Belki bir gece yarısı, 

belki bir gün ortası

Cebime sığdırdığım hayallerimin gözlerinden öpeceğim son defa

Üstü kalsın dediğim umutlarımı gömeceğim bir gelincik tarlasına

Yetemediğim, yetişemediğim bir sevdanın izleri kalacak saçlarımda

Yarım kalmış bir şiir, 

postalanmamış mektuplar gibi

öyle anlamsız, öyle kimsesiz

Ömrümle satın aldığım ne varsa

Ellerimle yaka yaka

Tutunmak için çırpındığım dalları kıra kıra

Gideceğim,

Riyakârlığın üstüne basa basa...

Işıltılarını tak yeniden gerdanına

Adım başı hatıra boy veren toprağında

Her köşe başında mavi dumanlar tüter

Yürümeyen bilmez bu yolları, 

Topuklar hissizleşir, 

kalp kemiğe kaynar

Közden saatler dağlanır bileklere

Yanmakla tarif edilir zamanın ihtiyarlığı

Küller savrulurken denize karşı

Bir tek yakamozların malumudur

Görülmedik renklerin muhtevası

Eğreti bir tutulma bizimkisi

Dildeki küfür,

Mürekkebi sızan dolma kalem gibi

Nerden baksan yakışıksızız,

Nereye koysak kendimizi, uygunsuz

Birbirimize bir veda kadar yakınız ancak

Baştan sona bir merhabadan uzak…

Birbirine kurulu tuzaktı gözlerimiz

Zaman ayarlı yok edici bir afetti,

Çıplak ayak koştuğumuz felaketimiz.

Şaşaalı bir eceldi avuçlarımıza bırakılan

Arzular, acımasız birer katildir çoğu zaman...

Yıllanmış sevinçler meskeninde

Ölümü uyuturken dizlerimiz

Soluksuz bıraktık tek heceyi

Sırrı yitik aynamıza yansıdı suretimiz

Başlarımız öne eğikti  

Silik varlığımız koptu sayfalardan

Yabancılaşmak, en tesirli zehirdir her zaman...

Heybesindeki çalıntı masallara

İnandım öyle alabildiğine

Bozkırlardan ummanlara kaydı aklımın ekseni

Seni buldum deniz kabuklarının uğultusunda

Sedefli tutkulara dönerken soluğun

Sahi,

Kaç dakikaya sığmıştır yüzünün keşfi?

İzlemek, kavramak her ayrıntını...

Kaç saniyede sever insan birini?

Korkarak, bir o kadar da gözünü karartarak...

Hangi salise sen düşüncesinden alıkoyabilir içimdeki bu durak bilmez treni?

Ya da boş ver

Düşünülmemeli bunlar...

Günün güneşten önce doğması gibi

Akıl aşındırıyor bazı sorular...

Yorgun hislerim iltica etti göğüs kafesinden

Sürgün edildi direnen son gülüşüm

Sınırları zorlayan öfkemle baş başayım şimdi.

İntihara meyilli o cümle, az evvel boşluğa bıraktı kendini

Geçmişin rüzgârında süzülüp bugünün sert zeminine çakıldı

Görmezden gelmek, yangını üfleyerek söndürmekle hemhalken

Konuşmak, dilimin matemine saygısızlık şimdi.

Çizgilerim, bir sen karalamış yüzüme

Aynadaki suretim, kırık yadigârı hesapsızlığımın

dünden ırak bugüne yabancı her parçam

Çaldığı kapılardan dönen toyluğum

bomboş odalarda yaktı yeminlerin ucunu

Dilsiz acılar döküyorum kağıda

suskun yaralar dağlandıkça

Kulağıma fısıldanıyor yeni adım

Yanık bir can kokusu sızıyor ciğerime

O lahza avuçlarımdan taşıyor mağlubiyetim

İçime birikiyor tüm sonralar

Bir karanlık ki boğuluyor yarınlarım

Bundandır sessizliğim

Bundandır hayat yokuşunda tıkanışlarım

Ben yine alnım ak geçtim vefa semtinden

Yüzüme kapatılan kapılarınıza çiçekler bıraktım

Sizler uyurken.

