde olduğundan daha kısa tutsa da birkaç dakika uğraştı.

“Hallettin mi?” diye sordu Ahsen.

“Evet,” diye onayladı Göksel. “Link oluşturup gruba atacağım şimdi.”

Göksel fotoğrafları her zaman kullandığı internet sitesine yükleyip bir link oluşturduktan sonra linki kızlarla olan sohbet grubuna gönderdi. Ahsen hemen fotoğrafları indirip kısa bir düşünme süresinin ardından ikinciyi, onun Göksel’e yaslandığı ve Şevval’in de Sinem’e sarıldığını, hikayesinde paylaşmaya karar verdi.

“Bunu atıyorum,” dedi kızlara. “Tamam mı?”

“Çok güzel fotoğraf,” dedi Sinem. “At tabii. Bizi etiketle de biz de senden alırız.”

“Hayhay,” diyen Ahsen sosyal medya hesabına girip fotoğrafı hikayesinde paylaşmak üzere seçti ve üçünün birden hesaplarını etiketleyerek kalp koydu. “Etiketledim. İsteyen benden alıp kendi hikayesine ekleyebilir.”

Ahsen hikayesini paylaşıp telefonunu kaldırdı. Sinem’le Şevval fotoğrafı kendi hikayelerine eklemek için telefonla uğraşırken Göksel bakışlarını sahneye çevirdi. Şarkısını az önce bitiren Gökhan gitarını kenara koymuş su içiyordu. Onun biraz mola verdiğini düşündü.

Bir masaya siparişlerini bırakan Doğuş kızların masasına yaklaştı. “Fotoğraflar nasıl?” diye sordu. “Beğendiniz mi?”

“Çok güzeller,” dedi Göksel. “Teşekkür ederiz. Elinize sağlık.”

“Rica ederim,” dedi Doğuş gülümseyerek. “Beğenmenize sevindim.”

Diğer kızlar da ona teşekkür ettiğinde Doğuş’un sevinci çoğaldı. Eline profesyonel bir kamera alıp fotoğraf çekmeyeli bir seneyi geçmişti ve bu kadar uzun bir süreden sonra ilk kez fotoğraf çekip fotoğrafların da fotoğrafını çektiği kişiler tarafından beğenilmesi genç adamın hoşuna gitti. Yüzünde bir gülümsemeyle masadan ayrıldı.

“İyi çocuğa benziyor,” diye bir yorumda bulundu Sinem. “Çok kibar.”

“Müşteri olduğumuz için kibar davranıyordur,” dedi Şevval. “Ama bana da kötü biri izlenimi vermedi. İçten bir havası var.”

“Ben sevdim,” dedi Göksel. “Kibar birine benziyor gerçekten ve fotoğraflarla ilgili.”

“Senin için yeterli iki etmen,” diye cevap verdi Ahsen. “Fotoğraf tek başına bile yeterli.”

“Çoğu zaman öyle.”

Kısa bir moladan sonra Gökhan yeni şarkısına girdi. Sıradaki parçası Pinhani grubunun Beni Sen İnandır adlı meşhur şarkısıydı. Genç müzisyen ayağıyla yerde ritim tutarken son derece rahat bir tavırla telleri tıngırdatmaya başladı. Tavırları her zamanki gibi özgüven doluydu.

Şarkıya girdiğinde masadaki kızlar ona eşlik etti. Elini çenesine yaslayan Göksel oturduğu yerde yavaşça sallanarak çok sevdiği bu şarkıyı söylüyor, bu sırada da genç müzisyeni dikkatle inceliyordu. Gökhan üstüne geçen seferki gibi düz bir tişört giymişti, bu seferki renk tercihiyse maviden yana olmuştu; boru paça bir siyah kot bacaklarını sarıyordu, ayaklarında da beyaz spor ayakkabıları vardı. Küpeleri yine kulaklarındayken yüzükleri de uzun, ince parmaklarını süslüyordu. Badem şeklindeki iri kahverengi gözleri yeni tıraşlı pürüzsüz yüzünde parıldıyor, seyircilerle gitar klavyesi arasında mekik dokuyordu. Gerek farklı tarzıyla gerek özgüven dolu hareketleriyle göze çarpan bir havası olan bu gencin aurası çekiciydi.

