ben hep kendimi kaybediyorum, aramıyorum da. sen hep beni buluyorsun, göndermiyorsun. gidecek bir yerim yok, diyorum. bana omzunu gösteriyorsun. ben hep gecenin ikisinde kaldırımda senin omzunda umudu bekleyen bir kız olarak kalmayı diliyorum. yok olmaz öyle şey, diyorsun. gerçeklik en çok o zaman canımı sıkıyor. bir takım felseferle dolaştırıyorsun boşlukta sözcükleri, karıştıyorsun zihnimi. biliyoruz, yine sen haklısın.

sen hep güzelsin, ben hep sana ne olduğunu bilmediğim adını koyamadığım duygulardayım. ben senin en derinlerindeyim. teninin, zihninin en ücra köşesinde. ben o evin dört duvarına seni anlattım, çiçeklere, ağacıma ve göğe. şimdi seni sana anlatmaya geliyorum uzaklardan. sevsin yolunu tüm yıldızlar.

omuzlarına şiirler.