Ördüğünüz kalın duvarlara deniz manzaraları çizdim.

Çünkü maviydi benim içim

Sonsuzluk gibi, 

dupduru bir mavi

Tuttuğum nefesleri tek seferde verebilseydim

Işıklı çehrelerinizin mumları sönerdi bir bir

Zira karanlıktınız siz,

kör bir kuyu kadar karanlık

İşitebilseydiniz

Bir bunu bilin isterdim...

Ölüm döşeğinde bir kelebeğin kanatlarından döküldüm pul pul

Ay gizlenmişti göğün koynunda

Hayali zaferler aydınlatmaktaydı karanlığı

Savrulup karıştığım topraktan

Bir servinin gövdesine tutundum uğursuz saatlerde

Boydan çekilmiş acılar asılıydı dallarında

Yakından baktım

Tanıdıktı hepsinin eşkali...

Ölü bir lisanın son sözleri döküldü dilimden

Yaklaşan tufanın ayak sesleri böldü çiçeklerin güz uykusunu

Sustum

Bir bulut geçti sonra

Kara kaplı defterden eksildi bir sayfa daha

Sarılıp uyuduğum eksik yanım

Solumdaki boş odacıklarda durur ayak seslerin

Ciğerlerimin yatılı misafiridir kokun

Sen çuha çiçeğim,

Hoyrat iklimin görkemlisi

Güzelliğin sabrından mıydı, söylesene?

Pencere kenarından, biraz sudan başka şey istemezken

Kırmışsam dalını, dağıtmışsam toprağını

Hak ettim bu insafsız çileyi

Karanlığımdan çek kurtar kendini

Bir yanı nasırlıdır bedeniyle kavgalı ruhumun

Zarafeti kısıtlı dikenli kalbimin

Narin yaprakların, aydınlık elleri öpsün dilerim

Güz bitimim, ufacık tefecik kış cengâverim

Hayalini kendime saklayıp selamete uğurluyorum seni

Hoşça kal güzel çiçeğim…

 Sırf sessizlik işkencesinden kurtulmak için televizyon kumandasına uzandı. Gözü, telefonundayken, kulağına dolan sesle bakışları televizyona kaydı. 

"Ünlü işadamı Selim Arslan'la aşk yaşayan manken Özge Olcay'dan çok özel açıklamalar... Az sonra..."

O iki ismi duyduğu an elleri, dizleri çözüldü birdenbire. Bir zamanlar en yakını saydığı, çocuklarının babası olan Selim ve kızı yaşındaki sevgilisinden bahsediyordu bu magazin haberi. Ülkede bunlardan başka haber mi kalmadı diye düşündü bir an. Ancak boşanmadan evvel kendisinin de aynı haberlere konu olduğunu, cemiyet hayatında zarafet timsali sayılıp dergilere verdiği röportajları, boy boy fotoğraflarını anımsadı. Dopdolu sandığı bomboş günlerin kendisinden neler götürdüğüyse şimdilerde kendini belli eder olmuştu. Televizyonda röportajı verilen kızı dinlerken, gençliğini ve o şaşaalı günleri özlediğini hissetti. Alışkanlıklar kolay terk edilebilir duygular değildi. O da yıllarca bu iki yüzlü hayata alışmıştı. Mükemmel aile portresi çizerken içindeki mutsuzlukları, acıları ve yok sayılışları süslü aldatmacalarla bastırmayı öğrenmişti. Başka türlüsünü de bilmiyordu. Dolgun bir nafakayla kapı dışarı edilişi sonrası ilk kez varlık amacını sorguluyor ve her şeyi en baştan öğreniyordu. Bir başına bu yaralarla nasıl baş edilirdi ki?