Gökhan’ın bakışları Göksellerin oturduğu köşeye kayınca genç kadın bakışlarını ondan alıp masaya indirdi. Onların oturduğu masaya bakan Gökhan, Ahsen’le göz göze geldi. Genç adam kısacık bir süre ona baktıktan sonra masanın geneline de şöyle bir baktı. Ahsen’in yanında, Sinem’le Şevval’in de karşısında oturan Göksel’i gördü. Daha önce burada görmediğine emin olduğu bu iki yabancı simaya bakıp bakışlarını gitar klavyesine çevirdi. İçerisi üç hafta önce sahne aldığı cumartesi akşamına göre daha kalabalıktı, tanıdık simaların yanında ilk kez gördüğü pek çok sima da vardı ve bu farklı kalabalık onun hoşuna gitti. Kalabalık önünde sahne almak onun için ne zor ne de korkutucuydu, tam aksine bundan büyük zevk alıyordu.

İlerleyen dakikalarda Gökhan farklı parçaları çalıp söylerken kızlar da masada koyu bir sohbete daldılar. Biraz okuldan konuşup dersler hakkında sohbet ettiler. Fotoğraf ve Video öğrencisi olan Göksel’le Sinem ve İngiliz Dili ve Edebiyatı öğrencisi olan Ahsen’le Şevval üçüncü sınıfın finallerini başarıyla verip alttan ders bırakmadan bölümlerinde dördüncü ve son senelerine geçmişti. İki grup da bu senenin zor olduğunu söyleyip bazı durumlardan yakınsa, birkaç hocanın kulaklarını çınlatsa da severek okudukları bölümde son senelerine geçtikleri için mutluydular. Üniversitenin bitiyor olduğu, yetişkinlik hayatının koşar adımlarla kendilerine yaklaştığı ve dışarıdaki koca dünyanın onları beklediği gerçekleri gençleri biraz hüzünlendirip korkutsa da bunun hakkında çok düşünmeyip akşamın tadını çıkarmayı tercih ettiler. Konu her zaman olduğu gibi gönül işlerine geldiğinde Şevval flört ettiği çocukla hâlâ birbirlerini tanıma aşamasında olduğunu söyledi, Ahsen’le Göksel’in aşk hayatı uzun zamandır oldukça durgundu, bu yüzden onlar bir şey anlatmasa da gecenin bombasını Sinem patlattı.

“İki haftadır falan biriyle konuşuyorum,” dedi. “Her gün sohbet ediyoruz. Kibar ve ilgili birine benziyor ama başlarda hepsi böyle olduğu için çok kaptırmıyorum kendimi. Birbirimizi tanımaya yönelik sohbet ediyoruz.”

“Ne?” dedi Göksel yüksek sesle. “İki haftadır her gün konuşuyorsun ve bana daha yeni mi söylüyorsun? Çabuk ayrıntıları dökül!”

Sinem gülerek, “Ortada ciddi bir şey olmadığı için söylemek istemedim,” dedi. “İsmi Berat, Mekatronik Mühendisliği okuyor, benimle yaşıt. Bizim üniversitede.”

“Nasıl? Bizim üniversitede bir de.”

“Evet. Grafik Tasarım okuyan bir arkadaşı varmış, bizim fakülteye geldiğinde beni görmüş ve dikkatini çekmişim; sonra birkaç sefer daha gelip biz konuşurken adımı ve bölümümü duymuş, stalk sonucu da hesabımı bulmuş. Seni de tanıyor bu arada, senin sayende adımın Sinem olduğunu öğrenmiş. ‘Sarışın arkadaşına çok şey borçluyum,’ dedi. Bir adım atıp atmama konusunda çok tereddüt etmiş ama önümüzdeki sene son senem olduğunu öğrendiği ve çok geç olmasından korktuğu için istek atmaya karar vermiş. Profil fotoğrafını görünce siması tanıdık geldi, ben de isteğini kabul edip geri döndüm ve akşamına ilk mesaj geldi. Son finalimizin olduğu gündü işte, o günden beri konuşuyoruz. Tatlı bir çocuk, sohbeti de keyifli.”

“Vay anasını!” dedi Şevval. “Yere bakan yürek yakan Sinem’e bak sen. Te Yıldız Kampüsü’ndeki çocuğu etkilemişsin, yetmemiş birkaç sefer de ayağına getirmişsin. Yakışır kankama.”

“Ay konuşma böyle,” dedi Sinem utanarak. “O anlatınca yeterince utandım zaten.”

