Kozmos adı verilen bir şirket kurulmuştu 2046 senesinin girişinde.  Düşünce gücünün ve beyin kontrolünün insan üzerinde olan etkilerini, ne kadar kontrol altında tutabildiğimizi görebilmek içindi. İnsan oğlunun yıllarca kaçtığı bir gerçekliği bulmak, kapasitemizi öğrenebilmek, insanın neden en üstün ırk olabildiğini tam anlamı ile anlayabilmek için kurulmuştu. Kuzgun diğer on denek ile  gözlerinde bulunan siyah kumaş parçaları eşliğinde bir odaya girdi. Önlerini göremedikleri için adının Mustafa olduğunu bildiği orta yaşlarda bir adam onlara yol gösteriyordu. En sonunda bir yere oturdular ve derin derin nefes almaya başladılar. Kimisi stres içerisinde kimisi ise heyecan içerisindeydi. Kuzgun ne olacağını bilmeden öylece oturuyordu, ne bir stres ne bir heyecan vardı içerisinde. Kendi kapasitesine inanmak istiyordu ama bilinci olabilecekleri algılamakta zorluk çekiyordu.

Mustafa Bey en sonunda ortamda bulunan sessizliğe bir son verdi. “Cesur davranmanız gerekecek.” Derin bir nefes aldı ve yüzlerce deneğe tekrar tekrar söylediği cümleleri yeniden yeni bir denek grubuna sarf etti. “Derin bir nefes alın ve nefesinizin zihninizde toplandığını hissetmeye çalışın.”

“Aldığınız her nefesin, her hücrenize güç verdiğini düşünecek ve zihninizde oluşacak olan görüntüye yardımcı olmasını sağlayacaksınız.” Diye devam etti sözüne.

“Sizin beyniniz, sizin kontrolünüz.”  Dedi ve sol elinde duran beyaz balonu bembeyaz odanın içerisine bıraktı. Balon aşağıya doğru inerken konuşmaya devam etmek adına boğazını temizledi. “Cesur davranmanız gerektiğini hatırlatmak isterim. Korkmadan denemeniz gerekiyor.” Diye sonlandırdı ve bir yudum su aldı bardağından.

Kuzgun duyduklarını sindirirken bir kere daha derin bir nefes aldı ve hayal etmesi gereken şeyi bulmakla uğraşmadı. Birkaç saniye ardından Mustafa Bey konuşmasına devam etti. “Kırmızı bir oda düşünün.” İki derin nefes sonrasında konuşmasına devam etti. “Bu kırmızı oda sizin zihniniz.”

Sağ eliyle alnında duran birkaç parça teri sildi ve konuşmasına döndü. “Şimdi ise içine beyaz bir balon yerleştirin. Bu ise sizin beyninizi potansiyeline ulaştırmanıza engel olan  her şey.” Bunu yüz kere hatırlatmak istemiyordu ama devam etti. “Cesur olmak zorunda olduğunuzu tekrar hatırlatıyorum.” Sesi nahif ve insanları rahatlatmaya yetecek kadar yumuşak çıkıyordu. “O balonu patlatmak sizin kapılarınızı açacak, zincirleriniz kırılacak ve nihayetinde özgür kalacaksınız.”

“Ancak bunu aranızdan herkes yapamayacak ve yapamayanlara elveda etmek zorunda kalacağız.” Şimdi denekleri zor kısım bekliyordu. Herkes sırayla gözünü açacak ve kırmızı odayı görmeye çalışacaklardı. İnsanların büyük bir çoğunluğu öncelikle beyaz odayı görüyor ve balonu seçemiyorlardı, çok az bir kısmı beyaz odayı gördükten sonra kırmızıya çevirebiliyordu. İşte şimdi Kuzgun stres olmuştu. Ne olacağını bilmiyordu ve henüz buradan gitmek istemiyordu. Kırmızı oda zihninde çoktan canlanmıştı bile. Eksik olanın cesareti olduğunu düşündü.

“Oturduğunuz yerin sağında iğneler var. Sırayla başlayın. Öncelikle Elfin.” Elfin göz bandını yavaşça çıkardı ve kırmızı oda karşısında şaşkınlığa uğradı. Ortada duran beyaz balona doğru gitti ve hızlıca patlatıp dışarı yöneldi. Yeni balonlar konuldu ve sırayla herkes yaptı. Kuzgundan önce duran üç kişi yapamayıp çıkış kapısına yönelmişlerdi.

“Yapabilirim.” Diye telkin etti kendini Kuzgun. Yapmak zorunda hissediyordu kendini, eğer yapamazsa kendi kapasitesini asla bilemeyecek ve bilinçaltı ile asla tanışamayacağını biliyordu. Kozmos onun için bir şanstı.

“Kuzgun.” Dedi Mustafa Bey sakin bir şekilde yeni balonu yere bırakırken. Kuzgun göz bandını çıkardı ve yanına bırakılmış uzun ince gümüş iğneyi alıp ayağa kalktı. Karşısında gördüğü görüntü beyaz idi. Gözlerini kırpıştırdı ve derin bir nefes aldı. Gözlerini sımsıkı yumduktan sonra derin bir nefes daha aldı ve gözlerine açtı. Yavaş bir şekilde kırmızıya boyanan odanın içerisinde yerde duran beyaz balon kendini belli etmişti. Beyaz balon gerçek miydi yoksa zihninde oluşturduğu bir görüntü mü? Gerçek olması gerekiyordu çünkü bütün balonun patlama seslerini duymuştu.

Kendi içerisinde ne yapması gerektiğini sorguladı. Kendini, o balonun patlaması sonucunda özgür kalacağına adapte etmişti ancak sadece kendinin değil şu ana kadar bastırdığı her şeyin de özgür kalacağının farkındaydı. Derin bir nefes aldı. Bunu yapması gerekiyordu. Bunu yapacak cesarete sahip olmak zorundaydı çünkü bütün hayatını omuzlarında duran geçmişin yükleri ile yaşayamazdı. Ona engel olan ve korku veren şey ise buydu zaten. O yükleri omzuna unutabilmek ve taşımaya alışmak için atmıştı ama şimdi tekrar önüne alıp bütün yükleri tek tek ayıklaması gerekecekti.

“Yapabilirsin.” Dedi kendine içinden. İğneyi baş ve işaret parmağının arasında döndürdü ve sıkıca kavradı. Balona yavaş yavaş yaklaştığı sırada içerisinde büyük bir korku yangını sönüyor yerini cesaretine bırakıyordu.

Balonun yanına geldiğinde duraksadı ve gözlerini kapatıp birkaç saniyesini orada geçirdi. Gözlerini açtığında hızlıca yere eğilip balonu patlattı. Balonun yankılanan sesi kulaklarını aşarken içindeki rahatlamayı tanımlayamıyordu bile.

“Tebrik ederim Kuzgun Bey. Sol taraftan çıkıp kartınızı alabilirsiniz. Bir sonraki seansta görüşmek üzere.” Dedi Mustafa Bey. Kuzgun sesin geldiği yere doğru döndüğünde kırmızı oda kaybolmuş yerine ilk başta gördüğü beyaz yer gelmişti. Başıyla Mustafa Bey’in tebrik dileğini kabul etti ve bahsi geçen yerden dışarıya çıktı. Kartını aldı ve evine gitmek için otobüs durağında beklemeye başladı. Kuzgun sakin, tek yaşayan bir beyefendiydi. Çok fazla tanıdığı insan yoktu ve bu ona huzur veriyordu. Geçmişini sevmez konuşmaktan hoşlanmazdı. Sıradan bir insan olmaktan memnundu ve bundan asla şikayetçi olmamıştı. Cesur bir adam değildi ve belki de hayatında yaptığı en cesurca şey geçmişini zihninde açmak olacaktı.

İnsanların büyük bir çoğunluğu için bu cesaret gerektiren bir şeydi. Yaşamak, düşünmek cesaret isteyen şeylerdi. Zihni yeniliklere açmak ve onu geliştirmek için fedakarlıklar yapmak cesaret gerektiren bir işti. Bugün birçok insan dünya üzerinde korkaklık yapmış olsa bile Kuzgun şirketten gülümseyerek çıkmıştı çünkü kendi bileğini bükmeyi başardığını biliyordu.

İşin en zor ve cesur olunması gerektiği kısımda buydu ya işte. Kendi bileğinizi büküp, kendinizi sürekli aşmanız gerekiyordu. Kulaklıklarını kulağına taktı ve şarkının bedenine, zihnine iyi gelmesine izin verdi. Otobüsten gelen konuşma seslerini kulaklığın ardından duyabiliyordu. Umursamadı ve bundan haz almaya çalıştı. Şimdiden oluşan değişimlerin farkında olabiliyordu. Belki psikolojik olarak belki de bu şekilde olması gerektiğinden böyle düşünüyor ve beyni buna odaklanıyordu. Mutlu olmaya.

Rahatlamış ve birazda yüklerinden kurtulmuş gibiydi. En azından şu an böyle hissediyordu ve bundan memnundu.

