Çıkarmadı beni Defne. Kırmızı jilesinin üstünde rengarenk benle koyuldu yola. Defneyle çok gezdim. Piyano kursuna çok gittim mesela. Yüzmeye giderken de en çok beni giyerdi. Ne yakışırdı sapsarı saçları üstüme. Yıkanmayı da severdim o zamanlar mis gibi bir deterjan vardı. Sümbül sümbül kokardım. Defne çok ağlardı bazen. Arkadaşları çelme atınca, Ali saçını çekince, annesi o gün dersini çalışmadı diye kızınca. Birkaç kez birlikte uyuduk Defneyle.  Annesi kızdı sonra pijamalarını giymedi diye.  Herkes överdi beni, hırkan ne güzelmiş derlerdi Defneye süslü kadınlar. Bir gün süslü bir kadın değil de küçük bir kız beğendi beni.  Keşke benim olsa dedi. Olanlar oldu o gün. Defnenin annesi geldi üstünden aldı beni. Küçük kızın yanında yerleri silen kadına verdi. Küçüldü bu zaten dedi. Hasret giysin güle güle. Hasretmiş adı. Gözleri parladı Hasretin. Giydi beni. Defne hiç ağlamadı arkamdan.

O akşam küçük bir eve girdim Hasretle. Çıkar dedi annesi hırkayı.  Giyip kötü etme iki komşu görmeden… Güzelce katladı beni… Eski bir dolabın içine özenle yerleştirdi.  Çok uzun zaman kaldım dolapta hiç çıkmadım. Et kokan bir sabah giydi beni Hasret.  El öptü harçlık topladı sonra şeker aldık her evden birlikte. Cebime doldurdu şekerleri... Sonra katladı beni annesi gibi dolabın içine koydu. Ondan sonra her sabah geldi cebimden bir şeker alıp kapattı dolabın kapısını. Çok sıkılıyordum burada.  Hep böyle devam etti Hasretlerde.  Ne zaman ben çıksam ya evde bir kalabalık oluyordu ya da bir kalabalık eve gidiliyordu.

Bir gün sığmadım Hasretin kollarına ne de büyümüştü bu kız.

Atılır mı dedi annesi. Köyle yollarım ben onU yeğenim giyer. Eski beyaz bir arabayla çıktım yola. Pembe ve beyaz birer kilotlu çorap, birkaç hikaye kitabı ve plastik kaplar eşlik etti bana.  Evin kapısını Elif diye bir küçük bir açtı. Kolide beni görünce çok sevindi. Ertesi gün okula giderken giydi. Annesi kötü etme diyordu ama Elif beni her gün giyiyordu. Yaz gelene kadar pembelerim soldu, beyazlarım mahvoldu.

Bir dahaki kışa Elif’e de olmadım. Ve hazin sonum gelmişti. Eskimiş artık bu dedi Elifin annesi. Kahroldum. Elinde bir makasla geldi sonra. Kollarım bir yana savruldu gövdem bir yana. Ben böyle acı bilmem hayatta. Yer silinir bunlarla dedi. Kaç kez girdim çamaşır suyuna bilmem kaç kez battım kör çivilere sayamam.  İşi bitince bütün paçalarımı koyardı bir kovaya.

Bir gece yarısı çöp bidonuna atıldım sonra. Yakıcı bir sıcakta çöplüğe. Şimdi güneşin alnında ağır ağır eriyorum.

Hanım halimi görmez, tutturmuş bir taraftan üç ay Allah’ın köyüne hapsediyormuşum onu.  Buranın temizliği de zormuş. Eve fare giriyormuş. Şu bahçedeki sedirin üstünde kaç yazı heba olmuş. Kendi gelinlerini her yıl beş yıldızlı otele götürüyormuş abisi! Çocuklar ayrı şikayetçi! Neymiş arkadaşları tatile gidiyormuş yazları, onlar babalarının tatil köyüne! Şimdilik en küçüğünün, Ekin’in sesi çıkmıyor biraz büyüsün o da depoda buğdayların arasında gezinmekten bıkınca başlar. Depo güzel oldu ama, damı da çinko yaptırdım. Yüzyılın yağmuru yağsa da güvende  buğdaylar. Bari  bu para etse de geçen seneki borçları kapatsam.