“Tatlı utangaçlıklar bunlar. O kaçıncı sınıfmış?”

“Onun da son senesi olacak. İkimiz de mezun olup gitmeden yazmak istemiş.”

“Nerede yaşıyor peki?” diye sordu Göksel.

“İstanbul’da o da.”

“Bak sen,” dedi Göksel anlamlı bir sesle. “Ortak noktalar ne kadar da çok.”

“En geç temmuzda buluşma teklif etmezse hiçbir şey bilmiyorum,” dedi Ahsen. “Nerede yaşıyormuş?”

“Üsküdar. Evet, bana çok yakın, biliyorum. Şimdi buluşma için çok erken ama ilerleyen zamanlarda olabilir elbette. Konuşmaya devam edersek ben de bir görmek isterim. Oturup kalkması, konuşması, tavırları nasıl; insan merak ediyor hâliyle.”

“Tabii ki canım. Görmeden olmaz zaten.”

“Görmek demişken biz de görelim bakalım Berat Bey’i,” dedi Göksel.

“Boydan gelir mi?” diyen Şevval masayı kahkahalara boğdu.

“Deli,” dedi Sinem gülerek. “Boydan da attı bu arada. Geçen gün Dolmabahçe Sarayı’na gitmiş, orada birkaç fotoğraf çekilince de, ‘Sen fotoğrafçısın, seç bakalım birini de paylaşayım,’ deyip birkaç fotoğrafını atmıştı.”

“Bahaneye bak,” dedi ağzı açık kalan Ahsen. “Fena birine benziyor, korktum ben bundan.”

Sinem, Berat’ın kendisine attığı fotoğraflar arasında en beğendiğini açıp kızlara gösterdi. Berat uzun boylu, biraz zayıf, koyu kahverengi saçları ve son derece koyu renkli gözleri olan buğday tenli hoş bir gençti.

“Eli yüzü de düzgünmüş,” dedi Göksel. “Fotoğraf da güzelmiş. Bunu mu paylaştı?”

“Evet,” diye onayladı Sinem. “Ben de bunu beğendim, o da bunu attı.”

“Hoş çocukmuş,” dedi Şevval. “Tipi de tam mühendis tipi. Mühendislik diye bir meslek hiç olmasa bile, ‘Bu çocuk mühendis,’ derdim. O derece.”

“Çalışkan birine de benziyor,” dedi Ahsen.

“Ortalaması 3,3’müş,” dedi Sinem. “Bölümünü çok seviyor ve gerçekten de çok çalışıyor.”

“Güzel güzel,” dedi Göksel. “Ailesinden hiç bahsetti mi?”

“Bahsetti. Babası da makine mühendisiymiş, bir fabrikada çalışıyormuş, annesi insan kaynakları uzmanıymış; kendisinden dört yaş büyük ve evli bir ablasıyla üç yaş küçük bir erkek kardeşi varmış. Biraz kalabalık bir ailesi var, özellikle benim tek çocuk olduğumu ve babamla yaşadığımı düşününce.”

Sinem’in ebeveynleri o ortaokuldayken boşanmıştı. Sinem liseye geçene kadar annesiyle İstanbul’da yaşamıştı, onun liseye gideceği dönem annesi iş dolayısıyla Ankara’ya taşınacağını söylemişti ve o da Ankara’ya gitmek, babasını bırakmak istemediğini söyleyerek İstanbul’da babasıyla kalmıştı. Baba kız yıllardır Ateşehir’de 2+1 küçük bir evde birlikte yaşıyordu.

“Ne olacak canım?” dedi Şevval. “Ben de üç kardeşim ve açıkçası kalabalık aileleri çok eğlenceli buluyorum. Bizim evde gırgır şamata hiç eksik olmaz.”

“Aileden aileye de değişir şimdi ama demek istediğim bu konuda ortak noktamız olmamasıydı. Her neyse işte canım, iyi aile çocuğuna benziyor kısacası. Bir anda şak diye hayatıma girdi, devamının nasıl olacağını göreceğim.”

“Konuşmaya devam ettiğine göre onunla konuşmak hoşuna gitti sanırım?” dedi Göksel. “Seni tanıyorum, eğer negatif bir enerji alsaydın ya da hoşuna gitmeyen bir şeyler olsaydı bunu anında dile getirip konuşmayı keserdin. Devam ettiğine göre her şey yolunda demektir.”

