Çoğu şey fark edilmeden kaybedilmezdi. Benim kalbimdeki hançer ise bir vaveyla olup ruhumu kanatmıştı, ben nefes alıyordum ama o ölüydü. 

Evet Asale, benim ruhum ölüydü.

  İşte hissizliğim ise bu yüzdendi. İçimde derin bir kuytu, yüzümde ise boş bir duvar vardı. Bu benim ihtişamlı sanatımdı, ressamı ben olduğum hayatımın renkleri boş bir duvardan ibaretti.

Asale, ama renkler karışabilirdi değil mi?

Peki siyah ve beyaz nasıl karışacaktı?

Gri olmaz mıydı?

Çünkü ölümdü bu.