Eğer bu tür sorular sarmal halinde sürekli zihninde dolaşıp duruyorsa dünyanın en süresiz, en adil ateşkesini kendinle imzalamanın vakti gelmiş demektir. Unutma; anlık bir mücadelenin zaman kavramına etkisi kaçınılmaz olacaktır. Öyle ki, dünün yarını olan şimdiyi yarının en sağlıklı dünü halinde kodlaman buna bağlı.

           İşe kendin olma bilinciyle hareket ederek başlayabilirsin.

           Kendine dair nelerin ön plana çıkmasını istiyorsan düşünce sistemine o mesajları vermeye başla ve başarmak adına hangi adımları atarsan bil ki, iç dünyanda da söz konusu alan aktive olacak ve sadece soru kalıplarına takılı kalmış hayallerin artık cevaplarla buluşmaya başlayacak.

          Tam da şimdi kendine dön ve geçmişte kaldıklarını zannettiğin hayallerine sarıl, onlar hala sana ait.

          Bugüne kadar başarmak isteyip de başaramadıklarını başka yarınlara atfetme. 

          Önce bir adım at. 

          Hayallerine misafir olmaktan vazgeç, her kimsen onlara ev sahipliği yap.

          Bırak da senin elinden, senin mutfağından, senin atölyenden, senin kaleminden, senin ofisinden, senin emeğinden çıksın askıda kalmış tüm hayaller...

         Nasıl başlasam düşüncesiyle elime aldığım kalemim konuşuyor şimdi.

         Yazarken kalemin kağıt üzerinde bana ayna oluşunu sessizce izlemeye başlıyorum. Sessizliğimi seslerle bozmaya gerek kalmıyor böylece. Mavisine tutunduğum bir gökyüzü ile yeşiline adandığım bir yeryüzü arasında renkten renge boyanıyorum. Hayata kendi penceremden bakarken dışarıdan nasıl göründüğümü daha net görebilir hale geliyorum. Yanıma kendimi de alıp gittiğim hiç bir yerin yabancısı olmadığımı farkediyorum. Yazarken geçtiğim tüm sokaklar yine bana çıktıkça oldukça yüksek farkındalıklı bir şehre ev sahipliği yaptığımı görüp sessizce gülümsüyorum... Çünkü biliyorum ki kalem; diri, kalem; canlı, kalem; kilometrelerce yola yazı yazabilecek kadar sabırlı.