anlatmak...

Okuyalım ve yazalım dedim sonra. Çokça konuştuk nasıl olsa.

Sınıfın birinde bir öğrenci vardı. Okusun, yazsın, dinleyip izleyeyim diye düşündüm. 

"Heyecandan hocam yoksa bu kadar kötü okumuyorum." dedi. Gerçekten de okudukça açıldı sanki. Sonra yazdı itinayla. Birlikte baktık ve düzelttik hatasını. Aldığı ilk deftere yazdıklarının düzeltilmiş halini temize çekeceğine dair de söz verdi. 

"Öğretmenler büyük düşünür ama küçük işlerle uğraşır." sözü bazen en haklı çığlıklarla sesleniyor. Bazen de öğrenciye yönelik en küçük örneklerle en haksız yanını temsil ediyor adeletin. Öğretmenin görüşü, bakışı, yaklaşımı ve en önemlisi de vicdanı devreye giriyorsa eğer en öznel bir değerlendirme olarak karşımızda duruyor bu söz. 

Sonra ilk gün heyecanı, etkinlikler neşesi, ders anlatma mutluluğu, bir derdi paylaşmanın ortaklığı, farklı duyguları tatmanın güzelliği ve daha sayamadığım bir sürü güzel örneklerle öğretmen olmanın kutsallığı en nesnel haliyle beliriyor ve kayboluyor tüm öznel değerlendirmeler. 

"İyi ki öğretmenim! "ifadesi anlam kazanıyor kalplerde. Ve bunun üzerine tüm gülümsemeler en güzel haliyle beliriyor yüzlerde. 

İyi ki! 

Dökülen her yaprağın yerine açacak olan tomurcuklar vardı sayısız. Her baharda yenilenen, tazelenen bir tabiat vardı her gün bitiminin ardından başlayan yeni bir gün. 

İnsan diretmemeli ve açık olmalıydı yepyeni başlangıçlara. 

Eylül biraz da bu yüzden yeni başlangıçların ayı kabul edilirdi zaten. Ve insan yenilenen her duruma ayak uydurabilirdi bir şekilde. İnsanın doğasında vardı bu ve güçlüydü insan sandığından çok daha fazla. 

Hep kış değildi mevsim, hep eylülde kalmazdı ay, doğduğu gibi ölmezdi insan. Değişmek ve asıl gelişerek değişmek için çareler üretmeliydi çokça. 

Kendi huzurumuz kendi elimizde. Kendi huzursuzluğumuzu inşa etmenin ötesinde ve faydasında bir gayret.

Zaman dediğin ne ki geçer giderdi elbet. Memnun da kalırdık, pişman da olabilirdik her zamanın bitimlerinde. Ve her iki neden için de geri almak isterdik ısrarla. Ah bir zamanı geri alabilsek!

Fakat ben biliyorum ki olası değil ama olur da mümkün olsaydı zaman geri alınsa da yine aynı hataları yapardı ve yine biterdi mutluluğu. Yaşanması gereken acılar yine de yaşanırdı. Biz biten her vaktin ve olayın sonunda ısrarla geçmişe dönmek isteyerek yapıyoruz en büyük hatayı. Sözü olan söyledi. İz bırakabilen bıraktı. Faydalanan faydalandı. Olması gerekenler oldu. Olmaması gerekenler de olmadı. Üzül ve sevin elbet. Lakin isyana düşme. Yaşama yükünü sahiplanebilmen güçlü olmana bağlı.

Yeni sezonda da yaşamaya devam.

Göçün başı mademki bu ay neden "Her eylül bir başlangıçtır." denmiştir? 

Bir şeylere başlayabilmenin eşiği göç etmekten geçer de ondan elbet. Filizlenmesi için yaprağın dökülmesi,  çıkabilmek için en derinden inmek yokuş aşağı ve bulmak için sendeki seni gitmen gerekir kendinden bile.

O zaman derim ki ben :

Bu eylül içindeki iyilikleri ortaya koysun herkes. İyiliklerin ve güzelliklerin pekişmesinin başlangıcı olsun eylül.

Koyalım tüm iyilikleri masaya, öyle bir yığalım ki hatta "Masa da masaymış ha o kadar iyiliği koyduk da bana mısın demedi." deyip neşelenelim kendimizce.Zira en fazla neşeye ihtiyacımızın olduğu bir yüzyılda yaşamanın ağırlığı, kalbimizde yeterince tortu oluşturdu zaten.

Bugün 30 Ağustos Zafer Bayramı.

Övün, gururlan, neşelen, kutla.

Öğren, öğret, yaz, çiz, hatırlat.

Söyle, söylet, oku, okut, anlat.

Dillerden dillere ve daima yaşasın cumhuriyet. Ulu Önder ve aziz silah arkadaşları kalplerde daim olsun her vakit. Bugün ve her gün mutlu, çalışkan, zeki ve uyanık, emanete sahip çıkan bir dirayetle. Değerlerine sahip çıkan doğru, dürüst, özverili bir inançla. 

Kutlu olsun Zafer Bayramı!

Huzuru koklamak veya zinde hissetmek kitapların dünyasında yakalar bizi. Hayata kısa ve hoş bir mola. Hoş bir sohbet, bilgiyle dolu bir odanın kapısını aralamak.

Okuduğumuz her kitap yeni bir ufuk açar ve bir iz bırakır mutlaka. Ziya Selçuk 'un "Kırk Kere Söyledim" adlı kitabı da bu anlamda başta eğitimciler ve ebeveynler olmak üzere herkesin okuması gereken bir baş yapıt.

Kırk kere söylemek gerçekten neden? Hiç bu zamana kadar düşünmemiştim. Sözün muhatabı isterse zaten ilk söylemde gerçekleştirir isteği. Israr etmek olumlu sonuç almamız için 'yapmamız gerekenler listesinde' yer almalı mı her zaman, yoksa sesin hisse dönüştüğü yerde soluklanmak daha cazip bir yol mu? Elbette ikincisi.

Aslında bildiğimiz fakat hep ötelediğimiz gerçekleri bu kitabı okuyarak sağlamlaştırmak mümkün.

Çocuklar, özellikle önem arz ediyor Ziya Selçuk' un eserinde. Kendini, dilini, doğanı, içinde yaşadığın zamanı ve özünü tanımak da öyle.

Kendinden emin ve akıcı bir anlatımı mevcut. Her sayfasında ibret almamak ve gerçekten de öyle deyip şaşırmamak imkansız.

Sizler de kırk kere söyletmeyip sesimizin hisse dönüştüğü bu kitaba odaklanın ve kendinizi daha yakından tanımak adına eşsiz bir yolculuğa çıkın.

Keyifli yolculuklar dilerim. 

İsterdim hayattaki işlevleri de ortak olsun. İlla birleşeceklerse bir temada barış olsun o. Savaşta ve barışta değil hep barışta. İyi günde ve kötü günde ama hep barışta.

 Yeni doğan bir can bomba ve tüfek sesiyle şefkatli bir anne sesini elbette ayrıştırır. Yarınki ödevi yapamadığı için üzülen bir çocuktan kim ne hakla daha fazla bir telaşa bürünmesini isteyebilir.

Bir annenin evladıyla sınamasından daha büyük acısı mı olur?

Ben zaten yaşadım yaşacağım kadar öleceksem de hakkıyla öleyim deyip vatanı için savaşmayı göze alan bir amcamın dirayeti elbette sağlam toptan tüfekten fakat ne kadar yeterli olabilir?

Ortak kökte buluşup barışa yaslanmak, ortak temada ise sevsek hep ve sadece olmaz mı bir kuşu, bir taşı ve her Canı?