Bir an bile düşlememektir seni

Yazmamak bir daha ve okumamak

Seni susayıp sana aç olmamaktır

Fakat gerçekten bitirmek seni

Yürek denen benden bağımsız uzuvda

Tanrıya şirk koşmak karşı gelmektir

Işıklı bir yolda gözleri kapalı yürümektir

Uçurumun kenarında bisiklet sürmektir

Seni hiç yaşatmamak anılarda

Fakat ikiyüzlülüktür inkar etmektir

Yalan söylemektir tabiata, nebatata

Seni özlememek büyük cesarettir

Ütülmektir, bile bile lades olmaktır

Fakat seni ve sendekileri yok saymak

Dünyayı yok saymakla eşdeğerdir...

Ve hiç dinmesin içimdeki duygular

Rüzgar konuşsun bir onun sesini

İşitmek isterdim yalnızlığımın içinde

Dalgasını denizin, ayın şalkını

Dizelerimde yaşatmak yazmak isterdim

Çoktandır elime almadığım şu kalem

Kağıdın üzerinde spiraller çiziyor

Bu kez dilimden değil de dökülen

Sanki içimde bir yerlerden taşıyor

Uzaklara dalıyorum uzadıkça geceler

Yüksek tepelere, kimsesiz dağlara

Öylece dikiliveriyor düşmancasına

Karanlıkta bir ışık arıyor gözlerim

Yanıp sönen şöyle cılız ama ahenkli

Ne şiirin bir tadı ne de öykünün son sözü

Hiçbir şey ilgimi kendine çekmiyor

Ekmeğe de ihtiyacım kalmadı suya da

Artık dönüp bakmıyorum çalan ıslıklara

Çocuklar saksıları devirmiş camları kırmış

Umrum değil artık hiçbirini kovmuyorum

Ben bilmediğim bir şehrin türküsünü

Bilmediğim bir tonla mırıldanıyorum

Kırdınız zavallıyı

Bilmeden mi yaptınız

Gururunun tam üstüne bastınız

Sarhoş muydunuz yoksa ayık mı

Allah aşkına ne olur söyleyin

Böyle kadınları kırmak

Hem de böyle kadınlar

Neredeyse kalmadı

Siz bunu bilerek mi

Yani bile isteye mi

Beyefendi konuşun

Durun dönmeyin arkanızı

Kulaklarınızı kapatmayın lütfen

Duyun şu zavallıyı

Beyefendi size nasıl hitap etmeli

Gecenin şu şer vakti

Siz tam iki kişi

Gururlu ve de kibirli

Bütün bu çatal sözleri

Bilerek mi yani

Rica ediyorum söyleyin

Bizler de bilelim

Sizi adam sanmanın

Bedelini ödeyelim

Sarhoş ve kiremit renkli dudakları

O büyük kanadıkça kanayan yarama

Nasıl da hiddetli gülüyordu zaman

Perdeler son raksını bir bahçeye karşı

Rüzgar mağrur gayet kendinden emin

Eserken ifa ediyordu nazlı nazlı

Kurbağalar yılın hep bu zamanları

Uyandırırdı engerek yılanlarını

Bekçi düdükleri tükürükle dolardı

Yollarda işçilerin haklı serzenişleri

Ayakkabılarının altıkağıt koşamıyor birileri

Islaktı elveda mendilleri ve havayı döverdi

Usul usul yağmur düşerdi gözbebeklerinden

Çıplak göğüs kadınların yalınayak sevgileri

Hesap kitap bilmez aritmetik gözetmezdi

