Ruhum, bazen bir payitaht kadar ihtişamlı, bazen de İstanbul'un Fethi öncesi surlar gibi yorgun ve gedik… İçimde nice kuşatmalar oldu. Her biri, bir başka arzunun, bir başka sevdanın hücumuydu. Ve ben her defasında ya bir kapı açtım içimden, ya da biraz daha yıkıldım kendi içime doğru.

Aşk… Ah o aşk ki, bir zamanlar Kerbela Olayı misali susuz bırakır insanın kalbini. Bir damla vuslat uğruna çöller aşarsın da, nasibine düşen çoğu vakit hicrandır. Sevmek, zannedildiği gibi bir bahar değil; çoğu kez içte büyüyen bir matemdir. Lakin yine de insan, o matemin içinde bir hikmet arar; zira bilir ki en derin yaralar, en hakiki duaların kapısını aralar.

Ben bazen kendimi Fatih Sultan Mehmed gibi hissederim; henüz fethedemediğim şehirler vardır içimde. Ve her yeni gün, bir başka kuşatmanın sabahıdır benim için. Lakin bilirim ki her fethin ardında nice sabır, nice sükût gizlidir. Gürültüyle değil, azimle açılır en muhkem kapılar.

Kimi vakit ise bir Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî nefesi dolaşır içimde. Der ki: “Yan ki olasın.” Ve ben yanarım… Geçmişin pişmanlıklarında, yarım kalmış cümlelerde, söylenmemiş vedalarda… Lakin bu yanış bir helâk değil, bir tekevvündür. İnsan yanmadan olgunlaşmaz; ateş, hem yakar hem de saflaştırır.

Dünya dediğin nedir ki… Bir sefer-i daimdir. Kimi vakit Haçlı Seferleri gibi uzun ve yorucu, kimi vakit bir göçebe konaklaması kadar kısa. Biz ise bu seferde, kendini arayan yolcularız. Ne tam vardık, ne de tamamen yoldayız.

Benim hikâyem; bir yanda kılıç şakırtısı, diğer yanda ney iniltisi… Bir yanımda savaş naraları, öte yanımda derviş sükûtu… Zira anladım ki insan, ne sadece cenk ile ne de yalnızca aşk ile tamam olur. İnsan, ikisinin arasında yoğrulan bir hakikattir.

Ve şimdi, kalbimin harabesine bakıp da ibret alan biri olarak şunu derim:

Ben, kendi içimin fethini bekleyen bir şehirim.

Ve bilirim… O fetih, ne bir orduyla gelecek ne de bir kılıçla;

ancak sabırla, aşkla ve biraz da ilahi bir sır ile…

1.

Sahildi. 

Orta halli bir balık lokantası..

Yalnızdım. 

Bir acı gecenin bitimini uzatmak üzere…Bugün fazla oturdum. 

…..

İnsanlar yavaş yavaş çekiliyordu, birkaç masa kalmıştık, dolu. 

Bir genc kadın gördüm: çıplak ayaklarla sahilde, kumsalda yürüyordu. Fark ettim: bu tur hiç bitmiyor. Bir sağa, bir sola..Sonra oturdu, çantasının ve hırkasının olduğu bank'a. Yaz'dı, ancak geç saatlerde biraz serinliyordu ortam. Geç olmuştu, hesap ödeyip çıkmak üzereydim. Kasaya yöneldim. Bir şey dikkatimi çekti, az önce sahilde gördüğüm kadın da elinde çantası orada öyle duruyordu.

Güzeldi, modern bir görünümü vardı, ama olağanüstü çekingen bir haldeydi. Bir sey sordu, soracak, öyle..

Buyrun dedi masadaki adam, bir arzunuz mu var efendim?

–Şey, iş arıyorum ben.

–S.. Bey'i çağırayım.

Adam kalktı bir içkili masada oturan iriyarı bir kişinin kulağına eğildi bir şeyler söyledi, adam kalktı, geldi: buyrun dedi kadına.

–İşe ihtiyacım var.

–Bilmem ki, size göre bir iş..

–Bulaşık yıkarım diye atıldı genç kadın...

.....

Masama döndüm, ama gözüm kadındaydı. İşe alındı mı onu da anlamadım. Ancak kadın tek tek yiyeceklerin fiyatını soruyordu. Çorbada karar kıldı sanırım. Terbiyeli ve çekingen yiyordu yemeğini. Aç ve parasız olduğunu anlamak güç değildi. Bu düzeyli, güzel ama bitkin hanımı bu duruma düşüren neydi merak ediyordum.

Eve dönüş yolunda, içim acıdı gözlerim yaşardı. Soğuk evime vardım, tez vakit uykuya daldım.

Genelde sürekli dışarıda yemezdim. Üniversitede verdiğim ders çıkışı özellikle gizemli kadını görmek arzusuyla bir gün önce yemek yediğim lokantaya yöneldim.

Merakım da uzun sürmedi. Genç kadını biraz da eski giysiler içinde lokantada yerleri siler biçimde buldum. Selamladım, "hoşgeldiniz efendim" diye yanıtladı.

Hikayesini merak ettiğim bu hanım gerçekten esrarlı bir kişilik sergiliyordu. Genç ve modern bir kadının küçük bir sahil kasabada alt düzey bir işte çalışması şaşırtıcıydı.

....

Hanım bir süre sonra müşteri karşılamaya ve bir tür garsonluğa geçti. İşi biliyordu. Daha da iyi giyiniyordu. Fazla mesafeli ama duyarlıydı, ikna ediciydi. 

O gece fazla kaldım

Sanki oydu beni orada bırakan. Beklenmedik bir şekilde bana döndü, ve oturabilir miyim dedi, ayağa kalktım buyrun dedim. Bir sigara uzattı bana, kendisi de yaktı.

--Hayat incelikleri affetmiyor..

--Fazla incesiniz dedim

Maskeleri unutmayın dedi. Biraz sohbet ettik, kasaya yöneldi, birlikte çıkalım bekleyin dedi. Şaşırdım. Resmi ve mesafeli bir kadın tek kelime konuştuğu bir kişiye cesurca "kal" diyordu.

Pek konuşmadık yürürken, eski bir ev önünde durdu: gelin dedi, utanarak girdim. Çok ağır yaşama koşullarının olduğu bir oda. 

...

Sizi buraya getiren ne?Mesleğimden oldum.

Eşiniz?

Bütün malıma konmuş.

Ya bu yer?

Bir insana güvendim geldim, olay üç.

İşiniz neydi ve onu neden kaybettiniz?

Vakur bir tavırla: Orospuluk, iddia bu. Tabii politika var.

Neredeydi işiniz

Üniversite güzel sanatlar Doçent.

Politika tamam ama diğeri?

Acı bir gülümseme:

Bir gün üniversitede desen dersinde model bulunmadı ben soyundum modellik yaptım. 

Tamamen mi?

Sütyen dahil, sadece altta siyah bir çamaşır, mor-dantelli...

Şaşırmadınız mi?

Hayır.

Neden?

Çizgidışı biriyim ben de.

....

Hiç duraksamadı soyundu, 

Göğüsler dik, sütyen atıldı, kutsal beyaz memeler....

beni de soydu. Üzerinde sadece mor çamaşır, içinde şeffaflığın gösterdiği siyah pırıl pırıl tüyler..

Bir ara beli yataktan sarktı, boynu, beli hepsi; son ana geldik dantelli mor çamaşır da atıldı sonra. Öndeki tüyler titriyor, ilginç kasılmalarla açılan kapanan bir nokta. Yanıyor, utanç yerini elde edilmenin ateşine bırakmış. Alev benden ona geçmişti, bende ise çılgın öpüşler ve "o an" inleyerek benimle yandı tutuştu benimle alev aldı. İnanılmaz bir an ve tam kadın kollarımda eridi.

İnleyerek bir süre titredi uzun sürdü bu, öpüşleriyle başarımı kutladı.

O kadar.

Ertesi gün aynı resmiyet.

.....

2.

Aç bir adam sallanarak bahçeli bir kasaba evinin kapısına yaslandı.

Düştü.

Aman Tanrım, yetiş Canım..

İçeri taşıdılar.

Canım bu adam aç.

Perişan bu adamı doyurmaya çalıştı karı koca.

Ne oldu, diye sordu kadın? 

Tutuklandım mesleğimden oldum malvarlığım yoktu, lojmandan atıldım. Açım kaç gündür, burada bir iş var mı bana göre...

Kadın bir çığlık attı Prof K!

Evet..Ev.. et nereden peki?

Balıkçı lokantası..

Evine geldiğiniz kadın.

Evlendim. Okulda bir tek bana olumlu şahitlik yapan temizlik işçisi ile. Bahçemiz var...

.....

Bu da kızımız 

Kulağına eğildi bizim kızımız Perla..

Yaşlandı adamın gözü, masum çocuğa baktı, ağlamaklı oldu, baktı sadece..

.....

Prof K*

Sabah 05...

Radyoda bildiri.

Oldu demek.

Altmış sekiz.

Yetmiş sekiz.

Hiçbiri başaramamıştı. Hiçbir iletişim aracının olmadığı bu sanal evde ilk kez radyoya pil:

"Yüce halkımız. Yurdun durmadan batağa sürüklendiği ülkemizde sonunda halkın gücü sermayeyi yenmiştir"

......

Çığlık çığlığa birbirlerine sarıldılar.

***

Uyanın.

-Ne oldu, buraya ne zaman geldim?

-Seans için geldiniz. Hikayenizi yaşayarak anlattinız. Ama ayrıntılar gerekiyordu, sakladiklarınız. 

Tekrar anlattırdı hikâyeyi; eksik yok.

Perla doğruydu dedi, Prof K Terapiste. Devrim falan olmadı. Ağlayarak.

–Peki o hanıma ne oldu?

--Fırtınaya tutuldu...

7.65'lik kurşun; o soyunduğu sınıftaki gerici bir öğrenciden...

Ağladı Prof K.

BİTTİ

Kerem, Cemre’ye âşık olduğunu hiçbir zaman yüksek sesle söylemedi.
Hatta kendi kendine bile tam bir cümle kuramadı. Çünkü bazı duygular, adını koyduğun anda ürküp kaçacakmış gibi gelir insana. Sanki kelimeler, hislerin ağırlığını taşıyamaz. Kerem de bunu hissetti. İçinde büyüyen şeyin adını koyarsa, kırılacağını düşündü. Bu yüzden sustu. Hissetti. Bekledi. Kendini oyaladı. Olmadı.

İş yerinde başladı her şey. Hayatın en sıradan, en savunmasız yerinde. Aynı binada çalışıyorlardı. Aynı kapıdan geçiyor, aynı turnikede duruyor, aynı asansörde sessizce yukarı çıkıyorlardı. Aynı saatlerde yoruluyor, aynı ışıkta soluyorlardı. Ama Kerem için Cemre, bu iş ortaklığının çok ötesindeydi. O, kalabalığın içindeki tek kişiydi.

Cemre muhasebede çalışıyordu. Düzenliydi. Sessizdi. Konuşurken kelimeleri israf etmeyen insanlardandı. Kerem onu ilk kez turnikede gördü. Kartı okutamamıştı Cemre, bir an duraklamıştı. Kerem arkasında bekliyordu. Cemre dönüp özür diler gibi gülümsedi. O gülümseme, Kerem’in gününü böldü. Sonra haftasını. Sonra bütün iç düzenini.

O günden sonra Kerem’in hayatında bir kayma başladı. Günler eskisi gibi ilerlemiyordu. Sabahları işe gitmek, akşamları eve dönmek aynı eylemlerdi ama aynı anlamı taşımıyordu. Çünkü artık binaya girdiğinde ilk baktığı yer turnikeydi. Asansörde gözleri istemsizce bir yüz arıyordu.

Başta bunun geçici olduğunu düşündü. İş ortamında insanın duyguları karışırdı. Yakınlık, aynı rutini paylaşmak… Hepsi geçiciydi. Ama günler geçti, his geçmedi. Derinleşti. Sessizleşti. Yer etti.

Kerem onu uzaktan izlemeye başladı. Öğle yemeklerinde kimlerle oturduğunu, kahvesini nasıl içtiğini, masasından kalkarken omuzlarının nasıl hafifçe düştüğünü fark etti. Bazen dalgın göründüğünü, bazen gülümsediğini. Sonra bunu fark ettiğini fark etti. Kendine kızdı. “Bu sağlıklı değil,” dedi. Ama kalp, sağlıktan çok alışkanlıkla çalışıyordu.

İlk konuşmaları işle ilgiliydi. Evraklar, tarih hatırlatmaları, küçük düzeltmeler. Cemre netti. Kibar ama mesafeliydi. Kerem her konuşmadan sonra, sanki yarım kalmış bir cümle varmış gibi hissediyordu. Konuşma bitiyor ama Cemre’nin sesi zihninde kalıyordu.

Mesajlar başladı. Önce tamamen işle ilgiliydi. Cemre cevap verdi. Kısa, düzgün, profesyonel. Kerem zamanla cümleleri uzattı. Bir kelime daha ekledi. Bir gülümseme koydu sonuna. Cemre kısalttı. Kerem bunu fark etti ama görmezden geldi. Çünkü görmek, vazgeçmek demekti. Vazgeçmekse henüz hazır olmadığı bir kayıptı.

Zamanla Kerem daha görünür oldu. Öğle aralarında Cemre’ye yakın oturdu. Kahve aldı. Masasına bıraktı. Cemre teşekkür etti. Kerem bu teşekkürleri bir kapı sandı. Oysa kapı kapalıydı; sadece kibarca kilitliydi.

İş çıkışlarında yazdı.
“Bir kahve içelim mi?”
Cemre nazikçe reddetti. Bazen yorgun olduğunu söyledi, bazen başka bir planı olduğunu. Kerem her reddi geçici sandı. “Şimdi değil,” dedi kendine. “Belki sonra.”
Aşk, onu gerçeklikten koparmıştı.

Bölüm 2: Cemre -

Cemre için Kerem başta sadece bir iş arkadaşıydı. Nazik, çalışkan, biraz da fazla ilgili. İlk mesajları doğal karşıladı. İş yerinde herkes yazışırdı. Ama zamanla mesajların tonu değişti. İşten çok duygular girmeye başladı araya. Cümleler uzadı. Sorular kişiselleşti.

Cemre rahatsız olmak istemedi önce. “Yanlış anlıyorumdur,” dedi. Ama içindeki o daralma hissi gitmedi. Sınırlarını korumaya çalıştı. Kibar cevaplar verdi. Mesafeyi korudu. Sert olmak istemiyordu. Kimseyi kırmak istemezdi. Ama hissetmediği bir şeyi de taşımak istemiyordu. Bu da onun hakkıydı.

Kerem’in bakışları değiştikçe, Cemre’nin omuzları ağırlaştı. Kahve ikramları, beklenmedik mesajlar, çıkış saatlerinde tesadüf gibi karşılaşmalar… Hepsi tek tek küçük şeylerdi. Ama birikince nefes almayı zorlaştırıyordu. İyi niyetle başlayan şey, yavaş yavaş bir yük haline gelmişti.

Asansörde yalnız kaldıkları gün, Cemre artık konuşması gerektiğini biliyordu. Kaçmak, geciktirmek, görmezden gelmek kimseye iyilik değildi.

“Kerem,” dedi.
Sesi sakindi ama içi titriyordu.
“Ben senin hissettiklerini karşılamıyorum.”

Bu cümleyi kurmak onun için de zordu. Ama netti. Uzatmadı.
“Beni beklemeni istemiyorum,” dedi. “Bu doğru değil.”

O gün eve gittiğinde yorgundu. Birini üzmüş olmanın ağırlığı vardı içinde. Ama doğru olanı yaptığına emindi. Çünkü sınırlar, hem başkasını hem kendini korumak içindi.

Bölüm 3: Kerem -

Kerem için reddedilmek bir anda olmadı. Yavaş yavaş geldi. Ama kabul etmek istemedi. Cemre’nin netliğini bir son değil, aşılması gereken bir eşik sandı. Bir adım daha atsaydı, belki… Bir cümle daha yazsaydı, belki…

Mesajlar devam etti. Daha seyrek ama daha yüklü. Cemre cevap vermemeye başladı. Kerem sessizliği umut sandı. Oysa sessizlik, en net cevaptı.

Sonunda Cemre bir toplantı odasında dur dedi. Net, kısa, tartışmasız. Kerem ilk kez gerçekten sustu. O akşam eve gittiğinde yalnızlık çöktü. Telefonunu eline aldı. Yazmak istedi. Yazmadı. En zor vazgeçişler böyle başlardı.

Günler geçti. Kerem işe gidip geldi. Cemre oradaydı ama yoktu. Bu yokluk, varlıktan ağırdı. Akşamları evde sessizlik vardı. Televizyon açıktı ama sesi kapalıydı. Kerem düşünüyordu.

Neyi sevdim?
Onu mu, onun bende yarattığı ihtimali mi?

Aşk sandığı şeyin içinde biraz da yalnızlığını gizleme çabası olduğunu fark etti. Bu fark ediş can yakıcıydı ama dürüsttü.

Aylar sonra Cemre’nin biriyle birlikte olduğunu duydu. Canı yandı. Ama bu kez öfke yoktu. Sadece kabulleniş vardı. Kendi yerini, kendi sınırını anlamıştı artık.

Kerem iş değiştirdi. Vedalaşma maili attı. Cemre kısa bir cevap yazdı:
“Yolun açık olsun.”

O mail Kerem için bir kapanıştı.

Hayatına devam etti. Yavaş yavaş. Bilinçli bir yalnızlıkla. Aşk bitmemişti ama dönüşmüştü. Ona şunu öğretmişti:

Sevmek bazen tutmak değil, bırakabilmektir.

Cemre onu seçmemişti.
Ama Kerem, kendini seçmeyi öğrenmişti.

Ve bu, onun hayatındaki en sessiz ama en gerçek zaferdi.

Bölüm 4: Cemre -

Cemre mutlu olduğunu yüksek sesle söylemiyordu.
Bazı mutluluklar ilan edilmezdi; yaşanırdı. Sessizce, kanıtlamaya ihtiyaç duymadan.

Hayat, Kerem’in yokluğunda dramatik bir boşluk bırakmamıştı. Aksine, hafiflemişti. İşe giderken omuzları daha dikti. Asansörde nefesini tutmuyordu artık. Telefonu titreştiğinde, içi daralmıyordu. Günler daha az düşünerek, daha çok yaşayarak geçiyordu.

Onun hayatına giren adam, büyük bir hikâye gibi başlamadı. Bir anda merkez de olmadı. Yavaş oldu. Normal oldu. En başta fark edilen şey buydu zaten. Yorucu değildi. Beklenti yaratmıyordu. “Şöyle olmalıyım” dedirtmiyordu Cemre’ye.

Yanında kendisi olabiliyordu.
Eksik cümleler kurabiliyordu.
Susabiliyordu.

Birlikte yürürken, Cemre ilk kez birinin adımlarına yetişmeye çalışmadığını fark etti. Kimseyi geride bırakmıyor, kimseye hızlanması için bakmıyordu. Aynı ritimdeydiler. Bu, onun için yeni bir duyguydu.

Bazen gülüyordu.
Bazen sadece oturuyorlardı.
Bazen hiçbir şey olmuyordu.

Ve işte o “hiçbir şey olmayan” anlar, Cemre’ye iyi geliyordu.

Kerem’i düşünmemeye çalışmıyordu artık. Çünkü düşünmek, bir borç değildi. Onu hatırladığında suçluluk hissetmiyordu. Ama bir eksiklik de yoktu. Hayatında Kerem’e ait bir boşluk değil, sadece bir anı vardı. Geçmişte kalmış, yerini bilen bir anı.

Kendine dürüsttü:
Kimseyi yarım bırakmamıştı.
Sadece hissetmediği bir yerde durmamıştı.

Akşamları eve döndüğünde, anahtarını çevirirken içi huzurluydu. Telefonuna bakıp gülümsediği mesajlar vardı. Ertesi gün için heyecan değil belki ama güven vardı. Bu, onun için mutluluğun yeni tanımıydı.

Cemre şunu biliyordu artık:
Aşk her zaman büyük bir yanma değildi.
Bazen insanın içini acıtmayan bir sıcaklıktı sadece.

Ve ilk kez,
Birini üzmediğini bilerek,
Kendini eksiltmeden,
Birinin yanında kalabiliyordu.

Mutluydu.

Sessizce.
Hak ederek.
Kimseyi geride bırakmadan.

Bölüm 5: Kerem - 

Kerem, Cemre’ye âşık olduğunu hiçbir zaman söylemedi.
Bunu artık bir erdem gibi anlatmıyordu kendine. Sessizliğin bir asaleti yoktu; sadece geç kalmışlık vardı. Zamanında söylenmeyen her şey, insanın içinde ağırlaşıyordu.

İş yerinden ayrıldıktan sonra günler birbirine benzedi. Yeni binanın girişinde turnike vardı yine. Kartını okuttu. Geçti. Ama hiçbir şey tanıdık değildi. Tanıdık olan tek şey, içindeki eksiklikti. Alışkanlık sandığı şeyin, aslında bir yokluk olduğunu yeni yeni anlıyordu.

Bazı akşamlar, istemsizce eski binanın önünden geçti. Sadece geçti. İçeri girmedi. Camlara bakmadı. Kendini durdurdu. Çünkü insan bazen bakarsa, çökeceğini bilir.

Cemre’yi düşünmemeye çalıştı. Ama düşünmemek, unutmak demek değildi. Sadece yorucu bir bekleyişti. Zihni, onun sesini hâlâ hatırlıyordu. Cümleleri kısa, net, sonlu… Kerem’in içi ise hâlâ yarımdı.

Aylar sonra bir gün, kalabalık bir kafede gördü onu. Tesadüf dedi kendine. Cemre bir masadaydı. Karşısında biri vardı. Gülüyordu. Kerem o gülüşü tanıdı. Bir zamanlar kendine sakladığı, kendince anlam yüklediği o gülüşü. Yerinden kalkmadı. Yanına gitmedi. Sadece baktı. İçinden bir şeyin yavaşça söndüğünü hissetti.

Kıskanmadı. Öfkelenmedi. Daha kötüsü oldu:
Kendini tamamen dışarıda hissetti.

O akşam eve gittiğinde ışığı açmadı. Pencereden sokağın sarı ışığı yeterliydi. Telefonunu eline aldı. Eski mesajlara bakmadı. Onları silmişti zaten. Ama silmek, iz bırakmıyordu sanmıştı. Yanılmıştı.

Kendi kendine fısıldadı:
“Ben seni sevmedim belki… Ama sensizliğe hazır değildim.”

Geceler uzadı. Uykular bölündü. Kerem kimseye Cemre’den bahsetmedi. Çünkü bazı hikâyeler anlatıldıkça hafiflemez. Aksine, yer değiştirir. Başkasının dilinde küçülür. O bunu istemedi.

Zaman geçti. Hayat devam etti. Kerem de devam etti sanıldı. İşe gitti. İnsanlarla konuştu. Gülümsedi. Ama bazı sabahlar, içindeki ağırlık yataktan önce uyanıyordu.

Bir gün eski mail arşivinde Cemre’nin “Yolun açık olsun” mesajını buldu. Açtı. Okudu. Kapatmadı. Çünkü o cümle, bir veda değildi. Bir temasın en son noktasıydı. Daha fazlası hiç olmamıştı zaten.

Kerem artık şunu biliyordu:
Bazı insanlar hayatına girmez. Hayatının kıyısında durur. Ama sen yine de onların etrafında yaşlanırsın.

Cemre onu seçmemişti.
Kerem de kendini seçmemişti aslında.

Sadece alışmıştı, eksik yaşamaya.

Ve bazı geceler, en ağır hüzün şuydu:
Ne kaybettiğini tam olarak bilmeden, kaybetmiş olmak.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
01.02.2026
www.korhankulce.com

Ekranda bir film...Ekonomik kriz. İşten çıkarılan birinin herkese iyiyim bakışı ve sözleriyle binayı terketme sahnesi...Mutfağa git, tezgah aralanacak. Ama beynimde kestaneli pasta yapma düşüncesi dolanıp dolanıp duruyor. Çünkü bozuldu bozulacak bir paket Bursa kestane şekeri var. Alınmış, pasta için hazır kek var. Doğum günü bir dosta planlanıp sonra yapılmaya üşenilen. Onun da vakti doluyor.

İnternetten tarif bakıldı, ilk tarif zihin cebinde mutfağa yollanıldı.

Kendimin inflosırıyım. Ne yaparsam birilerine paylaşıyor gibi yaşayarak yapıyorum.  Üç beş yıllık döngü olsa böyle açıklamak kolaydı. Ama değil. Bütün sorunlarım mutfakta depreşir ve ben beni rahatsız eden kişilerle veya ona baskın gelebilecek birileriyle konuşur tartışırken bulurum kendimi. Bu benim psikolojimi bozar. Sakin girdiğim mutfaktan sinir küpü çıkarım. Sadece mutfakta değil, yolculukta da sürekli bu döngüdeyim. Ama önceleri çatışma şeklinde zihin gösterilerim zamanla dinginleşerek kendi kendimle terapiye evrildi. Yaradan ile konuşuyorum. Beni izlediğini gözlediğini biliyorum. Benim gayrı olmadığım hissi ile başka bir enerji yükleniyorum. İyi geliyor.

Krema için, un, şeker yumurta, süt çırpılarak pişiriliyor. Pişirme aşamaları bende pratikleşir. Kısalır. Sürekli karıştırılacak bir aşın başını beklemeye sabrım yok. Bu yüzden bütün tencerelerim yanık vakası atlatmış durumda. Karıştır....Keki aç, yarım çay bardağı süt ile eşit ıslat. Bu kaşık kullanma ile mümkün. Karıştır...Buzdolabından tereyağ al, bir paket de vanilin kilerden. Karıştır...Bulaşık makinasını boşalt. Önce saklama kapları, sonra tabaklar, tencere ve tava yerine. Kaşıklar, tablalarına ayrıştırılarak. Kepçeler tezgah üzerine özel kaplarına. Karıştır...Neli pastamız? Kestaneli. Evde olan istediğiniz meyveden yapabilirsiniz. Özellikle uzun süre tüketilmeyi bekleyenleri tercih edin. Yoksa, herhangi bir sebze mesela havuç rendele, ocakta birkaç kaşık şekerle çevir, al sana ara malzemesi. Sizin icadınız olsun. Belki süper bir tat yakalar, patentini alır, dünya markası olursunuz kimbilir. Karıştır...Bulaşık rafının üstündeyiz. Bardaklar, kaseler, ıvır zıvırlar taşınıp yerlerine yerleştirildi. Karıştır...Tezgahtaki bulaşıklar makinaya, yer açalım, daracık tezgahta. Ohh, ferahladı. Karıştır...Katılaştı...Karıştır...Kıs. Sonra aç ve altını kapat. Tereyağı ve vanilin. Karıştır...Bırak soğusun.

Salona dön, filmin sahnesinde kahraman bir kadın tarafından patrona götürülüyor. Patron piyasanın kötülüğü ile çaresizliğinden dem vururken, büyük deha olarak işe aldıkları elemanının ürününü savunmasını istiyor. Haydaaa...Sonra seyrederim, başka bir yerde bitmek üzere bir filmi yarım bırakmıştım, oraya geçeyim. Kız ile oğlan aşklarını itiraf ettiler. Ama başlarında büyük bela var. Cinayetle suçlanan adam onu savunan avukat.Saçma filan demeyin, film olduğunu söyledim işte.Sonra kanıtları birlikte gözden geçirirlerken, avukat hanım celallaniyor; "niye ifade verirken cinayet saatinde nerede olduğunu söyleyemedin". Mırın kırın sonrası itiraf "seni izliyordum". "Neden yalnız içtin, neden sana piyano çaldığım yere gittin?". Biri ötekini özlediği için izlemiş, izlenen de diğerini özlediği için daha önceki yerleri ziyaret etmiş. Seyirci de bunu çözemeyeceği için sır diyaloglarla açıklığa kavuşturuluyor. Haydi mutfağa.

Koltuğa gömülüp kasedeki muhallebimle sütlü kahvemden bir yudum almışlığın mutluluğu akşamın onunda yaşanıyor. Başarmışlık duygusu da cabası. Sanki ABD - Çin savaşında Türkiye' yi kazandırmışım. Dün Nusaybin'de bayrağımı indirip ayak tabana göstermişler. Benim instegramımda "Çırpınırdı Karadeniz.." eşliğinde at üstünde bir Türk şahsiyetin bayrağı dalgalandırarak tırıs gidişi paylaşımda...Zaten ben de başlangıçta anlayamadığım ay yıldızlı kırmızı bayrağımın bütün herkesçe paylaşılarak instegram aracılığıyla dünyaya neden gövde gösterisi yapıldığını anlayamamıştım. Anlar anlamaz kervana katıldım. Genetik olarak hangi görüşte olursak olalım bayrak bizi coşturuyor. O bayrak inmeyecek. Sadece bizimki değil her milletin bayrağı kutsalıdır ve saygısızlık yapılamaz.

Ekranda bir film...Ekonomik kriz. İşten çıkarılan birinin herkese iyiyim bakış ve sözleriyle binayı terketme sahnesi...Mutfağa git, tezgah aralanacak. Ama beynimde kestaneli pasta yapma düşüncesi dolanıp dolanıp duruyor. Çünkü bozuldu bozulacak bir paket Bursa kesrane şekeri var. Alınmış, pasta için hazır kek var. Doğum günü bir dosta planlanıp sonra yapılmaya üşenilen. Onun da vakti doluyor.

İnternetten tarif bakıldı, ilk tarif zihin cebinde mutfağa yollanıldı.

Kendimin infloserıyım. Ne yaparsam birilerine paylaşıyor gibi yaşayarak yapıyorum.Moda etkisidir. Üç beş yıllık döngü olsa böyle açıklamak kolaydı. Ama değil. Bütün sorunlarım mutfakta depreşir ve ben beni rahatsız eden kişilerle veya ona baskın gelebilecek birileriyle konuşur tartışırken bulurum kendimi. Bu benim psikolojimi bozar. Sakin girdiğim mutfaktan sinir küpü çıkarım. Sadece mutfakta değil, yolculukta da sürekli bu döngüdeyim. Ama önceleri çatışma şeklinde zihin gösterilerim zamanla dinginleşerek kendi kendimle terapiye evrildi. Yaradan ile konuşuyorum. Beni izlediğini gözlediğini biliyorum. Benim gayrı olmadığım hissi ile başka bir enerji yükleniyorum. İyi geliyor.

Krema için, un, şeker yumurta, süt çırpılarak pişiriliyor. Pişirme aşamaları bende pratikleşir. Kısalır. Sürekli karıştırılacak bir aşın başını beklemeye sabrım yok. Bu yüzden bütün tencerelerim yanık vakası atlatmış durumda. Karıştır....Keki aç, yarım çay bardağı süt ile eşit ıslat. Bu kaşık kullanma ile mümkün. Karıştır...Buzdolabından tereyağ al, bir paket de vanilin kilerden. Karıştır...Bulaşık makinasını boşalt. Önce saklama kapları, sonra tabaklar, tencere ve tava yerine. Kaşıklar, tablalarına ayrıştırılarak. Kepçeler tezgah üzerine özel kaplarına. Karıştır...Neli pastamız? Kestaneli. Evde olan istediğiniz meyveden yapabilirsiniz. Özellikle uzun süre tüketilmeyi bekleyenleri tercih edin. Yoksa, herhangi bir sebze mesela havuç rendele, ocakta birkaç kaşık şekerle çevir, al sana ara malzemesi. Sizin icadınız olsun. Belki süper bir tat yakalar, patentini alır, dünya markası olursunuz kimbilir? Karıştır...Bulaşık rafının üstündeyiz. Bardaklar, kaseler, ıvır zıvırlar taşınıp yerlerine yerleştirildi. Karıştır...Tezgahtaki bulaşıklar makinaya, yer açalım, daracık tezgahta. Ohh, ferahladı. Karıştır...Katılaştı...Karıştır...Kıs. Sonra aç ve altını kapat. Tereyağı ve vanilin. Karıştır...Bırak soğusun.

Salona dön, filmde kahraman bir kadın tarafından patrona götürülüyor. Patron piyasanın kötülüğü ile çaresizliğinden dem vururken, büyük deha olarak işe aldıkları elemanının ürününü savunmasını istiyor. Haydaaa...Sonra seyrederim, başka bir yerde bitmek üzere bir filmi yarım bırakmıştum, oraya geçeyim. Kız ile oğlan aşklarını itiraf ettiler. Ama başlarında büyük bela var. Cinayetle suçlanan adam onu savunan avukat.Saçma filan demeyin, film olduğunu söyledim işte.Sonra kanıtları birlikte gözden geçirirlerken, avukat hanım celalleniyor; "niye ifade verirken cinayet saatinde nerede olduğunu söyleyemedin". Mırın kırın sonrası itiraf "seni izliyordum". "Neden yalnız içtin, neden sana piyano çaldığım yere gittin?". Biri ötekini özlediği için izlemiş, izlenen de diğerini özkediği için daha önceki yerleri ziyaret etmiş. Seyirci de bunu çözemeyeceği için sır diyaloglarla açıklığa kavuşturuluyor. Haydi mutfağa.

Krema soğuya görsün biraz daha. Biz bir kaşıkla eser miktarda yaydığımız kremanın üzerine kestane şekerlerini dizelim. Aralarına gidici olan şu muzu da doğrayalım. Sonra kremeyı döküp yayalım. İkinci katın sütünü elimde tutarak döküyorum. Alta geçtiğini bizzat avucumdaki süt damlalarından anladım. Hooop kremelanmış alt katın üstüne koy. Hafifçe bastır. Kenarlarını kremasız bırakmam iyi olmuş. Bastırınca ortadaki krema kenarlara ulaştı hatta taştı bile. Haydi şimdi krem şanti çırpılacak.Karıştır..

Üzerine yay. Uzun ekmek bıçağı ile tırtışlı düzleme pek şahane oldu. Üzerine kestane şekeri, dilime tane hesabederek. Sonrasında bitter çikolata rendeliyoruz. Enfes görüntü. Şu el tasını da çevirip kapak yaptık mıydı al sana pasta saklama aparatı. Doğru dolaba. Bekleyecek. Yarın yenir artık.

Kalan son süt su katılarak kaynatılır. Kalan krema muhallebisi bir kaseye alınır. Elleri dolu, kupa kaldıran şampiyonlar muzafferliği ile koltuğa geçilir.

Filme devam edeceğiz efendim. Size de iyi keyifler...

Ben iki kişinin öldüğünü gördüm. Sadece bir gözde. Ama temizdi. Yalandan riyadan temizlenmiş. Huzura doymuş acılardan.

Karşılaştık. 

- Acın hafifledi mi?

- Evlat acısı bu hafifler mi?

- İyi gördük ama seni sanki gençleşmişsin.

- Daha yeni ağladım bak gözlerim yangın yeri…

İçi; kurtar, der bazen insanın bakışlardan anlayan kişi sadece hissedebilir bunu. Canım yanıyor, su serp yangınıma der, o bakışlar. Bir şey söyle hadi, bir söz beni teskin etsin, diye bakan gözlere;

- Çok üzdün kendini sağlığına yazık

- Bir kaç gün sonra 3. senesi olacak. Bak işte şurası (midesini gösteriyor) her gece yanıyor. Allah kimseye evlat acısı vermesin. Anlayamazsın kızım.

- Allah merhametiyle muamele etsin. Duaların ona ulaşıyor. Anne duası bu, acıları hafifler. Hepimiz eninde sonunda orada buluşacağız. Yakındır.

- Geçmiyor ki. Her gün her gece. Üç günde bir yanına gidiyorum. Türbelere gidiyorum. Helvalar dağıtıyorum. Bak yakında koç keseceğim. Her sene yapıyorum. Yavrumun ruhu rahat olsun.

Hüzün ki bazen söze düşer yerlerde yuvarlanırda diğer bir hüzünlü kalbi arar bulur. Hüzünlü hüzünlüyü bulur. Ruhlar birbirini tanır. Teskin olmaz acılar ancak hüzünlünün gözlerine bakar da ona selam verir sır perdesinden. Bütün hüzün dolu yürekleri alıp kucaklayıp hepinizi ben anlıyorum, sabredin! demek isterdim hüngür hüngür ağlarken...

“Kişi sevdiğiyle beraberdir” diyen kutlu sese kulak vermek gerekiyor…Yoksa hayat çok hırpalıyor hem de çok…Günün sonunda yanına kalan yorgunluk , tükenmişlik ve hayal kırıklığı diye arkadaşıyla telefonda konuşuyordu … “Kimse  memnun olmuyor ne yapsan da zaten…

Sevdiklerini söyleyenler sevmemişler ya da sevememişler işte!!!Kendi gözünde var mısın önemli olan bu “dedi telefondaki diğer kişi…”Hazırlanmalıyım gelince detaylıca konuşuruz ,hoşça kal !”diye telefonu kapattı…”İncitmekten çekinmeyen zorbalığın ve patavatsızlığın öz güven olarak parladığı döneme denk geldik maalesef “diye diye valizini hazırlamaya koyuldu…Ne umut ve heyecanla gelmişti …Onu davet edenler için “Samimiydiler ve yerim farklıydı yanlarında oysa , öyle söylerlerdi veya ben öyle olduğuna inanmıştım…

Hayat böyle işte birden kendini şah hissederken acımasızca seni mat ederler...”diye mırıldanırken  gözünden istemsizce akan akan yaşlara hakim olamadı…Elveda demenin vakti gelmişti…Kıymet  bilene denk gelmek umuduyla el sallıyordu uçağa binerken geride kalanlara yüzünde kelimelerle ifade edilemeyen bir hüzünle…

Ayşe Atlı/Belhi

Ceviz Kabuğu

Okyanus ortasında ceviz kabuğu gibi hissediyordu kendini…

Her dalgada suya batmamak için var gücüyle çaba gösteriyordu…

Son günlerde anlamsızlaştı gözünde iyice insanların bakışları ,sözleri , hareketleri…

“Herkes karekterinin gereğini taşıyor, ona göre hareket etmiyor muydu?

Nedir bu  insanlara iyi haslet giydirme çaban “diye için için   kızıyordu kendine…

“Okyanus ortasında ceviz kabuğusun işte …

Belki o ceviz kabuğunun içindeki gözyaşın nerdeyse okyanusu taşıracak, belki içindeki okyanus sınırları aşarak başka yüreklere dokunacak…

Nerden bileceksin?

Güzel öğüt ,erdemli  olmak anlamını, işlevini  yitirdi son zamanlarda , madde mal sevdası esir aldı yürekleri…

Gidiş nereye bilemedim?

En yakınımdakiler yabancı ,

Yan yanayız ama ruhlar arasında kilometreler var gibi… Konuşmalar dikkat çektiğimiz konular afaki kalıyor “diyordu…

“Hıı hıı “diye baş sallamalar

“Ne çok konuştun be “ifadelerini daha sık duyuyordu artık…

“Değmiyor azizim değmiyor

Allah kuluna yetmez mi ?”ayetini sık sık tekrarlayan babasının sözleri kulağında çınladı uzun uzun…

Aniden Kuvvetli bir dalgayla sarsıldı boğulacak gibi oldu  okyanusun ortasında…

Yunus Peygamberin duası dilinde , korku İle umut arasında var gücüyle çırpınıyor ,çabalıyordu kurtulmak için…

Birden irkildi ,gözlerini açtı koltukta uyuya kalmıştı…Şaşkındı…Hem de çok şaşkın…

“Ceviz kabuğu ,okyanus ,babamın sesi , dilimdeki dua iyi miyim?

Hala rüyanın etkisinde miyim ?”diye kendine gelmeye çalıştı bir süre…

Hayat işte bazen okyanusta damla olduğunu hisseder  motive olursun , bazen okyanusun ortasında hayatta kalmaya çalışan ceviz kabuğu olduğunu hissedersin …

O an  aczini itiraf ve idrak eder  Yaradana sığınır,Rahmetinin sonsuzluğunu anlamaya çalışırsın umut her zaman var, umuda tutunmak hayata tutunmak diye mırıldandı yerinden kalktı vazodaki gülleri kokladı içine çekti doyasıya mis gibi kokuyu.Biraz önceki endişenin yerini tarifsiz bir mutluluk almıştı…

Belhi/Ayşe Atlı

*** Bölüm 01: Yalnızlığa Uyanış

Bugün sensizliğin ilk sabahına sokakta uyandım.
Böyle olmasını istedim

Soğuktan kıvrılmış bedenimle, uykudan çok yorgunluğun ağırlığı vardı üzerimde.
Etrafımdan geçen rüzgâr bile tenime yabancı geldi;
sen gidince sanki hava bile beni tanımayı bıraktı.

Evin sessizliğini değil, bu kez sokağın sert sessizliğini duydum.
Ne adımlarının sesi vardı,
ne mutfakta kaynayan kahvenin sıcak kokusu…
Sokak lambasının loş ışığı yüzüme vururken içim titreşti.
Sensiz kalınca, evin duvarları değil, bu şehrin kaldırımları bile nefes almayı unuttu sanki.

Sokak yavaş yavaş uyanırken ben hâlâ olduğum yerden kalkamadım.
Bir dükkân kepenginin açılış sesi,
bir çöp kamyonunun uzak uğultusu,
birinin taze simit seslenişi…
Dünya güne başlıyordu,
ama ben sensizliğin soğuğunda,
sabaha seni kaybetmiş bir adam olarak uyandım.

Sabaha karşı eve sürüklenir gibi geldim.
Yüzümü yıkarken aynadaki adama baktım ve içim burkuldu.
Sanki yıllar önce kaybettiğim bir tanıdığımla göz göze geldim.
Bakışlarımın altında biriken yorgunluğu ilk kez bu kadar net gördüm.
Demek ki ayrılık, sadece sevdiğinden değil, kendinden de uzaklaşmakmış.

Mutfağa geçtim.
Elim alışkanlıkla iki bardak çıkardı.
Senin için olanı usulca geri yerine bıraktım.
Küçük bir hareket… ama öyle bir içime oturdu ki,
yokluğunun tadı çaydan bile daha acı geldi.

Evin içinde hâlâ sen varsın.
Her köşede, her rafta, her eşyanın gölgesinde.
Masanın kenarında unuttuğun küçücük toka… ona dokunduğumda
kalbimde bir şey hafifçe kırıldı.
Meğer bazen en büyük acıyı en küçük izler bırakıyormuş.

Bugün yeni bir şeyi daha anladım:
Ayrılık, iki insanın susarak uzaklaşması değil sadece.
Günlerin rotasını kaybetmesi,
alışkanlıkların yerinden sökülmesi,
hayatın büyük bir sessizliğe teslim olmasıymış.

Sabah güneşi perdeden içeri süzüldü.
Sen “Bu ışık ne güzel” derdin.
Ben o anı düşününce gözlerimi kaçırdım.
Çünkü bugün ışık bile eksik, sanki dünyaya yarım doğuyor.

Bu sabah sensizliğin ağırlığı ilk kez bu kadar belirgin.
Kabul etmek acıtıyor, taşıması zor…
Ama yazıyorum.
Belki iyileşmek için, belki seni unutmamak için,
belki de fark etmeden kendime tutunmak için.

Belki bir gün okursun, belki hiç haberin olmaz.
Ama şunu biliyorum:
Sensizliği yazmak bile zor,
yaşamak ise kelimelerin taşıyamadığı kadar.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

Kıvanç artık sabahları tek başına uyanıyordu.
Eskiden Esra’nın nefesiyle ısınan o oda, şimdi soğuk bir sabahın içindeydi.
Yatağın diğer tarafı boştu; ama sanki hâlâ onun silueti oradaydı.
Yastığın üzerinde bir tutam saç, belki de bir gölge gibi kalmıştı.

Esra artık ayrı bir odada yatıyordu.
Kapısını kapatıyor, sabahları sessizce kalkıyor, aynanın karşısında makyajını yapıyor, ardından neredeyse ayak seslerini bile duyurmadan çıkıp gidiyordu.
Bir yabancı gibiydi.
Aynı evde yaşayan, ama çoktan başka bir dünyaya taşınmış bir yabancı.
Bazen Kıvanç onu koridorda görürdü, göz göze gelmeden geçerlerdi.
“Günaydın,” derdi Kıvanç alçak bir sesle.
Esra gülümsemeye bile yeltenmezdi.
Yalnızca başını hafifçe eğerdi, nezaketen.
Bir ev arkadaşı kadar uzak, bir anı kadar soğuk.

...
Mutfakta kahve makinesi tıkırtıyla çalışırken, Kıvanç pencerenin önüne geçti.
Camın ardında gri bir sabah vardı. Şehrin sokakları ıslaktı, belli ki gece yağmur yağmıştı.
Bir an, Esra’nın bir zamanlar bu manzaraya nasıl baktığını düşündü.
Rüzgâr saçlarını savururken yüzünde beliren o belli belirsiz gülümseme...
O gülümseme, artık hiçbir fotoğrafta görünmüyordu. Çünkü fotoğraflar da eskimişti.
Tıpkı onlar gibi.

Kıvanç kahvesini aldı, masaya oturdu.
Masada tek bir bardak vardı.
Eskiden iki olurdu. Biri her zaman Esra içindi; yarısı kalır, sonra soğurdu. Esra kahvesini soğuk içerdi. “Dökme“ derdi, “ben zaten soğuk içiyorum, masada kalsın“
Kıvanç o yarım bardağa bakmayı severdi. Çünkü orada bir eksiklik değil, bir yaşam belirtisi vardı.
Şimdi bardak doluydu, ama hayat boştu.

Esra son zamanlarda uzaklaşmıştı.
Bu uzaklık sessizlikle değil, kelimelerle başlamıştı.
Kısa, keskin, anlamsız cümlelerle.
Bir gün “yorgunum” demişti, içine kapanmıştı,
ertesi gün “bilmiyorum.”
Ve bir sabah, artık kahvaltı bile etmiyordu onunla.
Kıvanç anlamamıştı önce. “Herkes değişir,” demişti kendi kendine. “Yine toparlarız.”
Ama bazı değişimler, dönüş değil, kopuştu.
Ve o kopuş sessizdi; Esra sessizliğin içinde eriyip gitmişti.

---
Bir akşam Esra geç geldiğinde, Kıvanç onu kapıda beklerken buldu kendini.
Anahtarın çevrilişini, kapının yavaş açılışını, adımların salona karışışını dinledi.
Bir koku doldu odaya, tanımadığı bir parfüm. Sert, keskin, soğuk bir koku.
Eskiden Esra lavanta kokardı. O koku, onun gibi sade, içten, huzurlu olurdu.
Şimdi kokusu bile değişmişti.

“Bir yere mi gittin?” diye sordu Kıvanç, alçak bir sesle.
Esra başını kaldırmadan, “Arkadaşlarla buluştum,” dedi.
Bu kadar.
Eskiden o cümlede detaylar olurdu: “Sana da anlatsam gülerdin,” derdi.
Şimdi bir duvar vardı o kelimenin ardında.
Bir duvarın önünde konuşmak ne kadar anlamsızsa, Kıvanç da o kadar anlamsız hissetti kendini.

O gece Esra uyurken, Kıvanç uzun süre onu izledi.
Yüz hatları aynıydı, ama ruhu gitmişti.
Bir kabuk gibiydi, içinde artık o tanıdık kadın yoktu.
Kıvanç fısıltıyla söyledi:
“Ben seni değil, senin eski hâlini seviyorum.”

---
Ertesi gün, hiçbir şey olmamış gibi işine gitti.
Ama aklında tek bir görüntü vardı: Esra’nın eskiden gülüşü.
O gülüş, bir zamanlar hayatın bütün ağırlığını hafifletirdi.
Kıvanç o gülüşü yeniden bulmak için yaşadığını fark etti.
Ama bir insanın eski hâlini aramak, suya çizgi çekmeye benzerdi.
Her denemede daha çok bulanıyordu.

Bir öğleden sonra şehir merkezine yürüdü.
Bir zamanlar Esra’yla birlikte gittikleri küçük kitapçının önünde durdu.
Vitrindeki şiir kitabı hâlâ oradaydı.
“Bir gün sen de yazarsın bir şiir kitabı,” demişti Esra, gülerek.
Kıvanç o anı hatırladı. O gülüşü, o gözlerdeki ışığı.
Sonra kendi yansımasına baktı camda.
O ışık onda da yoktu artık.
Belki o ışığı birlikte söndürmüşlerdi.

Bir kafeye girdi.
Garsona alışkanlıkla “iki kahve” dedi.
Sonra kendi sesini duyunca irkildi.
Düzeltti, “Pardon, bir kahve.”
Masaya oturdu. Yan masada iki genç gülüyordu.
Bir an gözlerini kapadı. Esra’nın sesiyle karıştı o gülüş.
Kalbi sıkıştı.
Kalktı, sokağa çıktı.

Hava soğuktu. Soğuk, iyi geldi.
Çünkü artık sıcak hiçbir şey kalmamıştı.

---
Akşam olduğunda eve döndü.
Esra balkondaydı, telefonda birine gülüyordu.
O gülüş, yıllar sonra yeniden duyduğu bir melodi gibiydi, ama o melodi artık ona ait değildi.
Kıvanç içeri geçti, sessizce oturdu.
Bir süre sonra Esra yanına geldi.
“Bir şey ister misin?” diye sordu.
Kıvanç başını kaldırdı, gözlerini ona dikti.
“Hayır,” dedi. “Artık hiçbir şey istemiyorum.”

O gece konuşmadılar.
Ertesi sabah Esra kahvaltı hazırlamadı, evden çıktı.
Ve bir daha geri dönmedi.

Kıvanç onu aramadı.
Çünkü anlamıştı: Esra aslında çoktan gitmişti.
Bedeni kalmıştı sadece; ruhu çok önce başka birine, başka bir hayata karışmıştı.

---
Sabah olduğunda ev yine sessizdi.
Kıvanç pencerenin önüne geçti.
Şehirde rüzgâr vardı.
Bir süre öylece durdu, sonra mutfağa gidip kahve yaptı.
Bu defa tek fincan.
Masaya oturdu.
Karşısındaki boş sandalyeye baktı.

Bir zamanlar Esra o sandalyede oturur, kahveyi karıştırırken konuşurdu:
“İnsan sevdiğiyle her gün yeniden tanışır, farkında mısın?”
Kıvanç şimdi o cümleyi hatırladı.
Kendi kendine cevap verdi:
“Evet, tanışır. Ama bazen sevdiğin, bir yabancıya dönüşür.”

Kahvesini bitirdi.
Son yudumda, bir burukluk değil, bir kabulleniş vardı.

---
Zaman ağır ağır geçti.
Kıvanç artık sabahları erken uyanıyor, kahvesini hazırlıyor, aynı pencerenin önünde duruyordu.
Ama o sessizlik eskisi kadar keskin değildi.
Sanki ev, yokluğa alışmıştı.
Bir sabah, kahvesini içerken kendi kendine fısıldadı:
“İnsan birini kaybetmez, sadece onu içinde taşımayı öğrenir.”

Fotoğrafı eline aldı.
Yıllar geçmesine rağmen o günkü ışık hâlâ aynıydı.
Sanki zaman bile Esra’nın gülüşüne dokunmaya kıyamamıştı.
O gülüşe bakarken içi ısındı.
Artık acıtmıyordu; sadece özletiyordu.

O günden sonra Kıvanç evi toparladı.
Eşyaları yerli yerindeydi ama artık hiçbiri anlam taşımıyordu.
Bir kutuya fotoğrafları koydu.
Atmadı.
Çünkü bazı anılar, unutulmaz; sadece sessizce rafa kaldırılır.

Balkona çıktı.
Gün batıyordu. Gökyüzü morla turuncu arasında bir renge bürünmüştü.
O an, içinden derin bir nefes aldı.
Bir zamanlar bu manzarayı Esra’yla paylaşırdı.
Şimdi yalnızdı.
Ama o yalnızlık artık acıtmıyordu.
Çünkü o eski Esra, zaten hiçbir zaman tamamen kaybolmamıştı; sadece hatıraya dönüşmüştü.

Ve bazı hatıralar, insanın en uzun sadakatidir.

Kıvanç o an anladı:
Sevgi, bazen bir insanı değil, o insanın bir zamanlar sende bıraktığı izi sevmektir.
Ve o iz, yaşamaya devam eder, sen unutsan bile.

Rüzgâr saçlarını karıştırdı.
Uzaklardan bir martı sesi geldi.
Gökyüzüne baktı.