Kırk beş yıllık hayatının en ağır sınavını verip kurtulduğunu düşünürken, yüzleşmelerinin bitmeyişine içten içe küfredip bir sigara yaktı. Derin bir nefes çekti, gözleri boşluğa dalarken... Böylece geçen üç beş saniyenin ardından derin bir uykudan uyanmış gibi başını kaldırıp odayı süzmeye başladı. Ben neredeyim dercesine korkulu ve yabancı gözlerle baktı eşyalara, duvarlara. Gözpınarlarından sızan yaşlar sağanağa dönüştüğü anda, koşarak dışarı çıktı.

Evin bahçesindeki havuzun başında buldu kendini. Göğüs kafesinde büyüyenler, her nefeste kalbini ve ciğerlerini sıkıştırıyordu. Tükendiğini hissetti. Olduğu yere yığılırcasına oturdu. Ayaklarını saran su, gözlerinden akanların aksine buz gibi soğuktu. Başını öne eğip suya yansıyan suretini, hıçkırıklarla sarsılan bedenini izledi. İçindeki ateş, tüm ruhunu tutuşturduğu anda kurtuluş yolu ararcasına havuzun derinliklerine bıraktı bedenini.

 Hareketsizce dibe süzülürken gözlerinin önünden binlerce sahne geçti... Görmezden geldiği, üstünü örttüğü ne varsa en önce onlar firar zihninin mezarlığından. Arkadaşlarıyla görüşmesinin kısıtlanmasından başlayan film, doğum sancılarıyla kıvranırken, eşinin başka kollarda olduğu ve iş gezisi yalanıyla hastaneye dahi gelmeye gerek görmediği gerçeğine kadar uzandı. Ne yiyeceğinden, ne giyeceğine, nerede kimle görüşeceğinden, ne konuşacağına kadar eşi ve onun ailesi tarafından karar veriliyordu. Hatta gerçek ismi olan Hatice bile kayınvalidesi tarafından demode bulunarak Müjde olarak değiştirilmemiş miydi? Nefessizlik ciğerlerini yakarken önceleri karşı çıkmadan uyguladığı her direktifin benliğini kuşatan ipler olduğunun farkına vardı. Gönüllü bir kuklaya dönüşmüş, olmadığı biri gibi yaşamaya mahkum etmişti kendini. Ne ağır bir bedel ödemişti böyle! 

Bedenindeki son güçle yüzmeye başladı ve başını sudan çıkarıp ciğerlerini havayla buluşturdu yeniden. Bitkin şekilde öksürerek havuzdan çıktı. Bir müddet oturarak nefesini düzenlemeye çalıştı. Sakinleştiğinde arkasına dönüp lüks hapishanesini izledi boş gözlerle. Yerinden kalkıp sarsak adımlarla içeriye doğru ilerledi. 

Islak kıyafetleriyle titremesine aldırmadan ayna karşısında yeniden kendini incelemeye başladı. Bu kez derin derin baktı her ayrıntısına... saçlarındaki aklar değildi bu defa kabullenemediği şey. Düşündü, onca zaman Selim Arslan'ın karısı olmaktan başka hiçbir vasfı olmamıştı. Evlilikle kazandıkları, boşanmayla uçup gitmiş havası sönmüş bir balon gibi inişe geçmişti hayatı. Hak etmediğini düşündüğü bu savruluşa kendisinin izin verdiğini biliyordu artık. Kendine acıyamıyordu bile... Sudan çıkmış balık kadar sona yakın, yeni doğmuş bebek kadar hayatın başında hissediyordu. Bu ikilem, ruhunun derinliklerinde kötümserlik ve ümitvarlığın meydan savaşına dönüşüyordu her an. Hangi tarafın galip geleceğini bilemiyordu. Düğümlenen düşüncelerini çözmeye zorladığı zihninde aradığını bulmuş gibi duruşunu dikleştirdi bir an. Aynı anda acı bir tebessüm yayıldı dudaklarına. Gözlerinden keskin bir ışıltı geçti. "Bu hikaye, başladığı yerde bitmeli" dedi kendi kendine. Kararını vermişti. Üstündeki ıslak kıyafetlerden kurtulup telefonu eline aldı. Bir otobüs firmasının numarasını çevirdi. Konuştuğu firma personeline Çanakkale'ye giden ilk otobüste yer ayırtmak istediğini söyledi. Personel, yolcunun isim ve soyismini sorduğunda başı dik şekilde iki sözcük döküldü dilinden, "Hatice Varol." 