Mahmur hâlâ sevda için çarpan yürekleri

Eylül böyle, ekim böyle, böyle kasım

Şiir dediğin değil mi yaraya tuz basmalı

Ahlar bir ucundan bir ucuna dünyanın

Ağır ağır yanan ziyalar gibi ışığın

Ve bir delikten bile daha oyuk

Başı hatıralarla dolu bir ihtiyarın

Gözyaşları hangi mevsim son bulacak

Mezarında deve dikeni ısırganlar açacak

Kimdir bu cama vuran görünmez el

Ortalığa kim döktü beyaz sürgünü

Her sonbahar içimde nedensiz filizlenen

Umuduma ilk kurşunu kim sıktı

Nedir bu yazmak gayretim sancılarımı

Kime bırakacağım bu kadar acı kelamı

Tan ağırana kadar kime saklayacağım

Ağzımda bir küfür gibi haksızlıklarımı

Kime püskürteceğim bir çırpıda ve acımadan

Eylül böyle, ekim böyle, böyle kasım

Fâni dediğin biraz da gamsız olmalı.

Henüz söylenmedi tüm sözlerim

Yerine koyduğun nicelerden uzakta

İnsanlar da eşyalar gibi cansız

Bilinmezin dehlizlerinde savaşır hep

Gün aşırı sana yinelenir hislerim

Senin kokun misk gibidir gül amber

Tenin güneşin bile erişemediği bir yer

Ey sevgili aziz ruhun gayri müstesna

Ayırdım kır çiçeklerinin en tazesini

Sana gönül cennetimde altın bir tahtla

Ne yücedir cuma günleri ne bereketli

Yaradan yedi günde yaratırken seni

Kim bilir kendi ruhundan mı üfledi

Ey sevgili diğerleri yoktur hissimde

Bir ikindi vakti yem atıyorlar güvercinlere

Süleymaniye’de şimdi bir hicaz makamı

Yâd ellere kanat çırpıyor göç kuşları

Bilhassa eve sarhoş gelenleri

Lokmaları boğazlarda düğümleyenleri

Ekmek yoğurt beklerken anneler

Çocukların çikolata beklerken saf yürekleri

Siyah poşetler içinde şişe getirenleri

Öldür Allah’ım bırakma kemiklerini

Uykudan uyandırıp dövenleri

Bir hiç uğruna kalpleri yerle bir edenleri

Kötü babaları diyorum Allah’ım

Kötü babaları ne olur öldür Allah’ım

Kim bilir belki yaşasam

Hani gerçek olsa diyorum

Elimle tutacak kadar

Şöyle karşımda dursa

Canlansa tüm çıplaklığıyla

Olur ya hani belki diyorum

Misal veriyorum, istiyorum

Özellikle geceleri düşlüyorum

Gece bir başka güzel

Gündüz düşleri diyorum

Sarhoş ediyor güpegündüz

Hani mahal versem

Olacağına imkan verseler

Tamam ulan diyeceğim

Tamam bedeli neyse

Bedeli yokmuş gibi geliyor

Bir varmış da hiç yokmuş

Hiç masalı olmuş gibi

Hadi ulan diyorum şimdi

Bu kez tamam işte

Düşüyorum gökyüzünden

Uyanıyorum gerçeklere

Öteki tarafa meyilliyiz

İntihar bir günah değil

İstediğimiz kadar ölebiliriz

Pişmanlık; 

Bu pek de iyi bir kelime değil

Pişmanım;

Bu kötünün de kötüsü

Pişman değilim;

