ON BEŞ DAKİKA

Denizin dalgalara karışan şırıltısını duyuyordu kulaklarında, gözleri, maviliğin üzerinde parçalanan güneşi. Kumrular sefere çıkmış süzüm süzüm süzülerek yol alıyorlardı. Belli ki hiçbirinin acelesi yoktu. Sabah erken kalkmıyor, süt sağmıyor, soba yakmıyor, ekmek yapmıyor, koyun gütmüyordu. Suyun üzerinde sadece süzülüyorlardı, ne güzeldi kumru olmak. Hayal ettikleri her yere hiçbir şeye ihtiyaçları olmadan uçarak gidebiliyorlardı, üstelik gökyüzünün içine bile girebiliyorlardı. Hani şu hiç yemediği pamuk şekerler gibiydi bulutlar. Yürüyüşleri de benzemiyordu onlara, küçük adımlarla, arkalarında minicik izler bırakarak gidiveriyorlardı. Ne tatlıydı kumru olmak, güneşin ışığı onların tüylerindeki renklerle buluşunca hiç görmediği güzelliği görebiliyordu üzerlerinde. Kanatlarını açınca tüm dünyayı da kucaklayabiliyordu. Hele deniz olmak, ne muhteşemdi. Sabahları güneş onu sımsıcak yapıyor, geceleri ay ona ninniler okuyordu. Üstelik hiçbir bedel ödemiyorlardı. Onlar birbirinin en iyi dostuydu, tamamlanıyorlardı birlikte. Dalgalar denizlerle sabaha kadar sohbet ediyordu. Keşke bir dağ, bir kumru, bir güneş, ya da bir ay olabilseydi. İsmi güneşti ama denizi yoktu. İsmine hakkını verdiği tek şey; kıvrım kıvrım deniz dalgası saçlarıydı. Güneş, ağzını bir ceviz büyüklüğünde açmış bunları hayal ederken, annesinin : “Güneş ekmekleri çıkar” sesiyle uyandı. Annesine içten içe çok kızdı, onun hayalini sonlandırdığı için. Küçük elleriyle tandırın içine daldı, ekmeği bir elinden diğer eline alarak sıcaklığını atmak istercesine, diğer ekmek yığının içerisine koydu. İçerisi, tandırdan çıkan sıcaklıkla ısınmıştı, buhar ise annesinin gözlüklerini buluta çevirmişti. Annesine bunu söylediğinde ise, “her şeyi hayal etme” diye azar işitti. Hayallere neden bu kadar karşıydı ki insanlar, kimseye zararı olmayan bir şeye bu kadar karşı olmak büyümek miydi bilemiyordu. Annesi karşısındaydı, beyaz yemenisinin altından onunkine benzeyen saçları çıkmış, alnından akan terler tandıra yapınca ‘cız’ diye ses çıkarıyordu. Gözleri, mavi deniz gibi bir vücudu ıslatırcasına ıslaktı, yemenisiyle alnına yapışan terleri ise belli aralıklarla siliyordu. Yüzündeki belli belirsiz çizgileri silse de geçmiyordu, galiba hiç de geçmeyecekti. Sarı olan saçlarını annesinden, kahverengi gözlerini ise babasından armağan almıştı Güneş.

Tandırda ekmekler pişmeye devam ediyordu. Karanlık bir hücreye benzeyen kare şeklinde bir odanın içinde kara delik gibi bir delik vardı. Bu delikte herkesin karnını doyurabileceği sıcacık, lezzetli ekmekler çıkıyordu. Güneş, her gün o ekmekleri parçalara ayırarak o çok sevdiği kumruları besliyordu. Nihayet annesinin işi bitmiş, eve gitme vakti gelmişti Güneş için. Annesinin ise hâlâ yapılacak çok işi vardı. Güneş, evlerinin soba kurulan odasına girdi ve sobanın onun için ayrılmış arkasına geçti, sırt üstü uzandı, çok yorulmuştu. Sanki bütün ekmekleri annesi değil de o yapmıştı. Sobanın içinde yanan odunların çıtırtısı eşliğinde derin bir uykuya daldı. Sabah yeniden doğmuş gibi uyandı. Bir aralık annesinin sobanın üzerinde ısıttığı sıcacık sütten içtiğini hatırladı, sonrası derin bir uykuydu. Çok erken uyuduğu için sabah da çok erken kalkmıştı, uyandığında daha kimsecikler uyanmayacak kadar erken. Koşarak mutfağa gitti, saatin kaç olduğunu merak ediyordu. Saat mutfak duvarında asılı değildi, onu asacak çivileri olmadığı için duvarın dibinde öylece geçip gidiyordu. Saat, dörde beş dakika kala olarak gösteriyordu. Bu kadar erken uyuduğunu tahmin etmemişti, tekrar uyuyacak kadar uykusu gelmiyordu. En sevdiği inek Paço’yu sevmeye giderek zamanın daha çabuk geçeceğini düşündü. Dışarıya açılan kapının sürgüsünü çekerek sağ bacağını ‘Bismillah’ diyerek, tam da ona öğrettikleri gibi attı. Daha sol bacağını atamamışken havada kaldı, çünkü karşısında inanılmaz bir şey görüyordu. Gördüklerinin kanıtlamak istercesine defalarca gözlerini açtı ve kapattı. Evet evet bu denizdi, hem de şu üzerinde; güneşin parçalandığı, kumruların süzüldüğü, dağların konuştuğu, ayın ninniler söylediği deniz. Demek artık deniz onların köyüne gelmeye karar vermişti. Mutluluktan iki ayağını birden kaldırarak olduğu yerde tepindi, ne yapacağını şaşırdı, mutluluk çığlıkları atarak bunu paylaşmak istiyordu denizle. Herkesi uyandırırım korkusuyla, içine attı sevinç naralarını. Onu ürkütmeden yavaş adımlarla yanına yaklaştı. Şimdi ona dokunma vaktiydi, zaten dalgaların sesi onu çağırıyordu. Yaklaştı ta dibine, suyu tüm vücuduna hiç acele etmeden sürdükçe sürdü. Sıcak değildi, henüz güneş ısıtmamıştı. Ayaklarını suyun dibine uzatarak o anın keyfini çıkarmaya başladı, dalgalar ayaklarından bacaklarına kadar yalarken onu ne kadar sevdiğini, her gün hayalini kurduğunu anlattı. Yüzüne oturan mutluluk kelimelerine akıcılık verircesine hiç durmadan konuştu. Bir anda deniz, ayaklarının altından yok olup gitti. Yoksa yine hayal mi görüyordu, oysa denizin suları hâlâ vücudundayken. Yapacak bir şeyinin olmadığını fark ettiği anda gerisin geriye eve döndü. Evdeki saat dördü çeyrek geçiyordu. Gün boyu boynunu bükerek dolaştı etrafta. Ertesi gün aynı saatte tekrar kalktı, mutfağa gitti, saate baktı, dışarıya açılan kapının sürgüsünü açarak çıktı. Yine deniz karşısındaydı, yine tam dördü çeyrek geçe kayboldu. O günden sonra deniz, onu her gün aynı saatte tam on beş dakikalığına ziyaret ediyordu. Güneş, hiç bıkmadan usanmadan her gün aynı saatte misafirini karşılıyor, onu ne kadar çok sevdiğini anlatıyor, kalanına da yaptığı şeylerden bahsediyordu.