> “Hoşça kal, Esra.
Seni değil belki, ama seni hatırlatan her şeyi sevmeye devam edeceğim.”

Sonra pencereye döndü.
Şehir sessizdi.
Ama bu kez o sessizlik, yalnızlık değil, kabullenişti.
Çünkü bazen insan, geçmişe değil, geçmişin içindeki kendine özlem duyar.

Ve o sabahın sonunda, öğrendi:
Bazı aşklar bitmez; sadece hatıraya dönüşür.
Ama hatıra da bir tür sadakattir.
Aşk, bazen bir insanı değil, o insanın bir zamanlar sende bıraktığı izi sevmektir.
Ve o iz, yaşamaya devam eder, 
sen unutsan bile.

Yazan
Korhan KÜLÇE

Sigarasının alevi, evin sessizliğinden ve sevdiklerinin nefesinden daha değerli olan her eş ve anne, fark etmeden kendi gölgesini uzatır. Kendisini unutur, çocuklarını unutur; dumanın ardında kaybolur.

Evde sessizlik ağırdır, nefes aldırmaz. Duman, odaları kaplar, zaman donmuş gibi kalır, ve gölgeler büyür. İçindeki sessizlik, suskunluğun en derin haliyle kendini hissettirir.

1. BÖLÜM - SESSİZ AKŞAMLAR

Ev sessizdi.
Ama bu sessizlik huzurdan değil; tükenmişlikten, bıkkınlıktan, yılların yorgunluğundan doğmuştu. Saatin tik takları bile uykulu, bitkin bir melodiyle yankılanıyordu.

Mutfakta gri bir duman tabakası vardı. Sigara kokusu duvarlara sinmiş, perdeler sararmıştı. Masanın üzerinde yarısı dolu bir kül tablası, yanında unutulmuş kahve fincanı…

Eylem masanın başında oturuyordu. Bir elinde sigara, diğerinde çakmak. “Bir tane daha…” diye mırıldandı. Paketi yokladı, buldu, çakmağı çaktı. Dumanı içine çekerken gözleri bir noktaya kilitlendi ama hiçbir şey görmüyordu.

Koray salonda oturuyordu. Elinde bir kitap vardı ama gözleri sayfalarda değil, mutfaktaydı. Her çakmak sesi, her öksürük, her duman tınısı evin içinde çınlıyordu.

Oğulları Can sekiz yaşındaydı. Sessizce annesinin yanına gidip, “Anne, oyun oynayalım mı?” derdi.
Eylem yorgun bir sesle, “Şimdi olmaz oğlum, anne çok yorgun,” derdi. Can başını öne eğer, oyuncak arabasını halıya bırakır ve sessizce odasına dönerdi.

Ela, iki buçuk yaşındaydı. Annesinin kucağına çıkmaya çalışır, saçını okşatmak isterdi. Ama Eylem çoğu zaman fark etmezdi. Kız ağladığında suçlulukla kucağına alır, birkaç saniye sever, sonra sessizliğe gömülürdü.

Koray pencereye yaslandı. Bir zamanlar bu evde kahkahalar vardı; sabahları taze çay kokusu, çocuk sesleri, Eylem’in neşeli gülüşü… Şimdi yerini duman ve sessizlik almıştı.

O akşam da öyleydi. Koray çocukları yatırmış, mutfağa uğramıştı. Eylem masada, başı öne düşmüş, eli hâlâ kül tablasındaydı.

“Eylem,” dedi Koray, sesi yorgun ama nazikti.
Kadın gözlerini araladı.
“Ne var?”
“Biraz hava alsan mı?”
“İstemiyorum.”

Koray bir adım yaklaştı.
“Böyle devam edemezsin. Bütün gün uyuyorsun, sigara içiyorsun. Kendine bunu yapma.”
Eylem gözlerini kaçırdı.
“Yorgunum. Sadece biraz susmak istiyorum,” dedi.

Koray derin bir nefes aldı. Öfke değil, acı vardı gözlerinde. “Ben de yoruldum,” dedi sessizce. “Ama hâlâ buradayım. Çocuklar da.”

Eylem sustu. Sigaranın ucundaki köz yavaşça söndü.
“Bilmiyorum,” dedi kısık bir sesle. “Her şey çok ağır geliyor.”

Koray masadaki sigara paketini aldı, kenara koydu.
“Yarın sabah kahvaltıyı birlikte yapalım,” dedi.

Basit bir cümleydi, ama içinde bir umut taşıyordu.

O gece, ilk defa, Eylem mutfak penceresini açtı. Taze hava içeri süzüldü. Küçük bir adım, büyük bir umut…

2. BÖLÜM - CAMIN ARDINDAKİ ÇOCUKLAR

Evde sabahları sessizlik olurdu. Televizyon açıktı ama kimse izlemezdi. Can pencere önünde oturur, dışarıdaki çocuklara bakardı. Elinde küçük bir oyuncak araba vardı ama artık heyecan vermiyordu.

Bazen sessizce annesinin odasına giderdi.
“Anne?”
Cevap gelmezdi. Can elini uzatır, annesinin saçına dokunurdu.
“Anne, kalk… Babam bekliyor.”

Eylem gözlerini açar, derin bir nefes alırdı.
“Git oğlum, anne biraz daha dinlensin,” derdi.

Ela dünyayı hâlâ oyun sanıyordu. Evin sessizliği ona garip gelmiyordu. Eylem bazen onu kucağına alır, saçlarını okşar, sonra dalıp giderdi. Ela elleriyle annesinin yüzünü tutar:
“Anne, bak bana,” derdi. Eylem bir anlık gülümser, sonra dalardı tekrar.

Koray çocuklarına güven vermeye çalışıyordu. Sabahları kahvaltı hazırlar, akşamları masal anlatır, bazen evin içinde saklambaç oynardı. Ama biliyordu: o boşluğu bir babanın sevgisi değil, bir annenin varlığı doldurabilirdi.

O akşam, Can okuldan döndü. Defterinde bir resim vardı. Öğretmen: “Ailenizi çizin,” demişti. Can’ın çiziminde dört figür vardı: baba, anne, çocuk ve bebek… ama anne siluet olarak çizilmiş, yüzü yoktu.

Koray resmi görünce sessiz kaldı.
“Güzel olmuş oğlum,” dedi, ama gözleri doldu.

O gece, Eylem sigarasını yakarken kapı aralığından onları izledi. İçinde bir şey kıpırdadı; utanç mı, hüzün mü, yoksa özlem mi… bilmiyordu. Sigarayı söndürdü, pencereye yaklaştı. Dışarıda Can ve Ela’nın parkta oynadığı eski günleri hatırladı. Gülüşleri, düşüp kalkmaları, Koray’ın onları kucaklayışı… Aynadaki yansımasına baktı: solgun, yorgun, bambaşka bir kadın.

“Ben ne ara böyle oldum?” fısıldadı kendi kendine. Sessizlik cevap verdi: hiçbir şey geç kalmış değil…

3. BÖLÜM - KIRIK KADEHLER

O akşam ev, her zamankinden daha sessizdi. Perdeler kapalı, mutfakta duman ağır bir örtü gibi asılıydı. Eylem masada oturuyor, başını ellerine dayamıştı. Koray sessizce onu izliyordu. Can odasında sessizce oyun oynuyor, Ela babasının eteğine sarılmıştı.

Eylem sigarasını yaktı. Bir yudum, sonra bir yudum daha…
Koray derin bir nefes aldı:
“Yeter artık, Eylem,” dedi.

Kadın başını hafifçe kaldırdı. Gözlerinde yorgunluk ve suçluluk vardı.
“Ne yeter? Ben kimseye zarar vermiyorum,” dedi kısık bir sesle.

Koray ayağa kalktı, masaya yaklaştı:
“Bize zarar veriyorsun. Bize… ve kendine.”

Eylem’in eli titredi. Bir damla yaş yanaklarından süzüldü.
“Ben kötü bir anne değilim,” fısıldadı.
“Ben de kötü bir koca değilim,” dedi Koray. “Ama bu hâl böyle devam edemez.”

Birden Eylem’in elindeki bardak devrildi. Çay masanın üzerinde kırıldı, camlar paramparça oldu. Kül tabağı devrilmiş, sigara izmaritleri yere saçılmıştı. Hafif bir sessizlik… sonra çocukların endişeli mırıltısı.

Koray diz çöktü, göz hizasına indi:
“Biliyorum, Eylem. Ama hep birlikteyiz. Çocuklar ve ben senin yanındayız. Sakin ol, birlikte çözeceğiz.”

Eylem sustu. Hafifçe başını salladı:
“Biliyor musun… ben sizi çok özledim,” dedi, sesinde yılların birikmiş acısı vardı.

O gece, Eylem ilk defa uzun süre uyumadı. Sigarasını söndürdü. Kırılmış camın arasında bir umut ışığı vardı.
“Belki de artık başlamak için geç değil,” dedi kendi kendine.

4. BÖLÜM - GÖZYAŞLARI VE GÜN IŞIĞI

Sabah güneşi perdeler arasından içeri süzülüyordu. Evdeki sessizlik artık ağır değil, hafif bir bekleyişe dönüşmüştü.

Eylem mutfak masasında oturuyordu. Sigara yoktu, sadece düşünceleri vardı. Koray elinde kahvaltı tepsisi geldi:
“Çocuklar hazır mı?”
“Hazırlar,” dedi Eylem. İlk defa sesi titremiyordu.

Can ve Ela kahvaltıya koştu. Eylem gözlerini onlardan alamadı; gözleri doldu ama mutlulukla.

“Gel bakalım,” dedi Koray. Uzun zamandır ilk defa bir kahvaltı masasında gerçek bir aile gibiydiler.

Çaydan bir yudum aldı, sigarasını yanına koydu ama yakmadı.
“Belki de artık bir şeyleri değiştirebilirim,” dedi kendi kendine.

O gün park planı vardı. Eylem çocukları elinden tutarak dışarı çıktı. Güneş yüzlerine vuruyor, rüzgar saçlarını savuruyordu. Basit ama değerli bir mutluluk vardı.

Koray onları izlerken düşündü: yıllarca süren sessizlik ve acı, yerini umutla gelen gülüşlere bırakıyordu.

5. BÖLÜM - YENİDEN BAŞLAMAK

Akşam eve döndüklerinde, çocuklar yorgun ama mutluydu; gözlerinde günün sevinci parlıyordu. Eylem saçlarını yıkadı, onları nazikçe yatırdı. Koray yanına oturdu, elini tuttu:
“Artık bir daha geriye dönmek yok,” dedi.
Eylem başını salladı, dudaklarında hafif bir gülümseme:
“Hayır, artık yok.”

Koray gözlerini pencereden dışarı, ufka çevirdi. Rüzgar içeri doluyor, odaları taze bir nefesle sarıyordu. Gelecek, belirsizliklerle dolu olsa da onun için artık korkutucu değildi; içinde bir umut, bir kararlılık yanıyordu. “Artık birlikte her şey mümkün,” diye fısıldadı kendi kendine.

Ev sessizdi, ama bu sessizlik huzurun melodisi gibiydi. Kırık kadehler bir kez daha bir araya gelmişti; çatlaklar artık yalnızca geçmişin değil, sevginin, dayanıklılığın ve umudun simgesiydi. İçlerinden biri fısıldadı:
“Her şey mümkün… yeter ki birlikte olalım.”

Koray, elini Eylem’in elinde sımsıkı tuttu. Güneş evin içinde hâlâ parlıyordu; altın ışıkları, yarınlara dair umutları müjdeliyor, yeni hayatın kapısını aralıyordu. Koray bir kez daha gülümsedi; gözlerinde geleceğe dair bir inanç vardı, içten ve sarsılmaz.

Ve Koray derin bir nefes aldı; içindeki tüm korkular, kaygılar ve geçmişin gölgeleri yavaşça uzaklaşıyordu. Artık sadece bu an vardı, çocuklarının huzuru, Eylem’in gülümseyişi ve birlikte inşa edecekleri hayatın ışığı. Kalbinde yeni bir söz vardı: ne olursa olsun, birlikte oldukları sürece her yarın umutla doluydu. Gözlerini kapadı ve fısıldadı:
“Her gün yeniden doğacak… ve biz hep birlikte olacağız.”

Yazan
Korhan KÜLÇE 
08/11/2025
www.korhankulce.com

Duygu, her sabah Çalış’taki küçük iskeleden kalkan motor tekneyle ofise gidiyordu. Tekne yolculuğu yalnızca bir ulaşım aracı değildi; o birkaç dakika, günün geri kalan karmaşasından uzaklaşmak, kendi düşüncelerine dalmak, sessizliğin içinde kaybolmak demekti. Limandan ayrılırken balıkçıların tekneleri üzerindeki ağları toplamasını, halatların gıcırdayışını ve sabah çayının dumanını izlemek ona tarifsiz bir huzur veriyordu.

Hep aynı köşeye otururdu: teknenin burnuna yakın, rüzgârı yüzünde hissettiği küçük, sessiz alanına. Bordo atkısını boynuna doladı, şalını aceleyle omzuna attı. Tekne iskeleden ayrıldığında, rüzgâr bir anda yön değiştirip şalı havalandırdı. Şal neredeyse denize düşecekti ki, havada kıvrılarak bir el yakaladı.

— “Sanırım bu gitmek istemedi,” dedi sıcak bir sesle.

Duygu arkasını döndü; karşısında uzun boylu, lacivert bir mont giymiş, saçları deniz rüzgârında hafifçe dağılmış bir adam duruyordu. Gözleri deniz gibi sakindi, içine bakınca insanın yüreğine huzur veren bir derinlik vardı.

— “Çok teşekkür ederim… Az kalsın en sevdiğim şalım gidiyordu,” dedi gülümseyerek.
— “Demek ki bu sabah sadece sen değil, şalın da denizi özlemiş,” dedi adam, hafif bir tebessümle.

Adamın adı Okan’dı. Meğer o da her sabah aynı teknede yolculuk yapıyormuş; Duygu bugüne kadar onu fark etmemişti. Ama Okan, onu sessizce uzun zamandır izliyormuş. O sabah rüzgâr, Okan’ın cesaretini biraz olsun ateşlemişti.

Tekne limana yanaştığında ikisi de istemeden ayrıldılar. Ancak bakışları birkaç saniye havada asılı kaldı. Bu, sessiz bir başlangıçtı; birbirlerini tanımadan önce bile, iki ruhun birbirine yaklaştığı bir andı.

BÖLÜM 2 – ÇARŞININ VE KÖRFEZİN GİZLİ BÜYÜSÜ

Günler geçtikçe, sabah tekneleri Duygu ve Okan için sadece bir ulaşım aracı olmaktan çıktı. Limanda karşılaştıklarında kısa selamlar, kısa selamlar sohbetlere dönüştü. Bir sabah Okan, ellerinde iki sıcak kahveyle geldi:

— “Her sabah kahve içtiğini fark ettim,” dedi gülerek.
— “Demek dikkat ediyorsun,” dedi Duygu, yanakları hafifçe kızarmış.

Teknenin yavaş hareketiyle, körfezin sessiz dalgalarına bakarken, Babadağ’ın sisle kaplı zirvesi onlara eşlik ediyordu. Duygu, Okan’ın yanında zamanın hem aktığını hem de durduğunu hissediyordu. Konuşmalar, rüzgârın hafif uğultusuyla, dalgaların teknenin yanına vurmasıyla daha anlamlı hâle geliyordu.

Tekne çarşıya yaklaşırken, Fethiye’nin taş döşeli dar sokakları, rengârenk dükkanlar, taze ot ve baharat kokularıyla dolu pazarlar gözlerinin önünden geçti. Kahverengi tahta raflarda dizili inciler, el işi takılar, elma ve nar kokuları, sabahın sakin kalabalığıyla birleşiyor ve şehre özgü büyülü bir atmosfer yaratıyordu.

Bir akşamüstü, gün batarken Okan sordu:
— “Hiç düşündün mü, bazı insanlar neden tam da doğru anda karşımıza çıkar?”
Duygu gözlerini ufuktan ayırmadan yanıtladı:
— “Bazen hayat tesadüflerle karşımıza çıkıyor.”
— “Ben tesadüflere inanmam,” dedi Okan. “Bence bazı karşılaşmalar, kaderin sessizce yazdığı satırlardır.”

Duygu, o cümleyi günlerce unutamadı. Akşamları çarşıda yürürken, limanda sessiz balıkçı teknelerini izlerken, hatta Babadağ’ın tepesinden körfeze bakarken hep aklında bu söz yankılanıyordu.

BÖLÜM 3 – KÖRFEZİN ORTASINDAKİ KARAR

Haftalar geçtikçe, sabah tekneleri Duygu ve Okan için sadece bir başlangıç noktası değil, bir ritüel hâline geldi. Körfez, liman, Babadağ’ın gölgesi… Hepsi onların buluşmalarına sessiz tanıklık ediyordu.

Soğuk bir kış sabahı, körfez hafif sisliydi. Duygu, alışkanlığından vazgeçmeden teknenin aynı köşesine geçti. Okan kısa süre sonra yanına geldi; elleri ceplerinde, yüzünde hafif bir heyecan vardı.

— “Sana bir şey göstermek istiyorum,” dedi.

Cebinden küçük bir defter çıkardı. İçinde kısa notlar, deniz manzaraları ve sabah çizimleri vardı. Duygu’nun dikkati bir sayfada durdu:

“Her sabah aynı köşede oturan bir kadın var. Şalı rüzgârda savruluyor ama kendisi dimdik duruyor. Onu izlemek, sabah sisinin içinden yükselen Fethiye güneşini izlemek gibi… Sessiz ama derin.”

Duygu’nun boğazı düğümlendi. Okan devam etti:
— “Seni uzun zamandır görüyordum ama bir türlü konuşmaya cesaret edemedim. Şalın uçmasa, belki hâlâ sadece uzaktan izliyor olurdum.”

O an Duygu, Okan’ın gözlerinde kendini görmüştü; sadece bakmak yetmemiş, gözlerle ruhları buluşmuştu.

Bir akşam, işten geç çıkmışlardı. Son tekneye beraber bindiler. Körfez sessizdi, gökyüzü yıldızlarla doluydu. Şehir ışıkları suya vurmuş, hafif dalgalarla parlayan kıvılcımlar oluşmuştu.

Okan, Duygu’ya dönerek yavaşça konuştu:
— “Duygu… Hayatta bazı anlar var… İnsan onları sıradan sanıyor ama aslında hayatın yönünü değiştiren anlar oluyor. Seni gördüğüm ilk sabah da öyleydi.”

Duygu’nun kalbi hızla çarpmaya başladı. Okan bir adım attı.
— “Ben artık seni sadece sabah teknede görmek istemiyorum. Hayatımda olmanı istiyorum.”

Rüzgâr saçlarını savurdu, tekne hafifçe sallandı. Duygu gözlerini kaçırmadı, gülümsedi.
— “Bazen kader sessiz yazıyor,” dedi. “Ama bazen kalbin sesi daha yüksek çıkıyor. Ben de seni istiyorum.”

Okan elini uzattı. Duygu tereddüt etmeden tuttu. O anda Fethiye Körfezi’nin suları bir anda daha parlak göründü. Yıldızlar suya daha parlak yansıyor, martılar sessiz bir kutlama yapıyordu.

O günden sonra, sabah tekneleri artık yalnızca işe gidişin değil, bir aşk hikâyesinin de başlangıç noktasıydı. Deniz, sabah rüzgârı, Babadağ’ın gölgesi ve limandaki balıkçı tekneleri… Hepsi bu hikâyenin sessiz tanıkları olarak kalacaktı.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

Ve Murat, sessizliğin ortasında ilk kez bu kadar net anladı:
Bir kadını kaybetmek bazen tek bir büyük yanlışla değil, yüzlerce küçük “umursamama”yla olur.


I. Sessizliğin Başlangıcı

“Bazen sevgi, söylenmeyen bir cümlenin gölgesinde yavaş yavaş solar.”

Murat, farkında olmadan değişmişti.
Başlangıçta sevgi dolu gözlerle baktığı Ayşen’e artık yorgun ve sabırsız ifadelerle dönüyordu.
Ayşen konuşurken gözleri telefonda, kulağı başka yerdeydi. “Hı hı”lar, sevginin değil ilgisizliğin yankıları hâline gelmişti.

Kimi zaman alaycı bir söz, kimi zaman küçümseyen bir bakış…
Kırmak için değildi belki ama önemsememek de kırıyordu.
Ayşen’in saçındaki değişikliği fark etmiyor, yeni aldığı elbiseye tek bir söz etmiyordu. Küçük detaylar gözünden kaçtıkça aralarındaki bağdan birer tuğla eksiliyordu.

Evde bir sorun olduğunda Ayşen konuşmak isterdi; Murat ya susar ya da “Bunu da büyütüyorsun” diyerek geçiştirirdi.
Gururunu sevgisinin önüne koyuyor, özür dilemesi gerektiği anlarda sessizliğe sığınıyordu.

Zamanla kelimeler azaldı, ilgisi eksildi, sevgisi dile gelmez oldu.
Ve Murat, fark etmeden Ayşen’i yalnız bıraktı — yanında dururken bile…

II. Bekleyiş ve Kırılma

“Bir kadın gitmeden önce birçok kez içinden gider.”

Oysa ilk zamanlar her şey başkaydı.
Ayşen’in gülüşü, Murat’ın gününü aydınlatırdı. Göz göze geldiklerinde söze gerek kalmazdı. Uzun yürüyüşlerde elleri sımsıkıydı, sohbetleri hiç bitmezdi.

Ama zaman geçti.
Hayatın telaşı aralarına sessizce yerleşti. Heyecan, yerini alışkanlıklara bıraktı.
Murat, Ayşen’in hep orada olacağını varsaydı. “Nasılsın?” demeyi unuttu, sevgisini göstermeyi “zaten biliyor” diyerek erteledi.

Ayşen önce bekledi.
Sessizce, belli etmeden…
Bir bakışla, küçük bir sitemle, kırılgan bir umutla.
Ama Murat fark etmedi.
Kendince “hayat böyle,” diyordu.

Bir akşam, Ayşen cesaretini toplayıp konuştu:
“Bazen konuştuğumda beni duymuyormuşsun gibi hissediyorum.”
Murat, gözünü televizyondan ayırmadan, “Abartma Ayşen… Yorgunum sadece,” dedi.

O an Ayşen’in içinde bir tel inceldi, koptu ama yere düşmedi. Henüz…

Günler birbirini kovaladı.
Ayşen’in sessizliği derinleşti, Murat’ın umursamazlığı büyüdü.
Ev aynıydı ama içinde sıcaklık kalmamıştı.
Bir gün, Ayşen ağlayarak dedi ki:
“Seninle konuşamıyorum. Hep susuyorsun, hep duvar gibisin.”
Murat başını eğdi, sadece “Şimdi değil Ayşen… Konuşuruz,” diyebildi.

Ama o “şimdi” hiç gelmedi.

III. Sözsüz Veda

“Bazı vedalar, kapı çarpmadan, ses etmeden olur.”

Bir sabah, Ayşen valizini hazırladı.
Ne bağırdı, ne kavga etti.
Sadece bir mektup bıraktı masaya:

“Sana kızgın değilim Murat.
Sadece artık yok sayılmayı taşıyamıyorum.
Bir kadını kaybetmek bazen büyük bir hata değildir…
Küçük ihmallerin birikimidir.
Sen konuşmadın, ben sustum.
Şimdi sessizlik kazandı.”

Murat mektubu okuduğunda içini tarif edilemez bir boşluk kapladı.
Evin içi sessizdi ama bu sessizlik, ilk kez bu kadar ağırdı.
Ayşen’in sesi, gülüşü, ayak sesleri yoktu artık.
Duvarlar bile yabancılaşmıştı.

“Keşke o akşam televizyona değil, gözlerine baksaydım.
Keşke bir kez ‘haklısın’ diyebilseydim.
Ama hiçbir keşke, onun sesini geri getirmeyecek…” diye düşündü.

O an, Murat yaptığı hataları bir bir fark etti:
Söylemediği güzel sözleri…
Dinlemediği cümleleri…
Görmezden geldiği kırgınlıkları…
Kendi sessizliğinin Ayşen’i uzaklaştırdığını…

Ama artık çok geçti.
Bazı ilişkiler, büyük kavgalarla değil; sessiz ihmallerle yıkılır.

Ve Murat, sessizliğin ortasında ilk kez bu kadar net anladı:
Bir kadını kaybetmek bazen tek bir büyük yanlışla değil, yüzlerce küçük “umursamama”yla olur.

Yazan
Korhan KÜLÇE
www.korhankulce.com
17/10/2025
Saat 09:00

***Akşamın Eşiğinde;

Güneş batmaya yüz tutmuştu. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, salonun içine uzun gölgeler düşürüyordu. Mert, pencerenin önünde ayakta duruyor, ellerini sımsıkı kenetlemişti. Sanki ellerini bıraktığında tüm kelimeler dökülüp yere dağılacak, bir daha toplanamayacaktı.

Zeynep, kanepeye oturmuş, elindeki kahve fincanını sessizce çeviriyordu. Gözleri Mert’in üzerinde ama zihni çok daha gerilerdeydi. O günü unutmak istese de, bazen bir kelime, bazen bir sessizlik, her şeyi yeniden canlandırıyordu.

Mert derin bir nefes aldı. “Zeynep,” dedi titrek bir sesle. “Ben artık o adam değilim, daha iyi bir insan, daha iyi bir eş olmaya çalışıyorum”

Zeynep başını kaldırdı. Bakışlarında ne öfke ne de tam bir sıcaklık vardı; yalnızca yorgunluk… ağır bir yorgunluk. “Biliyorum,” dedi sessizce. “Değiştiğini görüyorum.”

“Görüyorsan neden hep aynı yerden başlıyoruz?” Mert’in sesi, çaresizliğini ele veriyordu. “Ne söylesem, ne yapsam… hep eski günlere çarpıyor. Ben hatalar yaptım, evet. Ama ne kadar uğraşsam da sen o kötü anıları bırakmıyorsun.”

Zeynep kahve fincanını masaya bıraktı. “Çünkü unutmak affetmekten zor,” dedi. “Ben seni affettim belki ama bazı şeyler kalpte yankılanmaya devam ediyor. Ne yaparsam yapayım, o yankıyı susturamıyorum.”

Mert, sessizce başını eğdi. Bir duvar vardı aralarında, görünmez ama kalın. O duvarın ötesinden uzanıyor, ama Zeynep’in parmaklarına hiçbir zaman tam ulaşamıyordu.

***Gecenin Derininde;

Ev sessizdi. Zeynep yatağın kenarına oturmuş, boşluğa bakıyordu. Dışarıdan cılız bir rüzgâr sesi geliyordu; perdeler hafifçe kıpırdıyordu. Mert içeride, kanepenin üzerinde uyumadan dönüp duruyordu.

Zeynep’in zihninde o gece bir kez daha canlandı. Mert’in söylediği o cümleler, yüzüne çarpan kayıtsızlık, ardından gelen uzun sessizlik… “Ben kendime eskiyi hiçbir zaman tamamen unutturamam,” dedi kendi kendine fısıldar gibi. “Bana ne kadar iyi davranırsan davran, o günler kalbimin bir yerine mühürlendi.”

İçinden bir ses “Artık geçmişi bırak” diyordu ama başka bir ses, daha derin ve daha güçlü olanı, “Eğer bırakırsan, sanki yaşadığın her şey yok olacak” diye karşılık veriyordu.

Mert, içeriden sessizce seslendi:
“Zeynep…”

Kadın irkildi ama cevap vermedi. Mert’in sesi bir kez daha yankılandı, bu kez daha yavaş:
“Ben seni kaybetmekten korkuyorum. Hata yaptım ama bu kadar ceza yeter artık. Kaç kez özür diledim, kaç kez kendimi değiştirdim… Ne yapmam gerekiyor?”

Zeynep gözlerini kapattı. Bu sorunun cevabını kendisi de bilmiyordu. Bazen bazı kırıklar, ne kadar yapıştırılsa da çizgileri kalıyordu.

***Sabahın İlk Işığı;

Sabah, gri bir sessizlikle geldi. Mutfakta iki fincan çay vardı ama biri yarım içilmişti. Mert mutfağın kapısında durdu; yorgun ama kararlı bir bakışla.

“Zeynep,” dedi yavaşça. “Ben bu evde her sabah yeniden başlamak için uyanıyorum. Her gün, dün yaptığım hataların gölgesinden çıkmak için. Ama sen hep geçmişi önüme koydukça, ben yeni bir gün kuramıyorum.”

Zeynep sessizdi. Elleri çay bardağının etrafında birleşmişti, sanki sıcaklığı içindeki soğuğu eritmeye çalışıyordu.

“Benden ne istiyorsun?” dedi Mert, sesinde kırılgan bir yalvarış vardı.
“Zaman,” dedi Zeynep. “Ama belki de sadece zaman yetmeyecek. Ben kendi içimde o günleri geride bırakamadıkça, sen ne yaparsan yap hep bir mesafe olacak aramızda.”

Mert başını eğdi. “Ben beklerim,” dedi. “Ama bil ki her bekleyiş, biraz daha eksiltiyor beni.”

Zeynep’in gözleri doldu. Mert’in değiştiğini biliyordu. Çabası samimiydi. Ama kalbinin içinde o günlere ait bir kapı hâlâ aralıktı ve oradan hep soğuk bir rüzgâr esiyordu.

İkisi de gitmedi. Ama tam anlamıyla kalamadılar da. Aralarındaki çizgi sessizdi ama derindi.

Ve bazen, aşkı bitiren şey bir ihanet değil; geçmişin kalpte yankılanan sesi olurdu. Bir taraf değişmişken, diğer taraf hâlâ aynı noktada duruyorsa… zaman bile bazen iyileştiremezdi.

Yazan
Korhan KÜLÇE  
www.korhankulce.com

Mehmet kırk iki yaşındaydı. Bir zamanlar gürültülü sofraların, dost kalabalıklarının, çocuk kahkahalarının arasında yaşayan bir adamken, şimdi kendi sessizliğinin içine gömülmüş bir yabancıya dönüşmüştü. Boşanmanın ardından hayat, onun omuzlarına görünmez ama ağır bir yük bırakmıştı: yalnızlık. Günleri birbirinin kopyası gibiydi. Sabah, karanlık uykudan koparılıp işe gidiş; akşam, tükenmiş bir bedenle eve dönüş; ardından ise derin bir sessizlik. Kasabanın üzerine her akşam iner gibi çöken kalın sis, sanki onun ruhuna da sızmış, tüm duygularını gri bir örtüyle boğmuştu.

Bu kasabada insanlar, birbirlerini yüzlerinden değil, gölgelerinden tanırdı. Çoğu zaman sözcüklerden çok suskunluk konuşurdu; bakışlar kısa, adımlar telaşlı, sohbetler ise yarım yamalak kalırdı. Sis, yalnızca sokakların değil, kalplerin de hafızasını silmişti.

Bir akşamüstü, işten dönüş yolunda sislerin arasında bir siluet belirdi. Önce bir hayal sandı; ama adımlar yaklaştıkça, yüz hatları daha belirginleşti. Mehmet’in kalbi, uzun süredir unuttuğunu sandığı bir çarpıntıyla sarsıldı: Zeynep.

Yıllar önce ayrılmışlardı. Sessiz kırgınlıklar, dile gelmeyen cümleler, yarım kalmış vedalar… Hepsi, zamanın derin kuyularında kaybolmuştu. Ama şimdi, onun gözlerinde hâlâ eski sıcaklık vardı; yalnızca o sıcaklığın içine saklanmış bir hüzün, bir kırılganlık da… Zeynep’in bakışları, sanki yıllardır susan bir şarkıyı yeniden mırıldanıyordu.

“Hayat usulca akıp gidiyor, Mehmet,” dedi neredeyse bir fısıltıyla. “İnsanlar fark etmeden yok oluyor. Biz de kaybettiklerimizle dolu bir sisin içinde kaybolduk.”

O gece Mehmet, boş dairesine döndüğünde sessizlik hiç olmadığı kadar ağırdı. Evin duvarları üzerine yığılıyor, boş odalar ona unutulmuş yılları hatırlatıyordu. Yitirdiği dostlukları, elinden kayıp giden sevgiyi, artık geriye alamayacağı zamanı düşündü. İşin, paranın, alışkanlıkların peşinde koşarken aslında en kıymetli hazinesini tüketmişti: zamanı. Ve zamanla birlikte, kendi içindeki canlılığı da…

Sonraki günler, Mehmet’i kasabanın sokaklarında uzun yürüyüşlere sürükledi. Sisli kaldırımlarda ilerlerken, daha önce gözünden kaçmış ayrıntılar beliriyordu. Kapısının önünde sessizce oturan yaşlı bir kadın, çoktan kapanmış bir bakkalın solmuş tabelası, parkta sallanan bir çocuğun neşeli kahkahası… Kasabanın sessizliği artık bir yalnızlık değil, ona hayatın derin bir nabzını duyuran bir uyanış gibiydi. Her köşe başı, ona görünmez bir fısıltıyla hatırlatıyordu: “Hayat, ancak fark ettiğinde başlar.”

Zeynep’le yeniden görüşmeye başladılar. İlk buluşmalar, geçmişin gölgeleriyle ağırdı; eski yaraların izi, kelimelerin arasına sinmişti. Ama sabırla birbirlerinin gözlerine bakmayı öğrendiler. Yılların bıraktığı boşluğu ağır ağır doldurmaya başladılar. Mehmet, geçmişte yaptığı hataları telafi etmeye çabalıyor; Zeynep ise kalbinde saklı kırgınlıkları birer birer bırakıyordu.

Bir yaz akşamı, kasabanın küçük sahilinde otururlarken, ufukta kaybolan güneşin kızıllığı denize yansıyordu. Zeynep, dalgaların uğultusu arasında Mehmet’e döndü:
“Biliyor musun,” dedi, “seni kaybettiğimde hayat bana dayanılmaz bir yük gibi gelmişti. Ama yeniden bulmak… bana umudu geri verdi. Meğer kayıplar bile yeni başlangıçların kapısı olabiliyormuş.”

Mehmet gülümsedi; ellerini onun ellerine bıraktı:
“Kaybettiklerimiz, aslında saklı hazinelerimizmiş. Şimdi onları görüyor ve yeniden başlıyoruz.”

Yıllar birbirini kovaladı. Mehmet, kasabanın yalnızca işine gidip gelen sıradan adamı olmaktan çıktı. İnsanların derdini dinleyen, bir tebessümüyle teselli veren, küçük sözleriyle karanlıkları hafifleten birine dönüştü. Onun varlığı, kasaba halkına yaşamın en basit anlarının bile derin anlamlar taşıdığını hatırlatıyordu.

Artık Mehmet biliyordu: Geçmişin acıları, kaybolan yıllar bir zamanlar ağır yüklerdi. Ama onları kabullenmek, içlerindeki dersi görmek ve yeniden başlayabilmek, hayatın en büyük armağanıydı. Sis, artık onun için yalnızca kasabanın üzerine çöken bir doğa olayı değildi. Sis, insanların kalplerinde saklı umutları görünür kılan bir örtüydü.

Ve Mehmet, o örtünün ardında, hayatı yeniden keşfeden bir yolcuydu.

Yazan: 
Korhan Külçe

Işıkla çevrili büyümüş bir ruh, karanlığı asla tanımaz; hatta varlığını inkâr eder. Deniz de öyleydi. Karanlığın kendisine ne öğreteceğini, ne sakladığını hiç düşünmemişti.

Fakat hayat, insana ansızın kapılar kapatmayı sever. Bir gün, işini kaybetti. Ardından dost bildikleri yavaşça uzaklaştı. Birer birer telefonları sustu, mesajlar eksildi, buluşmalar iptal edildi. Koca şehrin ışıkları yanmaya devam ediyordu belki, ama Deniz’in içindeki sokak lambaları birer birer sönmeye başlamıştı. Evine döndüğünde, odalarının sessizliği onu karşılıyordu. Ve nihayet, karanlık ince bir duman gibi kapılarından içeri süzüldü.

Önce korktu.
İnsanın alışmadığı her şey gibi, karanlık da ona düşman göründü. Geceleri kendi gölgesinden ürktü; duvarlarda beliren hayaller, bilinmez biçimlere bürünmüş bir tehdit gibi üzerine yürüdü. Uykuları bölündü, kalbi sıkıştı. Karanlık, üzerine çöken bir örtü değil, boğazına sarılan görünmez bir el gibiydi.

Ama hayat, insana en büyük sırlarını çoğu kez tesadüflerin içinde fısıldar. Bir gece, elektrikler kesildi. O an ev, zifirî bir sessizlik ve mutlak bir karanlığa gömüldü. Deniz, odasında ilerlemeye çalışırken ayağı bir sandalyeye takıldı ve yere düştü. Dizinin acısı gözlerini yaşarttı. Tam o anda, zihninde keskin bir idrak çaktı:

Karanlık ona zarar vermiyordu.
Onu inciten, kendi korkusuydu.

Gözleri yavaş yavaş alışmaya başladığında, eşyaların siluetlerini seçti. Sandalyenin, masanın, kitapların gölgelerini… Daha önce ışığın parlaklığında hiç fark etmediği ayrıntılar belirdi. Karanlık, onu kör etmemişti. Bilakis, ona yeni bir görme biçimi öğretmişti.

O geceden sonra Deniz, karanlıktan kaçmamaya karar verdi. Ertesi akşam, ışıkları kendi elleriyle söndürdü. Sessizlikte oturdu. Önce huzursuzluk bastı içini; kalbinin atışları kulaklarında yankılanıyordu. Ama sonra o derin sessizlik, içinden başka sesler çıkardı: yıllardır susturduğu korkular, bastırdığı acılar…

Karanlıkta hepsi bir bir ortaya çıktı:
Terk edilmenin soğuk korkusu…
Başarısızlığın içe çöken utancı…
Yalnızlığın ağır ve sessiz yükü…

Deniz, onlarla kavga etmedi. Çığlık atmadı, kaçmadı. Sadece oturdu ve dinledi. Karanlık, ona aynasını uzatıyordu; o da kendi yüzüne bakmayı öğrendi.

Geceler geçtikçe karanlık, düşman olmaktan çıktı. Sessiz bir dost, derin bir öğretmen oldu. Deniz, ışıklara ihtiyaç duymadan yaşamayı denedi. Pencereden süzülen ay ışığına alıştı, yıldızların sessiz parıltısına kulak kesildi. Ve fark etti ki, karanlık aslında bir eksiklik değil, başka bir varoluş biçimiydi.

Aylar aktı, mevsimler değişti. Deniz’in yüzüne yeni bir dinginlik yerleşti. Onu görenler şaşkınlıkla soruyorlardı:
“Nasıl bu kadar güçlü durabiliyorsun? İçinde fırtınalar kopmuyor mu?”

O ise yalnızca tebessüm ederdi.
“Ben karanlığı tanıdım,” derdi.
“Ve anladım ki, karanlık insana güç verir. Ama gerçek kudret, ondan korkmamayı öğrendiğinde doğar.”

Böylece, Deniz’in hikâyesi şehirde sessiz bir masal gibi dolaşmaya başladı. İnsanlar ışıklar söndüğünde artık panikle değil, hatırlayarak bakıyordu:

Karanlık, düşman değil.
Karanlık, içimizdeki en eski dosttur.
Çünkü o, kendi ışığımızı bize gösteren sessiz bir aynadır.

Yazan
Korhan KÜLÇE

Pencereden süzülen gün ışığı, odanın içine ince bir çizgi hâlinde doluyor; Karamel yatağın ucunda kuyruğunu sabırsızca yere vuruyordu. Koray gözlerini açtı, bir an tavana baktı. Ev sessizdi. Ne sabahın erken saatlerinde sinirli bir öksürük sesi vardı ne mutfaktan gelen çakmak çıtlamaları… O sessizlik, eskiden ürkütücü gelen bir boşluktu ama şimdi hayatının en kıymetli armağanıydı.

Yavaşça kalktı, mutfağa geçti. Kahve makinesini çalıştırdı, Karamel’in mamasını kabına koydu. Makinenin çıkardığı o tanıdık uğultu, artık evdeki tek “gürültüydü”. Perdelerden içeri süzülen ışıkla birlikte mutfak canlanıyor, duvarlar sessizliğin huzuruyla doluyordu. Koray kahvesini alıp pencerenin önüne geçtiğinde yüzünde fark edilmeden bir tebessüm belirdi.

Boşanmanın üzerinden bir yıl geçmişti. Ve o, her geçen gün bu kararın ne kadar doğru olduğunu daha iyi anlıyordu.

Öznur’la tanıştığı zamanı hatırladı. Şehrin edebiyat çevrelerinde tanınan, genç yaşına rağmen kitapları çok satan bir yazardı Öznur. Her girdiği ortamda dikkatleri üzerine çekerdi. Kaleminin gücü kadar, kendine güveni de etkileyiciydi. Koray onu ilk gördüğünde, karşısında kendi dünyasını çoktan kurmuş bir kadının durduğunu anlamıştı. Bu özgüven ve başına buyrukluk, ilk zamanlar ona çekici gelmişti.

Ama zamanla anladı ki bu özgüven, aynı zamanda kimseye yer bırakmayan keskin bir yalnızlığın da duvarıydı. Öznur, hayatına birini almak istemiyor, daha çok kendi kurallarına uymalarını bekliyordu. Koray da o zamanlar âşık olduğu için bu kuralları sorgulamadan kabullenmişti.

Evlilikleri ilk başta dışarıdan bakıldığında “modern bir çiftin düzenli hayatı” gibiydi. Fakat içeride işler hiç de göründüğü gibi değildi. Öznur’un geceleri vardı mesela…

Geceleri sigarasını yakar, çalışma masasının başına geçerdi. Odanın içi dumanla dolar, perdeler gri bir sisle kaplanırdı. Elinde kadeh, yanındaki küllükte biriken izmaritler, gecenin ilerleyen saatlerinde onun dünyasına kimsenin karışmaması gerektiğinin sessiz bir ilanı gibiydi. Öznur yazılarını sabahları yazmayı tercih etse de, geceleri sigara ve alkolle baş başa kalmak onun ritüeliydi.

“Yaratıcılığımı açıyor,” derdi Koray sorduğunda. “Ben böyle alıştım.”
O “alışkanlık” zamanla bağımlılığa dönüştü. Geceleri neredeyse her zaman içki içer, sigarasını aralıksız yakar, müzik açıp kendi içine çekilirdi. Koray bazen yanına yaklaşmaya çalışırdı ama Öznur’un bakışları “rahatsız etme” derdi.

Bir de uyku meselesi vardı…
Öznur, geceleri tek başına uyumayı severdi. “Ben yalnız uyumaya alışkınım,” demişti evliliğin ilk haftalarında bile. Koray önce gülüp geçmişti ama bu söz, zamanla evliliğin görünmeyen duvarına dönüşecekti. Öznur akşam erken yatardı; saat dokuz gibi ışıkları kapatır, odanın kapısını çekerdi. Koray yanına girdiğinde en ufak bir hareketine bile tahammül edemez, “Lütfen kıpırdama,” diye uyarırdı.

Başlangıçta Koray onun düzenine saygı göstermeye çalıştı. Salonda kitap okuma bahanesiyle geç saatlere kadar oturur, sonra yavaşça yatağa süzülürdü. Ama çoğu zaman Öznur’un yanında yatmak huzur değil gerginlik getirirdi. En ufak kıpırdanmada homurdanan, sabah kalktığında “Yine uyuyamadım,” diye söylenen bir kadının yanında uyumak bir süre sonra işkenceye dönüştü. Sonra Koray da bunu kabullendi. Artık geceleri salonda uyuyor, Öznur’un “tek başınalığına” karışmıyordu.

Sabah olduğunda ise Öznur bambaşka birine dönüşürdü. Güneş doğmadan kalkar, kahvesini hazırlar, sigarasını yakar, yazı masasının başına geçerdi. Evde dakiklik hâkimdi. O sabah sessizliğinde Koray işe hazırlanırken, Öznur çoktan yazmaya başlamış olurdu. Selamlaşmaları kısa, rutin ve mesafeliydi.

Günün geri kalanı ise çoğu zaman birbirinden kopuk geçerdi. Öznur yazılarına gömülür, öğleden sonra birkaç röportaj ya da toplantı yapar, akşamüstü eve dönüp yeniden içki şişesini açardı. Koray bu döngünün içine dâhil olmaktan çok, kenarında sessizce duran bir figür gibiydi.

Yıllar geçtikçe, Öznur’un alışkanlıkları Koray’ın hayatında görünmez ama kalın bir duvar ördü. Onun sigara dumanına, alkol kokusuna, sessiz gecelerine ve mesafeli sabahlarına alıştığını sandı ama aslında yavaş yavaş kendi varlığından ödün veriyordu.

Sonra bir akşam mutfakta, kahvesini yudumlarken, Öznur’un odadan gelen çakmak sesi, müzik uğultusu ve kadeh çınlaması arasında içinden bir cümle geçti:

“Biz evli değiliz… ben onun alışkanlıklarının gölgesinde yaşıyorum.”

O cümle, ayrılığın sessiz başlangıcıydı.

Boşanma kararı alındığında ne sahne yaşandı ne büyük bir çatışma. Öznur, sigarasını yakıp sakin bir sesle “Bence ikimiz için de daha iyi olacak,” dedi. Koray da bu cümleyi sanki çoktan duymuş gibi başını salladı. İçinde öfke yoktu. Hüzün de yoktu. Sadece derin bir rahatlama… yıllardır üzerine çökmüş bir ağırlığın kalkması gibi.

Şimdi, o sabah mutfağında kahvesini içerken hissettiği huzur, o günün mirasıydı. Evin içinde sigara kokusu yoktu. Geceleri kapalı yatak odası kapıları yoktu. Karamel artık onun ayak ucunda uyuyor, sabahları kuyruğunu mutlulukla sallıyordu.

Koray yalnızdı, evet. Ama bu yalnızlık artık boşluk değil, bir seçimdi. Kimsenin kurallarına uymak zorunda olmadığı, kimsenin alışkanlıklarına gölge düşürmediği bir hayat. Geceleri istediği kadar kitap okuyor, sabahları kimseye selam vermeden kendi kahvesini içiyor, köpeğiyle sessiz sokaklarda yürüyüşe çıkıyordu.

Bir akşam bir arkadaşı ona sordu:
— “Hiç pişman oldun mu?”
Koray kahvesinden bir yudum aldı, gözlerini uzaklara dikti.
— “Hayır,” dedi net bir sesle. “Ben Öznur’u değil… onun gölgesini bıraktım. Şimdi ilk kez kendi hayatımın içinde yaşıyorum.”

Koray artık ayrıldığı kadını değil, sessizliğini seviyordu. Ve o sessizlik, kimsenin elinden alamayacağı bir huzurdu.

Yazan
Korhan KÜLÇE

Kadın kendi dünyasında görünmez olmakla görünür olmak arasında bir seçim yapmaya çalışıyordu her gün. Adam niye böyle düşünmüştü? Kadını herkesi sevmekle suçlamak için mi, kadının sevgisini küçümsemek için mi yoksa kendini sevilmeye layık görmediğinden mi. Aslında adam o kadar kötülük yapmıştı ki kadına, kadının bunca şeye rağmen karşısında durup ‘seni seviyorum ne yaparsan ne yapmış olursan ol bunu değiştiremezsin bu benim duygum’ diyerek kendisine sadık olmasına anlam veremiyordu. Kadın fütursuzca seviyordu gurur perdesi yoktu sevgisinde belki de olmalıydı, bir şeyin yokluğu kadar fazlası da zarar verir insana. Adam şaşırıyordu her seferinde beni bu kadar sevmesi için ne yaptım ki ben,SEVEMEMELİ.

Adam sevmiyordu kendini, çevresindeki kimse de onu bu kadar karşılıksız sevmiyordu ve kadının onu sevmesi kendini layık görmediğinden fazla geliyordu adama.

Kadın düşünüyordu ‘ben onu sevdim severken de bunu sadece ondan değil kimseden saklamadım. Yıllarımı verdim bu sevgiye gecelerce konuştum bu sevgiyle küçültmeye çalıştıkça daha da büyüdü. Karşılık görmedim yine sevdim, küçük düştüm yine yücelttim canım yandı yine merhamet ettim sayılmadım saydım kimse bunca şeyi benden istemiyorken yaptım, sevgime ihanet edemedim çok istedim ama yapamadım. Ve karşılığında bana değil ama sevgime bu denli alçakça yaklaşılmasını hak etmedim. Sevme beni tamam, bırak verdiğin onca sözü tutma tamam ama sevgime biricik sevgime bunu yapma. Herkese layık görme.. Evet sen bu kadar sevilmeyi hak etmedin bunu ben de biliyorum, evet sana istediğinden çok fazlasını verdim sığdıramadın çünkü sevilmedin daha önce kimse tarafından, bu kadar önemsenmedin sen ve bu yüzden de seni bu kadar sevebilmemi anlayamadın sonra gittin ne dedin ‘kadın ben değil başkası olsa onu da bu kadar severdi’. Hayır Adam sevmezdi, sevmedi de. Sevebilseydi severdi zaten. Bırakıp gittiğin günden beri bulduğu ilk sevgiye muhtaç kişiye akıtırdı o fütursuz sevgisini, yapamadı işte. Şimdi bir de gelmiş onca şeyin üzerinden senin onu da geçip sevgisine ihanet etmeni düşünüyordu. Niye yaptı diye sorgulamayı bırakmıştı kadın artık, bir şeyleri niye yaptığını değil ona neden yapamadığını sorguluyordu. Yapmadığını değil yapamadığını evet çünkü adam yapamamıştı, becerememişti usulca sevmeyi.

Kadın sigarasını bitirmişti ve bu sır da çözülmüştü. Kendini sevilmeye layık görmeyen birine sevgisi elbette fazla gelecekti kadının. Kendini bile kadının onu sevdiği kadar sevememişti ki adam şimdi onu hiç tanımayan biri niye onu bu kadar sevsindi? Sorun kadındaydı; o herkesi severdi, adam özel değildi. Adama adamın sevgisi kadar bir sevgi gerekti; kusurlu, eksik, güvensiz ve adanmışlık hissinden mahrum. Ancak böyle olursa adama yabancı gelmeyecekti bu his. Sonuçta kim olsa kendisine ağır gelen yükü bir yerde bırakırdı.. Bu sevgi bile olsa.

https://www.youtube.com/watch?v=vqKHyby8kjU&list=RDvqKHyby8kjU&start_radio=1

KÜÇÜREK ÖYKÜ 

Kanatlarını açtı ,uzun uzun süzüldü gökyüzünde… Berrak bir hava pırıl prıl  gök yüzü seyrine dyulmuyan gök kubbe…

“En çok nereye uçmak istiyorsun ?”dedi arkadaşı …

Yorulmayacağımı  bilsem uzaklara çok uzaklara  belki Kaf Dağına…”dedi ,sesi titreyerek …Belhi / Ayşe Atlı

Sevmediler 

Sevmediler /Sevemediler Belki de …

Ellerini tuttu şefkatle uzun uzun gözlenin içine bakarken sevdiceğinin …

“Sevmedi  benim yakınımdakiler seni ne yaptıysan sevmediler “ dedi  .

“Sevemediler ,yüreklerine söz geçiremediler belki de “dedi kadın iç çekerek …

Üzgünüm elimden bir şey gelmiyor dedi adam mahçup bir edayla

“İzin vermeyince  Yaradan sevemediler “ dedi kadın akan gözyaşlarını sevgiyle silerken adamın…Ayşe  Atlı /Belhi

Yıllarca hayalini kurduğu  beklediği ve sonunda gerçekleşen yolculuk serüveni hakkında konuşuyordu …Anlatacağı çok hem de çok şey vardı …Herkesin de onu o heyecanla dinlediğini /dinleyeceğini zannediyordu…İçi kıpır kıpırdı ve bir o kadar da hevesliydi  …Kendini öyle kaptırmıştı ki sözcükler sanki   çoşkulu ırmak gibi akıyordu dilinden …Konuşurken Gül kokulu atmosferi sanki tekrar yaşıyordu iç dünyasında… “Sadede gelelim “cümlesini duyunca afalladı bir an…Şaşkınlığı çok uzun sürmedi bir kaç kelime daha söyledi sustu …

“Sevdiğini söylerken vefa dökülsün dilinden

Ta ki yüreğinden gelsin ,titresin heceler  dilinden dökülürken (Belhi )“dizeleri geldi aklına yutkundu …

“Herkesin  yolculuğu da kendine yolu da kendine has diye mırıldandı…

Senin yolun , yolculuğunun heyecanı karşıya bir  anlam ifade etmiyor…

Bunca  heyecan , heves o sadedi anlatmak ,coşkuyu aksettirebilmek içindi …Yutkundu tekrar  , önünde duran  sehpanın üstünde yarım kalan suyu içti…

, “Kişi sevdiğiyle beraberdir “ vesselam diye bir kaç kez tekrarladı usulca,

Diğerleri  kendi aralarında  konuşurken , o artık iç sesiyle konuşmaktan mutluydu …Ayşe Atlı /Belhi

Nerden almış telefonumu, nasıl bulmuş bilmiyorum. İstanbul’un öte yakasında oturuyormuş. Gemiyle iskeleye kadar gelecek, oradan alıp evime götüreceğim. Tanıyabilecek miyim?

