Necip Fazıl'ı okursun "yobaz" derler,
Nazım Hikmet'i okursun "komünist" derler,
Aziz Nesin okursun "ateist" derler,
Ziya Gökalp okursun "faşist" derler,
Tabuları eleştirirsin "anarşist" derler,
Mazlumdan yana olursun ''düzen bozucu'' derler,
Gereksiz elbise, eşya almazsın "cimri" derler,
Kitap okursun "inek" derler,
Bilgini aktarırsın "kendini beğenmiş" derler,
Namaz kılmazsın ''öteki'' derler,
Baş örtüsü takarsın "gerici" derler,
Karşıt düşüncenin doğrusunu kabul ettiğinde seninle aynı düşüncede olanlar seni aforoz eder.
Bir üniversitede sadece Necip Fazıl okunur, başka üniversitede sadece Nazım Hikmet okunur, ama her iki taraf da ''demokratız'' der,
İlim öğrenmek farz iken öğrenilmeden din sahibi olunur,
İdeoloji sahibi olacağım diye başka fikirlere cephe alınır,
Misafirin çocuğu bardak kırar ''canın sağolsun'' derler, kendi çocuğu kırdı mı ''sakar'' derler,
Hayal kurarsın ''boş iş'' derler, gerçekçi olursun ''duygusuz'' derler.
Hakkını ararsın ''çok sivrilme'' derler, hakkını aramazsın ''pısırık'' derler,
Evlenmezsin ''niye evlenmiyorsun" derler, evlenirsin ''niye çocuğun yok'' derler, çocuğun olur ''ikinci ne zaman'' derler,  çocuk büyür ''ne zaman evlendireceksin'' derler, evlendirirsin ''torun ne zaman'' derler.
Her konuda konuşurlar, hiçbir şey anlatmaz çoğu.
Her gün on hükümet kurar, on hükümet yıkarken evdeki eşiyle çocuğuya bir türlü anlaşamaz.
Tv'de her konuda binlerce uzman konuşur ama hiçbiri ortak konuda uzlaşamaz,
Başkalarını çabuk yargılarken kendimize toz kondurmayız ,
Her sene 15- 20 tane dahi öğrencimiz sınav şampiyonu olur, aradan zaman geçer adlarını sadece yakınları bilir hale gelir.
''Para, şekil mühim değil; önemli olan huzur'' deriz, evlenirken ya güzelliğe bakarız ya da cüzdana bakarız daha çok.
Çocuklarımızdan sevgi davranışı bekleriz ama biz ilgiyi iş arkadaşlarımıza veya konu komşuya gösteririz. Rahmetli Attila İlhan'ın deyimiyle; bu toplum neyi istemediğini bilen ama neyi istediğini bilmeyen durumda. Velakin bu ülkede birçok konumun sahibi olabiliriz ama sanırım en zoru insan gibi olabilmek, yaşayabilmek, davranabilmek.Ve insan olmanın okulu, diploması, yaşı olmuyor.

Bilginin çok, bilgenin az olduğu zamanımızda toplumların her yönden kalkınması için öğretmenlere her zamankinden daha çok iş düşmektedir. Nitekim nesiller ancak ilim, irfan ile gelişip toplumun kaliteli üyesi olabileceği için öğretmenin değerinin daha iyi anlaşılması lazımdır. Kalkınmış tüm ülkeler en çok eğitime yatırım yapar. Ezberden öteye geçmeyen bilgi algısı kişiyi kendisi, özgün yapmaz; ruhun gelişimi anlamında yapıcı etki yapmaz. O bilgiler ancak aynı konuları düşünen nesiller oluşturur. Yaratıcı, çözüm odaklı düşünebilen nesiller yetiştirmek sadece böyle çözüm odaklı düşünebilen eğitim neferleriyle mümkündür.

Öğretmen toplumda insanlardan önce kendi vicdanına karşı sorumlu olandır. Öğretmen bilir ki kendi özelliklerini, iç dünyasını geliştirmeden, günümüze kadar gelen insani mirastan payını almadan oluşturduğu kişilik ile ne kadar toplum içinde kalsa da yine de yalnızlığı, heyecansızlığı, amaçsızlığı bitmeyecektir. Öğretmen aslında toplumu için acı çekendir. İnsanlarla, yeni nesillerle dertlenendir. Öğretmen, anlamak isteyendir. Öğretmen, acıyla olgunlaşıp tüm insanlığın, canlıların refahı için çaba harcayan, fikir sancısı çeken ve bu sancıdan dolayı sürekli öğrenmeye, paylaşmaya, yaşatmaya, merhamet etmeye aç olandır. Öğretmen vicdanıyla düşünen, yüreğiyle dinleyen, emeğiyle nefes olandır  öğrencilerine. Öğretmen bilir ki bilinç seviyesi artmadan toplumsal sağduyu gelişmez.