Allah’ım dursun şu yağmur! Üç çocuğumun rızkı için dursun. Ettiğim bütün yağmur dualarını gelecek kışa kabul et Yarabbim! Ertelerler mi borçları? Ah seçim senesi olsaydı. Annemi dinleyecektim annemi. Okuyup memur olacaktım. Buraları da satıp savacaktım. Ben böyle hayatın….

Hepsinin sesi kesildi bir anda. Moralim bozuk ya yanıma gelip dırdır etmeyi kestiler en azından. Hanım kek mi ne yaptı içeride mis gibi de kokuyor. Büyük kız Başak kesin telefona daldı yine. İnternet çekiyor bugün demek. Toprak da televizyona dalmıştır. Oğlum Ekin kendince şarkılar söylüyor.

Ne yapsam  Ne etsem? Dev bir çadırım olsa da çeksem yoncaları üstüne. Alsaydım şu sıkmalı yonca makinesini! Yeni nesil bu. Balyayı paketli atıyor. Yağmur da yağsa telef olmuyor. Hangi parayla alıyım o da 200.000 lira anasını satıyım.

Anamı mı arasam bir dua etse dursa yağmur. Mübarek kadın vesselam. Bir yağmur kesme duası vardı şifalı dualar kitabında, onu okusa. 

-Alo ana, ne yapıyorsun? Burada da yağmur var ana çok var. Dua et dursun. Yok yok yağmasın dursun. Yoncayı biçtim yerde. Biliyorum ana rızkı Hüda verir. Yok üzmüyorum kendimi valla. Nasip. Borç çok yok az var. Az da değil de. Ödenir be ana.

Toprak geldi içeriden. Baba diyor çok okudum . Ne okudun kızım?

-Dua

- Ne Duası?

-Yağmur.

- Ne zaman?

- Dün.

- Ne diyorsun be kızım! Şimdi yağmur duasının sırası mı? İstemiyorum yağmuru falan.

Bozuluyor.

• Git yine dua et yağmasın.

Haydaa gözleri doluyor. Ne hassas çocuk bu böyle. Anasına çekmediği kesin de. Anam arıyor yağmur kesme duasın okumuş. Gök gürlüyor.

Çok geçmiyor aradan yarım saat oluyor olmuyor. Kesiliyor yağmur. Musluğu kapatmışsın gibi…. Toprak koşuyor yanıma yine “dua ettim baba” diyor. “Allah’ım dedim” diyor “yanlış dua etmişim yağmur yağmaması gerekmiş”. Bir gülümsüyor yüreğim gülüyor. Anam arıyor sonra “durdu de  mi Yağmur?” diyor.  Durdu ana durdu Yağmur.

Hanım geliyor içeriden bir tepside kekler çaylar. Sedirin üstüne usulca oturuyor. “Hadi sevin” diyor kesildi Yağmur. “Hayde” diyorum “ben kendim için mi üzülüyorum! Üç çocuğumuzun rızkını düşünüyüm sen sanki keyfimden davranıyormuşum gibi yap  oldu mu!” Ters ters bakıyor.

-Artık daha çok düşüneceksin o zaman diyor.

- Neden?

-Yağmur geliyor

-Aman dur, yeni kesildi yağmur

-O değil dördüncü

- Ne?

-Hamileyim bence kız. Bu da yağmur olsun.

Havada uçan bardak tam kafasının üstünden geçti. Annesi koştu yanına, önce onu kucakladı, sonra babasına bağırdı.

- Çocuğun kafasını yaracaktın, ne yaptığının farkında mısın sen?

- Sen farkında mısın? Huzur bırakmadın insanda.

- Her gün delirtmek zorunda mısın beni!