Rıhtıma düşmüş iki balık

Titriyor üşümüş bedenin içinde

Çırpınması bir lokma ekmeğe

Vapurundan çıkan köpükler 

Yıkıyor titreyen süzgeçlerini

Haydarpaşa kalk diyor

Kalk gidelim bu şehirden

Bu şehirde özlem var

Bu şehirde hasret var

Nazım'ın yandığı karanlıktan aydınlık var

Hayaller Galata'da demlenir

Tepesinden iner bir yuduma hasretlere

Bir simidin ucunda umutlar

Martılar uçurur yalnızlığımıza

Kanatları olsa şu üşüyen ellerin

İstanbul ağlar bir yemeninin başucuna

Belki yağmur

Belki hasret 

Belki umut

Belki de bir sigara dumanındadır uçsuzluk

İstanbul'un elleri olsa

Üşüyen ellerin kanatları

O zaman unutulur sonsuzluk

Yük taşıyan gemiler

İnsan taşıyan vapurlar

İndikleri yerde doğuyorlar

Büyük gemiler küçük gemileri doğuruyor

Bu şehirde her şey her şeyi doğuruyor 

Bitmeyen bir sonsuzluğa 

Şevin SEMİZ

Eski evimizin bahçesine, dolgun yapraklarının üstüne birer ışıltı düşmüş gibi görünen, haşmetiyle göz dolduran, portakal ağacının tam altına, boylu boyunca uzandım. Ev karşımdaydı, taştan yapılmış yalancı bir şatoyu andırıyordu, üçgen çatısına konmuş tombul güvercin, korkak gözlerle etrafına bakıyor ben ise keyifle onu izliyorum. Etrafı yeşile boyanmış, evin küçük penceresine vuran güneş hoyrattı, inceden yakıyordu bacaklarımı. Yüzüm ağacın gölgesinde, taze havayı soludum önce, kapadım gözlerimi. O an ne olduysa rüzgar tüm gücüyle savurdu zihnimi geçmişe.  Annemin o tok sesi çınlatıyordu kulaklarımı, haydi Nadia uyan artık diyordu ve bunu birkaç kez tekrarlıyordu. Uyanmadığımı görünce öpücükler konduruyordu yanaklarıma, nemli dudakları ıslattığı yanaklarıma canlılık veriyordu, gülümseyip şımarıyordum. Annem güzel kadındı. Taze beyaz teni, canlı kumral saçları, güneş sarısı gözleri vardı. Saçları, ensesine yapıştırılmış yuvarlak bir saç yığını gibi sıkı sıkıya toplu, gözlerini örseleyen kakülleri ise daima düzdü. Sersem sersem kalktığım yataktan, miss gibi kızarmış ekmek kokuları ve muhteşem görünen kahvaltı beni kendime getiriyordu. İki odası, bir salonu ve şahane bir bahçesi olan küçük bir evimiz vardı. Bahçesinde, tam da portakal ağacının gölgesinde, ayaklarımıza dolanan Boby eşliğinde, inanılmaz neşeli kahvaltılar ediyorduk.

                                                                *

Annemin tuhaf halleri vardı. Önce gülüyor, sonra bir bıçak kesmişçesine bir anda duruyordu. Kumral saçlarının gölgesinde yarım kalmış bir umut ışığı, sadece ben de parlıyordu. Değdiği başka yerlerde sönüyordu. Anlıyordum, henüz çocuktum fakat bazı şeyleri öyle iyi anlıyordum ki… Babamın bizi terk edişinin olgunluğuydu bu. Hafızamda yeri yoktu babamın, annemin nezdinde babam; zıpkın gibi, yakışıklı bir delikanlıydı. Uzunca boylu, gözleri yeşil ve saçları sarıydı. Defalarca betimlediği halde, gözümde dahi canlandırmazdım hayalini. Hakkında hiç kötü konuşmazdı, yine de sevmezdim babamı. Terk etmişti bizi, sevemezdim. O vakitler en güzel anılarımı paylaşıyorduk birlikte, öyle iyi bakıyordu ki bana, giden babamın yokluğunu hissetmiyordum bile.

                                                               *

Annem en çok kitap okumayı severdi.  Ben, bana kitap okuduğu saatleri. İnsanı alıp götüren ses tonu huzura, huzur da uykuya götürüyordu beni. Öğrettiği her işte, öğütlediği her sözden önce “kişiliğine sağlam temeller atmak istiyorum Nadia” derdi. Hatta bir gün en sevdiği, el işlemeli cam vazosunu kırmıştım. Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade ve kırılmış vazonun parçalarını elini keseceği korkaklığı ile hafifçe tutarak:

-Bunu sen mi kırdın Nadia?

-Hayır, anneciğim Boby kırdı.

Korkmuştum, yalan söylemiştim.  Omuzlarımdan tuttu, kurumuş bir yaprağın rengini andıran gözlerini gözlerime dikti, derin derin baktı önce.  O an öyle heybetli bir hal almıştı ki bu bende korku yerine, gurur uyandırmıştı.