Öğretmen sürekli ''yetersizlik duygusu'' içinde gelişme isteğinde olandır. Öğretmen bilmediğini bilendir. Tabi bilmediğini bilmek için çok şey bilmek lazım ayrıca. Öğretmen, toplumu refah içinde olsa bile ufkun ötesini görecek kadar geniş vizyona sahip olan, sorunları önceden görüp ışık olma sevdasında olandır. Öğretmen kendisini aydınlattığı sürece başkalarına ışık olabilir, farklı renklerde olanlara örnek olabilir. Öğretmen, en temelde öğrencisine mutlak bir yol, felsefe gösteren değil, her şeye rağmen kendi yolunu açan, kendi potansiyelini kullanabilen, kendi aklıyla doğruyu bulabilen nesiller yetiştirendir. Öğretmen nedenselliğe dayalı düşünme biçimini seçen, özgün dünyasını evrensel- insani süreçlerle yapılandırmaya çalışan nesiller ortaya koyandır. Nasıl ki doğada rengarenk çiçekler varsa, gökkuşağı tek renk olmayıp farklı renkleriyle zengin ve güzelse öğretmen de renk renk farklı olan öğrencilerinin kendi renginde açması için çabalayan bahçıvandır.

Öğretmen olma, masum bir çocuğun huzur veren gülüşünde yaşamın anlamını bulmaktır çoğu zaman. Öğretmen ki bazen annemiz kadar içtendir ve soluksuz bir sevginin vefakar adıdır. Öğretmen ki  toplumdaki fırtınalara, kışa rağmen dinmek bilmeyen enerjisiyle topluma önder olandır. Öğretmen bazen en acılı zamandaki dosttur, tek çıkarı öğrencilerinin mutluluğu olan. Öğretmen bazen bir baba şefkatiyle yaklaşan ve yaralarımıza merhem olandır. Öğretmen ki bazen bir yağmur olur usul usul yağar gönlümüze, ışık saçar ruhumuza. Öğretmen ki insanı insan eden derin bir aşktır sonu hiç bitmeyen, çağlara, zamanlara meydan okuyan. Öğretmen var olmaktır tüm karanlıklara inat, geleceğin tertemiz, mis kokulu nesillerine en güzel mirastır canlara can katan. Öğretmen hayat verendir ki susuz gönülleri yeşerten, en meşakkatli anların yol göstericisidir o. Öğretmen insanı medeni yaparken verdiği bilinçle topluma nefes aldırandır. Öğretmen kişiyi kendisiyle barıştırırken enerjisiyle hayata renk katar an be an. Öğretmen olmak fırtınalı denizlerde rota olup mükemmel limanlara yol almaktır ve uçsuz bucaksız okyanusları aşmaktır, tertemiz dünya özlemiyle. Öğretmen hayallerin hakikate ulaştığı bir rüyanın en güzel yanıdır ki toplumdaki hüzünleri düğün yapan, tertemiz sevgileri geleceğe taşıyandır.

Milli ve manevi değerlerimizin her zamankinden daha iyi olması, ülkemizin her alanda kalkınması yönünde eğitim neferlerimize büyük görevler düşerken toplumumuzun da bu gönül erlerine her zaman sahip çıkması temennisiyle...

                           BİREYSEL SORUMLULUK OLAN OKUMAK

Sabahattin Ali  ne güzel  özetlemişti okumanın değerini : 

Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.

O kadar çok üniversitelerden öğretmen, doktor, mühendis, mimar vs. mezun ediyoruz; yüksek lisans, doktora yapanların sayısı arttığı halde, lise mezunu olmayan neredeyse kalmadığı halde toplumumuzda maalesef kitap okuma alışkanlığı yok. Bilgisizliğimiz hayatımızın her alanında bize sorunlar önce cehaletten çöker. Her şeyin hakikatini bilemeyebiliriz belki ama bildiğimiz hakikatleri yaşamanın sorumluluğundan da kaçmamalıyız.. Daha da acı olanıysa, toplumdaki önemli bir kitle, bir kişinin okulu bitirdikten sonra kitap okumaya devam etmesinin ona ne yarar sağlayacağını bilmemesi, hatta bunu gereksiz görmesidir. Okuyan ne olmuş ki ? Safsatasına Kuran' ın cevabı: Hiç bilenle bilmeyen bir olur mu? Karnedeki taktirler, teşekkürler maalesef öğrencilerin kitap okumasına neden olmuyor !!