Elif titreyen elleriyle kulaklarını kapattı. Babasının ağzından tükürükler fırlıyor, annesi ise bir eliyle kalbini tutuyor diğer eliyle dizini dövüyordu. Aynı senaryo tekrar hayat buluyordu milyonuncu kez.  Yarım saat sonra annesi el çantasını hazırlamıştı bile! İçine iki çorap, iki don, iki etek iki de gömlek koymuştu. Tam Elif’in dolabını açarken babası durdurmuştu. Sen nereye gidiyorsan git çocuk burada kalacak demişti. Annesi ağlayarak evden çıkmış, babası kanepede uyumuş, Elif de salonda devrilen saksılara baş başa kalmıştı. Ertesi gün sabah kahvaltısında simit olduğunu çok iyi biliyordu. Bu sefer annesinin gelmesi kaç gün sürecekti acaba? Geldiği gün yemeğe gidilecek, ardından akşam keyifli bir çay içilecekti. Annesi bol bol öpecekti onu gelince biliyordu.

Hafta sonu olmadan babası ile gidip anneannesigilden almışlardı annesini. Çocuk kaç gündür kabus görüyor dedi babası sesini kısmaya çalışarak. Ama her şeyi duyuyordu Elif. İçinden dua etti.  Allah’ım bir daha büyük kavga olmasın dedi. Bir dahaki büyük kavga okul henüz tatil olmadan vuku bulmuştu. Bu sefer mutfak masasının altına saklanmış, kavga bitince çıkmıştı. Babasının annesinin çantasının içinden son anda çıkardığı çiçekli elbisesi yatağının üstündeydi. Bundan sonraki kavga da yaz gelmeden gelecekti.

Şimdi neşeli gözüken bir bayram günüde salonun bir köşesinde oturuyordu Elif. Az önce kavga ettiği kocası ile göz gözeydi. Annesi bir yandan salon masasındaki sofrayı süslüyor bir yandan da sabrın ve saygının öneminden söz ediyordu.  Haydi kavurmaya diye seslendi sonra. Hikmet şu salonun penceresine de açıver kokmasın etraf dedi . Annesinin on iki kişilik tabak takımıydı sofradaki. on iki kişilik su takımı da vardı bunun; ama dört bardağı salondaki kavgalar sırasında yok olmuştu. Hatta birisi babasının kafasında parçalanmıştı. Birisi de  kendi kafasında parçalanmak üzereyken salon penceresine çarparak metfa olmuştu. Neyse ki bu softaya hiçbir zaman on iki kişi oturulmamıştı.

Aman dedi annesi. Bu gençler de dertsiz başlarına dert arıyorlar Hikmet. Sabır mabır kalmamış. Hata da senin şu kızın da bak. Karşımda, yüzüne de söylerim. İnsan biraz büyür canım. Ahmet laf etti diye mesaiyi kabul etmesine küsmüş. Sen misin şu kızına laf diyen. Sen git de evini barkını bırak Esralarda sabahla o gece. Evli barklı kadın olacak iş mi?

Babası salatanın suyuna bandığı ekmeği ağzına atarken öyle olmaz kızım dedi. Hayır yani o Esra kim, ne olduğu belirsiz kız. Madem kafa dinleyecektin buraya gelseydin ya. Hayır yani ortada kızıp evi terk edecek bir şey de yok. Her şeye böyle kızıp küsersen olmaz. Bak bebek bekliyorsunuz ona yazık sonra.

Elif titreyen elerini masanın altına sakladı. Ahmet ise titreyen sesini saklayamadan anlatıyordu:  Ben o yoruluyor diye laf etim. Hem ne işi var o kadar erkeğin arasında o saatte. Zaten sinir oluyorum işyerindeki o yavşaklara. Gerçekten çocuk gibi Elif. Küçükken hiç mi kızmadınız yani? En ufak söze tahammülü yok.  Prenses mübarek. Ben öyle büyümedim valla, annemin kaç terliğinin kafamda patladığını bilmem ben.