İşte bu en fiyakalı yalanım

Kentlerin her yerinde

Bu inanılmaz sessiz gürültüler

Toptan yok olma düşüncesiyle

Uyandırıyor güneşi

Düpedüz hayal kırıklıklarının gölgesi düşüyor

Her metrekareye

Umutları yok edilen çocukların hüznüyle

Ağlıyor bulutlar

Kalp yolları kirli insancıklar

Hâlâ nefes alıyorlar

Kentlerin her birinde

Yutkundum. Duyduklarımı kulağım çok net işitti. Midem almadı hiçbir detayı. Bir bulantı hissettim her şeye karşı. Onun zihnindeki tabuları ve saçma sapan kalıpları yıkmak, boğazımı tahriş etmekten farksız olsa da, bir dost olarak onu kendine getirmem gerekiyordu. Yaptım. Beceremediğim aşk ilişkilerimle akıl vermemi geçmiş, bu zamana kadar kim bana papatya alacak kadar çok sevmiş? Şu erkek düşmanı olan şey neymiş ona göre “feminik”? Heh ondan ilan edildim. Yetmedi. Onu kıskanmakla suçlandım. Zaman hızlı geçiyor nikah tarihi geldi çattı bir daha konuşayım dedim. Müstakbel kocası benimle görüşmesini yasakladı. Evlenmişler. Üremişler de. Peşpeşe iki çocukları olmuş. Eşi işi bırakmış evdeymiş. Bana haber göndermiş ortak bir tanıdıktan kocası biraz hastaymış ama kendi ne iş olsa yaparmış...

Dumanlı yeşil, dağlar sarı sıcak,

Erkenden inmiş kadınlar tarlalara,

Burçaklara, ekinlere, tütünlere, çapa.

Yol uzun bir yılan gibi, düz ama taraklı,

Bir çoban sırtında kepeneği, önünde sürü

Otobüs camına çarpmasın diye her biri,

Burada selviler, burada çınarlar, söğütler,

Hava mavi üstümüze serilmiş bir tül gibi,

Demin bir çocuk uyandı hınzır ağlıyor,

Annesi sussun diye birazcık paylıyor

Yolculuk işte böyle su gibi akıp gidiyor

Şehirler arası bir otobüsten yazmaktayım

Belki de bildiğin bir yerden geçtim demin

Gövdenden kilometrelerce uzakta

Fakat ruhunla yan(a)yanayım...

Umutsuzluk moleküllerinin içindeyim,

Boşluğun çarkında dönmekte, 

Çarmıha gerilmiş hayallerim,

Ve sevinçleri bir bir yitirmiş gibi,

Günlere hüzün taşır gibiyim.

Sen;

Yağmurla gelen toprak kokusu,

Uyanmaya korktuğum tatlı bir düş,

Kaybettiğim neşemi yeniden bulmuş gibi,

Bir türlü beceremediğim aşk şiiri gibisin.

Ben; 

Durduk yerde yağan yaz yağmuru,

Sen; 

Yağmurun ardından çıkan gökkuşağı gibisin.

Ayağımı bastığım her yerde kalan,

Çok içten gülüşlerim,

Çok acı günlerim,

Çok umursamaz aşklarım,

Çok derin düşüncelerim var.

Yazdıklarım var,

Bir de yazmaktan 

Korkar olduklarım.

Gökten düşen üç elma da hakkım değildir,

İşte bu karamsarlığımın soyut örneğidir.

Önüne katıp o kadar hızlı itiyor ki beni sırtımdan zaman;

Benden hızlı yaşlanıyor anılarım, 

Fakat onlardan çok daha önce öleceğim.

Ne çirkin ne güzeller, bakmasını bilene.

Sarı çeperlerinden polenler karışıyor havaya,

Ah bir dilleri olsa, kim bilir

Ne söz büyücülüğü yaparlardı,

Gelip geçenleri düşündürmeye.

Akşamdan kalma bir adamı uyandırmışlar,

Bakmadan gözünün yaşına,

Şirinlik hali yok acıkmış bir bebeğin,

Hıçkırıkları iki mahalle öteden duyuluyor,

Postacılar bisikletleri sürüyor,

Zincirleme bekleyişlere,

Güneş çekimseri oynuyor bugün,

Kediler her zamanki sırnaşıklığında,

Bir çift bacak arıyorlar oynaşmak için,

Okul çağında olan iki çocuk,

Kendilerinden metrelerce büyük kepengi,

Kaldırıyorlar karın tokluğuna.

Günaydın kasımpatı,

Ya da krizantem,

Sen her nasıl istersen.