“Aynen öyle. Komik biri, eğlenceli, hoşsohbet; aynı zamanda anlayışlı, samimi, olgun. Kesin bir yargıya varmam için aradan çok uzun zaman geçmeli elbette ama şimdiye kadar gördüklerim, hissettiklerim rahatsız etmedi. Hayırlısı diyorum.”

“Hayırlısı güzelim. Umarım ne yaşanırsa yaşansın seni mutlu eden, kalbini kırmayan bir sonucu olur.”

“Ya Gök, çok tatlısın! Teşekkür ederim sarı civcivim benim, umarım hayırlısı olur.”

İkili el ele tutuşup birbirlerine gülümsedi.

Akşamın ilerleyen saatlerinde pek çok konudan konuşup sohbet eden kızlar son derece eğlenceli vakit geçirdi. Bu esnada sahnede gitarıyla şahaneler yaratan Gökhan’ın performansı da hepsinden büyük beğeni topladı. Mekânı ve canlı müziği seven kızlar Göksel’e bu güzel yer önerisi için teşekkür etmeyi ihmal etmediler. Onların burayı sevdiğini duymak Göksel’i sevindirdi. Genç kadın da bu akşam burada son derece keyifli vakit geçirdi. Hem siparişlerini beğendi hem kafenin hizmetinden hoşnut kaldı hem de Gökhan’ın performansını sevdi.

Saatler 22.30’u geçerken kafenin içindeki kalabalık biraz azalmıştı. Masalar yavaşça boşalırken kızlar da çok geç olmadan kalkmayı düşünüyordu. Şevval’le Sinem Anadolu’da yaşasalar da biri Ataşehir diğeri de Beykoz’da oturduğu için yolları uzundu; karşıya geçip Fatih’e gidecek Göksel’le Ahsen’in yolu zaten çok uzundu. Kendilerini ve ailelerini endişelendirmemek için çok geç saatlere kalmadan eve dönmenin en iyisi olduğunu hepsi biliyordu.

Şişenin dibinde kalan suyu kafasına diken Gökhan bu akşamın son parçasını çalmak üzereydi. Boş şişeyi arkaya koyarken kucağındaki gitarı düzeltti ve en sevdiği müzisyenin, en büyük idolünün en sevdiği şarkısını çalmak için parmaklarını tellere götürdü.

İlk kez dinlediği günü hatırlayamadığı ama ilk kez hatasız bir şekilde çaldığı günü dün gibi hatırladığı, ruhunun en derin noktalarına ulaşıp o noktalara dokunmayı başaran, onun için bir eşi benzeri daha olmayan şarkıyı çalmaya başlar başlamaz gözleri kapandı. Notaları ezbere bilen parmakları tellere zarifçe dokunup şarkının yumuşacık giriş kısmını çalarken bedeni de yavaşça sallanıp kendisini şarkının büyüsüne bıraktı.

Onu pür dikkat izleyen Göksel ondaki bu değişimi fark etmişti. Genç müzisyenin vücut dili bu şarkının ondaki yeri hakkında çok şey söylüyordu ve çalmaya başladığı şarkının onun için ne kadar özel olduğunu şu an onu dikkatle izleyen herkes görebilirdi.

“Oyuncak dünya,” diye şarkıya giren Gökhan gözlerini açıp sahnenin karşısında oturan müşterilere baktı. Masadakiler kendi aralarında sohbet etmeye dalmış, dikkatlerini Gökhan’dan almıştı. “Oyuncak dünya / Bu oyun çok kolay, sen de oyna.”

Göksel şarkıyı bilmiyordu, ilk kez şimdi dinliyordu ama şarkının sahibinin de şarkıyı bu kadar hissederek söyleyip söylemediğini merak etti.

“Kır ve dök, yap ve boz / Yeniden başla / Hepimiz çocuklarız aslında.”

Gökhan iki saattir şarkı söylüyordu ama sesinde yorgunluğa dair bir emare yoktu, sesi hâlâ parıl parıl parlıyordu.

“Kimisi askercilik oynar / Kimisi hırsız polis oynar / Kimisi evcilik oyunu oynar / Ben de müzisyeni oynarım şimdi.”

