Uyandım.

    Mutlu olmak ve zevk beklentisi içinde uyandım. Kader, beni saçımdan hoyratça yakalayıp hiçbir şeyin benim olmadığını, her şeyin ona ait olduğunu söyleyene dek ben, toz pembe bulutlar içinde yaşamaya devam ettim. Unutmak istedim, yalnızlığımı, yaşadıklarımı... Kısacası tüm anılarımı silmek istedim. Her gözümü açtığımda, bir ânı daha düşürdüm zamandan. Geçti, gitti, bitti dedim kendi kendime. Güzel olduğunu düşünerek kaybettim her şeyimi. Yavaş yavaş, adım adım uzaklaştırdım kendimden.

    "Geçmişini iyi bil ki, geleceğe sağlam basasın. Nereden geldiğini unutma ki, nereye gideceğini şaşırmayasın." (Hz. Mevlana ) demiş üstad.

     Ama ben ne yaptım?

     Unuttum.

     Tüm geçmişimi yuvarladım boşluğa. Belki de hatırlamaktan korktum. Yeniden yaşamaktan çekindim. Unutmak ile hatırlamanın kardeş olduğunu es geçtim. Onların kavga edip, tekrar barışıp kucaklaştıklarını unuttum bir an.

     Kaybettim.

     Emeklerimin karşılığını, sevgimi kaybettim. Geride bıraktıklarımla birlikte gömdüm onları. Her yemek yediğimde, her özlediğimde mezarlıktan korkan küçük çocuğun çığlık çığlığa gece karanlığında kaçması gibi kaçtım hatırladıklarımdan. Hangisi daha korkunçtu?

     Unutmak mı yoksa hatırlamak mı?

     Yıllardır savaştığım ikiliye her yeni günde merhaba demek de bir o kadar yorucu ve korkunçken hangisinden kaçmalıydım? Bilemiyorum. Her gözümü açtığımda yanımda olan herkese rağmen onlardan bağımsız yaşayamıyorum. Peşimde beni öldürmeye çalışan azılı katil gibiler. Her an bir gölge kadar yakınımda hayatıma yön veriyorlar.

     Gelmeli mi? Gitmeli mi?

     Kararsız kalıyorum. Duygularım beni var eden, bir o kadar da yöneten varlığım. Ne zaman onlara engel olmaya çalışsam, hep bana ya birini hatırlatır ya da unutturmaya çalışır. Hiçbir zaman kontrol edilemez. Hangisinin zor ya da kolay olduğunu bilemeden sadece kabullenir, yaşamaya devam ederim. Zamanın etkisinde belki de farkında olmadan en kolayına kaçarım. Unutmayı seçerim.

     Siz hangisini seçerdiniz?

     Unutmak mı?

     Hatırlamak mı?