ailemin beni yazarken rahat bırakabilmesi için

zart sanat okulunun yazarlık bölümü sınavlarına girmiştim.

sınav üç aşamadan oluşuyordu;

genel kültür, kompozisyon ve sözlü mülakat.

genel kültür sınavı yazılıydı ve sorulan her soruya cevap olarak

“Yazar olmak için bunları bilmeye gerek yok.” yazdım.

kompozisyon sınavında ise

bir hikâye ya da şiirin içinde kullanılmak üzere

üç kelime verilmişti bize;

kedi, şemsiye ve yağmur.

akşamdan kalma bir şekilde uyanıp

zoraki bir şekilde

iş yerine ulaşma çabamı anlatan

bir kısa hikâye yazdım.

ve son olarak mülakat;

mülakat kurulunda ikisi kadın olmak üzere

yazarlık bölümde öğretmenlik yapan 3 kişi vardı.

kadınlardan biri genel kültür sınav kağıdımı incelerken

neden böyle

cevaplar verdiğimi sorduğunda,

okulun bana uygun olmadığını;

sınavı kazanamayacağımı anlamıştım

hikâyemi alıp odama geri döndüm ben de.

Dilim gönlüm ekseninde döndüğünce

birtakım laflar sana güzelim,

ayılışa ertelenmiş korkaklığın egemenliği altında

Hepsi ucuzdur bilesin.

Ve bu dürüstlük de yeterince ucuzdur

doğamın kanunları sebebiyle.

herkes gibi ben de masumum

Ama yeterli değil maalesef.

Ve şair yazıyor

küllerin arasından yükselmeye çalışırcasına,

“Alın şanssızlığımı

ve verin bana şansı!”

dercesine ağlıyor

mısralar arasında

onurluca,

Bir küçük çığlık

ve ardından yokluğa yanan arzusu

demleniyor

her bir

reddedilen şans çağrısında,

Bağlı bir kader

ve uzaklara yürüyor yokluğun umutçusu

her bir kimsesiz yalnızlığında.

Sevgili editör, bu son vurdumduymazlığınız canımı sıktı ve shakespeare’i çağırdım rüyamda,

Can yücel çevirisiyle konuşuyordu ve lanetledi sizi ağlak ve sarhoş tanrıların katında,

Bir sürü şey daha söyledi kabulleniş adı altında ve sinirlendi insanlığınıza;

Cinayetmiş bu yaptığınız, cinayetmiş farkında olmasanız da.

Zamanı aşan her bir yeni satırda bir çocuk doğarmış şairin içine,

Ve teker üstünde yaptığı yolculuğunu

unuturmuş şair

aşık olduğu çayırlarına uzanabilmek için

hiç görmediği köyünün,

Varlığı illüzyon paklarmış

derdi de inanmazdı bu şair,

ama şimdi o da biliyor

gerçeği

ve her bir satırı

hayat kadar yalan

yaşam kadar gerçekken

yarınsız şimdilerde.

Ve… şimdi şiirini anlayan bir cellat ağlıyor,

Mutlu ve onurlu,

bir baba şefkatiyle yeni bir yolculuğa yolluyor devrimci evladını,

kabullenilebilir bir şanssızlıkla, kabullenilebilir bir yalnızlıkta.