Şimdinin sonunu biraz uzatarak söyledikten sonra öne doğru eğilip gitarı o şekilde çaldı. Biraz sonra başını kaldırıp gözlerini kapattı ve ikinci kıta kısmına kadar da o şekilde çaldı. Onun bu performansını ilgiyle izleyen Göksel kendisini tiyatro izliyormuş gibi hissediyordu. Gökhan seyircilere bir öykü anlatıyor, bunu yaparken duygu dolu bir ses tonu ve hissettiği her şeyi çok iyi yansıtan vücut hareketlerini kullanıyordu.

“Çok dikkatli izliyorsun,” dedi Ahsen arkadaşına bakarak.

“Dikkatle izlemeyi hak eden bir performans,” dedi Göksel dürüstçe. “Çok hissederek çalıp söylemiyor mu sence de?”

“Evet, öyle söylüyor. Onun için özel bir şarkı olduğu belli.”

Genç kadın öyle olduğunu biliyordu.

“Bazı çocuklar hiç uslanmazlar,” diye şarkının ikinci kıta kısmına giren Gökhan bakışlarını yere sabitledi. “Onlar hep oyunbozan oldular / Durmadan üzdüler diğer çocukları / Hep bozuldu oyunun kuralları.”

Derin bir nefes alıp yutkunan genç müzisyen başını kaldırdı, sırtını dikleştirdi ve şarkının devamını kafenin girişine bakarak söyledi.

“Kimileri saklambaç oynar / Kimileri kovalamaca oynar / Kimileri doktorculuk oynar / Ben de müzisyeni oynarım şimdi…”

Şimdi kelimesinin sonunu uzatırken diyaframına yüklenip göğüs sesini kafa bölgesine kadar taşıdı ve saniyeler boyunca sesini bu pozisyonda tutarak şarkının sözlü kısmının kapanışını başarıyla yaptı.

Asıl şov da bundan sonra başlıyordu.

Müşterilerin ilgisini çektiğini biliyordu, kendisine yönelen bakışları da hissediyordu ama genç müzisyen bakışlarını gitarın klavyesine odaklayıp bu dünyada en çok sevdiği ve en iyi yaptığı şeyi yaptı: Gitar çaldı.

“Solo,” diye mırıldandı Göksel. “Hem de klasik gitarla.”

Gökhan’ın parmakları klavyenin üstünde yere basan adımlar gibi hareket ederken Göksel o adımların ardında bıraktığı ayak izlerinin ruhuna bulaştığını hissetti. Bütün akşam boyunca performansıyla göz dolduran genç adam şimdi işi belki de en ileri seviyeye taşımıştı. Genç yaşına rağmen gitar çalmadaki ustalığını ilk kez bu kadar açık gösteriyor, inanılmaz zor bir parça çalmasına rağmen bunu sanki dünyanın en kolay işiymiş gibi yapıyordu ve yine tavırları o kadar rahat ve özgüven doluydu ki genç kadın ona hayranlık beslemekten başka yapacak bir şey bulamıyordu.

Notalar bir anda tizleştiğinde Ahsen dudaklarını u harfini söylüyormuş gibi büzdü. “Sen neymişsin böyle ya?” dedi. “İlk şarkısına detone giren çocukla bu çocuk aynı kişi mi şimdi?”

Sinem’le Şevval de arkalarına dönmüş pür dikkat Gökhan’ı izliyordu. Onun bu olağanüstü performansı kafedeki herkes gibi onların da ilgisini çekmişti.

Gökhan bakışlarını sol taraftaki masalara çevirdiğinde kendisini gülümseyerek izleyen simaları gördü. Genç adam gülümseyerek dikkatini yeniden klavyeye odakladı. Zor bir şarkı çalıyordu ve hata yapma lüksünü kendine tanımamıştı. Tüm bakışlar üstündeyken bu geceyi muhteşem bir performansla kapatmak, insanlar evine dönerken onların aklında bu performansla kalmak, sohbetlerinde biraz da olsa yer edinmek istiyordu.

Sinem telefonunu eline aldığında Göksel bir anlığına ona baktı. Sinem kamerasını açıp kamerayı video moduna aldı ve kayda başlayıp bu olağanüstü performansı çekmeye başladı. Göksel bu videoyu arkadaşından kesinlikle isteyecekti.