İncecik dudaklarını farketmezsiniz yüzüne bakınca. Eminim çilleri olduğunu da sonradan benden öğreneceksiniz. Şimdinin çizgi filmlerinde küçük, şirin, sarı saçlı, iki yana örgülü kız modelini andırır çehresi. Kare olduğu niye kazınmış zihnime. Süpürge telini andıran bakımsız sarı saçları seyrek, uçlara doğru iyice incelir. Sekiz dokuz yaşlarında olmalı onu en son hatırladığım yaşı. Mavi gözlerini unutamıyorum. Koyu da değil, açık da değil. Onun sadece gözlerine bakarsınız. Yüzündeki ayrıntıların hiçbir önemi kalmaz. Farkettiniz sanırım bugün zamanda yolculuk yaparken, benimle geleceksiniz.

İskelede sabırsız bir bekleyiş…On beş dakika var geminin iskeleye yanaşmasına. Denizin rengi yeşile çalıyor bugün. Yok, Zeyneb’in gözleri bu renk değildi. Elleri tombişti, kısa parmakları vardı. Erkek kardeşlerinin saçlarını yana yatırarak düzeltirken bu parmakları ne çok izlemiştim. O da beni unutmamış, bir keresinde kız kardeşim ondört-onbeş yaşlarında bir kızın gelip beni sorduğunu, evde olmadığımı öğrenince selam bırakıp geri döndüğünü söylemişti, “adı Zeynep’miş” . O olduğunu düşünmüştüm. Tanıdığım başka Zeynepler de vardı. Ama ben o olmasını istemiştim. Demek ki, iyiymiş, başına kötü bir şeyler gelmemiş, diye kendimi teselli etmiştim. Birgün aniden taşındıklarını duymuş, veda bile edemeden hikayesinin hangi kötü halkasının devreye girdiğine dair ihtimallerle yıllarca beynimi yormuştum.

Gemi iskelede. İnsanları tek tek inceliyor, Zeyneb’in mavi gözlerini arıyordum. Şimdi otuz altı yaşında olmalı. Boyu ne kadardır? Şişman mı, zayıf mı? Kıyafetlerden artık fakir mi, zengin miyi anlamayı beklemiyorum. Bebek arabasıyla, yanında çocuklarla bir sürü kadını eledim. Yalnız bir kadın olacağını umarken, birisi bana doğru yöneldi:

-Ayşe Abla, ben Zeynep. Sensin değil mi? Tanıdım seni, hiç değişmemişsin.

-Zeynep, ah! Tanıyamadım kusuruma bakma, sen nasıl tanıdın bunca sene sonra.

-Değişmemişsin ki, bak bu benim oğlum, bu da kızım.

Aman Allah’ım! Zeynep evlenmiş ve iki tane onu en son gördüğüm yaşlarda çocukları var.

Yıllar önce Zeyneb’in içimi burkan sözlerini hatırladım: “ Ayşe Abla ben hiç evlenmeyeceğim, biliyor musun? Çalışıp para kazanacağım, bir de çocuk yapacağım, ömür boyu mutlu yaşayacağım.” Ona evlenmeden anne olamayacağını söylediğimde, gözlerindeki mavi ışığın sönüp, ince dudaklarından dökülen hezeyanı nasıl unutabilirim? Oysa küçük anneydi Zeynep. İki erkek kardeşi için evi terkeden annesinin yerini almıştı. Ama yine annelik sevdasındaydı. Bıkmamıştı küçük elleriyle yemek yapmaktan, kardeşlerini yıkamaktan, çamaşır yıkamaktan, boyu kadar süpürgeyle evi temizlemekten…

Evdeydik, çocuklar kapı önüne çıkılacağını keşfetmişler içeri dışarı mekik dokuyorlardı. Zeynep, babasının aniden karar verip Kartal’a taşındıklarını söyledi. Akrabaları oradaymış, bir müddet onların yanında yaşamışlar. Bir çocuklu bir kadınla evliliği de iyi gitmemiş ayrılmışlar. Taşınmayı da o kadın istemiş.

Birden hatırladım, üvey annesinin ona yaşattıklarını! Nedense Zeynep’in  altı yaşından sonra yalnız kalışlarının hüznü çöreklenmiş yüreğime. Babası zayıf, ince yapılı, mahalleye hiçbir zararı veya samimiyeti olmayan bir fabrika işçisiydi. Zeyneb’in anlattıklarını bilmesem o adama da acımak gerekir derdim. Ama üç çocukla zor yaşam savaşı veriyor olsan bile, yedi yaşındaki bir çocuğa yemek yapmadı, gömleği kirli kaldı diye kızılıp eziyet edilmez. Okul da karartıyordu Zeyneb’in hayatını. Hem kendi hem de kardeşleri için sık sık i yakalıkları kirl , saçları bitli diye azar işitiyordu. Uğraşıyordu Zeynep, ama öğretmenler yine o melun haşeratı kontrol edip buluyorlardı. Komşuların arada , evlerine alıp yıkayıp temizledikleri oluyordu. Ama yaşadıkları ev şartları iyileştirilemediği için Zeyneb’in yüreği tamir olmak şöyle dursun hergün daha da küçük parçalara dağılıyordu. Ağlama duvarı bendim. Evimiz biraz uzaktı. Ondan sadece üç yaş büyüktüm. Her gün hayaller kuruyor, babası işe gittikten sonra Zeyneb’in evine gidip beraber çile çekerek onun yüzünün biraz gülmesini sağlıyordum. Ama hiç gerçekleşmedi. Evden uzaklaşmam kesinlikle yasaktı. Hele bir kız çocuğunun annesi olmayan bir eve gitmesi imkansızdı. Yapabildiğim Zeyneb’in ziyaretlerinde onun mutsuzluğunu oyun oynayarak unutturmak, konuşarak acısını hafifletmek, hayaller kurdurarak geleceğe umutla bakmasını sağlamaktı.

Zeynep Sarıyer’de oturuyor. Zorla değil, âşık olduğu için evlenmiş. Okul hayatı başarısız olduğu için liseden sonra devam etmemiş, yoksa babası okuldan alıkoymamış.

Annesi evlenirken Zeyneb’e hamileymiş. Babasının bir astsubay olduğunu biliyor, hepsi o kadar. Üvey kızı olduğunu bilerek annesinin onu terketmesinin yüreğinde bıraktığı hasarı ben biliyorum. Babasını bulmak için ne planlar kurmuştuk? Askeriyeye yazı yazıp sormayı düşünmüştük. Adını bile bilmiyordu. Gazeteye ilan vermeyi düşündük. Paramız var mıydı, yeter miydi, dert etmeden.

“Eşim beni seviyor” diyor Zeynep. Çocuklarına da iyi babaydı. Annesi ile buluşmuş, ara ara görüşüyormuş. Babası ile uzun yıllar küs kalmış. “Ama son birkaç yıldır ara sıra ziyaret ediyor, bayramlarda da biz onu ziyaret ediyoruz” diyor. O, erkek kardeşleriyle yaşıyormuş.

Zeyneb’in masalı çocukluğumda bir yara olarak hâlâ yaşıyor. Ona çare olamayışımın suçluluğu, mavi gözlerindeki nemi hâlâ kurutmadı. Zeynep iyi, Zeynep artık bir anne, bir eş. Yüreğime iyi geldi mi?

Sizin Zeynepleriniz nasıl? Ben bir daha Zeyneb’i aramadım. O da beni!

Şehrazat abisinin odasından çıkıp kendi odasına dönerken kapısının önünde annesinin cariyelerinden biri olan Nurfeza kahyayı gördü. Nurfeza annesinin en sadık hizmetkarıydı.Küçükken nedeni bilinmeyen bir yangından yüzünün bir kısmı yanmış olduğundan dolayı insanlar ondan kaçarken annesi ona sahip çıkıp bir ev bir aile vermişti ve bu yüzden hanımının üzülmemesi için can almaktan bile kaçınmazdı ve bunun hakkında bir sürü dedikodu dönerdi. Küçükken hatırlıyordu da babasının yeni bir gözdesinden çocuk beklediğini öğrenen annesi çıldırmış neredeyse açlıktan ölme noktasına gelmişti.

Sonra aniden birgün annesi eski haline dönmüştü ve ertesi gün sarayda yeni cariyenin hamile haliyle intihar ettiği haberiyle bütün gözler Nurfeza'ya dönmüştü.Nurfeza ise bu dedikoduları reddetmememişti. Şehrazat,Nurfezadan içten içe korksa da kendini dizginlemeye çalışıp son birkaç gündür takındığı sert ve otoriter tavra bürünüp"Hayırdır Nurfeza Kahya beni çok ziyarete gelmezdin?Bir şey mi oldu?" Nurfeza kendisinden korkup kaçan küçük kızın bu tavırlarına şaşırsa da büyüdükçe annesine olan benzerliğinin artmasından dolayı Şehrazat'a olan tavrı eskisinden daha yumuşaktı.

"Anneniz sizi odanızda bekliyor" Nurfeza'nın kendisiyle olan konuşmasından sonra annesinin kendisinin çevirdiği işlerden haberdar olup olmadığıyla ilgili şüpheler beyninde belirlemeye başlamasına rağmen kendisine öğretildiği gibi son ana kadar kuyruğu dik tutmalıydı. "Gidelim o zaman" Prensesinin o tekin olmayan kadınla beraber bir yere gitme düşüncesi Homayı rahatsız etti ve hemen öne çıkıp"Ben de sizinle geleceğim prensesim"dediğinde Şehrazatta onu yanında götürmek istese de annesini ve kahyayı şüphelendirmemek amacıyla yüzüne yerleştiği güven dolu bir gülümsemeyle"Gerek yok Homa,Nurfeza Kahya bana göz kulak olur"dedi.

O kadının karıştığı birkaç cinayeti de soruşturduğundan ilk defa prensesinin emrini dinlemeyerek kararını dirilterek"Prensesim buna izin veremem"dedi. Nurfeza,Homayı daha da sinirli bir hale getirecek olan alaycı bir ifadeyle"Prensesini dinle Homacık yoksa başına bir şeyler gelebilir"dediğinde Homa daha önce Şehrazat'ın yüzünde görmediği kadar tahditkar bir ifadeyle"Bana dokunduğun an senin o yılan dilini kesip arslanlara yem ederim" "Homa"dedi Şehrazat ilk defa ailesinden biri olarak gördüğü korumasına sesini yükselterek"Sana dedim ki gelmeyeceksin" Efendisinin kendisine hele de böyle bir kadının yanında bu şekilde davranmasına içerleyen Homa"Emredersiniz Prensesim"deyip yarım bir reverans yapıp oradan hızlıca uzaklaştı. Homasının böyle gitmesinden dolayı içi sızlayan Şehrazat bir prenses gibi davrandı ve duygularını bastırıp hiç etkilenmemiş gibİ Nurfeza'ya dönüp"Hadi gidelim"dedi Şehrazat insanların arasında bile olsa bu kadının yanında yürümekten korkuyordu ve kendisini,kendi canından bile daha iyi koruyacağını bildiği Homasını yanında isterdi ama bir gün dadısının Nurfeza hakkında"Ona sakına yaklaşayım deme.Onda öyle bir zehir var ki farketmeden seni zehire bulamış olur"dediğini hala gün gibi hatırlıyordu. Homası her ne kadar zeki olsa da bir insanı hileyle alt etmektense yenilmeyi tercih ederdi ve bunu en iyi bilen kişi Leyla olduğundan Homasını korumak için gerekirse kalbini bile kırardı. Nurfeza"Prensesim"diyerek Şehrazat'a dokunduğu an Şehrazat daldığı düşünce havuzunda çıktı otomatik olarak kendi ger çekip""Ne oluyor?"diye sordu. "Geldik"dedi Nurfeza,Şehrazat'ın tepkisini anlamdıramasa da kendilerine açılan kapıdan Prensesin ardından odaya girdi.

Şehrazat odaya girdiğinde annesinin her zamanki gibi çevresi onu güzelleştirmeye çalışan cariyelerle doluydu. Babası,üvey abisi Arash'ın annesi kendisine hamileyken abisinin annesine bakımsızlığından şikayet ederek annesi Melika'yı üvey abisinin annesinin üzerine getirmişti.Birgün bunun kendi başına da geleceğinden korkan annesi en hasta olduğu zamanda bile bakımsız dolaşmamıştı. Nurfeza yarım reverans yapıp"Hanımım biz geldik"dediğinde Şehrazatta yarım bir reverans yapmasına rağmen Melika kızına bakmaya tenezzül etmeden bakımına devam ediyordu. "Anne"dedi Şehrazat,annesinin bir şeylerden şüphelendiğini düşünerekten. "Şehrazat"dedi annesi yüzüne yapılacak maskesi bozulmasın diye hızlıca konuşaraktan"Bugün abiciğin Mohsen bir ulakla 15-20 gün içerisinde saraya ulaşacağını yazmış.Senden ricam"-aslında annesinin emriydi- "Abiciğin saraya geldiğinde her şeyin kusursuz olmasını sağlamanı istiyorum" Şehrazat,üvey abisine yapılan bu saygısızlığa karşı yapabileceği tek şey olan parmaklarını sıkıca sıkıp kızgın sesini yumuşatmaya çalışarak"Siz hiç merak etmeyin anneciğim,abiciğim evine geldiğinde her şey kusursuz olacak" "Ben de öyle umuyorum"dedi ve bütün ilgisini maskesine verip kızına sağ elini sallayarak artık gidebilirsin işareti verdiğinde Şehrazat annesinin görmediğini bildiği halde yarım bir reverans yapıp odadan çıktı. Şehrazat odasına giderken üvey abisine yapılan haksızlığı düşünüyordu.

Şehrazat bu kadar üzüldüyse üvey abisi kim bilir ne kadar üzülmüş ve kalbi kırılmıştı. Şehrazat odasının önüne geldiğinde her ne kadar o kadının önünde ona bağırmışsa da Homası sadık bir köpek gibi hala daha odasının önünde Prensesinin sağ salim gelmesini bekliyordu. Ailesinin bile sevip değer vermediği bir kadını bu kadar çok sevip sayan Homasına hüzünlü bir gülümsemesiyle yaklaşıtı ve onun endişelerini dindirmek amacıyla elini omzuna koyup alaycı bir sesle"Önemli bir şey yok çok sevgili anneciğim,oğulcuğu geldiği zaman her şeyin kusursuz olmasıyla ilgili beni görevlendirdi" "Ama"dedi Homası sakinleşmek yerine daha da öfkelenerek"Bu sizin göreviniz değil ki bu cariyelerinizin görevi" Şehrazat canının yanmasına rağmen umursamaz görünerek"Homa annemin gözünde ben ve cariyeler arasında bir fark yok ikimizde aynıyız"dedi. Eğer bu sarayda hayatta ve güçlü kalmak istiyorsanız oğul doğurmak zorundaydınız ne kadar oğlunuz olursa o kadar güçlü olurdunuz ve Sultan öldüğünde tahta geçen oğlunuzun merhameti varsa diğer erkek evlatlarda yaşardı ama eğer kendinden başka sarayda bir rakip istemezse o zaman eskiden olduğu gibi saraydan aynı anda 20 erkek kardeşin cenazesi kalkardı.

Ama Şehrazat gibi bir Prenses doğurursanız anneniz daha fazla güç kazanamadığı için üzülür ama erkek kardeşleriniz tahta bir rakip gelmediği için sevinir ve öz kardeşiniz sizi güçlü bir paşaya daha fazla güç kazanmak için verirler sizin ne isteğinizi bile sormadan. Şehrazat,abisi Selman'ın da saraya bu amaçla geldiğini biliyordu.Shoyon savaştan gelmeden önce Şehrazat'a siyasette daha çok sözü geçen kocalar bulmaya çalışacak eğer bulamazsa Shoyonla olan evliliğini resmileştirecekti. "Abim gelmeden önce Vezir Kays ile olan evliliğimi resmileştirmem lazım" Prensesinin kendini bu bataklıktan kurtamak için çabalamasına katkıda bulunmak isteyen Homa"Prensesim sizden habersiz olarak görevlendirdiğim bir askerim 3 haftaya yakındır Vezir Kays'ı taki ediyor ve bana ilettiği raporlarda gözüme çarpan bir şey var" Vezir Kays hakkında öğrendiği bilgiyi merak etse de ilk sorduğu soru" Vezir Kays'ı takip ettirdiğini benden niye sakladın?"diye sorduğunda Homa"Çünkü eğer yakalanırsak sizin ceza almamanız için" "Olsun"dedi Şehrazat ilk kez Homasının da kendinden bir şeyler sakladığını fark etmenin hoşnutsuzluğuyla"Canımı bile alacak olsalar bile benden asla bir şey saklama" Homa,Prensesinin kendisine ihanet ettiğini düşündüğü korkusuyla"Size asla ihanet etmem"dediğinde Şehrazat ona inandığını belli eden bir sesle"Biliyorum"dedi ve hava alma bahanesiyle arka bahçeye çıktıklarında muhafızlardan olabildiğince uzaklaşıp köhne bir ağacın dibine geldiklerinde Şehrazat küçüklüğünden beri oturduğu ağacın kalın dalına oturduğunda Homanın yüzünde bu görüntüden hoşnut olmadığını belli eden bir ifade vardı ama Şehrazat bu ifadeyi umursamayıp konuya girdi. "Anlat nedir?Vezir Kays'ın seni şüphelendiren hareketleri" "Efendim"dedi Homa görev sırasında yüzünde beliren ciddi bir ifadeyle"Vezir kays ve adamları her şanbe(Cumartesi)günü Abad'a gidiyor" Abad kelimesini duyunca Şehrazat'ın bir an ümitsizlikle dolan içi aydınlanmıştı ve engel olamadığı neşeli bir sesle"Hazırlan Homa şanbe günü Abad'a gidiyoruz" Homa meraklı bir sesle nasıl gideceğiz diye ağzını açtığı sırada prensesinin yüzünde beliren zeki bir gülümsemeyle cevabını almıştı.

Hanımı muhtemelen bütün planı kafasında oluşturmuştu ve çok yakında da Homası dahil herkese sergileyecekti. Şehrazat odasına geldiğinde odasındaki masaya oturmuş ve cariyelerinin meraklı bakışları altında kağıda bir şeyler yazmaya başlamış hatta bu yüzden her birkaç dakika da bir yazdığı kağıdı mutsuz bir suratla buruşturup yerlere atıp"Bu da olmadı"dedi. Sonunda mektubu bitirğinde derin bir nefes alıp"Oh be!"dedi ve annesinin casusu olarak tahmin ettiği cariyeye mektubu verdi ve utangaç bir genç kız gibi"Bu mektubu ulağa ver ve bu mektubu Shoyan'a teslim etmesini söyle"dediğinde Homa bu evliliği kabul etmeyen hatta başka bir adamla evlenmeyi planlayan Prensesinin,Shoyan'a mektub yazmasını anlamsız bulsa da dikkat çekememek için sessiz kaldı. Prensesinin evliliğe ikna oldğunu düşünen cariye sevinçle mektubu aldı ve Melika Sultan'a göstermek amacıyla odadan izin isteyip dışarı çıktı. Annesinin casusu odadan çıktığında diğer cariyelere banya yapmak istediğini söylediğinde cariyeler banyoyu hazırlamak için odadan çıktığında Şehrazat buruşturduğu kağıtlardan birini alıp homasına verdi ve ağzını oynatarak"Çabuk bu kağıdı abime götür"dedi. Shoyan'a yazılan mektubun aslında abisine yazılan mektubu gizlemek amacıyla yazıldığını anlayan Homa,Prensesine birkez daha hayran olmuştu ama Prensesi onu dürtüp çabuk olmasını söyleyince mektubu elinin üzerindeki ceylan derisinin altına saklayıp odadan çıktı.

Homa askerlerin yemek yediği alana girdiğinde Prens Arash'ın korumasının yemek yediğini gördüğünde masada duran elmalardan birini alıp çıkışa en yakın masaya oturdu.ALtları ona yemek ikram etmek için ısrar etseler de Homa bütün yemek teklifleri reddetmişti.

Prens Arash'ın koruması yemeği bitirip salondan çıktığında Homa da onun ardından mutfaktan çıktı ve onu yemek salonun en az ışık gören yerinde yakaladı.Korumanın ağzını kapatıp çakısını korumanın boğazına dayayıp "Sessiz ol"dedi ve korumayı kimsenin uğramadığı köşeye çekip serbest bıraktı. Serbest kalan adam önce kılıcına davranmak için hamle yaptı ama Homanın"Seni buraya Prenses Şehrazat'ın abisi Prens Arash'a ulaştırmak istediği bir mektubu vermek amacıyla getirdim"dediğinde koruma kılıcını bıraktı ve kendisini buraya getirmek amacıyla gururunu kıran kadına sinirli bir sesle"Bu mektubu getirmenin başka bir yolu yok muydu da beni buraya karga tulumba bir halde getirdin?" "Başka yolu yoktu ki seni çakımla getirdim şimdi saçma sapan sorular sormayı bitir de bu mektubu Prens Arash'a götür" Her ne kadar bu kadının bu saygısız davranışlarına sinirlense de Prensesinin emrini yerine getiren bu kadına dokunamadığından cevap vermeden oradan hızlıca uzaklaştı.

Koruma,Prens Arash'ın huzuruna vardığında yarım bir şekilde reverans yapıp elinde buruşuk halde olan kağıdı Prens Arash'a uzattı. Kendisine uzatılan buruşuk kağıdı alan Prens Arash meraklı bir ses tonuyla"Bu buruşuk kağıdı sana kim verdi?"diye sorduğunda Koruma deminki rezil anı hatırlamasıyla sinirden kıpkırmızı olup burnundan soluyarak"Prenses Şehrazat'ın koruması size teslim etmemi söyledi." Prens Arash kızkardeşinin mektubunu açıp okumaya başladı ve dikkatini daha önce kardeşiyle görüşmek amacıyla buluştukları ağaçtan bahsetmesi dikkatini çekmişti.

Sevgili Shoyon;

Seninle olan kavuşmamızı dört gözle bekliyorum.Bana gitmeden önce verdiğin bilekliği hala daha bileğimden çıkartmıyorum.Bana seninle geçirdiğimiz günleri hatırlatıyor.Hatırlıyor musun seninle ilk tanıştığımızda ben daha 10 yaşlarında bir genç kızdım sen ise 15lerinde genç bir delikanlıydın .Beni ilk gördüğünde sarayın o köhne ağacın altnda oturuyorumdur. O köhne ağaç ki bizim aşkımızın simgesi o ağaç ki bizim buluşmalarımızın şahidi o ağaç

Buluşma yerini öğrenen Prens Arash buruşuk kağıdı kimse görmesin diye muma doğru tutup kağıdın yanıp kül olmasını izledikten sonra kardeşinin tarif ettiği o ağaca doğru ilerlemeye başladı.Ağacın yayına vardığında kızkardeşinin onu beklediğini görünce adımlarını hızlandırdı. "Abi"dedi Şehrazat sabahki halinden farklı ümit dolu bir gülümsemeyle abisine bakıyordu.

Arash,kızkardeşinin aklından geçen tilkileri merak etse de şimdilik sessiz kalmayı seçip kızkardeşini dinlemeye başladı. "Abi senden rica edebilir miyim?"dediğinde Arash her zamanki gibi"Tabii ki ne istersen"dedi. "Hani bir keresinde bana benzediğini söylediğin cariyeyi ve korumunu senden bir günlüğüne istiyorum"dediğinde Homa,prensesinin onu artık istemediğini düşünerekten kendini ağacın en uzak köşesine sakladı. Üvey kızkardeşini çok iyi tanıyan Arash"Cariyemi ve askerimi neden istediğini sorsam bile cevap vermeyeceksin değil mi?" Şehrazat güven veren bir sesle"Sadece biraz daha bekle abi çok yakında güç oyunu bizim lehimize dönecek"dedi ve yarın cariyesini ve korumasının beklemesi gereken yeri de söyledikten sonra herkes şüphe çekmeyecek bir şekilde ayrı yönlerde dağıldılar. Şehrazat odasına döndüğünde Homası diz çöktü ve kılıcını Şehrazat'a uzatıp"Eğer sizi koruyamıyorsam lütfen benim canımı alın"dediğinde Şehrazat anlamamış gözlerle Homasına bakıp"Ne diyorsun sen bu saçmalığı nereden çıkarıyorsun" Homa çocuksu bir alınganlıkla"O zaman neden abiniz korumanızı istediğin"dediğinde Şehrazat,Homasının saflığı karşısında kendini gülmekten alıkoyamamıştı ama Homasının küçük bir çocuk gibi küskün küskün baktığını gördüğünde gülmesi olabildiğince kesmeye çalışıp"Planın bir parçası" "Ben sizin için yetersiz miyim de başka bir askerden yardım istiyorsunuz?" "Yarın'ı bekle"dedi Şehrazat,Homasının merak içinde yüzeceği bir gece geçireceğini bilse de .

Sabah annesinin odasına giden Şehrazat dışarı çıkacağını ama cariyelerini yanına almak istemediğini söylediğinde annesi aynasını yere bırakıp kızına dönüp neden diye sordu.Şehrazat savaştan dolayı zor durumda olan halkın bu alışverişleri yanlış anlayıp abisi Prens Selmen'a diş bileyeceğini söylediğinde annesi kabul etmişti. At arabasında merakla neler olacağını düşünen Homa,prensesine baktığında gayet sakin bir şekilde şehri incelediğini gördüğünde o da camdan dışarıyı izleyip sakinleşmeye çalıştı. Şehre girdiklerinde her zaman alışveriş yaptıkları Topal Kahhan'ın dükkanına girdiklerinde Topal Kahhan onu asillerin alışveriş yaptığı üst kata çıkarttı. Topal Kahhan yeni gelen ürünleri gösterirken içeriye giren yaşlı bir adam dükkanının önünde sergilediği kokulardan birinin çalındığını söylediğinde Topal Kahhan özür dileyerek neler çalındığını öğrenmek amacıyla dışarı çıktığında alt katta alışveriş yapan üvey abisinin cariyesi üst kata çıktı ve ordaki odalardan birinde üstlerini değiştirdiler. Üstlerini değiştirdiklerinden sonra Güldane,Şehrazat'ın kopyası gibi olmuştu.

Şehrazat,Güldane'ye dönüp korumanın nerede olduğunu sorduğunda köşede onu beklediğini söyledi bunun üzerine Homasına dönüp sert ve emir veren bir sesle"Homa,Güldane'nin yanında dur ve benmişim gibi hizmet et" Homa"O zaman sizi kim koruyacak"dedikten sonra Prensesinin o korumayı neden istediğini anladığından"Hayır,hayır" "Evet"dedi Şehrazat,Homasına karşı hiçbir yumuşama göstermeden"Sen Güldane'nin yanında olmazsan herkes şüphelenir anladın mı beni?" İlk başta Homa sessiz kaldı ama sonradan o hükmedici bakışlara daha fazla karşı koyamadığından yenilmiş bir sesle"Emredersiniz Prensesim"dedi. Homasını,Güldane'nin yanında bırakan Şehrazat pelerinin şapkasıyla yüzünü iyice kapatıp aşağıya inip hala daha hırsızla uğraşan Topal Kahhan'ın arkasından gizlice kendisini bekleyen korumanın yanına gitti. Prensesi eski püskü kıyafetler içinde gören koruma,Prensesin başına bir şey geldiği düşüncesiyle"Efendim kıyafetleriniz yoksa"dediği an Şehrazat iyi olduğunu belli eden bir sesle"Bir şey olmadı hadi gidelim" "Ama Güldane hala içeride" "O içeride kalacak senle ben başka bir yere gideceğiz"dedi ve acelesi olduğunu belli eden bir yürüyüşle halk ve asil kısmmı ayıran kısımdan Adar'ın iç kesimlerine doğru yürüdüler.İnsanlar fakirlikten bir deri bir kemik haline dönmüşler.çocuklar annelerinin kucağında açlıktan ağlıyorlardı.

Bu görüntüler Şehrazat'ın kalbini acıtsa da hdefine doğru daha emin adımlarla yürüyordu.Koruma ise Prensesin ardından hiçbir fikri olmadan pelerinin altına sakladığı kılıcının sapından tutarak ilerliyordu. Bir ara sokağa girdiklerinde Prenses sert ve otoriter bir sesle"Sen burada kal ve sokağa kimseyi sokma"dedi ve yaşlı bir adama doğru ilerledi ve adamın karşısına geçince yarım bir reverans yaptığında adam hiç şaşırmaşçasına Prensesi selam ve yanındaki oturağa oturması için eliyle işaret etti. Prenses adamın işaret ettiği yere oturdu ve onun gibi sokakta oturan çocukları izlemeye başladı.Yarım saat süren bir sessizlikten sonra yaşlı adam"Demek benimle evlenmeyi o kadar çok istiyordunuz ki peşime adam bile taktınız"dediğinde Leyla dürüstçe"Evet,sizinle evlenmeyi istiyorum ama peşinize adam takan kişi ben değilim Homam aklınca bana yardım etmeye çalışmış" Söylediklerinin doğru olduğunu anlamak için gözlerinin içine bakam adamdan bir saniye bile gözlerini ayırmamıştı Şehrazat. "Neden?"diye sordu Vezir Kays bu sefer bakışlarını ilk o kaçıraraktan "Cevabı ortada"dedi Şehrazat fakirlikten annesinin kucağında açlıktan ağlayan bebeğe bakışlarını çevirerekten. "Neden biran da onları bu kadar çok önemsemeye başladınız Prensesim?"diye sordu yüzüne ve sesine yerleştirdiği alaycılıkla.

"Çünkü bilmiyordum"dedi Şehrazat dürüstçe saflığını itiraf ederken"Ben herkesin bizim gibi girmemize izin verilen şehirlerdeki gibi bir hayatı olduğunu zannediyordum" "Ve benim böyle bir insanı mı desteklememi mi bekliyorsun?"dediğinde Şehrazat samimi bir sesle"Evet,biliyorum halkımı hiç tanımıyorum ama onları tanımak istiyorum onların bana verdiği sevgiyi onlara geri ödemek istiyorum" "Hiç korkmuyor musun?Babanız ve anneniz bunu öğrendiğinden size nasıl davranacağı hakkında" "Korkmuyorum desem yalan olur ama zaten annem ve babam gözünde varlığım da yokluğum da bir en azından ölsem bile en azından bir şeyler çabalamışı derim" "Peki ya aşk?"dedi Vezir Kays eşiyle yaşıdığı o mutluluk dolu günlerin özlemiyle "Aşk mı?"dedi alaycı bir ifadeyle"Biz prensesler sadece babamızın ve abimizin iyiliği için devletin güçlü adamlarına satılırız ve inanın sizinle evlenmesem bile abim tarafından belki de güç kazanmak adına sizden daha yaşlı bir adama satılacağım" Şehrazatla konuştuktan sonra ayağa kalkan Vezir Kays yüzünde hiçbir ifade olmadan ayağa kalktı ve onu bekleyen korumanın yanına yaklaşıp kulağına bir şeyler fısıldayıp usulca uzaklaştı.

Bir kez daha başarısız olmanın verdiği hüzünle oturduğu yerden kalkıp onu bekleyen korumasının yanına ilerledi.Umut dolu bir ifadeyle kendisine bekleyen Homası,Prensesinin ifadesinden bir kez daha başarısız olduğunu anladığından konuyu hiç açmamıştı. Güldaneyle üstünü değiştirdikten sonra at arabasıyla saraya geldiğinde kendini odasına kapattı ve öbür gün cariyeleri onu uyandırıncaya kadar gözlerini açmmadı. Sabahın erken saatlerinde cariyesi heyecanlı bir halde gelip Şehrazat'ı uyandırmıştı.Bir mal gibi abisi tarafından satılmayı bekleyen Şehrazat sinirli bir ses tonuyla"Siz demedim mi?Beni rahatsız etmeyin diye" "Ama efendim"dedi cariye heyecanlı bir ses tonuyla"Saray şuan birbirine girdi." Sarayın birbirine girdiğini duyan Şehrazat hızlıca ayağa kalktı ve merak dolu bir sesle"Ne oldu yoksa savaşta yenildik mi?"dediğinde cariye Şehrazat'a hayatının en önemli haberini vermişti.

"Vezir Kays sizinle evlenmek istediğini ve eğer babanız sizi ona vermezse onu tahttan indirmekle tehdit etmiş"

1980, İstanbul

Nefesim boğazımda tıkanıp beni uykumdan uyandırdığında güneşin göğe yükselmek için hazırlıklar yaptığını görüyordum. Sonu gelmeyen kanlı öksürük vücudumu titretiyordu. Vademi doldurduğumun habercisiydi bu kanlı öksürükler. Hayra alamet değildi bunlar, biliyordum. Bugün öleceğimi bilsem bile yaşlığın verdiği boş vermişlik beni ölüme karşı umursamaz yapmıştı ama bunu ne çocuklarıma ne torunlarıma zerre belli etmezdim. Aksine hepsinden daha sağlıklı görünmek için epey çaba sarf ederdim. Zaman zaman da huysuzlaşırdım. Hatta o kadar huysuzlaştığım anlar oluyordu ki benimle konuşmak istemiyorlardı. Ben de inzivaya çekilme zorunluluğu duyuyordum.

Ayağa kalktım. Saat sabahın altısı. Yağmur damlaları pencereme sıçrıyor, gökyüzü simsiyah, deniz gri. Eklemlerim ağrıyor, hele de dizlerim. Belli, çok yağacak. Cumbadaki sallanan sandalyeye oturdum. İşe gitmek için uyananlar yürüyor acele acele. Çocuklar okula gidiyor. Üzerinde siyah önlük, ellerinde tahta çanta, boyunlarında beslenme çantası. Kadınlar var. Yürüyen, yerdeki taşlara takıla takıla yürüyen kadınlar. Koşanlar da var. Sinirli bazıları. Bazıları mutsuz. Nedendir bilinmez bazıları ürkek. Erkekler de var. Çoğu stresli bazıları bağırıyor; bazıları gülüyor. Çocuklar uykusuz. Paytak paytak yürüyor çoğu. Balıkçılar iş başında. Simitçiler tezgâhını açmaya başlamış. Martılar denizi süslüyor. Her dalgada savruluyor köpükler sonra kıyıya tokat atıyor.

Ellerimle dizlerimden kuvvet alarak ayağa kalktım. Rahmetliden kalan eski gramofonu yokladım, hâlâ çalışıyor mu diye. Cennet olsa anlardı şu zıkkımın nasıl çalıştığını.  Uzun uğraşlara rağmen çalıştırmayı beceremediğim aleti yalnız başına bırakıp yatağımın altından eski fotoğraf albümümüzü çıkardım. Üzerindeki kalıplaşmış tozlar beni epey öksürttü. Sabahlığımın cebine geceden sıkıştırdığımın kumaş mendilimi çıkarıp ağzımı kapattım. Yine kan. Siyaha çalıyor bu sefer rengi. Sanki yanımda kızlarım, oğullarım, torunlarım varmış gibi çekinerek geri cebime attım mendilimi. Ağır tozlu albümle sandalyeme geri döndüm.

İlk sayfada ben ve Agâh Bey. 1914, evlendiğimiz gün. Sonrakinde Ali’ye hamileyim. Sonrakinde Ali iki yaşına basmış, Cennet henüz bebek. Sonrakinde Selçuk da doğmuş. Sonrasında Ebru ve nihayet Müge. Kaderin cilvesi bu ya, Müge’yi kucağıma aldığım gün Agâh Bey’i toprağa gömdüm. Hiç göremedi yeşil gözlü kızını. Hallice buruşmuş parmağımı Agâh Bey’in fotoğrafında gezdirirken göz pınarlarımdan iki damla yaş süzüldü. Boynumdan gelen çıtırtılarla kafamı tavana dikip gözlerimi kapadım. Haliyle yaşlar sel gibi akmaya başladı. Albüm parmaklarımın arasından kayıp yere düşünce olduğum yerde sıçradım. Saat sekiz olmuştu. İnci uyanmış olmalıydı.

Fısıldar gibi seslenmiştim. “İnci.”

Yine de duyardı o beni. Kızlarımdan bile çok duyardı İnci. Ah İnci. İhtiyar genç kız. İnci bizim eve geldiğinde henüz on iki yaşındaydı. Ailesi harpta ölmüştü. Agâh Bey’le beraber büyüttük. Hep bize hizmet etti, biz de ona elbette. Kocası Kinyas da Agâh Bey’in kâhyasıydı. O da bize geldiğinde on sekizinde bıyıkları yeni terlemiş sıska bir delikanlıydı. Onun da kimsesi yoktu. İlk gün everdiydik biz bunları da İnci’nin büyümesini bekledik. Hem belki sevmezler birbirlerini dedik, kızı zorlamayalım dedik. Ama gel gör ki ikisi de yan yana bir geldiler, daha da ayrılmadılar. Evlendiler de yine de bizden ayrılmadılar. Agâh Bey’i kaybettikten sonra çok gitmek istediler de bu sefer ben bırakmadım. İkisi de elimde büyüdü. Ben nasıl dayanırdım hem Agâh Bey’in hem de ikisinin kaybına?

“İnci!” ihtiyarlığın verdiği ağırlıkla çatallaşan sesim daha gür çıkmıştı şimdi. Telaşlı ayak sesleri ağır kulağıma gelince elimin tersiyle gözlerimi sildim.

Güzel İnci, sadık İnci. Kara gözlü kız çocuğu. Hantal vücudu ile acele acele odaya daldı. “Aman hanımefendiciğim. Niçin beni uyandırmadınız? Gördünüz mü yine uykuda kalmışım. Ah Kinyas, ah. Kaç kere dediydim uyanınca beni uyandır diye.” Hem söyleniyor hem de odayı topluyordu. Gramofonu çalıştırmak istediğimi anlamış gibi direkt en sevdiğim parçayı açtı. Yatağımı topladı, yastıkları düzeltti. En son yerdeki albümü görünce duraksadı. Buruk gözlerle yüzüme baktı. “Yine mi hanımefendiciğim? Ne çok bakar oldunuz son zamanlarda eskilere.” Albümü narince eline alıp yerine koydu.

“Yine dediğin bir hafta önceydi canım. Hem ne olmuş yani? Kötü mü sanki?”

Cumbaya gelip geniş mi geniş pencereyi açtı. Buz gibi hava yüzümü jilet gibi kesti. Bunu fark eden İnci, komodinin üzerinden el işi şalı sırtıma geçiriverdi. “Sağ ol kuzum.” Elimle eline hafifçe vurup minnettar bakışlarla baktım. Aynı bakışlarla yanıt verdi.

“Kahvaltınızı hazır edeyim mi?”

“Cennet gelecekti bugün. Gelsin de öyle.”

“Herkes geldi hanımefenciğim.”

“Ya, öyle mi? Hiç sesleri gelmiyor.”

“Avluya indiler. Hira uyanmanızı istemedi.” Ah benim küçük torunum. Düşünceli kızım benim. Gözlerim ışıl ışıl parlarken bunu fark eden İnci’ye minnetle bakarak ayağa kalktım.

“Biz de inelim o halde.”

Merdivenleri İnci’nin kolunda birer birer, oldukça ağır indim. Dizlerim titriyordu. Cennet ve Ebru’nun epey uzaktan gelen seslerini duydum. Normalde umurumda olmazdı ama dinlemek istiyordum.

“Hadi kızım. Önden git sen. Ben gelirim ağır ağır.”

“Olur mu öyle şey hanımefendiciğim? Sizi hiç bırakır mıyım?”

“Ne zamandan beri sözümden çıkılır oldu? Hadi bakayım!”

“Eh, peki madem.”

İnci sakince uzaklaşınca nefesimi tutarak sesin geldiği yöne doğru ilerledim. Sesler netleşince emin oldum. Hatta Ebru da vardı aralarında, Selçuk da. “Çok yaşlandı be abla. Ne yapalım yani gün boyu yanında mı kalalım?” diyordu Ebru.

“Geçen gün evdeki vazoları kırmış, bile bile. Babam gelmiş aklına. İnci zor sakinleştirmiş,” dedi Selçuk. Sesi kısık gelse de anlıyordum, bu Selçuk’tu. Evet, kırmıştım. Evet, Agâh Bey aklımdaydı.

“Dün de babamın öldüğünü unutmuş. Seslenmiş babama gel de yardım et diye. Bunama başlangıcı abla bunlar televizyonda dediler geçenlerde. İlerleyince kendine zarar vermeye başlarmış. Sonra bize, Allah korusun çocuklara bir şey yapmasın.”

“Deli deli konuşma Ebru. Anneme neler diyorsun.”

“Haklı ama abla,” dedi Selçuk. Haklı mıydı? Sahiden torunlarıma zarar verecek kadar mı bunamıştım?

“İnci var iyi ki. Yoksa ben hayatta yıkayamazdım annemi.”

“Ben de,” dedi Cennet çekinerek.

“Gittikçe huysuzlaştı. Çocukları tersliyor, bağırıyor. Çocuktur yahu, kalbi kırılır. Zaten git gide varyemez oldu. O kadar evi, arabayı, yatları, katları öteki tarafa mı götürecek anlamadım ki?” dedi Ebru. Selçuk bir kahkaha patlattı. Saniyesinde içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Çocuklarım neler diyordu arkamdan?

“Tamam ablacığım idare ediyoruz işte. Eh, biz de çok genç değiliz ki artık. Yani Allah’ın zoruna gitmesin de şu an ölmek onun için daha iyi gibi sanki,” dedi Cennet çekine çekine. Diğer ikisi de hak verdi ablalarına. “Neyse gidelim hadi. Uyanmıştır iner şimdi aşağıya. Siz yine de sesinizi çıkarmayın.”

Ani bir şekilde arkamı dönünce köşedeki vazo yere düşüp bin parçaya bölündü. Ben olduğumu anladıklarını bile bile onları duymamış gibi yaptım. Lavaboya girip elimi yüzümü yıkadım. Su damlaları gözyaşlarıma karışıp yanaklarımdan süzüldü. Yüzüm buruş buruş olmuştu, gözlerim iyi görmüyordu, kulaklarım iyi duymuyordu, ellerim tutmuyordu, dişlerim dökülmüştü, elli sene önceki güzelliğimden eser kalmamıştı. Az önce derin bir kalp kırıklığı ile geçtiğim koridorda koştura koştura yanıma gelip ağlayarak kendimi izlediğim aynada bana hayran hayran bakan kızlarım şimdi neredeydi?

“Anne? Ben de senin kadar güzel olacak mıyım?”

Ne çok derlerdi bunu. Saçlarını benim gibi yapar, benim giydiklerimi giyer, benim kokularımı sürünürlerdi. Şimdi ne olmuştu benim kızlarıma? Sahi, ben ne işe yarıyordum artık? Bir fazlalıktım gözlerinde. Belki o kadar bile değil. Ellerime baktım. Zangır zangır titriyorlardı, yaşlılıktan değildi bu sefer. Hikâyem bitmişti, buraya kadardı. Artık ne saygınlığım kalmıştı ne de sevgi.

***

“Kinyas! Kinyas! Nerede yahu bu adam? Boğazım ağrıdı bağırmaktan!” avluya inince İnci’nin dediği gibi herkesi bir arada sohbet ederken gördüm. Çocuklarım Ali, Cennet, Selçuk, Ebru, Müge. Ve torunlarım Hira ve Buğra. Gelinim, Ali’min karısı İclal. Damadım, Ebru’mun kocası Çelebi.

Kinyas başındaki altıgen şapka düşmesin diye bir eliyle tutmuş koşarak avluya geldi. “Hah, geldi. Neredesin be adam? Bir kere de hemen geliver çağırınca!” Kinyas boynu bükük, mahcup elleri göbeğinde birleşmiş bekledi. Cennet gözlerinden ateşler çıkarcasına bakışlar attı Kinyas’a. “Bak annem de geldi. Hemen sofrayı kuruverin. Bugün çok işimiz var. Hekim beyi aradınız mı? Ne zaman gelecekmiş?”

“Aradık hanımım. Öğleden önce gelecekmiş.” Bir yandan avludaki masayı toparlıyor bir yandan da Cennet’e laf yetiştiriyordu.

Şöyle bir baktım çevreme. Torunlarım diz çökmüş baş ucumda ellerimi okşuyorlardı. Bir acayip giyiniyor yahu bu gençler de. Hippi mi ne deniyormuş bunlara. Ağzında pembe bir çiklet saçları darmadağın, paçası bol pantolonlar, yüzlerinde bir acayip boyalar... Eh, annesi değilim ki karışayım.

“Nasılsın anne? İyi uyudun mu?” saçları hafiften kırlaşmış Ali’me bakışlarımı çevirdim. Altmışını devirdi şimdilerde. Yine de gözümde küçücüktü hâlâ. Bu avluda koştura koştura oynadığı günler daha dündü sanki. Cennet’le az mı kavga ederlerdi? Az mı Kinyas’ın kıyafetleri yırtıldı bu yaramazlar yüzünden? Kinyas Selçuk’tan sonra ikinci kardeşi gibiydi Ali’min. Cennet da pek kıskanırdı bu üçünü. Ondandır şimdi Kinyas’a esip gürlemesi.

“İyiyim iyi. Her gün her gün usanmadın mı sen de aynı soruyu sormaktan? Deli mi ne?” burun kıvırarak bakışlarımı çevirdim. Çoğu hafif bir tebessümle yüzüme baktı. “Hekim gelmeden önce odama geliver. Seninle konuşacaklarım var.” oldukça yüksek sesle söylememe rağmen Ali dışında duyan olmamıştı.

Kramp giren dizlerimi ovuşturarak İclal’e döndüm. Sonra Çelebi’ye. Ebru kızımla çok severek evlendiler de bir yavrucakları olmadı. Gitmedikleri doktor, görünmedikleri hoca kalmadı. Kim ne dese denediler de olmadı. Ebru çok ağladı, Çelebi de. Çok kavga ettiydiler. Ayrılacaklardı da Agâh Bey girdi araya. Kader dedi kısmet dedi yatıştırdı. Şimdi birbirine sadık iki hayat arkadaşı olarak koca bir evi paylaşıyorlar. Gelinim İclal, damadım Çelebi, Köseoğlu ailesine sonradan dahil olsalar da neredeyse hiç yadırganmadılar. Çok çabuk kaynaştılar. Tam ailemize yaraşır şekilde. Süslü kızım Müge, hepimiz divanda otururken o sandalyede oturuyordu. En çok Cennet’le anlaşıyordu güzel kızım. İkisi de evlenmemişti ve tahmin ediyordum ki çok iyi anlaşmalarının sebebi buydu. Cennet şansızdı. Tam evlenecekken babası öldü. Sonra da Hira doğunca onunla çok ilgilendi, kendini unuttu. Müge de ablası gibi olacak bu gidişle. Tüm yaşlı kadınlar gibi ölmeden önce çocuklarımın mutluluğunu görmek isterdim ancak kader bu işe ne derdi bilemiyordum.

“İnci içeri avluya seriver sofrayı. Soğuk oldu burası,” dedim başımı çevirerek. “Haşim Bey’i de ara müsait ise şimdi gelsin. Sofraya buyursun.” Kızlarıma kaş göz işareti ile İnci’ye yardım etmelerini söyledim. İclal erken davranıp şimşek gibi bir hızla mutfağa koştu, arkasından kızlarım. Oğullarım da masaları ve sandalyeleri avluya taşıdı.

Geniş mi geniş sofraya kollarımın altında torunlarımla oturdum. Kapı eşiğinde Haşim Bey’i görünce geri kalktım. Kapıyı açan Müge olmuştu. Haşim Bey’e içeri buyur etti. Haşim Bey elindeki çantasını ve kolunun altındaki önlüğünü sıkı sıkı tutup avluya girdi. Müge’yi takip ederken bakışlarındaki mahcubiyet gözümden kaçmamıştı.

“Günaydınlar efendim. Süreyya hanımlar bugün nasıllar?” Müge’nin arkaya çektiği sandalyeye oturdu Haşim Bey. Müge’deki aşırıya kaçan kibarlığını ben dahil herkes fark etmişti, sesimizi çıkarmadık. “Mersi hanımefendi.” Haşim Bey çantasını sandalyenin yanına indirip önlüğünü üzerine serdi.

“Sağ olun Haşim Bey oğlum. Sizler nasılsınız?” deyip ben de oturdum. İyiyim der gibi gülümseyerek göz kırptı. Müge tam karşısında oturdu Haşim Bey’in. Çayını içerken yüzük var mı diye parmaklarına dikkat etti. Olmadığını görünce içten içe gülmeye başladı. Cennet’le birbirimize bakıp güldük.

Yağmur avludaki yaprakları silip süpürmüştü. Rüzgâr cama yumruk atıp duruyordu sanki. Ah İstanbul, Ah Beyoğlu. Ömrümün neredeyse tamamı bu şehirde geçmişti. Vedalaşmak kolay olmayacaktı.

“Anneanne yastık getireyim mi beline koymak için? Rahat mısın böyle?” dedi Buğra.

“Rahatım rahat. Sen kendi işine bak. O kadar da bunamadım.” Yine kahkahalar havada uçuştu ve yine beni ciddiye alan olmadı.

Herkes sakin sakin yemeğini yerken benim için lokmaları ağzıma götürmek, çiğnemek, yutmak işkence gibiydi. Yaşlılık zor dediklerinde gencecik kızdım, umursamıyordum bile. Yaşanınca öğreniliyormuş meğer bazı şeyler. İlk aynalarda görüyordun bunu. Kendini eleştirmeye başlıyordun, saçlarını, yüz hatlarını, aldığın kiloları, kısalan boyunu. Hepsinden önce dışarıda rastlaştığım insanlar abla yerine teyze demeye başlamıştı. İlk o zaman kabullendim bazı şeyleri ve geri dönüşün başladığını sezdim. Sonra adımlarınım yavaşladığında, sonra nefesim kesildiğinde. Koşmayı bırak hızlı bile yürüyemiyordum. Ağrılarım artıyordu. Önceden anlık olan ağrılar sonra saatler şimdi günler sürüyordu. Hareketlerim yavaşlamıştı. Ellerimi kaldırırken bile hızlı değildim. Konuşmam Halil İnalcık Bey’inki kadar yavaştı. Saçlarımı bağlayamıyordum. Agâh Bey ne çok severdi upuzun saçlarımı. Şimdi görse ne gülerdi, dökülmüş yahu bunlar hep, derdi. Yanımda İnci olmasa yıkanamıyordum. Ya düşüyordum sürekli ya da nefessiz kalmaktan bayılacak gibi oluyordum. Yakında tuvalete bile tek başıma gidemeyeceğim. Şimdi bir düşündüm de Agâh Bey ne şanslı imiş. Öldüğü gün bile bize muhtaç değildi, sanki on sekizinde bir delikanlıydı.

Ev ahalisi yemeğini yerken televizyondaki bir programda çocuğun biri piyano çalıyordu. Eh, epey de iyi çalıyordu. “Anne. Hatırladın mı bu çocuğu? Geçen sene 23 Nisan’da çıkmıştı ilk. Piyona çalanı diyorum.” Önce Müge’ye sonra televizyona döndüm.

“Hatırladım ya hatırlamaz olur muyum? Bunak mıyım ben? Fazıl mıydı neydi adı? Şey de vardı hatta... Neydi adı? Sezen.”

“Evet!” dedi Müge heyecanla. Hayranlıkla izledik ailecek. Bir gözüm de Ali’deydi. Doyduğuna işaret veren bir hareketini görünce kaş göz işaretiyle odama çağıracaktım. Çayının son yudumunu alıp arkasına yaslanınca ayağa kalktım.