Zihin, düşünce, bilgi, evren ve bu tarz her şey çok karmaşık gelmişti her zaman Kuzgun’a. Her zaman kendini bu evrenden, bu düzenden dışlanmış hissederdi lâkin şimdi çok daha ait hissediyordu kendini. Bu düzenin olmasa bile bu evrenin bir parçasıydı ve orta boyutlarda beyaz bir balon evrenin onu kabul etmesi için bir sebep vermişti sanki. Gözlerini kapattı ve düşünmekten çekinmedi.

Bugün birkaç kişi daha ruhundaki prangalardan kurtulmuştu, bugün birkaç insan daha içlerindeki ışığı görmüş ve umutlarını tazelemişti. Bugün birkaç insan daha hayata tutunmak için sebep bulmuştu. Bunun verdiği küçük ama tatlı huzur ile uykuya daldı Kuzgun.

SAUDADE:

Günlerden Pazartesi idi. Hande uçağından indiğinde havayı içine çekti ve gözlerini etrafında gezdirdi. Kanada’nın kuzeyinde bulunan Saudade adasında gün batmak üzereydi. Hande bu ortalama büyüklüğe sahip adanın sahibinin kızıydı. Saudade adı verilen şirket babası Murat Bey’e aitti.

Adanın tam ortasında neredeyse altmış dönümlük bir alan yarım daire içerisinde kapatılmıştı. İçeriye girdiğiniz zaman sizi kocaman binaların, ormanlık alanların, göllerin, köprülerin olduğu modern ve küçük bir yaşam alanı bekliyordu. Saudade adasının kapalı havasına rağmen çemberin içerisinde oluşturulmuş olan simülasyon sayesinde günlük güneşlik bir hava yaşanıyordu içeride. Dış mekânda var olan, araştırma ekiplerinin ve kontrol panellerinin bulunduğu büyük binalarda gezdirdi gözlerini Hande.

A bloğundan yeni çıkmış olan Deniz Bey hızlı adımlarla Hande’nin yanına ulaşmıştı. İçerisinde bir endişe bulunuyordu. Her şeyin kusursuz bir şekilde hazırlanmış olması gerekiyordu, kusur çıkmasından tırsıyordu içinde.

“Hoş geldiniz.” Dedi merdiven basamaklarını inen Hande’ye karşı. Deniz kendi içinde bu kadından haz etmiyordu. İşin başında olmasaydı yüzüne bakacağı bir insan bile değildi ancak ekmek parasıydı ya işte, sesini çıkaramıyordu. Hande biraz bencil, kırk yaşlarına yaklaşmış bir kadındı, aynı zamanda mühendislik yapıyordu ve buranın tasarlanmasında büyük bir rol oynamıştı. Babasının yerini doldurmaya başladığından beri içerisinde var olan bencillik adeta harlanmış ve daha da çoğalmıştı. Bu yüzden genelde çalışanları tarafından sevilmezdi.

“Denekler geldi mi?” diye sordu Hande.

“Hepsinin hafızası temizlendi efendim. İçeri alındılar hepsi uyandırılmayı bekliyor.” Hande memnuniyetle başını salladı. “Güzel.” İnsanlar üzerinde uygulanan bir deney yapmak başta Deniz’e hoş gelmemiş olsa bile kendini bunun zararsız olduğuna inandırmak istemişti. Deneklerin simülasyon içerisinde geçirecekleri tam yüz günleri vardı. Yüz gün içerisinde deneklerin üzerinde ilaçlar denenecek ve zamanla oluşan etkileri gözlemlenecekti. Bunların hepsinin yanında yirmili yaşlarına yaklaşmış yaklaşık yüz insanın hayata sıfırdan başladıklarında neler yapacaklarını, ne gibi tepkiler göstereceklerini ve birbirleri ile uyum sağlayıp sağlayamayacaklarını da raporlayacaklardı.

Hande söze girmeden önce boğazını temizledi ve yanındaki görevlinin uzaklaşması için bir kaş hareketi yaptı. Görevli uzaklaşır uzaklaşmaz başını Deniz’e doğru çevirdi.

“Özel bir istekte bulunacağım ve bu aramızda kalacak.” Deniz şaşkınlık içerisinde başıyla onayladığını belli eden bir hareket yaptı. “İlaca olumsuz reaksiyon gösteren bütün denekleri öldüreceksin ve ardından raporuna da bu ölümün ilaç sebebiyle olduğunu yazacaksın.”

“Ama…”

“Ve bunların hepsinin yanında olurda herhangi bir denek sorun çıkarırsa sual etmeden öldür. Gerekirse yenisini getirtiriz. Benim düzenimi bozmaya cüret edecek her insanı ölü olarak istiyorum. Denizin dibine gömersiniz.”

Deniz nutku tutulmuş bir şekilde dinliyordu Hande Hanım’ı. Derin bir nefes aldı ve son sözlerinden sonra itiraz etmekten vazgeçerek başını iki yana olumlu anlamda salladı.

“Güzel, ben şimdi odama gidiyorum ortalıktan kaybolayım deme.” Deniz kafasını eğip bir kere daha sorgulamadan başıyla onayladı. Hande kumral saçlarını omuzlarından alıp arkasına attı ve B bloğa doğru ilerlemeye başladı. Deniz laboratuvara doğru ilerlerken içindeki sese hâkim olamıyordu. Yanlış bir şeyler oluyordu ve buna nasıl engel olacağını bilmiyordu. Bir insanın canını nasıl alabilirdi bir insan aklı varmıyordu. Bloğuna girdiğinde laboratuvara doğru ilerledi. İçeriden gelen yoğun telefon sesi susmak bilmiyordu.

“Alo?”

“Denekleri uyandırın.”

“Tamam efendi-“

Yüzüne kapanan telefon ile gözlerini devirdi Deniz. Laboratuvardan uyandırmak için gerekli olan malzemeleri aldı ve simülasyon alanına doğru ilerlemeye başladı. A blok ile simülasyon merkezinin arasında neredeyse beş yüz metre vardı. Hızlı adımlarla ilerlemeye başladı Deniz.

Hande odasına gelen eşyaları yerleştirmiş ardından da ofisine geçiş yapmış ve deneklerin uyandırılması için gereken emri vermişti. Kusur istemiyordu hiçbir şeyde. Bunun yanında kusur oluşturabilecek herhangi bir şey olursa ondan kurtulmak için her şeyi göze almıştı. Babasını gururlandıracak ve bu deneyden bir şekilde olumlu sonuç alacaktı öyle ya da böyle.

Milyarlar harcanan bu deneyden çoğu insanın haberi vardı ve buraya gelen insanların tamamı gönüllü olarak seçilmişti. Ancak bazı şeylerden sonradan haberleri olmuştu deneklerin. Hafızalarını kaybedeceklerinden habersiz gelen yüz insanın sorun çıkarması beklenirdi elbette. Kim böyle bir şey isterdi değil mi? Hande her iki denek için bir personel görevlendirmişti, bu sayede kargaşa ortamı engellenerek denekler simülasyon için hazır bir hale getirilmişti.

Simülasyon merkezine girdiğinde yorgunluğun verdiği his ile birlikte dizlerine koydu ellerini. Derin bir nefes aldı ve ardından dikleştirdi bedenini. İçeride duran görevliler gri üniformalarını giymişti. Üzerlerindeki Saudade yazısının parlaklığı göz kamaştırıyordu. İçerisi uzay mekiklerini andırıyordu, gri her yerin bolca teknoloji içerdiği bir yerdi. Merkezde kontrol panellerinin bazıları bulunuyordu. Daha kritik olanlar A bloğun üçüncü katında bulunmaktaydı.

“Devrim emir geldi, uyandırıyoruz.” Deniz bütün getirdiği malzemeleri gerekli yerlere yerleştirerek Devrim’in uyandırmak için gerekli şeyleri yapışındaki telaşı izledi.

“Uyanıyorlar.”

“Bu kadar hızlı mı?” dedi Deniz şaşkınlık içerisinde.

Beş dakika içerisinde bütün denekler uyanmıştı. Deneklerden bir tanesi olan Çağla yanında bulunan denek partneri Mert ile uyanmıştı. Her şeyden habersiz bir şekilde uyanmış olan diğer denekler gözlerini gölden ayıramıyorlardı.

“Neden buradayız.” Dedi deneklerden birisi olan Derya. Çağla sesini çıkarmadan görevli olarak düşündüğü kişinin göldeki deneklerin yanına gelişini izledi. “Merhaba arkadaşlar.” Dedi Deniz. Peşinden gelen diğer görevliler de durdular ve deneklerin kendilerine gelişlerini izledi.

“Hepinize eviniz gösterilecek. Görevlilerinizin adları ceplerinizdeki kâğıtlarda yazıyor. Görevliniz aynı kişiyse partnersiniz demektir.” Herkes ne olduğunu anlamadan tek tek ceplerindeki kâğıtlarda yazan yazıları okumaya başladılar. Sıra Çağla’ya geldiğinde “Deniz.” Dedi ve Deniz bir hışımla yanına gelip kâğıdı aldı elinden. Normal şartlarda kâğıtlardan hiçbirinde onun adının yazmıyor olması gerekiyordu. Sorgulamadı ve deneğin yanında durdu. Sıra Mert’e geldiğinde o da aynı ismi zikretti ağzında. Deniz diğerlerini beklemeden deneklerini aldı ve gölün birkaç metre ilerisinde olan kulübeye doğru ilerledi.

