“İnceleme yazıma başlamadan önce şunu söylemeden geçemeyeceğim, ben karakterlerin iç dünyasını ve zihin savaşlarını bu kadar derin ve detaylı anlatan başka bir kitap daha okumamıştım.”

Hikâye başlangıcı ülkemizde hala çoğunlukla karşılaştığımız kültür, örf ve âdet ögelerinin bolca yer aldığı herkesin aşina olduğu bir kurguyla başlıyor aslında. Kitabın yarısına kadar asıl başrolü arayan da olacaktır, hatta; ‘Saçmalama kitabın isminden de belli değil mi zaten?’ nidaları da atacaksınız bana biliyorum.

Fakat kitabın tamamını da okuyup bitirdiğinizde anlayacaksınız ki, hikâyenin asıl başrolleri sizlersiniz. Çünkü her karakterde kendinizde aşina olduğunuz bir özellik bulacak ve o ismi kendi içinizde özelleştireceksiniz. Bu konuda eleştirmeninize güvenin.

Basit bir kurgu gibi göründüğüne bakmayın!

Kitabın sayfasını her çevirdiğinizde hikâye içindeki başka bir karakterin zihin karmaşasını okumaya başlıyorsunuz. Ablası Fatma tarafından farkında olmadığı haklarının ona hatırlatmasıyla bunalıma giren Leyla’nın adım adım nasıl umutsuzluğa sürüklendiğini ve bunun gibi birçok faklı kurgunun size neler öğrettiğinin farkına varınca anlayacaksınız ne demek istediğimi.

Hatta öyle şeyler okuyacaksınız ki; “Bunlar hala yaşanıyor ve bazılarımız bizim kadar şanslı bile değil.” Diyeceksiniz. Çünkü hala teknoloji konusunda geri kalmış, okula gitmek için hala kilometrelerce yol yürüyen çocuklarımız, ömrü boyunca aynı köyden çıkamamış hatta kendi eşrafından birine eş olarak verilmiş, 50-60 belki daha az belki daha çok haneli yer dışında hayatı olmayan insanlar da var.

Yer, yer gözyaşlarınızı tutamayacağınız. Yer, yer sinirden dört köşe olacağınız ve az da olsa tebessüm edeceğiniz bir kitap; MESUDE!

Mehmet Ekinci’ye buradan çok sevgilerimi yolluyorum beni bu muhteşem eserle tanıştırdığı için de ayrıca minnettarım, belki bundan 2 veya 3 yıl sonra tekrar okuyacak ve daha fark edemediğim bir sürü detay keşfedeceğim. Çünkü tekrar tekrar okuma istediği uyandıran çok nadir eserlerden biri oldu benim için.

Huzuru koklamak veya zinde hissetmek kitapların dünyasında yakalar bizi. Hayata kısa ve hoş bir mola. Hoş bir sohbet, bilgiyle dolu bir odanın kapısını aralamak.

Okuduğumuz her kitap yeni bir ufuk açar ve bir iz bırakır mutlaka. Ziya Selçuk 'un "Kırk Kere Söyledim" adlı kitabı da bu anlamda başta eğitimciler ve ebeveynler olmak üzere herkesin okuması gereken bir baş yapıt.

Kırk kere söylemek gerçekten neden? Hiç bu zamana kadar düşünmemiştim. Sözün muhatabı isterse zaten ilk söylemde gerçekleştirir isteği. Israr etmek olumlu sonuç almamız için 'yapmamız gerekenler listesinde' yer almalı mı her zaman, yoksa sesin hisse dönüştüğü yerde soluklanmak daha cazip bir yol mu? Elbette ikincisi.

Aslında bildiğimiz fakat hep ötelediğimiz gerçekleri bu kitabı okuyarak sağlamlaştırmak mümkün.

Çocuklar, özellikle önem arz ediyor Ziya Selçuk' un eserinde. Kendini, dilini, doğanı, içinde yaşadığın zamanı ve özünü tanımak da öyle.

Kendinden emin ve akıcı bir anlatımı mevcut. Her sayfasında ibret almamak ve gerçekten de öyle deyip şaşırmamak imkansız.

Sizler de kırk kere söyletmeyip sesimizin hisse dönüştüğü bu kitaba odaklanın ve kendinizi daha yakından tanımak adına eşsiz bir yolculuğa çıkın.

Keyifli yolculuklar dilerim. 

Fasın ünlü , popüler ve en kalabalık  kenti..

Yüzyıllar öncesinde Berberi köyü... 

Atlas Okyanusu kıyısı önemli bir liman kenti..

Filmlere konu olmuş, yer yer modern mimari örneklerinin görüldüğü cazibe merkezi...

Afrika ile Avrupa kültürlerinin harmanlandığı gizemli kent...

Zeytin, hurma ve palmiye bahçeleri...

Gizemli ve daracık sokakların  kesiştiği eski yerleşim alanları yani "Old Madina"..

Siestadan ödün vermeyen esnaflar...

Kumsallar ve okyanusu seyretmekten alınacak keyifli anlar...

Kumsalda salyangoz çorbası satan arabalar...

Lezzetli çeşit çeşit meyve kokteylleri...

Kimine göre Mağrib, bize göre Fas , bazılarına göre Morocco...

Afrikanın kuzey ucu...Endülüs 'ün karşısı..

Atlas dağları ve Sahra çölü..

Hasan Cami  gibi modern ve geleneksel mimarideki görkemli camiler...

Geleneksel yaşamlarını sürdüren "Berberiler"... 

Dünyanın en eski üniversitesi Karaviyyin Üniversitesi...

Kültür harmanı...Büyülü ve süprizlerle dolu bir ülke...