Prenses o prenses dedi annesi. İşte fanusta büyünce böyle oluyor. Cam fanus…

Cam fanus, cam bardak dedi içinden Elif. Doğru, cam bardaklar kafamda uçucunca bir nevi cam fanusta büyüdüm. Sabırmış…

Şimdikilerin hepsi cam fanusta büyüyor dedi sonra babası. Aman siz ufaklığı öyle büyütmeyin.

Büyütmem baba dedi Elif. Hatta böyle büyütürüm. Her şeye alışsın de mi?

Elindeki bardağı salondaki büfeye fırlattı hızlıca. Babasının ağzında kalakaldı kavurma dolu ekmek dilimi. Annesinin ise tek eli kalbine tek eli dizine gitti.  Ahmet, Elif’e doğru koştu, ellerini tuttu.  On iki kişilik su takımı bu son darbeyle yedi kişilik olmuştu. Modası çoktan geçmiş salon büfesinin camı da yere inmişti. Ahmet’i ittirdi öfkeyle Elif. Yerdeki cam kırıklarının üstünden atlayarak yürüdü sokak kapısına doğru. Yüzünde mağrur bir ifade... İçinden bir yerlerde, küçük bir kızın başını okşayıp göz kırpıyordu ona…

Rujunu yeniledi gelin odasında. Önündeki kuruyemiş tabağından iki tane leblebi aldı. İçeride yazın en popüler şarkıları çalıyordu. Salonu gösteren kameraya baktı. Annesi, babası, kayınvalidesi ve kayınbabası girişte gelenleri karşılıyordu. Tanımadığı bir kadın girdi içeri iki çocukla. Kolunun yarısı kalın bileziklerle doluydu,  boynunda koca bir gerdanlık. Kırmızı dar bir elbise giymiş, yanakları için de galiba bir ton allık kullanmıştı. Müstakbel eşine dönerek:

- Şu gelene bak tam “the gelin” dedi.

- “Büyük konuşma” dedi Hasancan.

-  Slaytı verdin de mi?

- Verdim verdim.

Salondan gelen müzik sesi giderek yükseliyordu. Kamera insanlara tek tek yaklaşıyor, kadraja giren herkes elindeki çatalı bıçağı bırakıyordu. İki teyze baş başa vermiş konuşuyorlardı. Biri konuşurken eliyle ağzını kapatıyordu. “Bunu siyasiler yapıyor konuşurken görüyor musun Türk kadınının politik tedbirini” dedi.

Gelin odasının kapısından piyanist şantör girdi. Evet dedi giriş şarkımız bu, dans şarkımız bu, hazır mıyız? Hayriye Pelin ve Hasancan çifti.  “Pelin yeterli” dedi Pelin. “Peki” dedi piyanist. Beş dakikaya çağırıyorum. Pelin ve Hasancan çiftini kocaman alkışlarla çağırdı şantör. “Ben dedim mi böyle bir şey ona!” dedi Pelin. “Allah aşkına kocaman alkışlar diye çağırmak nedir? Özkurbanlar yetmedi bir de kocaman alkış. Birazdan da çocukları pistten alalım der”.   

Piste geçtiler. Takım elbise giymiş bir çocuğu annesi kolundan çekerek aldı pistten. “Küçüçük çocuğa kravatlı takım giydirmek ne dedi hiç haz etmem”. “Pardon matmazel yüksek lord Pelin hanım bizim burada böyle” dedi Hasancan.