Gülistan, kızlar arasında bir gül bahçesi. Süt beyazı teni ay’ı kıskandırır. Gözleri yayla şenliği. Sırma saçlarına geceleri yıldızlar düşüyor. Beş sene öncesinden beridir istenmekte. Yaşı yetmiyor resmiyete ama köy yerinde o yaşa kız kalmaz. Bir kusuru yok. Sağır olur kötü söze. Lâl olur küfüre hakarete, dilinin bağı var. Adam akıllı konuşamaz Gülistan. Saçı uzun aklı kısaymış, bu yüzden kararları ağabeyi ile beybabası veriyor. Ağabeyi Gülistan’ı bekletiyor. Şöyle zengin bir talibi çıksa, daha o dakika koynuna sokacak. Ağalara, beylere lâyık Gülistan. Köyün dilinde güzelliği, köyden kasabaya inenlerin yüreğinde. Anlatıp duruyorlar sağa sola. Gülistan hâlâ evlenemedi. Okutmadılar, okutsalar muallime diyecekler destur çekeceklerdi. İstemedi beybabası, ağabeyi. Kahrından öldü çakır gözlü anası. Susuyor için için ağlıyor Gülistan. 

Üveyana getirdiler başına. Mavi yaşmak taktılar serine. Gülistan, Dicle’den daha derin. Fırat’tan daha uzun çoktandır içinde tuttukları. Geceleri ay penceresine vuruyor, pencerenin önü sevdalısının cigara dumanı. Kokusunu alıyor Gülistan. Sarı tüyleri ayağa kalkıyor. İçi ürperiyor birden. Adıyaman tütünü çok ağır kokuyor. Göğüsleri entarisine dar gelmekte, eteği ıslandı ha ıslanacak. Sevmek sevişmek istiyor. Kör olası ağabeyinin derdi ne de vermiyor Musa’ya. Topal diyor. Topalsa topal ne yapmalı. Bir ayağı diğer ayağından daha kısaysa suç onda mı? Mevla görelim neyler, neylerse güzel eyler diyor Yunus Emre. Daha söz söylenir mi Yunus’un sözü üstüne. Kiraz ağacının gövdesi uzamış. Rüzgar kamçısını vuruyor ağacın kollarına, kollar dayanıyor Gülistan’ın camına. Bu gelen sevdalısının ayak sesleri. Biliyor Gülistan. Pencereyi açıyor. Önce keskin bir Adıyaman tütünü sonra da sevdalısının lavanta kokan teni odaya siniyor. Lavanta ve tütün kokusu genzine yapışıyor Gülistan’ın. İçi gıdıklanıyor. Üstünde bir karabasan. Bütün vücudu titriyor. Soğuk bir el bacaklarında geziniyor. Gülistan’ın ismi sıcak bir nefesle çıkıyor topal Musa’nın ağzından. Ne gören var, ne duyan. Gülistan 3 seneden beridir Musa’ya yâr olmakta. Musa yalancının, kumarbazın teki. Görenler olmuş, kasabaya inince soluğu, bacası tüten çok sıcak bir evde alıyormuş. Çeşme başında kızlar konuşuyorlar, Gülistan hepsini mıh gibi kazıyor aklına. Hesabını soracak bir bir. İşte tam sırası diyor aklı, sor hadi kimmiş o dul kadın. Sor hadi Gülistan. Sor, sor diyor aklı. Dudakları tam açılıyor ki, Musa kendi dudaklarını bastırıyor onunkilere. Susuyor. Gülistan, rüyasında gördüğü bir ülkeye gidiyor. Bu ülkede hiç kış olmuyor. Denizi var sahili. Güneş kavuruyor tenleri. Kızlar istediği gibi geziyor. Kızlar okuyup meslek sahibi oluyor. He ya kız kısmı! Doktor kızlar, avukat - hakim - öğretmen, mühendis kızlar ve daha niceleri. Hepsinin yanlarında boylarınca oğlanlar. Açık seçik konuşuyorlar. . Kumrular gibi sevişiyorlar. Bu ülkede ne beybabalar ne üveyanalar var… Susturan yok onları. Gülistan bu ülkenin fahri vatandaşı. 

