Ben ademoğluyum dünyaya Plüton'dan bakan.

Bir Distopya var yaşadığım;

Topraktan gelenler toprağa dönerken, ateşle aşk yaşayan.

Bir sevgi ki bu, bilmediğimiz sonrasından korkarken

Doğrusunu bildiğimiz yalanlara inanmak.

Bütün aşağılıklar makamdan gelmez, varlığım yeter.

Ruhumun izni olmadan geldiğim yolculuk ve yaşanan yolculuklar feryatlara yeter.

Kutsal sınırlarım var, hayal edemediğim.

Kutsallığım var;

Kutsal olanlarla toprak olacağım.

Görülüyorum ancak bazı anlarda, hissediliyorum eğer hayatlara güneş doğarsa.

Göğüme yıldız ol istemem,bırakma beni karanlıkta,

Sonsuz semâlara benzererim asfalt üzerinde; yok olur giderim ışıkların bana düşerse.

Anlayamadık hiç birbirimizi, sen gölge ol bana ben seni sana yansıtan bir ayna,

Çektiklerimi görünce tekrar dönüp bakarsan bana, kıracağım tüm parçalarımı hayat uğruna.

sol yanımda kalanları beni oluşturan herbir parçadan,

Korkmak denir, güvensizlik denir ancak hiç kırılmışlık denmez,

Anlamadım gitti hayat!.

Bir kadehe doldurdum yoksunluğumu bu gece,

karar verdim boşu mu , dolusu mu ağır basacak,

Kararsızlık imtihanım olmuş,

Başladığım yerdeyim yine hayat.

Yorgunum eksikliklerimden; geri getiremeyeceğimi bildiğim

geçmişim ve gerçeklerden,

Yoksunum bu gece değiştiremediğim ve yinelediğim öncelerimden.

Hüzün tınısı var hecelerinde.

Her dudaklarını kıpırdatışını izliyorum bir cesaretle 

ve saklıyorum acı veren sitemlerini,

Terk edilmeye yüz tutmuş eski bir anı defteri gibi...

Yalnızlık çalıyor mehtap bu gece,

Ay karanlıkla dans ediyor kısıtlı saatlerini bile bile. 

Güneş bir atlı arabası misali kovalıyor arkalarından

kelebeğin ömrü kadar kısa olan mutluluk çabalarını,

Halbuki mavilikler değil Manolya, gecenin yalnızlığı aradıkları şarkı.

Nefret kokuyor sözlerim, bilmediği yollarda kaybolurken kalbim.

Nasıl da titriyor nefesim; bir damla suya muhtaç, kurumuş güller gibi.

Yorgun düşmüş bedenim geçmişten, şimdiden ve gelecekten...

Bir tarot destesiyim bu gece; Yıkılan Kule, Güneş, Şeytan belkide Büyücü,

Tüm kombinasyonları tek kadere sığdırabilir miyim sence?.

İstediklerimi duyma şansım ne kadar yetmişsekiz kartın içinden?,

Yorgunum geçmişten, şimdiden ve olası gelecekten...

Türk lirasıyım ben her geçen gün değer kaybeden,

Beş- on kuruşum hayatlardan varlığı silinen.

Belki bir Atatürk portresiyim unutulmaya yüz tutmuş,

Yorulmuş ruhum Atamınki gibi geçmişten, şimdiden ve gelecekten...

Belkide nefretlerinde payım çok.

Kendi hayatımda hükmüm yok, alıp verdiğim nefeslerim yalnız Tanrıya'dır borç,

Fikirlerim saklı cennete tutsak, özgürleşememiş birer dost.

Kimsenin; ne tanrısıyım, ne şeytanı, hayatlarına dokunacak,

Felsefeyim kırk yılda bir dillerine dolanacak.

Ağlanacak bir omuzum ben,

Varlığım ile yokluğum bir iken zor zamanlarda hatırlanacak.

Özgür bir ruhum ben,

Atlantiste eski dostu prangalara boğacak.

Zeus'un öfkesiyim bazen gökte şimşekler çaktırıp,

Bulutları ağlatan.

Omuzlarımın üzerindeki iki meleğin sahibiyim ben,

Amel defterime gam yüklerimi yazdıran.

Beni en iyi bilenim ben,

Yazarken ruhunu parçalayan.

Söyle bana kimim ben ?, 

Hangi yokluğun varlığını taşıyan gözyaşıyım?.

Söyle bana kimim ben ?,

Kendimde görmeyi beklediğim cennetin yasak meyvesiyim.

Derin acılar gizli.

O kadar küfür doladım dilime,

Bozulmasından korktuğum mutlulukları korumak için.

Koruyamadığım incilerim, hayallere mahkum gitmiş.

İçimde bitmek bilmeyen ızdırap,

Sanat olup akmalı mı kelimelere yoksa şarap olup hükmetmeli mi içime ?

Herbir kelimede bir hayat gizli,

Sanat yada saçmalık adını alıcak.

Sanatçı ya ''Tanrı'' yada ''Şeytan'' olucak...

Merakına yenik düşenler bu yolda çekilen ızdırabı paylaşacak,

Düzen adı altında yaşayan kuklalar buna sağır, kör kalacak....

Soğuktan korunamayacak kadar kırılgan ama göklere meydan okurcasına kanat çırpan...

Güneşine ulaşmak için ordan oraya savrulan.

