Bu durumu birazda insanoğlunun hayatına benzettim dünyaya geldiğimiz zaman tek başımızaydık,şöförü bizi dünyaya getiren o eşsiz varlık farzedersek diğer binip inen yolcularda hayatımıza giren insanlar olarak düşünsek, bazılarının inmesi otobüsten sizin hayatınızdan çıkması sizin için en güzel olanıdır belkide,yer açılır genişler hayatınız, ferahlarsınız.

Bazıları ise rahatsız etsede sizi sinirlendirip kızdırsada, onu otobüsten indirmenizin imkanı yoktur, taaki istediği durağa geldiğinde inene kadar.Bir de şu varki sevdiğimiz muhabbet kurduğumuz insanın vaktinden önce inmesi (bize göre)çünkü o inmesi gereken durakta indi ve hayatından çıktı daha da aklın o durakta kalmasın artık.Yeni yolculuklar yeni yoldaşlar her biri ayrı değerli ayrı kıymetli almanız gerekeni alın ve gerisini hiç düşünmeden yolunuzun tadını çıkarın ne zamana kadar mı...

Şöför otobüsten inene kadar

Duygularımız alt üst olur bazen hava şartları gibi değişik hallere girer güneş açmışcasına mutlu olur mutluluk saçarız etrafımıza,bir bakarsın kara bulutlar sarmış ruhumuzu susar kapanırız içimize,birde benim yağmura eşlik etmem var tabi bitmeyen duygu seli...

Akla gelebilecek her ne varsa hepsini yaşarız ama bazen öyle haller olur ki neyi ne için ve neden yaşadığımızı bilemeyiz, başka bir bakışa belkide kendimize söyleyemediklerimizi bir başka ağızdan dinlemeye ihtiyaç duyarız.

İşte böylesine bir garip iç savaş halinde iken karşıma bana ayna olacak güzel bir hanım çıktı.

-Dedim ki böyle böyle 

-Dedi ki sen önce kendine gell,

kendini fark et,

kendi değerini bil,

ilk adımı kendine atmakla başla ve sonra çık yola,nereye gitmek istiyorsan ne yapmak istiyorsan yol orada yolcu zaten içinde,hedef belli ki seni buraya getiren çabanın sonucu olacak.

Tıpkı evini ilk kez görmeye gelen misafir misali, sen ona karanlık odalarını gösterirken onun tek tek bütün odaların ışıklarını açıp bu odada bak bu var fark et,bak diğer odanın köşesine saklanıp gizlenmiş bir güzellik var,bak bak işte tam da burada çok güzel bir mücevher kutusu var diye kendi evini sana daha dikkatli gösterdiği gibi bana ayna tutan güzellik te aklımdaki karanlık odaların ışıklarını tek tek yaktı.

Farkındalık oluşturdu diyelim ona,farklı bir pencereden bir insanın sana seni göstermesi bak burada sen varsın işte,sen düşündüğünden ve düşündüklerinden elalemin çok çok daha ötesisin....

Hey sen kendini ertelemekten VAZGEÇ artık,

sen harekete geçmessen hiçbir şey olmayacak anla bunu,her ne yapmak istiyorsan kalk ayağa ve ilk adımı sen at

OYUNU SEN BAŞLAT.....⏳⏳

Bugün kendim için çok şey yaptım????

Dudağımın kenarında kırık bir tebessüm

Gözlerim gülmüş ama ışık saçmıyor

Ama şaşıyorum neydi acaba o an bana o garip gülüşü verdiren..