Günümüz ve geçmişin izlerini aynı anda görebileceğiniz bir atmosfer...

Kendi arasında düzeni olan karmakarışık trafik...

Narenciye bahçelerinin ve ürünlerinin  adı "Yusuf Efendi "...

Oralara  narenciyeyi götüren kişinin adına atfen kullanılıyor...

Fas'la beraber anılan endemik bitki "Argan"...

Argan yağı sofradan , kozmetiğe hayatın her alanında kullanılıyor...

Dünyada zeytin üretiminde İspanya ve İtalya 'dan sonra 

üçüncü ülke...

Görkemli Zeytin ,hurma ve palmiye ağaçları ...

Kuskus , tajin , salyangoz çorbası ,nane çayı, lezzetli çeşit çeşit meyve kokteylleri....

Bazı kentlerde hakim Fransız etkisi ...

Ülke genelinde geniş bir farklı dil yelpazesi ...

Arapça , Fransızca , Darice , İspanyolca  ve pek çok yerel dil...

Otantik mimari , otantik orjinal binalar, yerel kıyafetler...

Zaman zaman binbir gece masallarında olduğunuzu hissettiren manzaralar...

Geniş film platformlarını hatırlatan mekanlar..

Uçsuz bucaksız mavilik , kumsallar...

Okyanusun büyüsü...

Geleneksel ve modern festivaller...

Festivaller..

Gidince  pişman olmayacağınız tarihi ve turistik ülke...

Belhi

17. yüzyıldan beri dünyada etkin moda ,ekonomi , diplomasi , gastronomi, kültür ve sanat merkezlerinden biri...

Dünyanın en çok turist çeken şehri...

Tarihi açık hava müzesi...

Eyfel kulesinin çok öne çıkıp diğer yerlerin gölgelediği kozmopolit yaşam alanı...

Dünyanın hayran olduğu

Turistik gezilerin odağı ,merkezi...

300 istasyonlu metro ağı...

Yer yer tarihte yolculuk yapmış hissi veren mekanlar...

Pek çok film ,roman , tiyatro ve sanatsal esere konu olmuş 

Notre Dame Katedeali...

Zafer Takı...

Nehir gezintisi , nostaljik eserlerin satış noktaları...

Sarayları, müzeleri ile ünlü ışıklar kenti...

Işıltılı caddeler , mağazalar , kafeler...

Dil konusunda ödün vermeyen, bilse de Fransızca 'dan başka dil kullanmamaya özen gösteren halk... 

Gösteriler , protestolar her tür toplantı ile karşılaşma ihtimali ...

Kuruvasan ve kahve ☕️, makaron, içeçek çeşitleri....

Yabancıya hoş bakmayan tavırlar, umursamazlık...

Görülecek  pek çok sanat eseri , müze ve mekanlar...

Gezelim görelim diyeceğimiz albenili ;

Bir o kadar da kalabalık  ve pek temiz olmayan şehir...

Belhi

Yer  Belçika / Brugge / Kuzeyin Venedik'i

Yaz mevsimi

Haziran ayı 

Bir Adanalı olarak serin bulduğum bir hava 

Haziran ayı terlemiyoruz gezerken...

Kanallarla  ayrılmış tarihi turistik kent...

Sandal turları, tekne tur ve deneyimleri...

Kuzeyin Venedik'i...

Korunmuş tarihi armosfer,adeta canlı ortaçağ kenti...

Sokaklarda karşımıza her an şövalye çıkacak gibi bir hisse dolaşıyoruz...

Gözümüze çarpan

 Eski üretim yerleri.,, Eski Avrupa ticaret merkezi....

Sokak aralarında el işi mağazaları , danteller...

Bakmaktan kendimizi  alıkoyamadığımız  hediyelikler ...

Çikolata kokulu hayatlar...

Ünlü çeşit çeşit  Belçika çikolataları ...

Lezzetli Wafflelar , patates kızartması ...

Çiçek pazarları...Balıkçılar pazarı...

Aşıklar Köprüsü ...

Değirmenler...

800 yıllık  St. Jan Hastanesi ( müzesi)

Kutsal Kan Bazilikası 

Çikolata müzesi ...

Sağlık müzesi vb süprizlerle dolu kent ve daha fazlası ...

Belhi 

Bizi tüketip  bitiren günümüzde

Yoksulluk mu ,yoksunluk mu ?

Tükendi heves yüreklerde sanki

Kalmadı gayret...

Rahatlık her şeyden önce 

Gaye oldu çoğu  kimselerde...

Dillerden düşmeyen 

Erdemli sözler, fedakarlık ,  muhtaca el uzatma vb...

Oysa ki günümüzde insan önce kendi  muhtaç

Kaybettiği samimi içten gelen hesapsız her iyiliğe ...

Güzel sözler ,  ideal ve hamaset

Göz kamaştırıyor gibi dursa da..

Ne kadar sığ ve göze batıyor  oysa...

Yoksunluk mu Yoksulluk mu ?

Adını koyamadım yaşadıklarımıza..

Tepkini versen ne ?

Vermesen ne olacak bu hallere...

Yitip giden vefa, sarsılan güven yaşananlar...

Hayal kırklığı günümüz insanı 

Bencillik ve ben merkezli yaşamlar

Kalmadı tahammül ve hürmet

Ne de şefkat ve merhamet,

Diyesi geliyor insanın...

 Utanma ve hatadan uzak  görüyor

Günümüz insanı kendini

Adını tam koyamadığım

Günümüz derdi yoksulluk mu ,yoksunluk mu ?

Yoksa başka bir şey mi?

....BELHİ

 Adana 01 , kendine özgü söz dinamiği olan nevi şahsına münhasır şehir...