İlk dans bitti, tüm çiftler pistte dans etti. Birisi gelinin kız kardeşinin eteğine bastı, kız kardeş, sinirli bakışlar fırlattı. Ön masalarda oturan sarışın kadın kocası onu dansa kaldırmadığı için sinirliydi muhtemelen. Dans birden bire bitti. Ani gelen sessizliğe yakalandı kocasının elinden tutup masaya yürüyen kadının “gelin de küçücükmüş” sözleri. O kadar küçük mü gösteriyordu acaba? On üç cm topuklu, makyaj, hiç mi kar etmemişti. Neyse dedi, güzel tarafından bak. Kuzenleri yanına geldi gelinin.  Biri diğerine “yok kuzum hiç bana göre değil bu düğün işleri belki kumsalda küçük bir nikah gün batımında ” diyordu. İçinden “Özkurbanlar ve muadillerinde düğününü görmek için sabırsızlanıyorum” dedi Pelin. “O gün sana gün batımını anımsatacağım.”   

Gözü misafirlere hoş geldin demek için masaları dolaşan kayınvalidesi ve kayınpepeline takıldı. Sonra bir köşede heyecan içinde damadın anneannesi ile konuşan annesine baktı.  Derken müzik başladı tekrar. Sözcüklerin gürültüsünün yerini tavukları pişirmişem aldı. Kabarık elbise giymiş küçük bir kız kendi ekseninde dönüyor, etekleri kabardıkça gülüyordu

Sıra slayta geldi. Hareketli bir müzik fotoğraflara eşlik ediyordu. Slayttaki sarmaş dolaş fotoğrafları koyup koymamak hususunda çok kararsız kalmış, bir anda gelen istek ve cesaretle hepsini yüklemişti. “Ne gerek var buna “demişti Hasancan. Fotoğraflar akın akın geçti. Türk kadını tüm özen yükümlülüğünü gösterdi ve konuşurken dudak hareketlerini gizleyerek yaptı dedikodusunu. Türk erkeği havaya baktı. Gelinin babası karısını dürterek “bunlar ne zaman tatile gitti” diyordu. “Bir de buraya koymuş edepsiz”. Derin, hiçbirini duymadı ama anladı. Hayattan Özkurbanlar’ın intikamını almış gibiydi.

Nihayet nikah memuru geldi, “iyi günde ve kötü günde hastalıkta ve sağlıkta” dedi. “Ölüm sizi ayırana dek” demedi. “Gelini öpebilirsiniz” de demedi. Zaten bu Özkurbanlar gibi yerlerde söylenmezdi. Alkış kıyamet. İçinden keşke filmlerdeki gibi kısa bir sessizlik koysaydım “evet”in önüne diye geçirdi Pelin.

Ardından Ankara’nın bağları başladı. Büklüm büklüm yolları… İnsanlar birbirlerini zorla piste kaldırıyordu. Masadan kalkan elbiseli her kadın önce eteğini düzeltiyor sonra ağır hareketlerle başladığı oyuna coşkuyla devam ediyordu.

Piyanist şantör takı töreninin başladığını basın açıklaması edasıyla duyurdu. Pelin’e beş bilezik, bir set, bir sürü de altın ve para takıldı. Altınlardan hemen kurulmak istedi. Şunlar yerine incecik bir pırlanta daha iyi olurdu. Gerçi o da para etmiyormuş satınca dedi. Hiçbiri olmasa o da olurdu. Ama merdivenlerden inmekte aklı kalmıştı. Altınları gelin odasında çıkartıp geldi. Güvenlik olarak odaya damadın eniştesi bırakılmıştı. “Enişten düğün altınlarını değil de merkez bankası rezervini koruyor edasında” dedi Pelin.

Neşeli bir müzikle pasta geldi. “Kimse pastayı ne için alkışladığını düşünmüyor” dedi Pelin. “Sahi pasta ne için alkışlanır?” Papyonunu çıkardı Hasancan, “sen sorgulayasın diye” olabilir dedi. Herkes ortası kalpli dondurmalı pastasını yedi. “Bu daha ekonomik herhalde dedi” Pelin, “keşke pasta maket olmasaydı ama”. Hasancan, gözlerini devirdi.