İçeriden beybabası ile analığının sesini duyup sıçrıyor. Çok çabuk dönüyor o sıcak ülkeden köyüne. Musa’yı atıyor üstünden. Sesler giderek büyüyor. İkisi de tetikte. İçeriden bağrışmalar geliyor, iki tane tokat sesi. Ardından bir el silah sesi. Gülistan’ın aklı şimdi dalgalı bir denizde yüzen gemi gibi gidip geliyor. Odanın kapısını açıyor biri. Kapıyı kitlemeyi unutacak kadar saftirik Gülistan. O yatakta, Musa yerde. Hangi ara entarisi düştü sırtından. Analığı koridordan gelen ışığın huzmesi altında, korku filmlerindeki öcüler kadar ürkütücü. Basıyor yavuklusuyla üvey kızını. Gözleri karakaçanın gözlerinde daha da irice büyüyor. Başlıyor yaygaraya ki, eline ısırgan batmış gibi bağırıyor. 

-Komşulaaaar, ağalaaar, beyler, efendiler yetişiiiiiin komşulaaaaar. Kızlığımın yavuklusu beyimi öldürdü. Yetişin komşular, ağalar, beyler. Yetişin! Topal Musa, evimin direğini yıktı, ocağımı söndürdü. Nasıl kıydın ha namussuz nasıl. Ya sen kahpe, sen ha sen! Yavukluna vermiyor diye, babanı nasıl öldürttün. Ar namus kalmadı komşular! Jandarmaya haber salın, katil topal Musa, Gülistan’ın koynundan çıkıp beyimi öldürdü!

Köyün kalbi Gülistan’ın odasında atıyor. Jandarmaya haber salmış muhtar, bütün james bond’luğu üstünde bu akşam. Üvey anası köy kadınları tarafından teskin ediliyor. Gülistan’da ne ar kaldı ne hâyâ. Yuhlamalar küfürler havada uçuşuyor. Musa’yı çekip çıkarmışlar Gülistan’ın odasından. Jandarma alıyor Musa’yı. Gülistan gülmeye başlıyor. Annesinin onu gıdıkladığı zamanlarda ki gülmesinden daha gerçekçi. Beybabasının zil zurna ata binmeye çalışırken kıçının üstüne düşmesinden daha komik bir şeye gülüyor. Kahkaha atıyor Gülistan. Durduramıyor hiç kimse. Bu kadar komik olan ne Gülistan? Yolma saçlarını, sırma saçlarına yıldız düşecek birazdan. İnce narin ellerinin içi dikenli mi? Vurma yüzüne yüzün hep çizik çizik oldu kanıyor. Susma Gülistan. Bu kez susma ne olur. Sor o soruyu Musa’ya. Önce babanın cesedine yapış Gülistan. Ağabeyinin kafasına geçirmek istediğin baltayı düşünme şimdi. Konuş Gülistan. Birşeyler söyle. Jandarmaya anlat gerçekleri. Çık şu kiraz ağacının tepesine bu kez sen sustur herkesi. Susma Gülistan. Haydi konuş, babanı, ağabeyini, analığını, Musa’yı anlat. 

Seni dinleyecek biri çıkar elbet…

Bir gecede hem öksüz kaldın hem yetim, hem sevgisiz hem arsız. Susma Gülistan düşünme o tatlı sıcak ülkeyi. Gündüz düşlerine ve gece rüyalarına ara ver. Acımasız dünyaya geri dön. Burada gerçeklere susma. Haykır Gülistan. Öyle bir haykır ki, seni beş köy ötede ki ahraz bile duysun. Konuş be Gülistan. Susmanın sırası mı şimdi. Asıl şimdi konuş Gülistan. Sustuğun yerden çaldılar çocukluğunu, ergenliğini, kızlığını, kadınlığını… Senin insanlığını çaldılar Gülistan. 