"Kuruk sofrayla , hazır kavgaya davet gerekmez "diyen , kendilerini ilgilendirmeyen konulara dahil olan kent halkı...

Sıcak kelimesinin kifayetsiz kaldığı sıcak , çok çok sıcak yaz ayları...

Halkın yazın rağbet ettiği yayla kültürü...

  Kebap,kaz başı, kelle paça,şırdan,yüksük çorbası,tatar (yoğurtlu mantı) ,para para çorba ,gül mantı ,ekşili topalak (köfteli yahni )sarmısaklı köfte , sıkma, şalgam suyu, bici bici , avgan pilavı ,tahinli lahana sarması ,bamya dolması , kara kuş tatlısı, ıspanak başı, analı kızlı,dul avrat aşı,Adana usulü su böreği,yufka -yuka ekmek,mayalı bezime ,saç arası,biberli ekmek  vb yöresel lezzetler...

Yaşamak için değil , yemek için yaşayan kent...

Kent merkezinde , kenti ikiye bölen Dünyanın kullanılan en eski ikinci köprüsü Taş köprü ...Yaklaşık 1700 yıllık.

''Su hayattır ,medeniyettir '' sözünün vucut bulmuş hali Seyhan Nehri ve Adnan Menderes Bulvarı...Sevgi Adası ,Dillerber Sekisi...

Adına şarkı türkü yazılan Tarihi Taş köprü ...

Baraj çevresi piknik alanları...Yabancı birine kentte yangın çıktığını düşündürecek,mangallardan yükselen dumanlar...

Ramazanoğlu diyarı...Narenciye ,karpuz ,salçalık biber ve her tür taze sebze üretim merkezi...

Ramazanoğlu Konağı,Ramazanoğlu Medresesi ,Yağ Cami, Kemer altı Cami, Tahtalı Cami , yüz yıllardır günlük hatim okunan Yeni Cami ,Büyük Saat Meydanı,Ünlü Şairimiz Ziya Paşa'nın Türbesi  ,tarihi Tepebağ mahallesi ,Bebekli Kilise ,müzeleri vb..

şehrin içindeki bazı  tarihi yerler...

Seyhan ,Çukurova, Yüreğir ,Sarıçam merkezi ilçeler..

Ceyhan ,tarihi 9 binyıl öncesine dayanan,önceki adı Yarsuvat ...Bereketli  sularıyla ilçeyi doyuran nehirle aynı isimli merkez...

Tarım ve bal merkezi İmamoğlu...

Saimbeyli , pek çok anıtsal eserlere sahip ,zengin arkeolojik yer...

Tufanbeyli ,Şar Antik Kenti,Kaya mezarları  vb ile ünlü tarihi ilçe...

Tarihi Misis köprüsü ...Lokman Hekimle anılan köprü...

Varda Köprüsü ...Bir mühendislik harikası...Hicaz demir yolu güzergahında inşa edilmiş,

James Bond serisi  '' Skayfal' filmiyle dünyanın tanıdığı köprü...

Anavarza Antik Kent ve Kalesi...Yılan Kale..

Aşıklar diyarı Feke...Ozanımız Karacaoğlan'ın yurdu...

Kozan Kalesi , portakalı ve menengiç kahvesi...

Aladağ Küp Şelalesi ve doğal milli park ...Karataş veYumurtalık sahilleri...

Pozantı Fransız işgalinde kuvay-i milliyenin şehir merkezi olmuş,yazın nüfus yoğınluğunun arttığı  ilçe...

Şeker Pınarı mesire alanı,Tekir ,Börücek ,Annaşa Yaylaları....Belemedik  Vadisi...

Karaisalı,düşmanın giremediği kurtuluş günü olmayan ,Ramazanoğlu Kara İsa Beyin memleketi...500 yıldan fazla Karakucak güreşlerinin yapıldığı Kızıldağ Yaylası ve salçalık biberi-Karaisalı biberi ile  ünlü ilçesi.

Kapıkaya Kanyonu,Yer köprü ,Dokuzoluk Kanyonu ...

Efsane 7-C dolmuşuyla gideceğin yere kadar nerdeyse şehir turu...

Süprizlerle dolu canım şehrim...

BELHİ.

Kızıldağ Yaylası , Karaisalı/Adana 

Rakım 1550/1700

8 Ağustos 2022 sıcaklık 21 derece, yoğun sisli bir gün...

Torosların zirvesine yakın...

Çukurovanın bunaltıcı yaz sıcağında halkın rağbet ettiği, tarihi bir mekan...

Ramazanoğlu diyarı...

Yörük kültürünün izlerini takip edebileceğimiz; adeta açık hava müzesi...

Bozulmamış doğası çam,çınar katran,, (Lübnan Sediri) ,göknar , erik , kiraz ve ceviz ağaçları , hatmi çiçeği, kekik, nane vb sayabileceğimiz bitki örtüsü...

Bu yıl 536. sı yapılacak Karakucak Güreşleri 'nin mekanı...

Ulusal ve uluslararası pek çok sporcu ve güreş severin toplandığı bir yer...

16. yüz yılda Piri Halil Bey tarafından yapılan halen kullanılan  Merkez  Cami...

En az 90 yıllık hala kullanılan ahşap evler... 

Hoş geldin Hicri yıl başı...

Umudun heyecan ve hüznün 

Değişim ve dönüşümün sembolü 

Hoş geldin...

Kutsal ve saygı duyulan

Her kültürde yer bulan

Aşura ile kaynaştığımız

Muharrem hoş  geldin...