Hayır diye baş çekiyor bir ses

Sen değilsin o başkası

Hayır o ben değilim

Şimdi aynada gördüğüm kadın

Resimdeki kadın değil

Kim öyleyse o kim,kim

Neden gülmüş acı acı 

Gülmeye silah zoruyla zorlanmış gibi 

Gözleri haykırıyor ama anlamsızca 

Sesi duyulmuyor

Anlaşılmıyor hisleri

Belkide oscarlık bir oyuncu

Evet evet oyuncu,başkası yapamaz çünkü bunu

İçi yanarken dışına serinlik veren

İçi mahkumken bir çok hisse

Dışarıya Özgürlük türküsü çığıran

Gecenin karanlığında

Olur olmadık düşünceler yoklar seni

Sen sakın kulak verme onlara

Say koyunları bir hızlı gel çabuk

İki oyalanma bak kapacak kurt beni

Üç şşş yavaş atla ürkütme duyguları

Dört,beş hatırlatma şimdi eskileri

Altı başlayacak şimdi tavan bakışmaları

Yedi yemek üzere beni karanlığın korkuları

Sekiz unuttu uyku bana gelen yolları

On gözlerim kapanıyor da nafile

Onbir uykum yok yordum koyunları

O iki gözünü kapat ki dalabilesin en güzel rüyalara..

Onüç hadi ama be uyku gel artık kurudu gözlerim yollarında

O dört gözle beklediğin mucizen el verecek sana 

Onbeş uykunmu kaçtı yoksa umudunmu 

Onaltı söyle hadi önce hangisi gelsin yanına

Onyedi umudun ardında gizli uyku

Onsekiz hadi gelin el ele 

Ondokuz yordu yokluğunuz 

Yirmi hadi bekliyorum

Yirmibir nasıl olsa her gün başa saracağım 

Tekrar birrrrr diye.....

Birrr dua bir umut ötesi bir mucize...

     Bekliyorum seni, biliyorum uykumdan önce GELECEKSİN...

Dursaydın eğer zerrem bile kalmayacaktı bu dünyada,belkide unutulacaktım çoktan.

Zaman akmaya hayat diğer tüm insanlar için devam edecekti,eğer benim zamanım tükenmiş olsaydı.

Ama sen durmadın yamalı bir şekilde bana kan pompalamayı tercih ettin.

Sen kolay olanı seçtin 

Zoru yine bana bıraktın

YAŞAMAYI....

Sevmeyi,kırılmayı üzülmeyi kalbime ağır gelen ne varsa hepsini bana bıraktın sen

Bedenimde bir kaç dikişten ibaret bir yara değilsin senn

Sen benim varlığımın taaa en başından,beni yarım bırakan herşeyi benden esirgeyen,belkide hayallerime yürümeme engel olan küçük bir et parçası...

Geçmişe dönüp bakıyorum da yamalı olup yoluna devam ediyor oluşun benim için pekte bir şey ifade etmiyor şimdi ..

Doktorlarların seni ellerine aldıkları o soğuk oda da gerçekten durmanı bir daha da bedenimde atmamanı dilerdim,

Çünkü sen beni çok yordun,

Çünkü sen beni çok yıprattın ,

Çünkü sen beni hiççç anlamadın,

O yüzden belkide en çok sana yani KENDİME kırgınım

Bu kırgınlığım artık atmaktan vazgeçsen bile geçmeyecek ÜZGÜNÜM..  

                                             Kasım Çiçeği

Arşa çıkan dualarım

Sevdaya dair ayrılıklarım var benim

Islak gözlerim de yaşlar dinmez

Matem bulutları yüreğimi hiçç terketmez...

Çetin bir imtihan yakamdan tutar

İliklerime işlemiş benliğimi yutar

Çıkıtığım bu sonsuz yolculukta

Ekmeğime sabrı katık ederim

Geçtiğim tüm yollara güller sererim

İsyan etmeden dünya tünelinden geçmek,yolculuğumu bitirip vuslata ermek tek emelim....

                                                       Kasım Çiçeği

Ahh kalemim ahh acıların çığlığı, duyguların katibisin,can kalemim,canım kalemim sen benim içimi dışımı dokuyansın,renk renk desen desen çizensin,sen ki ben yokken hislerimi var edecek olan sancaktarsın... 

Yaz kalemim yaz benim özümü bilmeyen gerçek manada tanımayan beni seninle tanısın,yaz ki son nefesimi vermiş olsam bile, Hafizenin acısını tatlısını özünü kabuğunu senin çizdiğin resimde okusunlar. 