“Süreyya Hanım. Muayeneye başlayalım mı?” Haşim Bey de benimle ayağa kalkmaya hazırlanınca geri oturması için elimle omzuna bastırdım.

“Çeyrek kala başlayalım Haşim Bey oğlum. Önce Ali’yle konuşacaklarım var,” deyince geri oturdu. Hemen ardından Ali kalktı. Koluma girsin diye elimle yanıma çağırdım. “Gel de tut elimden. Düşerim de şu çocukların maskarası olurum sonra.”

‘Oğlum ben ölüyorum, çok vaktim kalmadı, seni de buraya vasiyetimi yazman için çağırdım.’ şimdi bu cümleleri kurmam gerekiyordu ama nasıl denirdi bunlar? Nitekim bunları söylemem gerekiyordu. Dilim varmıyordu, nasıl varsın? Gayriihtiyari odada dolanarak anlamsız birkaç şey yaptım. Perdenin uçlarıyla oynadım, halının püsküllerini ayağımla savurdum, gözlerimi kaçırdım.

“Neler oluyor anne? Niçin yalnız benimle konuşmak istedin?” anlaşılan sabrı kalmamıştı oğlumun. Zaten çocukluğundan beri böyle sabırsız olmuştu.

“Oğlum ben ölüyorum. Biliyorum. Herkes biliyor yalan değil ya. Haşim Bey iyi şeyler demeyecek. Eh, kök salacak halimiz yok ya, elbet gideceğiz.”

“Anne sus.”

“Gözlerim iyi seçmiyor. Şuradan temiz bir kâğıt seç. Güzel de bir kalem al eline. Dediklerimi yaz çabuk,” dediğimde söylediklerimi idrak etmek için kendisine zaman tanıdı. Çok üstüne gitmedim ancak aşağıdakiler bir terslik olduğunu anlasınlar istemiyordum. Eli ayağı titremeye başladı Ali’min. Verdiği tepkiyi tahmin ederek kalemi kâğıdı ben alıp koydum önüne. İstemedi, elinin tersiyle itti kâğıdı da kalemi de. Gözleri dolu dolu baktı yüzüme. “Hadi evladım yorma beni. Nereye kadar kaçacağız? Bırak da huzurlu öleyim.” Böyle deyince ikna oldu gibi.

“Tamam söyle. Ne yazayım?” dedi gönülsüzce. Meyus bir bakışla yüzüme baktı. Önce bütün evlatlarımdan, torunlarımdan söz ettim. Sonra mal varlığımdan konuştum kısaca. Agâh Bey epey varlıklı adamdı. Babam da sağ olsun beni okutmuştu. Muallime idim vaktinde. Bütün çocuklarıma ben öğrettim okumayı da yazmayı da. Bütün yazarları, bütün şairleri tek tek ben tanıttım. Agâh Bey de muallimdi. O yüzdendir, varlıklı bir aile olarak kaldık hep.

Her cümlemde, her bir detayda Ali’nin gözyaşları daha da hızlanıyordu. Ben metanetimi koruyordum ancak o neredeyse kendisini kaybedecekti. En son mal varlığımdan kime ne kalacağını yazdırırken Ali’nin gözleri fal taşı gibi açıldı ama bir yandan biliyordu alacağım kararı. En son kâğıdı ikiye katlayıp yine temiz bir zarfa koydu. Zarfa da adımı soyadımı yazdı. Kalemi buruşmuş parmaklarıma alıp imzaya benzer kargacık burgacık bir şey karaladım.

“Aşağı iniver de Haşim Bey’i çağır. Bakalım neyim varmış,” dedim gözlerimi kaçırarak. Hiç sesini çıkarmadı. Sakince odadan çıktı.

Zarfı ters çevirip komodinin üzerine koydum. Çok geçmeden Haşim Bey odaya girdi. Yanında da İnci. Kızlarım yoktu. Aşağıda lak lak ediyorlardı. Haşim Bey, önlüğünü giyip çantasını açtı. “Belinizi açar mısınız Süreyya Hanım?” İnci hemen fırlayıp sabahlığımı üzerimden aldı. İnce penyemi yukarı sıyırdı. Hekim elindeki buz gibi aleti belime koydu. “Rica ediyorum derin derin nefes alınız.” İnci hekime korku dolu bakışlarla baktı. Kötü haber vermesinden korkuyordu. Oysa ben hiç korkmuyordum. “Öksürebilir misiniz hanımefendi?”

İnci’nin bakışları kötüleşmişti. “Neyi varmış?” dedi korku dolu bakışlarla.

“Tamamdır kapatabilirsiniz. Kesin bir şey söylemek zor. Sizi en iyisi misafirimiz edelim bugün. Orada da birkaç test yapalım. Öyle anlaşılır.” İnci kapıda doluşan çocuklarıma kapıyı açtı. Haşim Bey aynı şeyi diğer çocuklarıma da söyledi.

“Hemen bugün çıkar mı şu testler?” dedi Cennet. İnci’de gördüğüm endişenin yanında daha baskın gelen bıkkınlık bir kez daha kalbimi kırdı. Hasta olduğum için özür dilemek istedim, onlara muhtaç yaşamak zorunda kaldığım için özür dilemek istedim, evimize doktorlar girip çıktığı için özür dilemek istedim.

“Çıkar elbet.” Haşim Bey elindeki aleti çantasına koyup ayaklandı. Kapıya kadar oğullarım eşlik etti. Hekimin söylediklerinden sonra sanki gayet normal şeyler duymuşlar gibi tepki veren kızlarıma en ruhsuz bakışlarımı savurdum. Kızlarıma karşı anlam veremediğim bir kin başlamıştı ve beslediğim kin için kendimden nefret ettim.

“Çıkın da giyineyim. Mamafih bu yaştan sonra rezil rüsva olacağım,” dediğimde peş peşe odadan çıktılar. Giyinirken odada benimle kalmayı tercih eden de İnci olmuştu.

Hızlıca temiz kıyafetlerimi giyindim. Agâh Bey’in en sevdiği kokuyu süründüm. Saçlarımı güzelce taraması için İnci’den rica ettim. Belime kadar uzanan bembeyaz saçlarıma aynadan bakınca yine eski günlere dalıyordum. Eskiden yine bu aynanın karşısında Agâh Bey tarardı saçlarımı. Aşağıya indiğimizde ev toplanmıştı. Altmış model Mercedes-Benz beni şifahaneye götürmek için hazırda bekliyordu. Tek araba kapıdaydı. Bu demek oluyor ki en fazla üç kişi benimle gelecekti ve kimlerin gelmeyeceğini anlamak hiç de zor değildi.

Cennet, “Hazırsan gidelim anne,” deyince hemen araya girdim.

“Müge gelsin sadece. Siz kalın. Ne gerek var oralara kadar.” İnci gelsin isterdim ama o kadar zahmet çekmesini istemiyordum.

Ali, beni ön koltuğa oturtup şoför koltuğuna geçti. Müge de arkaya bindi. Kızlarım huysuzluğuma alışmışlardı, hiç itiraz etmeden dediklerimi yaptılar. Dikiz aynasından gördüğüm kadarıyla söyleniyorlardı. İnci gelmek için yeltenince engel oldum. Gözlerimizle kurduğumuz bir iletişim yöntemimiz vardı sanki. Tek kelime dahi etmeden söylemek istediklerimi anladı, buruşuk ellerime küçük bir buse kondurup gözyaşlarını silmeden başını dimdik tuttu ve hemen ardından geriye çekildi. Cennet, İnci’ye da söylendi. Neyse ki İnci Cennet’in bu söylenmelerine alışmıştı. Araba hareket edince gözümde gittikçe küçüldü koskoca ev.

İlkler bir başkadır. İlk olduğunu bilirim, ona göre severim, hissederim. Ama sonlar daha başkadır. Bilemem son olduğunu. Bugün son kez bu yollardan geçiyorum demem meselâ. Bugün son kahvaltımı yaptım da demem, diyemem. Bu benim dinlediğim son müzik olacak, bu da izlediğim son film. Kimseden duyamam bunları, hiç kimseden. Nedense bugün Beyoğlu’ndan geçerken içten içe bir karamsarlığa kapıldım. İçim burkuldu, yüreğim sızladı. Her sokağını, her bir caddesini arşınlamak istedim. Ciğerlerim yanana kadar koşmak istedim, saatlerce, hiç durmadan, usanmadan. Burada doğmuş, burada büyümüştüm. Agâh Bey’le burada tanışmıştım. Çocuklarım burada doğmuştu. Bugün geçerken bu yollardan, son olduğu düşüncesi zihnime düşünce boğazım düğümlendi. Sanırım bugün son kez bu yollardan geçiyordum. Yalnız tek fark vardı o da bunun farkında olmamdı.

Esen soğuk rüzgâra aldırmadan arabanın camını indirdim. Yüzümü kesen havayı dolu dolu içime çektim. “Üşüteceksin anne,” dedi Ali gayriihtiyari.

“Karışma sen,” diye mırıldandım. Gücüm yetseydi ya, kafamı arabadan çıkarır sokaklara haykırırdım.

Şifahaneye geldiğimizde yorgunluktan bitap düşmüştüm. Dizlerim tutmuyordu evet, koşmuyordum da. Yine de epey yoruluyordum ve tek sebebi durmadan düşünmekti. Evet, son kez şifahaneye geliyordum. Ali ve Müge’nin kollarında şifahaneye girdim. Anlamadığım bir sürü şey yaptılar. Testler, tahliller, röntgen falan filan. Girmediğim oda, oturmadığım sandalye, uzanmadığım yatak, görünmediğim hekim kalmadı. Asık suratlı hemşireler canımı acıtarak kan aldılar. Doktorlar sinirli sinirli sorular sordular. Şikâyetim neydi, ne sıklıkla öksürüyordum, adımı unuttuğum oluyor muydu gibi gibi sayamadığım tonlarca soru sordular. Neyse ki sonunda Haşim Bey geldi de özenle ilgilendi. En nihayetinde Haşim Bey’in odasında istirahat ederken tüm sonuçlar Haşim Bey’in masasındaydı. Haşim Bey kaşlarını çatarak sonuçları uzun uzun inceledi. Birini okuyup bıraktı diğerini eline aldı. Sonra yine, yine ve yine.

“Çok kurcalama da söyle. Ne zaman ölüyorum?” diye sert bir çıkışta bulundum. Haşim Bey dahil herkesin yüzü kireç gibi oldu.

“Allah korusun Süreyya Hanım. Dilerseniz hemen yarın tedaviye başlayalım,” dedi Haşim Bey umutla. Yaşayacağım belki en fazla bir seneyi şifahane koridorlarında buram buram ilaç kokulu odalarda asık suratlı hemşirelerle geçirecek değildim.

“Neyin tedavisi Haşim Bey?” dedi Müge ağlamaklı, titreyen bir sesle.

“İstemem ben tedavi falan. Şimdiden diyeyim,” dedim burun kıvırarak.

“Akciğer kanseri.” Haşim Bey’in yüzü hüzünle gölgelendi. Müge karşımdaki koltuğa çöküp vücudunu hoplata hoplata ağlamaya başladı. Ali de iki dizinin üstüne çöküp başını ellerinin arasına aldı. Benim yüzümde mimik oynamıyordu.

“Bunamamış mıyım?”

“Alzheimer başlangıcı da var elbette ama bunu çok ciddi görmüyorum. Çünkü henüz çok yeni ve yeneceğinize eminim.” Gözleri umut doluydu Haşim Bey’in. Daha doğrusu sözleriyle yalan söylediği yetmiyormuş gibi bu yalanlarını gözlerine de yansıtmaya çalışıyordu ama başaramıyordu.

“Dediğim gibi, tedavi istemiyorum. Son zamanlarımı bu pis yerlerde geçirmek istemiyorum. Ali, beni evime götür.” İşittiğim birkaç lafügüzaf ve itirazlar kulaklarımı tırmaladı.

“Rica ediyorum demeyin öyle! Hiçbir hastamı böyle ümitsiz görmek istemiyorum. Bir kere bana ve mesleğime yapılmış bir saygısızlık bu.”

Haşim Bey’in bu ani sert çıkışı beni ikna etmeye yetmedi. Kararımı değiştirme gibi bir düşünce içerisine bile girmedim. Huzurlu bir şekilde evimde ölmek istiyordum. Hatta daha önce hiçbir şeyi bu kadar istediğimi hatırlamıyordum. Haşim Bey’e direnerek ayağa kalktım. Hemen ardından Müge de kalktı.

“Kararım kesindir Haşim Bey oğlum. Boşuna itiraz etme. Yaşayacağım kadar yaşadım. Son günlerimde huzurlu olmayı bana çok mu görüyorsun?” Hekimin yüzünde daha önce görmediğim bir kabullenme gördüm. Çaresizce gözlerime bakıp ikna etmeye çalışıyordu, başaramayacağını bile bile. “Bakma suratıma öyle aval aval! Gel dedim buraya!” Ali’ye doğru elimi salladım oturduğum koltuktan beni kaldırsın diye.

Şifahaneden ağır adımlarla çıktık. İki çocuğumun da gözyaşları bir an olsun dinmemişti. Ben ise tüm serinkanlılığımla ilerliyordum. Yine aynı sakinliğimle arabaya bindim. Fakat evet, karmaşık duygular yaşamaktaydım. Yaşadığım ömür kadar mutlu yaşayamayacağım ömür kadar da hüzünlüydüm. Yalnız beni hepsinden de üzen başka şeyler vardı. Hayal kırıklığı gibi. Neydi eksik olan? Yanlışımız neydi de çocuklarım bana düşman oldu? Agâh Bey duymuş olsaydı duyduklarımı, evi başlarına yıkardı, hiç şüphesiz. Kızdığı zaman esip gürlemesi evi inletirdi rahmetlinin. Hemen ardından çıt çıkmazdı evde. Ağırlığı bir başkaydı çünkü. Ben o ağırlığı hiçbir zaman sağlayamamışım, hiçbir zaman ciddiye alınmamışım, çocuklarım yüzüme gülüp arkamdan atıp tutmuş meğer. Bunu bu yaşıma gelince öğrenmek kaldırması zor acılardan olmuştu yüreğimde.

“Susun artık! Usandım cıyak cıyak sesinizi duymaktan!” diye bir sitemde bulundum. “Şu zıkkım nasıl açılıyor? Güzel bir şeyler aç da dinleyelim,” dedim teybi yoklayarak.

Ali derince bir nefes alıp radyoyu açtı. Bozuk birkaç frekans ve tiz seslerin boğuculuğunun ardından netleşen sese kulak verince Zeki Müren’in huzurlu sesi kulaklarımı doldurdu. Agora Meyhanesi çalıyordu. Gelirken yaptığım gibi camı sonuna kadar indirip kafamı dışarıya uzattım. Beyaz saçlarım gözlerimi kapatıyordu arabanın süratiyle.

“Durdur arabayı!” neden bilmiyorum yürümek istiyordum. İçimde dolup taşan zehri atmam lâzımdı ve bunu yürüyerek başarabileceğim inancına kapılmıştım. Ali ve Müge sahiden bunadığımı düşünen garip bakışlar attılar suratıma. “Ne bakıyorsun öyle suratıma? Durdur dedim! Ben yürüyerek geleceğim!” dediğimi yapmadan arabayı sürmeye devam edince arabanın kapısını açmaya yeltendim. Ne var ki Müge arkadan kollarımı tuttu. Ali de ani bir frenle arabayı durdurdu. Üçümüz de önce öne doğru fırladık sonra da koltuklarımıza yapıştık.

“Anacığım ne yapıyorsun Allah’ını seversen? Öyle aniden kapı açıldığı nerede görülmüş? Senin canına kastın mı var? Otur da evimize gidelim gözünü seveyim!” Ali’nin sitemleri gram umurumda değildi. Söyledikleri bir kulağımdan girip diğer kulağımdan çıkıyordu.

“Anneciğim neler yapıyorsun? İstersen arkaya gel daha geniş, ha? Ne dersin?”

“Bırakın kafa ütülemeyi. Ben yürüyeceğim. Senin bu külüstürün ilerlemiyor.”

Ayaklarımın dibine düşen çantamı boynumdan geçirip arabadan indim hemen arkamdan da çocuklarım indi. Kararım o kadar kesindi ki kısalan bacaklarımı zorlayıp hızlı adımlarla ilerlemeye çalıştım. Kulağıma gelen yalvarmaya benzeyen cümleleri işitiyor, yine birkaç kısa cümleyle yanıt veriyordum. El kol hareketleriyle gelmek istemediğimi, yalnız kalmak istediğimi belli ediyor, yüzlerine dahi bakmıyordum. Uzun uğraşların ardından onları geride bıraktım. Seksen iki yaşımda da olsam altmış altı senelik evimi Beyoğlu’nda bulamayacak kadar da bunamamıştım. Elbette yalnız kalabilirdim.

Önümde ağır ağır ilerleyen araba nokta gibi küçülene kadar kaldırımda bekledim. Tamamen gittiklerinden emin olunca huzurla gülümseyip etrafıma bakındım. Beşiktaş, Agâh Bey’le el ele yürüdüğümüz sayısız yerlerden sadece bir tanesiydi. Sahil boyunca evimize kadar yürürdük, hiç usanmadan. Bazı geceler küsüverirdik, yine de bırakmazdık bu alışkanlığımızı. Bazı geceler de sabaha dek yürürdük, hasbihâl ederdik, gülüşürdük. Bazı geceler pek halimiz olmazdı. O günler ise evimizin avlusunda kahve içerek sohbet ederdik. Bahçemizdeki hanımeli ağacının kokusu ciğerlerimize dolardı. Güller görsel şölen sunardı, huzurla dolardık. Avlunun ortasındaki süs havuzundan akan sular mutluluğumuza mutluluk katardı. Ömrü hayatımda belki de ilk kez Beşiktaş’tan Beyoğlu’na tek başıma yürümüştüm ve belki de son kez yürüyordum. Yarın bu yollardan geçemeyecektim belki de. Bu Arnavut kaldırımlarındaki taşları savuramayacaktım, bir tanesi kunduralarımın içine girmeyecekti. Kim bilir, belki ben yarın toprak altında olacağım. Ama Beyoğlu daha kimleri yaşatacak burada, kimlere kucak açacak veya kimleri kapı dışarı edecek. Yine kimleri kendine aşık edecek bu şehir veya kimlerin kinini yutacak. Ah, kim bilir?

Kaldırımda ağır ağır ilerlerken eski kunduraları parlatan bir çocuk gördüm. Yüzü toz toprak içinde, kılığı kıyafeti yırtık, ayağındaki iskarpinler su geçirmiş. Kaçamak birkaç bakışın ardından işini kenara bıraktı. Kaşlarını çattı. “Ne bakıyorsun nine? Hiç mi kunduracı görmedin?” ne yalan söyleyeyim, böylesini görmemiştim.

“Okula gidiyor musun?” emekli muallime de olsam çalışan bir çocuk görünce tek merakım bu oluyordu. Çok şükür, hiçbir çocuğum yokluk görmemişti. Ama ne var ki bütün çocuklar eşit yetişmiyordu, bazıları omzunda doğuştan gelen bir yükle yetişmek zorundaydı.

“Gidiyorum,” dedi utana sıkıla.

“Yalan söyleme!”

“Söylemiyorum! Okumayı söktüm bile!” elbette yalan söylüyordu. Ben boşuna mı o kadar sene muallimlik yaptım? Yetiştirdiğim öğrenciler evlenip çoluğa çocuğa bile karıştı.

“Pekâlâ öyle olsun bakalım.” Kafamı kaldırıp etrafıma bakındım. Sokağın başındaki bakkal dikkatimi çekti. “Şu bakkaldan iki çiklet alıver yerime. Utanırım şimdi bu koca karı halimle çiklet istemeye. Al şu parayı da.” Bir yandan konuşup bir yandan çantamdan kuruşları çıkarıyordum.

Çocuk ayağa kalkıp ellerindeki kiri pası üzerindeki eskimiş kıyafetlerle sildi. Minik avucuna kuruşları sıkıştırıp bakkala koşunca buruşmuş bileğimdeki künyeyi zor bela çıkardım. Çocuğun hemen önündeki kunduranın içine atıverdim. Çocuk elinde iki çikletle koşup gelince telaşa kapıldım. “Yahu seni de yordum oraya kadar. Ağzımda diş mi kaldı ki çiklet istiyorum senden. Sende kalsın onlar çocuğum. Güle güle. Allah’a ısmarladık.” Kireçten çıtır çıtır sesler gelen dizlerime yüklenip var gücümle oradan uzaklaştım. Çocuk arkamdan bakmakla yetindi.

Birkaç adım ileride elinde tefle ayı oynatan esmer tenli bir adam dikkatimi çekti ve onu neşeyle izleyen genciyle yaşlısıyla insan sürüsü. Birkaç saniye izleyip yoluma devam ettim. Her önünden geçtiğim dükkândan gelen müzik sesi beni maziye götürüyordu. Bunamayı geciktiriyormuş eski şarkıları dinlemek, Cennet dediydi geçenlerde. İnci’ye emirler yağdırır olmuştu bu müzikleri dinlemem konusunda. Bir mahalle arasına yolum sapınca gürültüler artmaya başladı. Elinde güğümle bağırarak süt satan bir adam, pencereden aşağıdaki bakkala sepet sarkıtan kadınlar, el arabasıyla sebze meyve satan esnaflar, kaldırımda sek sek oynayan çocuklar, bir arabanın önünde lisanından anlamadığım bir dilde müzik dinleyip gülüşen gençler. Tüm bu hengâme benim ve çocuklarımın hayatına çok uzaktı. Ben ve çocuklarım böyle mahallelerde büyümemiştik. Biraz hoşuma gitti, hatta bir yaşıma daha girdim diyebilirdim. Pencereden pencereye sohbet edip ay çekirdeği yiyen iki kadın beni göz hapsine almıştı. Mahallelerinde böylesi bir ihtiyar görmeye alışık değillerdi anlaşılan.

Kalbimden gözlerime yansıyan bir duygu vardı, kimsenin göremediği. İçimde bangır bangır bağırıyordu tüm söylemek istediklerim. Göğsümde her saniye yükselen bir alev vardı. Bir işaret bekliyordu, ufak bir işaret. Ah biri sorsaydı keşke, ruhunu ağırlaştıran o yüklerin sebebi ne diye. Şimdi bu taşlı yollarda paytak paytak dolanırken yaşadığım tüm pişmanlıklar ve daha niceleri içime sığmaz olmuştu. Bir nevi vedalaşmaydı benimkisi, önce Beyoğlu’na sonra İstanbul’a.

Bugün bu mahalleden ilk ve son geçişim.

Bu yaşıma kadar hep çok mutlu olduğumu, hayatımın sorunsuz ilerlediğini savunurdum. Tesadüf eseri şahit olduğum birkaç cümle nasıl da yerle bir etmişti beni. Kanser, ilaçlar, hastane koridorları, yaşadığım kayıplar… Hiçbiri çocuklarımın bana yaşattıkları kadar yakmamıştı canımı. Meğer ne acı bir şeymiş hayal kırıklığı.

Bugün son kez güneşin batışını görüyorum.

Güneş acelesi olmadan denizin dibine gömülüyordu. Gökyüzü kızıla dönmüştü, herkes evine çekiliyordu. Boynumda gençliğimden kalma kolyenin soğukluğunu hissettim. Belki de bu ölümün soğukluğuydu. Yakın bir vakitte geleceğinin haberini duyuruyordu. Tenimde bir ürperti hissettim. Denizin esintisi miydi bu tüylerimi okşayan yoksa ölümün şefkati miydi beni gülümseten?

Bugün son kez martıların sesini dinliyorum.

Bugün son kez denizin sesini dinliyorum.

Gücüm yetseydi ya, sahil boyunca koşardım. Tıpkı gençliğimdeki gibi. Nefes nefese sahil boyunca yürürken evimin çatısını uzakta görür gibi oldum. Bugün evime son gidişim olmasını o kadar istedim ki. Her kelimesi bıçak gibi saplanan o cümlelerden sonra evimde bir gün daha yaşamak istemiyordum. İnci beni yıkarken Cennet’in bana iğrenerek bakmasına dayanamazdım. İnci bana yemek yedirirken Ebru’nun ölmemi istemesini sindiremezdim. Avluda oturup kahve içerken Selçuk’un bunadığım için çocukları benden uzak tutmasına seyirci kalamazdım.

Bugün son kez evime gideyim.

Sokaklardaki insan sayısı yok denecek kadar azalınca kunduralarımın taşlı yollarda çıkardığı sesler çoğalmıştı. Bir köpek hiç durmadan havlıyordu. Hava da iyice soğumuştu. Evime yaklaşmıştım ama girmeye cesaretim yoktu. Eğer son nefesimi vermiyorsam ne önemi vardı o eve girmenin? Nelere direnmiştim bugüne kadar, ne sayısız acılara göğüs germiştik Agâh Bey’le. Nasıl oluyordu da tüm o acılar bu birkaç söylemin önüne geçiyordu? Bunu nasıl başarıyordu? İstediğin olsun Beyoğlu, ben kırık bir kalple öleyim sen de bir başkasını bul kendine, içine çekip cayır cayır kavuracağın.

Evimin önüne geldiğimde yorgunluktan bitap düşmüştüm. Dizlerim zangır zangır titriyordu hem korkudan hem yürümekten. Evimin tüm ışıkları yanıyordu. Hatta bir gürültü var gibiydi. Birkaç ağlama sesi geliyordu kulağıma birkaç da bağırış. Müge pencere kenarındaydı Elindeki telefon ahizesine sımsıkı sarılmış biriyle ağlayarak konuşuyordu. Beni görünce ağlaması çoğaldı, telefonu elinden fırlatıp gözden kayboldu.

“Geldi!” diyordu Müge bağırarak. Boynuma astığım ufak çantamdan anahtarı ararken heybetli demir kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Tüm çocuklarım, torunlarım, Haşim Bey ve sayısız polis avluya doluşmuştu.

“Ne bu gürültü? Ne diye toplandınız böyle?” hiçbirini umursamadan yanlarından geçip evime girmeye yeltendim.

“Anacığım nerelerdesin kaç saattir? Çok merak ettik!” Ali ağlamaktan kızarmış gözleriyle kolumdan tutunca var gücümle elimi çektim.

“Bu yaşımdan sonra bir de hesap mı vereceğim? Geldim işte. Dağılabilirsiniz,” deyince daha çok sinirlendiler. Selçuk mahcubiyetle polisleri ve Haşim Bey’i gönderdi. Polisler gereksiz meşguliyetin vermiş olduğu bir öfkeyle ve aynı zamanda bulunmuş olmamın verdiği rahatlamayla evimden ayrıldılar. Haşim Bey de çantasındaki tüm sağlık malzemelerini gelir gelmez benimle ilgilenmek için masaya dizmişti. Göz ucuyla masaya bakıp içeriye girince mahzunlukla eşyalarını geri toplayıp usulca karanlığın içinde kayboldu.

Bugün son kez evimin merdivenlerinden çıkıyorum.

Kat kat olmuş ve buruşmuş, tüm gücünü kaybetmiş ellerime yüklenerek merdiven korkuluklarına tutundum. Sabahki gücümü kaybetmiştim ve bunu, odamın kaçıncı kapının arkasında olduğunu düşünerek bulunca anladım. Halıların desenleri, duvarların renkleri, koridordaki çiçeklerin kokusu ve daha birçok şey gözümde silikleşmişti. Çiçeklerin kokusunu alamıyordum, yağmurun sesini duyamıyordum, ayaklarımın yere bastığını hissedemiyordum. Ciğerlerimden isyankâr sesler işitiyordum sadece ve aldığım kısa nefesleri. Artık ne ileriye gidebiliyordum ne de geriye. Sanırım ben, yok oluyordum.

Bugün son kez yağmuru tenimde hissediyorum.

Odamın penceresini açıp yağmur damlalarının yüzüme tokat atmasına izin verdim. Bir yaşam belirtisi istedim doğa anadan. Hâlâ hayatta olduğumu kanıtlamak isterdim. Son nefesimi veriyor olsam da benliğimden hiçbir şey kaybetmemek isterdim. Ben buradayım demek isterdim. Bu da doğayla vedalaşma merasimiydi bir nevi. Rüzgârın uğultusuna karışan birkaç isyan sesi kulaklarıma doluyordu. İnci yanımdaydı; onun arkasında da çocuklarım. İnci usulca kıyafetlerimi değişti, ağır ağır yemeğimi yedirdi. Tam o sırada Cennet’in gözlerinin tam içine baktım. Hiç aklına gelmeyecek miydim öldükten sonra? Hiç içi sızlamayacak mıydı beni bir başka kadına emanet ederken? Hiç mi vicdan azabı çekmeyecekti beni kırık kalbimle uğurlarken?

Akrep ve yelkovanın acımasız ilerleyişine mağlup gelmişti ihtiyar ruhum. Kuş kadar hafiflemiş bedenimi yatağa serince ölümün soğukluğunu hissetmeye başlamıştım. Gözlerim son kez görüyordu, kulaklarım son kez duyuyordu, ellerim bir tene son kez dokunuyordu ve kalbim, seksen iki senedir bana karşılıksız hizmet eden yorgun kalbim artık pes ediyordu. Zamanın azizliğine uğramıştım adeta ki bu yaşıma rağmen henüz göremediğim veya görmek istediğim birçok yâd edemeyeceğim anılara hüzünleniyordum.

Ölüm kapıma kadar gelmişti artık. Beni korkutmak istemez gibi selamlaşıyordu önce.

“Süreyya Hanım!” adımı duyuyordum sanırım ve elleriyle ellerimi tutup bir yaşam ışığı görme umuduyla gözlerime bakan İnci’yi görüyordum. Göz pınarlarından akan renksiz sıvı ellerime düşüyordu. Sadece ondan değil, odadaki herkesten yalvarış ve ağlama sesleri duyuyordum.

Ölümün sessizliği kulaklarımı sağır ediyordu şimdi ve ruhumun ilmek ilmek söküldüğünü hissediyordum. Önce ayaklarım karıncalanmaya başladı. Daha sonra tüm vücuduma yayıldı. Kaskatı kesilmiştim. Boncuk boncuk ter akıyordu alnımdan. Ölüm kulağıma fısıldayacak kadar yakınımdaydı artık. Tenime dokunuyordu ve dokunduğu yeri kasıp kavuruyordu. Hayat oyununu tamamladın, diyordu sanki. Şimdi gerçekleri görme zamanı geldi diyordu.

Odadaki gürültüler tamamen kesildi ve bedenim hiçbir şeyi hissedemiyordu. Ruhum bedenimden çekip çıkarmıştı sanki kendisini. Sanki bugüne kadar içimde bir tutsak olarak duruyordu ve ölümüm, ruhumun özgürlüğünün ilk günüydü. Gözlerim hiç seçemiyordu artık ve sağa doğru istemsizce kayarken gözyaşından ıslanan elim boşluğa düştü.

***

Gramofondan tiz ve kesik kesik gelen ses seneler öncesinde yaşadıklarımı cesurca gözlerimin önüne seriyordu. Seneler öncesindeydim şimdi ve Agâh Bey yanımdaydı, çocuklarım küçüktü. Evimizin avlusundaydık. Çocuklarım bahçede koşturuyordu ve ben genceciktim. Ne ellerimde ne de yüzümde kırışıklık vardı. Boyum upuzun belim incecikti. Hareketlerim ağır değildi. Çocuklarım gözümün önünden sırayla koşarak geçiyordu. Yanlarına gitmeye çalışıyordum ama ben onlara yaklaştıkça onlar da benden uzaklaşıyordu. Dokunamıyordum onlara, kucağıma alıp öpemiyordum. Ayrı dünyalardaydık sanki. Hemen arkalarında Kinyas ve İnci geçiyordu. Onlar da küçüklerdi ve beraber gülüşerek konuşuyorlardı. Bu sefer onların yanlarına gitmeye yeltendim ve yine ben yaklaştıkça benden uzaklaştılar.

Avludan mutfağa girince Agâh Bey’i gördüm. Bana bakıp gülümsedi. Özlem o kadar acayip bir duyduydu ki ne kadar özlesen de göremeden bunu anlayamıyordun ve ben geçen o kadar senede dünyalar kadar özlediğim Agâh Bey’i gördüğüm şu saniyelerde anlamıştım. Yan yana idik şimdi ve benden uzaklaşmıyordu. Konuşmuyordu ama gözleri dile gelmişti adeta ve senelerin özlemini haykırıyordu. Gözlerimizle iletişim halindeydik ve bu seneler sürse yine de şikâyet etmeyecek gibiydik.

Agâh Bey’i aşağıda bırakıp yukarıya çıktım. Odaları tek tek gezdiğimde her şey hatırlamak istediğim gibiydi. Her detayı Agâh Bey’le istediğimiz şeklindeydi. Odamıza girdiğimde tüm çocuklarım son gördüğüm yaşlarındaydı ve ben… Tüm zarafetimle yatağımızda uzanıyordum. Herkes ama herkes ağlıyordu.

&

Tüm ev ahalisi ağlıyordu. Süreyya Hanım kırık kalbi ve içine attığı tüm hüzünleriyle birlikte veda etmişti. İnci beyaz çarşafı Süreyya Hanım’ın üzerine serdi usulca, incitmeden. Komodinin üzerinde duran zarfa gözü ilişti. Ali hiddetle zarfı eline alıp açtı ve sinirle okudu. Süreyya Hanım tüm ama tüm mal varlığını İnci’ye ve Kinyas’a bırakmıştı. Kızları üzüntüyle ve sinirle ağlamaya devam ettiği sırada İnci manevi annesine son kez baktı. Minnet duygusunun yanı sıra mahcubiyet içerisindeydi. Eve geldiği ilk günden bugüne kadar tüm fedakârlıklarını zihninde canlandırdı.

Beyoğlu’ndan bir Süreyya geçti İstanbul. Koca yürekli bir Süreyya idi ki herkesi hiçe saymıştı manevi kızı uğruna. Bunu sakın unutma.

Yürüyorum kalabalığın arasından. Kimisi omuzuma çarpıyor, kimisi çantama. Dalgınlıkla yürüyorum denize doğru. Hani dünya durmuş da sadece senin kulaklığındaki müzik oynuyormuş gibi hissedersin ya. Tam o anın içinde kayboldum... Kulaklıkta 'Madrigal- Ne Zamandır Sendeyim'. Arada bir gözlerimi kapatıp kendimi bu dünyadan soyutlanmış gibi hissediyorum. Gözlerimi tekrar açtığımda yine aynı kargaşa... Omzuma dokunan bir çift elle kendime geldim bir anlık. Üzerimdeki beyaz ceketim çamura batmış, fark etmemişim bile. Bir teyze kibar bir tonda uyarıp gitti. Önceden olsa en sevdiğim üstüm bu diyerek alel acele silmeye çalışırdım paçalarını. Ama öylece baktım gömleğin uçlarına ve orada kurumalarına izin verdim çamur parçalarının. Şu an hissettiğim kadar siyah değildi en azından. Geçerdi.

Psikoloğuma o kadar ağladım ki, gözlerim hala yanıyordu. 'Karanlık bir kuyuya itilmişsin, o kuyu o kadar karanlık ki, aynadaki yansımanı bile göremiyorsun. Güzelliğinin ve kendinin farkında değilsin.' Bu cümlesi yankılanıyor kulaklarımda. Haklıydı. Kendimi o kör kuyuda bir kurtarıcıyı beklerken yaşlandırıyorum. Gönderilen her dikenli halatı bir kurtarıcı bilip, ellerimi kesme pahasına asılıyorum ve her asılmanın sonunda, kopan o halatla birlikte aşağıda buluyorum kendimi tekrar ve tekrar.

'Bir kurtarıcı beklemek yerine, o kuyudan kurtulmak için basamaklar inşa etmen gerekiyor kendine. Gerekirse tırnaklarınla kazıyacaksın, ellerini yaralayacaksın ama bunu başarman gerekiyor.'

Sahiden, neyi bekliyordum? Kimi bekliyordum? Ailem tarafından bile dışlanıyorum. Yalnızlaştırılıyorum. Kendimden başka kimim var ki? O basamakları birer birer inşa etmem gerektiğini tekrar ediyorum kendi kendime. Kalkıp yürümeye başlıyorum usulca sahilde. Rüzgarın yüzümü okşamasına izin veriyorum. Geçecek biliyorum, zor da olsa bir gün bu boşluk hissinin yerini, güzel duygularla dolduracağım...

****

Kırmızı tuğlalı binaların tablo gibi manzaralarına alışmış da olsa izlemekten alıkoyamadı kendisini. Kırmızı tuğlalı binaların yağmur sonrası nemli kokusu taze kahve kokusu ile karışırken işe odaklanması mümkün değildi. Sandalyedeki paltosunu üzerine geçirdi ve dolabını kilitleyerek dışarı çıktı. Kırmızı tuğlalı binalar, yağmur sonrası nemli kokusu bir şey anımsatıyordu. Ancak eksik bir şeyler vardı. Yıllardır her yağmur kokusunda aradığı, her kahvecide tanıdık gelen bir şey. Cevap uzak olduğu kadar yakındı. 

"Hakan Bey hepinizi toplantı için odasına çağırıyor."

Aklında kendisinden bağımsız ilerleyen olaylar dizisi, masasındaki telefondan gelen tiz ses ile bölünmüştü. Asla aşağı inmediğini kanıtlarcasına kuru olan kahverengi paltosu, düzenlediği son yazıların yanında sessizliğini koruyordu. Paltosu ve çantası ile birlikte mavi dosyadaki yazıları da alarak hemen üst kattaki editörün odasına gitti.

Ekip arkadaşlarının hepsi oradaydı, editör dışında.

Masanın uç tarafındaki sandalyesine yerleştikten sonra camdan bakınmaya başladı. Kırmızı tuğlalı binalar, yağmur sonrası nemli koku ve- Ve ne vardı? Eksik parça neydi? Kahve kokusunu anımsatıyordu.

"Sen ne dersin?"

Yine kendisine hitap edilmesiyle düşünceleri bölünmüştü.

"Konu neydi?"

"Derginin yeni sayısı satış rekorunu kırdı ya onu kutlamak için yemeğe gideceğiz yarın. Sen ne dersin?"

Dergi satış rekoru mu kırmıştı? Rekoru kırmak kutlanacak bir şey miydi? Sahi en son ne zaman katkısı olduğu 70 sayfalık büyük puntolu kitapları okumuştu? 

"Üzgünüm gelemeyeceğim."

"Mızıkçılık yapma ama. Ne zaman kutlama yemeği olsa her seferinde bahane buluyorsun."

Sarışın kadına anlam veremedi. Mızıkçılık mı yapıyordu gerçekten? Her seferinde mi? Gitmek zorunda hissettiği için gideceği bir yere gitmek istemiyordu. Yapmacık gülüşlerin altında derme çatma çatı katlarına sakladıkları gizli kıskançlığın kahkahalarına katlanmak istemiyordu. Sarışın kadına başını anlamsızca sallayarak saatine baktı. 17.40. Editör her zamanki gibi 10 dakika geç kalmıştı. 

"Geç kaldığım için üzgünüm arkadaşlar direkt konuya giriyorum."

Her hafta sonu toplantısının klasik giriş cümlesini tekrarlamıştı kır saçlı adam. Hemen bitirip evine gitmek istiyordu ancak kır saçlı editörleri lafa tuttukça tutuyordu. Saat 17.55 olmuştu.

"Evet arkadaşlar gelecek haftanın başında Eylül ayı programının ortalarına girmiş olacağız kendinizi ona göre hazırlayın."

Eylül ayı. Eylül'de bir şeyler olduğunu hatırlıyordu. Tekrar yağmur ve kırmızı tuğlalı binalar.

"Hakan Bey, Bazı arkadaşlarımızı yemeğe gelmeye ikna edemiyoruz. Siz bir el atsanız iyi olur."

Aklı Eylül ayındayken sarışın kadının hala onu kolundan tutup yemeğe sürüklemeye çalışmasını düşünmek istemiyordu. 

"Arkadaşlar hepiniz yarın gelmek zorundasınız, yarın ekibimize yeni katılan yazarlarımız  da bizimle olacak. Lütfen gelin ve mümkünse normal davranın."

Başını saklamakla yetindi. Normal davranmak. Neye göre normal davranacaktı ki? Herkesin kabul edip yaptıkları gerçekten normal miydi? Kahverengi paltosu onu anlıyordu.

Herkes gibi ayaklanıp paltosunu giydi ve mavi dosyalı belgelerini çantasına attı. Yorulmuştu. Düşünceleri onu yoruyordu.

"Ha arkadaşlar, yarın akşama kadar metinlerinizi mail adresime gönderin. Genel müdüre sunacağım."

İsteyeceği son şey bile değildi öykülerine zorla yazmak. Her seferinde eksikliğini hissettiği bir duygu ile yazmak istemiyordu. Hikayesi kötü bir hikaye değildi ancak diğerleri kadar oturmamıştı. Hala kahve kokusu eksikti. Hala bir şey eksikti. Ama editör asla anlamayacaktı. Ekip de asla anlamayacaktı. Başını sallamakla yetindi.

Küçük demir kapının yanındaki kutudan isminin yazılı olduğu kırmızı şemsiyeyi aldı. Yağmur yağıyordu hala. Kırmızı tuğlalı binaların rengi koyulaşmıştı. Daha az önce tozlu turuncu değil miydi?

Sadece yürüdü. Aklını boşaltabildiği kadar boşalttı ve hiç düşünmeden kontrolü elden bıraktı. Kahve kokusunun onu götürdüğü yere gitmek istiyordu. Eve gitmesi gerektiğini, yazması gereken yazıları her şeyi silip atmak istiyordu. Uzun zamandır aklını kurcalayan kahve kokusunu bulmak istiyordu. Eksik parçayı, kahve ve yağmur sonrası toprak kokusunu, kırmızı tuğlalı binaları. Sadece aramak istiyordu. Bulmak ile bulmamak arasında kalmak belki, belki de sadece kafasını kurcalayan şeyi çözmek. Kim bilir tam ulaşacağı an kaybedeceği bir parçasını arıyordu belki de. Yağmurun onu götürdüğü yeri takip etti sadece. Kahverengi paltosu ıslandığında eve girmişti.

Çantasını ve paltosunu askıya astıktan sonra kendini koltuklardan birine attı. Yorulmuştu. Yağmur yağdığı için bacakları da ağrıyordu. Gözlerini kapatsa sabaha kadar uyuyacak uykusu olmasına rağmen uyuyamıyordu. Kahve kokusunu özlemişti.

"Kahve kokusunu bulamadın mı?"

Başını kaldırıp tekli koltukta oturan adama baktı. Kahve kokusunu anlayan tek kişi oydu.

"Bulmam mı gerekiyordu?"

"Soruyu değiştirelim biraz. Bulmak için mi arıyorsun yoksa aramayı sevdiğin için mi bulmuyorsun?"

İsterse bulabilirdi mesela. Sadece bulmamayı tercih ediyordu.

"Her ikisi de diyemez miyiz?"

"Evet mi hayır mı sorusuna hem evet hem hayır diyebilir misin?" 

Diyebilir miydi? Diyemezdi. Belki diyebilirdi. Ama diyemeyeceğini karşısındaki adam da kendisi kadar iyi biliyordu. Soruyu cevapsız bırakmakla yetindi.

"Balık aldım gelirken."

*****

"Yani kısaca adam kadının gizemini çözmeye çalışıyor, çözmeye çalıştıkça merakı artıyor ve bu merak da aşka dönüşüyor, değil mi?"

Kadın elindeki bardağa biraz daha su koydu ve başını salladı. Kırmızı Şemsiyeli Kadın için başka bir görüşün de fikrini alması gerekiyordu. Editör veya sarışın kadın gibi insanlara ihtiyacı yoktu.

"Ve kadın, adam ona soru sorduğu zaman gülümseyerek arkasını dönüp gidiyor, doğru mu?"

Başını tekrar salladı. Sanırım bilinci onu terk ediyordu.

"Ancak yanlış bir şeyler var."

Yanlış bir şey mi? Dalıp gitmeye hazırlanan bakışları, yanlış sözcüğünü duyunca pür dikkat kesilmişti. Yanlış bir şeyler olma ihtimali yoktu. Doğru yazmıştı. Doğru yazmıştı, değil mi? Sorgulayan gözleri, önce şaşkınlıkla sonra tekrar sorgulayan bir ifadeyle baktı karşısındaki adama.

"Farkındasın değil mi?"

"Neyin?"

"Yanlış giden şeyin. Hayır, eksik olan şeyin." 

Kadın sustu. Tartışmak istemiyordu. Eksik şeyi bulabilseydi ona sormak zorunda kalmazdı. Doğru hissi aramaktan yorulmuştu. Adamın elindeki kibrite uzandı.

"Buyrunuz matmazel."

Kendi kibritini çakar çakmaz adama da uzattı elindeki ateşi. Daha sonra pencere kenarına gidip kendini zehirleyen dumanı hissetmek istercesine yavaş yavaş içine çekti. Zehrin rahatlatan yüzüydü. Gülümsedi. Zehrin rahatlatan yüzüne yakışan, acının tatlı tebessümüydü.

"Bugün sana bir mektup geldi."

Başını pencereden kaldırıp adama çevirdi. Elindeki mektubu sehpaya bırakıp tabakları toplamaya başlamıştı adam. Adamı görmezden gelerek sehpadaki mektuba izmaritini bastı. Mektubun ucunu yırtarak açmayı denedi ama zarf tamamen paramparça olmuştu. Yırtmayı denedikçe elleri daha da uyuşuyordu. Göz kapaklarının yavaş yavaş kapanmaya başladığını fark etti. Bir yere sızıp kalacaktı kesin yine. Gözleri kapanmıştı bile.

"Yatağına götürelim artık seni."

Gözlerini açtı o sırada genç kadın. Sehpanın yanına oturup uyuyakalmıştı yine. Karşısındaki adamın onu kaldırmasına izin verdi ve yine ona tutunarak odasına gitti. Kapısı kapandığında artık tek başınaydı. 

*****

Kadının arkasından bakakaldı adam. Aklındaki sorular her zamanki gibi tatlı bir tebessümle cevapsız kalmıştı. Ancak bu seferkinin farklı olduğunu içten içe hissedebiliyordu genç adam. Kadının yüzündeki tebessüm, hayal kırıklığı ve küçümseme dolu gözlerle her zamankinden farklı bir anlam kazanmıştı. Onu ilk gördüğü yerde, yine aynı elbise ve aynı şemsiye ile yine yağmurun altında aynı bakışı sunmuştu. Biliyordu genç adam. Kadının zamanının geldiğini içten içe hissediyordu ancak kabullenemiyordu. Sanki onunla hayata başlamış ve yine onunla bitirecekmişcesine yaşıyordu. Ama zihninin en derinlerinde bastırmaya çalıştığı o ses kendisine fısıldıyordu. Gidecekti. Hayatını adayacağı kadın gidecekti. Kırmızı Şemsiyeli Kadın. Sahi Kadın kırmızıyı çok severdi. Neden severdi ki? Bunu da soramamıştı. Belki de sormuştu. Hatırlayamıyordu. Kadına o kadar çok soru sormuştu ki... Ancak hatırladığı tek şey hiçbir sorusuna cevap alamadığıydı. Her seferinde gülümser ve giderdi.

Kırmızı şemsiyesini hava durumuna bakmaksızın yanında taşırdı. Yağmuru beklerdi Kadın. Kırmızıya ulaşmak için varması gereken griyi beklerdi yağmurda. Ama adam anlayamamıştı. Adam zaten hiçbir zaman anlamazdı. Sadece sorular sorardı. Hoş, zaten görse anlayacağı sorulardan hiç vazgeçmemişti. Kendisine bakardı genç adam. Sürekli izlerdi ama görmezdi. Belki de sorular sormak yerine görmeyi öğrenseydi farklı olacaktı. Kadına ihtiyacı da kalmayacaktı. Kadın biliyordu. Genç adam için kendisi sadece cevaplara ulaşmak istediği bir araçtı. Cevaplar... Cevaplar ayrılık demekti. Bu yüzden hiç sevmezdi Kadın cevaplamayı. Aramak yerine direkt ulaşmayı isteyen bu genç adamın cevapları aldığında kendisine ihtiyaç duymayacağını biliyordu. Adını bile hatırlamayacaktı belki de Kadının. İstediği bu değildi. Hayatından gelip geçmiş biri olmak istemiyordu. Hayatına anlam veren kişi olmak istiyordu. Fakat olmuyordu. Genç kadın ne kadar uğraşırsa uğraşsın adam görmüyordu. Görmeye kör birine daha fazla etrafını anlatmak istemiyordu. Gitmeliydi. Belki yeniden başlamalıydı. Sahi en başta nasıl başlamışlardı?

"Kimsiniz?" Diye sormuştu genç adam. Sevdiği kadına ilk rastladığı o yağmurlu akşamda, onu ilk gördüğü yerde, sorduğu ilk soru bu olmuştu. Ve yine ilk gördüğü yerde, son görüşünde sorduğu son soru da bu olmuştu. "Kimsiniz?" Kimdi bu kadın? Sevdiği kadın, hakkında hiçbir şey bilmediği, hiçbir zaman tanımadığı, asla tanıyamayacağı, Kırmızı Şemsiyeli Kadın. Kimdi ki Kırmızı Şemsiyeli Kadın? Sahi, Kadın neden kırmızıyı severdi ki?

"Kadın neden kırmızıyı severdi?"

"Bilmem neden severdi ki?"

Kırmızıyı neden severdi ki Kadın? Kim bilebilirdi ki sebebini? Basit insanlara derin bir kadını anlatmaya çalışıyordu. Kadın kimdi ki? Neden yağmurda kırmızı arardı?

"Sen neden kırmızıyı seviyorsun?"

"Bilmem neden seviyorum ki?"

“Koltuk numaranız kaç?” diye sordu muavin.

“Otuz,” diye cevapladı yabancı.

Muavin onun bavulunu bagaja yerleştirirken otobüse binip arka taraftaki koltuğuna ilerledi. Her zaman yaptığı gibi tekli koltuklardan birini almıştı, yanında yabancılarla seyahat etmeyi oldu olası sevmiyordu. Cam kenarındaki koltuğuna oturup arkasına yaslandı. Artık yabancı olduğu ve her tarafı onu öldüren anılarla dolu olan bu şehre son kez şöyle bir baktı. Bu şehir ona artık bir anlam ifade etmiyordu, bu şehir onun için bir anlam ifade etmeyi bırakalı çok uzun zaman olmuştu.

Beş dakika sonra otobüs hareket etti. Devasa otobüs geri geri giderek perondan çıkarken yabancının yüzünde bir tebessüm oluştu. Nihayet buradan ayrılıyordu ve çok istediği o yeni başlangıcı yapabilecekti.

Otobüs otogardan ayrılıp yola koyuldu. Bütün hayatının geçtiği şehir arkasında kalırken yeni bir sayfa açacağı şehre giden yollar önünde uzanıyordu. Buradan yüzlerce kilometre uzaklıktaki şehirde kendisine 1+1 eşyalı bir daire tutmuştu. Şu an eşya konusunda düşünmek, telaş etmek ve masraf yapmak istemiyordu. İnternet üzerinden iletişime geçtiği ev sahibi apartmana vardığı zaman kapıcıyla görüşüp evin anahtarlarını alabileceğini ona söylemişti. Ev hakkındaki her şeyi halletmişti, tek yapması gereken yeni evine ulaşıp oraya yerleşmekti.

Muavin ikram arabasını hazırlarken ona kısa bir bakış attı. Son günlerde hiç iştahı olmadığı için doğru dürüst bir şeyler yiyemiyordu ama sıcak bir kahve içmek ona iyi gelebilirdi. Sonuçta yeni başlangıcını zinde bir kafayla yapması gerekiyordu. Yeni şehirdeki evini tutmuş olsa da o şehirde daha önce hiç bulunmamıştı ve şehrin otogarından evine gidene kadar epey zaman harcayacaktı. Tüm bu süreçte ihtiyacı olan en önemli şey zinde kalmaktı.