Şarkı biraz yavaşlayınca Gökhan tüm kafenin içine bakma fırsatı yakaladı. İçten gülümsemeler, hayran bakışlar ve kendisini kaydeden cep telefonları… Genç adam bundan daha güzel bir manzara olduğunu düşünmüyordu. Müzikle ilgilendiği için uzun yıllar boyunca hor görülmüş, bu tutkusu yüzünden aşağılanmıştı ama son üç senedir gitarı eline aldığında, mikrofonun başına geçtiğinde hayranlık dolu ve takdir eden bakışları görmek, içini sıcacık yapan yorumlar duymak bu uğurda gözden çıkardığı her şeye değdiğini gösteriyordu.

Verdiği tüm mücadele, göze aldığı ve gözden çıkardığı her şey tam da bu an içindi, bu bakışları görmek içindi.

Boğazının acıdığını hissederken yutkundu, bakışlarını klavyeye odakladı ve şarkının son kısmına geçti. Şarkı kaybettiği ivmeyi kat kat geri kazanırken genç adamın parmakları insanüstü bir şekilde hareket etmeye başladı. Gözleri klavyede olsa da şu an hissettikleri o kadar yoğundu ki klavyeyi görmüyordu bile. Parmakları dokunmaları gereken yerleri ezbere biliyordu ve sanki buna programlanmış bir makineymiş gibi görevini yerine getiriyordu.

Bir genç ıslık çalarken diğeri de bağırdı. Gökhan onların sesini çok uzaklardan geliyormuş gibi boğuk duydu. Şu an yaptığı şeye o kadar odaklanmış durumdaydı ki biri ona vursa dahi bunu hissetmesi uzun zaman alırdı.

Göksel’in gülümsemesi genişlerken Ahsen yan gözle ona baktı. Arkadaşının yüzünde hayranlık, memnuniyet ve takdir içeren bir ifade vardı. Onun genç müzisyenin sanatçılığını beğendiğini biliyordu ama bir şeyi daha biliyordu: Bu akşam Göksel’in genç müzisyenin sanatçı kişiliğine olan hayranlığı daha da artmıştı.

Gökhan penasını tellere birkaç kez sertçe vurup şarkıyı bitirdiğinde bu bir öykünün son satırı kadar çarpıcı bir kapanış oldu.

Kafenin içinden alkış ve ıslık sesleri yükselirken Gökhan bulunduğu ana geri dönüp başını kaldırdı ve içeri baktı. Performansı boyunca onu hayranlıkla izleyen yüzler şimdi onu alkışlıyor, ona ıslık çalıyordu.

“Çok teşekkür ederim,” diyen genç adam genişçe gülümsüyordu ama bu gülümseme utangaç bir gülümsemeydi. “Bu, akşamın son parçasıydı. Hepinize güzel akşamlar dilerim.”

Onu alkışlayan Göksel durdu.

“Ne performanstı be!” dedi Şevval. “Genç canavar gibiydi. Biz de kalkalım mı artık? Bu akşamı zirvede kapatalım.”

“Kalkalım,” diyen Ahsen saate baktı. “Oo bayağı da geç olmuş zaten.”

Göksel de saate baktığında saatin 22.41 olduğunu gördü. Öyle güzel bir akşamdı ki vaktin nasıl geçtiğini ne de o ne diğerleri anlamıştı.

Kızlar kendi arasında hesap muhabbeti yaptıktan sonra Ahsen’le Şevval hesabı ödemek için kasaya ilerledi. Ahsen Göksel’le kendisinin aldıklarını ödeyecekti, Sinem de Şevval’e kendi aldıklarının parasını vermişti.

“Çektiğin videoyu eve geçince bana gönderebilir misin?” diye sordu Göksel.

“Gönderirim tabii,” dedi Sinem. “Genci dinlemekten büyük keyif aldım gerçekten. İyi ki buraya gelmişiz.”

“İyi olduğunu söylemiştim ama bu kadarını ben de beklemiyordum. Keyifli bir akşam oldu sahiden.”

Gökhan da sahneyi toplamaya geçmişti. Gitarını dikkatlice kılıfına yerleştirip duvara yasladıktan sonra boş şu şişesini çöpe attı, tabureyle mikrofon ayağını da sahnenin en arka kısmına koydu.

Hesabı ödeyen Ahsen’le Şevval masaya geri döndü.

“Gidebiliriz,” dedi Ahsen. Göksel’in kendisine uzattığı çantasını aldı. “Teşekkür ederim bebeğim.”

