Bazılarının yüzünü gülümsetir, bazılarınınsa kalbini bin parçaya ayırır. 

Yalnızca bir kelimeden ibaret bu mutluluk denen şey...

Oysa onlarca insan mutlu olmak için başkalarının mutluluğunu elinden çalıyor... 

Mutluluk başkası üzülünce var olan bir şey midir ki?

Değildir, mutluluk sahibi bir insanın varlığı etrafına da mutluluk saçardı. O halde mutluluğu bile zehirlemeyi nasıl başarmışlardı?

Mutlu insanların, aydınlığın içinde mutsuz insanlar vardı. Onlar küçük siyah noktalardı. Mutluluğun kaynağının bile dokunamayacağı küçük noktalar.

Diğerlerinden ayrı kalmayı onlar istememişti. Mutlu olmak ve gülümsemek elbette onların da hayaliydi.

Ancak mutluluk başkasının mutsuzluğunda var olurdu. Bir insanın elindekiler için şükretmesini bile sadece kendilerinden kötü durumdakileri düşünmeleri sağlayabilirdi.

İnsanlar bencildi, şükretmek nedir bilmezdi. Mutluluğun ne olduğunu tattıktan sonra daha fazlasını isteyecek kadar açgözlülerdi. Sonuçta insandı onlar. 

Bencillikte, doyumsuzlukta onlardı. İnsanı tanımlayacak en uygun kelimelerdi bunlar.

Sonuçta insandı, sokaktaki kedilerin soğuktan tir tir titrediğini bilerek onları "Çok gürültülü." diyerek tekmeleyen.

Sonuçta insandı, namusumu beş paralık etti diye lızını öldüren.

Sonuçta insandı her geçen gün daha fazla ormanı yakan, onları yok eden.

İnsan, ne cani bir kelime ama...

Oysa bizler bebekken çok masum görünürdük... 

Hayat adı altında korkutucu gerçekler vardı oysa. Sadece bir defa hayata geliyoruz dediler, yok ettiler her şeyi. Hayat bu dediler, gerçekleri sildiler. Hayatta kalmak içindi dediler, birbirlerini yok ettiler...

Geriye ne kaldı ki zaten... Sonsuz karanlıkta cayır cayır yanmak belki. Nereden geliyordu bu güven?

Gerçeklikten kaçmak mıydı bu yoksa? 

Dünya parçalarına ayrılırken kendini korumaya çalışmak mıydı?

Öyle olabilir miydi? Varlığını korumak için iftira atacak birisi olabilir mi? Karanlığa teslim olacak kadar korkutucu muydu yok oluş?

Oysa soğuktu karanlık, insanın tüm varlığını sömürürdü. Kıyamet kopsa dahi karanlık en büyük yokluk simgesiydi.

Ne ironik ama, yok olmaktan kaçarken yokluğa sığınmak. İnsanlığın varlığı da bir o kadar ironikti. Yok ettiklerinden var olmuşlardı çünkü.

Hayat her geçen gün daha da değersizleşirken insanlığın sonunun gelmesi kaçınılmaz değil miydi?

-Kıyamet Günlükleri