Çok konuşurum belki ama parantez içindeki söylemek istediklerim hep bir acı gülüşle dondu kaldı mimiklerimde.

İşte sen parantez içindeki o söyleyemediklerimi söyleyen , çığlık çığlığa haykırmak istediklerimi haykıransın sen,sen ki benim dilimsin,sesimsin.

Sen ki kalabalıklar içinde yalnızlığımda kaybolduğum zamanlarda beni kendime getirensin.. bazen hayallerimin şahidi,bazen de suya düşen hayallerimin kırgınlığısın.Sen ki kursağımda kalan dile gelmemiş onca hevesin yumruk olmuş hali.

Öyle bir NEFRET ediyorum ki öfkemden çatlayacağım sanıyorum.

Öyle bir ÜZÜLÜYORUM ki büyük bir acı ruhumu sarıyor ölsem diye düşünüyorum.

Öyle bir SEVİYORUM ki dünyayı kucaklamak istiyorum.

Öyle bir HEYECANlanıyorum ki yamalı kalbim duracak diyorum...

Ama ne umudumdan göklere uçuyor,

Ne öfkemden çatlıyor,

Ne acımdan ölebiliyorum..

Ne sevince dünyayı kucaklıyor,

Ne de heyecandan kalbim duruyor,

İşte tek yaptığım yapabildiğim bu satırları karalamak.. .

Beni paramparça etse de tüm bu duygular işte ben neye direniyorsam artık ;tek tek topluyorum parçalarımi kimi yüreğime batıyor topladıkca.

Kimi aklıma mıh gibi saplanıyor, dayanamıyor diz çöküyorum,yıpanıyor çığlık çığlığa isyan etmek istiyorum.

Kimi ruhuma batıyor takatim kesiliyor,küsüyorum başta kendime herkeze,kırılıyorum ama kime neden,ahhh bennn...Yine ben aynadaki yansımamdan silip yaşlarımı,tutup elimden kaldırıyorum kendimi.Düştüğünü,yıkıldığını,kırıldığını, yıprandığını kimse bilmiyor bilselerdi el uzatmazlarmıydı daha yaş yanağıma düşmeden silmezlermiydi..

Bilecekler ama nefesim kesilince.

Uzatacaklar ama cansız bedenime.

Silecekler ama kendi yaşlarını,mezarım başında...

Uykularım firar, hayallerim isyan etti.

Neden yoksun bilmiyorum.

Neden yanımda değilsin, kahroluyorum.

Acı çekiyor ruhum, yanıyor benliğim

Gözlerim çaresizce seni arar asla gelmeyeceğin o uzun yollarda,

Biliyorum yoksun, çırpınırım yokluğunda 

Biliyorum susmaz içimdeki o acı çığlık.

Senden çok uzaklarda, ben seni sensiz seviyorum.

Çaresizlik içinde tek çarem, sessizce sensizliğinle yaşamayı öğrenmek oluyor.

Uyuyabilsem gelir misin rüyalarıma?

Gelip de başucuma avutur musun beni?

Geldim işte deyip tutar mısın ellerimden?

Hayalimi hayaline katık eder misin?

Ahh be adam, söyle ben gerçek olmayan bir rüyada mı sevdim seni?

Yoksa ben aşk sahnesine çıkıp kendi kendime mi oynadım bu sevda oyununu?

Seyircisi bile olmadığın oyunumda

Sen arkana bile bakmadan giderken,

Ben kendi kendimi mi alkışladım?

Saf bir sevgi ile çıkmıştım karşına, başka ne yapılırdı bilmiyorum 

Ama oyun bitti.

Küflü bir sandığa kilitleyip kaldırdım seni

Kalbimin en güzel yerinden sürgün yedin artık.

Bunu sen istedin be adam,

Senin sevgine uyuduğum rüyalardan 

Beni yine sen uyandırdın.

Ve sen...

Gittiğin her yerde eksik,

Kabuk tutmamış bir yarayla

Yalan sevgilerde harcanaksın

Bu da senin oyunun olacak

Son perdesi, 

UNUTULDUN olacak.