 “Burası sizin eviniz.” Dedi eliyle kulübeyi göstererek. “Çok güzelmiş.”

“Uyandığınızda elinizde bir bilgilendirme kâğıdı olması gerekiyordu.” Dedi Deniz çekingen bir ses tonuyla. Mert konuşmamakta ısrarcı davranıyordu.

“Burası neresi?” diye söze girdiği Çağla.

“Saudade.”

“Orası neresi.” Diye diretti.

“Kanada’ya ait pek bilinmeyen bir şehirdesiniz. Daha önce duyduğunuzu zannetmiyorum burası biraz küçük bir yer.” Dedi ve susması için tanrıya dua etti içerisinden.

“Peki.” Dedi Çağla kabullenircesine. Kafası hâlâ karışıktı Çağla’nın. Keza Mert’in de öyleydi.

“Benimle iletişime geçmek isterseniz şurada gördüğünüz kırmızı düğmeye basmanız yeterli. Kısa süre içerisinde gelirim.”

“Sen nerede kalıyorsun ki?” dedi Çağla. Deniz içinden lanet okuyordu Hande’ye. Bunu Deniz’i bilerek zora sokmak için yaptığını fark edebiliyordu. Derin bir nefes aldı. Zaten simülasyon içerisindeki insanların görevlileri de simülasyon içerisinde kalmak zorundaydı. Bu nedenle hem öldürme görevini hem de bu iki deneği salmıştı üzerine.

“A1 caddesinde bulunan 3. gökdelende. Sorun mu var?” dedi Deniz artık soru istemediğini belli edecek şekilde.

“Sorun yok.”  Dedi Mert uyarır bir halde Çağla’ya bakarken. Çağla homurdandı ve evin içerisinde gezinmeye başladı.

“Gökdelenler içerisindeki bir şehirde böyle küçük ve şirin bir kulübe çok garip, çok güzel.” Dedi Çağla.

“Bence de.” Dedi Mert başıyla destekleyerek kendini.

“Baksana bir buraya.” Dedi Çağla sesinin derinlerinden gelen bir heyecan içerisinde.

“Dışarı çıkalım mı? Gezer sonra geri geliriz. Hem yurtdışında böyle ufak şirin bir yere gelmişken görmeden geri dönmek olmaz değil mi?” Mert partnerinde olan ani duygu değişimlerine anlam veremiyor olsa bile umursamadan uyum sağlamaya çalıştı. Öğrendiği üzere burada kısa bir süreliğine duruyorlardı. Önemli olanın tadını çıkarmak olduğunu düşündüğü için olabildiğince ses çıkarmamaya çalışacaktı.

“Hande Hanım.”  Hande oturduğu sandalyeyi pencereden sesin geldiği yöne doğru çevirdi. Personellerden bir tanesi karşısında dikiliyordu.

“Dinliyorum.”  Hande tahammülsüzlük ile homurdandı. “Evet?”

“Deneklerin hepsi uyandı efendim. Sorunsuz bir şekilde hepsi konaklayacakları yerlere yerleştirildi. Görevliler denekleri ile tanıştı ve görevlilerde kendi evlerine yerleştiler. Sokaklardaki ve simülasyonun tepesindeki hareketli kameralar etkinleştirildi.”

“Tamamdır, çekilebilirsin.” Dedi Hande yüzüne yerleştirdiği zafer tebessümü ile.

Bu sırada Çağla ve Mert komşuları ile karşılaşmış ve tanışmışlardı. Merve, Burak, Kerem ve Sima yanlarında bulunan iki katlı evi paylaşıyorlardı. “Yarın ilk ilaç günü.” Dedi Sima.

“Nelerle karşılaşacağız bakalım. O bilgilendirme metni çok kafa karıştırıcıydı.” Dedi Merve bakışlarını Simanın üzerinden çektikten sonra.

Gün batışı simülasyon olsa bile insana huzur verecek cinstendi. Denekler bir adada olduklarını bilmeden huzur içerisinde yaşayıp gidiyorlardı. Kimsenin  bunu bozmaya niyeti yoktu şimdilik. İlk bir hafta ilaçlar düzenli bir şekilde verildi ve hiçbir denekte yan etki gösterilmedi. Girilen ikinci hafta belki de yarı yarıya indirecekti denek sayısını. Hepsinin vebali Deniz’in üzerinde olacaktı ve henüz buna hazır değildi. Günlerden pazartesi Çağla spor salonunda okçuluk konusunda kendisini iyiden iyiye geliştirmişti. Başını koşu bandında koşan Mert’e çevirdi.

“Bana mı bakıyorsun sen?” dedi Mert sırıtarak. “Hayır.” Dedi ve oku hedefe fırlattı.

“On ikiden vurduğuna göre kesinlikle bana bakıyordun. Şans işte.” Dedi ve kahkaha attı Mert.

“Kafana bir elma alda bakalım şans mı değil mi. Belki senin şansın vardır da kafandan vururum. Okunu hedeften aldıktan sonra tekrar nişan aldı.

“Peki bugünden itibaren gözlem haftamızın başlaması hakkında ne diyorsun?” dedi Mert.

“Her şey Cuma belli olacak. Ne yalan söyleyeyim şu ana kadar kimsenin ölmemesini bile şans olarak değerlendiriyorum.” Oku fırlattıktan sonra derin bir iç çekti.

“Burada bir hata var Mert.” Dedi Çağla.

“Ne gibi?” dedi merakla Mert. Şimdiye kadar Çağla’dan burası hakkında birçok teori dinlediği için şaşıracağı bir şey söylemesini umdu.

“Kimse sesini çıkarmıyor ama bir gariplik var işte. Örneğin geçen gün bir annem var olduğunu hatırladım ama ismini bilmiyorum.”

“Ya ben de bir sorun var ya da gerçekten bir hata var.” Dedi Çağla yayı bir kenara bırakıp.

“Ben annemin adını biliyorum. Senin annenin adı da mutlaka yazıyordur bilgi kağıdında.” Dedi Mert.

“Ne kâğıdı.”

“İkinci gün Deniz’in bıraktığı kâğıtlar. Kayıt kâğıtlarımız.”

“Peki, onu okumadan önce de biliyor muydun annenin adını?”  “Ya da annen hiç aklına geldi mi?” dedi Çağla birkaç adım daha Mert’e yaklaşırken.

Mert düşündü. Gerçekten de anne adını okuyana kadar aklında hiçbir şey canlanmamıştı. Normal şartlarda annesine düşkün birisi olduğunu biliyordu ama gözlerini burada açar açmaz düşünebildiği tek şey hiçlikti. Zihni pırıl pırıl sanki yeniden yaratılmış gibiydi. Bu yüzden ne düşünmeye zorlamıştı kendini ne de sorgulamaya. Deneklerin haberi olmadan onları uysallaştırmak için ayrı bir ilaç hazırlanmış ve uyandırılmadan kısa bir süre önce kanlarına enjekte edilmişti. Zihni yumuşatıp düşünmelerini önleyecek güzel bir formüldü bu.

Hande, elinde tuttuğu kâğıtları masaya koydu.

“Sima denilen kızın sonuçları olumsuz gözüküyor. Hastalığında hiçbir gelişme yok tam tersine kız gittikçe kötüleşiyor.”  Dedi Deniz’e dönerek. Deniz irkildi. Bunun sonunun ne olabileceğini düşünmek bile istemiyordu.

“Birkaç gün daha beklememiz gerekmez mi efendim?” dedi çekingen bir ses tonuyla.

“Tanrı aşkına söyler misin neyi bekleyeceğiz? Daha da rezil bir hal alacak ve belki de bulaştırıcı olacak hastalık. Buna göz yumamam. Katiyen olmaz böyle bir şeyi kabul edemem. Bulaşıcı çıkacak herhangi bir şey sonumuzu getirir. Birçok şeyi bu deneye bağladım ben. Sana söylediğimi yapacaksın Deniz. O kızın sabaha kadar infaz edilmesini istiyorum. Derhal!” dedi Hande sinirlerine hâkim olamadığı bariz bir şekilde belli iken. Derin bir iç çekti. Olumsuz hiçbir şeye yer yoktu o simülasyon içerisinde. Olumsuzluk demek başarısızlığa yakın olmak demekti ve buna asla izin vermeyecekti. Sinirle soludu ve başını ne yapacağını düşünen, çaresizce çare arayan Deniz’e çevirdi.

“Ne duruyordun sen burada hala! Çekil git de görevini yap.” Deniz odadan çıktıktan sonra ellerini hafiften beyazlarının olduğu saçlarında gezdirdi. Çalışan insanlardan nefret ediyordu içinden. Hepsi emir almaya muhtaçtı ve bu durum onu çileden çıkarıyordu.

Deniz endişesini belli etmemeye çalışarak simülasyon merkezine giriş yaptı. “Beni içeri alın.” Dedi ve görevliler hemen Deniz’i içeriye girmeye uygun bir şekilde hazırladılar. Öncelikle gri üniformasını giydirdiler ve ardından içerideki mekanizmaları rahatlıkla görebileceği bir gözlük yerleştirdiler. Deniz içeriye girdiğinde yanında hiçbir silah bulunmuyordu. Bu nedenle sessiz bir şekilde bitirmeliydi bu işi. Tek başına halledecek olması onu daha da panikletiyordu. Öncelikle Simanın konakladığı yere gitti Deniz kendini sakinleştirmeye çalışırken.