Düşmanınız sizden daha çok emek vererek daha çok şey biliyorsa sizin artık gerçek düşmanınız o değildir. Bu hayatta tüm soruların cevaplarını bulamayacaksınız. Cevapları bulamamaktan daha vahimi, soru sorma cesaretini kaybetmenizdir. İçinde yaşadıǧımız çaǧ, anti-entelektūel bir çaǧdır. Ne kadar cahilseniz o kadar fazla şansınız var bu sistemde. Ben bu çaǧa “maskeler çaǧı” diyorum.  Hayatında ders kitabından başka bir kitap okumamış hekimler, avukatlar, yargıçlar, mūhendisler, bilim insanları vs… yetiştiren ve onları kendisine hizmet ettiren bir fabrikadır kapitalist sistem. Tek bir kitap okumamış bir futbolcu milyonlarca dolar ve būyūk bir ūn kazanabiliyor. Sistemin kurallarına uymayan, hayatını insanlıǧa adamış bir bilim insanı ya da entelektūelin adını toplumun būyūk kesimi bilmiyor.

Umutları, kendini affetmeyi kendine çok görme. Umut etmedikçe, çözümler aramadıkça, kendini geçmişi affetmedikçe söyle bana bundan kim zararlı çıkar ? Sevecen; yaşamın sona ermesinden ziyade yaşamın anlamını kaybetmektir asıl vahim olan. Çünkü ölüm yaşam gibi gerçek bizler için, fakat yaşarken ölmek belki ızdırapların en kötüsü. Sevecen, unutma ki sorunlar hep olacak ve anlayacaksın ki sorunların yalnız sende çözüldüğünü, anlayacaksın üzüldüğünde yalnız senin üzüldüğünü.

Bugüne kadar seni kırdılar, üzdüler iyi niyet adına, acılarını anlamadan hissetmeden yanında oldular ki bu sendeki yalnızlığı bitirmedi. Ve anlıyorsun ki asıl yalnızlık kimsesiz olmak değil çevrendeki insanların seni anlamaması, acılarının derinliğini bilememesi sonucu yaşadığın yalnızlıktır. Sevecen, çık doğaya, dağa taşa sevgini söyle, kuzuların meleyişine, çağlayanların iç kopartan sesine kulak ver, o tertemiz oksijeni çek içine sanki ilk kez yaşama gelmişcesine. Ve yaşamak coşkuyla, acılara bile gülümseyerek, her şeye rağmen küçük şeylerden mutlu olarak yaşamını kutsa. Bir karıncaya yoldaş ol, ondaki azme gülümse. Unutma sevecen bilge olmak istiyorsan yaşamdaki her şeyden, kötülüklerden bile ders almasını bil.

Kalıcı öğrenciliktir bilgelik sevecen.  Hadi bugün kalk kollarını gökyüzüne doğru uzat, derin bir nefes al ciğerlerine Unutma sevecen bilge olmak istiyorsan yaşamdaki her şeyden, kötülüklerden bile ders almasını bil. Kalıcı öğrenciliktir bilgelik sevecen.  Hadi bugün kalk kollarını gökyüzüne doğru uzat, derin bir nefes al ciğerlerine ''Kendimi, yaşamayı, insanları, tüm canlıları seviyorum'' de.

Bunu zaman zaman yap. Hayat mutsuz olmayacak kadar kısa, mutlu olacak kadar geniştir aslında. Sevilmek istiyorsan sevmelisin, vefa görmek istiyorsan vefa göstermelisin, insanlara, doğaya neyi verirsen onu alırsın. Ve sevecen unutma ki kendinde bulamadığın sevgiyi, coşkuyu başkalarına veremezsin.

Sevgi ol, dost ol, bilge ol, aşk ol sonra doğ ruhlara ...

Engeller olmazsa başarı olmaz bunu unutma...

Yaşama hoş geldin, tekrardan merhaba ...  :))