Fotoğraflar çekildi, kimse aynı anda poz veremedi, hepsi birer Rönesans tablosu gibiydi. Herkes teker teker ayrıldı salondan. “Siz oturun şurada her şeyi araba yerleştirelim sonra inersiniz” dedi gelinin annesi. Pelin, çıkardığı ayakkabılarını Özkurbanlar düğün salonunun parlak zeminine fırlattı. Çok yoruldum dedi. Zaten ses çok yüksekti başım ağrıdı.

• Tam olarak ne bekliyordun acaba ?
• Anlamadım, başım ağrıyor dedim ne var alakası var?
• Hayır gece boyu etraftaki her şeyi eleştirdin, gereksiz gördün ve küçümsedin. Çok güzel, peki, buradaki piyanist şantör piyanist, masalar kokteyl masası olsaydı, zaman zaman piyano zaman zaman keman çalsaydı, içeri girenler daha kibar takılar taksaydı bir şey mi değişiyordu? İkisi de gereksiz bence sadece ikincisi modern görünümlü bir gereksizliği ifade ediyor. Modern görünümlü gereksizlikleri de eleştiri miydin acaba? Orada da sosyolojik çıkarımlar yapar mıydın kripto entelektüel seni!
• Sadece takıldım ne var bunda alınacak?
• Yok bir şey!

Sandalyesini uzağa çekti Pelin. Hasancan’a arkasını dönüp bacak bacak üstüne attı, kollarını kavuşturdu.

• “Aaa küstü mü bunlar” diye içeri girdi kayınvalide. “Ne oldu?”

 Yok bir şey diyerek başını salladı ikisi de. “Ayol” dedi, “Ne diyorum; siz eve geçmeden gelin bizde hep beraber takılanları sayalım. Yarın balayına gideceksiniz zaten sonra fırsat olmaz. Ne dersiniz? Siz bilirsiniz tabi altın yüksek ya şimdi haftaya ons mons bir şey olacakmış düşer sayalım satın işte gitmeden”.

 Bir saat sonra Pelin ve Hasancan eşofmanla halının üstünde oturmuş, altın sayıyordu, Kayınvalide görümceye isimleri söylüyor, “komşu fahriyeden bir gram altın” diyor, sonra da “22 ayar” diye ekliyordu. Kayınpeder,  kağıtta toplama yapıyordu. Bir saat sonra hasılat ortaya çıkmıştı. Telefondaki hesapla kağıttaki birbirini tutuyordu. Hasancan Peline döndü sessizce sordu. “Evet buna ilişkin yorum ve eleştirilerinizi dinliyorum sayın Lord?”

“Allah bereket versin” dedi yerden aldığı bir deste parayı çenesine sürterek Pelin. Muzip bir gülüşle ekledi: “adetlerimiz ne güzel genç çiftlere destek oluyorlar! Şu altın kutularını atmadan iyice bakalım bir daha çöpe gitmesin de aman” diye ekledi peçeteye sardığı börekle ağzına doldururken.

Odadaki pencerenin birinin önü, sökülmüş davlumbazla, diğerininki ise koca bir mermer parçasıyla kapatılmıştı. Eva, iki çocuğunu battaniyenin altına almış ısıtmaya çalışıyordu. Adem, sönmek üzere olan muma tutarak bir diğerini yaktı. Uzaktan bir patlama sesi geldi. İrkildi Eva, uyanan kızını “bir şey yok” diyerek teskin ettin. Sessizce konuştu Adem’le.

- Elektrik gelir mi ki?

- Bilmiyorum.

- Donacak çocuklar.

- Tüpü getiririm akşam yine, su kaynatırız.

- Biraz mercimek kaldı iki paket de makarna… Soğan, salça yok ama mercimeği haşlarım  bugün.

-  Bir de bana kızıyordun evi depo yapıyorsun diye…

- Hatırlıyor musun ilk büyük kavgamız…. 5 kilo kuruyemiş…

Sessizce gülmeye başladılar. Adem’in gülüşü gözyaşına karıştı.

- Hayır tamam o zaman anladım Eva, her şey güllük gülistanlıktı kızdın da, ortalık karışıp raflar  boşaldı, sen o zaman da laf etmiştin. İyi ki dinlememişim seni.