Başını cama yaslayıp yolu izlemeye başladı. Çoğu bu şehrin plakasına sahip olan arabalar hem bulundukları yönden hem de karşı yönden hızla geçiyordu. Bu arabalar ona hayat yolunda yol alan insanları hatırlattı. İnsanlar da üstünde yalnızca bir kez yolculuk yaptıkları hayat yolunda hızla yol alıyor, çoğu zaman yanından geçip gittiği şeyleri fark edemiyordu. O da bu yolda çok mu hızlı yol alıyordu? Yaşadığı şehri terk etme kararını çok hızlı mı vermişti? Bunun hakkında biraz daha düşünemez miydi?

“Hayır,” dedi kendi kendine. “Yeterince düşündüm.”

Onu bu şehri terk etmeye zorlayan şey geçmişin ta kendisiydi. Bu şehirde yaşadığı tüm seneler boyunca birbirinden kötü şeyler yaşamış, çoğu günü savaş gibi geçmişti; sevdiği insanlardan kazıklar yemiş, güvenip sırtını yasladığı kişiler tarafından sırtına onlarca hançer saplanmıştı. Burada yaşadığı süreçte iyi günleri olmamış mıydı? Elbette olmuştu. Yalnız kalmadan önce beraber çok güzel zaman geçirdiği arkadaşları olmuştu, üniversitede istediği bölümü okumuştu -her ne kadar iş hayatında bu meslekten tiksinmiş olsa da-, ona güzel şeyler hissettiren sevgilileri olmuştu -her ne kadar onlar da kalbini paramparça yaparak ondan ayrılsa da-, pek çok şehri gezip farklı kültürler tanımıştı. Tüm bunlar onlarca bölümün olduğu öyküsünün sadece bir sayfası olsa da yaşanmıştı ve ona kendini iyi hissettirmişti ama o öyküye baktığında gördüğü tek şey kötü şeyler ve acı veren geçmiş oluyordu. Sanki tüm iyi günleri siyah bir kâğıdın üstündeki beyaz noktalarmış gibi hissediyordu ve zaman geçtikçe grileşiyorlardı.

“Siz ne alırsınız?” diye soran muavinle içine gömüldüğü düşüncelerinden kurtuldu.

“Bir kahve alayım,” dedi kısık sesle. “Üçü bir arada olsun.”

Muavin kaynar suyu karton bardağa doldururken bardağa dolan su gibi zihnine dolan anılara lanet okudu. Tüm geçmişini arkasında bırakmaya karar verdiği ve bu yönde en büyük adımı attığı esnada bir anda ortaya çıkan bu düşünceler de neyin nesiydi? Neden hatırlayıp kendine acı çektiriyordu?

“Buyurun,” deyip bardakla kahve paketini uzattı muavin.

“Teşekkür ederim.”

Kahve paketini açıp kahveyi bardaktaki suya dökmeye başladı. Kahveyle bulanan su, anılarla bulanan zihnine benziyordu. Otobüse binerken duru olan zihni otobüse bindikten sonra içeri akın eden anılarla beraber bulanmaya başlamıştı. Oysaki o geçmişi unutacağına ve onu asla hatırlamayacağına dair yemin etmişti fakat unuttuğu başka bir şey vardı: İnsan hafızası kontrol edilecek bir şey değildi, onun ne yapacağına veya yapmayacağına kimse karar veremezdi. Üstelik o geçmişiyle, yaşadıklarıyla, anılarıyla yüzleşmeyi denememişti bile, tek yaptığı arkasına bakmadan kaçmak olmuştu. İnsan, her şeyden ve herkesten kaçabilirdi ama kendisinden kaçamazdı.

“Hayır,” diye düşündü. “Geçmiş geçti ve gelecek geliyor.”

Kendini buna inandırdıktan sonra buharı tüten kahvesinden büyük bir yudum içti. Başını koltuğa yaslayıp gözlerini kapattı, yapacağı yeni başlangıcı düşünmeye başladı. Çalıştığı şirketin taşındığı şehirdeki şubesindeki işi hazırdı; orada eski iş yerine nazaran pozisyonunu yükseltebilir ve iyi arkadaşlar bulabilirdi; yeni evi eskisi gibi küçüktü ama orada eski evinde bulamadığı huzuru bulabilirdi; yeni komşuları da sıcakkanlı ve tatlı insanlar olursa onlarla arkadaş olabilir ve apartmanda huzurla yaşayabilirdi.  Bunlar hakkında düşünmek yüzünde bir gülümsemenin çiçek gibi açmasını sağladı. Umut, karanlık geceye doğan bir ışık gibiydi.

İki saat sonra bir dinlenme tesisinde mola verdiler. Üstüne ceketini alıp otobüsten indi. Tesis binasının önünde durup bir dal sigara yaktı. “İllet” dediği sigarayı bırakmayı çok kez denemişti ama bunda bir türlü başarılı olamamıştı. Ne zaman sigarayı bıraktığını söylese ya o gün ya da ertesi gün kötü bir şey yaşıyordu ve teselliyi yine bir dal sigarada buluyordu. Sigara artık onun arkadaşına, dert ortağına dönüşmüştü; bunun kendisi de farkındaydı ve bu hoşuna gitmeye de başlamıştı. En azından ona yamuk yapmayan, arkasından kuyusunu kazmayan ve destek olmasa da köstek de olmayan bir dostu vardı.

Tanımadığı biri yanına yaklaştı. “Çakmağınızı kullanabilir miyim?” diye sordu.

Ceketinin cebinden çakmağını çıkarıp ona uzattı. Yanındaki kişi sigarasını yaktıktan sonra çakmağı teşekkür ederek ona geri verdi.

“Yolculuk nereye?” diye sordu.

Tanımadığı kişinin yüzüne bir süre dikkatle baktı. Emin değildi ama aynı otobüste yolculuk yaptıklarını sanıyordu.

“…’ya,” diye cevap verdi.

“Orada birkaç kez bulundum,” dedi yanındaki. “Güzel şehirdir. Oralı mısınız?”

“Değilim.”

“Ziyaret etmeye gidiyorsunuz o hâlde?”

“Hayır, orada yaşamaya başlayacağım.”

“Yeni taşındınız demek. Hayırlı olsun.”

“Teşekkür ederim.”

“Ne işle uğraşıyorsunuz?”

Tanımadığı bu yabancının bu kadar kişisel sorular sorması sinirini bozsa da belli etmedi. “Bir şirkette çalışıyorum,” dedi.

“Yeni bir iş yeri ilk başta insanı çok gerer ama zamanla alışırsınız.”

“Ben de öyle umuyorum,” dedi. Sonra çok soğuk davrandığını düşünmüş olmalı ki devam etti: “Siz ne işle uğraşıyorsunuz?”

“Ben mi? Memurum ben. Birkaç günlüğüne ailemin yanına gidiyorum, annem biraz rahatsızlandı da.”

“Geçmiş olsun. Ciddi bir durumu yoktur umarım.”

“Çok şükür yok ama ben yine de yanında bulunmak istedim.”

“En iyisini yapmışsınız.”

Aklına kendi ailesi gelince kara bulutlar zihnini tekrardan sardı. Onun yalnızlığı ilk kez hissettiği yer çoğu insan gibi aile evi olmuştu. Henüz bir çocukken tek başına odasında, yorganın altında ağladığı gecelerde kimse onu duymamış, tüm hıçkırıklarını içine atmıştı. Kalbi parçalara ayrılırken ve o tüm parçaları yalnız başına toplarken bu dünyada herkesin yalnız olduğunu ve öyle de kalacağını anlamıştı. En nihayetinde bu dünyaya tek başımıza geliyorduk ve bu dünyada çoğu anımızı, özellikle de başkalarına en çok ihtiyacımız olduğu anları, tek başımıza geçiriyorduk. İnsan kahkahalarına eşlik edecek birilerini çok kolay buluyordu ama konu kedere eşlik etmek olunca hiç kimseyi yanında bulamıyordu. İyi günlerimizde başrolü oynayan insanlar, kötü günlerimizde sadece birer figürana dönüşüyordu.

“Gideceğiniz şehirde daha önce hiç bulundunuz mu?” diye sordu yanındaki yabancı.

“Hayır,” dedi bulanık bir sesle. Geçmişi hatırladıkça zihni gibi sesi de bulanıklaşıyordu. “İlk kez gidip göreceğim.”

“Tamamen yabancı bir şehre alışmak sizin için uzun zaman alır. Oraya taşınmayı siz mi istediniz?”

“Evet, yabancı bir şehir olmasını bizzat ben istedim.”

Doğru söylüyordu. Taşınacağı şehrin daha önce adım bile atmadığı bir şehir olmasını özellikle istemişti, daha önce gördüğü bir yere gitmek onun için bir başlangıç sayılmazdı. Onun istediği tertemiz, üzerinde hiçbir lekenin olmadığı bir sayfa açmaktı ve gideceği yerde her şeyin yabancı olmasının buna fayda sağlayacağına inanıyordu. Yeni şehir, yeni iş yeri, yeni iş arkadaşları, yeni ev, yeni komşular ve yeni sokaklar. Eğer her şey yeni olursa, eskiye dair hiçbir şey kalmazsa o da yeni bir insan olabilirdi.

“Sıfırdan başlamak iyidir,” dedi yabancı gülümseyerek. Sanki onun düşüncelerini okuyordu. “Size şehre alışma konusunda başarılar dilerim.”

“Teşekkür ederim, sağ olun,” dedi. Adını bile bilmediği yabancıya zoraki bir gülümseme gönderdikten sonra otobüse ilerledi. Cam kenarındaki yerine oturup kulaklıklarını taktı. Şarkı dinlemek kafasındaki sesleri bastırma konusunda yardımcı olabilirdi çünkü o sesleri duymaya şu an hiç tahammülü yoktu. Geçmiş sanki ona yapışmıştı ve bir gölge gibi onu takip ediyordu. Geçmişten o şehri terk ederken kurtulmuş olması gerekirdi ama geçmiş şimdi sanki yol arkadaşıymış gibi onunla beraber yolculuk ediyordu. Bunun hakkında düşünmek onu sinirlendirdi, gürültülü bir şarkı açıp sesi yükseltti.

Eğer iş yerinde onun yerine daha az tecrübeli birini yükseltmeseydiler ve ona hakkı olan pozisyonu verseydiler belki de yaşadığı şehri terk etmek istemeyecekti. Üstelik bu haksızlığı dile getirip hakkını aramaya kalktığında herkes onunla dalga geçmiş, onu bencil ve kıskanç olmakla suçlamıştı. Tüm bunlar onun için oldukça küçük düşürücüydü ve kesinlikle kabul edilemezdi. Bu olaydan sonra zaten son zamanlarda iletişiminin zayıfladığı iş arkadaşlarıyla iletişimini tamamen kesmiş, başka bir şehre tayin olmak istemişti. Bu isteği kısa sürede kabul olunca senelerdir yaşadığı şehre uzak yabancı bir şehre tayini çıkmıştı, o da hiç beklemeden internetten bir daire kiralamış, ardından da bir otobüs bileti satın almıştı. İş yerindeki hiç kimseyle vedalaşmamış, ayda yılda bir görüştüğü diğer arkadaşlarına da haber verme zahmetine girmemişti. Umursanmadığını bilen her insan gibi o da konuşarak ne çenesini ne de kalbini yormuştu. Sessiz vedalar aslında en gürültülü olanlardı, o da görünüşte sessiz ama aslında çok gürültülü bir veda etmişti.

“Yine yapıyorsun,” diye mırıldandı boğuluyormuş gibi hissederken. “Hatırlıyorsun! Kes şunu.”

Müziğin sesini açsa da düşüncelerinin sesi de aynı düzeyde yükseldi. Her anı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken onları görmezden gelmeye çalışıyordu ama anılar baktığı her yerdeydi. Kaçmaya çalıştığı geçmiş tam karşısındaydı, onunla yüzleşmek için buradaydı; o ise yine kaçmak istiyordu, geçmişi ve geçmişin acı dolu anılarını görmek istemiyordu.

“Sadece güzel bir hayatım olmasını istiyorum,” diye düşündü acı içinde. “Mutlu olmak istiyorum, eğlenmek istiyorum, gülmek istiyorum, çevremde olan iyi insanlar istiyorum ama sanırım çok şey istiyorum ya da bir yerde yanlış yapıyorum. Belki de yanlışın ta kendisiyim.”

Yanlış yaptığı bir şey vardı: Kaçmak. Hem geçmişinden hem geçmişiyle yüzleşmekten hem de -ki bu en kötüsüydü- kendisinden kaçıyordu. Kaçmayı bırakıp kendisiyle yüzleşse, geçmişin yara izlerini kıyafet gibi giymiş o kişiyle yüzleşse ve onu gerçekten arkasında bıraksa istediği ilerlemeyi yapabilecekti ama kaçarak onu sadece yanında bir yük olarak taşıyordu.

Yolculuğun kalan birkaç saatinde de anı denizinde bir su altına inerek bir de su yüzeyine çıkarak zaman geçirdi. Artık istediği o berrak zihinden çok uzaktaydı ve her tarafı anılarla doluydu. Tüm bu anılardan nefret ediyor, onları yakarak yok etmek istiyordu ama öfkesinin zarar verdiği tek şey kendisinden başkası değildi.

Otobüs yabancı şehrin otogarına girince hızla ayağa kalkıp ceketini üzerine giydi. Şimdi de tüm suçu otobüse atıyor, bu otobüsün ona iyi gelmediğini düşünüyordu. Bir an önce bu otobüsten inmeli, temiz havayı içine çekmeli ve bu saçma düşüncelerden kurtulmalıydı. Yaşadığı şehirden kalkıp ta buralara kadar yeni bir başlangıç yapmak için gelmişti, her şeyi arkasında bırakmıştı, bu gayesine uygun davranmak zorundaydı.

Otobüs peronda durunca muavinden sonra otobüsten inen ilk kişi oldu. Olduğu yerde durup derin bir nefes aldı, bu yabancı şehrin serin havası onun ciğerlerine doldu. Havada her otogarda olduğu gibi hüzünlü bir şeyler vardı, bunu hissettiğinde yüzü düştü. Buraya mutlu olmak için gelse de kendisini şu anda hiç mutlu hissetmiyordu. Kafasını iki yana sallayarak otobüsün yanındaki bagaja yürüdü.

“Koltuk numaranız kaçtı?” diye o meşhur soruyu sordu muavin.

“Otuz,” diye cevapladı tekrar. “Şu siyah olan benim.”

Muavin yabancının gösterdiği siyah bavulu bagajdan çıkarıp yere koydu. Yabancı ona teşekkür ederek bavulu çekmek için hızlı bir hareket yaptı ama bavul ağır olduğu için sarsıldı. Şaşkına dönmüş bir şekilde bavula baktı. Oldukça hafif olan bavul bir anda nasıl olmuş da bu kadar ağırlaşmıştı?

“Bunun benim olduğundan emin misiniz?” diye sordu muavine. “Benim bavulum hafifti, bu oldukça ağır.”

“Bakın kâğıtta otuz yazıyor,” diyen muavin bavulun kulpuna taktığı kâğıdı gösterdi. “Sizin koltuk numaranız da otuz değil miydi?”

“Öyleydi,” dedi şaşkın bir şekilde. “Görünüş olarak da benim bavulum aslında. Neyse, kusuruma bakmayın, aklım karıştı herhâlde."

Bir anda kilolarca ağırlaşan bavuluyla beraber yürümeye başladı. Otogarın içine girince bir otobüs firmasının bürosunda oturan bir kişiye evini tuttuğu semtin adını söyleyip oraya nasıl gidebileceğini sordu. O kişi ona bir otobüs numarası söyleyip otobüs duraklarının yerini de tarif etti. Ona teşekkür ettikten sonra onun tarif ettiği yere ilerledi. Burada birçok otobüs durağı vardı, sırasıyla hepsinin üstünde yazan numaralara baktıktan sonra öğrendiği numaranın yazdığı perona ilerledi. Otobüsün gelmesini beklerken ev sahibini aradı.

“Merhaba, ben şehre geldim de size kapıcının numarasını soracaktım.”

“Apartmana gittiniz mi?” diye sordu ev sahibi.

“Henüz gitmedim, gitmeden önce kapıcının numarasını almak istedim.”

“Kapıcı evde olmaz diye korkuyorsanız korkmanıza gerek yok, mutlaka evdedir, sizin geleceğinizden de haberi var ama illa numarasını istiyorsanız size mesaj atabilirim.”

“Haber verdiniz demek, teşekkür ederim. Ben her ihtimale karşı numarasını alırsam çok iyi olur.”

“Hayhay, hemen şimdi gönderiyorum numarayı.”

“Sağ olun, bekliyorum.”

Telefonu kapattıktan bir dakika sonra ev sahibi dediği gibi kapıcının numarasını attı. Numarayı “Kapıcı” diye rehberine kaydettiği sırada otobüs de perona geldi. Ağır mı ağır bavulunu almadan önce şoföre evin olduğu yerden geçip geçmediğini sordu ve olumlu cevap alınca bavuluyla beraber otobüse bindi. Otobüs evinin hemen arka tarafındaki caddeden geçiyordu, yol üstündeki bir marketin önünde durak olduğu için de evi bulmakta zorlanmayacağı aşikârdı.

“İşler yavaştan yoluna koyuluyor sanki,” diye düşündü. “Ah bir de şu bavulun neden ağırlaştığını anlayabilseydim.”

Hareket saati gelen otobüs yola koyulduğunda arkasına yaslanıp birazdan göreceği şehri izlemek için rahat bir pozisyon aldı. Meraklı gözleri göreceği şeyleri kaçırmamak adına adeta dört açılmıştı. Yeni şehirleri, yeni yerleri keşfetmek için her zaman hevesliydi fakat şu an bu merakın yanında derin bir hüzün de vardı. Kendisini her yerini bildiği o tanıdık şehirde de yalnız hissediyordu ama bu seferki yalnızlığı tek kişilik bir yalnızdı, yanında sahte arkadaşları yoktu. Hayatında gerçek bir şeyler isterken en sonunda gerçek bir yalnızlığa sahip olmuştu, bunun farkında olmak onu üzüyordu. Dünyadaki güzel şeylerin gerçekliğinden emin olmak çok zordu ama kötü olan her şey saf gerçeklikten oluşuyordu. Nefretin, öfkenin, düşmanlığın yalan olduğunu hiç görmemişti ama yalan olan çok sevgi, sevinç ve dostluk görmüştü.

Başını çevirip otobüste onunla beraber yolculuk eden insanlara baktı. Yaşlı bir adam şoför koltuğunun arkasında, yaşlı bir kadın da diğer taraftaki koltukta tek başına oturuyordu; dörtlü koltukların ikisinde kendi arasında sohbet eden iki genç kız vardı, diğer tarafta bir erkek kulaklıkla müzik dinliyordu; onun oturduğu koltuğun yan tarafındaki koltukta evli olduklarını sandığı bir çift oturuyordu, kadın adamın omzuna yatmıştı, adam da elini kadının bacağına koymuştu. Ne huzurlu görünüyorlardı. O da bir gün kendisini böyle bir manzaranın içinde görebilecek miydi? Artık karşısına kalbini kırmak yerine onu mutlu edecek birisi çıkacak mıydı?

İhtimalleri düşünmeyi bırakıp önüne döndü. Bir şeyi beklemek ya da bir şeyin olmasını ummak onun gerçekleşmesine yardımcı olmuyordu, eğer bir şey olacaksa bu en beklenmedik anda birdenbire gerçekleşiyordu. Bu şekilde düşünerek bu yaşına kadar gelmişti, bu yaştan sonra da düşüncelerini değiştirmeye çalışacak değildi.

Otobüs bu yabancı şehrin caddelerinde, sokaklarında dura kalka ilerlerken o da sessizce etrafı izledi. Yollarda bir dolu araba ve kaldırımlarda yürüyen bir dolu insanla hayat telaşı bu şehirde de hız kesmeden devam ediyordu. Dünyaya uzak bir köşeden onu izlemek insana ne çok şey düşündürüyor ve insanın ne çok şeyi fark etmesini sağlıyordu. Bu caddeler, sokaklar, binalar, insanlar ona yabancıydı ama hiçbiri daha önce gördüklerinden farklı değildi. Hayat burada da devam ediyordu, insanlar burada da yaşıyordu, gözüne çarpan belirgin bir farklılık yoktu. Mekân farklıydı, oyuncular farklıydı ama senaryo aynıya benziyordu. Bu aynı senaryoda yeni bir başlangıç yapabilecek miydi? Kaşlarını çatarak yere baktı. Bunun hakkında düşünmek istemiyordu, hiçbir şey hakkında düşünmek istemiyordu. Burada yeni bir başlangıç yapmak için vardı ve bunu yapacaktı.

İneceği durağa yaklaştığında koltuktan kalkıp otobüsün orta kısmına koyduğu bavuluna ilerledi. Bavulunu eline aldığında bavul ona biraz daha ağırlaşmış gibi geldi.

“Deliriyor muyum?” diye düşündü. “Bavul neden durduk yere ağırlaşsın? En başından beri bu kadar ağırdı da ben mi fark etmedim?"

Otobüs durakta durup kapıları açılınca düşüncelerinden kurtulup ağır bavuluyla birlikte otobüsten indi. Marketin hemen arka tarafında kalan apartmana doğru yürürken kendi kendine söyleniyordu. Yeni evine girer girmez yapacağı ilk iş bavulu açarak içinde ne olacağına bakmak olacaktı. Bunun içinde bu kadar ağır ne olduğunu çok merak ediyordu.

Arka sokağa dönünce burasının caddenin aksine oldukça sakin olduğunu gördü. Büyük bir köpek kaldırımın kenarında uyuyordu, orta yaşlı bir kadın da ondan yaklaşık yirmi metre ötede ağır adımlarla yürüyordu. Olduğu yerde durup yeni sokağına baktı. Kaldırımlarda çok sık olmasa da belli aralıklarla ağaçlar vardı, apartmanlar dip dibe değildi ve hepsinin çevresinde küçük de olsa bahçeleri vardı. İlerleyen günlerde burada yürüyüş yapmayı çok seveceği kesindi. Küçük bir tebessüm ederek yeşil boyalı apartmana yürüdü.  En alttaki zilin üstünde “kapıcı” yazıyordu. Zili çaldı. Çok geçmeden otomatiğe basıldı ve kapı açıldı. Apartmanın gösterişli kapısını itip içeri girdiğinde burnuna ferah bir koku çarptı.

“Hoş geldiniz,” dedi karşıdan gelen orta yaşlı bir adam. “12 numaraya taşınan siz misiniz?”

“Hoş buldum,” diye cevap verdi. “Evet, benim.”

“Ev sahibi geleceğinizi haber vermişti,” dedi kapıcı. “Size dairenize kadar eşlik edeyim.”

“Teşekkür ederim ama siz anahtarı verin, gerisini ben hallederim.”

Kapıcıdan evin anahtarını aldıktan sonra asansörle evinin bulunduğu altıncı kata çıktı. Her katta iki daire vardı ve dairelerin kapıları karşılıklıydı; asansör daire kapılarının arasındaydı, onun karşısında da merdivenler vardı. Apartmanın koridoru çok geniş değildi ama eski apartmanına göre daha büyüktü ve duvarlar krem rengine boyandığı için çok ferah görünüyordu.

Bavulunu adeta sürükleyerek 12 numaralı kapının önüne getirdi. Patlayacakmış gibi duran bavula ters ters baktıktan sonra elindeki anahtarı yuvasına sokup yeni evinin kapısını ilk defa açtı. Akşamüzeri olduğu için evin içi loştu, kapının yanındaki lamba anahtarına basıp ışıkları yaktı. Küçük holün lambası yandığında holün hemen ilerisindeki salon da aydınlandı ve o zaman evin içini görebildi. Salonun ortasında biri vardı, hıçkırarak ağlıyor ve acı içinde bir şeyler söylüyordu.

“Yapamıyorum,” diyordu. “Geçmişin acı dolu anılarından kurtulamıyorum, olmuyor.”

Salonun ortasında ağlayan bu kişi kendisinden başkası değildi.

Korku içinde geriye kaçtığında arkasındaki bavula çarpıp onu yere devirdi. Fermuarı patlayan bavulun içinden yere anılar saçıldı. Kurtulmak için yüzlerce kilometre yol kat ettiği, yaşadığı şehri terk ettiği geçmişin acı dolu anıları burada, yeni bir başlangıç yapmak için bulunduğu şehirdeydi. Bavulunu dolduran anılar onun etrafında dönüyor, tüm gerçeklikleriyle vücuduna kırbaç gibi çarpıyordu. Otobüse binerken zihni berrak olmasına rağmen yolculuk boyunca geçmişi o hatırlamış, bu anıları bavuluna o doldurmuştu ve artık kaçacak hiçbir yeri yoktu. Geçmişinden, anılarından ve en önemlisi kendisinden nereye giderse gitsin kaçamayacaktı. Yapması gereken şey bu dünyadaki en acı dolu ama en gerekli şeydi: Yüzleşmek. Kendisiyle yüzleşmek zorundaydı yoksa açtığı her yeni kapının ardında aynı manzarayı görecekti.

Geçmiş geçmemişti ve geçmiş geçmedikçe gelecek de gelmeyecekti.

SON

"sana bu yazdıklarımı anlatmayı çok isterdim ama hayatın sanki insanı zincire vurmuşçasına yönlendirmesi yüzünden hiç ama hiçbirzaman söyleyemedim.Şimdi yine o kahverengi koltuğundasındır umarım,yine hiçbir mimik ve ifade oluşmamıştır o güzel çehrende.Lütfen  şaşırma ve korkma sevgilim. seni çok iyi tanıyorum,belkide bu yüzdendir sana ulaşamamam. Seni senden daha iyi tanıyabilecek kadar sevmem ve hiçbir zaman kendimi sana tanıtabilecek cesaret sahip olamamam.Sana kendimi tanıtmak istemiyorum çünkü tanıtsamda aklında kalabilecek biri olmadığım için hatırlamayacağına o kadar eminim ki.seni 12 yıl boyunca uzaktan, masumiyetle, utangaçlıkla, korkaklık ve özgüvensizlikle sevdim.Bana neden beni sevdin diye sorma, bunun hiçbir sebebi yok çünkü sen bir neden ve sonuca bağlanamayacak kadar özelsin benim için.Seni ilk kez Viyana'nın dar sokaklarında gördüm, o kadar kendinden emin ve güzellikle salına salına yürüyordun ki belkide ilk anda sana vurulmuştum,bense hiç fark edemeyeceğin bir yerdeydim. O dar sokakların ve şehrin bütün kasvestinin arasında sıkışıp kalmış, küçük bir ayakkabı tamir dükkanındaydım.Sen salına salına yürürken, bense elimde ki siyah kunduraları tamir etmekle meşguldüm. Hayatın insana ne getireceği belli olmaz, işte o siyah kunduraları tamir ettiğim sırada elime vurduğum çekicin acısıyla kafamı kaldırdığım anda gördüm seni,gördüğüm anda bütün acı hissiyat'ı bir anda yokolup gitmişti,o an bana acıyı unutturacak kadar güzel'din.Gözlerim sende takılı kalmıştı sadece sende,öylesine dalmıştım ki sana; o küçük penceremden zarif adımlar eşliğinde yavaş yavaş kaybolduğun sırada bile gözlerimi ayıramadım.O gün işten çıkıp eve geldiğimde senin hayalin eşliğinde yatağıma girdim.Evimiz küçüktü,gecekondu'dan bozma bir evdi,o güzel Viyana'nın görünmeyen yerindeydi.ben sana 16 yaşımda aşık oldum S. en çocukca hislerim ve gençlikteki cesaretimin zirvede  olduğu sırada,senin hayalin ile koca bir adam oluyordum sanki.O gün gözüme uyku girmedi,bir sağa bir sola dönüp durdum ve sabah yine bitkin bir şekilde ayakkabı dükkanına geldim.Aslında bütün gün o dar sokaklarda gözüm seni aradı,her saniye o kadar çok farklı simaların geçtiği sokağa baktım ki akşama kadar sadece 5 ayakkabı tamir edebilmiştim.Ustam bana göz ucuyla bakıp bakıp durdu,beni çok severdi,çalışkan bir çocuktum ama o gün hicbir iş yapamamıştım ve bu onu biraz kızdırmıştı.Biranda bana haykırdı"hey,ne bu sokakta aradığın senin,önümüzde bir sürü iş var ve  sen hala o saçma sokağı izliyorsun" Hiçbirşey diyemedim kafamı tekrardan önümdeki ayakkabı tamir makinasına eğip çalışmaya devam ettim.Sen o kadar aklımdaydın ki bu durum beni korkutuyordu aslında,çünkü hersaniye seni düşlüyordum.o küçük penceremden geçtiğin  an sanki bir sinama şeridi gibi aklımdan geçip duruyordu.Yine Viyana'yı daha güzel gösteren yağmurlu bir havada bir gözüm ayakkabıda bir gözüm sokakta işimle meşgülken,o sinama perdesini anımsatan pencereme sen geldin. Elinde simsiyah bir şemsiye vardı, o güzel başına taktığın şapka kumral saçlarında ayrı bir güzel duruyordu,ellerin sımsıkı yapışmıştı şemsiyene,gözlerin dimdik sokağa meydan okurcasına bakıyordu.Bana neden bu anıları bu kadar iyi hatırladığımı sorma S. İnsan kendi kaderini yaşarmış,bense senin hayalin ile kendi kafamda kurduğum kaderimi yaşıyordum,nasıl unutayım ki? İnsan kaderini yaşama mecburiyetindedir,bense hergün kendi kaderime cüretkâr bir şekilde seni fısıldıyordum.İşte o gün imkansız bir olaymış gibi gözünü çalıştığım dükkana çevirdin,gözlerinde ki ateş beni bir mum gibi eritmişti.Kapıyı yavaşca açtın"merhabalar,Ayakkabımın topuk kısmı sürekli yürüdüğüm yollarda kayıyor,acaba herhangi bir şey yapabilirmisiniz?"Hiçbirsey söyleyemedim sana karşı,adeta dilim kenetlenmiş,kelimeler boğazımda düğümlenmişti.Sadece sana baktım sonra ustam konuşmaya başladı"eğer sizin için sorun olmazsa ayakkabıyı bana uzatırmısınız hanımefendi,bir incelemek isterim"Sen tabi deyip karşımda ki sandalyeden bozma tabureye oturdun ve zarif ayaklarından o topukları minicik ayakkabını çıkardın.Gözlerim hala senin büyülü güzelliğin etkisindeydi.Hâla gözlerime inanamıyordum, tam karşımda bütün zerâafetinle oturuyordun.Ustam'ın bana seslenmesi ile birlikte gözleri mi senden ayırabilmiştim"Oğlum bunların altlarına birer macun çek sonra temizleyip hanımefendiye ver"Elime senin o pahabiçilmez ayakkabılarını uzatıyordu ustam,ne kadar sevinsem az gelirdi bu ân için.Hemen ayakkabıları alıp işime koyuldum,sanki bir sanaatkar edâsıyla  özenle tamir ediyordum,o sırada bir gözümde sendeydi;kollarını dizlerinin üzerine koymuş,başını ellerinin avuç içlerine dayamış bir şekilde dışarıda ki yağan yağmuru izliyordun. Bir yana da seninle daha fazla aynı ortamda vakit geçirebilmek için işimi o kadar fazla uzatıyordum ki bu ustam'ın dikkatinden kaçmamıştı"Hadi be oğlum bekletme hanımefendiyi,biraz acele et"bu talimattan sonra işimi,içim el vermeyerekten'de olsa biraz daha hızla koyuldum. Ayakkabıları tamir edip sana doğru uzattım"Teşekkür ederim"deyişin hala o anki gibi aklımdadır.Sen o küçük dükkandan çıktıktan sonra ustam'a bir maâzeret uydurup işten kaçmıştım,amacım seni takip etmekti.Halâ o çocukça davranışıma gülerim.Ellinde şemsiyenle dükkandan iki sokak uzaklıkta ki bir kitapçıya girdin,yavaşça dükkanın pencerisinden seni izlemeye koyuldum.O kadar güzel incelikte ilgileniyordun ki kitaplarla,her bir kitabın kapağını açtığında ki dudakların'da ki masum tebessüm,bir tabloya dokunur gibi kitaplara dokunuşun,o koca koca kitaplarla dolu rafların arasında ki süzülüşün,bana dışarıda ki yağan yağmuru unutturuyordu.Üstüm sırıksıklam kalmıştı o gün, baştan ayağı sırılsıklamdım hem yağmur ıslatmıştı beni hemde senin aşkın.Kitapçıdan çıktıktan sonra onun iki apartman yanında ki bir yalıya girdin,işte ozman bir imkansızlık deryasına attığımı anlamıştım kendimi.En acısı'da neydi biliyormusun seni o yalı'dan gözlerim ile uğurladıktan sonra,o gecekondu gibi evime girmekti.Artık işten çıktıktan sonra hergün seni izlemek için evinin önüne gidiyordum,şehrin küçük dar sokaklarına bakan penceren herzaman açıktı.Genellikle saat 8 sularında pencereden ucu hafiften gözüken kahverengi koltuğuna oturuyordun,saatlerce orada oturuşun ve benim karşı kaldırımda seni o saatlerin yıllara büründüğü bir evrende izleyişim.Vakit böyle aktı durdu bayan S. biz insanların hayellerini,beklediklerini ve telaşlarını umursamadan aktı,yaşım artık 21'di kocaman bir genç olmuştum artık,senin o pencerin baktığı sokakta'da büyüdüm desem yalan olmaz'dı.Senin haftada 3 kez mütemâdiyen kitapçıya uğraman ve hergün o aldığın kitapları okuman,beni'de bir okuma aşığı yapmıştı.Neredeyse bütün kazandığım paraları sırf seninle eş değer olabilmek için kitaplara harcıyordum.O kadar çok kitap okuyordum ki kendime ait bir kütaphane bile kurmaya başlamıştım.Kitapları okurken hep altında çizdiğim yerlere senin baş harf'ini eklerdim.Şimdi işte bu elinde ki  zarfın çıktığı kitap benim o kadar okuma emeklerimin karşılığı olduğu şiir kitabım. İçinde ki bütün şiirler sana adânmıştı,hayatım gibi.Bir gün seninle benim'de sayem ile kitapçıda karşılaştık,benim sayemde diyorum çünkü hersaniye o ân için göz kolluyordum.Elinde bir kaç kitap ile rafların arasında dolaşırken yavaşça yaklaştım sana bir esintinin yaparağa yaklaştığı gibi.Oscar wilde'nin Reading zindanı baladı kitabının önünde durdun,zarif parmaklarını kitaba uzatıp yine aynı tebessümle incelemeye başladın"Şair oscar wilde'nin son kitabıdır kendisi, asılmak üzere olan bir mahkumu ve cezaevinde ki olayları 109 bentlik şiir şeklin'de anlatır.Tavsiye ederim"hafif irkilmeyle birlikte o toprak kadar kahverengi gözlerini bana çevirdin,sanki kim bu yabancı edâsıyla bana baktın ve şu kelimeler döküldü ağzından."Galiba kitaplar hakkında fazla bilgilisiniz,şiirleri severim cidden" ve yine o güzel gözlerini kitaba çevirdin"Evet kitap okumaya bayılırım,hele ki konu şiirler olunca bambaşka bir ilgiyle yaklaşırım kitaplara"yine hafif bir tebessümle gözlerini bana çevirdin,sanki bayılacak gibiydim bakışların altında."İsminiz bana bağışlarmısınız beyfendi?"Heyecandan kekelediğimi mi bile farketmeyerek cevapladım sorunu"Andrew,Andrew terrie"

yavaşça elini bana uzatıp"Memnun oldum andrew bende sonia"ilk kez işte ozman temas edebilmiştim o güzel vücuduna,ellerin bir tüy yumuşaklığınday'dı hiç bırakmak istemedim.Bir iki ayak üstü sohbetimizden sonra bana yine görüşelim diyerek çıktın kitapçı'dan ve herzaman ki gibi bana senin gidişini izlemek düşmüştü ardından, İşte böyle böyle seninle birkaç anılar girdabı ile tam 12 yıl boyunca  sevdim ve hala daha sevmeye devam ediyorum.Elinde ki kitabı sana vermek çok zor oldu,kitabçıyla uzun bir süredir olan dostluğumuz sayesinde aslında.Kendim ayakkabı tamiri işiyle uğraştığım için kitabın ciltlemesini kendi emeğim ile yaptım bu yüzden ne bir künyesi ne de bir ismi var.Kitapçıya hergün yalvararak bu kitabı aldığın kitapların arasına saklamasını istedim zorda olsa en sonunda kabul etti ve bu sayede kitap ile mektup sana ulaşmış oldu.Aslında bunu yapma cesaretini kendinde nasıl buldun diye sorsan bilmiyorum derim,nedense hep içimde acaba seninde bana karşı hisserin var mı diye düşündüm,çünkü hep seni takip ettim ve hiçbir erkekle dolaştığını görmedim.Aslında buda beni sana karşı cesaretlendirmiş olabilir,insan sevince ne kadar cüretkâr olabiliyor dimi?Beni lütfen yanlış anlama S. sana bu mektubu yazmam gerekiyordu,ya yazmayarak kendimi tüketicektim ya'da yazarak içimdekinleri.Uzun bi müddetten sonra sana yazmaya böyle karar verdim işte,eminim beni anlarsın.Sana mektubu bitirirken bir şiir daha hediye etmek istiyorum.Oscar vilde'den bahsedince bir anlık ilham ile döküldü satırlara. 

Sen yıldızların seyrine daldığın biranda,

Sırtına uzanır zarifce bir el;

Önce anlamassın ne olduğunu,

Tâki acı bir his dokunana kadar yüreğine.

Dönmek istersin ardına,bakmak istersin

Fakat kalbine uzanmış o hançerin,

Batmasıyla,

Ancak dizlerinin üzerine çökersin.

Sanki yıldız ve ay son bir iyilik için,

Düşürür hainin gölgesini üzerine.

Kapkara bir süliet durur önünde.

Konuşmak,bağırmak,görmek istersin

Fakat ağzına dolan kan,

Susturur seni.

Bunca yıl göremediğin şey;

Bir karanlık olunca,

Göstermez kendini.

Serilirsin toprağın soğumuş bedenine,

sarılırsın ona bir evlat şevkatiyle.

Sıkarsın kumları elinin titremesiyle,

Gözlerin takılı kalır, hainin gölgesine.

Ruhun ayrılırken kaskatı bedeninden,

Bakarsın sırtındaki hançerin failine.

Anlayamadın hala değil mi,

Hainin kendin olduğunu.

Anlayamadın değil mi,

Hançerin aşk olduğunu.

Anlamayadın değilmi,

Katiline vurulduğunu.

Tıpkı oscar wilde'nin dediği gibi;

"Herkes öldürür sevdiğini"

Ve bir ölüm ancak bu kadar

Güzel olabilir'di. 

Belkide o küçük pencerenden bir kez olsun kafanı çevirirsen beni görürsün,sevgilerimle bayan S.

                                                            Andrew"

Kafasını elinde ki mektuptan ayırıp sokağı gören penceresine çevirdi bayan S. ve Andrew'i ilk kez ozaman farketti.Gerçekten'de onu izliyordu,tebessümle ile bakıyordu bayan S.'e ve ikisi uzun bir süre o küçük pencereden birbirlerine baktılar.Belkide aşklar bir pencereden bakılası kadar yakındır bize.İste asıl mesele o penreye nasıl bakıcağımızdaydı,tüm aşıklar o küçük delik kadar yakındırlar birbirine... 

SAHNE 

Ormanın derinliklerinden gelen boğuk sesler sisli geceyi gözlüyordu. Tıpkı bir seri katilin kurbanını uzaktan izlemesi gibi , avlanmaya hazır olan düşünce bulutları yeryüzüne inmiş zihinlere in kurmuş tilkiler ve kuyrukları birbirlerini kovalamaya çoktan başlamıştı. Bu olaya şahit olan gece ve gecenin oyuncuları yukarıdan kargaşanın içerisinde sıkışıp kalan başrolün ne tepki vereceğini merakla beklemeye başladılar. Başrolümüz aitlik hissinin diplerini sıyıran bir gençti ,asıl oyunu sergileyecek olmanın da vermiş olduğu baskıyı bir türlü üzerinden atamıyordu. Ona verilmesi gereken eğitimi vermeden , prova etmeden ,tecrübelerini daha hayata uygulayacak duruma gelmemişken birden kendini bu sahnenin tam ortasında bulmuştu .Ne yapması gerektiğini bilmeyen başrol yanıp sönen ışıklar arasında ilk cümlesini okumaya başladı. 

-Rüzgarın güzün yaprakları savurduğu gibi savruluyorum, bozuk duygularım beni mahvediyor , kaybediyorum , kayboluyorum...

İlk önce karşısında birbirlerini yiyen tilkilere bakar sonra seyircilere , ön taraftan gelen gülüşmeler sinirini bozsa da repliğine devam eder. 

- Yok mu yardıma gelen beni soğuk savruluşlardan kurtarmak isteyen . 

İçindeki sesten kocaman bir kahkahayla karışık bağırtı 

-YOK , der  

Korkuyla sahnenin içinde turlar, endişeli bakışları beynine giden sinirlerle konuşmaya yeltenir . Fakat daha ağzını açamadan seyirciden gelen yumurtayla ne olduğunu şaşırır genç başrol.

-Doğru oyna şu oyunu, der seyirci.

Oyuna dahil olan seyirci diğer seyircileri de fikirlerine alet edince , oyun birden savaş alanına döner. Tüm gücüyle bağırır başrol

-Durun ! der 

-Durun ! ! Burası benim sahnem ,benim oyunum ,benim hayallerim , sizin değil  dahil olmak istediğiniz hayat , ruh benim . Sahip olduğum düşüncelere, oyunlara diyaloglara hatta belki monologlara bile saygı duymak zorundasınız . Kafanıza göre buraya çıkıp söz sahibi olamazsınız ! Tamam benim kafam çok karışık , hangi rolü bazen nasıl oynayacağımı bilemiyorum , karıştırdığım replikler oluyor bazen öğrenmem gereken şeyleri öğrenemiyorum . Soru soramadığım , çekindiğim için beni suçlayamazsınız .Sırf beğendiğim oyunları sevmediniz diye  de beni  karalayamazsınız . Canımı acıtmak için savurduğunuz güz yaprakları benim oyunculuğumdan bir şeyler götürürken , tilkilerimi kovalayamazsınız . Saygı gösterip yeri geldiğinde yanlışlarımı söyleyip uyarabilirsiniz ama yaptığım başarılı işlerin sonunda alkışlamayı da bilmelisiniz . Sanatçının ve oyuncunun en  büyük alıcısı ve destekçisi sizken beni yerden yere vurmanız sizden de güzellikler götürür. Lütfen beni ezmeyin ayaklarınızın altında ,benim sizinle birlikte öğrenmeye ve yükselmeye ihtiyacım var. Durun artık , durun ...

Başarılı bir şekilde oyununu  bitiren genç , sahneden alkışlarla iner . Perde kapanırken uğultular salonu doldururken, gece ve gecenin oyuncuları gencin performansından ne kadar etkilendiklerini ayın ışık gösterisinden belli eder . Genç artık daha umutlu ve gururludur...

                                                                                    SON 

İkramları tepsiye yerleştirip mutfaktan çıktı. Salona girdiğinde Ahsen’i koltuğun üstünde bıraktığı gibi buldu. Arkadaşının sesini duyan Ahsen omzunun üstünden ona baktı.

“Mozaik pasta mı o?” dedi tabaklara bakan Ahsen.

“Evet,” diye onayladı Göksel. Tepsiyi sehpanın üstüne bıraktı. “Babam dün almış.”

“Çok severim,” deyip dudaklarını yaladı. “Her zaman aldığı tatlıcıdan mı almış?”

“Hı hı. Hepimizin favorisi olan yerden.”

“Oley be! Kesesine bereket.”

“Afiyet olsun bebeğim.”

Ahsen hiç beklemeden mozaik pastadan bir çatal yedi. Engin’in uzun yıllardır alışveriş yaptığı tatlıcının tüm tatlıları çok lezzetliydi, özellikle de mozaik pastası herkesin favorisiydi.

“Adamlar efsane yapıyor,” dedi Ahsen dolu ağzıyla. “Acaba çalışan arıyorlar mı? Ben zevkle dükkânda durur ve tüm tatlıları yerim.”

Göksel gülerek, “İlk günden kovulur, üstüne de yediğin tüm tatlıların parasını ödemek zorunda kalırsın,” dedi.

“Tatlılara ne olduğunu sorduğumda, ‘Hangi tatlılar?’ desem bence sıkıntı çıkmaz. Tatlı mı? Hiç haberim yok. Kesinlikle hepsini mideme indirmedim.”

İki dostun kahkahaları salonda yankılandı.

“İşte bu yüzden böyle işlerde çalışmıyorsun,” dedi Göksel. “Dükkânı batırırsın.”

“Batırırım valla. Bu kadar güzel tatlı mı yapılır? Tarifini verseler keşke.”

“Senin karnın aç sanki. Aç mısın? Açsan söyle bak. Evime gelen misafiri aç aç oturtmam, hemen gider dünkü yemekleri ısıtırım.”

Ahsen gülerek, “Sadece mozaik pasta âşığıyım,” dedi. “Karnım tok güzelim. Ahu’yla beraber mükellef bir kahvaltı ettik.”

“Emin misin?”

“Oldukça.”

Bir süre ikisi de konuşmadan tatlıdan yiyip kahveden içtiler.

“Yarın buluşuyorsunuz yani?” dedi Ahsen saniyeler sonra. “Yemeğe çıkıyorsunuz.”

Ahsen başını çevirip yanında oturan Göksel’e baktığında arkadaşının da kendisine baktığını gördü. Birkaç saniye bakışan ikili aynı anda çığlık attı. El ele tutuşup, birbirlerini sarsarken bağırmaya devam ettiler. Uzun zamandır onları bu kadar heyecanlandıran bir olay yaşamamışlardı.

“İlk buluşmanın bu kadar çabuk olacağını beklemiyordum,” dedi Ahsen. “Dördüncü günde teklif etti resmen, üstelik bir akşam yemeği randevusu. Çok romantik.”

“Daha önceki hafta kafeye gittiğimiz akşam annemlere hiç akşam yemeği randevusuna çıkmadığımı söylemiştim,” dedi Göksel o günü hatırlayarak. “Bu kadar kısa sürede bu durumun değişeceğini, üstelik bunun o akşam yüz yüze tanıştığım Gökhan sayesinde olacağı aklımın ucundan bile geçmezdi.”

“Bu hayata aklımıza bile gelmeyecek şeyleri yaşamaya geldik kızım, daha anlayamadın mı?”

“Anladım ama her defasında şaşırıyorum işte.”

Ahsen güldüğünde Göksel de gülümsedi.

“Şu teklif olayını başından anlat,” dedi Ahsen. “Neler konuştunuz? Mesajları açsana.”

“Ya biz mesajları okurken mesaj atarsa ve mesajı saniyesinde görmüş olursam?” dedi Göksel. “Ben de kendimi şu camdan aşağı atarım valla.

“Daha neler! Çalışmıyor mu kızım bu çocuk? Ancak mesai bitiminde yazar.”

“Umarım dediğin gibi olur.”

Sosyal medya hesabına giren Göksel mesajlar sayfasının en üstünde olan Gökhan’la konuşmasını açtı ve ekranı üste kaydırıp dün akşamki mesajlaşmanın başlangıcını buldu. Pazar günü Gökhan, Aras’la olan özel dersinden sonra akşam Göksel’e mesaj atmıştı ve ikili günlerinin nasıl geçtiğine dair kısa bir sohbet etmişti. Gökhan Göksel’in sorusu üzerine Aras’la yaptıklarından, üzerinde çalıştıkları parçalardan ve biraz da çocuğun ailesinden bahsetmişti. Tüm günü ailesiyle evde geçiren Göksel de ailecek kahvaltı ettiklerinden, film izlediklerinden, akşamüstü market alışverişi yaptıklarından bahsetmişti. İkili bir saat kadar sohbet ettikten sonra Gökhan’ın çok yorgun olduğunu, bir duş alıp hemen uyuyacağını söylemesiyle vedalaşmıştı. Pazartesi günüyse, yani dün, Gökhan mesai çıkışı eve geldikten sonra yine ona mesaj atmıştı.

“İşte buradan başlıyor,” dedi dünkü konuşmanın başını bulan Göksel. “Çabuk oku.”

“Okumak benim işim bebeğim,” diyen Ahsen telefonu eline aldı. “Bir edebiyatçı olduğumu hatırlatırım.”

Ahsen mesajları okumaya başladı.

Gökhan Uygur: Selam, nasılsın?

Gök: Selam. İyiyim, senden ne haber?

Gökhan Uygur: İş çıkışı yorgundum ama biraz dinlendim, daha iyiyim şimdi. Ne yapıyorsun, günün nasıl geçti?

Gök: İyi yapmışsın. Yemek yedikten sonra odama çekildim, yaptığım buzlu kahveyi içip sosyal medyada takılıyorum öyle. Gün boyunca evdeydim, bir şeyler izleyip yemek yaptım; her zamanki şeyler. Sende durumlar nasıl?

Gökhan Uygur: Afiyet olsun. Yemeğe ne yaptın? Ben de iş çıkışı direkt eve geldim, yemek sipariş edip yedim, duş alıp gevşedim ve şimdi de koltukta uzanıp seninle konuşuyorum işte. Benim de her zamanki şeyler, bir değişiklik yok

Gök: Sağ ol, sana da afiyet olsun. Tavuk soteyle pilav yaptım, tavuk sotede biraz acemiyim ama bizimkiler beğendi. Gittikçe gelişiyorum

Gökhan Uygur: Çok severim ve senin de gayet güzel yaptığına eminim. Söylediğin gibi yemek yapmak püf noktalarının zamanla öğrenildiği bir şey, kimse annesinin karnından aşçı çıkmıyor

Gök: Orası öyle, ben de öğreniyorum işte

Gökhan Uygur: İyi yapıyorsun, yemek yapmak çok keyifli

Gök: Bence de, özellikle de müzik dinleyerek yapınca. Hem aşçı hem de şarkıcı havasına giriyorum

Gökhan Uygur: Hahaha, hangimiz girmiyoruz ki? Kaşığı da mikrofon olarak kullanıyor musun?

Gök: Yemek yaparken beni izlemeyi nasıl başardın?

Gökhan Uygur: Kahkaham apartmanın tüm katlarından duyulmuş olmalı, muhtemelen komşular deli olduğumu düşünüyor ama uzun bir mesainin ardından gülmek iyi geldi

Aynısını ben de yapıyorum çünkü ve aksini iddia edenler de dahil herkesin aynı şeyi yaptığından eminim

Gök: Ben de öyle. En azından senin sesin güzel, benimkiyse akordu bozuk bir enstrüman gibi

Gökhan Uygur: Kimsenin rahatsız olmadığı bir ortamda şarkı söylemenin hiçbir sakıncası yok bence hatta bir tür terapi olduğuna inanıyorum

Gök: Kesinlikle, inanılmaz iyi hissettiriyor

Gökhan Uygur: Müzik ruhun gıdası ve şifasıdır

Gök: Gerçekten öyle, güzel bir benzetme oldu

Gökhan Uygur: Müzikle geçen 11 senelik geçmişime dayanarak güzel olduğu kadar doğru bir benzetme olduğunu da rahatlıkla söyleyebilirim. Gerçi bu süre enstrüman çalarak geçen yıllarımı kapsıyor, müziğin bendeki yeriyse kendimi bildim bileli apayrı

Gök: Senin de ayrıntıları hayal meyal hatırladığın ama çalan şarkıdan keyif aldığını anımsadığın anıların vardır o zaman. Ben en çok ailecek yaptığımız yolculuklarda arabanın radyosundan yükselen şarkıları büyük bir keyifle dinlediğimi hatırlıyorum, ayrıntılar çok bulanık ama hissettiğim keyif netliğini koruyor

Gökhan Uygur: Benim de benzer anılarım var. Hayatının büyük çoğunluğu yollarda geçmiş biri olarak araba yolculuklarında müzik bana eşlik eden yol arkadaşıma dönüşmüştü. Arabanın arka koltuğunda oturur, yolu izleyerek çalan şarkıları dinler ve hayallere dalardım. Güzel zamanlardı

Gök: Gözümün önünde canlandı şu an o anlar. Gerçekten güzel zamanlardı ve senin de benzer anılara sahip olmana sevindim

Gökhan Uygur: Ortak noktalarımızın giderek artması çok hoş

Gök: Öyle

Gökhan Uygur: Öyle

Ahsen burada durup incecik bir ses çıkardı ve Göksel’e döndü. “Aranızdaki çekim o kadar kuvvetli ve belirgin ki,” dedi samimiyetle. “Bir kitap okuyormuşum gibi hissediyorum.”

