Düşündükçe batıyor gözyaşları vicdan etime...

Yanıyor, kendime ilke edindiğim tüm üstün duygular.

Değerlerim boynuma dolanıyor.

Akıl sehpasında idam ediyorlar beni.

Gönül... Ah! Gönlüm...

Kemikleri görünüyor yalnızlıktan.

Hiç mi sevmedin beni, diyen sevgilinin hayaleti gelip rahatsız ediyor beni.

Ve durmadan soruyor cellat:

Senin tanrin nerde?

Ben susuyorum...

Ruhum inliyor...

Bu zalimlik niye?

Binlerce zaferden değerlisin benim için,

Ve dünyanın tüm şanından şöhretinden daha tatlısın yüreğime.

...

Yenilgi, Yenilgim, benim ölmez cesaretim,

Sen ve ben, birlikte güleceğiz kasırgayla,

Ve ikimiz, mezarlar kazacağız içimizde ölenler için

Şevkle tutunacağız güneşe,

Tehlikeli olacağız!

Adı Şubat olan bu şiirde kalbim
uzun bir nehir gibi ağrıyor. İnat yumağım çözüldü.
Sol omzundan siyah atımı, sana düştüğüm o eski şubattan
çukurumu alıyorum.
Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesini koy.
Nasıl hatırlanırsa bir yaprakta bir orman
bu kez o olsun beni sana hatırlatan.

Bir gün olur senin de düşerse elinden nar
Aşk bir gün seni de alır bir yerden bir yere koyar
Ne zaman ki kaplar gönül mülkünü kar
Çağır o zaman, anlatırım sana,
bir ömürden nasıl döne döne geçer turnalar.

Sanma ki inadımda sarı bir safra
dilimde uçuşan rüzgârlı bir sayfa
sözlerimde silinmiş şifre vardır.
Sökmedin beni çölden, yolum araftır.