Pespaye bir çerçeveye konulmuştu

Siyah beyaz duyguları

Bakıp geçeni çoktu

Fazla kaçmıştı belki siyahın korku tonu

Griye yer yoktu

Beyaz üstüne beyazla çizilmişti

yumrukları sıkılı şefkati

Müphem bir fırça darbesiydi

Belli belirsiz fısıldıyordu sanki

Gitme der gibi

Dikiş tutmaz yaralarım var diye haykırıyordu belki

dudağın kenarına bırakılan öpücük gibi

Taşkınlıkları yurt edinmemişti hiç hevesi

Derin suskunlukları

Birleşmeyen parçaları vardı hep

Kırık kalbin pareleri,

Kanadı yanık pervane gibi...

Yağmurun birikintiler ve  minik bir nehir gibi akıntılar oluşturduğu caddeyi seyretmek, adamda derin bir huzur uyandırıyordu. Birçoklarının aksine, sisli ve kasvetli havaya eşlik eden damlalar onun ruhunda güneşi doğuran eşsiz bir manzaraydı. Perdeleri sıyırdı, pencereyi ardına kadar açıp isle karışık ıslak toprak kokusunu derin bir nefesle ciğerlerine doldurdu. Duyduğu memnuniyet yüzünde tebessüme dönüştü ve bir an teşekkür edercesine bakışlarını gökyüzüne çevirdi. Doğum gününde kar görmeye alışık olsa da,  doğa ona bu defa armağan olarak yağmurunu sunmuştu.

Soğuk havaya aldırmadan, otuz altıncı yaş günü hediyesi saydığı yağmur sesi ve toprak kokusunun tüm evi sarması için pencereyi açık bıraktı. Ardından bilgisayarı dizlerinin üstüne alıp koltuğa oturdu. Yağmur pıtırtılarına klavye tıkırtıları karışmış odadaki sessizliği delen zil, adamın irkilmesine sebep oldu. Beklediği kimse yoktu, şimdiye dek evine çat kapı misafir gelmişliği de vaki değildi. Bilgisayarı koltuğun önünde duran masaya bırakıp kapıya doğru ilerledi. Merakla kapı merceğinden baktığında, karaltıdan başka bir şey göremedi. Harekete duyarlı lambanın yanmayışına lanet edip geleneksel yöntemi uygulayarak "Kim o?" diye seslendi. Ancak kapıdaki kişiden cevap gelmedi. Bu  gizemden hoşlanmayan adam, sinirle kapıyı açtığında elinde pasta kutusu, yüzünde muhteşem gülüşüyle iş arkadaşı kadını gördü. Yağmurdan korunmak için başına geçirdiği siyah montunun tüylü kapüşonu ve karanlık, kadının dolunayı andıran yüzünü seçilmez kılıp gizlemişti. Rüyalarında bile kalbini delicesine çarptıran bu kadını karşısında görmeyi beklemediği için şaşkınlıkla bakakaldı adam. Kalbi seri atışlarla göğüs kafesini  daraltırken dizlerinin çözülüp düşeceğini hissetti o an. Kendini toparlamak için bir eli kapı kolunu tutarken diğer elini kapı pervazına dayadı. Ancak dışarıdan bakıldığında sergilediği bu tavır, misafirini buyur etmemek için kapı önüne kendini siper ettiğini düşündüren bir eylem gibiydi. Mimiksiz yüzü, tüm duygularını öyle ustalıkla kamufle ediyordu ki, içinde fırtınalar koparken dışında yaprak kımıldamıyordu. Kontrolünü asla kaybetmeyen ciddi yapısı ve soğuk görünümü, bu anlık heyecan dalgasını atlatmasını kolaylaştırsa da bastırdığı her şeyin bir dalgayla kıyıya vurabilme ihtimali tatsız ve tedirgin ediciydi adam için.