“Burada çok utandım,” diye itiraf etti Göksel. Ahsen okurken o da arkadaşına eşlik ediyordu. “Sanki karşımda duruyormuş da gözlerimin içine bakarak gülümsüyormuş gibi hissettim ve kızardım.”

“Çok güzel hisler bunlar. İnsan gençken böyle güzel şeyler hissetmeli, kalbini küt küt attıracak şeyler yaşamalı.”

“Haklısın.”

“Haklıyım tabii. Okumaya devam.”

Gök: İşte günün nasıl geçti?

Gökhan Uygur: Ani bir konu değişimi oldu ama anlatayım: Sabahtan birkaç yeni enstrüman geldi, bu tarz teslimatlar genelde hafta başında oluyor ve ben de enstrümanların bakımlarını yapıyorum, akordunu yapıyorum. Sabahtan da bu işlerle uğraştım, öğleden sonraysa mağaza canlandı ve gelen müşterilerle ilgilendim. Gitar bakmaya gelen iki kişi vardı, onlara birkaç gitar gösterip özelliklerini anlattım hatta seslerini dinlemek istedikleri için gitarları çaldım. Normalde çok bilindik müzikler çalıp müşterilerin gitarın sesini daha iyi anlamalarını sağlarım fakat bugün şov yapasım geldi ve zor parçalar çalıp onları etkilemeyi tercih ettim. Bazı müşteriler yaptığım mesleği hor görüyor, bana tepeden bakıyor ve hadlerini bildirmek zorunda kalıyorum. Bugünküler de ben gitarlardan konuşurken çokbilmiş olduğumu düşünmüş olmalı ki gitarları çalmamı istediler, akıllarınca beni mort edeceklerdi ama ne diyebilirim ki? Ava giderken avlandılar. Yüzlerindeki şok ifadesini hiç unutmayacağım, bense onlara dünyanın en sevimli gülümsemesini gönderdim. Mağazadan ayrılışlarını görmen gerekiyordu, iş arkadaşlarımla dakikalarca güldük

Gök: Sert kayaya çarpmışlar. Çok iyi yapmışsın, mort olmayı hak etmişler. Böyle hadsiz insanlara haddini bildirmek gerekiyor, sen de olabilecek en iyi ve kibar şekilde bildirmişsin. Yüz ifadelerini de mağazadan ayrılmalarını da tahmin edebiliyorum, çok keyif verici

Gökhan Uygur: Bir daha mağazanın önünden bile geçeceklerini düşünmüyorum. Onlara unutulmaz bir ders vermek için sınavlarda gösterdiğim performanstan bile daha iyisini gösterdim

Gök: Seni epey sinir etmiş olmalılar

Gökhan Uygur: Fazlasıyla ettiler ama karşılığını verdiğim için keyfim yerinde. Bu da böyle bir anımdır işte

Gök: Ben de keyiflendim, anlatmakla iyi yaptın

Gökhan Uygur: O zaman arada anlatırım böyle olayları

Gök: Mutlaka anlat, dinlemesi keyifli oluyor

Gökhan Uygur: Hayhay, sen yeter ki iste

Ahsen bu mesajı okuduktan sonra başını çevirip muzip bir ifadeyle Göksel’e baktı ve onunla göz göze gelince ona göz kırptı.

“Hayhay, sen yeter ki iste,” dedi Gökhan’ın mesajını tekrar ederek. “36 senelik birikimimle bu adam tamamdır, diyorum ben; bana aksini söyletemezsiniz.”

Göksel bir kahkaha patlatırken Ahsen de ona katıldı. İki dost bir süre birlikte güldüler.

“Sen gerçekten delisin,” dedi Göksel biraz sonra. “Yorumlarını sonraya sakla. Ödüm kopuyor mesaj atacak diye, çabuk ol.”

“Kötüyü çağırma kızım,” dedi Ahsen. “Okuyorum işte.”

Gök: Çok sık başına geliyor mu böyle olaylar?

Gökhan Uygur: Pek sayılmaz ama hâlâ daha olması gerekenden fazla. Bugünküler gibi beni rencide etmeye çalışanlar daha nadir oluyor fakat ben sanki bir şey bilmiyormuşum da süs olarak orada duruyormuşum gibi davranan kişilerle daha sık karşılaşıyorum. Onlara doğrusunu söylemek istesem de ısrarla aksini iddia edenler oluyor. İnsanlarla uğraşmak çok zor gerçekten ama yapacak bir şey yok

Gök: Bazı insanlar gerçekten çok kaba ve onların seviyesine düşmeden onlarla konuşmaya çalışmak çok güç. Gerçekten zor bir iş yapıyorsun, kolay gelsin

Gökhan Uygur: Teşekkür ederim. Her işte olduğu gibi benimkinde de zorluklar var ama alıştım artık, gerekeni hemen yapıyorum

Gök: Haklısın, her işin kendine göre zorlukları var. Neyse, bunlar can sıkıcı konular ve uzun bir iş gününden sonra bunlardan konuşmak istediğin son şey olmalı

Gökhan Uygur: Günümün nasıl geçtiğinden bahsetmeyi seviyorum, bahsettim de ve dediğin gibi tatsız konulara girmeyelim

Gök: Kesinlikle

Gökhan Uygur: Aslında sana sormak istediğim bir soru var

Gök: Nedir?

Gökhan Uygur: Hafta içi bir akşam müsait misin?

Gök: Herhangi bir gün mü?

Gökhan Uygur: Evet. Eğer müsaitsen birlikte akşam yemeği yiyelim mi?

Gök: Olabilir. Sen hangi günler müsaitsin?

Gökhan Uygur: Salı ve çarşamba müsaitim mesela. Sen?

Gök: Çarşamba ben de müsaitim

Gökhan Uygur: Buluşalım mı?

Gök: Olur, buluşalım

Gökhan Uygur: Kadıköy’de bildiğim güzel bir restoran var, düzgün müşterileri olan sakin bir yer. Keyifli bir sohbet eşliğinde akşam yemeği yemek için son derece uygun. Ne dersin? Kadıköy’e gelebilir misin? İş çıkışımdan sonra orada buluşabiliriz

Gök: Kulağa makul geliyor. Sen işten kaçta çıkıyorsun?

Gökhan Uygur: Akşam yedide mesaim bitiyor. Restoran iş yerime yakın, iskeleye de yakın. Eğer vapurla gelirsen seni karşılayabilirim ve restorana da beraber geçeriz

Gök: Çok iyi olur. Kadıköy’ü pek bilmiyorum, restoranı bulma sorunundan da kurtulmuş olurum

Gökhan Uygur: Bunu tahmin ettiğim için dedim zaten. Seni iskeleden alırım, restorana da beraber geçeriz

Gök: Tamam, bana uyar. Sen yedide hemen işten çıkıyor musun?

Gökhan Uygur: Çarşamba çıkarım, işim olduğunu söylediğimde mağaza sorumlusu müsaade eder. Normalde mağazayı kapatıp öyle çıkıyoruz ama işi olan mesai biter bitmez çıkabiliyor

Gök: Peki, ben de ona göre yola çıkarım

Gökhan Uygur: Tamam. Yemeği ben ısmarlamak istiyorum

Gök: Çok incesin ama Alman usulü yapsak daha iyi olur, diğer türlüsü içime sinmez

Gökhan Uygur: Tamam, sen nasıl istersen öyle olsun. Buluşmaya ben davet ettiğim için ısmarlamak istemiştim ama madem Alman usulü istiyorsun, öyle yaparız

Gök: Çok memnun olurum

Gökhan Uygur: O zaman çarşamba akşamı buluşuyoruz?

Gök: Anlaştık

Gökhan Uygur: Ayrıntıları yine konuşuruz, nasıl olsa önümüzde iki gün var

Gök: Aynen, haberleşiriz yine

Bundan sonra Gökhan yorgun olduğunu söyleyerek uyumaya gidiyordu, ikili vedalaşıyordu ve mesajlaşma da sona eriyordu.

“Ay çok tatlı çocuk.” Ahsen’in ilk tepkisi bu oldu. “Çok kibar konuşuyor ve senin isteklerine de önem veriyor. Alman usulü olsun deyince hemen kabul etmiş. Bu adam gerçekten tamamdır kızım.”

Göksel gülerek, “Deli,” dedi. “Kibar değil mi? Direkt kabul etti, hiç ısrar etmedi.”

“Ben kadına hesap ödetmem, dediğini düşünsene. Korkunç.”

“Saniyesinde engeli basardım.”

“E herhâlde kızım. Hanzolarla işimiz yok.”

“Aynen öyle. Neyse ki Gökhan öyle biri değil.”

“Çok tatlı birine benziyor, ben sevdim. Akşama mesaj atar yine, ayrıntıları konuşursunuz. Ne giymeyi düşünüyorsun peki?”

“Evet, kesin yazacak,” diye onayladı Göksel. “Ne giyeceğime karar veremedim, yardımcı olursun değil mi?”

“Soruyor musun bir de? İlk buluşmanız olacak, restoranda akşam yemeği yiyeceksiniz ve bu da demek oluyor ki şık olman gerek.”

“Elbise mi giyeyim?”

“Olabilir. Hadi kalk, sana güzel bir kombin yapalım.”

Ayaklanan ikili Göksel’in odasına gitti. Bir saati aşkın bir süre boyunca Göksel kıyafetlerini ve ayakkabılarını denedi, ikili Göksel’in nasıl bir saç ve makyaj yapabileceğini düşündü. Yorucu dakikaların ardından Göksel ne giyeceğine, nasıl bir saç ve makyaj yapacağına karar verdi. Akşama doğru Ahsen gitti, evde tek kalan Göksel de salonu toparladıktan sonra yemek yapmak için mutfağa girdi.

Göksel’in ebeveynleri Güzin ve Engin 10 dakika arayla eve döndüler. Saatler 19.36’yı gösterirken aile mutfaktaki yemek masasında toplandı. Yemek için fazla vakti olmayan Göksel hazır çorbayla makarna pişirmişti.

“Artık her gün yemekleri sen yapıyorsun,” diye bir yorumda bulundu babası. “Küçük kızım büyümüş de bize yemek pişiriyor.”

“Siz çalışıyorsunuz, ben de ev işlerini hallediyorum,” dedi Göksel. “Yorgun argın eve dönünce bir de yemekle uğraşmanızı istemem. Hem yemek yapmak çok eğlenceli, bana da uğraş çıkıyor işte.”

“Sağ ol bebeğim,” dedi annesi. “Ellerine sağlık.”

“Afiyet olsun.”

Yemek yerken üçü de gününün nasıl geçtiğini anlattı. Annesiyle babasının anlatacak farklı şeyleri yoktu, bu yüzden Göksel Ahsen’le oturup zaman geçirdiklerinden bahsetti. Ailesi Ahsen’in geleceğini biliyordu hatta yemeğe kalmasını da istemişlerdi fakat Göksel bunu Ahsen’e söyleyince Ahsen, “Başka bir zaman gelirim,” demişti.

“Yarın akşam yemeğini dışarıda yiyeceğim,” dedi Göksel yemeğin sonlarına doğru.

“Öyle mi?” dedi annesi. “Kiminle buluşacaksın?”

“Gökhan’la.”

Engin öksürünce Göksel babasına baktı. Peçetesine uzanıp ağzını silen Engin de kızına döndü.

“Buluşabilirim değil mi?” diye sordu Göksel çekinerek.

“Gelecek zaman ekiyle konuştuğuna göre çoktan karar vermişsiniz,” dedi Engin. “Bizlik bir durum kalmamış.”

“Size her zaman şuraya şununla gidiyorum deyip gittiğim için şimdi de öyle yaptım, yapmasa mıydım?”

“Yok canım, git tabii. Nerede yiyeceksiniz yemeği?”

“Kadıköy’de bir restoranda.”

“Kaçta?”

“Gökhan işten yedide çıkıyor, ondan sonra buluşacağız. İş yeri iskeleye yakınmış, beni alacak ve birlikte restorana gideceğiz.”

“Ne işi? Öğrenci değil miydi bu delikanlı?”

“Öğrenci ama çalışıyor da.”

“Nerede çalışıyormuş?”

“Bir müzik mağazasında satış danışmanlığı yapıyor.”

“İyi, peki. Yarın buluşuyorsunuz yani?”

“Evet, gidebilirim değil mi?”

Göksel destek bulmak için annesine baktı.

“Gidebilirsin tabii,” dedi Güzin gülümseyerek. “Bize arada durum güncellemesi vermeyi unutma lütfen. Buluştuk, restorana geldik, çıktık, yoldayım gibi mesajlarla bizi haberdar et.”

“Ederim elbette,” dedi Göksel.

“Eğer hoşuna gitmeyen bir durum olursa,” dedi babası. “Restoranın tuvaletine gidip bizi ara. Çocuğu daha önce görmüş olabilirsin, mesajlaşırken anlaşıyor da olabilirsiniz ama yüz yüze her şey çok farklı olabilir. Günümüzü sen de bizim gibi biliyorsun bebeğim, dışarıda nasıl insanlar olduğunu da. Sana şimdi burada kıyamet senaryoları sıralamayacağım ama her an her şey olabilir; bu yüzden eğer bir şey seni rahatsız ederse, bu sadece bir his bile olabilir, hemen bizi ara ve biz seni almaya gelene kadar tuvaletten ayrılma olur mu? Telefonun da lütfen seslide olsun.”

“Farkındayım,” dedi Göksel başını sallayarak. “Dikkatli olacağım, sizi de merakta bırakmayacağımdan emin olabilirsiniz. Dediğin gibi bir şeyler ters giderse de hemen ararım.”

“İşler ters giderse kendini yalnız ve çaresiz hissetme,” diye ekledi annesi. “Biz buradayız.”

“Siz varken kendimi hiç yalnız ve çaresiz hissetmiyorum ve yanımda olduğunuzu biliyorum, teşekkür ederim.”

“Elbette yanındayız,” dedi babası. “Benim küçük kızım genç bir kadın olmuş da randevuya çıkıyor. Bu akşam bu gerçekle yüzleşeceğim.”

“Bu gerçekle yüzleşen tek sen değilsin,” dedi Göksel. “Ama her dönemin tadını çıkarmaya çalışıyorum.”

“Çıkar elbette. Gençlik avcuna doldurduğun bir su gibi, sen onu içmeye çalışırken o parmaklarının arasından akıp gidiyor. Son damlası da akıp gidene kadar her damlasının tadını çıkar.”

“Güzel bir benzetme oldu. Aklımda tutacağım.”

Yemekten sonra odasına çekilen Göksel, beş dakika önce Gökhan’ın kendisine mesaj attığını gördü. Saat 20.11’di, genç adam işten evine dönmüş olmalıydı.

Selam, ne yapıyorsun?

Onun gönderdiği mesaja dokunup konuşma sayfasını açtı.

Selam, akşam yemeğini yiyip odama çekildim; sen ne yapıyorsun?

Cevabı üç dakika içinde geldi.

Afiyet olsun, ben de kendime yorgunluk kahvesi yapıp koltuğa uzandım

Göksel düşüncesinde haklıydı: Gökhan evine dönmüştü.

Teşekkür ederim, sana da afiyet olsun

Mesajı anında görüldü.

Teşekkürler. Günün nasıl geçti, neler yaptın?

Günü onun hakkında konuşup yarınki buluşmaya hazırlanmakla geçmişti fakat ona elbette böyle söylemedi.

Arkadaşımla görüştüm, onun dışında her zamanki gibiydi. Sen neler yaptın?

Gökhan’dan da benzer bir cevap geldi.

İşteydim, benim de her zamanki gibiydi. Yarın nasıl yapalım?

Göksel kalbinin heyecanla çarpmaya başladığını hissetti. Gerçekten buluşuyorlardı.

Altıya doğru evden çıkıp otobüsle Eminönü’ne geçerim, oradan da Kadıköy vapuruna binip karşıya geçerim. 35 geçe vapur kalkıyor sanırım, 20 dakikaya Kadıköy’e varır. 19.05 gibi inerim, sen beş dakikaya iskeleye gelir misin? Duruma göre bir sonraki vapura da binebilirim

Mesajı ona gönderdiğinde Gökhan anında gördü ve yarım dakika sonra cevap verdi.

Gelirim, sen 35 geçe vapuruna bin. İskelede seni karşılarım, sonra da restorana geçeriz. Dediğim gibi iskeleye yakın, 10 dakikalık yürüme mesafesinde ama yürümek istemezsen Martı gibi bir araçla da gidebiliriz

Gökhan’ın onun yürümek istemeyeceğini düşünüp alternatifler bulması hoşuna gitti. Genç adam yine düşünceliliğini konuşturuyordu.

Yürümekten hoşlanırım, sohbet ederek yürürüz. Bu arada restoranın adı ne?

Gökhan ona restoranın adını yazınca haritadan baktı. Kadıköy’ün merkezinde olan restoran fotoğraflardan gördüğü kadarıyla çok büyük bir yer değildi, mütevazı bir yere benziyordu.

Dediğin gibi iskeleye uzak değil, yürürüz

Gökhan ona hızlıca cevap verdi.

Tamamdır. Yarın da haberleşiriz zaten, çıkarken yazarsın

Göksel sonraki mesajını biraz çekinerek yazdı.

İstersen birbirimizin numarasını alalım, o şekilde daha kolay haberleşiriz

Mesajını göndermeden önce derin bir nefes aldı. Bunu yapmaya kesinlikle ihtiyacı vardı.

Ben de aynı şeyi düşünüyordum ama önce sen yazdın

Bu ilk mesajdan sonra gelen ikinci mesajda Gökhan’ın cep numarası yazıyordu. Göksel numaranın üstüne tıklayıp arama sayfasını açtı ve numarayı rehberine “Gökhan” diye kaydetti. O esnada Gökhan’dan yeni bir mesaj geldi.

Bana mesaj atarsan ben de seninkini kaydederim

Bildirim penceresinden mesajı okuduktan sonra ona nereden ve nasıl bir mesaj atabileceğini düşünmeye başladı. En sonunda SMS atmaya karar verdi ve seçtiği emojiyi Gökhan’ın numarasına gönderdi.

Gönderdiği emoji güneşin önünde bir bulutun olduğu emojiydi.

Sadece saniyeler sonra Gökhan da ona SMS gönderdi. Genç adamın gönderdiği mesajda da iki tane emoji vardı.

Yıldız ve Ay emojisi.

Göksel’in yüzüne oldukça geniş bir gülümseme yayıldığında dudakları aralandı ve üst dişleri göründü. Kendi kendine kıkırdadıktan sonra sosyal medya hesabındaki konuşmalarına girdi.

Kaydettin sanırım

Gökhan birkaç saniye içinde mesajı gördü ve onu cevapladı.

Kaydettim. Son derece yaratıcı bir emoji tercihi olduğunu da söylemeliyim, Gök

Güldü.

Ben de seninkilerin de öyle olduğunu belirtmeliyim, Gök

Gökhan’ın da güldüğünü hissetti.

Sana ayak uydurdum. Yarın sen evden çıkarken yazarsın, işte olduğum için hemen göremeyebilirim fakat sen beni haberdar et. Vapura bindiğinde de yaz, ben de ona göre işten çıkıp seni karşılamaya gelirim, olur mu?

Ona çabucak cevap verdi.

Tabii ki haber veririm, merak etme. Sen de işten çıktığında haber verirsin

Yirmi dört saatten daha az bir süre sonra karşı karşıya geleceklerdi. Çok az kalmıştı.

Tamamdır, yarın yine haberleşiriz. Ben şimdi ev işlerini halledeyim, yarın müsait olamayacağım malum; aradan çıksın. Sen evden çıkarken yazarsın

Bu akşam uzun uzun sohbet etmeyeceklerine sevindi. Yarın yüz yüze geldiklerinde konuşacak konularının kalmasını istiyordu, suspus oturmaktan ve randevunun kötü geçmesinden korkuyordu. Mesajlaşırken sohbetleri çok keyifliydi, yüz yüze de aynı şekilde olmasını umdu.

Anlaştık. Sana kolay gelsin, yarın görüşmek üzere

Cevabı birkaç saniye içinde geldi.

Teşekkür ederim. Görüşürüz Gök, iyi akşamlar

Ona, “Sana da iyi akşamlar” yazdıktan sonra konuşma sayfasından ayrıldı. Kalbi küt küt atıyordu. Komodinin üstündeki matarasından biraz su içtikten sonra yatağa uzandı.

Yarın büyük gündü.

***

Ertesi sabah erkenden kalkan Gökhan ilk iş olarak tıraş oldu. Birazcık uzayan kılları kirli sakal gibi görünüyor, ona karizmatik bir hava katıyordu fakat genç adam sakalı hâlâ kendisine yakıştırmıyordu ve akşam da Göksel’le buluşacağı için, üstelik ilk defa, sakallarını ve bıyıklarını güzelce tıraş etti. Gece de oldukça sıcaktı, üstü çıplak ve cam açık uyumasına rağmen terlemişti; kötü koktuğunu hissederek dün akşam duş almış olmasına rağmen tekrardan aldı ve tüm vücudunu iyice keseledi. Duştan çıktıktan sonra deodorantıyla resmen ikinci bir duş aldı, tıraş losyonunu yanaklarına dairesel hareketlerle sürüp masaj yaptı; sadece önemli günlerde sürdüğü nemlendiricisini de yine yüzüne ve boynuna sürdü. En son bir şey için bu kadar hazırlandığı gün neye hazırlandığını ve ne zaman hazırlandığını hatırlayamayacağı kadar eskiydi.

Sol göğüs hizasında kısa bir cümlenin yazdığı beyaz tişörtüyle açık mavi renk kot pantolonunu giydi. Dün akşam dolabının önünde geçirdiği bir buçuk saatin sonunda bu ikiliyi giymeye karar vermişti. Evden çıkmadan önce açık gri renkli omuz çantasına diş fırçasıyla macununu, deodorant ve parfümünü, naneli şekerini ve tarağını koyup cüzdanında yeteri kadar nakit olduğundan ve maaş kartının da içinde olduğundan emin oldu. İşten çıkıp Göksel’in yanına gitmeden önce takacağı yüzüklerini de çantasının ön gözüne attı. İş yerinde sadece küpeleriyle burun piercingini takabiliyordu. Yüzük ve bileklik gibi takılar enstrümanlara zarar verebileceğinden onların takılması yasaktı.

Hazırlanma süreci uzun sürdüğü için evden geç çıkan genç adam şanslıydı ki bu sabah trafik çok yoğun değildi ve işe zamanında varabildi. Akşam biraz erken çıkacağı için sabahtan da geç kalması hoş olmazdı ama tam vaktinde mağazanın kapısından girdi.

Gökhan mağazada çalışırken hemen karşı yakadaki Göksel de öğlene doğru uyandı, kahvaltısını edip duşa girdi ve nadiren yaptığı bir şeyi yaparak köpükle saçlarını şekillendirerek dalgalarını belirginleştirdi. Deniz dalgasını andıran sarı saçları omuzlarından göğüslerine kadar uzanıyordu. Saçlarını büyük oranda makineyle kuruttuktan sonra tamamen kuruması için kendi hâline bıraktı. Saçları kururken video izleyip bir yandan da oje sürdü. Saat beş olduğunda dün Ahsen’le beraber seçtiği mavi elbisesini giydi. İnce askılı mavi elbisenin üstünde minik beyaz çiçek desenleri vardı, bel kısmı vücuda tam oturuyordu ve etek kısmı da çok hafif boldu. Dizlerinin bir karış üstünde biten bu elbisesini genç kadın seviyordu ve bugün için de iyi bir seçim olduğunu düşünüyordu. Takı olarak gümüş halka küpelerini ve yine gümüş güneş kolyesini taktı. Dünden sonra bu kolye çok daha anlamlı geliyordu.

Makyajını her zamanki gibi sade ve günlük tuttu. Göz altlarını kapatıcıyla kapatıp maskarasını sürdü, dudaklarına ve yanaklarına da pembe tonlarındaki rujunu sürdü. Parfümünün kokusu kalıcıydı ve kolay uçmuyordu, bu yüzden Gökhan’ı kokusuyla boğmamak adına birkaç fıs sıkmakla yetindi. Her zamanki gibi boynuna, gerdanına ve el bileklerine sıktı.

Beyaz baget çantasına cüzdanını, naneli şekerini, ıslak mendilini, kulaklık kutusunu ve daha sonra tazelemek için rujunu koydu. Kulaklıklarını takıp telefonunu eline aldıktan sonra aynasının karşısına geçti ve bir fotoğraf çekip Ahsen’e gönderdi.

Ben çıkıyorum, şans dile

Bir şey unutmadığından emin olduktan sonra odasından çıktı. Kalbi hızla çarpıyordu, evin kapısının önünde durup elini kalbinin üstüne koydu. “Sen de bir dur be!” diye söylendi. “Sabahtan beri küt küt atmaktan yorulmadın mı?”

Derin bir nefes alıp birkaç saniye nefesini tuttu ve yavaşça verdi. Bunu üç kez tekrarladıktan sonra telefonunun ekranını açıp bu sefer Gökhan’a mesaj attı. Bunun için sosyal medyayı değil de mesajlaşma uygulamasını tercih etti.

Merhaba. Ben şimdi evden çıkıyorum, haberin olsun. Vapura binerken de yazarım

Mesajı iki tik olduğunda genç adamın internetinin açık olmasına sevindi. Mesajı hemen göremeyebilirdi ama iletildiğini bilmek rahatlattı.

Tam kapıyı açacağı sırada Ahsen’den cevap geldi.

Göz kamaştırıyorsun resmen, Gökhan’ı büyüleyeceksin. Bol şans bebeğim, umarım çok keyifli geçer

Ahsen’in tatlı sözlerinin gerginliğini biraz da olsa azalttığını hissetti.

Teşekkür ederim güzelim, iyi enerjilerini eksik etme

Ahsen ona hemen cevap yazdı.

O iş bende bebek. Seni seviyorum

Gülümseyerek, “Ben de seni” yazıp sarı kalp emojisi koyduktan sonra mesajı gönderdi. Beyaz bez ayakkabılarını giyip evden çıktı. Elbisesi ve çantasıyla şıklığı yakalarken ayakkabılarıyla da spor görüntüsünü korudu. Gökhan’ın ne giyeceğini bilmiyordu ama kafede ve sosyal medya hesabından gördüğü kadarıyla genelde spor tarzda giyiniyordu, bu akşam için de spor görüntüsünü koruyacak bir şıklığı olacağını düşünerek kendisi de öyle giyindi.

Otobüs durağına müzik dinleyerek yürüdü, otobüsle iskeleye gidene kadar da müzik dinledi. Otobüs kalabalıktı ama neyse ki klimaları açıktı ve sıcaktan terlemeden iskeleye ulaşmayı başardı. Eminönü deli gibi kalabalıktı, kendisini insan selinin arasında bulan Göksel kalabalıkla beraber yürüdü. Hemen sağında Japon turistler yürüyordu, yaşlı kadınla göz göze geldiğinde ona tebessüm etti ve kadın da kendisine aynı şekilde karşılık verdi.

Bildirim geldiğinde bakışlarını anında telefonuna çevirdi ve beklediği kişinin mesaj attığını gördü.

Selam

Dün dediğim gibi yoğunluktan ancak şimdi bakabiliyorum telefona. Ne yaptın, iskeleye vardın mı?

Bu kalabalık arasında yürürken mesaj yazması çok zor olduğu için cevap yazmayı iskeleye varana kadar etkiledi. Kısa sürede iskeleye ulaşıp turnikeden geçti. Vapurun kalkmasına daha yedi dakika vardı, vapur henüz iskelede de değildi; genç kadın da bekleyen insanların arasına geçti ve Gökhan’la olan konuşmasını açtı.

Evet, vardım. Vapur yedi dakika sonra kalkacak, bekliyorum şu an

Vapur bir dakika sonra iskeleye yanaştı, içindeki yolcuların tamamı indikten sonra kapılar açıldı ve Göksel’le beraber bekleyen yolcular vapura bindi. O esnada Gökhan genç kadına cevap verdi. Göksel de dışarıda boş bir yere oturduktan sonra onun mesajına baktı.

Tamam, hareket edince de yaz

Ben de son işlerimi halledip çıkacağım. Sen Kadıköy’e vardığında ben de iskelede olurum diye düşünüyorum

Göksel gergin bir nefes aldı. Taş çatlasa yirmi beş dakika sonra yan yanaydılar.

Yazarım, sen de çıkınca yaz

Kalkış saati gelen vapur yavaşça iskeleden ayrılıp yola koyuldu. Göksel dalgaların sesini de duymak için müziğin sesini biraz kıstı, rüzgârın yüzünün önünde uçuşturduğu saçının ön tutamlarını kulaklarının arkasına sıkıştırdı ve mavi gözlerini İstanbul manzarasına odaklayıp şehri izlemeye başladı. Vapur yolculuğu yapmayı çok seviyordu, son vapur yolculuğunun üstünden de uzun zaman geçtiği için yolculuğun keyfini çıkardı. Yolculuğun ilk yarısında uzaklaştığı Avrupa Yakası’nı seyretti, ikinci yarısında da yaklaştığı Anadolu Yakası’nı izledi. Vapur limandaki devasa yük gemilerinin yanından usulca geçip Kadıköy İskelesi’ne yaklaşırken Göksel’in kalp atışları da hızlandı. Bakışlarını yaklaştıkları iskeleden alıp telefonuna çevirdi. Gökhan’dan hâlâ bir cevap yoktu. Ona iş yerinden ayrıldığı zaman mesaj atmasını söylemişti fakat aradan geçen dakikalar boyunca Gökhan’ın sesi sedası çıkmamıştı. Göksel onun iş yerinden çıkıp iskeleye doğru yola koyulduğunu umdu.

Vapurun hızını iyice düşürüp iskeleye yanaştığı esnada Gökhan Göksel’e mesaj attı.

Kıyıdayım. Yanaşan vapur seninki olmalı

Bu mesajı okuyan Göksel başını kaldırıp kıyıya baktı. Büyük bir kalabalık vapura binmek için iskelede bekliyordu, iskele binasının arkasındaki sahil yolu da her zamanki gibi kalabalıktı. Bu kalabalıkta Gökhan’ı görmesinin imkânı yoktu.

Tam olarak neredesin?

Vapur durduğunda insanlar çıkışa doğru yürümeye başladı, Göksel de ayağa kalkıp onların peşinden ilerledi. Bu sırada kulaklıklarını çıkarıp kutusuna koydu. Merdivenlerden alt kata inip vapurdan sırayla inen kalabalığın arkasına geçtiğinde telefonunun ön kamerasını açıp yüzüne bakma fırsatını buldu. Makyajı olduğu gibi duruyordu, saçlarının ön tutamlarını kulak arkasından çıkarıp düzeltti.

İyi görünüyordu.

Ayağı iskeleye basmıştı ki Gökhan ona cevap verdi. Genç kadın mesaja bakmak için kalabalığın arasından sıyrılmayı bekledi. İskele binasının çıkış tarafında yürürken kalabalık biraz da olsa azaldı, Göksel de onun mesajına bakabildi.

İskele binasının hemen önündeyim

Genç kadın sırtını dikleştirip derin bir nefes aldı. Gökhan’la aralarında sadece birkaç metre olmalıydı. Kendisine rahat olması gerektiğini hatırlatarak çıkışa yürüdü. Önünde yürüyen kalabalık farklı yönlere dağıldığında onların ilerisinde duran Gökhan’ı gördü. Mavi bir kotla beyaz tişört giyen genç adam iskele binasının üç metre kadar ilerisinde ellerini önünde birleştirmiş bekliyordu. Kahverengi saçlarını sola doğru tarayarak özenle şekillendirmişti, tıraşlı yüzü pürüzsüzdü ve sağlıkla ışıldıyordu, kavisli kaşlarının altındaki kahverengi gözleri merakla iskeleden çıkanları inceliyordu. Bir saniye sonra o da Göksel’i fark etti ve hoş bir gülümseme ifadesine yayıldı.

Birbirlerine yürüyen gençler ortada buluştular.

“Merhaba,” dedi Gökhan gülümsemeye devam ederken. “Hoş geldin.”

“Merhaba,” diye karşılık verdi Göksel. Genç kadın da gülümsüyordu. “Hoş buldum. Çok bekletmedim umarım.”

“Hayır, ben de az önce geldim.”

Gökhan elini Göksel’e uzattığında Göksel onun elini tuttu. Genç adamın marjinal yüzükleri yine parmaklarını süslüyordu. Göksel bir anlığına yüzüklere baktığı sırada Gökhan’ın kendisine yaklaştığını fark ederek irkildi. Genç adam yüzünü onun yüzüne yaklaştırdığında sol yanağını çevirdi ve Gökhan’ın yanağının kendi yanağına değmesine izin verdi. Genç adamın boynundan ferah bir parfüm kokusu yükseliyordu, bu hoş kokuyu çabucak içine çekti. Aynı saniyelerde Gökhan da ondan yükselen çiçeksi parfüm kokusunu duymuştu ve tıpkı genç kadının yaptığı gibi o da parfüm kokusunu içine çekti.

“Nasılsın?” diye sordu Gökhan geri çekildiğinde.

“İyiyim, sen nasılsın?”

“Seni gördüm daha iyi oldum diyeyim,” dedi içtenlikle. “Yolculuğun nasıl geçti?”

“Keyifliydi. Müzik dinleyerek manzarayı izlemek, esintiyi yüzümde hissetmek iyi geldi. Vapura binmeyeli uzun zaman olmuştu.”

“Vapur yolculuklarının keyifli olduğu bir gerçek.”

“Öyle. Sen ne yaptın?”

“Mağazadaki son işlerimi halledip üstümü değiştirdim ve seni karşılamaya geldim. Tam zamanında yetiştim.”

“Evet, öyle oldu.”

Bir an sustular.

“Çok güzel görünüyorsun,” dedi Gökhan biraz sonra. “Elbise yakışmış.”

Mavi Gökhan’ın en sevdiği renkti ve ilk buluşmalarında Göksel’i maviler içinde karşısında bulmak onun çok hoşuna gitmişti. Genç kadının üstüne giydiği açık mavi elbisenin tonu beyaz tenine çok yakışmıştı ve gök mavisi rengindeki gözlerini ortaya çıkarmıştı. Gökhan onun gözlerini ilk kez gün ışığında görüyordu ve bu masmavi gözlerin büyüleyici güzelliğine ilk kez şahitlik ediyordu.

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel utangaçça gülümseyerek. “Çok incesin. Sen de iyi görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim. Senin kadar şık olamadım, elbise giyeceğini söyleseydin ben de ona göre bir şeyler bulurdum.”

“Bence gayet iyi görünüyorsun.”

“Peki, sen öyle diyorsan öyleyimdir. Gidelim mi?”

“Gidelim,” diye onayladı Göksel. “Ne taraftan?”

“Beni takip et.”

İkili yan yana sahil boyunca yürümeye başladı. İş çıkışı olduğu için etraf kalabalıktı. Bu kalabalıkta Gökhan’ı kaybetmek istemeyen Göksel genç adama yaklaştı, bunu fark eden Gökhan’sa gülümsedi.

“İş yerin nerede?” diye sordu Göksel.

“İçeride,” dedi Gökhan ileriyi işaret ederek. “Şu labirentin içinde bir yerde.”

“Yakınmış.”

“Söylemiştim.”

“Evin de bu taraflarda mı?”

“Hayır, Merdivenköy’de oturuyorum. Daha içeride, Göztepe’ye yakın.”

“Orası uzakmış.”

“Evet ama seviyorum, güzel yer.”

“Hiç bulunmadım.”

“Normal. Yaşamadığın sürece yolunun düşeceği bir yer değil.”

Sahil yolundan içeri giren gençler caddede yürümeye devam ederken Göksel’in telefonu çalmaya başladı.

“Affedersin,” dedi telefonunu çantasından çıkarırken. Gökhan ona anlayışla baktığında aramayı yanıtladı. Arayan annesiydi. “Efendim?”

“Ne yaptın güzelim?” dedi telefonun ucundaki Güzin.

“Kadıköy’deyim,” diye cevap verdi Göksel. “Restorana gidiyoruz şimdi.”

“Seni iskelede karşıladı değil mi?”

“Evet.”

“Her şey yolunda mı?”

“Evet, merak etme. Sen ne yapıyorsun?”

“Eve geldim şimdi de seni bir arayayım dedim.”

“Babam da geldi mi?”

“Hayır, henüz gelmedi.”

“Tamam. O zaman ben kapatayım şimdi.”

“Arada mesaj yazarak durum güncellemesi yap, aklımız sende kalmasın.”

“Yaparım. Öpüyorum seni, görüşürüz.”

“Görüşürüz bebeğim, kendine dikkat et. Ha unutmadan iyi eğlenceler.”

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel gülerek. “Görüşürüz.”

Genç kadın aramayı sonlandırıp telefonunu yeniden çantasına koydu. Gökhan ona yan gözle bakıp tekrardan önüne döndü. Birkaç dakika boyunca hiç konuşmadan yürüdüler. Göksel genelde etrafı inceleyip arada Gökhan’a kaçamak bakışlar attı, yere bakarak yürüyen Gökhan da Göksel’e kıyasla genç kadına daha çok baktı. Güneşin parlak ışıkları altında saçları altın gibi parlayan Göksel’den gözlerini alması sandığından daha zordu.

“Karşıya geçeceğiz,” dedi Gökhan. “Bu caddenin sonunda.”

Yolun karşısına geçen ikili cadde boyunca yürümeye devam ettiler. Şimdi yerleri değişmişti; Göksel solda, Gökhan da sağdaydı.

“Bu tarafa hiç gelmedim sanırım,” dedi Göksel. “Güzel yerlermiş.”

“Kadıköy’de gidecek çok yer var,” dedi Gökhan ona bakarak. “Bugün bir tanesini daha aradan çıkarıyorsun.”

“Sayende.”

“Kadıköy’e geldiğinde nerelerde takılıyorsun genelde?”

“Çoğunlukla Caferağa, Moda ve Caddebostan’da zaman geçiriyorum. Çoğu kişi gibi.”

“Moda çok güzel.”

“Bence de, Kadıköy’de en sevdiğim yerlerden biri.”

“Bir ortak noktamız daha varmış,” dedi Gökhan anlamlı bir bakışla. “Bir gün oraya da gideriz belki.”

“Neden olmasın?” dedi Göksel. “Sahilde oturup bir şeyler yiyip içer, sohbet ederiz.”

Gökhan daha ilk buluşmanın ilk dakikalarından geleceğe yönelik bir plan yaptığı için bunu çekinerek söylemişti fakat Göksel’in verdiği bu cevap onu hem rahatlattı hem de sevindirdi. Bu plana olumlu baktığına göre kendisi hakkında da olumlu izlenimleri vardı. En azından o böyle umdu çünkü kendisi Göksel hakkında son derece olumlu izlenimlere sahipti.

“Moda da bunun için biçilmiş kaftan, özellikle de yaz akşamlarında.”

“Biliyorum.”

Az önceki sessizliğin yarattığı gerginlik kırılmıştı ve iki genç de yolun kalanını daha rahat yürüdü.

“İşte geldik,” dedi Gökhan dış cephesi siyah ve beyaz boyalı restoranın önüne vardıklarında. “Burası. Hadi girelim.”

Göksel restoranın tasarımını beğendiğini gösteren bir ifade takınarak girişine ilerledi. Gökhan durup ona öncelik verdiğinde genç adama bir gülümseme yollayarak restoranın kapısından içeri girdi. Restoran tıpkı fotoğraflarda gördüğü gibiydi: Orta büyüklükteki restoran açık renklerle döşenmişti, masaların arasında garsonların rahatça hareket edebileceği kadar mesafe vardı, içerisi çok güzel aydınlatılmıştı ve çeşitli köşelere koyulan aynalarla içeriye daha geniş illüzyonu verilmişti.

“Hoş geldiniz,” dedi onları karşılayan bir garson.

“Hoş bulduk,” dedi Gökhan. “Bu sabah arayıp Gökhan Uygur adına bir rezervasyon yaptırmıştım.”

Genç garson elindeki kâğıda göz gezdirdikten sonra cam kenarındaki üçüncü masayı işaret etti. “Böyle buyurun,” dedi. “Ben de menülerinizi getireyim.”

“Teşekkür ederiz.”

Göksel önde, Gökhan arkada cam kenarındaki masaya ilerlediler. Masada dört sandalye vardı, cam kenarındaki sandalyelere karşılıklı oturdular. Göksel eteğini düzelttikten sonra çantasını çıkarıp yan sandalyeye bıraktı.

“Cici bir yere benziyor,” diye bir yorumda bulundu. “Mütevazı bir havası var.”

“Öyle,” dedi Gökhan restorana kısa bir bakış atarak. “Seviyorum burayı.”

Garson masaya gelip elindeki iki menüyü gençlerin önüne bıraktığında ikisi de menüyü açıp incelemeye başladı. Bu kadar çok seçenek olmasını beklemeyen Göksel şaşırarak sayfaları çevirdi. Ne yiyebileceğine dair en ufak bir fikri bile yoktu, Gökhan’dan tavsiye istemeye karar verdi.

“Tavsiye edebileceğin bir yemek var mı?” diye sordu.

Gökhan menüden başını kaldırıp ona baktı. “Burada yediğim her şeyden memnun kaldım,” dedi. “Ama favorim biftekleri. Izgarada pişiriyorlar, yanında da pilav ve salatayla servis ediyorlar. Tek kelimeyle enfes.”

Göksel onun dediği yemeği buldu. Yanına iştah kabartan bir görsel koymuşlardı.

“Görseldeki kadar lezzetli,” diye ekledi Gökhan. “Biftek seviyorsan deneyebilirsin.”

“Severim,” deyip ona baktı Göksel. “Senin önerine güvenip biftek sipariş edeceğim.”

“Pişman olmayacağının garantisini veriyorum. Ben de tavuk sote söyleyeceğim, sen geçen gün yaptığını söylediğinden beri canım çekiyor.”

Göksel şaşırarak, “Canının bu kadar çekeceğini bilseydim söylemezdim,” dedi. “Kötü hissettim bak şimdi.”

“Daha ilk andan seni kötü hissettirdiğimi söylersen asıl ben kötü hissederim Gök.”

“Tamam, lafımı geri alıyorum. Ben biftek söyleyeyim, sen de tavuk sote söyle ve afiyetle yiyelim.”

“İşte bu çok daha güzel bir cümle.”

Garsona siparişlerini verdiler, içecek olarak da sadece su istediler.

“Günün nasıldı?” diye sordu Gökhan. “Neler yaptın?”

“Öğlene kadar uyudum,” diye söze girdi Göksel. “Bu sıralar gece geç saatlere kadar bir şeyler izleyip okuduğum için güne de geç başlıyorum. Kendime güzel bir kahvaltı hazırlayıp karnımı doyurdum, sonra da hazırlanmaya başladım ve işte buradayım. Benimki bu kadar, anlatacak kayda değer şeyler yok. Senin günün nasıldı?”

“Ben de tüm gün işteydim,” dedi Gökhan omuz silkerek. “Müşterilerle ilgilen, enstrümanları gösterip bilgi ver, onları uğurla, enstrümanları yerleştir ve etrafı toparla döngüsü devam etti. Bugün sakindi neyse ki, çok yorulmadım.”

“Seviyor musun işini? Bir yandan okula devam edip bir yandan da çalışmak zor oluyordur.”

“İşimin müzikle iç içe olmasını seviyorum,” diye cevap verdi Gökhan. “Eğer bir müzik mağazasında çalışmasaydım bu işi tiksinerek yapardım muhtemelen ama danışmanlığını yaptığım şey enstrümanlar olduğu için keyif alıyorum. Hem okumak hem de çalışmak elbette zor fakat geçinmek için tek çarem bu. Herkes gibi karşılamak zorunda olduğum bir ton gider var ve hepsini tek başıma karşılıyorum.”

Göksel kaşlarını kaldırdı. Aklından geçen bir sürü düşünce ve dilinin ucuna kadar gelen sorular vardı fakat bunları sormanın haddi olmadığına inandığı için hiçbirini dile getirmedi.

“Üstelik İstanbul gibi yerde,” diye cevap verdi. “Her şey diğer şehirlere oranla birkaç kat daha pahalı.”

“Ne yazık ki ama şikâyet etmiyorum. Kimse olmak istediği yere elini kolunu sağlayarak ulaşamıyor, oraya kazık çakıp duramıyor da; o yere ulaşmak da o yerde kalabilmek de zor ve ben bunu başardığımı düşünüyorum.”

“Şu an burada olduğuna göre başarmışsın demektir ve bu gurur duyulacak bir şey.”

Gökhan başını yere eğip gülümsediğinde Göksel bu gülümsemedeki hüznü fark etti.

“Teşekkür ederim Gök,” dedi yeniden onun mavi gözlerine bakarak.

Onlarla ilgilenen garson elinde bir şişe su ve iki bardakla masaya geldi. Elindekileri ikisinin oturmadığı tarafa bıraktı.

“Başka bir isteğiniz var mı?” diye sordu.

Gökhan Göksel’e baktığında genç kadın başını iki yana salladı.

“Şimdilik yok,” dedi Gökhan garsona. “Teşekkür ederiz.”

İkili masada yeniden yalnız kaldığında Göksel su şişesine uzandı. Gökhan’a sorup onun da istediğini duyunca iki bardağa da su doldurdu. Gökhan sağ eliyle bardağa uzandığı esnada Göksel onun bileğindeki dövmeyi net olarak görebildi. Dövmede Latince olduğunu düşündüğü bir cümle yazıyordu.

“Dövmen çok güzel,” dedi genç adamın gözlerine bakarak. “Anlamı ne?”

Gökhan sudan küçük bir yudum içip bardağı masaya bıraktıktan sonra elini kaldırıp dövmeyi ikisinin de görebileceği şekilde tuttu. “Müzik ruhun gıdasıdır yazıyor,” diye açıkladı. “Latince.”

Göksel kaşlarını memnun bir ifadeyle kaldırdı. “Vay,” dedi sesli harfi biraz uzatarak. “Gerçekten çok güzelmiş, güzel düşünmüşsün.”

“Teşekkür ederim. Ben de seviyorum, anlamı çok büyük.”

“Tahmin edebiliyorum,” dedikten sonra onun sol pazısındaki dövmeyi işaret etti. “Bu dövmenin de tasarımını çok beğendim. Fikir sana mı ait?”

Gökhan sol pazısındaki dövmesine bakarken gülümsedi. “Dövme sanatçısı arkadaşıma gitar dövmesi yaptırmak istediğimi söyledim,” dedi o günü hatırlayarak. “Benim aklımda sade bir dövme fikri vardı fakat arkadaşım gitarın etrafına nota portresi çizme fikrini öne sürdü. Fikri beğendim, onun çizdiği tasarımı gördüğümde de hemen ertesi gün soluğu stüdyosunda aldım ve bu dövmeyi yaptırdım. Fikir de tasarım da arkadaşıma ait.”

“İşinde iyi bir dövme sanatçısına benziyor. Çizimleri çok güzel, tasarım fikirleri de yaratıcıymış.”

“Öyledir. Tüm dövmelerimi ona yaptırdım, bundan sonrakileri de ona yaptırmayı düşünüyorum.”

“Boynunda,” dedi Göksel eliyle kendi boynuna dokunarak. “Orada da bir dövme olduğunu fark ettim.”

Gökhan başını sola çevirirken parmaklarıyla da dövmesine dokundu. Dövmesinin nerede olduğunu aramadı, parmakları direkt olarak dövmeyi buldu. Kulağının hemen altında küçük bir sol anahtarı vardı, oldukça sadeydi ve zarif görünüyordu.

“Boynunun sol tarafında bir sol anahtarı,” diye konuştu Göksel. “Ayrıca şah damarının yanında. Hayati bir bölgede tüm hayatını temsil eden bir sembolü taşıyorsun. Çok ince düşünmüşsün.”

Göksel’in bu sözleri Gökhan’ı şaşkına çevirdi. Genç adam etkilenmiş bakışlarla karşısında oturan genç kadına baktı. Göksel söylediği her şeyde haklıydı, Gökhan dövmeyi yaptırırken tüm bunlara dikkat etmişti. Genç kadının bunu anlaması onda bir hayranlık uyandırdı.

“Gerçekten öyle,” dedi. Hayranlığı sesinden anlaşılıyordu. “Ayrıca sol anahtarı tiz sesleri gösterir ve benim de tiz bir sesim var.”

“Bunu bilmiyordum. Dövme şimdi daha anlamlı oldu.”

Gökhan dudağını dişledi. “Derin birisin Göksel, çok da dikkatlisin ve ben bunu sevdim.”

İkili arasında sessiz, uzun ve derin bir bakışma geçti. Gözler kalbin aynasıydı, onların gözleri de kalplerinden geçenleri yansıtıyordu. Gökhan karşısında oturan kadına hayranlıkla bakıyor, onun her yönden ilgi çekici biri olduğunu düşünüyor ve onu daha yakından tanımak için sabırsızlanıyordu; Göksel karşısında oturan adama ilgiyle bakıyor, onun derinlerine daldıkça merakı artıyor ve çok daha fazlasını öğrenmek istiyordu.

“Senin dövmen var mı?” diye sordu Gökhan. “Ya da yaptırmayı düşünüyor musun?”

“Henüz yok,” diye cevap verdi Göksel. Onun gözlerinin içine uzun uzun bakmak onu utandırmamış, aksine onunla daha çok konuşmak istemesine neden olmuştu. “Ama yaptırmayı düşünüyorum. Cesaretimi toplayabilirsem ve iyi bir dövmeci bulursam yaptırmak isterim.”

“Ne yaptırmayı düşünüyorsun?”

“Bir fotoğraf makinesi yaptırmak isterdim. Benim için anlamı çok büyük bir alet ve vücudumda taşımak hoş olurdu.”

Gökhan gülümseyerek, “Sormam hataydı,” dedi. “Elbette bir fotoğraf makinesi dövmesi yaptırmak istersin. Nasıl bir dövme olacağını ve nerede taşımak isteyeceğini hiç düşündün mü?”

“Pek sayılmaz ama kolumun arka tarafı olabilir diye düşünüyorum. Özellikle makine başında çekim yaparken güzel görünebilir.”

“Dövme yaptırma konusunda çok kararlı mısın?”

“Dediğim gibi isterim ama henüz cesaret edemiyorum.”

Gökhan dirseklerini masaya yerleştirip üst gövdesiyle birlikte başını da Göksel’e yaklaştırdı. “Peki seni cesaretlendirsem nasıl olur?” diye sordu. “Çok iyi bir dövme sanatçısını da tanıyorum.”

“Senin dövmelerini yapan arkadaşın mı?”

“Ta kendisi. Seni onunla tanıştırabilirim, karşında gerçek bir profesyonel bulunca içinin rahatlayacağından eminim.”

Göksel karşısındaki geniş omuzlarla kaslı kollara değil de Gökhan’ın yüzüne bakmak için çaba sarf ediyordu. Genç adamın pazılarının bu kadar şiş olduğunu daha önce fark etmemişti. Gitar çalmak bu kadar kas yapar mı yoksa iyi bir kol rutini mi var, diye düşündü.

“Olabilir,” dedi yavaşça. “Bunun üzerinde biraz düşüneyim.”

“Düşün bakalım,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Dövme sanatçısı hakkında endişelenme, arkadaşıma gidebiliriz ve ortaya muhteşem bir eser çıkaracağının garantisini veriyorum. Acıma konusunda da çekiniyorsan gayet dayanılabilir bir acı olduğunu da rahatlıkla söyleyebilirim. Mesela bir kadın arkadaşım ağda ve epilasyondan sonra dövme acısının hiçbir şey olduğunu söylemişti.”

“Evet, düşününce kadınlar olarak deri üstündeki acılara çok alışkınız. Mantıklıymış bak, düşününce hak verdim.”

“Gördün mü? Seni cesaretlendireceğimi söylemiştim.”

“Bu konuda başarılı olacak gibisin.”

“Aksi mümkün değil.”