Arkadaşları çıkışa yürürken Göksel başını çevirip son kez sahneye baktı. Sahneyi toplayan Gökhan gitar çantasını omzuna astıktan sonra sahneden indi ve mutfak tarafına yürüdü. Gökhan’ın mutfak kapısını açıp gözden kaybolmasını izledikten sonra arkasını dönerek arkadaşlarının peşine takıldı.

“Efsane bir akşamın sonuna geldik,” dedi Şevval. “Kesinlikle tekrar edelim.”

“Bence de,” dedi Sinem. “Çok keyif aldım.”

“Ederiz elbette,” diyen Ahsen gülümsedi. “Yaz uzun ve hepimiz İstanbul’dayız.”

“Öğrenci olarak geçirdiğimiz belki de son yaz,” deyip iç çekti Şevval. “Güzel geçirelim.”

“Atma şu zehirli oku kızım işte, atma.”

Kızlar gülüştü.

“O zaman biz gidelim,” dedi Sinem. “İleriden otobüse bineriz.”

“Ben bırakırım canım,” dedi Göksel. “Karanlıkta yürümeyin oraya.”

“Orası dediğin iki adımlık yer yahu. Sohbet ederek yürürüz biz. Hem sizin gideceğiniz tarafa da ters kalıyor zaten, şimdi hiç fazladan trafiğe girme güzelim.”

“Sinem haklı,” dedi Şevval. “Burada vedalaşıp ayrılalım. Eve geçince haber ederiz, siz de edin.”

“İyi madem,” dedi Göksel. “Dikkatli olun.”

“Siz de.”

Genç kızlar kısa bir vedalaşmanın ardından ayrıldı. Sinem’le Şevval caddeye doğru yürürken Ahsen’le Göksel bir süre ikilinin arkasından baktı.

“Kaldık baş başa,” dedi Ahsen. Göksel’e çapkın bir bakış attı. “Romantik olmaya çalışacaktım ama köprü trafiğinin bizi beklediğini hatırladım şu an.”

“Çok tatsız,” dedi Göksel yüzünü buruşturarak. “İyi tarafından bakacak olursak uzun bir süre daha beraberiz.”

“Çok haklısın bebeğim,” deyip onun yanağını öptü Ahsen. “Hadi gidelim.”

Ahsen ilerideki arabaya doğru yürümeye başladığında Göksel de ona eşlik edecekti ama şu an sokağın ne kadar güzel göründüğünü fark edince fotoğrafını çekmeye karar verdi. Çantasından kamerasını çıkardıktan sonra kaldırımın ucuna yürüyüp işletmelerin ışıklandırılmalarıyla aydınlatılan sokağı kadrajına aldı. Yüz ifadesi ciddileşirken kameranın ayarlarını görüntüyü istediği şekle getirmek için değiştirmeye başladı.

Onun yokluğunu fark eden Ahsen adımlarını durdurdu. Arkasına baktığında Göksel’in kafenin önünde durduğunu ve fotoğraf çektiğini gördü. Gülümseyerek onu beklemeye başlamıştı ki kafenin kapısındaki hareketlilik dikkatini çekti. Biri kafeden çıkıyordu.

Bu kişi genç müzisyenden başkası değildi.

Gökhan kafenin önünde duran Göksel’i fark etse de tüm odağını fotoğrafa veren Göksel onu fark etmedi. Genç adam ona baktığında onu içeride gördüğünü anımsadı. Köşedeki masada oturan kız grubunun sarışın üyesi olmalıydı. Genç adam ona şöyle bir bakıp ileri doğru bir adım attı.

“Gök!”

Ahsen’in sesi sokakta yankılandığında Gökhan başını çevirip onun olduğu tarafa baktı. Onlardan birkaç metre uzakta duran genç kadını gördü. Onun kim olduğunu bilmiyordu ama bu akşam kafede gördüğüne emindi.

Fotoğraf çeken sarışın kadının oturduğu masada.

“Hemen geliyorum,” dedi Göksel. Deklanşöre bastı. “Çektim bile.”

Göksel kamerayı yüzünden uzaklaştırdığında yanındaki genci fark etti. Mavi tişörtle siyah kot pantolonun tanıdıklığı onu irkiltirken başını kaldırıp yanındaki genç adamın yüzüne baktı.

Göksel’in mavi gözleriyle Gökhan’ın kahverengi gözleri ilk kez buluştu.