Minik bir bedenim ben ruhunu aydınlatmaya çalışan,

Puzzle' ın kayıp bir parçası , belkide denklemim kayıp parçayı oluşturan...

Senin içindeki bir ben, ve benim içimdeki seni bulmaya çalışan...

Bir notayım ben insanın içini titreten.

Bütün duygularını yüzüne gösterecek kadar güçlü ama feryat çığlıklarını bastıramayacak kadar zayıf bir aynayım,

Seni sende görmeyi bekleyen.

Bir bilmeceyim ben çözülmeyi bekleyen,

Bir ömür yeter mi beni çözmeye sözcüklerin içinden ?

Ne yazacağımı bilmeden başladım karalamaya, şimdide ne anlattığımı bilmeden kalkıyorum masadan. Günün sonunda bildiğim tek bir şey var o da, bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir.

Ah o yaramaz ruhum bir çocuk kadar neşeli ve bir ateş kadar öfkeli!

Belkide bu yüzden acımasızdı sözlerim.

Sözlerim gözlerime kardeş ,geçtikleri yerin ardından felaket bırakan.

Ruhum Pastalozzi olmayı bekliyor bu izdihamdan sonra.

Bencildi özüm yarı kurtuluşumu beklemeyi dar ağacının gölgesini seçecek ve kalanları göremeyecek kadar…

Bencildi gözlerim; istediğini görüp istemediğine kör olacak kadar ve ruhum…
Ah o yaramaz ruhum bir çocuk kadar neşeli ve bir ateş kadar öfkeli!
Belkide bu yüzden acımasızdı sözlerim. 
Sözlerim gözlerime kardeş ,geçtikleri yerin ardından felaket bırakan. 
Ruhum Pastalozzi olmayı bekliyor bu izdihamdan sonra. 
Bencildi özüm yarı kurtuluşumu beklemeyi dar ağacının gölgesini seçecek ve kalanları göremeyecek kadar…
Bencildi hayallerim; körelmiş isteklerime ayna tutacak kadar. 
Mesela ben söylemek isterdim " Tek bildiğim şey hiçbir şey bilmediğimdir." sözünü, ya da laf kalabalığı olsun ben bir Sokrates olmak isterdim bu cümleyle. 
Kendisi olmasa olabilir miydim istediğim yerde ? 
Sanmıyorum, yanlış sorular ve olmayacak yerde aranan cevaplar ama ne yapalım bencillik bu teki kayıp çorap gibi heryerden çıkıyor! Ve bencildi kendime verdiğim cevaplarım son noktayı koyarken arkasında koca bir sonsuzluk bırakacak kadar.

Ne zayıflığımı kabul edebiliyorum ne de güçlü olmayı başarabiliyorum. Ruhum çok yorgun..... Kalbimde, ellerim hatta tüm bedenim gibi titriyor.... Kış ayazında çıplak ayaklarıyla asfaltı dövercesine yürürken, daha "isyan" nedir bilmeden feleğin çarkına çomak sokarcasına çabuk büyümek zorunda kalan bir küçük gibi; her bir adımında yol katettim zannederken bir milim bile ilerleyemediğini gören ve ölüme giden yoldaki, bütün umutlarını kaybeden. Çaresizliği kabullendiği için kendine küfreden lösemi hastası küçük bir çocuk gibi; hâlâ çocuk- bir şey yaparken yanında bir yetişkin desteğine ve sevgisine deli gibi muhtaç olacak kadar, biraz yetişkin- hiç hali yokken yetişkinlerin çocukluklarına değinecek- olmayan gücünü onlara verip kendinden geçip birazcıkta onları anlayacak kadar ve bütünüyle korkmuş- hasta yatağında ölümü bekleyen, her bir hücresi çürüyüp giderken değiştiremeyeceğini bildiği gerçek ile hep yaptığı gibi sahte bir maske takan- kendini güçlü ve gamsız "mış" gibi gösterirken ruhunu kızgın falakalara yatıran, olduğu gerçekten kaçmaya çalışırken hem taktığı maskenin altında yanan hemde bunun bilincine sahip olduğu için çıkmaz sokakların duvarlarından dövülmüş kamçılarla kendine vuran bir kadınım. Ben ruhu arafta kalmış bir hiçliğin üç boyutlu varoluşuyum... Işığa koşarken karanlığın elinden tutan ve kendi bok çukurunda tekrar, tekrar ve tekrar boğulan.... Bu ilk vasiyetimdir; mezarıma çiçek dikilmesin, etrafı taşlarla bezenmesin aynı kimsesiz birisi yatıyormuş gibi toprağın altında kimsesiz kalsın mezarım; benim nefes alırken bir hiç, değersiz ve kimsesiz hissettiğim gibi...

  ?Verilip tutulmayan sözler kadar bitik, uzanıp ulaşamadığım gökler kadar maviyim.

Gökkuşağı kadar umut, çocukluğumda kurduğum hayaller kadar yokum.

O meşhur bardağın hem dolu hem boş tarafıyım: kimine göre hayat, kimine göre gereksizim ben.

Astralde ruhunu kaybeden dünyanın gezgini, çakrasını açamayan cehennemin zebanisiyim ben.

Kimisine hoş, kimisine nahoş bana göre mesela boşum ben.

Kırmızı şarabın sarhoşluğundaki kan, gözyaşındaki masumiyetim ben.

Sanırım karmanın vücut bulmuş haliyim ben......