Sima bahçede oturuyor elindeki dergiyi inceliyordu. Deniz kimsenin duymayacağına emin olduktan sonra kızcağıza seslenip yanına çağırdı.

“Senin sorumlun ile bir sorun yaşadığını duydum Sima. Biliyor musun bilmiyorum ama ben görevlilerden sorumlu kişiyim. Bu yüzden seninle bu konu hakkında konuşmamız lazım. Lütfen benimle birlikte gelir misin?” dedi ve yürümeye başladılar birlikte. Ormanın içerisine iyice girmişlerdi ki Deniz durdu.

“Sorunlu insanlara aramızda yer yok ne yazık ki.” Dedi ama farkında olmasa bile sesi titriyordu. Kız Deniz’e göre çok kısa kalıyordu. Kahverengi gözlerini kızın mavi gözlerine dikti ve son kez baktığını bilerek baktı. Elini kızın ağzını ve burnunu kapatacak şekilde yüzüne götürdü. Sima şaşkınlıkla gözlerini açtı. Her yanını korku sarmıştı. Çığlık atmayı denedi ama ağzını saran elden dolayı sesi çıkmıyordu bile. Deniz gözleri dolu bir şekilde konuştu.

“Özür dilerim.” Dedi.

“Çok özür dilerim.” Kızı yere düşürdükten sonra başını sert kayalığa çarptırdı. Yaptığı şeyin farkına vardıktan sonra elini çekti hızlıca. Kızı kollarından tuttu ve simülasyonun içinde kimsenin rahatlıkla bulamayacağı bir yere bıraktı. Elleri titriyordu. Kendine lanet etti. Tekrar tekrar kendine ne yaptığını soruyordu.

“Bir insanı nasıl öldürdüm ben!” dedi.

“Nasıl?”

Şok olmuştu ve ne hissetmesi gerektiğini bilmiyordu, bilemiyordu. Kızın yüzü gözünün önünden gitmezken bu vicdanla nasıl yaşayacağını sorguladı. Nasıl göz yumacaktı ki vicdanı bu işe. Bilmiyordu. Kendinden bir seri katil oluşacaktı çok yakında. Eline, yakasına birçok insanın kanı bulaşacaktı ve bunu bilmek Deniz’i adeta içten içe çürütüyor, insaniyetini elinden alıyordu. Titreyen eline telefonunu aldı ve Hande’nin yanında çalışan personellerden bir tanesini aradı.

“Hande Hanım’a işinin hallolduğunu söyleyebilir misin?”

“Tamam, efendim.” Dedi karşıdaki ses. Telefonu kapattıktan sonra kızarmış gözlerini sıkıca kapatıp tekrar açtı. Bununla yaşamayı eninde sonunda öğrenmesi gerekecekti.

“Çağla.” Dedi Mert. Çağla mutfağın kapısını kapattıktan sonra Mert’e döndü. “Efendim.”

“Sanırım haklısın.”

“Bana haklı olduğumu mu söyledin?” Çağla sırıttı.

“Gözlerimi burada açtığımda sanki uyuşmuş gibiydim. Gerçekten ne olduğunu anlamak için çabalamadım bile. Fark ettiğim kadarıyla gerçekten annemi hatırlamıyordum, aklıma bile gelmemişti.” Sustu, derin bir nefes aldı ve konuşmaya devam etti.

“Buraya gelmeden öncesini de hatırlamadığımı fark ettim.” Dedi ve Çağla sırıtmasını gülmeye çevirdi.

“Biliyordum!” dedi ve Mert’in yanına oturdu. Gri yastığı kucağına aldıktan sonra konuşmaya başladı Çağla.

“Ben de aynı şeyleri yaşadım ama bir fark var.” Dedi Çağla. Mert şüpheyle çevirdi kafasını.

“Ben az bile olsa bir şeyler hatırlıyorum.” Mert merakla dinliyordu.

“Ne gibi şeyler?” dedi.

“Bir maket. Dünya maketi hatırlıyorum. Panelden yansımıştı ve etrafında birkaç tane yıldız, gezegen de vardı. Sonra maket dönmeye başlıyor ardından da yakınlaşıyordu ama daha fazla detay hatırlamıyorum.” Dedi Çağla.

“Sen söyleyince kafamda canlandı bir şeyler ama ne bilmiyorum.” Dedi Mert. “Biz hep birlikte miydik buraya gelene kadar. Acaba partnerim hep sen miydin?” dedi Çağla kolunu koltuğa yaslayarak.

“Onu bilemem ama bundan sonra öyle olacağı kesin.” Dedi ve gülümsedi Mert.

“Çözmemiz gereken çok şey var gibi duruyor.” Dedi Çağla. Mert başıyla onu onayladı. Kapı çaldığında irkildi Çağla.

Mert bir koşuda kapıya ulaştıktan sonra karşısında Kerem’i görmeyi planlamıyordu. Telaşlı olan görüntüsü Mert’i endişelendirmişti.

“Selam Mert. Rahatsız ediyorum gece gece kusura bakmayın ama Sima yok. Çoktan evde olması gerekiyordu. Siz gördünüz mü hiç?” dedi bir çırpıda Kerem.

“Ne rahatsızlığı lafı olmaz. Bir dakika bekle, ben iki gündür görmedim ama belki Çağla görmüştür.

“Çağla, gelsene bir.” Diye seslendi içeriye Mert. İçine bir kurt düşmüştü.

“En son ne zaman Sima’yı gördün?” Çağla duraksadı.

“Bu sabah evden çıktığını gördüm.” Dedi sakince.

Mert kapının hemen yanında, beyaz duvarda duran kırmızı düğmeye bastı. “Deniz’i çağırdım. Siz de kendi görevlinizi çağırın eğer bilgileri yoksa aramaya çıkarız.” Dedi Mert.

Çağla Kerem’i içeriye davet ettikten sonra beklemeye başladılar. Bu sırada Deniz çağrıyı aldıktan hemen sonra yola koyulmuştu. Bu çağrının Sima ile ilgili olacak olması her ne kadar onu telaşlandırsa bile soğukkanlılığını korumaya devam etmesi gerekiyordu. Her ne kadar profesyonel davranırsa o kadar iyi olurdu kendisi için. Birkaç dakika içerisinde yanlarına varmıştı. Evin açık kapısından içeriye girdiğinde iki denekten fazlası toplanmıştı içeride. Görevlilerden Melis’te buradaydı.

“Sorun nedir?” dedi Deniz.

“Sima yok.” Dedi Mert. Deniz elinden geldiğince renginin atmaması için uğraştı. Midesinde beliren ani mide bulantısına ses vermedi.

“Melis sana haber vermeni söylememiş miydim?” dedi Deniz. Melis başıyla olumsuz cevap verirken Deniz terlemeye başlamıştı.

“Neyi?” dedi Kerem oturduğu yerden kalkarak.

“Sima evine gönderildi bu akşam. İlaçlar etki etmedi tedavisini görmesi için hastaneye gönderdik.” Dedi Deniz sesini kontrol altına alarak.

“İyi mi peki?” dedi Çağla. Deniz başıyla olumlu anlamda işaretler yaptı. Kerem içine gelen rahatlama ile derin bir nefes bıraktı ve koltuğa geri oturdu.

“Dağılabiliriz arkadaşlar. Sorun yok.” Dedi ve evden apar topar çıktı Deniz.

Günler günleri kovalamaya devam ettiğinde cuma günü çoktan gelmiş geçmişti. Çağla ve Mert giden insan sayısının fazla olmasının üstüne ilaç gününün sabahında keşif yapmaya çıkmışlardı. Evlerinin arka bahçesinden çıkıp dümdüz yürümüşlerdi. Bir ara Çağla yorulduğu için mızmızlanıp Mert’i sinir etmişti ve ormanın içerisinde herhangi bir ağacın dibine oturmuşlardı. Biraz soluklandıktan sonra işlerine, yürümeye, geri dönmüşlerdi.

“Baksana bir Mert.” Dedi Çağla dehşet dolu sesiyle.

“Bu kurumuş leke kan lekesi mi bana mı öyle geliyor.” Mert önüne dönüp birkaç adım ile taşa yaklaştı. “Bu…” dedi biraz daha yaklaşarak.

“Kan sanırım.”  Dedi Mert. İkisinin de aniden beti benzi attı. Derin bir nefes aldı Çağla.

“Kimin kanı acaba?” dedi Çağla.

“İlerlemeye devam edelim.” Diye çekiştirdi Çağla’yı Mert.

Bu sırada Hande ilaçların ikinci haftasının verdiği heyecan ile ölen kişilerin sayısının az olmasının zevkini çıkarıyordu. Şu ana kadar sadece 4 denekten olumsuz sonuç alınmıştı. Her ne kadar bu sayı onu rahatsız etse bile bu haftadan sonra daha fazla olacağını düşünmüyordu. Odasından dışarıya çıktı ve derin bir nefes alıp verdi. Simülasyon merkezine doğru hızlı adımlarla ilerliyordu. İçeri girdiğinde herkes duraksadı. Bazıları işlerine devam ederken diğerleri Hande’nin kaş hareketi üzerine onu hazırlamaya başlamışlardı.