Belhi

Yer PAYAS 2. Selim Cami Avlusu

Oturdum karşısına zeytin ağacının

Zeytin ağacı dediysem

13 asırlık tarihi ağaç

Nelere şahitlik etti kim bilir ?

Anıt ağaç diye tescilli...

Vakar ,ihtişam dünyanın en yaşlı 

Üstelik meyve veren zeytin ağacı...

Ne büyük zenginlik bizler için...

Bir adı da Hünkar Zeytini

Seyretmek bile huzur veriyor

Sımsıcak duygular sarıyor yüreğini insanın

Deniz yoluyla hacca  gidenler uğurlanırmış

Buradan bir zamanlar ....

Ne çok veda ne çok dua ne çok özlem

Hasret sinmiş avluya...

Geriye yaslanıp bakınca

Dünden bugüne uzanan 

Bir nefes ,,heves,heyecan bekleyiş

Asırlardan bugüne  barışa uzanan Zeytin Ağacı ...BELHİ

Diziyle alakalı tek bir sorun var... Çok az bölümden oluşuyor, bu hikaye bu kadar olmamalıydı. Aslına bakarsanız, 4 bölümle bile emniyete gerçekleri en ağır şekilde tokat gibi çarpmayı başaran bu dizi başta biz kadınlardan,çocuklardan ve haksızlığa uğrayan herkesten özür diliyor. Sizlerle de o sözleri paylaşmak istiyorum. 

“Sistematik biçimde eski sevgilisinden şiddet görmesine rağmen Emniyet olarak kendisine şikayet edecek güveni veremediğimiz için özür dilerim” 

“Sokakta arkalarına bakmadan yürüyebilecekleri güveni Emniyet teşkilatı olarak veremediğimiz için özür dilerim.”

“Tacize tecavüze uğradıkları halde adalete inanmayıp bunu saklamak zorunda kaldıkları için özür diliyorum.

Bu ülkenin tüm çocuklarından özür diliyorum, canice vahşice öldürüldükleri halde katilleri hala sokakta ellerini kollarını sallayarak dolaşabildikleri için.

Kadın erkek çocuk fark etmez, haksızlığa uğrayan adalet arayan fakat bunu bulamayan tüm vatandaşlarımdan özür diliyorum.”

Balonlar vardı çoçukken rengarenk 

Her çoçuk gibi oynamayı sevdiğim ,
Patlayınca veya uçunca üzüldüğüm...

Balonlar vardı umudun ve

Tatlı bir gülümsemenin hatırlandığı...

Şarkısı da vardı ''benim balonlarım vardı,

Dostumdu benim balonlar '' ve güzel bayramlar diye dinlediğimiz...

Şimdi büyüdüm , baktım ki balon misali insanlar 

Sarmış dünyayı

Dünyaları benzemiyor benim dünyama

Balon gibi egosu şişmiş 

Yaşam tarzları uçmuş 

Biz kokmayan hayatı seçmiş...

Benim dostum olan 

Balon ve bayramlar nerdesiniz ?

Belhi

Bugün evimize gelen Günyüzü Edebiyatı kitabı da bu kapılardan biri. Beklemeyi, sabretmeyi hatırlattı. Başka şehirlerde yaşayan edebiyat dostları ile bir araya gelmeyi ve bir yolda ilerlemeyi tekrar gösterdi. Hem şiir, hem de yazıların bir arada olduğu güzel bir kitap karşılayacak sizleri ve farklı hayatların kapıları açılacak. 

Günyüzü Edebiyatı kitabı ile buluşan dostların yorumlarını heyecan ile bekliyorum :) 

Hayatımda ilk böyle bir kitap okudum diyebilirim. Kitap kısa kısa bölümler ve saçma karakterlerle bütünleșmiș saçma olaylardan oluşuyor. Okudukça anlıyorsunuz ki hayat tamamen saçma sapan olaylardan oluşmuş durumda. Her sıradanlığın içinde bile bir saçmalık vardır illa ki. Zaten hayatımızda neyi normal yaşıyoruz ki?

Kitabı okuduğunuz zaman düşünmeniz ve farklı bakış açıları ile yorumlamanız gerekecek. +18 unsurların da bulunduğu, bir nevi yeraltı edebiyatı nitleliğinde olan bu kitaba şans vermenizi kesinlikle öneriyorum. Ayrıca yazar ile yaktığım röportaja profilimden ulaşabilirsiniz. 

~Saçma aslında saçmalamadan yașayabileceğine inanman. 

~Bütün büyük düzenlerin arkasında mükemmel bir saçmalık vardır.

~Kusursuza attığımız her adımda imkansıza yaklaşıyoruz. 