- İyi ki… Tahmin etmemiştim her şeyin bu kadar kötü gidebileceğini... Keşke daha fazla alabilseymişsin, eridi gitti her şey üç ayda.

- Üç ay oldu mu?

- Üç Ocakta market rafları boştu Adem, hatırlamıyor musun? Arın’ın doğum gününde.

- Doğru.

Utanmışçasına başını öbür tarafa çevirdi, gözlerini Eva’dan ayırdı Adem. Üç gün olmuştu elektrikler kesileli. Belediye binası on üç gün önce bombalanmıştı. Ulusal yayının gideli üç hafta kadar olmalıydı. Menşiki’lerle Acur’lar ne zaman çatışmaya başlamıştı hatırlamıyordu. Ama üç yıl önce buraya taşındıklarında Menşiki komşularının onları kızartılmış sıcacık pişilerle karşıladığını çok iyi hatırlıyordu. Hatta şimdi pencereden bakıp göremediği kamelyada içtikleri akşam çaylarını… Ta ki Beruçay’da bomba patlayana kadar. Ardından üç Menşiki eylemcinin vurulması.  Bahrat’ın ülkeye girmesi… Cehennem gibiydi son üç ay.

- En son ne zaman Kamelya’da çay içtik hatırlıyor musun Eva?

- Sare doğmamıştı. Benim karnım burnumdaydı. Ne pişi yemiştim o akşam. Hasbek’in annesi ne güzel yapmıştı. Burnuma geliyor kokusu çok acıktım zaten.

- Benim de... Her şey bir bitsin kocaman bir sofra kuralım Eva, boydan boya, kola reklamlarındaki gibi, kuş sütü eksik… Herkes birarada.

- Herkes bir arada olamayacak Adem. Çok eksik olacak.

Sessizliğe büründü oda tekrar. Kapının vurulmasıyla birlikte Adem’in dalmış gözleri, kocaman açıldı. Hızla ayağa kalktı Eva.

-“Kim ki” dedi. “Dur yavaş yavaş git”.

Kapının deliğinden baktı Adem. Yan komşuları, Menşiki Hasbek, elinde av tüfeğiyle oradaydı. Yutkundu sakince.

-“Açın ben Hasbek” diyordu

-“Açma” dedi Eva . “Açma Adem”.

Kapının deliğinden Eva da baktı. Hızla salona koştu sonra. Masayı sürüklemeye başlamıştı.

- “Kapıya yaslayalım” dedi

- Saçmalama Eva. Hasbek işte. Tamam açmayacağım.

-  “Adem aç kapıyı” dedi kapının arkasındaki ses.

Eva olduğu yere oturup ağlamaya başladı.

-“Adem evdesiniz biliyorum açın kapıyı” diyordu Hasbek.

Eva, başını iki yana salladı ağlayarak.  Adem’in yaptığı göz işareti ile kalktı yerinden, salona geçti tekrar, salon kapısını kapattı. Yere oturup,  kanepede uyuyan çocuklarının üzerine kapandı. Kapı gıcırtısı hiç bu kadar korkunç gelmemişti. Sessizce nefes alarak dinlemeye çalıştı kapıyı. Olmadı. Yavaşça kalktı. Salonun kapısını araladı, ev kapısını gözledi. Hasbek, tüfeği tek eline almış, diğer elini evinin kapısına uzatmış, içeriden uzatılan pişi dolu tepsiyi alıyordu. Tepsiyi Adem’e verdi. Tüfeği gözleriyle işaret etti, bunun için kusura bakma der gibiydi. Mahcupça başını eğdi ve evine girdi.

Kapıyı kapattı Adem. Elinde bir tepsi pişi, Eva’yla göz gözeydi. Utangaçlığını kelimelerle örtmek istercesine “tüpte yaptılar demek ki” dedi Eva. Pişinin kokusuna uyanan kızına baktı. Tepsinden  bir tane alıp yedirmeye başladı…