-Niçin doğruyu söylemiyorsun, dedi

Şaşırmıştım, oysa rolümü çok iyi yaptığımı düşünüyordum. Nasıl da anlamıştı.

-Bak Nadia ben senin annenim, bir vazo için canını yakmam. Doğruyu söylememen beni çok üzdü. Gerçek canını yaksa dahi ondan kaçma, her ne olursa olsun kaçma.

Ehemmiyetli bir şey söyleyeceği belliydi, daha bir dik ve asil duruşuyla büyülüyordu beni.  Sesinin tonunu biraz daha yükselterek, şu sözleri ilave etti:

-Biliyor musun Nadia çok sevdiğim yazar, Ambose BİERCE’nin bir sözü var “Bir insanın hayatta yiyebileceği en büyük çelme, kendi yalanın ayağına dolaşmasıdır.”Bunu hiçbir zaman unutma sevgili kızım.

Ne dediğini anlamadığım halde başımla onaylamıştım. Çok doğru bir şey söylüyordu biliyordum. Bu sözü ardına onurlu bir tebessüm bırakmıştı dudağımda.

                                                               *

Geçimimizi sağlamak için büyük annemden kalan yüzüğünü satmıştı, iyi para etmişti, epeyce geçinmiştik. Fakat gün geçtikçe yadigar para bitiyor, yediğimiz şeyler azalıyor, bazı günler aç bile yatıyorduk. Çoğu zaman bize bahşedilen bu sefil hayat için tanrıya isyan ediyor ve dudaklarından eksik etmediği sigarasını daima tüttürüyordu.

                                                                *

O gün kendi kendime uyanmıştım. Annemin o tatlı tatlı uyandırmalarına alışık olduğumdan, şaşırmıştım. Rüya mı görüyordum? Gözlerimi kuvvetlice ovuşturdum, bir kez daha baktım etrafıma, bir kez daha… Evet yoktu. Öyle sevinç kaplamıştı ki içimi. Annemden erken uyanmıştım, bu sefer ben onu uyandıracaktım. Annemin aksine saçlarım sarı ve kıvırcıktı. Gözlerim ise iri ve yeşildi. Annemin gözünde babama benziyordum ama bunu asla kabul etmiyor, tersini iddia ediyor, öyle olmasını istiyordum.  Dağınık saçlarıma, çapaklı gözlerime, kıçımın arasına kaçmış geceliğime aldırmadan, dünyanın en güzel öpücüğünü konduracağımın hayali ile fırladım yataktan. Çıplak ayaklarımın yere değmesiyle bir ürperti kapladı içimi, umursamadım. Koştum anneme, derin bir nefes aldım önce, zihnim bana oyun oynuyordu, ben anneydim, o çocuk. Nihayet bir anne edasıyla girdim odaya. Yatağında göremediğim annemin, sallanan ayaklarını gördüm, yavaş yavaş yukarı çıktı gözlerim. Ah Tanrım rüzgar estikçe hafızam tazeleniyor, o anları ilk günkü gibi hatırlıyordum. Tazelen hafızam yüreğime inanılmaz acılar veriyor. Annemdi bu, tavanda asılı; sarı, siyah çizgileri olan bir ipti boynundaki. O güzel boynu, teni bu lanet ipin hışmına uğramıştı, mosmordu… Beyaz geceliği üstündeydi, yüzünde acı bir tebessüm vardı, çektiği acıların zaferiydi bu. Bir çaput gibi sallanan ayakları, buz gibiydi. Tıpkı bir bardak gibi cansız bedeni karşımdaydı, ne yapacağımı bilmez haldeydim. Ne olduğunu anladığım an ağlamaya başladım, ben de o an gözyaşlarımda boğulmak istedim. Kendime geldiğimde, yatağın kenarında, oldukça eski olan komodinin üstündeki, parçaları birleştirilmiş kırık bir vazoya ilişti gözlerim, hemen altında bir not: “Bir insanın hayatta yiyebileceği en büyük çelme, kendi yalanın ayağına dolaşmasıdır.” Ben gerçek kalamadım…  Seni seviyorum bunu hiçbir zaman unutma. Sevgili kızım Nadia.

Keşke o vazoyu kırdığım gün canımı yaksaydın anne, o günü unuturdum bu günü asla unutmayacağım, dediğimi hatırlıyorum en son…

                                                                 *

Yanağım konan kelebek, uyandırdı beni geçmişimden, tıpkı annem gibi. Belki de oydu, demek isterdim ki: Babam bizi yalnız bırakmıştı, şimdi ise senin bıraktığın yalnızlıkla yaşıyorum.

Her gece yatağıma sabahın hayaliyle giriyorum. İçimde anlamını bilmediğim yığınla duygunun arasından bir tanesini dahi çıkarıp tanımlayabilsem o zaman şu sarı lekeleriyle, gıcırtısının buluştuğu o rahatsız döşeğimde güzel bir uyku çekeceğim. Döşeğimin rahatsızlığıyla buluşan alacalı duygularım bende uyku falan bırakmadı. Bu sabah da gözlerimin altındaki mor sümbüllerle uyandım (böyle söyleyerek rahatlatmaya çalışıyorum kendimi) saçımı yıllar önce aldığım; lastikli, kadifeli, pembe bir tokayla topluyorum. Bu saç modelim de üstümdeki tek renk olan tokam gibi hiç değişmedi. Düğüne mi gidiyorum sonuçta, el ‘âlemin evini temizlemeye gidiyorum. El âlem dediğim; üç yıldır her gün evini pirüpak ettiğim, kendime pişirmediğim yemekleri ona pişirdiğim, ne işle meşgul olduğunu henüz bilmediğim, az konuşan, gizemli, kibar bir adam. Kendimi fark ettiğim zamanlarda onu da fark ettim. Gizemi ve kibarlığı beni meraka saldı. Artık attığı her adım dikkatimden kaçmıyordu. Nasıl yürüyor, nasıl konuşuyor, nasıl bakıyor bunların hepsini kazıdığım beynimde enine boyuna inceliyordum. Bana oldukça kibar davranıyor, bir an sefaletin içinden geldiğim yoksulluğumu unutturuyor, saraydaki bir prenses gibi hissettiriyordu. Ben de rolümü çok iyi yapıyor, tam da bir prenses gibi davranıyordum. Tabii o evin içinde kalıyordu bu hallerim. Sanırım hallerim, hallere göre değişiyordu. Evi temizleyip, yemekler pişirmesem kendimi daha da kaptırırdım rolüme herhalde. İşte bunlar, aklı bir karış havada Leyla olmaktan kurtarıyor, şöyle bir silkelenip kendime gelmemi sağlıyordu.