Deniz Hande’yi karşılamak için simülasyon girişinde bekliyordu. Hande Hanım hızlı bir şekilde hazırlandıktan sonra içeriye alındı.

“Merhaba Deniz.” Dedi en samimiyetsiz hali ile. Deniz’in yüzünde mimik oynamadı. “Merhaba efendim.” Demekle yetindi sadece.

“İlaç işleri nasıl gidiyor. İkinci haftanın ilk ilaçları içildi mi?” cevabını bildiği soruları soruyordu sırf konuşabilmek adına. Deniz homurdandı ve başını olumlu anlamda aşağı yukarı salladı.

“Sabah saatlerinde herkes kahvaltısıyla birlikte içti. Eksik yok.” Dedi Deniz ve ardından şehrin göbeğine doğru ilerlemeye başladılar.

“Lütfen ilaçlarını almadığını söyle. Bu sersemliğini başka neye bağlayabilirim bilmiyorum çünkü.” Dedi Mert Çağla’yı düştüğü yerden kaldırırken.

“Lavabodan aşağıya döktük ya.” Dedi Çağla. Mert kıkırdadı ve Çağla’yı kaldırdı.

Hava günlük güneşlikti. Hava durumlarını simülasyonda kontrol eden panelin görevlisi Yusuf Bey kahvesini yanlışlıkla kontrol paneline döktü. Aceleyle döktüğü yeri silse bile Çağla ve Mert’in gözünden yaşananlar kaçmamıştı. Günlük güneşlik havada birden bulutlar çıkmış, birkaç parça damla su yüzlerine düşmüş ve ardından eski haline geri dönmüştü. Çağla şaşkınlığıyla birlikte Mert’e döndü.

“Gördün mü?” dediler ikisi birlikte aynı anda.

“Evet.” Diye de cevapladılar birlikte. “Sanki kontrol edilir gibi değil miydi?” dedi Çağla yolda yürümeye devam ederken. Havaya bakarak yürümeye devam ederken Çağla tekrar takılıp düştü.

“Bir düşmeden yürü be.” Dedi Mert.

Çağla şok içerisinde takılıp düştüğü şeye bakıyordu. Rengi gitmiş bir beden kanlar içerisinde yatıyordu. Çağla korku içerisinde kendini geri geri ittirirken kafasını bir şeye daha çarptı. Arkasını döndüğü zaman karşılaştığı duvar benzeri şey ile bütün hafızası yerine gelmişti.

“Ceset var.” Dedi Mert.

“Sima’nın cesedi var burada Çağla.” Diye devam etti sözüne.

“Biz bir simülasyondayız Mert. Burası Kanada’nın bilinmeyen küçük bir şehri değil.”

“Ceset.” Dedi Çağla o tarafa doğru dönerek. “Burada bir tane değil tam dört tane var ondan Mert.” Şoka uğramış olmasına rağmen yüzünde mimik oynatmadı Çağla. Mert ise hâlâ idrak etmeye çalışıyordu haliyle.

“Yani şimdi ilaçlara olumsuz tepki veren insanları evlerine tedaviye yollamıyorlar mıydı?” dedi Mert.

“Hayır, tam tersine öldürüyorlardı Mert!” Mert gözlerini Çağlaya sabitledi.

“Bir şekilde buradan çıkmamız lazım ve derhal buradan uzaklaşmalıyız. Eğer gördüğümüzden ve bildiğimizden şüphelenirlerse sonunda varacağımız yer burası olur.” Dedi Mert Çağla’yı geldikleri yöne doğru çekerken. “Eve gideriz. İyice düşünür taşınır, biraz gözlemler sonra bir plan kurarız. Çağla! Kendine gel dönmemiz lazım.” Çağla başını iki yana salladıktan sonra derin bir nefes aldı ve koşar adımla evin yolunu tuttular.

Hande hızlı ve sert adımlarla A bloğun yolunu tutmuştu. Sinirle burnundan soluyarak içeriye girdi. “Nerede o akılsız? Çabuk buraya getirin!” a bloktaki küçük ofisine geçerken içinden küfürler savuruyordu. Ne kadar sorumsuzca bir hareketti böyle! Görev başında değil bir şey içerek, nefes almadan çalışmaları gerekirken şu hallere nasıl geldiklerini düşünüyordu. Sorumsuz insanların hepsinden nefret ediyordu. Hem para alıyor hem de hata yapıyordu üstüne üstlük!

“Efendim.” Diye içeriye girdi Deniz yanında Yusuf ile.

“Bu mu o sorumsuz?” dedi Hande daha yeni oturduğu koltuktan hızlıca kalkarken.

“Evet efendim.” Dedi Deniz Yusuf’u öne doğru ittirirken.

“Kusursa bakmayın lütfen. Nasıl olduğunu anlayamadım bile. Çok az döküldü sorun olmaz diye düşünmüştüm. Hızlıca temizledim ama o sırada olan olmuş. Tekrar çok özür dilerim.” Dedi Yusuf büyük bir pişmanlık ile. Hande birkaç adım öne doğru geldi ve sağında duran masaya elini koyarak ritim tutmaya başladı.

“Deniz.” Dedi sakinliğini korumak adına derin bir nefes alırken. İçinde ki öfke büyümeye devam ediyordu. Kendini dinginleştiremedi ve yeniden bencilce bir karara vardı.

“Affedilemez bir hata yapıldı. Dökülen sıvı panelden sızdıysa diğer sisteme de zarar verebilir.” Başını aşağıya doğru indirdikten sonra tekrar gözlerini Deniz’e sabitledi.

“Sen ne yapman gerektiğini biliyorsun.” Dedi ve koltuğuna geçip oturdu.

“Çıkabilirsiniz.” Yusuf ne olacağını bilmediği için meraklı gözlerle Deniz’e bakıyordu. Deniz’in ise açıklayabileceği ya da söyleyebileceği hiçbir şey yoktu. İnfazını  gerçekleştirmeyecekti. Bloktan çıkar çıkmaz durdurdu Yusuf’u.

“Derhal gidiyorsun buradan. Limandan küçük bir tekne bul ve git. Yoksa hoş şeyler olmayacak. Derhal!” dedi Deniz. Yusuf neler olacağını anlamış olacak ki koşarak uzaklaştı bloktan. Deniz derin bir nefes aldı. Bu böyle nereye kadar devam edecekti bilmiyordu ama biran önce bitmesi için her şeyi yapmaya hazırdı. Daha fazla buna katlanamaz ve vicdanının omuzlarına daha fazla yük yükleyemezdi.

Simülasyon merkezine giriş yaptığında görevliler onu hazırlamak adına üniformasını giydirdiler.

“Gözlük nerede?” dedi Deniz.

“Çıkarken getirmediniz ki efendim.” Dedi görevli çocuk. Deniz nerede bırakmış olabileceğini düşünüyordu.

“Tamamdır, derhal alın beni içeriye.” Diye emri verdikten sonra hızlıca içeriye girip kendi konakladığı eve doğru ilerledi.

Bu sırada Çağla ve Mert kendi evlerinde kalmış kare camlara sahip, rengi yeşile kayan bir gözlük bulmuşlardı.

“Deniz’in mi dersin?” dedi Mert.

“Normal bir gözlük mü bu şimdi?” dedi ve eline alıp gözlüğü gözüne taktı. Evin içerisinde oluşan büyük değişim ile şaşkınlığına hakim olamadı. Beyaz duvarlar kiremit rengiydi. Oturdukları o mükemmel gri koltuk taş üzerine konmuş kuş tüyü minderlerden oluşuyordu. Duvarlarda gezdirdi gözünü Çağla. Büyük bir şekilde işlenmiş Saudade yazısı dikkat çekiyordu.

“Biz…” dedi Çağla dili tutulmuştu adeta.

“Biz gerçekten bir simülasyondayız.” Mert gözlüğü Çağla’dan alıp ardından kendisi takınca aynı mekanizmayı kendi gözleriyle görmüştü.

“Eğer bu Deniz’e aitse almak için buraya gelecektir. Dışarıya çıkalım.” Dedi Çağla ve bu seferde o sürükledi Mert’i dışarıya.

“Gözlüğü bana ver bir.” Dedi Çağla gözünden gözlüğü çekiştirirken.

“Tamam, tamam sakin ol.” Dedi ve çıkarıp verdi gözlüğü Mert. İkisinin de kalp atışları hızlanmış, istemsizce strese girmişlerdi.

“Ne görüyorsun?” dedi Mert sabırsızca. O kadar heyecanlıydı ki anlatmaya kelimeler yetmezdi.

“Sanırım görüntünün bütünlüğünü sağlayan kilit noktalar var. Her binanın üzerinde kilit noktalar var. Buradan çıkacağız Mert.” Dedi Çağla.

“Tam anlamıyla on tane kilit noktası var.” Diye ekledi. “Koş Mert, yayı ve okları almamız lazım.”

