Rüzgar kayboldu,

Sular çekildi.

Toprak kurudu, çatladı.

Kainat griye boyandı.

Öyle bir yalnızlıktı ki 

Masumiyet gözyaşlarıyla lekendi.

Merhamet kaplı kalp, taş kesildi.

Nefes tıkandı,

Bakışlardaki yakamozlar birer birer can verdi.

Öyle bir yalnızlıktı ki

Şarkılara sağır oldu kulak.

Şiirlerin üzerine bir karabasan gibi çöktü bu melankoli.

Tüm sohbetlere sustu, sessiz kaldı dudaklar.

Ve öyle bir yalnızlıktı ki,

Başka bir evrende sınanan, bedel ödeyen muhakkak Tanrı olacaktı.

Öyle toprağa karışır gibi sana karışmak, sende yok olmak istedim

Sana kendi çıplak ayaklarımla gelmiştim.

Sen ise aşkın 'hattâ' hâlindeydin.

Ve dahi kendi hattâ hâlin...

Ben bir toprağa karışıp filizlenmek,

Bir çiçek, bir ağaç olmak istedim.

Sen ise çektin beni sonsuz karanlık haline

Aşkın hattâ hâline

Kendinin en karanlık hâline...

Hayat ikinci kez bir hayale karşı gelmişti.

Sözcükler az telaffuz edilmiş, susulanlar dinlenmişti.

Kısa bir bir telefon görüşmesiydi.

İçime ağladıklarım dışarı taşmaya başladığında bunu anlamasından korkup kapattım.

Az konuştuk, çok hissettim.

En çok bunu özleyecek olmak,

En çok bu karardan nefret etmek...

Bugün hayata yenildim.

Olacakları görmemek için gözlerimi kapattım.

Akışa teslim oldum.

2000'lerde uçmak imkansızdı denedim.