İkili gülüştü. İkisi de buraya gelmeden önce bu randevunun kötü geçme ihtimalini düşünmüştü; karşı taraf ya da kendileri bir şeyden memnun olmayıp bunu belli edebilirdi, suspus oturabilirlerdi hatta biri saçma bir bahane ileri sürüp çabucak gidebilirdi fakat buluşmanın ilk dakikalarında olmalarına rağmen her şey iyi gidiyordu ve ikisi de keyifli hissediyordu. İlk dakikalar ve izlenimler kritik bir öneme sahipti ve ikisi de kritik anları geçtiğinin farkındaydı. Bu, güzel bir ilk randevu oluyordu.

“Benim de merak ettiğim iki konu var,” dedi Gökhan.

“Nedir?” diye sordu Göksel.

“Saçların,” dedi Gökhan gözleriyle genç kadının saçlarını işaret ederek. “Rengi ve şekli doğal mı?”

Saçları Göksel’in en çok soru aldığı konuydu, neredeyse tanıştığı herkes bu konuda ona soru sormuştu; dolayısıyla genç kadın bu soruya alışkındı. İçinde yaşadığı toplumda sarışınlar azınlıkta olduğu için sarı saçlarının dikkat çektiğini biliyordu, üstelik saçlarının çok hoş dalgaları vardı ve bu da ekstra olarak dikkat çekiyordu.

“İşte o milyonluk soru,” dedi işi şakaya vurarak. “Evet, rengi de şekli de doğal.”

İlk cümlesi Gökhan’ı güldürdü. “Merak etmemek elde değil,” dedi genç adam. “Doğal sarışın olduğun belli oluyor aslında ama emin olmak istedim. Saçların gerçekten çok hoş, hem renk hem de şekil olarak.”

“Teşekkür ederim.”

“Ailende de birileri sarışın olmalı.”

“Tüm aile sarışın ya da kumralız. Hem anne hem de baba tarafından atalarım Balkan göçmeni, dolayısıyla açık ten ve sarı saç genleri çok baskın. Annem de benim gibi sarışın mavi gözlü, babam kumral mavi gözlü; ağabeyim bizim kadar açık sarı değil ama babam kadar kumral da değil, koyu sarı saçlarıyla ışığa göre değişen mavi-yeşil gözleri var. Aile boyu böyleyiz yani.”

“Balkan göçmeni misiniz? Şimdi anlaşıldı. Malum Anadolu insanı genelde benim gibi koyu renk saçlı ve gözlü oluyor, senin gibilerde illa bir göçmenlik oluyor.”

“Evet, haklısın.”

“Seviyor musun sarışın olmayı? Çok dikkat çekiyor, rahatsız edici oluyor mu?”

“Yani,” dedi Göksel başını biraz yana eğerek. “Sarışın olmayı seviyorum ve dediğin gibi dikkat çekiyor ama her zaman iyi anlamda olmuyor. Benden hoşlanmayan insanların hakkımda, ‘Aptal sarışın!’ dediği sayısız anım var, ısrarla saçlarımın boya ve gözlerimin lens olduğunu iddia eden kişiler de oldu. Özellikle ilköğretim ve lise zamanlarında dış görünüşüm yüzünden beni ötekileştirmeye çalışan, dışlayan, zorbalık yapan birkaç kişi oldu. İlkokuldayken saçlarım beyaza yakın bir sarıydı; albino olduğumu söyleyip bununla dalga geçen, daha ileri gidip ailemin saçlarımı bu renge boyadığını savunan sınıf arkadaşlarım vardı. Akran zorbalığı çoğu çocuğun başına gelen korkunç bir şey ama ailem ve öğretmenler araya girince bu durumun önüne geçebildik. Bunları ilk duyduğum zaman çok üzülmüştüm, anneme gidip, ‘Ben albino muyum?’ diye sorduğumu anımsıyorum, albinonun ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim bile olmadan. Benim için zordu ama ailemin varlığıyla atlattım. Büyüdükçe tüm bunların kıskançlık sonucu yapıldığını da anladım ve hiç takmadım. Bazen saçma sapan fısıltılar duymaya devam ediyorum ama sadece gülümsüyorum. Sarışın olmaktan mutluyum.”

Göksel’in geçmişinden ve kendisine yapılan zorbalıktan bahsetmesi Gökhan’ı şaşırttı. Bunu anlatmayı tercih etmeyebilirdi, sonuçta hassas bir konuydu fakat bu kötü tecrübesinden cesurca bahsetti. Göksel’in yaşadığı bu kötü şeyleri geride bıraktığı, aştığı ve artık insanların söylediklerini umursamadığı belliydi ve belki de bu umursamazlık genç kadına rahatça anlatma imkânı veriyordu. Gökhan onun tüm bunları kendisiyle paylaşmasından memnun oldu. Birine geçmişinden bahsetmek, özellikle de kötü bir geçmişten bahsetmek, ona duyulan yakınlığın bir göstergesiydi.

“Bunları yaşamış olman çok üzücü,” dedi Gökhan saniyeler sonra. “Bazı çocuklar gerçekten çok zalim oluyor çünkü ebeveynlerinden böyle görüyor. Ailesinden gördüğü psikolojik ve fiziksel şiddetin acısını okulda zayıf ve farklı gördükleri kişilerden çıkarıyorlar. Senin de dediğin gibi işin içinde kıskançlık da olunca zorbalıkları akıl almaz boyutlara ulaşabiliyor.”

“Çok haklısın. Ailem sürekli okuluma gelip öğretmenlerimle görüştüğü için bana ‘ana kuzusu’ da diyorlardı. Onların ailesinin bir kere bile okula geldiğini görmedim.”

“Onlar sevgisiz büyüyordu, senin sevgi dolu büyümene katlanamadılar.”

“Üzücü. O zamanlar onlardan nefret ettiğimi hatırlıyorum ama şimdi sadece üzgün hissediyorum onlar için. Umarım gerçekleri onlar da fark edip değişmiş ve daha iyi insanlar olmuşlardır.”

“Hiç sanmıyorum ama umarım değişmişlerdir. Senin bunları aştığın belli ama kim bilir kaç kişide kapanmayacak yaralar açtılar ya da baktıklarında hüzünlendikleri yara izleri bıraktılar?”

“Zorbalığın yara izini ben de taşıyorum aslında,” dedi Göksel. Bir tutam saçını kulağının arkasına sıkıştırırken gülümsedi. “Belli belirsiz bir yara izi. Küçük bir kız çocuğunun kâbusundan geriye kalan bir hatıra ama ben o küçük kız çocuğuna sarılıp saçlarını okşadım ve ona hepsinin geride kaldığını, onların dediklerinin hiçbirinin gerçek olmadığını söyledim.”

Gökhan’ın yüzüne geniş bir gülümseme yayıldı. “O küçük kız çocuğunun seninle gurur duyduğuna eminim,” dedi saf inançtan oluşan bir sesle. “Bir köşeden seni izlemeye devam edecek ve bu onun söndürülmeye çalışılan ışığını parlatmayı sürdürecek.”

“Asıl ben onunla gurur duyuyorum. O bu kadar güçlü olmasaydı ben de olamazdım.”

“Kesinlikle gurur duyulmayı hak eden bir çocuk, sen de öylesin.”

“Teşekkür ederim.”

Göksel ona şirin bir gülümseme gönderdiğinde Gökhan da ona aynı şekilde karşılık verdi. Bir süre sonra siparişleri geldi. Nefis kokuların yükseldiği tabaklar sahiplerinin önüne koyuldu. İkiliye başka bir istekleri olup olmadığını soran garson olumsuz yanıt alınca onlara, “Afiyet olsun,” diyerek masadan uzaklaştı.

“Leziz görünüyor,” dedi Göksel. “Hemen tadına bakacağım.”

“Afiyet olsun,” diye cevap verdi Gökhan. “Ben de tavuk soteyi deneyeceğim.”

Göksel bıçakla bir parça kestiği bifteğin tadına baktığında beğendiğini gösteren bir ses çıkardı. O esnada ucunda tavuk parçasının olduğu çatalı ağzına yaklaştıran Gökhan gözlerini kaldırarak genç kadına baktı. Onun kendisine baktığını fark eden Göksel utanarak ağzındaki lokmayı hemen yuttu.

“Tadı gerçekten güzelmiş,” dedi tebessüm ederek. “Öneri için teşekkürler.”

“Onu sesinden anladım,” diye mırıldandı Gökhan. Ardından yüksek sesle devam etti: “Rica ederim, afiyet olsun.”

Bir süre sessizce yemeklerini yediler. Öğlen yemeğini saatler önce yiyen Gökhan acıkmıştı, kahvaltıyla duran Göksel de kurt gibi açtı ve ikisi de karnını doyurmaya odaklandı.

“Sen yemeğini sevdin mi?” diye sordu Göksel dakikalar sonra.

“Evet,” dedi Gökhan başını sallayarak. “Çok lezzetli. İstersen tadına bakabilirsin.”

“Sana afiyet olsun, teşekkür ederim.”

“Bence tadına bakmalısın. Seninkinden lezzetli olup olmadığını merak ettim.”

“Bunu aşçılar yapıyor, elbette benimkinden lezzetlidir.”

“Deneyip karar ver bence.”

“Peki,” dedi Göksel. “Küçücük bir parça yiyeceğim.”

Gökhan’ın tabağının köşesindeki bir parça tavuğa çatalını batırıp ağzına attı ve çiğnemeye başladı. Gökhan kendisini izliyordu, bu onu utandırsa da bakışlarını genç adamın gözlerinden ayırmadı.

“Nasıl?” diye sordu Gökhan.

“Leziz,” dedi lokmasını yutan Göksel. “Benimki bunun yanından bile geçemez. Sen de biftek ister misin?”

“Hayır, teşekkür ederim.”

Yine sessizce yemek yedikleri uzun dakikalar geçti. İkisi de karşı tarafa yakalanmadan birbirine kaçamak bakışlar attı. Beraber sohbet etmeyi sevmişlerdi ama beraber sessiz kalmak da garip bir şekilde hoşlarına gitmişti.

Göksel tabağındaki salatanın son parçalarını yerken yemeğini bitiren Gökhan kendisine bir bardak su doldurdu.

“Sana da doldurayım mı?” diye sordu.

“Olur,” dedi Göksel. “Sağ ol.”

Gökhan Göksel’in bardağını da doldurdu.

“Doydun mu?” dedi Gökhan.

“Doydum,” dedi Göksel başını sallayarak. “Sen?”

“Ben de doydum. O zaman iki Türk kahvesi söyleyeceğim, ben ısmarlıyorum.”

“İlla bir şey ısmarlayacaksın yani? Tamam, öyle olsun.”

“Kahveni nasıl içersin?” diye sordu Gökhan garsona seslenmeden önce.

“Orta.”

Saniyeler sonra onların masasına gelen garson iki orta Türk kahvesi siparişini alıp boşları topladı.

“Videodan ne haber?” dedi Gökhan masada tekrar yalnız kaldıklarında. “İstediğin etkileşimi aldın mı?”

“Beklediğimden de fazlasını aldım,” diye cevapladı Göksel. “Dokuz yüze yakın beğeni ve onlarca yorum geldi. Paylaştığım ilk videoda bu kadar güzel geri dönüş almak çok iyi hissettirdi.”

“Tebrik ederim, tüm bu etkileşimi hatta daha fazlasını hak eden muhteşem bir videoydu. Arkadaşlarından da geri dönüşler almışsındır herhâlde?”

“Çok teşekkür ederim ve evet, yakın arkadaşlarımdan güzel geri dönüşler aldım. Özellikle bölümden arkadaşlarımdan aldığım yorumlar ekstra mutlu etti. Neticede bu alanda uzman kişiler ve videoyu bir uzmanın gözünden izlediler.”

“Yaptığın iş hakkında o alanda bilgili birinin övgü dolu konuşması gerçekten de güzel bir his.”

“Senin de buna benzer tecrübelerin var o hâlde?”

“Evet, var. Üzerinde çalıştığım bestelerimle şarkılarımın bir kısmını ev arkadaşım Yağız’a dinletiyorum ve ondan aldığım güzel geri dönüşler hem iyi hissettiriyor hem de daha iyisini yapmam için motive ediyor. Bana eserlerim hakkında teknik bilgiler de verip neleri değiştirebileceğim söylüyor, bu da ufkumun açılmasında önemli bir rol oynuyor.”

“Aynısını yaşıyorum,” dedi Göksel şaşırarak. “Bölümden arkadaşlarım fotoğraf ve videolarım hakkında teknik yorumlar yapıyor ve bu yorumları neleri daha farklı ve iyi yapabileceğim konusunda ufkumu açıyor. Dıştan bir gözün bakması, üstelik uzman bir gözün, çok şeyi değiştiriyor.”

“Kesinlikle.”

“Sen eserlerini yalnızca Yağız’a mı dinletiyorsun?”

“Şimdilik evet. Zaten aynı evde yaşadığımız için çalıp söylerken duyuyor, anlık olarak yorumlarını duyma şansım oluyor. Yağız müzik konusunda çok yetenekli ve donanımlı biri; o da benim gibi gitar çalıyor ve hem gitar hem de müzik konusunda sahip olduğu bilgi birikiminin farkındayım.”

“O da mı gitar çalıyor? Ne kadar çok ortak noktanız varmış.”

“Evet,” dedi Gökhan gülümseyerek. Bu durumdan memnun olduğunu hiç gizlemiyordu. “Çok iyi gitar çalıyor, bateride de kendisini geliştirmeye devam ediyor ve harika bir yüksek bariton. Onun da kendisine ait eserleri var.”

“Senin gibi çok yönlüymüş desene.”

“Ve senin gibi.”

Gökhan’ın bu ani cümlesi Göksel’i şaşırttı. Genç kadının dudakları yukarı kıvrıldığında Gökhan da tebessüm etti ve ikili aynı anda genişçe gülümsedi.

“Teşekkür ederim,” dedi Göksel. “Seninle konuşurken bu sözü inanılmaz fazla kullanıyorum.”

“Günlük hayatında da sıkça kullandığını sanıyorum,” diye karşılık verdi Gökhan. “Çok kibar birisin, nezaket sahibisin.”

“Kabalığın popülerleştiği günümüz dünyasında nezaket nadir rastlanır hâle geldi ama ben onu korumaya devam edeceğim.”

“Haklısın. Günümüzde kaba olmak marifet sayılıyor, kibar insanlar salak yerine koyuluyor.”

“Pek çok kez yaşadım, yaşamaya da devam edeceğim ama onlar gibi olmaktan iyidir diye düşünüyorum.”

“Elbette iyidir. Bu özelliğini seviyorum Gök, seni ilk gördüğümde kibar biri olduğunu anlamıştım ve yanılmadığımı görmek güzel.”

“Neler hissettiğin ve düşündüğün konusunda çok açıksın.”

“Biliyorum. Bu durum seni rahatsız ediyor mu?”

“Hayır,” dedi Göksel başını iki yana sallayarak. “Ben de senin bu özelliğini sevdim.”

Gökhan başını eğip güldüğünde gözleri kısıldı, çevresi kırıştı ve elmacık kemikleri belirginleşti. Gülmek bir insana en çok yakışan şeydi ve Gökhan’ın gülüşünde hem çekicilik hem de çocuksu bir sevimlilik vardı.

“Bunu duyduğuma çok sevindim,” dedi Gökhan yeniden Göksel’e baktığında. Genç kadını gülümseyerek kendisini izlerken bulunca ifadesi durgunlaştı. Göksel’in iri mavi gözlerinde yumuşak bir ifade vardı, pembe dudakları hoş bir gülümsemeyle süslenmişti ve baş döndürecek kadar güzel görünüyordu. Gökhan hızlıca çarpan kalbinin baskısını göğsünde hissedince derin bir nefes alma ihtiyacı duydu.

En son ne zaman birine bakarken kalbi böyle küt küt atmıştı?

Uzun zaman önceydi. Yıllar önce. Lise aşkının yanında bu kadar heyecanlandığını, kalbinin göğsünden fırlayıp çıkacakmış gibi attığını hatırlıyordu. Ergenliğin getirdiği o deli doluluk ve hayata dair hiçbir kaygısının olmadığı o günlerdeki vurdumduymazlığı ona duygularını en yoğun hâliyle yaşatmıştı. Şimdiyse hayatın gerçekleriyle tanışmış ve yaşam telaşında koşuşturan bir yetişkin olarak aynı heyecanı yeniden hissediyordu ve bu öncekinden çok daha kuvvetliydi. Artık bir çocuk değildi, kendi ayakları üstünde duran bir yetişkindi ama bu heyecanın ayaklarını yerden kestiğini hissetti.

“Burayı ne zaman keşfettin?” diye sordu Göksel konuyu değiştirerek. “Güzel bir yermiş, sevdim.”

“Birinci sınıfın bahar döneminde keşfettim sanırım,” dedi Gökhan düşünceli bir sesle. “Kadıköy’ü yeni yeni öğrendiğim zamanlardı. Görünüşünü beğendiğim mekânlara girip bir şeyler sipariş ederdim ve mekânı, müşterileri, çalışanları incelerdim. Bazı yerleri çok sevdim, bazılarından nefret ettim ve aylarca süren bu deneme yanılma maceralarıyla ara sıra gelip vakit geçirdiğim mekânları buldum. Burayı da seviyorum, bazen arkadaşlarımla ya da tek başıma bir şeyler yiyip içmeye geliyorum.”

“Çok iyi yapmışsın. Kadıköy’de adımbaşı işletmeler var fakat kendine uyan düzgün bir yer bulmak çok zor, işin içine fiyat ve lezzet de girince seçenekler iyiden iyiye azalıyor. Burayı iyi keşfetmişsin, hem mekân hem de konumu güzel.”

“Kadıköy benden sorulur.”

“O kadar diyorsun.”

“Evet, bu konuda mütevazı olamayacağım. Buraları avucumun içi gibi bilirim. Nerede ne yapılır, nereye gidilir, ne yiyip içilir; iyi bilirim.”

“Üniversite öncesi hiç Kadıköy’de bulunmuş muydun?”

“Evet, ailemle birkaç kez İstanbul’a gelip Kadıköy’ü de gezmiştik ama çok üstünkörü bir geziydi. Bir restoranda babamın üstleriyle akşam yemeği yemiş, sonra Moda’da oturmuştuk. 13 yaşındaydım ve bulunduğumuz küçük şehirlerden sonra Kadıköy’ün büyüklüğünün ve kalabalığının nasıl başımı döndürdüğünü şimdi bile hatırlıyorum.”

“Çok normal. Ailen şimdi ne yapıyor? Ankara’da olduklarını söylemiştin, ufukta bir ziyaret var mı?”

Gökhan’ın suratı asılırken genç adam bir anlığına camdan dışarı baktı. Onun ifadesindeki bu değişimi fark eden Göksel’in de yüz ifadesi değişti. Bazı şeylerden şüphelense de bunu mesajlaşırken anlayamamıştı fakat Gökhan şimdi kanlı canlı karşısında otururken verdiği bu tepki şüphelerinin altının boş olmadığını ona gösterdi.

“Ailemle görüşmüyorum,” dedi Gökhan yeniden ona baktığında. “Uzun zaman önce konuştuğum kuzenim Ankara’ya taşındıklarından ve babamın yarbaylığa terfi ettiğinden bahsetmişti. Tek bildiğim bunlar.”

Duydukları karşısında şaşıran Göksel konuşmadan önce bir süre bekledi. Bu çok hassas bir konuydu ve kelimelerini özenle seçmesi gerekiyordu fakat sorun şuydu ki ne söyleyeceğini bilmiyordu. Bu durumda bir şey söyleneceğinden bile şüpheliydi.

“Anladım,” dedi saniyeler sonra. “Bilmeden bir yaraya dokunup acıttıysam özür dilerim.”

“Hayır, elbette hayır,” dedi Gökhan başını hızla iki yana sallayarak. “Birbirimizi yeni yeni tanıyoruz, sorular sormamız en doğal şey. Bu meseleyi de ardımda bıraktım, önüme bakıyorum; hayat devam ediyor.”

“Haklısın, ne olursa olsun hayat devam ediyor. Peki onlarla görüşmeme sebebin ne? İstemiyorsan cevap vermeyebilirsin.”

Gökhan kollarını önünde bağlayıp, dirseklerini masaya yaslarken yeniden camdan dışarı baktı. “Konservatuvar okumamı istemiyorlardı,” deyip Göksel’e döndü. “Onların isteklerini yerine getirmektense kendi hayallerimin peşinden gitmeyi tercih ettim.”

Göksel o konuşmayı tekrar hatırladı.

“Genel olarak sanat alanında eğitim veren üniversite sayısı ve kontenjanları az,” dedi Gökhan, bu durumun canını sıktığını belli eden bir ifadeyle. “İnsanımız sanatı hor gördüğü, çocukları da bu alanda eğitim almasın istediği için maalesef bu alanlara talep çok az oluyor.”

“Çok haklısınız. Yeni nesille beraber bu durumun düzeleceğini umuyorum. Gençler arasında sanata ilgi duyan fazlasıyla kişi var ve bir şekilde ailelerine bunu kabul ettirenlerin sayısı da zamanla artacaktır diye düşünüyorum, böyle olmasını da diliyorum.”

O anda Gökhan’ın gözlerinde beliren hüznün nedenini şimdi anlıyordu. Aslında genç adam kendi tecrübelerinden bahsediyordu, kendi ailesinden örnek veriyordu. O anda genç adamın ses tonundan hiçbir şey anlamak mümkün değildi fakat ruhun aynası olan gözlerinin içinde kalp kırıklıklarının ve hüznün yansımasını görmüştü.

“Tepkileri ne oldu peki?” diye sordu Göksel.

“Bilmem,” dedi Gökhan omuz silkerek. “İstanbul’a gelmek için Kütahya’dan ayrıldım ve Kütahya’daki her şeyi, herkesi orada bıraktım.”

Bir daha hiç konuşmadılar, diye düşündü genç kadın. Evden ayrıldı ve arkasına bakmadı.

“Anladım,” dedi Göksel ikinci kez. Gülümsedi. “Seneye konservatuvarı da bitiriyorsun.”

Göksel’in özel hayatına saygı duyarak ayrıntıları sormaması, konunun tat kaçırıcı olduğunu bildiği için hemen konuyu değiştirmesi Gökhan’ı hem rahatlattı hem de memnun etti. Karşısında oturan genç kadına her geçen dakika daha çok çekiliyor, onun olaylara olgun yaklaşımlarını gördükçe ondan daha çok etkileniyordu.

“Öyle umuyorum,” diye cevap verdi. “Son sene de aksilikler çıkmazsa önümüzdeki yaz mezun oluyorum. Konservatuvar mezunu olan diplomalı bir müzisyen olacağım. Bunu düşündükçe, ‘Vay be!’ diyorum.”

Göksel gülerek, “Böyle söyleyince kulağa aşırı havalı geliyor,” dedi. “Konservatuvar mezunu diplomalı müzisyen. Çok iyi.”

“Sen de Fotoğraf ve Video mezunu diplomalı fotoğrafçı ve video grafiker olacaksın.”

“Doğru, haklısın. Bu da kulağa havalı geliyor.”

“Çünkü havalı. Herhangi bir sanat dalında eser vermek için eğitimli olmaktan ziyade bu dallara eğilimli olmak; biraz yetenekli, çokça çalışkan olmak gerekiyor ama eğilimli olduğun dalda eğitimli de olmak ve bunu da diploma gibi bir belgeyle tescillemek ayrı güzel.”

“Katılıyorum. Eğer bu bölümde okumasaydım da fotoğraf ve video çekmeye devam ederdim fakat bu alanda lisans eğitimi almak, işin uzmanları tarafından eğitilmek bana kendi kendime öğrenemeyeceğim ya da çok uzun seneler sonra öğreneceğim şeyleri öğretti. Özellikle teknik olarak çok geliştim.”

“Söylediklerinin altına imzamı atıyorum,” dedi Gökhan hayali bir imza atarak. “Müziği bir okyanus olarak ele alırsak ben yalnızca kıyısını biliyordum, konservatuvarda okumaya başlayınca açıldım ve derinlerini keşfetmeye başladım. Önceden eserlere iyi ya da kötü gözüyle bakardım, şimdiyse onları teknik olarak yorumlayacak donanıma sahibim. Bu kadar geliştiğimi görmek çok sevindiriyor. Üstelik daha bir senem var ve önümüzdeki yaz şu an olduğum konumun da ilerisinde olacağım ve bundan sonra her zaman bir adım ileri gideceğim. Tüm bunları göz önünde bulundurunca konservatuvar okumanın hayatımda verdiğim en iyi karar olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.”

Onu ilgiyle dinleyen Göksel, Gökhan konuşmasını bitirince tebessüm etti. Gökhan’ın müzik hakkında konuşurken gözlerinde yanan ateşi görmekten hoşlanmıştı. Müzik onun en büyük tutkusuydu ve bu her hâlinden anlaşılıyordu.

“Senin adına çok sevindim,” dedi içtenlikle. “İkimizin de çok severek okuduğu bu bölümleri başarıyla bitirip bu alanlarda çok iyi işler çıkaracağından eminim.”

“Ben de öyle.”

Garson onların sipariş ettiği kahveleri getirdi. Kahvelerin yanında bir bardak su ve çikolata ikramı da vardı. İkisi de kahvesini orta istediği için garson beyaz fincandaki bol köpüklü kahveleri rastgele onların önüne bıraktı.

“Güzel görünüyor,” dedi Göksel fincana bakarak. “Teşekkür ederim, kesene bereket.”

“Afiyet olsun,” dedi Gökhan gülümseyerek.

Göksel kahvesinden bir yudum içerken Gökhan da içti. Gökhan daha önce burada kahve içtiği için tadına aşinaydı, ilk kez içen Göksel ise kahveyi beğendi.

“Sevdin mi?” diye sordu Gökhan.

“Sevdim,” diye onayladı Göksel. “Tekrardan teşekkür ederim.”

“Tekrardan afiyet olsun. Şimdiden kırk yıllık hatırımız oldu.”

Bir an afallayan Göksel utangaçça gülümsedi. “Bunun için mi kahve ısmarladın?”

“Olabilir,” dedi Gökhan muzip bir sesle. “Geçen gün mesajlaşırken buzlu kahve içtiğini de söyleyince kahve sevdiğini anladım ve ısmarlamak istedim.”

“Evet, severim.”

“En sevdiğin kahve hangisi? Hadi biraz klişe sorular soralım.”

Göksel kıkırdadı. “Kahveyi çok seviyorum, tek bir favorim yok ama en çok filtre kahve içiyorum; espresso, Türk kahvesi ve kapuçinoyu da seviyorum. Kışın sert kahveleri daha çok tercih ederken yazın yumuşak kahveler hoşuma gidiyor, çoğunlukla da buzlu bir şeyler içiyorum. Dediğim gibi tek bir tane kahve söylemem mümkün değil ama en çok bu dördünü içiyorum. Sen neler seviyorsun?”

“Favorim Türk kahvesi,” dedi Gökhan hiç düşünmeden. “Sadesini de içerim, aromalı olanları da içerim. Kapuçinoyu ben de severim, senin aksine soğuk kış günlerinde içmekten çok hoşlanıyorum. Bir mekânda cam kenarındaki bir masada otururken arkadaşlarım varsa onlarla sohbet ederek, tek başımaysam dışarıyı izleyerek, özellikle yağan karı ya da yağmuru, sıcak sıcak içmek çok keyif veriyor.”

“Öyle bir ortamda elbette sıcak ve yumuşak kahveler içmek çok keyifli oluyor, ben genel konuştum.”

“Kış geldiğinde yapalım o zaman. Kapuçinosu enfes olan muhteşem bir kahveci biliyorum.”

“Anlaştık.”

Gülüşerek kahvelerinden birer yudum içtiler.

“En sevdiğin müzisyen ve gruplar hangileri?” diye sordu Gökhan. “Ben benimkilerden bahsettim ama sen hiç anlatmadın.”

“Dinlediğim tarzları söyledim ama müzisyenlerden hiç bahsetmedim gerçekten,” dedi Göksel buna şaşırarak. “Yabancılardan favorilerimi hemen söyleyeyim: The Weeknd ve Cigarettes After Sex. Yerli olarak da son zamanlarda popüler olan çoğu grubu severek dinliyorum; Son Feci Bisiklet, Yaşlı Amca, Dolu Kadehi Ters Tut, İkiye On Kala vesaire. Duman, maNga, mor ve ötesi, Pinhani gibi efsane grupları da belirtmem lazım, onları dinleyerek büyüdüm. Çok isim var ama aklıma gelenler bunlar.”

Duydukları karşısında keyiflenen Gökhan önce kahvesinden bir yudum daha içti. “Müzik zevkine hayran kaldığımı itiraf etmeliyim,” dedi onun gözlerinin içine bakarak. “The Weeknd ve Cigarettes After Sex’i dinlemiyorum ama yerli olanların hepsine aşinayım. Ben de saydığın gruplar ve o dönemdeki diğer grupları dinleyerek büyüdüm, bahsetmiştim zaten.”

“Evet, yaşıtımız çoğu kişinin çocukluğunun en popüler isimleriydi.”

“Öyle. Yaşlı Amca’yı da severek dinliyorsun demek.”

“Evet, dönemin en iyi gruplarından olduğunu düşünüyorum. Çok güzel şarkıları var.”

“Favorin hangisi?”

Göksel cevap vermeden önce bir an duraksadı. “Muhtemelen Giderdi Hoşuma.”

Gökhan sırıtmamak için kendini frenleyerek kibarca gülümsedi. “Tuz kokardı şarkılar. Bu cümleyi seçme nedenin anlaşılıyor.”

“O fotoğrafı çekerken bu şarkıyı söylediğin için açıklamaya bu cümleyi yazmıştım. Çok sevdiğim bir cümle ve fotoğrafla da uyumlu olduğunu düşünmüştüm.”

“O şarkıyı mı söylüyordum?” dedi Gökhan şaşırarak. “Bu parçayı çalarken orada durup izlediğini anlamıştım ama fotoğrafta bu parçayı söylediğimi hiç düşünmemiştim. Sanırım şarkıyı tahmin ettiğimden daha çok severek dinleyip çalıyormuşum. Fotoğrafta yüz ifadem çok huzurluydu ve çok sevdiğim parçalardan birini çaldığımı düşünmüştüm.”

“Giderdi Hoşuma’yı söylüyordun,” diyen Göksel o akşamı hatırladı. Eğer o akşam kendisine sahnedeki gençle tanışıp bir akşam yemeğine çıkacağı söylenseydi buna asla inanmazdı ama şu an bir restoranda onun karşısında oturuyordu. “İkinci kıta kısmını çalıyordun hatta, nakarattan hemen önceki kısım. İki fotoğrafını çekmiştim, paylaştığımı daha çok beğendiğim için onu attım.”

“İki fotoğraf mı? Duruyorsa ikinciyi de görebilir miyim? Merak ettim.”

“Duruyor olması lazım,” diyen Göksel çantasına uzandı. “Galerimde olmalı. Hemen bulurum.”

Göksel hesabında paylaşmayı düşündüğü fotoğrafları topladığı klasörü açıp biraz yukarı çıktı. Mayıs ayında çok az fotoğraf çekip düzenlediği için Gökhan’ın fotoğraflarını bulması kısa sürdü. Gökhan’ın gözlerinin açık olduğu ve genç adamın seyircilere baktığı fotoğrafı açıp ekranı Gökhan’a çevirdi.

“İşte,” dedi Göksel. “Tam burada nakarata girmiştin.”

Gökhan ekrandaki fotoğrafına baktığında yüzünde hayranlık içeren bir ifade oluştu. Fotoğrafta Gökhan doğrudan karşıya bakıyordu, dudakları aralıktı, elleri gitarın üstündeyken sağ ayağını da bar taburesinin ayakları arasındaki demire koymuştu. Yüz ifadesinde şarkının nakarat kısmının hareketli olmasından kaynaklı oluşan bir neşe vardı. Nakaratı söylerken güldüğünü hatırladı, bu fotoğrafın çekilmesinden saniyeler sonra olmalıydı.

“Enfes bir fotoğrafmış,” dedi Göksel’e baktığında. “Çektiğin tüm fotoğraflar gibi. Sanki küçük bir kafede değil de konserde binlerce kişinin önünde sahne alıyormuşum gibi bir havası var.”

“Sana göndermemi ister misin?” diye sordu Göksel.

“Çok isterim.”

“Hemen e-posta adresine atayım o zaman,” dedi Göksel. Galeriden çıkıp e-posta uygulamasına girdi. “Adresini gönderdiğim postadan bulurum.”

Öyle de yaptı. Gökhan’a gönderdiği e-postayı bulup oradan ona gönderilmek üzere yeni bir e-posta sayfası açtı ve fotoğrafı ekledi.

“Mesajla gönderince kalitesi çok mu bozuluyor?” diye sordu Gökhan.

“Çok,” dedi Göksel ona bakarak. “Bu yüzden genelde bir internet sitesine yükleyip link oluşturuyorum ama çok az sayıda fotoğraf için direkt postayla gönderdiğim de oluyor.” Gönder yazan yere dokundu. “Gönderdim.”

“Teşekkür ederim, indiririm sonra.”

“Rica ederim.”

 Göksel’in e-posta uygulamasını kapattığı sırada Gökhan onun telefonunun ekranına baktı. Genç kadının duvar kâğıdında bir gökyüzü fotoğrafı vardı.

“Duvar kâğıdını da sen mi çektin?” diye sordu Gökhan.

“Evet,” diye onayladı Göksel. “Geçen yaz çekmiştim, o günden beri bu var.”

“Değiştirmediğine göre çok beğenmiş olmalısın.”

“Evet, gözüm de alıştığı için değiştirmedim.”

Göksel ekranına kısa bir bakış attı. Bu fotoğrafı geçen yaz ailesiyle beraber Rumelifeneri’ne gittikleri zaman çekmişti. O gün masmavi gökyüzü pamuğu andıran bembeyaz bulutlarla süslenmişti ve genç kadın da fotoğraf makinesine sarılıp gökyüzünün birkaç fotoğrafını çekmişti; aralarından favorisi bu olmuştu ve bir senedir duvar kâğıdı olarak kullanıyordu.

“Biz de fotoğraf çekilelim mi?” diye sordu Gökhan biraz çekinerek. “Birlikte.”

Göksel başını kaldırıp Gökhan’a baktığında genç adamın sağ elini ensesine götürdüğünü, gergin bir tavırla ensesindeki saçlarla oynadığını gördü. Kendisiyle göz göze gelince hızlı bir tebessümü yüzüne kondurdu.

“Çekilelim,” dedi Göksel gülümseyerek. “Kimden çekelim?”

“Benim telefon kameram pek iyi sayılmaz, seninki daha iyidir.”

“Tamam, o zaman benden çekelim.”

Göksel kamerasını açıp ilk olarak kendi tipine baktı. Yemek yerken silinen ruju hariç makyajı olduğu gibi duruyordu, saçları da düzgündü. Rahat bir nefes vererek telefonu sağ eline aldı ve masanın kenarına getirip ikisini birden kadraja aldı. Gökhan yüzünü kameraya yaklaştırıp kameradaki görüntüsüne bakarken Göksel kıkırdadı. Genç adam saçlarını düzeltti.

“İlk fotoğrafımızda düzgün çıkayım,” dedi Göksel’e döndüğünde. “Ben hazırım.”

“O zaman poz verelim.”

Göksel kadrajın sağında, Gökhan da solundaydı. İkisi de biraz öne eğilmişti, aralarında küçük bir mesafe vardı. Göz göze geldiklerinde bakışlarını kaçırıp telefona baktılar.

“Gülümse,” dedi Göksel. “Çekiyorum.”

Gökhan başını daha düz tutup burun kemerinin görünmemesini sağladı, başını çok az sağa yatırıp gülümseyerek kameraya baktı; Göksel’se onun aksine başını biraz daha yan tutup sol elini de çenesinin altına yasladı ve o da gülümseyerek poz verdi.

Göksel başparmağıyla deklanşöre dokunup kendisinin ve Gökhan’ın ilk fotoğrafını çekti.

“Tamamdır,” derken telefonu indirdi ve çektiği fotoğrafı açtı. Camdan içeri giren gün batımı ışığı iki gencin cildini altın gibi parlak, mermer gibi pürüzsüz göstermişti. Gökhan’ın karamel rengindeki gözleri sarı ışık altında kehribar gibi görünüyordu, aynı ışık Göksel’in irislerinin çevresindeki yeşil-gri çizgileri ortaya çıkarıp masmavi gözlerini tüm ayrıntılarıyla göstermişti.

“Nasıl?” diye sordu Gökhan. “Ben de bakayım.”

Göksel telefonu Gökhan’a doğru çevirip fotoğrafı genç adamın da görmesini sağladı. Gökhan fotoğrafa baktığında yüzüne bir gülümseme yayıldı. İkisi de çok iyi çıkmıştı ve yan yana hoş görünüyorlardı.

“Çok güzel bir fotoğraf olmuş,” dedi Gökhan genç kadına bakarak. “Çok beğendim. Bunu da bana atar mısın?”

 “Ben de beğendim,” dedi Göksel. “Atarım tabii.”

Göksel bu fotoğrafı da Gökhan’a posta yoluyla gönderdi. Bir süre sessiz kalıp kahvelerini içtiler. Restoranın içinden diğer masadakilerin konuşma sesleriyle kısık seste çalan müziğin sesi yükseliyordu ama ortam gürültülü değildi, sokaktaki hareketlilik de dakikalar öncesine göre azalmıştı ve etraf sakinlemişti. Birkaç dakika etrafı izleyen Göksel kahvesinin son yudumunu da içtikten sonra bakışlarını camdan içeri çevirdi ve fincanı tabağın üstüne bıraktı.

Genç kadın karşısında oturan Gökhan’a baktığında genç adamın kahvesini çoktan bitirdiğini, arkasına yaslanmış şekilde camdan dışarıyı izlediğini gördü. Gökhan’ın bakışları dalgındı, bir şeyler düşünüyor gibiydi.

“Gökhan?” dedi Göksel.

Gökhan bakışlarını genç kadına çevirdi. “Efendim?”

“Dalıp gittin,” diye devam etti Göksel. “İyi misin?”

“İyiyim. Susunca gözlerim daldı öyle.” Onun önündeki boş fincana baktı. “Sen de bitirmişsin.”

“Evet.”

“Ne yapalım? Kalkalım mı? Biraz yürürüz.”

“Olur, yürüyelim.”

İkili ayaklanırken Göksel annesine hızlıca bir mesaj yazdı.

Şimdi restorandan çıkıyoruz, biraz yürüyüş yapacağız. İskeleye doğru yürürüz, oradan da vapura binip gelirim. Yemek çok keyifliydi, her şey yolunda; beni merak etmeyin. İkinizi de öpüyorum

Beraber kasaya ilerlediler. Göksel yediği bifteğin ücretini öderken Gökhan da tavuk soteyle kahveleri ödedi.

“Kahve için tekrardan teşekkür ederim,” dedi Göksel restorandan çıktıklarında. “Biftek önerisi için de. Çok keyifli bir yemekti.”

“Bunu duyduğuma sevindim,” dedi Gökhan gülümseyerek. “Ve rica ederim, afiyet olsun.”

Kaldırımda yan yana yürümeye başladılar. Geldikleri yoldan geri dönüyorlardı. Etraf geldikleri zamana göre daha tenhaydı, saat akşam dokuza yaklaştığı için sıcaklık da biraz düşmüştü.

“Yürürken soru-cevap yapmaya ne dersin?” diye sordu Gökhan. “Tek şart kısa ve net cevaplar vermek olsun. Böylece birbirimiz hakkında hızlı bir şekilde daha çok şey öğreniriz.”

“Güzel fikir,” dedi Göksel. “Yapalım.”

“Tamam, o zaman ben başlıyorum: En sevdiğin fotoğrafçı?”

“Daha ilk sorudan bu kadar zorlayacaksan işimiz var. Tek bir isim söylemem mümkün değil.”

“Birkaç tane söyle.”

“Ara Güler, İbrahim Zaman, İzzet Keribar, Sabit Kalfagil; Mitch Dobrowner, Sarah Moon, Lauren E. Simonutti, William Eggleston. Bu alanın en büyük isimlerinden birkaçı ve idolüm olarak gördüğüm kişiler. Sıra bende: Hayatının sonuna kadar tek bir şarkı dinleyecek olsan bu hangisi olurdu?”

“Oyuncak Dünya,” dedi Gökhan hiç düşünmeden. “Yavuz Çetin’in parçası.”

“Çabuk bir cevap oldu.”

“Düşünmeme gerek yok. Bu dünya üzerindeki en sevdiğim şarkı. Aynı soruyu ben de sana soruyorum o zaman.”

“Çok şaşırtıcı bir cevap olacağının farkındayım ama Aerosmith’in Dream On parçasını söyleyeceğim.”

“Ne?” diyen Gökhan adımlarını durdurdu. “Ciddi misin?”

“Evet.”

“Gerçek bir efsanedir ve çok sevdiğim bir şarkıdır.”

“Klasiklerden biri. Sözleri benim için bir şeyler ifade ediyor. Tamam, şimdi ben soruyorum: Yaşadığın şehirler arasında en sevdiğin hangisi oldu? İstanbul hariç.”

“Hım, Bolu derdim sanırım. Orayı seviyordum. Senin İstanbul’da en sevdiğin ilçe?”

“Beyoğlu, açık ara. Liseyi orada okumuştum ve yapmayı en sevdiğim şey okuldan arta kalan zamanlarda ara sokaklarında dolaşıp fotoğraf çekmekti. O zamanlardan kalma yüzlerce fotoğrafı hâlâ saklıyorum.”

“Bir gün görmek isterim. Bundan yıllar önce çektiğin fotoğraflara bakmak ilginç olurdu.”

“Şimdikilere göre oldukça amatörler.”

“Bunu görmek asıl güzel olan şey çünkü aynı zamanda ne kadar geliştiğini de görmüş olurum.”

“Haklısın, bir gün bakarız. Yeni soru: Müzikle ilgili en büyük hayalin ne?”

“Seyircilerin ben kendi şarkılarımı söylerken bana eşlik ettiğini görmek, onlarla birlikte şarkılarımı söylemek. Benim sıram: Eğer fotoğrafçılıkla ilgili bir bölüm okumasaydın hangi bölümü okurdun?”

“Hım, biraz düşüneyim,” deyip birkaç saniye düşündü Göksel. “Görsellikle ilgili hiçbir bölüm olmayacağını varsayarsam Psikoloji ya da Sosyoloji okumayı düşünebilirdim. Peki ya sen? Konservatuvar okumasaydın ne okurdun?”

“Müzik Öğretmenliği.”

“Müzikle ilgili bir bölüm okumasaydın?”

“Sorun böyle değildi.”

“Hadi ama, ne kastettiğimi biliyorsun.”

“Muhtemelen bir şey okumazdım. Derslerim kötüydü ve müzik hariç hiçbir şeye ilgim yoktu. Arkadaşlarım ders çalışırdı, bense gitar çalıp şarkı söylerdim. Sıra bende: Lisenin sana kazandırdığı en güzel şey?”

Göksel cevap vermeden önce bir süre Gökhan’ın söylediklerini düşündü. Genç kadın eğer fotoğrafçılıkla ilgili bir bölüm okumasaydı okuyabileceği iki bölüm saymıştı fakat işin gerçeği şuydu ki bu bölümlerin birinde okusaydı okulu bitirmeden kaydını dondurur ve fotoğrafçı olma hayalinin peşinden giderdi. Fotoğraf onun en büyük tutkusuydu ve başka hiçbir şeye bu kadar tutkulu değildi. Bu konuda Gökhan’la benzer düşüncelere sahipti, bunu fark etse de genç adama bir şey demedi.

“Ahsen,” diye cevap verdi sorusuna. “Ve haftanın beş günü Beyoğlu’nda olup çevreyi keşfetme şansı. Onun dışında lisenin çok da güzel bir yanı yoktu. Benim sıram: Şu zamana kadar en çok mutlu olduğun an?”

“Konservatuvara seçilenlerin açıklandığı listenin ilk sırasında kendi adımı gördüğüm an,” dedi Gökhan kocaman gülümseyerek. “Hayatımın en iyi anıydı. Şimdi benim sıram: Fotoğrafımı paylaştığın günün akşamında sana mesaj attığımı gördüğünde ne hissettin ve düşündün?”

Göksel adımlarını yavaşlatırken bakışlarını Gökhan’dan alıp önündeki yola çevirdi. “Çok şaşırdım hâliyle,” diye cevap verdi. “Ama fotoğrafını çektiğim kişiden böyle güzel bir geri dönüş almak, iltifatlarını duymak çok iyi hissettirmişti. Ben sorayım: Konumdaki gönderilere bakmak nereden esti? Bunu sürekli yapıyor musun?”

“Bazen,” dedi Gökhan omuz silkerek. “Kimin neler paylaştığına bakıyorum. O gün de bir süredir bakmadığım için bakmak istemiştim, içimden bir ses bakmamı söylemişti. İçime doğmuş sanırım. Fotoğrafı görür görmez hayran kalmıştım, fotoğrafın ambiyansından o kadar etkilenmiştim ki içindekinin ben olduğumu fark etmem birkaç saniyemi aldı. Daha önce hiç bu kadar güzel bir fotoğrafım olmamıştı, hemen seninle iletişime geçtim.”

“Bir saniye,” dedi Göksel şaşırarak. “En güzel fotoğrafın olduğunu mu düşünüyorsun?”

“Elbette. Aynı zamanda en sevdiğim fotoğrafım.”

Göksel başını yere eğip güldüğünde Gökhan gülümseyerek ona baktı. Genç kadının gülüşünde çocuksu bir neşe vardı ve bu neşe bulaşıcıydı.

“Bunu duyduğuma ne kadar sevindiğimi ifade edemem ama bizzat gördüğünü düşünüyorum,” dedi Gökhan’a bakarak. “Bir fotoğrafçının duyabileceği en güzel şeyleri duydum.”

“Gördüm,” diye onayladı Gökhan. “İlerleyen günlerde yenilerini de çekersin belki. Haberim varken kadrajına girmeyi de çok isterim.”

“Sen de istiyorsan çekerim elbette. Bir gün ayarlarız.”

“Ayarlayalım.” Yumruğunu ona uzattı. “O zaman anlaştık?”

Göksel de elini yumruk yapıp onunkiyle tokuşturdu. “Anlaştık.”

Bir yol ayrımına geldiler.

“Sahilden yürüyelim mi?” diye sordu Gökhan. “Biraz kalabalık olur ama gün batımını izleriz.”

“Sahil yürüyüşlerine bayılırım,” dedi Göksel. “Hadi gidelim.”

“Ben de öyle.”

Gülümseyerek sola döndüler ve sahile doğru yürüdüler. Güneş ufuk çizgisinde batıyor, denizi altın renkli ışıklara boyuyordu. Manzara büyüleyiciydi ve böyle bir manzarayı seyretmek insana huzur veriyordu.

Kıyıdaki yola vardıklarında Göksel çantasından telefonunu çıkardı. “Bu manzara kesinlikle ölümsüzleştirilmeyi hak ediyor,” dedi. “Fotoğrafını çekeceğim.”

“Bunu yapacağından adım gibi emindim,” dedi Gökhan. “Çek bakalım.”

Göksel telefonunu açtığında annesinin cevap verdiğini gördü. Kamerayı açmadan annesinin mesajını okudu.

Her şeyin yolunda olduğunu ve keyifli vakit geçirdiğini duyduğumuza çok sevindik bebeğim. Keyifli yürüyüşler. Biz de seni öpüyoruz

Genç kadın gülümseyerek kamerayı açıp manzarayı kadrajına aldı. Açı ve ışık ayarlarını yaparken yüzü her zamanki gibi ciddileşti. Onun bu ifadesine tanık olan Gökhan’sa ilgiyle onu izliyordu.

“Tüm o harika fotoğraf ve videoların ardında böyle ciddi bir yüz var demek,” diye düşündü.

Göksel ona yandan bir bakış attığında bakışlarını kaçırdı. Genç kadın güldü.

“Niye o kadar dikkatle inceledin?” diye sordu iki fotoğraf çektikten sonra.

“Çalışırken çok ciddi görünüyorsun,” diye cevapladı Gökhan. “O ilgimi çekti.”

“Pür dikkat yaptığım işe odaklanıyorum, ondan.”

“İzlemesi keyifli ama senin için rahatsız edici olmalı.”

“Yani, hoşlandığım söylenemez.”

“Yürümeye devam edelim mi?”

“Edelim.”

Sahil yolu Gökhan’ın da dediği gibi kalabalıktı ve ikili gibi yürüyüşe çıkan, bir yere oturup manzarayı izleyen çok kişi vardı. İki genç sakin adımlarla sessizlik içinde kaldırımda yürüyor, manzaranın tadını çıkarıyordu.

Gökhan’ın sağında yürüyen Göksel sağ taraftaki gün batımına bakarken Gökhan’ı da uzun uzun inceleme fırsatı buldu. Gökhan’ın yüzünde en beğendiği kısım genç adamın kavisli düzgün kaşlarıyla badem şeklindeki iri kahverengi gözleri olmuştu. Genç adamın yumuşak, samimi ve anlamlı bakışları vardı; kötü niyetli biri olmadığı bakışlarından anlaşılıyordu. Kanatları biraz geniş olan burnunun ortasında bir kemer vardı, burnuyla dudaklarının arasındaki açıklık normalden genişti ve hemen altında pembe renkli dolgun dudakları yer alıyordu. Yüzü her zamanki gibi sinekkaydı tıraşlıydı, cildindeki sivilce lekeleri, gözenekler ve özellikle burnuyla yanaklarının iç kısımlarındaki güneş lekeleri belli oluyordu. Kusursuz değildi, doğaldı ve onu çekici yapan şey de buydu.

“Yine vapura mı bineceksin?” diye sordu Gökhan. Göksel’e döndüğünde genç kadının gözlerini kaçırdığını gördü. Kendisine baktığını anlayınca gülümsedi.

“Evet,” diye onayladı Göksel ve ona baktı. “Geldiğim şekilde dönerim.”

“O zaman istikamet iskele.”

“Sen eve nasıl dönüyorsun?”

“Otobüse biniyorum. Hemen caddeden geçiyor. Seni yolcu ettikten sonra binerim.”

“Yolunu benim için uzatmayacaksan tamam.”

“Uzatmıyorum ama uzatırdım da. Fatih’ten ta Kadıköy’e geldin, elbette seni karşılayıp yolcu da edeceğim. Senin sağ salim vapura bindiğini görünce ben de otobüsüme binip evime giderim.”

Göksel duyduklarından memnun oldu. Eğer yer değiştirmiş olsaydılar o da aynısını yapardı.

“Çok incesin,” dedi gülümseyerek. “Öyleyse dediğin gibi istikamet iskele.”

İskeleden uzak değillerdi, kısa sürede ulaşacaklardı ve bu da yan yana geçirdikleri son dakikalar olduğu anlamına geliyordu. İkisi de bunun farkındaydı. İlk buluşma olduğu için çok uzun süre yan yana durmamışlardı ama geçirdikleri kısa vakti oldukça verimli geçirmişlerdi. Buluşma için ikisinin fikirleri de olumluydu ve başka buluşmalar da yapabileceklerini düşünüyorlardı. Bunu istiyorlardı da.

“Günün en güzel vaktinde vapura bineceksin,” dedi Gökhan. “Fotoğraf, belki de video çekersin.”

“Makinem olsaydı mutlaka çekerdim,” dedi Göksel. “Telefon kamerasıyla bir şeyler çekerim artık. Telefonum da kaliteli çekiyor ama bir makine de etmiyor tabii.”

“Herhâlde canım. Telefonlarla da aynı kalitede görüntüler çekilseydi profesyonel makinelere gerek olmazdı, elbette fark olacak.”

Canım. Göksel, Gökhan’ın bunu lafın gelişi ve ağız alışkanlığıyla söylediğini bilse de bu kelimeyi duyunca tuhaf hissetti.

“Orası öyle. Vapura binince bakarım artık.”

İskeleye vardılar. Eminönü İskelesi diğerlerinden daha ileride olduğu için biraz daha yürümeleri gerekiyordu. Etraf kalabalık olduğu için fark etmeden birbirlerine yaklaştılar.

“Bu caddeden mi biniyorsun?” diye sordu Göksel sağdaki caddeyi işaret ederek.

“Buradan da geçiyor,” dedi Gökhan başını sallayarak. “Boğa’ya dönüp içeriye ilerliyor, normalde o taraftan biniyorum ama bugün hemen şuradaki duraktan binerim.”

“İyi bari, yakınmış.”