                                                               *

Sabah erkenden gittiğim için kapıyı yavaşça açıp onu uyandırmak istemiyorum. Uyandığında güzel bir kahvaltı görmeyi hak ediyor. Onun için alelacele mutfağa girip işe koyuluyorum. Mutfağın geniş pervazlı penceresinden güneş vuruyor, hiç böylesini görmemiştim, hissediyordum. O anda pencereye vuran güneşin, çiçeklere kana kana su içirmeye çalıştığını anlayınca sürahiyi kaptığım gibi ağzına kadar doldurup tek tek şefkatle suladım. Sulanan çiçekler her bir damlası için teşekkür edercesine güne açıldılar.

Masanın üstünü şenlendirmek için sofrayı serdim, beyefendinin en sevdiği şekilde pişirdiğim yumurtasını, kiraz reçelini, bir dilim peynir, bir dilim ekmek ve iki üç tane zeytinle sofrayı tamamladım. Yanına güzel bir çay demlemeyi de unutmadım. Ah, bana kalsa neler hazırlardım da böyle seviyordu kendisi, aksi bir şey yaptığımda yüzü başka bir hâl alıyordu. O ifadeyi görmemek için ne dediyse harfiyen uyguluyordum. Merdivenlerden tıkırtıların geldiğini duyunca sofrayı son kez gözden geçirdim, her şey tastamamdı. Kağnı gibi yürüyordu,  hiçbir şey için acele etmediği günlerden biriydi yine, zaten bir kez olsun bile o halini görmemiştim. Her zaman ki gibi, grand tuvalet masanın baş köşesine oturdu. Kısık sesiyle ‘günaydın’ dedi. Gözlüklerinin üstüne düşen bir tutam saçlarını aynı yavaşlığıyla geriye doğru savurdu. Her hareketinde sürdüğü güzel kokular mutfağın içine yayılıyordu. Kahvaltısını keyifle yapıyordu; çatalıyla peynirin ucundan azıcık kesiyor, ekmeğinden bir çimdik koparıp öyle atıyordu ağzına. Yavaşça kaldırdığı bardağından içtiği çayıyla yediklerini yumuşatıyordu. Gözümün ucuyla her yaptığını izlerken ağzından tek kelime bile çıkmıyordu. Dedim ya, gizemliydi. Nihayet bitirdiği kahvaltısının ardından, teşekkür edip sıcak bir gülümseme fırlattı, evet ellerime sağlıktı. Elini yüzüne koyup düşünmeye başlayınca içimi bir korku kapladı, normalde kahvaltısını bitirdiği gibi evden çıkardı. Bir müddet böyle durduktan sonra ‘sana bir görev vereceğim’ dedi. Eyvah! Dedim içimden nedense, bu görev beni ürkütmüştü. Benimle gel deyince, ellerimde kalan bulaşık sularını eteğimle kurutarak peşine takıldım. Birlikte üst kata çıktık, yıllardır kilitli olan odanın kapısında durup cebinden anahtarı çıkardı, o anahtarla kapıyı yavaşça açtı. Kapının açılmasıyla ağzıma giren toz bulutları kısacık bir öksürmeme neden oldu. Gözlerim kocaman açılmıştı, o an aynada kendimi görebilseydim gözlerimin, kırmızı başlıklı kızın babaannesinin kadar kocaman olduğunu görebilirdim. Karşımda devasa bir kütüphane vardı. Rafların üstleri yırtıcı hayvan postları, içi doldurulmuş kuşlar, kapının solunda kalan pencereye doğru masa, üstünde kuru kafalar. Ne ilginç bir ortamdı böyle. Bu gizemli kibar adama merakım daha da arttı o an. Kısa bir sessizliğin ardından:

-Burayı düzenlemeni ve kitapların tozlarını almanı istiyorum. Bunları yaparken özen gösterirsen sevinirim, hepsi benim için çok kıymetli. Bundan sonra her gün buraya da el atarsın.

Emredersiniz deyip başımı öne doğru salladım. Bu konuşmanın ardından odadan çıkarak beni bu ilginç ortamla baş başa bıraktı. Kitaplardan birini elime aldım sonra, hepsi tek tek ellerimden, gözlerimden geçti. O günden sonra başladı her şey, okudukça merakım ikiye katlanıyordu, bir tek kişiye değildi bu merak, içinde bulunduğum her şeye karşıydı. Giden tek şey ise içimdeki toz bulutuydu.

Üniversiteden arkadaşlarıyla toplanmalarının yirminci yılıydı. Masada kahkahalar, dedikodular, heberler bir saniye bile eksikliğini göstermiyordu. Herkesin onca yıla sığdırdığı hikayesi bir günde buluşunca, kelimeler birbiriyle dans ediyordu. Şimdi sıra yılın geleneğindeydi, her yıl masada vücut bulan o soru çarpıp duruyordu dillere. Kimisi soru karşısında heyecanla cevap verip, coşkuyla anlatırken, kimisi de hayatın boşvermişliğine kapılıp gidiyordu. Masanın geleneği haline gelen 'Bu sene hayaliniz ne' sorusu, bi anda yüz ifadelerinde değişiklik yaratıp, ciddiyetle cevaplanıyordu. Ki öyle de olmalıydı, bu sorunun kutsallığı üzürene yeminler bile edilmişti, hayalini el uzatabilecek eller bile aranıyordu. Herkes sorusunu cevaplarken Beyaz'ın kafası, dumanlı dumanlı esiyordu, hemen bir hayal uydurmalıydı. Hayalini masaya koyacak kadar cesareti yoktu çünkü. Şu parçalı bulutların içinden süzülüp güneşe dokunmayı, gökyüzünde yıldızların üzerine yağmur gibi yağmasını beklemeyi, tüm gezegenlerin gökyüzünde toplanıp rengarenk ışıklar saçmasını istemeyi kime nasıl anlatabilirdi ki. Bir resim gibi canlanırken kafasında hayali, sıra ona gelmişti. Hayal uydurmaya çalışırken bile o çok sevgili hayalini düşünüyordu. Anlatsa hepsi birden gülmezler miydi, kaç yaşında kadınsın büyü artık demezler miydi, ya da belki dalga geçtiğini düşünürlerdi. Tüm bunlar kafasının içinde çalkalanırken: 'Kaç zamandır terfi etmek istiyordum, yakında olacak gibi' diyiverdi. Masadakiler büyük bir coşkuyla karşıladı, hayal olmayan hayali.