Gülistan bir gül bahçesi, bülbüller şakıyor sesinde. Dilinde çok eski bir türkü annesinin hayaliyle düette…

Yaz akşamlarında kulağıma her zaman cırcır böceklerinin şarkıları çalınır, tüm bedenimi garip bir his tavaf eder, sonra da geldiği yere geri dönerdi. İşten çıkıp iskeleye doğru yürürken, yorgun et yığınlarına çarpmadan ilerlemek neredeyse imkansızdı. Vapura binip eve doğru yol aldığımda zihnimi yalnızca denizden gelen seslere açardım. Motorun su üzerinde oluşturduğu o muhteşem sese.. Yine iş çıkışı bir temmuz akşamı vapura binip yerime yerleştim. Çantamda sabahtan kalma simiti çıkarıp fare gibi kemirmeye başladım. Sıkıldım, çenem yoruldu ve simiti çantama geri tıkıştırdım. Etraf o akşam, salı günlerinin bilinmez sıkıcılığına bürünmüş ve derime anlamsız bir kasvet zerk ediyordu. Güneşin kızıllığı, Galata Kulesi’nin arkasında kalıyor, sarhoş bir ressamın gelişigüzel karalaması gibi bir fon oluşturuyordu. Dalga sesleri, iyot kokusu, yosun kokusu, ter ve emek kokusu... Bütün bu kokular arasında, benimle birlikte vapurda ki herkes denize teslim oluyorduk.  

Her zaman vapurda gördüğüm işportacı Ahmet, (ismini zabıtalardan kaçarken işittim) önünde kalın siyah poşetine kafasını daldırmış muhakkak pazarlamak için bir ürün arıyordu ki sonunda buldu. Kafasını poşetten kaldırdığında göz göze geldik. Herkesin bildiği üzere bir “röntgencinin” yakalanır yakalanmaz yaptığı gibi, hemen yüzüme o sahte tebessümlerden birini yerleştirdim ve başımı öne doğru eğip selamladım. Hareketlerimi aynalayarak bana iade etti. Şöyle bir etrafına bakındı. Nereden baksak hareket edeli 5 dakika olmuştu. Yarım saatte bir ürün anlatabilecek tek dimağ ve ona vapur faresi diyen kırık aynalı zabıtalara karşı cesaret de elbette ki işportacı Ahmet’de vardı. 

-“Abilerim, ablalarım, şu elimde görmüş olduğunuz yüz yılın icadı, şu küçük mucize, size ben tarafından işlerinizi kolaylaştırmak için bizzat Merkel’in yoğun ısrarı üzerine Almanya denen gurbet elinden gönderildi.” Elindeki küçük, ucu sivri metali havaya kaldırdığında sesi daha  da gürleşti. 

-“Baylar, bayanlar merdivenden muz kabuğuyla kayanlar ve de kendine kadın denmesini daha münasip bulan bacılar. Şu elimde tuttuğum icat, Karun’un arayıp da bulamadığı, bu yüzden tek fakirliğim dediği, Amerikan başkanlarının çıldırdığı, Putin’in, söylentilere göre o olmadan asla dediği şey, hepinizin evinde, çantasında, ofisinde bulunması gereken bir icat bir alametifarikadır.”

Akrobatik hareketlerle diğer eline aldığı ürünü bu kez heyecanlı bir şekilde başına toplanan küçük kıyamete anlatıyordu. Kıyamete sur üfler gibi bir hitaptan sonra, kaldığı yerden devam etti.

“Dünyaca ünlü film aktristlerinin olmazsa olmazı, Sophia Loren’in, Monica Belluci’nin ve sarışın bomba Marilyn Monroe’nun dâhi set kulislerine istediği, eğer o olmazsa sahnede asla istediğiniz performansı göstermem dedikleri, bu çoklu tırnak makası, aynı zamanda aynalı törpüsü ve et kesme bıçağıyla birlikte bütün berberlerin, kuaförlerin en çok sipariş ettiği tek üründür. Piyasa değeri bit pazarından daha ucuz olacak bir şekilde bu garip kul Ahmet kardeşiniz tarafından sizlere yalnızca 5 liradır. Bitti mi? Bitmediiiiiii efeniiiimm.”