-- OKUMA ÖNCESİ ----------------------------------------------------------------------------------------

İndigo yayınlarından aldığım bu eseri okumadan önce kapak tasarımı üzerinden birkaç tahminde bulunmak istedim. İlk gözüme çarpan şey kadın silüetinin bir ev gibi bedeninde kapı ve penceresi olmasıydı. Kapı, kadının kalbini temsil ediyordu ve tamamen açık olmasa da aralıydı. Kapının aralı olması, çekimser de olsa kalbinin bazı hislere açık olduğunu gösteriyor olabilirdi. Kapının önünde ise bir adam ve bir oğlan çocuğu vardı. Eserin isminde geçen 'sır' kelimesini de es geçmeden devam edecek olursak, bir yasak ilişkisi gibi duruyor. Çizerin tercihi mi yoksa bir sembol mü tam olarak emin olamasam da, kadının kalbinin kapısı aralı da olsa gözleri tamamen kapalıydı. Kadının durumdan haberdar olmadığı anlamına gelebileceği gibi, daha derin hissetmek için gözlerini kapatmış ve duygularına teslim olduğunu  da anlatıyor olabilirdi. Dikkatimi çeken bir diğer şey ise bir rüzgar olmasıydı, kadının saçlarını uçuşturan ve yaprakları havalandıran bir rüzgar... Feminist bir açıdan bakacak olursam, bu rüzgardan sadece kadının etkilenmesi yasak bir aşkın cezasının yalnızca kadına yazılmasını anlatıyor olabilirdi, kadının gözleri de kendini bu rüzgara bıraktığı ve teslim olduğu için kapalıydı. Rüzgardan etkilenmeyen adam ve oğlan çocuğu belki de bu rüzgarın sebebiydi, ve bu rüzgar her neyi ifade ediyorsa belli ki yakıcılığı olan bir sırrı daha da harlıyordu. Eğer daha önce de dediğim gibi bir yasak aşk hikayesiyse anlatılan, iki taraf da yanmalı bu sır ile. Aşk nasıl iki kişi yaşanıyorsa sonuçları da beraber çekilmeli ancak resme göre konuşacak olursak yapraklar sadece kadının tarafında uçuşuyor, adamın çevresinde hava durgun olacak ki bütün yapraklar yerde duruyor. Buna göre birçok teori oluşturmak mümkün. Mesela ilk olarak, bu yasak ilişkiden yalnızca kadın etkilendiğine göre evli veya bir ilişki içinde olabilir, adam ise bekar olmalı ki rüzgardan etkilenmiyor. Yasak ilişkiye tanık olan kişi ise oğlan çocuğu olmalı ki sır yakıcı olarak nitelendirilebilsin. Ki bence sırrın büyüğü küçüğü, yakıcısı veya zararsızı olmaz... Tıpkı boş bir bardağın ağırlığının elimizde tuttuğumuz süreye doğru orantılı artması gibi, sırrı saklaması da ağır bir yüktür. Bırakmazsak kolumuz ağrır bırakırsak da cam kesiklerinden kanar ellerimiz, yani iki türlü de yaralı çıkarız işin içinden. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kısa bir tatil için Avusturya Alplerine giden genç çapkın bir baron, astım hastası oğlunu Alplerin temiz havası ile iyileştirmek için oraya gelmiş bir anne olan Mathilde ve oğlu Edgar üçgeni arasında geçen olaylar örgüsü... Narsist bir kadın avcısı olan baron, her tatilinde yaptığı gibi burada da bir kadın seçiyor ve onu elde etmeye çalışıyor, kendince eğlenceli bir oyun kuran baron kimin hayatını nasıl etkileyeceğini hiç umursamıyor. Mathilde'yi gözüne kestiren baron, ona ulaşmak için yetişkin olma hevesinde olan Edgar'la arkadaşlık kuruyor. Edgar'ı avcunun içine alması çok kolay oluyor çünkü iletişimsiz ve sevgisiz bir ortamda büyüyen küçük çocuk, evrenin bütün kapılarının ancak yetişkin olursa açılacağını sanıyor ancak ilerleyen zamanda yetişkinliğin korkunç yüzüyle karşılaşıyor. 

Her ne kadar Mathilde ve Edgar'ın astım tedavisini hızlandırmak adına orada olduğu söylenmiş olsa da bana kalırsa Mathilde'nin eşiyle arasındaki mesafe ve sevgisizlik de evden uzaklaşmalarının sebeplerinden biri. Son kısma kadar sadece isminin geçtiği eşi, sadece bir tehdit unsuru olarak kullanılmış. Sonda karşımıza çıktığında ise yine otoritesi sarsılmayan bir adam, bir ortamda olmasa dahi onun kızacak olması durumunu tehdit olarak görüyorlar. Burada da aileyi aile yapan şeyin sevgi ve saygı olduğunun ancak saygının korkuyla bir bağlantısının olmaması gerektiğinin altını çizmek istiyorum. Burada da gördüğümüz üzere korku ile saygı değil sadece çığ gibi büyüyen sırlardan ibaret yalan bir ilişki elde ederiz. Ve sırlara gelecek olursak... Sırlardan uzak huzurlu ve daha az yakıcı bir hayat dileklerimle. 

İyi okumalar dilerim :) 

Müslüm Karakuş’un ilk öykü kitabı “Güneş Uykusu”ndan bir paragraf bu. Kitabın arka kapağında da yer alıyor. Kitap yazarın yirmi yılı aşkın süredir biriktirdiği öykülerinin bir araya gelmesiyle oluşmuş. Kısa diyebileceğimiz, birkaç sayfa uzunluğunda öyküler bunlar. Aslında her bir öykü yazarın hayatının bir dönemine denk geliyor gibi. Özellikle yazarın da öğretmen olmasından dolayı; okul, sınıf ve öğrenci öyküleri de yer alıyor kitapta. Her birimizin öğrencilik yıllarına dokunan öyküler bunlar. 

Yazar, öykü kitabıyla dikkat çekmesine rağmen aslında bir de romanı var. Öykü dili yer yer roman atmosferine kayıyor bu yüzden. Yani yazarın romancı kimliğini de öykülerinde hissediyorsunuz. Bu da öyküleri daha çok derinleştiriyor ve zenginleştiriyor. Aslında alışılmışın dışında bir öykü kitabı Güneş Uykusu. Çünkü günümüzde yayınlanan birçok öykü kitabına göre daha fazla öykü barındırıyor içinde. Bu da okuyucuya bir öykü şöleni sunuyor. Bu öyküler konularını daha çok günlük hayatın içinden yani insanoğlunun sıradan hallerinden alıyor olsa da; yer yer fantastik veya gerçeküstü, daha doğrusu bilimkurgu havasında öykülerle de karşılaşabiliyorsunuz. Mesela “Yansıma” öyküsü bu anlamda dikkate değer bir öykü. 