Kapıyı açmasını izleyen üç beş saniyede, yükselen duygularını dizginleyebilmesi için hatırı sayılır bir çaba harcayarak hayli yoruldu adam. Ev sahibinden davet gelmeyeceğini anlayan kadınsa, yüzünde solmaya meyletmiş cansız bir gülüşle konuşmaya çalıştı. "Müsait değilsin anlaşılan, habersiz geldim benim hatam... Eee şey, doğum günün kutlu olsun." deyip pastayı adama uzattı.   Adam pastayı alırken kadının gitmek üzere olduğunu ve yanlış anlaşıldığını fark etti. "Teşekkür ederim, içeri gelsene." Kelimeleri hava kadar soğuk olan adam, kadını gönülsüzce davet ediyormuş gibiyken, içindeki çocuk, oracıkta kadının boynuna sarılmıştı bile...

"Rahatsızlık vermeyeyim, iyi günler sana..."

Kadın, bu zoraki davete icabet etmekteki gönülsüzlüğünü gösterdi. Samimiyet denizinden geçmeyen sözcükleri limanına kabul etmesi düşünülemezdi zira.

Kadının kırgınlığı yüzüne yansıyınca; adam, beklemeksizin davetini daha içten şekilde yineledi. "Ne rahatsızlığı, lütfen gel. Pastayı bir başıma kestirmeyeceksin değil mi?" Koca bedenini kapının önünden çekip girmesi için kadına yol gösterdi. "Buyurun hanımefendi..." diyerek yüzüne yerleşen tebessümle göz kırptı.

Beklediği daveti alan kadın, içeri girdi. Kapıyı kapattıklarında üzerindeki ıslak montu çıkaran kadın, imalı şekilde "Bir an kovacaksın sanmıştım ama neyse..." deyip adama baktı. Kadının gönlünü alabilmek için nezaket silahına davranan adam, montu kadının elinden alıp vestiyere astı. Bir yandan da iğnelemeye gülerek cevap verdi. "Neden kovayım arkadaşım? Kusura bakma, kimseyi beklemiyordum şaşkınlıktan oldu ne olduysa. Bünyem böyle hoş sürprizlere alışık değil. Barıştık mı?" özür içerikli açıklamayı kabul eden kadın, "Barıştık." deyip güldü. Adamın yol göstericiliğinde salona doğru ilerlediler. İlerledikçe soğuyan havaya anlam veremeyen kadın, salondaki açık pencereyi gördüğünde adama şaka yollu "Size yaz gelmiş anlaşılan beyefendi. Ama biz sıradan ölümlüler böyle havalarda üşüdüğümüzden kapıları, camları kapatır ısınmaya çalışırız." deyip güldü. Adam pencereyi kapatırken yeni bir durum izahına koyuldu "Yağmurlu havayı ve toprak kokusunu çok severim ben. O yüzden açmıştım pencereyi. Benim gibi tuhaf ölümlüler de üşür hanımefendi."

"Yağmuru ben de çok severim ama sen bir üst seviyeye taşımışsın sevgini. Saygı duyarım." Diyen kadın, montunun sıcaklığıyla gevşeyen bedeninde soğuğu yoğun şekilde hissedip elleriyle kollarını ovuşturmaya başladı. Kadının üşüdüğünü gören adam, bir dakika beklemesini söyleyip odadan çıktı. Ardından yatak odasına geçip gardıroptan aldığı siyah  hırkasını kadına verdi. 