Spor salonuna doğru koştukları sırada Mert “Ne yapacaksın?” diye sordu. “Kilit noktaları vuracağım.” Dedi Çağla eline yayını alırken.

“Tam on beş tane var oktan. Ekstra beş şansımız var Mert.” Dedi Çağla sesinin titrediğinin farkında bile değildi. Yaşadığı stresin haddi hesabı yoktu. Mert Çağla’nın ellerini tuttu ve kendine çevirdi. İkilinin gözleri birbirine kenetlendiği sırada Mert Çağla’yı kendine çekti ve sıkı sıkı sarıldı.

“O beş oka ihtiyaç bile duymayacaksın.” Dedi Mert fısıldayarak. Başına bir öpücük kondurdu ve ardından derin bir nefes alıp  kadını rahatlatmaya çalıştı.

Alnına bir öpücük daha kondurduktan sonra ayırdı bedenini kendinden. “Sen demiştin ya bundan öncesini bilmem ama bundan sonra partneriz diye.”

“Evet, demiştim.” Dedi Çağla ağlamaklı gelen sesiyle. Mert onu dinginleştiriyordu.

“Birlikte kurtulacağız bu işten.” Dedi ve bir elini bırakıp ok çantasını sırtladı Mert.

İkisi birlikte kendilerine yüksek ve rahatlıkla atış yapabilecekleri, görüş alanı geniş bir yer bulurken Deniz her yerde gözlüğü arıyordu. Kendi içerisinde bu gözlüğü bulan birisi olursa ne olur onu düşünüyordu. Çalan telefonunu açmadan her yeri aramaya devam etmişti.

Bu sırada Hande hatalı personelin deniz yolu ile adadan ayrıldığını duyunca küplere binmiş ve hareket halinde bulunan küçük tekneyi denizin derin sularına göndermişti. Deniz’e ulaşamamak onu daha çok sinirlendirdiği için oturduğu yerden kalkmış odayı tam dört kere hızlıca turlamıştı. Kelimenin tam anlamıyla sürekli burnundan soluyordu.

“Mert ben burada ilk üç oku gökyüzüne fırlatacağım. Sen o sırada Merve, Burak ve Kerem’i buraya getir.” Mert başını olumlu anlamda sallayarak hemen harekete geçti. Koşarak evlerinin olduğu yere geldiğinde evin içerisinde birisi vardı. Deniz olduğunu düşündüğü için ses çıkarmadan yanda bulunan eve girdi. Tam da istediği gibi içeride bulması gereken herkes vardı.

 “Gidiyoruz!” dedi Mert. Herkes şaşkınlıkla onu izlerken anlam vermeye çalışıyorlardı aynı zamanda.

“Bakın şimdi…”

Mert olayı diğerlerine anlatırken Çağla derin bir nefes alarak ilk oku gökyüzüne fırlatmıştı. Cızırtılarla birlikte gelen sesler eşliğinde gökyüzünün neredeyse yarısı simsiyah olmuştu. İkinci oku yayına yerleştirdikten sonra görüş alanındaki diğer merkez noktaya fırlattı okunu. Tam on ikiden! Gökyüzünün diğer yarısı da karanlığa büründüğünde gökyüzü olarak bildikleri yerde dört tane daha merkez noktası kalmıştı. Şimdi sıra binalardan birisini seçmeye gelmişti. Çağla okunu yayına yerleştirdikten sonra binalardan bir tanesini hedefi haline getirmişti. Ardından gökyüzüne son kez daha bakmış ve ani karar değişikliği ile batı tarafında bulunan merkez noktasına okunu sert bir şekilde yollamıştı.

Tekrar tam on ikiden! Çağla zafer ile gülümserken karşısında bulunan küçük şehrin binalarından yansıyan görüntünün sarsıldığını ve koyu bir renk aldığını fark etti. Batı tarafındaki binalardan bir tanesi tamamen yıkıldı ve gözlerinin önünde diğer binaya hasar verdi.

Hızlı bir şekilde okunu alıp tam tersi yönünde bulunan merkez noktasına yolladıktan sonra gözlerine inanamadı. Şehrin diğer yakasında bulunan binalardan bir tanesi yere gömülürken diğer binalar alttan sarsılmıştı. Deprem olduğunu düşündüğü bu sarsıntı birkaç dakika sürdü.

Hande simülasyonun içerisinde olan şeyleri duyduğunda siniri on kat artmıştı. Derin bir nefes aldı ve hızlı adımlarla ana kontrol panellerinin olduğu binaya geçti. “Neler oluyor!” dedi bağırarak.

“Kontrol merkezlerinde arıza var efendim.” Dedi personelin birisi.

“Ne demek arıza var. Kameraları kontrol etmediniz mi?” diye sordu telaşla. Bu nasıl bir şeydi böyle.

“Buyurun hep birlikte bakalım.” Dedikten sonra kamera kayıtlarını büyük ekrana yansıttı görevli.

Büyük ekranda sırtında yayı ile merkez noktaları hedeflemiş olan Çağla vardı. “Bu ne böyle!”  dedi Hande elini masaya sertçe vurarak.

“Çabuk bulun o kadını. Gerekeni yapın ve son verin şu işe. Simülasyon yıkılıyor!” dedi Hande telaş içerisinde olduğunu belli etmemeye çalışarak.

Bu sırada Mert ve yanındakiler Çağla ile buluşmayı başarmıştı. Çağla çıktıkları tepeden kendi kaldıkları evin yönünü bularak o tarafta bulunan kontrol merkezine bir atışını gerçekleştirdi.

“Kapıları açacak merkezi bulmam lazım. Deniz kesin giriş çıkış yapıyordur buraya. Ayrıca bizi buraya sokmaları için de bir kapıya ihtiyaçları var.” Dedi Çağla.

“Bu kadar iyi yay kullanabiliyor olman beni şaşırttı.” Dedi ve güldü Burak.

“Tek şaşkınlığının bu olması ne kadar garip.” Dedi Mert.

“Buldum!” diye bağırdı heyecanla Çağla. Çıkış yapacak oldukları için heyecanlıydı.

Merkezlerin patlamasıyla birlikte kararan hava görüş alanını kısıtlıyordu. Yıkılan binaların enkazlarının yanında ayakta kalan binalardan gelen ışıklar sönmek üzereydi. Bazıları gidip geliyordu. Gerçek gökyüzü görünür bir hal almıştı. Mert diğerlerinden uzaklaşarak şehre baktı. Yukarıda bu dairesel alanın dışında bir yerde şimşek çakıyordu ama hava tam olarak karanlık değildi.

Her şey birbirine girmişken Hande hâlâ kameradan Çağla’yı izliyordu. Görevliler simülasyona giriş yapmak için uğraşıyorlardı bir yandan. Hande Çağla’nın hedef aldığı noktanın neresi olduğunu anlar anlamaz riskli bir emir verdi.

“Döndürme işlemini başlatın!” İçerideki her şeyi tersle düz edecek bir işlemin komutunu vermişti az önce. Batı tarafından tahliye edilen deneklerin bazıları B bloğunda bulunan boş odalara yerleştirilmişti.

Yerin derinden sarsılması ile birlikte simülasyonu içerisi dönmeye başladı. Bazı bina yıkıntıları üst üste gelerek daha fazla arbede çıkarıyordu.

“Çağla at şu oku!” diye bağırdı Kerem.

“Kes sesini de odaklansın kız.” Dedi Mert hiddetle. Çağla gözlerini Mert’in gözlerine dikti. Gözlükle birlikte binaların üzerinde bulunan merkezlere son kez baktı. Sarsıntı ile birlikte tökezlediği sırada gözlük bulunduğu binadan aşağıya doğru düştü. Çağla sinirle içerisinden bir küfür savururken diğer herkes ne yapacaklarını düşünüyordu.

Mert elini çağlanın eline götürdü. “Gözlerini kapat ve düşün.” Diye fısıldadı kulağına.

Çağla derin bir nefes aldı ve merkezleri hayal etti. Aldığı oku kuzeye doğrulttu ve hareket halinde olan binaların oluşturduğu gri toz bulutunu umursamadan oku fırlattı. Binalar yerin içerisine doğru ilerlemeye başladığında yıkılan bir bina göze battı. Çağla yeni okunu en son karşılarında olduğunu bildiği kapının anahtarı olan merkez noktasına doğrulttu ve birkaç saniye derin nefes ardından oku fırlattı.

Karşılarında açılan delik sayesinde kapıyı bulduklarını gördüler ve neşe içerisinde bir haykırış çıktı ağızlarından. Karşılarında yavaşça açılan aydınlığa giden daire sayesinde gözleri ışık görmüştü hepsinin. Derin bir nefes daha aldı Çağla.

Bu sefer sağ kısımlarında kalan merkez noktasına kör atış yaptı. Bu sefer açılan kapının içerisinden görevliler giriş yapmıştı.

“Hadi gidiyoruz!” dedi Mert ve herkes hareket haline geçiş yaptı.

Hande hâlâ Deniz’e ulaşmaya çalışıyordu ancak deniz o arbede içerisinde hayatını kaybetmişti. Hayatını kaybeden bir çok insan vardı ve içeriye giren görevlilerin çoğu üzerlerine düşen binalardan ötürü gözlerini kapatmıştı hayata. Hande odasından dışarıya kontrol merkezinin kuzeyine gitmişti. Oradan çıkacak olan denekleri karşılamayı bekliyordu.