Şevin SEMİZ

Fotoğraf: Gülbeyaz

Büyük gemiler, küçük tekneleri doğurmuyor muydu zaten. Ne diye büyük gemiler bu kadar değerliydi, ne diye küçük tekneler hor görülüyordu, düşün düşün kafayı yiyecekti Hanzade, bir küçük tekne için bu kadar düşünmek fazla değil miydi hem?
Kıyıya çekilmiş gelen geçenleri izliyordu, balıkların daveti boşaydı, onu denize çekecek bir güç lazımdı. İnsan diyorlardı adına, değişik halleri vardı onların, bazen çok öfkeli olabiliyorken bazen o kadar mutlu oluyorlardı ki, anlam vermeye aklı ermiyordu. Onlar isterse o da mutlu olabilirdi. Sesini çıkarabilse, ah çıkarabilse, neler söyleyecekti şu insan denen varlıklara. Niçin onu kıyıda bir başına bıraktıklarını haykıracaktı. Onu sadece doğa anlıyordu, ne istediğini biliyordu ama onu denize kavuşturacak güce sahip değildi. Onu anlamayan, hayaline kavuşturabilecek tek varlık şu insanoğluydu. Hanzade karşıki dağlara derdini açtıkça of çekiyordu dağlar, oflar denizin içini kabartıyordu, dalga dalga olup ancak birer ikişer damla Hanzade'ye ulaşıyordu. Hanzade bunu bildiği için her gün iç çektiriyordu karşıki dağlara, o hırpalanmış, zincirlenmiş bedenine birer damla su yağsın diye. Bazen de güneşe kızıyordu, bedenine yapışan  bir iki damla suyu çok görüp kuruttuğu için. Her küçük tekne onun gibi değildi tabii, bazı küçük teknelerin ufak da olsa şansı oluyordu denizin üstünde. Şimdi ise karşısında o küçük şanslı teknelereden biri geçiyordu Hanzade'yi selamlayarak. Yine böyle derdini anlatırken karşıdaki yeşili yemyeşil yapan dağlara, miss kokulu denizine, birden bir kız yanaştı yanına. İnsanoğluydu bu da işte, Hanzade zarar görmekten korktuğu için titremeye başladı, dağlar ve deniz onun için endişeleniyordu. Ne zaman yanaşsa bir insanoğlu, ona zarar vermeden geçip gitmiyordu çünkü. Kız yanaştı Hanzade'ye, hırpalanmış, soyulmuş vücudunu tatlı tatlı okşamaya başladı, Hanzade gözyaşlarını denizle buluşturdu, dağlar kahkaha attıkça kuşlar uçuştu. Kız, onu niçin burada yalnız bıraktıklarını sordu. Ah bir konuşabilseydi, anlatabilseydi derdini, insanoğluydu o iletişimi hiç olmayan. Kız, çantasından değişik bir alet çıkarttı, kumların içine bata çıka Hanzade'den uzaklaşmaya başladı. Gözünü şu hayin güneş yakmış olmali ki kısık kısık bakıyordu Hanzade'ye. Kız, şu değişik aleti Hanzade'ye doğru uzattı: 'gülümse' çekiyorum' dedi. Hanzade ne dediğini anlamasa da hissetti, tatlı bir tebessümle hayatında ilk defa poz verdi.