Hırkayı üstüne geçiren kadın, adama teşekkür etti. Üstüne birkaç beden büyük gelen hırkanın kollarını kıvırmaya koyuldu. Başını kaldırıp kendisini izleyen adamla göz göze gelince mahcup şekilde gülümsedi. Adamın saçları ve sakallarındaki aklardan başka  olgunluk emaresi bulunmayan yüzünü, duygusuz görünümüne tezatlık arz eden gözlerindeki derinliği ve gülüşünün güzelliğini  görmekten duyduğu heyecan her geçen gün, içinde yepyeni çiçekler açtırıyordu. Ancak susuyordu kadın. Aralarındaki çekimden adı kadar emin olsa da kokusu duyulmasın diye suskunluk örtüsüyle saklıyordu yüreğinin tüm çiçeklerini... 

Kadınla göz göze gelince, çocuksu bir tavırla elini saçlarına daldırıp ensesine indirdi adam. Özel misafirine ikramda bulunabilmek için kahve teklif etti. Teklifine olumlu yanıt alması üzerine de  mutfağa geçti. 

Adam, mutfakta kahveleri hazırlarken oturduğu odaya göz gezdirdi kadın. Bir berjer, bir köşe koltuğu, duvarda mavinin her tonuna ev sahipliği yapan deniz ve gökyüzünün resmedildiği bir tablo, duvara monte edilmiş geniş ekran bir televizyon ve ortada duran ahşap masadan oluşuyordu tüm dekorasyon.

Kimi zaman gözlerini kapatıp düşlediği manzaraya neredeyse bire bir uyan bu görüntü, şaşırtmamıştı kadını. Adama yardımcı olmak için masadaki bilgisayarı koltuğa kaldırmak istedi. Açık durumdaki bilgisayar ekranında gözüne ilişen dizeleri, bir hazine avcısı merakı ve ilgisiyle okudu.

"Yıllanmış sevinçler meskeninde

Ölümü uyuturken dizlerimiz

Soluksuz bıraktık tek heceyi

Sırrı yitik aynamıza yansıdı suretimiz

Başlarımız öne eğikti  

Silik varlığımız koptu sayfalardan

Yabancılaşmak, 

En tesirli zehirdir her zaman..."

Yaşam alanını, evini tahayyülde zorlanmamışsa da kendisine sorulsa, adamın, şiir okuyacak ya da sevebilecek son insan olduğunu söylerdi muhtemelen. Hem hayret verici hem de hayranlık uyandırıcı bulmuştu bu durumu. En keyifli yanılgısı, aklının ve kalbinin bir köşesine kazınırken, elinde fincanlarla odaya giren adamı görünce afalladı. Çocuksu bir panikle bilgisayarı aldığı yere koymaya çalıştı, "Şey... bilgisayarı alayım demiştim... yardım olsun diye." Kadının mahcup haline gülümseyerek karşılık verdi adam, "Yardım etmekten şu dakika vazgeçtiğini görmek, işte bu biraz üzdü." deyip fincanı kadına uzattı. 

İçilen kahveler, kesilen pasta eşliğinde iş ve hayata dair birçok konuda sohbet ettiler. Kimi zaman yükselen kahkahalarla oluşan samimiyet ortamından cesaretle, az evvel okuduğu dizelerden dem vurdu kadın. Şiirden aldığı mesajı kurcalamak için fırsat kolluyordu adeta. Biraz utangaçlık, biraz sabırsızlık karması ruh halini yansıtan titrek sesiyle "Aşık olmak mı seni böylesine korkutan?" diye sordu. "Korkmak mı?..." dedi adam ve sustu. Sigarasından derin bir nefes çekip elini kırçıl sakallarında gezdirdi bir süre. Düşüncelerini karşısındakine net şekilde aktarabilmek için doğru sözcükleri seçiyor gibiydi.

