Kendini arayışın neden sonuçlanmıyor?

Aşık değilsin ama kalbindeki bu acı da neyin nesi?

Daha kendini başkalarına tanıtmayı beceremiyorsun,

Bıkmadın mı bu acizlikten?

Rol yaptığın kişi de değilsin zaten,

Anlamıyor musun?

Görmüyor musun gerçekleri?

Neden korkuyorsun bu kadar?

-Yalnızlık…

Yalnızlık… Yalnızlık tabii!

Yalnızlık korkutmamalı seni bu kadar?

Bir gün yalnız kalmaya mahkumsun nasılsa…

Ne istediğimi anlayamıyorsun.

Görmüyorsun.

       Belki de görmek istemiyorsun.

Anlamıyorsun,

Gözümdeki değerini anlayamıyorsun.

Görmüyorsun.

       Belki de umursamıyorsun.

Anlamıyorsun,

Dilimden dökülenlerin manasını anlayamıyorsun.

Görmüyorsun.

      Kalbimin kırılışını boş mu veriyorsun?

Bu his her zaman içimde bir yerlerdeydi.

Kendimi kandırdım durdum ama.

Neden yaptığım bilinmez, senin bir hiç olduğuna inandırdım kendimi.

Sonra, kendimi geceleri ağlarken bulduğumdaysa şaşırdım,

Sanki tüm bunlar içimde, benden bambaşka birinin hisleriymiş gibi, hala senin ardından ağlıyor olduğuma şaşırdım.

Dengesizleştim, hiç yapmam dediğim aptallıklar yaptım…

Sende buldum suçu,

“Onun yüzünden oldu tüm bunlar,” dedim.

Sen ise, her bir şeyden bihaberdin.

Beni içine attığın enkazdan, içimde yanıp tutuşan korlardan…