Şevin SEMİZ

Fotoğraf: Şeyda YÜKSEL

ŞEVİN SEMİZ

Nefs

Dışarıda boğuk bir karanlık vardı, yağmur ha yağdı ha yağacak. Havada asılı gri bulutlar perdelere yansımış, oradan da içeri giriyordu. Odanın içi ışığa ihtiyaç duyulmayacak karanlıktaydı. Renkli mobilyalarla döşenmiş odanın penceresinin hemen önünde, karşılıklı durmuş iki tane tek kişilik koltuklar, Savaş için tam da düşünülecek yerdi. Karısını kapıdan yolladıktan hemen sonra salondaki, o düşünce koltuklarından birisine poposunu yerleştirdi. Sağ kolunu kaldırdı ve dirseğini dik bir şekilde koltuğun kenarına koydu, elini yumruk yaparak çenesine dayadı, öylece durdu, başparmağını gevşetti, çenesinin altına yaydı. Böyle yaparak düşüncelerini sabitlemeye çalışıyordu sanki. Bir an karısının bu yağmurda nasıl gideceğini düşündü, sonra bir parmak tozu iter gibi bu düşüncesini bir kenara itti. Asıl düşünmesi gereken şey başkaydı. Arkadaşının şu bahsettiği adam, söylediği sözler hâlâ aklındaydı: “seni alıp başka dünyalara götürüyor” demişti. Arkadaşının bunu anlatırken ki heyecanını getirdi gözünün önüne, anlık bir tebessüm etti. İşaret parmağıyla başparmağını aynı hizaya gelmeyecek şekilde birleştirdi “bir kereden ne olacak” diyerek düşüncelerinin sessizliğini bozdu. Kafasının içindeki sesler öyle çoktu ki, hemen yanında davul zurna çalsalar fark etmeyecekti. Kollarını bacaklarının üstüne koydu, buz gibi elleriyle bacaklarını tuttu bir anda, içi ürperdi. Başını yere eğerek bacaklarından çektiği ellerini kafasına koydu bu sefer. Sesleri susturmaya çalışır gibi sessizce nefes alıp veriyordu. Ne yapsa da o sesler bir türlü susmuyordu. Düşünceleri vücudunu da etkiliyordu, tüm vücudu parmak uçlarına kadar titriyordu. O seslerden birine kulak vermiş olacak ki, aniden ayağa kalktı, yanında duran küçük sehpanın; demir, paslı ayaklarına, serçe parmağını çarptı. Hissettiği acı yüzüne yansımıştı. Acıyla sıktığı yüzü, burnunda uzunlu kısalı, beş altı tane çizik oluşturmuştu. Çok sürmeyen acılardan biriydi bu, ayak parmak ucunu vurmak, üstecilik acısı kalbine de vurmuyordu. Keşke her acı böyle olsa dedi içinden, oysa acısız bir hayat düşünemiyordu. Onu düşündüremeyecek kadar acımasızdı hayat… Eliyle ağzını sıkı sıkıya kapamış, salonun bir ucundan diğerine gidip geliyordu. Bu hâli tıpkı, bebek bekleyen bir babayı andırıyordu fakat içindeki hâl başkaydı. Belki yirmi kere gidip geldi bu salonda; karısını düşündü, bugün gelmeyecekti, annesinde kalacaktı, öyle söylemişti. Düşüncelerinden başını kaldırıp, duvarda asılı duran saate baktı. Yelkovanla akrep birbirini kovalıyordu, geç kalmamalıyım dedi yine sessizliğini bozarak. Hızlıca evin, çıkış kapısına yöneldi, kapının yanında duran askılıktan montunu bulup üstüne geçirdi. Bir an önce dışarı çıkmak istiyordu. Derin bir nefes aldıktan sonra kapının kolunu tuttu; soğuktu, elleri de soğuktu. Dışarıda kalan ayakkabılarını giymek için eğildi. Her zaman kerata yardımıyla giydiği ayakkabılarını, bu sefer başparmağının yardımıyla giydi. Onu alıp kullanarak vakit kaybetmek istemiyordu. Koridorun hemen sağındaki metal kapılı asansöre yöneldi. Asansör altıncı kattaydı, o ise üçüncü katta, bu da bir vakit kaybıydı, merdivenleri kullanmak onu hızlandıracaktı. Hemen merdivenlere yönelerek hızlıca indi, aşağıya sanki ışınlanmış gibiydi. Dışarı çıktığında, bir oksijen tüpünden kurtulmuşçasına rahat nefes alabildiğini hissetti. Defalarca soluduğu hava toprak kokuyordu ve bu onun çok hoşuna gidiyordu. Başı yerde hızlı adımlarla ilerliyordu, yerde oluşan küçük su birikintisine gözü ilişti, rengârenk bir şeyler parıldıyordu. Kafasını kaldırıp gökyüzüne doğrulttu gözlerini, karanlıktan aydınlığa geçiş yapan bu gözler, ani bir kamaşma yaşadı. Tam da tahmin ettiği gibi, gökkuşağıydı suya vuran renkli ışıltı. Uzun bir müddet gözlerini ayırmadı ta ki sulanan gözlerinin isyan etmesine kadar. Bu bile yetmişti ona “doğa insanı nasıl da büyülüyor” dedi içinden ve ardından ona eşlik eden “yapma” sesini duydu. Yeniden kafasındaki o sesler birbirine girdi. Elini çenesine geçirerek düşünmeye başladı. Düşündü düşündü… İnsan kalabalığının çok olduğu bu kaldırımın ortasında tıpkı bir heykel gibi düşünüyordu, gelen geçen onun omuzlarına çarpıyordu fakat bunların hiçbirini hissetmiyordu. Kafasındaki bir sesi sessizce tekrarladı: “bir kereden bir şey olmaz” bunu dedikten hemen sonra kaldığı yerden yürümeye başladı, bu sefer daha da hızlıydı, belki izin verilse uçacak gibiydi. İrili ufaklı binaların olduğu dar sokaklardan geçiyor, milyon tane insanla yan yana yürüyordu. Satıcıların seslerini, müşterilerin pazarlıklarını, telefonla konuşan insanları, yolun ortasında sohbet edenleri, hiç birini duymuyordu, tüm dünyaya kulaklarını kapatmış gibiydi. Fakat bir his vardı ki içinde sanki herkes ona şüpheli bakıyor gibiydi. Bu suçluluk duygusu onun kafasını yerden kaldırmasına izin vermiyordu, ara sıra çarptığı insanların küfrünü bile duymuyordu. Sanki duyduğu, gördüğü her şey onu oracıkta ele verecekti. Aradığı adrese çok az kalmıştı ve sabrı gitgide azalıyordu, yürümüyor koşuyordu. Aniden durdu, aradığını bulmuştu. Kafasını kaldırdığında karşısında oldukça eski, yıkık dökük bir bina vardı. Kapısı gözükmeyecek kadar eski ve kirliydi. Kapının önüne geldiğinde yutkundu, boğazına kaçan tükürüğü onu birkaç dakika boyunca öksürttü. Nihayet son bulan öksürüğü biraz da olsa onu rahatlattı. Elleri buz gibi bir soğuğa maruz kalmışçasına zangır zangır titriyordu, titreyen ellerini duvara monte edilmiş düğmelerin üzerinde gezdirdi ve iki numara yazan düğmeye usulca bastı. Önce zil sesi duyuldu ardından bir titreşimle kapı açıldı. Binanın asansörü yoktu, yılan gibi kıvrımları olan merdivenlerin tırabzanlarını tuta tuta ikinci kata ulaştı. Kapı açıktı, kapının ardında onu bekleyen iri kıyımlı bir adam vardı. Hiç de samimi olmayan bir gülümsemeyle “hoş geldin” dedi. Hoş buldum diyerek içeri girdi. Kapıdan içeri adımını attığı andan sonrası ona şok etkisi yarattı. Gördükleri inanılmazdı, bu hiç de beklemediği bir şeydi. Sanki bir kütüphaneydi burası, neredeyse hiç boş duvar yoktu, hepsi çeşit çeşit kitaplarla doluydu. Kitapların orta yerinde ise; yumuşak, kahverengi, deri koltuklar vardı. Bu koltukların birinde; siyah takım elbiseli, kel, top sakalı olan, uzunca bir adam oturuyordu. Top sakalı kelliğini kapatan bir aksesuar gibi duruyordu. Bacak bacak üstüne atarak yayıldığı koltuğunda sigarasını içiyor ve bunu oldukça keyif alarak yapıyordu. Alaycı bir ses tonuyla “hoş geldin” dedi. Eliyle koltuğu işaret ederek oturmasını istedi. Savaş, emir alan bir robot gibi denileni yaptı. Birkaç dakika oluşan bu sessizliği bozan Savaş oldu. Sesi titreyerek:

-Buraya arkadaşımın tavsiyesiyle geldim

-Biliyorum adın Savaş olmalı, oldukça dakiksin diyerek sigarasından bir yudum daha aldı. Ona daha yakın olan Savaş, bu içtiğinin sigara olmadığını anladı. Adam, Savaş’ın tedirginliğini fark etti, bu ona daha da keyif veriyordu. Zayıf kişilikli insanlar onun için bulunmaz bir nimetti. Savaş’a rahat olmasını söyledi. Koltuğun köşesine ilişmiş olan Savaş adamın talimatıyla sırtını yasladı. Tek başına dumanı tüttüremeyen bu adam, hemen önündeki sehpaya doğru yöneldi. Üzerinde duran paketten bir duman çıkardı, Savaş’a uzattı ona eşlik etmesini söyledi. Önce reddetse de kurduğu hâkimiyete engel olamadı. Adamın yaktığı ateşle dumanı içine çekti, çektikçe keyfi yerine geldi, vücudu rahatladı. Tam istediği kıvama gelene kadar içmesine izin verdi. Kıvamı tutturan adam, Savaş’ın elinden dumanını kesti ve sordu:

-Ne istiyorsun?

-Bu işleri bırakalı çok oldu, sadece biraz keyif almak istiyorum. Fazlasını istemiyorum.

-Belli ki seviyorsun, bak hâlâ vazgeçmemişsin, ne diye kendini keyif aldığın şeyden mahrum ediyorsun.

-Karım hamile

-Çok daha iyi ya

-İyi olan ne?

Bunun ardından alaycı gülümsemesini yine attı, ayakta dikilen o iri kıyımlı adama, sert bir bakışla birlikte karşıyı göstererek bir el işareti yaptı. Adam bunu hemen anladı, raflara doğru yöneldi, rafın köşesinde görünmez bir yere dokundu ve hemen geri çekildi. Çekilmesiyle, kitap dolu raf kendi etrafında bir tur attı, tak diye durdu. Kitapları ardına bırakan rafta küçük küçük bölmeler vardı. Savaş şaşkınlıktan neredeyse küçük dilini yutacaktı. Adam ilk kez ayağa kalktı, raflara doğru ağır adımlarla ilerledi. Küçük bölmelerden bir tanesine elini daldırdı. Kahverengi minik bir kapsül çıkardı; saydamdı, içinde beyaz toz birikintisi vardı. Kapsül döndükçe içindeki toz tersine dönüyordu, tıpkı bir kum saati gibiydi fakat bu saat hızlıydı, hiç beklemiyordu. Adam sanki çok değerli bir elması tutuyormuş gibi, kapsülü iki parmağının arasına sıkıştırdı. Otuz iki dişiyle birden kahkahayı patlattı, bunu yaparken aldığı haz zirveye ulaşmıştı. Birdenbire dişlerini dudaklarının arkasına sakladı, ciddiydi. Tüm dikkatini Savaş’a vererek:

-Bu elimde gördüğün ölüyü diriltir. Etkisini sabaha kadar anlatsam bitmez ama sana şu kadarını söyleyeyim: Bu küçük hap sana geleceğini gösterir, neye uğradığını şaşırırsın.

Tüm bunları yaparken, alıcısının kanına işlemiş bir pazarlamacı edasıyla dudağının kenarına bir tebessüm iliştirdi. Savaş büyülenmiş gibiydi, sonunda söylediği şey hem saçma geliyor, hem de acaba mı dedirtiyordu. Ne kadar inanmak istemese de acaba demekten de alıkoyamıyordu kendini. İstemsizce iki dudağının arasına boşluğu yapıştırmıştı, adam bu boşluğu yakalamıştı bir kere. Boşlukları en güzel o fırsata çevirirdi. Ses tonu, sevdiği kıza açılan bir delikanlı gibi etkileyiciydi. Seçtiği kelimeler, kurduğu cümleler en can alıcı yerdendi. O anlattıkça Savaş’ın ağzının kenarından salyalar akıyordu, adam bu hali görünce sustu başardığını biliyordu, onu ikna etmek hiç de zor olmamıştı. Avını ağına alıp, bugünün kârını epeyce çıkarmıştı. İri kıyımlı bu adama yine bir işaret çaktı, o da hemen anladı, tıpkı diğerlerinde olduğu gibi, hiç konuşmadan anlaşan bu iki adam ezberden gidiyordu. Az sonra paketlediği hapları getirdi. Savaş’a doğru uzattı, tam paketi alacakken elinin tersiyle ittirdi.”Almıyorum vazgeçtim” diyerek ayağa fırladı, kapıya doğru yöneldi. Adam bu hareketi hiç beklemiyordu, son kozunu hemen kullanmalıydı, onu en hassas yerinden vurmalıydı, tam da o anda:

-Çok pişman olacaksın, sen gelmeden önce aynısını içtim. Şimdi etkisini gösteriyor, öyle gösteriyor ki senin doğacak oğlun çok işkenceler görecek çok. Vah ki vah hâline!