Plüton Yayınlarına bağlı Kharon yayınlarından çıkmış olan, çiçeği burnunda bu keyifli öykü kitabı Kitapyurdu’nda ve Shopier'de satışta. Okuru bol olsun…

Şimdinin soğuk dünyası eskiden sıcakmıydı?

Eskiden insanlar birbirinin yarasına merhem olmaya çalışırmıydı?

Eskiden herşey güzelmiydi?

Yoksa dünya değil de, değişen kendimizmiyiz?

O yüzden mi dünyanın soğukluğunu hisseder olduk?

Hiçbirşeyin tadı kalmadı.

Hayattan zevk alan insanların olduğuna pek bir inancım yok artık.

Dünya yaşlandığı için mi içindeki insanların da ruhu yaşlı ?

Dünya yorgun o yüzden mi bizde yorgunuz ?

Ne olacak peki şimdi ?

Hayat enerjimizi nasıl kazanabiliriz ?

Küçük şeylerden mutlu olan insanlar ne güzeldi oysa ki .

Şimdi koca bir dünya hediye etseler , herkes elinin tersiyle itecek gibi .

Kimse de samimi mutluluk kalmamış .

Herkes mutlu rolü oynuyor .

Gerçek mutluluk neydi peki ?

Hatırlayanınız var mı ?

Mutlu olmanın sırrını bilen var mı ?

İç huzur...çok derin ve önemli bir konu,bir kere kaybolursa geri gelene kadar ki süreçte yaşanılan her şeyi anlamsızlaştırabilme kabiliyeti var.Çoğu yazarın dillerine pelesenk olup sanatlarına aktardıkları o garip, buğulu anlamsızlaşan kabiliyettir aslında onları günümüze ulaştıran en varlıklı değer.Yada bir insanın oturduğumuz bankta yanımızda yer bulmasını sağlayacak, o yalnızca iki kişinin bildiği tatsız hayat sorgusudur.İşte insanlık gerek inançlarıyla gerekse deneme-yanılma öğretisiyle zaman içinde kendi iç huzurunu kendi bulmuştur ve bunu fiile dökerek iç enerji terimiyle yeni dünya çağını karşı karşıya bırakmıştır.Savaşlar bunun en belirgin örneğidir;genel olarak baktığımızda eril enerji baskınlığıyla sürülen diktatör rejimler,atalarından gelen genetik kodlar ya da bıraktıkları tecrübeler insanın kendine fikir oluşturması ve bunu kendi etik doğrularıyla kötü bile olsa bir şekilde vicdan hududundan geçirmesi sonrasında tüm bu sağladığı iç dengeyi kendini tanımlattığını düşündüğü enerji kavramıyla ortaya koyması özgün iç enerji konusunun klasik bir göstergesidir.Devam eden çağların insanları bunu bir sancak gibi taşıyarak günümüzde dahi sürdürmektedir.Düzen sandığımız bu kişisel yoruma açık olmayan kararların suçunu dünyaya atmak ne kadar doğrudur?Dünya zaten bizler için yok muydu,neden bize çelme takmak istesin?Sorgulayan her zihin için burda alınması gereken objektif ders her birimiz koca bağları oluşturan üzüm salkımlarıyız ve her eylülde en tatlı üzüm olmanın ne kadar anlamsız olacağını kavramaktır.Ekşi olmakta bir  üzümü üzüm yapan niteliktir.Bugün bahsettiğimiz zor ve emreden enerjiler olmasa hangimiz bu düzeni sorgulayacaktık?.O zaman ne değişen dünya ne de kaybolan çağlar hep doğru enerjilerle evrilmemiştir,insanlar doğru sandıkları net yargılarla yanlışı çağırmıştır.Düzen sadece buna uymakla kalıp yeni bir şey üretmemektedir.

  İç enerji bugün vuku bulduğu geniş insanlık çağında hala kalabilmeli ve insanın değişim ve gelişim ateşi sönmemelidir.Aksi halde var olan doğru düşünceler de tersine dönmekte çekinmeyecektir.Okuduğunuz için teşekkürlerimi sunar başka yazılarımda görüşmek üzere esenlikler dilerim...

1886 yılında yayımlanan bu dramatik kısa roman, kısa dünya klasikleri listesinde yerini alıyor. İlahi bakış açısıyla kaleme alınmış olan bu eserde, anlatıcı diğerlerinin de hislerine değinse de 

ağırlığı baş kahramanımız İvan'ın iç savaşına veriyor. Hayatını sonunda istediği hale getirmeyi 

başaran, mesleğinde terfilerden terfilere koşan İvan, tabiri caizse hiç ölmeyecekmiş gibi kendini 

hayatın akışına kaptırmışken ansızın hastalanıyor ve hayatı bir daha asla eski haline dönemiyor. Öleceğini öğrenen, bunu hisseden bir insan ne yapar, adım adım nasıl hayattan kopar yakından 

tanıklık ediyoruz.

İnsanoğlunun aslında doğasında olan ölümün ne kadar da yakın olduğunu görüyoruz, henüz dünyaya 

gelmeden dahi ölümle anlaşmış oluyoruz adeta ama bunu gerçekten farkında mıyız ? 

Hayatımızı sorgulatan bu ince ama ağır romanda, ölümü çok kez düşüneceksiniz. Doğru yaşamak 

nedir, sıradanlık nedir, kötü müdür, keşkeler ve acabalarla nasıl baş başayız, bunlarla baş etmenin bir yolu var mı hala bilmiyoruz. Belki de insanlığın başından beri düşünülen bu konuda, cevapsız sorular gittikçe artıyor.