Kerem, Merve, Burak, Mert ve Çağla çıkış kapısına ulaştıklarında kuzey kapısı kapanmış ve üstüne üstlük içeriden büyük bir gürültü kopmuştu. A bloktaki kontrol panelinde arıza oluştuğu için sistem devre dışı kalmıştı. Hande karşısında bulunan bir avuç genci öldürmemek için kendini zor tutuyordu. Çağla yanağından akan kanı sildi. Sanırım yanağı kesilmişti. Umursamadı ve okunu yayına yerleştirerek Hande’ye doğrulttu. Üzerinde bulunan Saudade yazısı parlaklığını hâlâ koruyordu.

“Sen kimsin?” dedi Mert.

“Sizin sahibinizim ben. Siz kimsiniz biliyor musunuz?” dedi Hande küçümser bir tavırla.

“Sanırım senin sayende biz kim olduğumuzu bilmiyoruz.” Dedi Çağla titreyen sesiyle. İçi öfke ile harlanıyordu.

“Sen bizim kişiliğimizi çaldın ama biz hepimiz kendimizi yeniden yaratacağız ve kimse buna engel olamayacak.” Diye devam etti sözüne. Gözü kararmış her şeyi yapabilecek bir hale gelmişti.

Hande’nin yanında beliren iki görevlinin elinde silah vardı. Silahların hepsi bir kere ateşlendi ve iki kişi yere serildi. Çağla’nın içi yanıyordu ama belli etmedi.

Kafasını Mert’in olduğu yere çevirdiğinde Mert ayaktaydı, şükretti. Görüşü bulanıklaşmış biraz gözleri dolmuştu. Merve ve Kerem yerde kanlar içerisinde yatıyordu. Çağla birkaç adım geriye çekilerek etrafı gözlemledi. Patlayıcı içeren bir varil aşınmış bir görüntüye sahipti. Okunu iyice çekti ve nişan alanını birkaç saniye içerisinde değiştirerek varile fırlattı okunu.

Oluşan patlama Hande’nin sağında birkaç metre ötesinde duran ve silahını Mert’e doğrultmuş olan görevlinin ölümüne sebep olmuştu. Hande ve diğer görevli daha ne olduğunu anlayamadan Çağla diğer oku görevlinin alnına çoktan yollamıştı.

“Son iki ok.” Dedi Çağla fısıldayarak.

Bir oku aldı ve yayına yerleştirdi. “Sen durmayacaksın.” Dedi. Hande şaşkınlık içerisinde olan ifadesini stabil bir hale getirdikten sonra Çağla’ya sabitledi gözlerini. Mert ve Burak hâlâ neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.

“Biz duramayız.” Dedi ve hedefi kafasından kadının karnına yöneltti. Bunun hemen ardından ok yaydan çıktı ve Hande acı içerisinde inledi. “Gidiyoruz.” Koşarak birkaç metre ilerisinde olan tekneye koştular. Diğer deneklerin arasına karışarak o gün o adadan ayrılmak için yola koyuldular.

Mert ve Çağla söyledikleri gibi o günden sonra birbirlerinden hiç ayrılmadılar. Deniz vicdanının kurbanı olduğunu düşünüyordu ama Saudade bir sürü insanın canını almıştı Deniz gibi. Hande ise kendi kötülüğünde boğularak, acı içerisinde ölmüştü. Belki de huzura ermişti kim bilir?

O günden sonra Saudade şirketi tamamen kapanmış ve bu hayata kattığı tek şey bir aşk olarak bilinmişti.

Yere çömeldiği sırada acıyla gözlerini buruşturdu, birçok çocuğun hüngür hüngür ağlamasına vesile olacak yaralara sahipti ama bu yaraları sarabilecek bir anneye veyahut bir babaya sahip değildi.

Sadece bedeninin değil ruhunun da yaralandığını biliyordu küçücük yaşında. Kirli hissediyordu, her ne kadar yıkanırsa yıkansın, su teninde ne kadar gezinirse gezinsin kirli ellerin üzerinde gezindiği yerleri temizleyemiyordu.

Geçen ay altı yaşına basmıştı minik kız. Öz babası olmadan, üvey babasıyla geçirdiği ilk doğum günüydü.

Birçok çocuk gibi, Yeşim’de hayatındaki ilklere önem veriyordu belirli bir zamana kadar. İlk ata binişi, ilk arkadaşı, ilk dondurması, ilk defa bir ineği yakından görmesi,  ilk yediği dayak, ilk morartısı, ilk defa bir erkeğin cinsel organını görmesi, ilk bayılma, ilk tecavüz…

Arkadaşlarından bir tanesinin de üvey babası vardı. Yeşim o kadar saftı ve o kadar masumdu ki bütün üvey babaların aynı şeyi yaptığını düşünerek arkadaşına çok üzülüyordu. Hayat ağacı ona çürük meyvelerini veriyor olsa bile yine de gülümsemeye çalışıyordu.

Annesine söylememesi için tembihlenmişti, sessiz olması ve gülmesi içinde tembihlenmişti. O adam evlerine adım attığından beri çarşıya arkadaşlarının yanına gidemiyordu. Annesi bilseydi ona yardımcı olurdu diye düşündü Yeşim. Lakin annesi bilirse ona bir zarar gelir diye de korkuyordu.

Güneş kaybolurken evin bahçesine arabası ile birlikte üvey babası girdi. Arabayı park etti ve dışarıya çıktı. Yeşim görünmemek için acı içerisinde kalktı ve evin arkasında bulunan kapıdan içeriye girdi.

“Yeşim.” annesinin sesi kulaklarında çınlarken ellerini yumdu ve gelen sızıyla birlikte gözlerini yumdu.

“Efendim annecim.”

“Burada duran oyuncaklarını odana kadar çıkar sonra gel güzelim yemek yiyelim.” annesinin yanağına bir öpücük bıraktı ve oyuncakları alıp odaya koştu. Aşağı kattan gelen sesleri duyabiliyordu. Üvey babası annesine duşa gireceğini söylüyordu. Yeşim korkudan ne yapacağını bilemeyip aşağıya doğru adımladı.

“Selam ufaklık.” dedi adam yukarıya doğru ilerlerken.

Annesi konuşma bittikten sonra Yeşim’e döndü ve ona odasına gidip bir süre daha oyun oynamasını söyledi. Yeşim uslu bir kız olmaya devam etti ve odasına çıktı. Halbuki uslu bir kız olmak onu çok üzüyordu. Aynı şeyi o adamda sürekli söylüyordu. Uslu bir kız olmalı ve sesini çıkarmamalıydı. O kadar zordu ki onun için.

“Buraya gel.” dedi babası itaatkar bir tonda. Yatak odasına girdiğinde korkudan titriyordu ama belli olmaması için dua etti. Adının Ozan olduğunu bildiği bu adam onun korkulu rüyalarıydı. Bazı geceler korkudan uykusundan uyandığı bile oluyordu. Kapını kilitlenme sesini duyduğunda iliklerine kadar batmıştı korkuya.

“Bıraksan beni istemiyorum.” dedi titreyen sesiyle. Ağlamaklı çıkan sesi kulaklarında yankılanınca büyük bir azar işiteceğini ya da tokat yiyeceğini düşündü.

“Sana isteğini sormadım zaten.” dedi Ozan kemerini bir köşeye atarken. Yeşim çoktan ağlamaya başlamıştı, susturabilmek adına bir tokat attı. Sızlayan yanağı ile yere düşünce Yeşim ağlamasını susturmak için nefesini tuttu. Küçük kızı yerden kaldırıp soyduktan sonra yatağa fırlatmıştı. Kısa sürmesini umuyordu kendi içinde Ozan.

Karısı evdeydi ve fazla bir şansı yoktu. Üstüne doğrulduğunda Yeşim acı içerisinde büyük bir çığlık atabilmek için ağzını açmıştı ki Ozan’ın eli susturmak için ağzını ve burnunu buldu. Ozan kızın nefes almasına izin vermeyecek kadar çok sıkıyordu yüzünü. Gözlerini kocaman açtı Yeşim. Nefes almak istiyordu, oyun oynamak ve koşuşturmak istiyordu. Önce oyunlarını, sonra özgürlüğünü, şimdi ise nefesini alıyordu. Yeşim acı içerisinde çırpındı.

Sağ eliyle boynunu çizmeye çalıştı Ozan’ın. Etki etmedi. Vurmayı denedi ama üstünde olan kocaman adamı etkileyecek kadar sert vuramadı bile. Çırpınışları zamanla son buldu. Ozan’ın eli ağzından hiç çekilmedi. Yaklaşık iki dakika boyunca nefessiz kalmıştı ve öyle kalmaya da devam ediyordu.

