Fakat gördüm onu.
Aslında kim olduğumu.
Kısacık bir an.
Sonra hayatım değişti.

İhtiyaçlarımın, açlığımın, düşüncelerimin üzerimde eğreti durmasının sebebini hep merak etmiştim. Bebeklikten bu yaşa bilinçli ya da bilinçsizce hep bir aidiyetsizliğe sahiptim. Bu hisse engel olamıyordum. Gözardı edilemeyecek şekilde sırıtıyordum. Bunu gizlemek için başarısız birkaç denemem de oldu. Hepsi siyahın üzerindeki parlak sarı gibi dikkat çekti. 
Herkesin çabasızca sağladığı bu uyum, sorunun bende olduğuna inandırıyordu herkesi ve elbette beni.
Herkes için öyle doğaldı ki bu dünya. 
Beni vücuda giren yabancı bir cisim gibi dışarı atıyordu.
En başta bundan utanç duyarken tamamen toplumun dışlanmış bir üyesi haline geldiğimde işler tamamen boyut değiştirdi. Kabul görmediğim topluma ayak uydurma mecburiyeti kalmadığında kim olduğuma ulaştım.

Yazılı olmayan binlerce kuralı var bu toplumun.
İhtiyaçların, düşünce ve duyguların manipüle edildiği binlerce kural. Bu düzenin ilk kurbanları bu hayattan göç ettikçe yenilerden kimse bu kuralların sahteliği bilgisine ulaşamamış. O sebeple her yeni gelen bu düzeni mutlak bir kabulle doğmuş. Başkaldırdığı, sustuğu, beklediği, sevinip üzüldüğü ne varsa hepsi önceden planlanmış olsa da bunu fark etmemiş.

Böyle bir distopya düşünün.

Tanıdık geldi mi?

Havayı, suyu, toprağı ve hatta ateşi alıp kendini en baştan yaratıyorsun.

Hergün sabırla, en baştan.

Böylesin sen.

Bu işlenmiş varoluşuna.

Minicik bir tohumdan, püsküle.

Sapsarı bir taneden, beyaz bir buluta.

Kokun en derin uykuda olanı bile uyandırır dünyaya.

Bana bir arayışın sonucu gibi geliyor özünde.

Güneşin, Dünyaya 149,597 milyon kilometre uzaktan uzanan kollarını tekrar görmeyi sağlıyor.

Minicik bir vizörden görünen daha sihirli geliyor insana.

O zaman anlıyor ve diyor ki dünya ne güzel bir yer.

Dünya hep şahane bir yer aslında.

Her an, sürekli.

Gözle görünenlerin büyüleyiciliği zamanla sıradanlaşıyor sanırım çoğu insan için.

Elimizin altında, sahip olduğumuzu düşündüğümüz tüm mucizeler gibi onu da öyle normalleştiriyoruz ki büyüsü bozuluyor.

Ruhu kayboluyor.

İnsanların bu halini hep garipsemişimdir.

Tat almak, görmek, hissetmek, konuşmak, sezmek, duymak, koklamak, anlamak çok olağan geliyor diye düşünüyorum.

Aslında hepsi ayrı ayrı ne kadar da mucizevi şeyler.

Bu mucizelerin gözardı edilişi beni bir nebze üzüyor.

Ve bu kıymet bilmeme hali çok şımarıkça, saygısızca geliyor bana.

Bunların kıymeti bilinse, değeri anlaşılsa daha yararlı şeyler için kullanırız onları, sevmeyi, şefkatli olmayı iliklerimizde hissederiz. Bir kelam ederken bin defa düşünüp onun muhteşemliğini boşa harcamak istemeyiz gibi geliyor.

Kuşları duymayı kornaya tercih ederiz.

Gün batımını havai fişeklere.

Bir kirazı, parlak bir mücevhere.

İnsan kendindeki sıradışılığı farkedip kabul edince anlayacak kendisinin ve dünyanın ne kadar muazzam bir yer olduğunu.

Belki bu yüzyılda değil ama mutlaka bir gün.

Sevgiyle.

Teşekkürler Dünya ????✨????????

Korkma öyle hemen.
Aslında tüm insanlar birer büyücü.
Kimi farkında bu nimetin, kimi hor görüp gizlemekte.

Aşkla, sevgiyle, şefkatle yapılan tüm eylemler birer büyüdür.
Yorgun bir hayvana bakıp bir kap su vermektir büyü.
Bir insanı anlamaya çalışmaktır.
Yaşamın gizemi idrakte gizlidir.
Telaşa kapılmadan yürümek, kocaman gözlerle bakmak, kalbini cesaretle açmaktır büyü.
Kalbini yangından kaçırmadan, rüzgarla yavaş yavaş dövmektir.

Her insan büyücüdür işte.
Yaşam ise başlı başına bir büyü.