Herkes dünya yolunda farklı yolculuklar yapar. Yolculuklarımız nasıl da çeşit çeşit, tıpkı aynı toprakta rengarenk çiçekler gibi. Farklı yolculuklar, tıpkı parmak izimiz gibi.

Azı memnun, çoğu şikayetçi, kimi savaşcı, kimi yorgun, kimi bezgin, kimi çılgın, kimi sadece öylesine... Kimi ölesiye, kimi delicesine, kimi sadece rıza-i ilahi için uzayıp gider bitmez, tükenmez.

İşte, bu değilmi dünyanın gerçeği? 

Bazen bıçak kemiğe dayanır da isyan bayrağını çeker kafamızın içinde hiç bitip susmayan, hiçbir şeyin bastıramadığı o ses. Çeker çekmesine de o isyan da yorar bizi, daha çok acıtır içimizi.

Bazen bırakmak, su gibi akmak, herşeyi olduğu gibi kabullenip EYVALLAH demek, dolu başak gibi yaradana, sadece yaradana boyun bükmek... 

Evet yaşaması yazmak kadar kolay olmuyor belki ama o savaşçı içinde. Ve sen, seni kemiren o vesveseyi susturunca çıkacak ortaya. Sustur o sesi. Çıkar içindeki gücü. Sık yumruğunu ve kalk ayağa. Başın dik, emin adımlarla yürü. Yürü ki açılsın hayra giden tüm yollar, zorluklar diz çöksün önünde.

Yansımam kırık,

Gözlerime baktım,kızarık..

Gönlüm,zaten kabarık

Söyle ayna ; varmı benden dargını..

Hayaller arkamdan yansır,

Acılar önümde sırıtır,

Kalbim,zaten sancır

Sen söyle ayna ; varmı benden kırgını..

Gözler yalan söylemez,

Haykırır sana herşeyi,

Bilir,ama kabullenmez gerçeği

Acı çekmek en büyük demrem mi?

Susma ayna ; varmı ben gibi enkazda kalanı..

Çık hadi ordan,

Bakma öyle uzaktan,

Çıkta,hesaplaşalım seninle

Söyle artık,derdin ne benimle

Yumrukluyorum aynayı,

Umuyorum çıkmanı,

Bana sarılmanı,

Söyle ayna ; varmı ben gibi kendini özleyeni..

Öyle bakma bana ,

Sarılsana varlığıma,

İhtiyacım var sana,

Tut beni bırakma ,

İzin ver artık ayna

Çııksın ordan,tutsun beni sıkıca

Susma ayna söyle ; varmı benim gibi,çaresiz kalanı...

Üstünü örtüp sakladılar,

Sulayıp yalnız bıraktılar,

Karanlıkta kaldı,

Soğukta yattı,

İsyan bile etti,

Ama çok geçmeden,çıktı gün yüzüne,

Gömülüp terkedildiğini zannetti,

Lakin yeniden doğdu,

Güneşe doğru dönüp,

Boy attı,uzadı,gururla dikti başını,

Güneşte yandı,esen rüzgarla sallandı,

Tıpkı beşikte sallanan bir bebek gibi,

Sallana sallana büyüdü,

Rengi değişti, çünkü artık olgunlaşıyordu,

İçi daneleriyle doluydu artık,

Boynunu bükmüştü ağırlığından,

Doğduğu topraktan ayrılmayı bekliyordu

Ve o gün geldi biçildi,koparıldı toprağından,

Elden ele dolaştı,kaç diyarlar gezdi,

Önce yıkandı, serinledi ferahladı,

Lakin çok geçmedi yanmaya başladı,

Sertliğini kaybetti,yumuşamaya başladı,

Hoşuna gitti elbet,her geçirdiği evre başka bir kimlik veriyordu kendisine,

Yumuşadı,sonra kurumaya bırakıldı artık başına ne gelecek diye hayıflanmıyor,tadını çıkarıp güneşleniyordu...