 Ölüm döşeğinde olan bir adam hayattan an an koparken, diğerlerinin hala bomboş umutlarla yaşamaya çalışması, ömürleri hiç bitmeyecekmiş gibi boş dünya mallarıyla kendilerini avutmak için koşuşturmaya devam ediyordu.

"kocasının karşısında susmanın yüce bir davranış olduğuna inanan praskovya fiyodorovna, hayatını zehir eden çekilmez bir adamla evlendiği için kendine acıyordu. kendisine acıdıkça hıncı da zamanla arttı. hatta kocasının ölümünü bile dilemeye başladı, ama geçimleri için gereken parayı düşününce bu dileğinden vazgeçti."

Yalan ilişkiler, sahte hislerle kendimizi kandırdığımız zamanlar oluyordur illa ki, tıpkı bu alıntıdaki gibi. 

Bir amaç uğruna sevmediği bir adama hayatını vermek,bedenini ve ruhunu paylaşmak ne kadar doğru olabilir ?

Ölene kadaryaşayacağı rahatlık için buna değer mi ?  Bu soruları sorarken bir soru daha belirdi aklımda, birini sevmek ile birinin sağladığı hayatı sevmek arasındaki farkı biliyor muyuz ? ( aşk evliliği mi mantık evliliği mi de diyebiliriz buna)

"ivan ilyiç ölmekte olduğunu görüyor, büyük bir umutsuzluk içinde çırpınıyordu. ölmekte olduğuna ta derinden inanmakla birlikte, buna alışmak şöyle dursun, ölümün nasıl bir şey olduğunu anlamıyor, anlamak istemiyordu. kiesewetter'in mantık kitabındaki şu akıl yürütmeyi anımsadı:

'gaius bir insandır, insanlar ölümlü olduklarına göre gaius da ölümlüdür.' ama gaius için doğruydu bu, kendisine gelince durum değişiyordu. gaius bir insandı, hem de sıradan bir insandı; sıradan biri için sonucun böyle olması doğaldı. kendisi ise ne bir gaius idi, ne de sıradan bir insan; öteki insanlardan ayrı, bambaşka biriydi."

Kimse kendisine ölümü yakıştıramaz, ama neden ? Ölüm de doğmak kadar sürecin bir parçası değil mi ? İşinde iyi olmak, başarılar bizi diğerlerinden farklı kılar mı ? Cevap çok net bir şekilde hayır olmalı. Ölümün gözünde diplomanın, maaşın veya statünün hiçbir önemi yoktur, bunlar sadece insanlarca değer görür.

   - Ölümün mükemmel bir eşitleyici olduğunu Poe'nun Kızıl Ölümün Maskesi adlı kısa hikayesinde de görmüştük - 

"ivan ilyiç yalnız kalınca inlemeye başladı; inlemesi, şiddetlenen ağrılarından çok, içinin sıkıntısındandı. 'her gün aynı şey... bitmeyen geceler ve gündüzler... çabuk olsa bari! ama çabuk olacak ne? ölüm, karanlık?... hayır, hayır! ölüm olmasın da ne olursa olsun!''

Ölüm, bir bilinmezliğin başlangıcıdır aslında. Hayata yeni gözlerini açmış bir bebek kadar korku duyar, sonrasının ne olacağını bilmediğimiz için kaçmaya çalışırız. Ama dediğim gibi, ne doğumdan ne de ölümden kaçış yoktur aslında ve doğduğumuz anda başlarız ölüme adım adım yakınlaşmaya.

"praskovya fiyodorovna içeriye halinden memnun, aynı zamanda suçlu bir tavırla girmişti. kocasının yanına oturdu, sağlık durumunu sordu. ivan ilyiç, karısının bunu durumunu öğrenmek için değil, laf olsun diye sorduğunu biliyordu."

İvan, acısının anlaşılmadığını, boş teselliler duyduğunu biliyordu. Elbette hayatlarını durdurmalarını isteyemezdi onlardan, ama katlanamıyordu da onların bu yaşam sevdasına.

Belki de bir meslek hastalığıydı yalanları çok iyi anlayabilmesi, tabii buna hastalık denebilirse, eşinin,kızının ve doktorunun ona iyi olacaksın demelerine tahammül edemiyordu. Yaşarken yeteri 

kadar kandırmıştı kendini yalanlarla, ama ölürken - hayatın tek gerçeğiyle yüzleşirken- daha fazla katlanamıyordu bunları duymaya.

Sorgulayan ve sorgulatan bu kitabı belki de birden fazla kez, hayatımızın farklı dönüm noktalarında okumalıyız. Eğer siz de okumayı düşünürseniz yanınızda bir not defteri tutmanızı öneririm. Şimdiden iyi okumalar. 

Elveda dedik bu yıl da Ramazana

Biz memnunduk o bizden memnun kaldı mı acaba?

Sahur ,iftar, teravih ,Kadir gecesi, itikaf ,arefe bayram vs

Binbir güzel heyecan ve hediye sunarak ayrıldı bizden...

Okşanan bir yetim başı ,bir garibanı gülümsetme

Dokunabildiğimiz her kalp sevindirebildiğimiz her yürek

Kötülükten koruyacak bir kalkan olacak belki de bizlere.

Elveda dedik bu yıl da Ramazana...

Her elveda bir bekleyiş bir umut 

Her umut bir bayram neşesi ...

Tekrar kavuşmak ümidiyle Elveda Güzel Ramazan...BELHİ

i

B

Değerini bilmişizdir umudum 

Gönlüne yas ayağına  taş değmesin derdi ninem,

Dili dualı nineler ve dedelere hasret kaldık...