İzmariti kül tablasına bastırırken ara verdiği konuşmasına devam etti. "Haksız sayılmazsın, belirli bir sınırı olmayan her şey beni ürkütüyor. Çizgisiz kağıt gördüğüm an bile gerilirim biliyor musun? Oldum olası düzgün yazı yazamam çizgisiz kağıda.  Önümde duran o beyaz sayfayı görünce kara kara düşünürüm; acaba nerden başlasam, nasıl yazsam diye. Uzun uzun bakışırım beyaz kabusumla, ellerim titrer, avuçlarım terler. Bir şekilde kendimi toplar güzel bir iş çıkarmak ümidiyle kalemi kağıtla buluştururum. Ancak bu beceriksizliğim öyle işlemiştir ki kanıma, sonuç değişmez. Titreyen elinse, kullandığın kalem kusursuz da olsa önemi yoktur. Yazım... görüp görebileceğin en rezil görüntü budur belki de! Aşk da böyle, ne yazık ki... Sonsuz güvenir, sınır tanımadan bağlanırsın. Bardağın dolu tarafı sende denizlere, okyanuslara tekabül ediyorken; karşındaki, yavaş yavaş hayalindekini sevmeye başlar.  Ardından da senden uzak "o" insanı yaratmak üzere sinsice harekete geçer. Netice ne olur sence? Sınırsız beklenti ve doymak bilmeyen vahşi bir hayvan gibi üstüne çullanmış değiştirme teşebbüsleri! Kimse özünde kim olduğunla ilgilenmez ve yapabildiğin kadarıyla yetinmez. Herkes kendince güzel gördüğü ötekiyle, berikiyle kıyaslar, hep kendi idealini dayatır. Önüne sunulan kalıba uymadığın zaman da mutsuzluk nağmeleri dökülmeye başlar. Suçlu ilan edilirsin. Aradaki tüm bağlar usul usul boynuna dolanır ve beklemediğin bir anda sehpaya tekme vurulur. Sevdiğim kadınlar, infazcım olmaktan hiç çekinmediler." Adamı dikkatle dinleyen kadın, bu konuşmanın içinde alevden bir fırtına estirdiğini hissetti. Aşktan böylesine kaçan birine ne denilebilirdi ki? Aralarında var olduğunu düşündüğü çekim de kendi hisleriyle yarattığı bir kurmacaydı belki. İçindeki son ümit küle dönüşmeden, zor da olsa, duygularını dile getirmeye karar verdi. "Demek böyle düşünüyorsun... Sana bir çizgisiz kağıt vemek isterdim. Yazı yazmak yerine resim yapmayı denemen için. Sonsuz mutluluk ve özgürlüğün anahtarı, tecrübe etmediğin bir şeyde gizlidir bazen..." Ağzından çıkan sözleri işittiğinde, cesaretinden eser kalmadığını hissetti. Utanç ve umutsuzluğun haletiruhiyesini ele geçirmesiyle gözleri dolan kadın, ayağa kalktı ve hızla odayı terk etti. Beklemediği bir cevap alan adamsa şaşkınlık içinde öylece kalakaldı. Bir şey yapması gerekti; bir söz söylemesi... Düşündü... Belki de sadece hissettiğini yapması lazımdı. Koridoru geçen kadın, dış kapıyı açmak üzereyken kolunda hissettiği el ile durdu ve arkasına döndü. Duyduğu çekime karşı koymayarak göğüs göğse geldiği adamın boynuna sarıldı. Aynı anda adam da kadının beline kollarını dolayıp titrek bir sesle  kulağına fısıldadı, "Resim yapmayı sen  öğret bana, al siyah kalemi elimden renkli boyalarını karıştır ruhuma..."