Bunun yanında diye söze başlarken, kıvrak bir el hareketiyle arka cebinden bir metal formda, (sonradan elini indirince anladığım) bir tarak çıkardı. Ve havaya doğru salladı. Tarak birden kollu bir ahtapota döndü ve şekil şekil bir sürü küçük kollu bölmesi çıktı. “İşte!” dedi. Yüzyılın 2. İcadı. Bu kez iki ürünü, iki eline alarak bir cambazın ip üstünde verdiği savaşı, denizin üstünde veriyor bir yandan da sesini Tanrı’ya kadar ulaştırıyordu. Bu iki harika ürünün birini alana diğerini hediye etmesi cömertlik değil de neydi? Soruyordu bizlere, evimizde ,ofisimizde, (bence pek gerek yok ama alâkasını çözemediğim) parkta, bahçede, tırnağımız şıppadanak kırıldığı vakit, hemen yanımızda muhakkak taşımamız gereken şu aynalı tırnak makasıyla, o bizi yarı yolda bırakan tırnağın kırığını simetrik bir şekilde kesip attıktan ve aynalı törpüsüyle bir güzel törpüledikten sonra günümüz nasıl harikulade geçmezdi ki? Herkes mest olmaya ramak kalmıştı ki, bu kez diğer elinde tuttuğu aynalı cep tarağı ile, Edison’u Tesla’ya düşürecek, Graham Bell’i kıskandıracak, Da Vinci’nin kemiklerini sızım sızım sızlatacak bir buluşu anlatıp gönül tellerimizi titretti. Bu kez bahsettiği metal ürün aynalı çok bölmeli bir taraktı. Saçlar biz kadınların olduğu kadar, erkeklerin de olmazsa olmazıyken, dünya devleri en çok saça yatırım yaparken, Taaa Hindistan’lar da üretilen ve bilmem kaç bin rupilik, şu güzide hayat kolaylaştırıcı ürünü, Türkiye’ye getirebilmek için, İpek Yolu’nda ki, Sahra Çölü’nde ki eşkıyaların, bedevilerin arasında Kul Ahmet kardeşin verdiği savaş ve bu göz dolduran fedakârlığı hatrına alınmaz mıydı ki? Kalabalık, bok sinekleri gibi Ahmet’in sağını solunu çevreliyor ürünleri yakından inceleyenler bir karara varmaya çalışıyordu. 

Sigara paketiyle gün aşırı sevişen hırıltılı bir ses yükseldi ve Ahmet’e “Ben bi tane alayım” dedi. Sonra biri, öteki, beriki derken ben hariç herkes aldı. Bir yılan oynatıcısı gibi o büyülü sözlerini öyle güzel sattı ki, aynalı tırnak makası alana, aynalı çoklu tarak (ürünlerin ismi iki dakikada bir değişiyor) hediyesinin, sadece 5 lira olduğunu vapurun kaptanı duysa dümeni Ahmet’e verirdi. 

Meğer herkesin arayıp da bulamadığı, bir türlü denk gelemediği, başkanından tut da en benim diyen dağda domuzu eksik zengininin bile birbirini ezdiği şu dünya harikası icat, İşportacı Ahmet olmasa bir Hisar vapurunda öğrenilemeyecekti. Hem alıcı, hem satıcı ziyadesiyle mesuttu. Ahmet o akşam, gündüz iş yapamamanın acısını bereketiyle çıkarmıştı. İskeleye yanaştık. Ve birer birer inmeye başladık. Göz ucuyla Ahmet’e baktım. Elinde ki 5 liralardan bir kaç düzine çiçek yapmıştı. Saate baktım daha geçenlerde pilinin bittiği aklıma geldi, zaman kavramını dünyama sokan herkese düşmandım. Ahmet’le aynı anda karaya bastık, saatimi gösterip “benim ki bozulmuş da saati öğrenebilir miyim?” Dedim. Yüzüne sinsi bir gülümseme yayıldı, elindeki siyah kara poşette büyük ihtimal çin malı bir saat arandı…

Yazan: Zeynep Esen