“Yakın yakın. Sen beni düşünme, seni yolcu ettikten sonra biner giderim.”

“Bu akşam gerçekten çok keyifliydi,” dedi Göksel adımlarını iyice yavaşlatarak. “Çok iyi zaman geçirdim. Her şey için teşekkür ederim.”

“Benim için de çok keyifliydi ve ben de harika zaman geçirdim,” dedi Gökhan gülerek. Sırıtmasının önüne geçememişti. “Senin de böyle düşünmene çok sevindim. Bir gün yine buluşabiliriz, sen de istersen.”

“Olabilir,” dedi Göksel bir tel saçını kulağının arkasına sıkıştırarak. “Konuşuruz zaten, ayarlarız.”

“Konuşuruz,” diyen Gökhan’ın bunu yapmaktan çok keyif aldığı belli oluyordu. “İkimiz de İstanbul’dayız sonuçta ve önümüzde koca bir yaz var.”

“Evet.”

Göksel’in vapura bineceği iskeleye ulaştılar. Vapur iskeleye yanaşmıştı ve Eminönü’nden binen yolcular iniyordu. Ekrandaki saatse bir sonraki vapurun 4 dakika sonra kalkacağını gösteriyordu.

“Birazdan kalkıyormuş,” dedi Gökhan. “O zaman yavaştan vedalaşalım.”

Genç kadına döndüğünde karşı karşıya geldiler, ona bir adım yaklaştı. İkilinin ayakları birbirine değmek üzereydi. Göksel gözlerini kaldırıp Gökhan’ın yüzüne bakarken genç adam da onun yüzüne baktı. Birkaç saniye boyunca etraflarından geçen insanların arasında hareketsizce durup birbirlerine baktılar.

Gözler kalbin aynasıydı ve o aynada küt küt atan iki kalbin yansıması vardı.

“Kendine iyi bak,” dedi Göksel saniyeler sonra. Utanmıştı.

“Sen de kendine iyi bak,” dedi Gökhan. “Tekrardan görüşmek üzere.”

Gökhan ona yaklaştığında bu sefer neyin geleceğini bildiği için yanağını zarifçe sola çevirdi ve genç adamın yumuşak yanağını kendi yanağında hissetti. Bu sefer burnuna gelen koku tıraş losyonunun ferah kokusu oldu.

“Görüşmek üzere,” dedi Göksel geri çekildiğinde. “Hoşça kal.”

“Sen de hoşça kal, Gök.”

Göksel ona bir gülümseme gönderdiğinde Gökhan da aynı şekilde karşılık verdi. Genç kadın iskelenin içine girip turnikelere ilerledi ve kartını okutup turnikeden geçti.

“Göksel!” diye seslendi Gökhan. Göksel arkasını dönüp ona baktı. “Eve varınca haber etmeyi unutma, aklım sende kalmasın.”

“Tamam,” dedi Göksel gülerek. “Ederim. Düşündüğün için teşekkür ederim.”

“İyi yolculuklar.”

“Sana da.”

Göksel ona el salladığında Gökhan da sağ elini kaldırarak karşılık verdi. Genç kadın iskeleye yanaşan vapura yürürken Gökhan da olduğu yerde durup onu seyretti. Göksel’in omuzlarından sırtına doğru yayılan dalgalı sarı saçları her adım attığında zarafetle hareket ediyor, sırtına çarpıyordu. Gökhan için etraftaki herkes, her şey bulanıklaşırken Göksel netliğini korudu ve zarif adımlarla yürüyen genç kadın saniyeler içinde gözden kayboldu.

“Pardon!”

Gökhan kendisinden yol isteyen bir kadının sesiyle kendine gelip kenara çekildi. Kadın ona alttan bir bakış atıp iskeleye ilerlerken Gökhan da geriye gitti. Göksel’le buluştuğundan beri bakmadığı telefonunu çantasından çıkarıp internetini açtığında Göksel’in kendisine gönderdiği e-postalar ve Yağız’ın attığı mesajlar geldi.

Buluştunuz mu? (19.10)

Bak ya, internetini kapatmış bir de (19.10)

Buluştunuz diye düşünüyorum ve bol şans diliyorum. Yüzümüzü kara çıkarma aslan parçası, hadi göreyim seni (19.10)

Meraktan çatlamak üzereyim (19.41)

Umarım her şey yolunda gidiyordur, evrene iyi enerji göndermekten trafoya döndüm (19.58)

Bunca zamandır internetin kapalı olduğuna ve beni arayıp ağlamadığına göre buluşma çok iyi gidiyor demektir. Aferin koçum, böyle devam (20.30)

Gökhan bir kahkaha patlattığında elini ağzına bastırıp başını da yere eğdi. Birkaç kişi ona bakarken utandığını hissetti ama çaktırmadı. Sanki kendi kendine gülmemiş gibi kenara ilerledi ve iskeledeki vapura baktı. Buradan Göksel’i görmeyi beklemiyordu ama vapur kalkana kadar bekleyecekti.

Saniyeler sonra telefonu çalmaya başladığında irkildi. Arayan kişi Yağız’dı. Aramasını kabul etti.

“Açtığına göre ayrıldınız,” diye konuştu Yağız. “Nasıl geçti?”

“Telefonun başında hazırda mı bekliyordun ruh hastası?” sorusu Gökhan’ın ağzından dökülen ilk şey oldu.

“Tabii lan. Sanki kızla sen değil de ben buluşuyormuşum gibi gergindim. Neyse onu bunu boş ver, nasıl geçti?”

“Seviyorum lan seni,” dedi Gökhan.

“Eyvahlar olsun!” dedi Yağız yüksek sesle. “Bana ilan-ı aşk ettiğine göre buluşma kesin çok kötü geçti. Senin adına üzüldüm kardeşim ama ben kadınlardan hoşlanıyorum, duygularına karşılık veremem.”

Gökhan bir kahkaha attı. “Tüh, yine sap kaldım desene. Şaka bir yana buluşma harika geçti.”

“Harbi mi?”

“Harbi. İnanılmaz tatlı biri, çok keyifli vakit geçirdim.”

“Oh! Hem rahatladım hem de sevindim. Neler yaptınız?”

“Akşam yemeği yedik, sonra kahve ısmarladım; çıkışta da sahilde yürüyüş yaptık ve az önce de yolcu ettim. Vapuru birazdan kalkacak, kalkmasını bekliyorum.”

“Kızı bırakıp gidemediğine göre gerçekten iyi geçmiş.”

“Evet, gerçekten güzel geçti. Göksel de çok keyifli vakit geçirdiğinden bahsetti ve zaten son derece mutlu görünüyordu. Bir daha buluşmaktan bile bahsettik.”

“O mülayim, sevimli suratının altında gerçekten bir flörtöz yatıyor.”

“Belki de.”

“Göksel nasıldı? Gün ışığında uzun uzun incelemişsindir.”

“Çok güzel bir kadın, çok duru bir güzelliği var. Sürekli onu seyretmemek için kendimi zorlamam gerekti. Mavi bir elbise giymişti, tırnaklarında da mavi ojeler vardı ve bu ikiliye bir de masmavi gözleri eklenince benim durumumu düşün.”

“Mavi elbise mi? İlk buluşmanızda en sevdiğin rengi mi giydi?”

“Evet ve daha güzel olan şey mavinin en sevdiğim renk olduğunu bilmeden bunu yapması.”

“Kızı çok merak ettim, hiç fotoğrafı yok mu?”

“Asıl bombayı söylemedim,” dedi Gökhan aklına gelen şeyle. “Beraber fotoğraf çekildik.”

“Hadi canım. Ciddi mi?”

“Ciddi tabii. E-posta adresime gönderdi, indirince sana da atarım.”

“Fotoğrafınızı niye e-posta adresine gönderdi?”

“WhatsApp’tan atınca görüntü kalitesi çok bozuluyormuş. Benim sahnedeki fotoğrafımı da aynı yolla göndermişti.”

“Kız fotoğrafçı, o daha iyi bilir tabii. Neyse sen fotoğrafı hemen indirip bana da gönder. İkinizi yan yana göreyim.”

“Gönderirim,” diye onayladı Gökhan. Göksel’in vapurunun hareketlendiğini fark etti. “Göksel’in vapuru kalkıyor, ben de otobüse binip eve geçeyim. Çok güzel bir gündü ama deli gibi yoruldum.”

“Biraz neler konuştuğunuzdan bahset, merakım giderilsin.”

“Ailesinden bahsetti, Balkan göçmeni olduklarını öğrendim. Bu arada doğal sarışınmış, aile üyeleri de onun gibi sarı ya da kumral saçlı ve renkli gözlüymüş. Dövmelerimden konuştuk, ona anlamlarını söyledim; o da bir fotoğraf makinesi yaptırmayı istiyormuş, ona Çağlar’ı tavsiye ettim ve o da bu konuyu düşüneceğini söyledi. Kendi alanlarımız hakkında konuştuk, bol bol müzikten ve fotoğraftan bahsettik. Biraz okul anılarını anlattı. Aklıma gelenler bunlar. Konu benim aileme de geldi ve ona ailemle görüşmediğimi söyledim. Öyle.”

“Olanları anlatmamışsındır herhâlde?”

“Anlatmadım, o da ayrıntıları sormadı zaten ve bu hareketi ona olan hayranlığımı artırdı. Kişisel alanıma çok saygılı, sınırı asla aşmıyor.”

“Bu çok güzel bir şey.”

“Biliyorum. Hoşuma gitmeyen tek bir tane hareketi olmadı. Oturup kalkması, konuşması, hâl ve hareketleri ne kadar iyi aile terbiyesi aldığını ve kendisini geliştirdiğini gösteriyor. Tam bir İstanbul hanımefendisi.”

“Sen bu kızdan hoşlanmışsın Gök.”

“Evet, sanırım hoşlandım.”

“Şimdi kalbin küt küt çarpıyordur, salak salak gülüyorsundur, sürekli onu düşünüyorsundur; fotoğraf çekmişsiniz, şimdi ona bakıp bakıp durursun da. Tatlı heyecanlar bunlar Gök.”

“Kimlik numaramı da verseydin.”

Telefonun ucundaki Yağız kahkaha atarken Gökhan da güldü.

“Tanıyorum malımı,” dedi Yağız. “Sen yine de çok kaptırma kendini. Başlarda her şey güzel görünür ama insanların gerçek yüzü zamanla ortaya çıkar ve kişiyi çok üzebilir.”

“Biliyorum kardeşim, teşekkür ederim.”

“Ne demek, her zaman kardeşim benim.”

İkili vedalaştıktan sonra Gökhan telefonu kapattı. Birkaç dakika sonra genç adam onu evine götürecek otobüsteydi, cam kenarındaki bir koltukta oturuyordu; kulaklıklarından Yavuz Çetin’in sesi yükseliyordu, az önce indirdiği Göksel’le olan fotoğraflarına bakıyordu. Göksel’in yüzünü yakınlaştırıp uzun uzun inceledi. Genç kadının yüzü mermer gibi beyazdı, damarları fotoğraftan bile görünürken birkaç sivilce lekesiyle çilleri de belli oluyordu. Sarı kaşları ince ve seyrekti, çok açık renkli olduğu için göze çarpmıyordu ve bu onun ifadesine bir yumuşaklık katıyordu; masmavi büyük gözleri onun yüzünde göze çarpan ilk yerdi ve çekici bakışlara sahip olan bu gök mavisi gözler insanı büyülüyordu. Küçük ve düzgün bir burnu vardı, büyük gözleriyle dolgun pembe dudaklarının arasında bir düğme gibi görünüyordu.

Gökhan bu güzel yüze saatlerce bakabileceğini hissetti.

Fotoğrafı uzaklaştırıp yan yana duran ikisine baktı. Güzel görünüyorlardı. Dış görünüşleri birbirlerinden çok farklıydı fakat bu tezatlıkta bir uyum vardı.

Ekranı kapatıp camdan dışarı bakarken kendi kendine gülümsedi.

***

Vapura binen Göksel ilk iş olarak annesini aradı.

“Bebeğim?” diye açtı telefonu Güzin.

“Vapurdayım,” dedi Göksel. “Birazdan kalkıyor, dönüyorum.”

“Öyle mi? Çok uzun bir buluşma olmadı.”

“İlk buluşma için yeterli bence. Yemek yedik, bana kahve ısmarladı; sonra sahilde küçük bir yürüyüş yaptık ve iskeleye ulaştık.”

“Seni hem karşıladı hem de yolcu etti yani? Aferin, kibar çocukmuş.”

“Evet, hâlâ kıyıda bekliyor. Vapur kalkınca gidecektir.”

“Randevu nasıldı peki?”

“Güzeldi, keyifli vakit geçirdim. Gerçekten kibar biri, hoşsohbet ve samimi. Otururken hiç sıkılmadım ya da gergin hissetmedim, aksine son derece farklı konularda keyifli sohbetler edip güzel vakit geçirdik.”

“Bunu duyduğuma sevindim. Hadi geçmiş olsun.”

Göksel kıkırdadı. “Teşekkür ederim. Vapurdan sonra otobüsle eve dönerim, haberiniz olsun.”

“Tamam bebeğim. İyi yolculuklar, evde görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Kıyıda duran ve telefonla konuşan Gökhan’a biraz baktıktan sonra arka tarafa ilerleyip boş bir koltuğa oturdu. Kulaklıklarını takıp bir şarkı açtıktan sonra mesajlaşma uygulamasına girdi ve Ahsen’e bir ses kaydı attı.

“Selam, az önce ayrıldık ve şu an vapurdayım. Randevu çok güzeldi, oldukça keyifli vakit geçirdim; Gökhan da geçirdiğini söyledi ve zaten bunu fazlasıyla belli etti. Pek çok konudan sohbet ettik, bir an bile sıkılmadım. Ayrıntıları telefondan anlatmayı sevmediğimi biliyorsun ama çok iyi bir randevu olduğunu bil. Yüz yüze gelince uzun uzadıya konuşuruz. Bu arada elbisemi de beğendi ve güzel göründüğümü söyledi. İyi bir seçim yapmışız, bunun için ayrıca teşekkür ederim.”

Yolculuk boyunca müzik dinleyip olanları düşünen genç kadın bir süre çekildikleri fotoğrafa da baktı. Fotoğrafta kendisini de Gökhan’ı da beğenmişti, ikisi de iyi çıkmıştı. İkisinin de mutlu olduğu ve iyi vakit geçirdiği yüzlerindeki samimi gülümsemelerden anlaşılıyordu. Göksel bu fotoğrafa baktığında bugünü hatırlayıp hissettiği tüm güzel şeyleri yeniden hissedeceğini, fotoğrafa gülümseyerek bakacağını biliyordu.

Vapur Galata Kulesi’nin önünden geçip iskeleye doğru yol alırken Ahsen de ona bir ses kaydı gönderdi.

“İşte bu be! Güzel ve keyifli vakit geçirdiğinizi duyduğuma çok ama çok sevindim bebeğim. Ayrıntıları duymak için sabırsızlanıyorum, en kısa sürede görüşmeliyiz.”

Ses kaydını dinleyen Göksel kendi kendine güldü ve ona onaylayıcı bir mesaj attı.

Tamam bebeğim, haberleşiriz

Vapurdan indikten sonra otobüs durağına yürüdü ve onu evine götürecek otobüse bindi. Yoğun bir trafiği atlatıp evine döndüğünde saatler akşam 10’u geçiyordu. Sokakta oturduğu apartmana yürürken, kulaklıklarını çıkarıp çantasına koydu. Evlerden ışıklar yükseliyordu fakat sokakta kimsecikler yoktu. Hızlı adımlarla apartmana ulaşıp anahtarıyla kapıyı açtı. Asansör üçüncü kattaydı; onun gelmesini beklerken, mesajlaşma uygulamasına girip Gökhan’a mesaj yazdı.

Ben eve vardım, haberin olsun

Asansörle evinin olduğu kata çıktı. Anahtarla evinin kapısını açıp içeri girdiği esnada salondan çıkan babasını gördü.

“Hoş geldin güzelim,” dedi Engin.

“Hoş buldum,” deyip içeri girdi. “Hazırda mı bekliyordun?”

“Belki,” dedi babası sesini biraz incelterek. “Nasıldı?”

“Annem anlatmıştır.”

“Ben senden duymak istiyorum.”

“Çok güzeldi, çok iyi vakit geçirdim.”

“Bu kadar mı?”

“Evet.”

O esnada Güzin de salondan çıkıp ikisinin yanına geldi ve kızının yanağını öptü. “Hoş geldin bebeğim.”

“Hoş buldum. Yorucu bir akşamdı, ilk iş olarak elbiseden ve makyajımdan kurtulmak istiyorum. Yanınıza gelirim.”

Göksel yüzündeki makyajı silip yüzünü yıkadıktan sonra elbisesini de çıkarıp rahat kıyafetler giydi. Saçlarını tepeden salaş bir topuz yaptı. Ensesi biraz nefes almayı hak etmişti.

Odasından çıkmadan önce telefonunu kontrol ettiğinde Gökhan’ın yazdığını gördü.

Tamam, ben de vardım

Mesajını okuduktan sonra ona cevap yazdı.

Senin için çok uzun ve yorucu bir gün oldu, yatıp dinlenmeye bak

Odasından çıkıp salonda oturan ebeveynlerinin yanına gitti. Annesiyle babası büyük koltukta oturuyordu, ikisinin arasına sığıştı.

“Siz ne yaptınız?” diye sordu Göksel.

“Yemek yedik,” diye cevap verdi Güzin. “Sonra da oturduk bir şeyler izliyoruz işte.”

“Siz neler yaptınız?” diye sordu Engin.

“Gökhan’ın söylediği restorana gittik,” diye anlatmaya başladı Göksel. “Beni iskelede karşıladı ve restorana beraber geçtik. Yemek yedik, sonra bana kahve ısmarladı. Bol bol sohbet ettik, birbirimizi tanıdık. Çıkışta sahilden yürüdük, bana iskeleye kadar eşlik edip beni yolcu etti. İyi birine benziyor, hoşuma gitmeyen ya da beni rahatsız eden hiçbir hareketi olmadı.”

“Seni karşılaması ve yolcu etmesi güzel davranışlar. Bu hareketleriyle gözüme girdi. Yüzünün net göründüğü bir fotoğrafı var mı bu delikanlının? Merak ettim.”

“Bugünden fotoğrafımızı göstereyim.”

“Fotoğraf mı çekildiniz?” dedi annesi şaşırarak.

“Evet,” dedi Göksel biraz utanarak. “Hatıra kalsın dedik.”

Galerisinden fotoğrafı açıp annesiyle babasına gösterdi. İkisi de son derece dikkatli bakışlarla Gökhan’ı incelerken Göksel dudaklarını birbirine bastırdı. Ebeveynlerinin Gökhan’ın tipinden karakter analizi yaptığını biliyordu ve şaşırtıcı olan şey bu konudaki fikirlerinde hiçbir zaman haksız çıkmamalarıydı. Yaşları gereği sahip oldukları tecrübeler onları insan sarrafına dönüştürmüştü.

“Hoş çocukmuş,” dedi Güzin. “Eli yüzü düzgün, mülayim birine benziyor.”

“Küpeleri ve piercingi var,” dedi Engin eşine yandan bir bakış atarak. “Yakıştırmış da kendine ama marjinal bir tarzı olduğu belli oluyor.”

“Biraz öyle,” dedi Göksel. “Tarzını beğeniyorum ben. Hiç benlik değil ama ona yakışıyor.”

“Dövmeleri de vardır.”

“Evet, var.”

“Dövmeli, küpeli ve piercingli bir erkekle seni kırk yıl düşünsem yine de yan yana hayal edemezdim.”

“Gökhan yeni tanıştığım bir arkadaşım babacığım.”

“Arkadaşların arasında da böyle biri olmadı ki.”

“Her şeyin bir ilki vardır.”

“Tarzını saymazsak yüzü cidden mülayim, tam iyi aile çocuğu. Ailesi hakkında bir şeyler öğrendin mi?”

Gökhan’ın söyledikleri aklına gelince Göksel’in üstüne bir ağırlık çöktü. “Babası yarbaymış, annesi ev hanımıymış ve Ankara’da yaşıyorlarmış.”

“Yarbay mı?” dedi Engin şaşırarak.

“Ankara’da mı?” dedi Güzin de.

“İkinize de evet,” dedi Göksel.

“Çok yüksek bir rütbe,” dedi Engin. “Öyle her gün yarbay göremezsin yani. Ankara’daymışlar bir de, ziyarete gidiyor muymuş Gökhan?”

“Ailesiyle görüşmediğini söyledi. Ebeveynleri konservatuvar okumasını istememişler ama Gökhan hayallerinin peşinden gitmeyi tercih etmiş.”

Bir süre hiçbiri konuşmadı. Güzin ve Engin sessizce bakıştı, ikisi de duydukları karşısında üzülmüştü.

“Cesur çocukmuş,” dedi Engin bir süre sonra. “İstanbul gibi bir şehirde aile desteği olmadan hem çalışıp hem de okumak çok zor iş ama başarmış. Son senesi olduğunu söylemiştin değil mi?”

“Evet, bir terslik çıkmazsa o da seneye mezun olacak.”

“Ailesiyle hiç mi görüşmüyorlarmış?” diye sordu Güzin.

“Sormadım ama sanırım hiç görüşmüyorlar. Anladığım kadarıyla kalkıp İstanbul’a gelmiş ve bir daha hiç görüşmemişler.”

“Nasıl ebeveynmiş onlar? Çocukları kalkıp İstanbul gibi bir şehre gidiyor ve umurlarında bile olmuyor. Bu çocuk üç yıldır ne yapıyor ne ediyor, ne yiyip ne içiyor, hayatını nasıl idame ettiriyor, hiç merak etmemişler mi? Ben seni aynı şehirde merak ediyorum, dışarıda olduğunda ulaşamazsam kafayı yerim.”

“Çok üzücü bir konu,” dedi Göksel. “Bu konuyu konuşmayalım. Bugünün güzel noktalarına odaklanmak istiyorum, kötü olanlara değil.”

“Haklısın bebeğim,” diyen Engin kızının saçlarını okşadı. “Randevunun güzel geçmesine sevindim.”

“Ben daha çok sevindim.”

Üçü de gülüştü.

Biraz ebeveynleriyle oturan Göksel babasının omzuna yatarak onlarla beraber televizyon izledi. Ailesiyle geçirdiği bu anlar en huzurlu hissettiği zaman dilimiydi. Muhteşem geçen bir ilk randevunun ardından ailesiyle vakit geçirmekse onun zaten yüksek olan moralini iyice yükseltti.

Göksel saatler 22.47’yi gösterirken odasına çekildi. Yatağına otururken telefon ekranını da açtı. Gökhan dakikalar önce cevap vermişti, konuşmalarına girdi.

Aynı zamanda çok keyifli bir gündü, modum yüksek. Kendime bir papatya çayı yapıp bacaklarımı uzatarak yatağıma yattım

Göksel gülümseyerek sırtını baza başlığına yasladı ve o da bacaklarını uzattı.

Afiyet olsun, iyi yapmışsın

Ona cevap verdikten sonra mesajlaşma uygulamasından çıkarak sosyal medya hesabına girdi. Vapurdayken aklı olanları düşünmekle fazlasıyla meşgul olduğu, hava da iyiden iyiye karardığı için fotoğraf çekmek aklına gelmemişti ama bugünden geriye çok güzel fotoğraflar kalmıştı: Kadıköy’de çektiği gün batımı fotoğrafları.

Çektiği ikinci fotoğrafın ışığını daha çok sevdiği için bunu hikayesine atmaya karar verdi. Normalde böyle bir fotoğrafı hikayesine atmazdı, çok klasik bir fotoğraftı ama fotoğrafın ardındaki öykü eşsiz olduğu için bugünden bir hatıra olarak hikayesinde durmasını istiyordu. Fotoğrafın üstüne herhangi bir yazı, konum bilgisi ya da başka bir şey eklemeden öylece paylaştı. Kendisi fotoğrafın nerede çekildiğini de ne anlattığını da biliyordu, bu hikayeyi görecek olan Gökhan da biliyordu ve bu yeterliydi.

Göksel hesabına bakmadığı süreçte paylaşılan yeni gönderi ve hikayelere baktı. Saat 11 olduğunda Gökhan ona mesaj attı. Yağız’a ikisinin fotoğrafını atan genç adam Yağız onu görüntülü arayınca yarım saat arkadaşıyla konuşmuş, ona bugünden ayrıntılı olarak bahsetmişti. Göksel’i ilk kez gören Yağız da onu güzel bulmuştu ve ikiliyi yakıştırmıştı. Bunu duyan Gökhan biraz utansa da duyduklarından kesinlikle hoşnut olmuştu.

Göksel hesabında biraz daha oyalandıktan sonra onun mesajını açtı.

Sağ olasın. Sen ne yaptın?

Ona cevap yazdı.

Biraz bizimkilerle oturduktan sonra odama çekildim, uzanıyorum ben de öyle

Gökhan saniyeler içinde onun mesajını gördü.

Sen de iyi yapmışsın. Papatya çayı beni bayağı mayıştırdı, birazdan yatar uyurum. Sana iyi geceler dileyip yavaştan kaçayım, görüşürüz Gök

Bu akşamın onun için güzel ve keyifli geçtiğini bilse de bugünün genç adam için yorucu olduğunun da farkındaydı ve Gökhan’ın yatıp dinlenmesi gerektiğini biliyordu.

Sana da iyi geceler, görüşürüz

Gökhan’ın mesajını gördükten sonra çevrim dışı olmasını izledi. Gökhan uygulamadan çıkınca onun isminin üstüne dokunup kişi bilgisi sayfasını açtı. Gökhan profil fotoğrafında bir sandalyede oturuyordu, kucağında beyaz Fender’ı vardı ve klavyeye bakarak gitarını çalıyordu. Başı eğik olduğu için yüzü tam olarak görünmüyordu ama yukarı kıvrılan dudakları belli oluyordu. Hakkında kısmındaysa sağ bileğindeki dövme yazıyordu: Musica est cibus pro anima.

Tam da ondan beklenen bir profile sahipti.

Göksel sosyal medya hesabından bir bildirim gelince, bildirim penceresini açıp gelen bildirime baktı. Bildirimde Gökhan Uygur’un hikayesini beğendiği yazıyordu. Bir gülümseme yüzüne yayılırken, bildirime dokunup hikayesini açtı. Hikayesini görüntüleyenler kısmında Gökhan en baştaydı ve profil fotoğrafının alt köşesinde bir kalp vardı.

Gökhan da bu fotoğrafın nerede çekildiğini ve ne anlattığını biliyordu ve bu beğeni bunu gösterme yoluydu.

O gece iki genç de geç saatlere kadar uyumadı, uyuyamadı. İkisi de yatağında uzanıp birlikte geçirdikleri zamanı düşündü, yaşadıklarını kafasında yeniden canlandırdı. Hissettikleri güzel duygular kalplerinin her bir ritminde kanla beraber tüm vücutlarına pompalandı ve yaşamın kaynağı o sıvının ulaştığı her hücrede yaşamın en güzel duygularını hissettiler.

Ahsen haklıydı: İnsan gençken böyle güzel şeyler hissetmeli, kalbini küt küt attıracak şeyler yaşamalıydı.

Hissediyorlardı.

Yaşıyorlardı.

Onların aşkı Şehrazat dahil bütün genç kızların yaşamak isteediği türden bir aşktı.Belki bu kadar güzel bir aşkın lanetiydi belki de herkesin bu aşkı kıskanmasının nazarıydı bilinmez Helma Hatun 35 yaşında bu dünyadan göç edip girmişti. O günden sonra Kays gerek babası gerekse de çevresi tarafından sürekli evlilik baskısı alsa da o bu baskılara boyun eğmeyip karısına sadık kalmaya devam etmişti. Şehrazat,Vezir Kays'ın sarayına gelmeden önce beyazlar içinde Helma Hatun'un mezarını ziyaret edip vicdan azabını geçirinceye kadar özürler dilemiş ve toprağına birbirinden güzel güller diktirmesine rağmen hala daha Vezir Kays'ın gül bahçesinde gezerken Halime Hatun'un ruhunu hissediyordu.

Homasının kılıcına sarıldığını fark eden Şehrazat kendilerine birilerinin yaklaştığını fark ettiğinde vicdan azabıyla boğuşan o masum kız gitmiş yerine her zaman ki gibi güçlü ve umursamaz gözüken Prenses Şehrazat geçmişti. "Prensesim"dedi üzerinde ipek kumaştan yapılmış bir kaftan giyen adam"Vezir Kays Hazretleri sizi içeriye davet ediyor" Şehrazat planının ilk aşamasını tamamlamanın sevinciyle dolup taşsa da bir prensese yakışır vakur bir ifadeyle"Vezir Kays'a söyleyin davetini kabul ediyorum"dedi. Kaftan giyen adam önde Şehrazat ve Homası arkasında saraya girdiler.Vezir Kays'ın sarayı diğer asilzadelerin yaşadığı saraylara göre daha sadeydi. Vezir Kays ve adamları, Prenses Şehrazat'ı sarayın girişinde karşılayıp yarım reverans yapıp sarayın içine buyur ettiler.

Şehrazat her ne kadar içindeki küçük kızın korkudan tir tir titremesine rağmen bir Prensese yakışır bir şekilde dik ve korkusuz bir halde kendisi için hazırlanan divana oturdu.Prenseslerinin oturmasıyla önce rütbe sırasına göre Vezir Kays ondan sonra da rütbelerine göre diğer görevliler oturdu. Söze ilk önce Vezir Kays başladı ve o insanı korkutan kalın sesiyle"Sizleri sarayımızda ağırlamak benim için bir onurdur Prensesim"dedi ve Şehrazat'ın niyetini anlamak için gözlerine Şehrazat'ın gözlerine dikti. Bu bakışmadan gözlerini kaçıran ilk kişi Şehrazat olmuştu.Şehrazat bakışlarını kaçırmasına rağmen korktuğunu belli etmemek için güçlü olduğunu belli ettiği zannettiği sesiyle"Benim için de gülleriyle dillere destan olmuş bu sarayı görmek bir onurdur"dedi. Konuyu uzatmaktan hiç hoşlanmayan Vezir Kays,Şehrazat'ın saraya gelme amacını öğrenmek amacıyla "Evet,güllerimizin o kadar hayranı olmuşsunuz ki günlerdir bahçemden ayrılmıyorsunuz"dedi.

"Sadece güllerin değil sarayınızında hayranıyım"dedi Şehrazat,Vezir Kays'ın aksine konuya nereden gireceğini bilememenin verdiği tedirginlikle konuyu başka taraflara çekiyordu. "Teşekkür ederim Prensesim eşimin mezarına da en sevdiği güllerden dikmişsiniz"dedi Vezir Kays bu sefer konuya direk girerek. Şehrazat,mezarlığa gittiği an Vezir Kays'ın kulağına gideceğini bildiğinden hiç şaşırmamış aksine konuya daha rahat girebilmenin verdiği saygınlıkla"Eşinizden özür dilemek amacıyla mezarını ziyaret ettim"dediğinde Vezir Kays ve adamlarının yüzünde oldukça şaşkın bir ifade belirmişti. "Neden?"dedi Vezir Kays şaşkınlığını meraklı bir sese bırakırken"Eşimden özür dilediniz" "Ben"dedi Şehrazat her ne kadar bakışlarını kaçırmamaya çalışsada pelerini sıkıca tutarak ondan destek aldı ve ciddi bir ses tonuyla"Sizinle evlenmek istediğim için eşinizden özür diledim" Şehrazat'ın itirafı karşısında daha da şaşıran Vezir Kays ve adamları kendisinden 38 yaş büyük ve Sultan'ın bile korkudan ağzını açamadığı adama evlilik teklif eden bu genç kızı daha da ilgili bir şekilde incelemeye başladılar.

"Demek benimle evlenmek istiyorsunuz"dedikten sonra Vezir Kays yükses sesle kahkaha attığında bu kahkaya alışık olmayan adamları bu sefer bakışlarını Vezir Kays'a dikmişlerdi. "Evet"dedi Şehrazat,Vezir Kays'ın kahkahasından sonra çekingen bir sesle"Sizinle evlenmek istiyorum" "Neden?"diye sordu Vezir Kays bir anda ciddileşerek"Etrafınızda sizinle evlenmek isteyen bunca erkek varken ben?" "Çünkü hiçbiri sizin bana sağlayacağınız kadar güç ve otorite sağlayamaz"dedi Şehrazat yüreğinden geçen cevapları söylerken. "Yani benimle güç ve otorite sağlamak için evlenmek istiyorsunuz öyle mi?"dedi Vezir Kays küçümseyici bir ses tonuyla. Şehrazat ,Vezir Kays'ın küçümseyici tavrına rağmen konuşmaya devam etti.Biliyorduki bugün Vezir Kays'ı ikna etmek için ilk ve son günüydü. "Evet,sizinle gücünüz için evlenmek istiyorum çünkü başka türlü halkıma yardımcı olamam.Babam ve saray eşrafı tarafından güçsüz olduğum için ciddiye alınmıyorum ama sizinle evlenirsem elde ettiğim güçle en azından ciddiye alınırım" Şehrazat'ın cevabı üzerine daha da meraklanan Vezir Kays"Neden halkı bu kadar önemsiyorsunuz?Sizden önceki prensesler gibi süslü kıyafetler giyip etrafta dolaşmıyorsunuz?diye sordu. "Daha geçen hafta bana bağlılık yemini bulunan muhafız alayı sırf beni ve ülkemizi korumak için savaşa giderken benim boş oturmam ne kadar doğru" Şehrazat'ın cevaplarından etkilenen Vezir Kays belki de kendisi için en önemli olabilecek soruyu sordu. "Neden diğer yaşıtlarınız gibi sevdiğiniz bir erkekle evlenmek varken halkınız için kendinizi feda ediyorsunuz?" "Ben"dedi Şehrazat kendi yaşıtında bir kız çocuğu gibi aşka duyduğu özlemi sesine de yansıtarak"Küçüklüğümden beri sizin ve eşinizin aşk hikayesini dinleyerek büyüdüm ve hayallerimde sevdiğim erkeği hayal ettim ama ne yazık ki ne o aşkı ne de o sevgiyi yaşadım şimdi ise babam tarafından sevmediğim bir erkekle evlendiriliyorum en azından sizinle evlenirsem az da olsa halkıma yardımcı olabilirim" Vezir Kays sorularına devam ederken içeriye genç bir adam girdiğinde kapının dışında bekleyen şifacıyı gördü.

Genç adam,Vezir Kays'ın kulağına eğildi ve bir şeyler fısıldadı ve bunun üzerine Vezir Kays başını sallayıp ayağa kalktı. "Şimdilik bu kadar yeter sizinle sohbet etmek bir zevkti prensesim" Vezir Kays'ı ikna etmek için tek şansını kaybetmemek için heyecanla araya kalktı ve"Benim için sorun değil ben beklerim" "Prensesim"dedi Vezir Kays,Şehrazat'ı başından savabilmek için"Bana düşünmek için biraz zaman verin sizinle en yakın zamanda tekrar görüşeceğiz" "Peki"diyebildi Şehrazat,Vezir Kays'ın gözünde şımarık bir genç kız gibi görünmemek için. Vezir Kays'ın orta yaşlı adamı hariç herkes yarım reverans yapıp yukarıya doğru çıktılar. Vezir Kays'ın çıkmasından sonra orta yaşlı adam Şehrazat'a dönüp"Buyrun size arabaya kadar eşlik edeyim"dedi. Şehrazat gittiğinden emin olabilmek için bu yolu izlediklerini bildiğinden ses çıkarmadan ayağa kalktı ve arabaya kadar orta yaşlı adamın kendisine eşlik etmesine izin verdi. Arabada sadece Homası olduğundan Şehrazat merak dolu bir sesle"Homa acaba Vezir Kays'ın rahatsızlığı ne olabilir?"diye sordu. "Prensesim sizi sarayından göndermeye cesaret ediyorsa mutlaka önemli bir hastalığa yakalanmış olmalı" Şehrazat geleceğinin sağlığı hakkında bilgi sahibi bile olmadığı adama bağlı olmasının verdiği sıkıntıyla"Eğer Vezir Kays hedefimize ulaşmadan ölürse Homa işte o zaman bizim için her şey bitmiş olur" Sarayına vardığına etrafta bir karmaşanın hüküm sürdüğünü görünce aklına ilk savaş geldi ve bir Prensese yakışmayacak bir davranış olan koşmaya benzer yürüyüşle sarayın içine girdi ve önüne çıkan ilk cariyeye endişeli bir ses tonuyla"Neler oluyor?"diye sordu. "Abiniz Prens Arash bugün babanızın buyruğuyla saraydan ayrılıp görevli olduğa şehire gönderiliyor"dedi cariye mutsuz bir ses tonuyla. Sarayda Prenslerin cariyeleri ayrı haremlerde kalırlardı ve bir Prens başka bir Prensin hizmetli cariyesi dahil hiçbir cariyesine göz dikemezdi eğer göz dikerse sonucu kınanma ve gözden düşme olurdu.Abisi saraydan adamları dahil sadece 5 cariye götürebilir geri kalan cariyeler şanslılarsa burada Prenslerinin dönmesini beklerdi. "Abim daha yeni geldi neden bu kadar erken gidiyor?"diye sordu

Şehrazat meraklı bir ses tonuyla. "Babanız savaş sebebiyle sınırların korunması için abinizi Melik olduğu Bacergah'a geri göndereceğini söyledi." Babasının niyeti oldukça açıktı.Veliaht olarak belirlediği oğlunu korumak için abisini feda edecekti.Şehrazat hizmetçinin yanından bir Prensese yakışmayacak şekilde koşarak abisinin odasına geldi ve dışarıda duran ağalara abisine geldiğini haber vermesini istedi. İçeriye girdiğinde hazırlanan abisini gördüğünde endişeli bir halde"Abi"diye seslendi.Annesi öldüğünden beri ilk defa kendisi için birilerinin endişelenmesi Prens Arash'ı gülümsetmişti.Birileri tarafından önemsenmek çok güzelmiş diye düşündü Arash "Gel kardeşim" Şehrazat, abisinin bu durumu bu kadar çabuk kabul etmesine karşı sitem ederek"Abi ne yapıyprsun Allah Aşkına?Bırak hazırlanmayı ben gidip babamla konuşacağım"dediğinde Arash küçüklükten beri kızkardeşini sakinleştirmek için yaptığı gibi eliyle kızkardeşinin başını okşayıp"Babamla bu konu hakkında asla konuşmayacaksın Şehrazat babamın seni de hedef almasını istemiyorum"dedi. Şehrazat sızlanarak "Ama bu haksızlık babamın seni feda etmesine izin vermemi nasıl beklersin?"dediğinde abisi yaşına yakışır bir tecrübeyle"Eğer tahtı hedefliyorsam bazı riskleri de göze almak zorundayız anladın mı beni?" Şehrazat anlamak istememesine rağmen anladım anlamında huzursuzca başını salladı ve bunun üzerine abisi tekrardan kızkardeşinin başını okşayıp"Aferin benim akıllı kardeşime"dedi ve hazırlıklarına devam etmeye başladı. Leyla her ne kadar abisine bugün için daha fazla kötü haber vermek istemese de Vezir Kays hakkında öğrendiği bilgiyi söylemek zorunda hissettiğinden"Abi"diye seslendi.

Abisi gidecek eşyalarıyla ilgilendiğinden ilgisiz bir ses tonuyla"Efendim"dediğinde Şehrazat bir çırpıda"Vezir Kays hasta"dedi. Aldığı haberden dolayı elindeki kitapları yere düşüren Prens Arash şaşkınlıkla"Ne?"diye tepki verdi ve düşen kitapları önemsemeden kızkardeşine yaklaşıp"Anlat"dedi. "Bugün Vezir Kaysla görüşürken içeriye saray hekimlerinden biri girdi ve ona bana saygısını bile sundurmadan Vezir Kays'ın odasına çıkardılar ve bana gitmem gerektiği söylendi ve gittiğimden emin olmak için peşime bir adam bile taktılar" Vezir Kays her ne kadar tarafsız gözükse bile destekleri sayesinde hayatta kalmayı başarmıştı Arash eğer şimdi Vezir Kays'ın rahatsızlığı ortaya çıkarsa Arash'ın can güvenliğini kimse sağlayamazdı. "Şehrazat"dedi Arash temkinli bir ses tonuyla"Bu haber ikimizin arasında kalmalı anladın mı?Eğer bu duyulursa benim tahta çıkmam imkansıza yakın bir hal alır" "Sen merak etme abi"dedi Şehrazat abisine güven veren bir sesle"Vezir Kays'ın hasta olduğunu ikimizden başka kimse bilmeyecek" Şimdiye kadar güvenirliliğinden ve tecrübesizliğinden şüphe ettiği kızkardeşi adamlarından daha çok işe yaramış ve ona çok önemli bilgiler getirmişti. "Şehrazat"dedi temkinli ses tonunu sürdürerek"Sana güveniyorum ama şunu unutma eğer Vezir Kaysla evlenmek istiyorsan hastalığı duyulmadan önce her şeyi halletmelisin"

Ona günaydın mesajı atmalı mıydı?

Onunla sohbet etmeye devam etmek, hakkında daha çok şey öğrenmek istiyordu ama ona mesaj atmayı şimdilik düşünmeyerek ana sayfasına geri döndü. Birkaç dakika boyunca yeni paylaşımlara baktı, hikayeleri izleyip gönderileri inceledi. Çok severek takip ettiği bir fotoğrafçı yeni bir fotoğraf atmıştı. Onun yeni fotoğrafını incelerken kendisinin hesaba bir süredir hiçbir şey atmadığını düşündü. Aslında elinde bir sürü fotoğraf vardı fakat bu sıralar içinden paylaşım yapmak gelmiyordu.

Galerisini açıp hesabında paylaşmayı düşündüğü fotoğrafları topladığı klasöre girdi. Klasörün en yeni üyesi iki gün önce düzenleme işini tamamen bitirerek kaydettiği ve telefonuna da attığı İstanbul videosuydu. Videoyu açıp baştan izlemeye başladı. Bunu yaparken dün akşam Emrah’ın kendisine söylediklerini düşündü ve bu, videoya daha objektif bakmasına yardımcı oldu. Video gerçekten çok iyiydi hatta kusursuz denilecek kadar iyiydi. Gerek çekim açıları gerek ışık ayarlamaları gerek videoların orijinal sesleri ve Göksel’in eklediği müzik sesi gerekse sahneler arası geçiş muhteşemdi. Bir dakikalık kısa film tadında olan video İstanbul’un öne çıkan yerlerini, hayat koşuşturmasını ve şehrin ambiyansını çok iyi yansıtıyordu.

Genç kadın çok iyi iş çıkarmıştı ve bir süredir bunu ertelese de videoyu bugün hesabında paylaşmaya karar verdi.

Tekrardan hesabına girip yeni gönderi sayfasını açtı ve galerisinden videoyu bulup seçti. Videoyu yayıma hazırlarken yaptığı ilk şey konum bilgisine İstanbul’u eklemek oldu, böylece İstanbul konumunda paylaşılan gönderilere bakan herkes bu videoyu görebilecekti; ikinci olarak da videosuna bir süredir aklında olan kısa açıklamayı yazıp birkaç tane de etiket ekledi.

Caddelerden dolup taşan kalabalığıyla, semalarından eksik olmayan martılarıyla ve hiç bitmeyen koşuşturmasıyla İstanbul günlükleri. #istanbul #turkey #video #videography #videographer

 Videoyu paylaştığında oturduğu yerden sıçradı. “Gerçekten paylaştım!” dedi heyecanla. “İlk videomu paylaştım resmen.”

Ayağa kalkıp bir süre salonun içinde hızlıca yürüdü. Yaşadığı heyecan tatlı bir heyecan olduğu için kendisine bunu sonuna kadar hissetmek için izin verdi. Severek yaptığı bu işin kendisine hissettirdiği bu tatlı heyecan ve gerginliği en az yaptığı iş kadar seviyordu.

“Takipçilerim izleyecek,” diye konuştu. “Arkadaşlarım izleyecek. Akın, Sinem, bölümdekiler; Ahsen, Emrah hatta Gökhan da izleyecek. Ailem izleyecek, tanımadığım kişiler de izleyecek. Tanrı’m!”

Sessizce çığlık attı. Bu kesinlikle fotoğraf paylaşmaya benzemiyordu. Genç kadın en son bir paylaşımı için bu kadar heyecanlı olduğunda ilk fotoğrafını paylaşıyordu ve aradan geçen uzun aylardan sonra ilk kez o günkü heyecanını hatta daha fazlasını hissediyordu.

Bir bardak soğuk su içtikten sonra tekrar koltuğa oturdu ve telefonunu eline aldı. Videosuna şimdiden dört beğeni gelmişti bile. Gülümseyerek arkasına yaslanırken kendisi de videoyu izledi. Bir grup güvercinin kanat çırpıp havalanmasıyla başlayan video gün batımında yavaşça iskeleden uzaklaşan feribot ve kıyıda yürüyen, kameranın önünden geçen insanlarla devam ediyordu. Üçüncü sahnede bir fotoğrafçının vitrinindeki makineler vardı, onu takip eden dördüncü sahnede gitar çalarak şarkı söyleyen bir sokak sanatçısı yer alıyordu. Videonun altı saniyesini kaplayan performansından sonra Göksel’in Galata Köprüsü’nde yürürken etrafı çektiği video vardı ve bu videonun arka planında da sokak sanatçısının çaldığı şarkının sesi kullanılmıştı. Onu takip eden videoda Göksel vapurdan Boğaz’ı ve şehrin iki yakasını kayda almıştı, videonun orijinalindeki dalga sesine kısık sesle çalan müziği de eklemişti ve birkaç efektle videonun görüntüsünü zenginleştirmişti. Denizden sonra Beyoğlu sokakları ve o sokakları süsleyen tarihî binalar kadraja giriyordu. Göksel bu kısımlarda videoların orijinal sesini tamamen kısıp videoda kullandığı fon müziği kullanmıştı. Videonun son sahnesi de İstiklal Caddesi’nde çekilmişti; İstiklal Caddesi’ndeki meşhur kırmızı tramvay kalabalığın arasında yavaşça gözden kayboluyor ve kararan ekranla video sona eriyordu.

Videoyu izlemeyi bitirdiğinde yüzünde memnun bir gülümseme vardı. Videosu gerçekten de güzeldi ve insanlardan alacağı geri dönüşleri iple çekiyordu. Bunun için çok beklemesine de gerek yoktu.

***

Cep telefonundan bir Athena şarkısının sesi yükselirken tezgâhın başındaki Gökhan da bulaşıkları yıkamakla meşguldü, bir yandan da kadife gibi yumuşacık sesiyle adaşı olan soliste eşlik ediyordu. Özellikle tek kaldığı tatil dönemlerinde ev işlerini yaparken hareketli rock şarkıları ona bu işleri yapması için güç veren tek şeydi.

Tencerenin dibini kafa sallayarak ovalarken ayağıyla da yerde ritim tutmuştu. Tencerenin de yemek kalıntılarından arındığından emin olduktan sonra yıkadığı bulaşıkları durulamaya geçti. Suyun aşırı sıcak olmamasına dikkat ederek musluk başlığını sıcak su tarafına çevirdi ve bulaşıkları durulamaya başladı.

Dinlediği şarkı sakin geçiş kısmından sonra tekrar ivme kazandığında, “Kuralı yok, kuralı yok,” diye şarkıyı söylemeye devam etti. “Hayat senin gibi delisi yok / Yaşıyorum gelişine, takılıyorum kafama göre.”

Şarkının sesi yüksekti, Gökhan da şarkıyı yüksek sesle söylüyordu ve temiz kullanmak yerine solist gibi kirleterek kullandığı sesiyle komşularına adeta mini bir konser veriyordu.

“Yaşıyorum ben kafama göre / Kafama göre / Kafama göre.”

Şarkının can alıcı ve bol gürültülü kapanış kısmında komşuları umursamadan, diyaframına yüklenerek gırtlağını sıktı ve solistle eş zamanlı olarak bağırdı. Temiz sesine göre hiç de yumuşak olmayan ve seksi denilebilecek kadar etkileyici olan kirli sesi hem oturduğu apartmanın tüm katlarından hem de apartmanın olduğu sokaktan duyuldu.

Athena’nın şarkısı bittikten sonra Duman’ın Sor Bana Pişman Mıyım parçası çalmaya başladı. Duman, Gökhan’ın en sevdiği gruplardan biriydi ve bu şarkıları genç adamın en sevdiği ve onda özel bir yeri olan parçalarından biriydi. Gökhan bu şarkıya da eşlik ederek, bulaşıkların hepsini durulayıp kurumaları için bulaşık sepetine yerleştirdi.

Bulaşık işini bitirdikten sonra havluyla ellerini kurulayıp masanın üstündeki telefonunu aldı. Şarkıyı durdurup, müzik dinlediği uygulamayı kapatırken mutfaktan çıkarak salona girdi. Dakikalardır ayakta durarak bulaşık yıkadığı için beli ağrımıştı, kendisini koltuğa atıp uzandı. Çamaşır makinesi durana kadar biraz dinlenmeye karar verdi, sonrasında çamaşırları balkona asacaktı -ki bu onun en sevmediği ev işlerinden biriydi.

Sabah uyandığında sosyal medya hesabına girmişti. Göksel’e günaydın mesajı atmayı düşünse de öncesinde kahvaltı etmek, bulaşıkları ve çamaşırları yıkamak gibi işleri olduğu ve genç kadınla dünkü gibi anlık olarak mesajlaşamayacağı için mesaj atmayı ertelemişti; ana sayfasındaki yeni paylaşımlara bakarak uygulamadan çıkmıştı. Şu an saatler 12.49’u gösteriyordu ve Gökhan hesabına yeniden girdi. Takip ettiği hesaplardan birkaçı yeni hikaye atmıştı fakat Gökhan’ın dikkatini çeken şey ana sayfasının en üstündeki video oldu. Videoyu Göksel paylaşmıştı. Meraklanan genç adam videoyu izlemeye başladı. Bir grup güvercinin kanat çırpıp havalanmasıyla başlayan videonun görüntü kalitesi videonun profesyonel makineyle çekildiğini belli ediyordu. Güvercinlerden sonra kadraja vapur girince Gökhan gün batımında kaydedilen bu videonun ambiyansına hayran kaldı. Bir gülümseme dudaklarına yerleşirken videoyu büyük bir beğeni, hayranlık ve memnuniyetle izledi. Hem açılarıyla hem ışıklarıyla hem odak noktalarıyla hem çekim teknikleriyle hem de videoların üstünde yapılan düzenlemeleriyle bir profesyonelin imzasını taşıyan bu İstanbul videosu kusursuz bir işti.

“Sadece fotoğraf çekme konusunda muhteşem değilmişsin,” diye düşündü. “Sürprizlerle dolusun Gök.”

Videonun açıklama kısmında bir şeyler yazdığını fark edince orayı okudu.

Caddelerden dolup taşan kalabalığıyla, semalarından eksik olmayan martılarıyla ve hiç bitmeyen koşuşturmasıyla İstanbul günlükleri.

Gülümsemesi genişlerken videoyu beğendi. Video yayımlanalı 20 dakika olmuştu ve şimdiden 37 beğeni almıştı bile. Genç adam videonun daha çok kişiye ulaşmasını umdu. Bu muhteşem işi herkes görmeliydi.

Diğer yeni paylaşımlara bakmadan, mesaj sayfasına girip en üstte duran konuşmayı açtı ve parmaklarını ekranda gezdirip mesaj yazdı.

Tünaydın

Videonu şimdi izledim ve tek kelimeyle bayıldım, harika iş çıkarmışsın. Nasıl oluyor da beton yığını olan bu şehri kadrajına aldığında bu kadar muhteşem gösterebiliyorsun?

Mesajları ona gönderdi. Onunla konuşmaya devam etmek, onu daha yakından tanımak istiyordu ve bu video ikisi için de güzel bir aracı olmuştu. Göksel’in fotoğrafçı kimliğinin yanında bir de video grafiker kimliğiyle tanışıyordu ve onun bu çok yönlülüğü ona olan ilgisiyle merakını da artırıyordu.

Gökhan’ın keşfet kısmında gezinerek geçirdiği birkaç dakikanın ardından Göksel ona cevap verdi. Genç adam mesajlara anında atlamamak için bir dakika hesabında oyalandıktan sonra mesajlara baktı.

Tünaydın