Bu sefer de yumuşaklığını kaybedip sertleşti,

Şaşırmıyordu artık, çıktığı yolculuğun nerede biteceğini bilmese de,

Kaç durakta durup kostüm değiştirecekti,

Yolculuğunu tamamladığında...

Henüz bitmemiş yol virajlarında,bir kez daha renk değiştirmiş bembeyaz olmuştu...

Un diyorlardı adına,saçları ağarmış bir ihtiyardan farkı yoktu artık..

Tekrar suya atıldı,bir kaç yoldaş katıldı yola beraber devam edeceği,

Ne zaman su çıksa yoluna,bilirdi yanacağını,

Kabardıkca kabardı çoğaldı,cömertti artık,

Kaç parçaya bölündü,ama hala kabarıyordu çünkü yolculuğu sürecinde bunu öğrenmişti,

Bir el yordamıyla şekilden şekile giriyordu,

Ve biliyordu artık sona geldiğini,

Bir sıcaklık bir ateş derken son bir kez daha renk değiştirip nar gibi kızardı,

Miss gibi kokuyordu,

Çünkü yaptığı uzun yolculuğun ardından lezzetli bir ekmek olmuştu,

O ekildi,biçildi,pişirildi,kurudu öğütüldü,pişerek EKMEK oldu

Acı tokmağını yemeden,

Ateşle yoğurulmadan,

Çile tezgahından geçmeden,

Ne buğday tanesi ekmek olur,

Nede insan,hamken olgunlaşabilir.

Acıyla imtihan olmadan,

Dumansız ateşlerde yanmadan,

Cam parçası gibi paramparça olmadan,

Sen,sen olmazsın....olamassın..

Önünde aşılması gereken dağlar vardır, Aşmak istersin,ama izin vermezler. Durdurmak isterler seni ,o olmazsa dilleriyle engel olmak isterler.

Tüm bunlara gözünü kulağını kapatırsın.

Bu sefer de ellerine dikenler batar, tepeden güneş yakar, yokuş seni zorlar, dilin kurur, yeter dersin.

 Dinlenmek istersin başını kaldırıp bi bakarsın ki yolun uzun, yolun çetin,ağlarsın. Gözyaşların bir bir engelleri aşmaya yardım eder,

Tüm yorgunluğunu alır,kalkarsın ayağa, devam edersin,yoluna..

Bilirsinki: zirvedeki manzara çektiğin tüm zorluklara değecek...

DEĞECEK.. Yapman gereken kelebeğe dönüşecek tırtıl gibi kendi kabuğuna çekilip beklemek ve sabretmek....

Gecenin,sessizliği çığlık çığlığa,ruhumu paramparça eden,bin bir düşünce kafamda, okyanustaki damlalar kadar çok kelimelerle, beynime bir hançer gibi saplanmakta,hisler donuk,gözler ıslak,gönül yorgun,sabahı zor bekliyorum...

Gözlerim tavanda hayaller firarda,dil suskun,kalbim kor ateşte...

Ben sensiz sabahı bekliyorum..

Yıldızlar parlar,ay ise aydınlatır kara geceyi, bütün geçmişi yak, artık geleceğe bak, nasıl olsa,batacak bu hüzün dolu gemi..

Ben sessizce sabahı bekliyorum..

Sessizce ama çığlık çığlığa, durgun su misali hoyratça,sevgi dolu ama nefretle,

Ben sabahı iple çekiyorum..

Aklım dağılmış, toparlaması çok güç,unutmak istiyorum ama bu pek gülünç..

Gülerek ben sabahı bekliyorum..

Kahkahalar eşlik eder acıma,güldükçe iner yaşlar yanağıma,sus dedikçe içimdeki kadına,ben geceyi yaşıyorum..

Volkan olup taşıyorum,su olup akıyorum,ama ben sana kanıyorum,aslında ben seni bekliyorum...

Sabah olur mu?Güneş doğar mı? Bilmem ama susacak benliğimi kemiren acı,dinecek ruhumdaki sancı.İşte o zaman olacak bana Gün Aydın..

Hoş karşılayacaktır emin ol buna...