Bayıldığını gören Ozan içinden bir küfür savurdu. İşi bitmişti. Pantolonunu giydi ve uyanması için kıza kolonya koklattı. Geçen sefer bu şekilde uyandırabilmişti. Tepki alamadı. Kolonyayı komodine bırakıp kızı kucağına aldı. Kalp atışını dinlemek için kulağını göğüs kafesine yasladı. İçinden bir küfür daha savurdu. Kızı bir palavra gibi fırlattı ve arka kapıdan çıkmak için aşağı indi. Karısı mutfakta olmalıydı şimdi.

Sessiz sedasız kimseye fark ettirmeden o gün kayboldu ortalıktan. Yeşim’in umutlarını götürmüştü o gün esen rüzgar, oyuncaklarını, ruhunu ve bir de nefesi rüzgara karışmıştı.

 Annesinin tezini çürütmüş, birçok insanın mezarı olmuştu. Bu hayatta en sevdiği insan olan annesine bir yuva  olmak isterken mezar olmuştu ve şimdi, karşısında duran eşsiz denizde onun mezarı olacaktı. Kayalıkların uç kısmına doğru iyice ilerlerken kayalıkların bittiği uçta oturan bir erkek bedeni görüyordu buğulu gözleriyle. Dünya temkinli adımlar ile ilerledi oturan adama doğru. Beyaz elbisesi kefen gibi etrafını sararken uçurumda oturan çocuk adım sesleri ile gözyaşlarını sildi ve ayağa kalkıp arkasını döndü. Karşısında duran beyazlar içerisindeki kızın dolmuş gözleri karşısında kaşlarını çattı. 

"Merhaba." dedi usulca Atlas. "Adın ne?"  kızı ürkütmemeye çalışıyordu.

 Kendinden birkaç yaş küçük olduğunu tahmin ettiği kız onu derinden, kalbinden etkilemişti tek bir bakışta. Kızın gökyüzü ve denizin renkleriyle harmanlanmış, baktığınızda boğulabileceğiniz kadar güzel mavi gözleri, uzun ince ve hafif kavisli kaşları, kiraz gibi kızarmış dudakları ve yüzüne uyumlu güzel bir burnu vardı. 

Atlas ona birkaç adım daha yaklaştı. Sadece güzellik değildi onu etkileyen. Hissettiği o enerji gittikçe bedenini esir alıyordu adeta. Atlas ilk görüşte aşka inana birisi değildi ama hayatın onu inanmadığı şeylerle sınamasına alışmıştı. Bu yüzden kalbinde hissettiği bu amansız hisler onu şaşırtmamıştı.

"Dünya." dedi kız ağlamaklı olan sesiyle. "Senin adın ne?" diye sordu sıra arkadaşını tanımaya çalışan çocuklar gibi, ölüm arkadaşını tanımaya çalışan Dünya. 

Atlas ise donup kalmıştı kızın karşısında. İsmi kendisi gibi etkilemişti onu. Dünya uçurumun kenarına doğru yaklaştığında eliyle durdurdu Atlas. 

"Adım Atlas." dedi narin sesiyle. "Ne için buradasın." dedi oğlan usulca. Biliyordu ama ondan duymak istemişti. Buraya atlamak için geldiği çok belliydi. 

"Sen neden buradaysan ben de o yüzden buradayım." dedi ve uçurumun sonuna birkaç adım daha attıktan sonra denize doğru döndü.

 "Dur!" dedi Atlas derin bir iç çekerek.

"Atlama." onun geliş sebebi de gitmekti bu yaşamdan, yaşamına eklenmiş bütün yükleri dökecekti bu denize kendiyle beraber. 

Lâkin bu güzel kızın, bu güzel gözlerinin Dünya'ya kapanması adil olmazdı. 

 "Eğer beni vazgeçirmek için aklında planlar kuruyorsan denize dön yüzünü beraber kurtulalım buradan." dedi Dünya. Ağlıyor olmasına rağmen sesi pürüzsüz çıkıyordu şimdi. Atlas dediğine katılır gibi döndü yüzünü denize. Korkmuyorlardı, çünkü karanlıkta yaşayan birisini karanlık ile tehdit edemezdiniz. 

"Atlas." dedi sakince Dünya.

"Neden atladığını sormayacağım. Sen de sorma. Sadece her konuda yalnızken bu konu da da yalnız olacağımı düşünmüştüm." dedi başını Atlas'a doğru çevirerek.

"Ölürken bile yalnız olman adil olmaz değil mi? Biz boşuna denk gelmiş olamayız. Her ne olursa olsun, ikimiz de bugün burada ölecektik. Mezarımız olacaktı burası. Ben de sana neden sormayacağım Dünya. Sadece..." dedi başını denize çevirirken. 

"Korkuyor musun?"diye ekledi. Gözleri kızın okyanus gözleriyle buluştuğunda cevabını almıştı.

 Korkmuyorlardı tabii ki, emin olmak için sadece göz göze gelmeleri yetmişti. 

"Bu hayat tıpkı şey gibi..." dedi Atlas sözünü devam ettirirken derin bir nefes verdi.  

"Ölmek için ağlayan birisini ölmek ile tehdit etmek gibi." diye bitirdi sözünü.

 "Bugün bana yol gösterdiğin için teşekkür ederim." dedi Atlas yeniden sadece denize göz kırpmadan bakan kıza dönerek.

"Yani sen benim haritaya dökülmüş halimsin." dedi Dünya Atlas'a dönerken, etkilendiği ses tonundan belli oluyordu. Şok olmuş gibiydi Dünya.  Başıyla onayladı Atlas. "Yani senin haritanım." dedi gülümseyerek. "Dünya yok olursa haritanın anlamı kalmaz ."  dedi Atlas. O sırada ikilinin elleri sıkıca birleşti.

"Olmayan bir yolda harita kullanamazsın." dedi Dünya fısıldayarak. Başıyla onayladı yeniden Atlas.  "Yani benim haritamsın." diye yineledi sözünü Dünya fısıldayarak. "Beraber silinelim bütün evrenden." birbirlerinin gözlerine baktılar yeniden tereddüt etmeden.

"Teşekkür ederim." dedi Dünya. Ölüm arzusu korkuyu bastırdığı sırada Atlas konuştu.

"Bir..." 

"İki..."  

"Üç..."  havada  süzülüp denizin eşsiz suları ile karışan bu iki bedenin elleri hiç ayrılmadı ve dedikleri gibi beraber silindiler bu evrenden. 

 Nefesleri el eleyken tükendi. Yeni tanışan bu iki genç mezarlarını birbirleri ile paylaştılar ve Dünya yuva olabilecekken son kez birinin mezarı oldu...  

 ????

“Savaşacağım tek şey, içimdeki diğer  bendi…” diyor Satranç kitabında Stefan Zweig .

Savaşacağı tek şeyin kendisi olduğunu, içinde yaşayan bir başka benliği olduğunu söylüyor. Aslında hepimiz için geçerli bir şey değil mi? Hepimiz içimizde yaşattığımız bir başka karakterlerle, sevdiğimiz, desteklediğimiz bir başka görüşle çelişiyor, savaşıyoruz. Bir savaş başlıyorsa biz o savaşı ilk önce içimizde başlatıyoruz, kendi benliğimizle savaşıyoruz. Kah kazanıyor, kah kaybediyoruz.

Sadece bir savaşta değil hayatımızın her alanında içimizdeki renklerle tartışıyoruz. Belki isteyerek  belki istemeyerek  sabah dışarı çıkmadan önce giyeceğimiz kıyafetimiz için bile içimizde münazara yapıyoruz.

Hayatımız boyunca içimizdeki gökkuşağının her bir rengini tek tek tanımaya çalışıyoruz, daha sonra hayatımıza farklı insanlar giriyor kendi renklerimizi tanımayı bir kenara alıp belki de asla tamamen tanıyamayacağımız, inceleyemeyeceğimiz gökkuşaklarına, renklere çeviriyoruz bakışlarımızı. Okulda öğretmenimiz bir soru sorduğunda  diğer  öğrencilerden önce cevap vermek için ufak bir yarışa giriyoruz. Kendi benliğimizi bırakıyor farklı benliklerle savaşıyoruz ve tam da bu sırada insanları engel olarak görürken bize engel olan kendi renklerimizi adeta renk körüymüşçesine göremiyoruz. Kendimizi bozuk  zannediyoruz, aslında tam da bu sırada içimizdeki o gökkuşağından muaf tutulmuş siyah ile tanışmış oluyoruz. O siyahı iyice tanıdıkça içindeki karanlıkla tanışıyorsunuz.  Burada Stefan Zweig’ın bahsettiği içindeki benliği siyah kısmı.

İçindeki bütün renkleri gördükten sonra daha da bilinçlenmeye başlıyor insanoğlu ve anlıyor ki bir savaşta da kendimizle savaşıyoruz, bir yarışta da kendimizle yarışıyoruz. Çünkü her daim bir insanın en büyük engeli kendisi oluyor. Zamanla başka insanların gökkuşaklarını tanısak bile ‘bütün’ renklerini tamamen tanımamızın imkansız olduğunu anlıyor ve bu iki kavram arasındaki farkları net bir şekilde görmeye başlıyoruz.

Kısacası  “Savaşacağım tek şey, içimdeki diğer  bendi…” diyor Zweig. Hepimizin aşması gereken renkleri, aşması gereken bir benliği var diyor. Hepimizin kazanması gereken savaşlar var diyor…