Bunu söylerken öyle emindi ki kendinden, sanki karşısında bir film açıkmış ve o filmi izliyormuş gibi rol kesiyordu, ağzını şapırdatarak yazık çok yazık diyordu. Cinsiyetini bilişi onu şaşırttı. Savaş en çok bundan etkilendi, adamın hâlleri ona anlamsız bir güven veriyordu. Bulanık kafası daha da bulandı, acaba mı diye diye geri döndü aniden. Cebinden paraları çıkardı; hızlıydı, vazgeçmemeliydi, bir an önce halletmeliydi. Cebinden çıkardığı paraları, iri kıyımlı adama uzattı ve elindeki paketi aynı hızlılıkla kendine doğru çekti. Adam zafer coşkusuyla: Hiç pişman olamayacaksın delikanlı, oğlun ve senin için mutlu son diyerek alaycı gülümsemesini son kez fırlattı. Savaş arkasına bile bakmadan çıktı bu eski binadan. Koşmaya başladı, bir şeylerden kaçıyormuşçasına, nereye gittiğini bilmeden koşuyordu. Onu ne çarptığı insanlar, ne de yediği küfürler durduruyordu. Karşısına çıkan maviliğe kadar koştu, onu ancak bu mavilik durdurabildi. Artık bu durduğu yerde oturmak istedi, şöyle bir göz gezdirdikten sonra güzel bir kayalık seçerek onun üstüne usulca oturdu. Dalga sesleriyle ruhunu dinlendirmeye çalışsa da kafasındaki seslere, uğultulara bir türlü engel olamadı. Adamın söyledikleri kafasının içinde bozuk plak gibi defalarca tekrarladı. Ortalığın bir an önce ıssızlaşmasını bekliyor ve bir an önce şu geleceği görmek istiyordu. Maviliğin derinliklerine daldı, gözleri sabitlendi, uzun bir süre izledi karşıyı. Öyle bir dalmıştı ki bir çocuğun “ağabey, su ister misin?” demesiyle daldığı yerden kendine geldi, su istemediği hâlde aldı. Yanında insan istemiyordu, herkesten uzak, sessizlik istiyordu. Nihayet istediği oldu, ortalık derin bir sessizliğe büründü. Kolundaki saate baktı, saat tam üçü gösteriyordu. Kapsülün içindeki toz gibi hızlıydı zaman. Tam zamanı diye düşündü, montunun iç cebine elini soktu, çok geçmeden aradığı paketi buldu. Matruşka gibi sarmalanmış paketin içinden kapsülü çıkardı. Parmaklarının arasına alıp bir hamlede ağzına götürdü. Yanındaki suya ilişti gözü, şişeyi alıp kapağını açtı, bir yudum içti. Öyle sıkı tutmuştu ki, sıktığı şişenin içindeki sular ağzının kenarından aktı geldi. Saatler geçtikçe başı dönüyordu. Gözünün önü bir açılıyor, bir kararıyordu. Kafası bir o yana bir bu yana gelip giderken, denizin üstünde bir şeyler görmeye başladı. Kısılan gözlerinin yuvalarını açmaya çalıştı, böyle yaparak gördüklerini netleştirmeye çalışıyordu. Netleşen görüntünün ne olduğunu birkaç dakikadan sonra anladı; üzerinde kırmızı bir tişört, altında lacivert bir şort, kahverengi ayakkabı ve kemeriyle birbirine uyumlu bir erkek çocuğu. Kaşları çatık, dudakları büzük, öfkeliydi. Yumruklarını sıkarak “beni kurtar baba” diyordu. Bunu defalarca tekrar ediyordu. Savaş artık duymak istemiyordu. Elleriyle kulaklarını tıkadı, başını eğdi gözlerini sıkı sıkıya yumdu fakat bastırmaya çalıştığı ses içindeydi. Ne yaptıysa ses gitmiyordu. Buradan uzaklaşırsa sesin gideceğini düşünerek oturduğu yerden kalktı. Yalpalıya yalpalıya yürümeye başladı. Kapsül bedenini ve ruhunu öyle yavaşlatmıştı ki saatler sonra evin yolunu buldu. Apartmanın kapısı açıktı; içeri girdi, girdiği anda yere düştü, başını merdivenin köşesine çarptı, küçük bir sıyrıkla başı kanamaya başladı, acısını duymuyordu. Duyduğu tek şey “beni kurtar baba” diye bağıran bir çocuk sesiydi. Düşe kalka evin kapısının önüne geldi, uyuşmuş bedeninde ellerini kullanmak onu zorlasa da anahtarı buldu, kapıyı açtı, kendini içeri atarak kapıyı büyük bir gümbürtüyle kapattı. Duyduğu ses hâlâ onunlaydı, peşini bırakmıyordu. Belli belirsiz çığlıklar atıp, kuş gibi kollarını çırpıyordu. “oğlumu kurtarmalıyım” diyerek evin içinde meczup gibi dolanıyordu. Uzaktan gelen sesle irkildi, sesin yönüne doğru gözlerini çevirdi, gelen karısıydı. Onun bu hâlini gören karısı ne olduğunu anlamak için önce bir süzdü, sonra koşarak yanına geldi. Ne oldu sana diye bağırdı, telaşlıydı, kocasının hâline bir anlam vermeye çalışıyordu. Savaş karısının omuzlarından tutup sert bir şekilde koltuğun üzerine fırlattı. Salondan çıkıp mutfağa doğru koştu. Gördüğü çekmecelerden ilk baştakini kendine doğru çekti, eliyle karıştırdı, ayıklayarak aradığı şeyi buldu. Siyah saplı keskin bir bıçağı tutuğu gibi eline alıp havaya kaldırdı. Kendisini şaşkınlıkla izleyen karısına doğru gitti. Homurdanarak “oğlumuzu kurtarmalıyım” dedi. Karısı ona yakalanmamak için koşmaya başladı, yetişip kolundan tutuğu karısını yere yatırdı. “Yapma” diye haykırırken sapladı bıçağı, soluğunu kesti. Havası sönen bir balon gibi, şiş karnı kan boşaldıkça sönmeye başladı. Elindeki bıçağı yere fırlattı, geriye doğru sürtünerek sırtını duvara yasladı. “Kurtardım!”diye diye sevinç nidaları attı. Göğsüne doğru çektiği dizlerinin ortasına kafasını gömdü, derin bir uykuya daldı. Kendine geldiğinde, küçük zifiri karanlık bir odanın içindeydi. Ne olduğunu anlayamadı, yaptığı hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Ama biz hatırlıyorduk: yenik düştüğü nefsiyle, bütün hayatını mahvetmişti.

Şevin SEMİZ