Zaman zaman kişinin yalnız kalması gerekir düşünceleriyle, duygularıyla ve hisleriyle ama bu uzun sürmemelidir aksi takdirde gerçekliğe dönmek zorlaşabilir. Çünkü hayat akıyor ve zihnimizin dehlizlerinde yüzerken harekete geçemeyiz.

Ama neyse ki komutu bize veren biri var. Yapmamız gerekenleri söylemediği dakika yoktur beynimizin. Bu zamanlarda en doğru şey onu dinleyip harekete geçmek olabilir.

İyileşme pat diye ani olmaz. Kademe kademe daha iyiye gitme hâlidir. Kişi, aynaya baktığında tekrar gözünün güldüğünü ve ışıldadığını görüp şaşırabilir, kötü hissettiği günlerin zamanla bittiğine inanamaz ama gördüğü kendi başarısıdır da.

Bu aşamayı da atlattıktan sonra geriye tek bir şey kalır: Şuanda yaşayıp ileriye bakmak. Geçmişteki olumsuz anılar ve hisler yavaş yavaş sönümlenirken tekrar onları uyandırmak istemeyiz değil mi?

Bir cesaret gelir ya şimdi ya hiç diye sonra düşünür, hayatı neden mükemmel yaşamaya çalışayım ki bu en büyük yük, kibir ve aslında imkansıza kafa tutmak değil midir? Hayatında hiç hata yapmamış biri gerçekten yaşamış olur mu? Kendi yolunu çizme cesaretini göstermeliyiz.

Sürecin onu yorduğunu fark eden biri için sonuç önemli değildir ister evet olsun ister hayır yeter ki gerçekle yüzleşsin böylece zihnindeki zincirleri kırar, özgürleşir.