Yenildi teknolojiye  dijital hayata sosyal hayat ve değerler...

Yaprak dökümü misali yuvamızda mahallemizde güzellikler...

En acısı kendi iç benliğimizdeki yozlaşmanın çok daha derin olması...

Artık ben eski ben miyim  ?

Eski ben, yeni bene ne diyor yüzleşmek gerek

Bu dünyaya fazla bel bağlayıp üzülmemek gerek ...

Ninemin bundan güzel  sözleri vardı

Hatıramda kalanlar ancak bu kadar ...

BELHİ

  Kaç zaman oldu elime kalem almayalı ,susuz kaldığımı hissettim yazmak belki en büyük tedavi belki de en büyük terapi...Baharın güzelliğini hissetmek kuşların cıvıltısını duymak evrendeki sonsuz ahenge şahit olmak ...

 Açan çiçeklerin renk ve kokularının ihtişamı ve hayat herşeye rağmen yaşamaya değer...

 Bize verilen ömrü  fırsatları  değerlendirmek için çaba daha da güzel.Yazmak belki benim için bunları algılayıp hisetmem için beni motive eden bir başka değer.Eşrefi mahlukat olma yolundaki yolculuğumumda ayrı bir fırsat.  BELHİ

Bugün ilk kez burada bir yazı yazıyorum. Gerçi uzun zamandır yazmak istiyordum ama hem vaktim olmuyordu hem de yazacak içerik bulamıyordum. Ama sonra aklıma inceleme yazmak geldi. "Ne incelesem?" diye düşünürken benim bookstagram hesabımda ilk kez incelediğim K-Drama olan "Flower Of Evil (Kötülüğün Çiçeği)" burada da incelemeyi düşündüm.

Bunu düşünmemde gerekli bir şey var elbette. Günümüz coğrafyasında nedeni belli olmayan bir Asya Irkçılığı var. Bunu geçtim, herhangi birisi bu Asya ülkelerinden olan bir kültür ürününü kendine katarken bu bizim düşmanlar birden garip davranışlar sergiliyor. Bunu başka bir yazımda uzunca anlatırım. Çok vakit kaybetmeden asıl konuma geçmek istiyorum.

Öncelikle yazımda görebileceğiniz bir şey var; "!!Spoiler!!" gibi bir ifadeyi görürseniz ve okumak istemezseniz bunun bittiğini belirten ifadeyi bulunuz. Böylece durduk yere spoiler görmezsiniz.

Ben bu K-Dramayı sanırım 2020 Kasımında izlemeye başlamıştım. Ve evet, bu ilk K-Dramamdı. O zamanlar dil öğrenme hevesinde olduğum için yabancı arkadaşlar ediniyordum. Fakat kültür farklılıkları olduğu için pek fazla konuşamıyordum. Sonra bir gün bir arkadaştan dizi önerisi istemiştim ve o da bana bunu tavsiye etmişti. Vakit kaybetmeden izlemeye başladım.

Dizinin konusu mükemmel, bunda şüphem yok. Ama bir sorun var. Dizi acayip ağır gelebilir. O zamanlar pandemi dönemiydi ve çoğu insan evde zamanını geçirdiği için psikolojik olarak zayıflamıştı. O yüzden izlerken çok ağır geldi ve ara verme zorunda kalmıştım.

Yaklaşık 4-5 ay süre sonra kaldığım yere geri döndüm. Ve bu sefer inanılmaz derecede kendini ekran başına kililtlemeyi başarmıştı. Zaten 24 bölüm vardı ve ben de 10. Bölümde ara vermiştim. Geriye kalan 14 bölüm keyifli geçti. 

Hikaye mükemmel, ost'lar (dizi şarkıları) mükemmel, oyuncuların yaptığı rollerin kalitesi mükemmel. Bunlar benim için gerekli olan temel şeyler.

Biraz özet geçmem iyi olacak sanırım.

Şimdi Baek Hee Sung adında abimizin normal aile babası gibi olan yaşantısını bir süre izliyoruz. Sonra bir farklı bir şeyler olduğunun farkına varsak da dizi yavaş yavaş asıl gerçeği açığa çıkarıyor. Sonra gazeteci olan Kim Moo-Jin çıkageliyor ve Sung abimizi tanıyor. Ama gerçek adının bu olmadığını biliyor... Sonra işte ipler kopma noktasına gelmişken bakıyoruz ki Sung aslında Sung değilmiş. Gerçek Sung arabayla bizim tanıdığımız Sung olan Do Hyun-So'ya çarpan kişiymiş. Sonra babası Sung'u polisler yakalamasın diye uyutmuşlar. Hyun-So'nun aklı başında olmadığı için ona Sung olduğunu inandırmışlar. İlerleyen bölümlerde aklı başına geliyor. 

Bu kadar anlatmam yeter. Zira hikâyenin tamamını yazarsam izlemenin bir anlamı kalmaz. Ben sadece hikâyenin biraz üstünden anlattım. Çok başka noktalar da var.

!!Spoiler!!

Ama beğenmediğim bir şey vardı. Dizinin finali sanki süre sıkıntısına gelinmiş de hemen akla gelenleri senaryoya dökmüşler gibiydi. 22 bölüm gayet dolgun bir hikaye akışıyla gidiyordu ama 23 ve 24. Bölümler biraz basite kaçılmış gibiydi. Ha bu kişiden kişiye değişir. Bana göre böyleydi.

!!Spoiler!!

Son olarak konuyu toplayıp kapanışı yapacağım.

Diziye puan vereceksem 8/10 derim. O zamanlar incelediğimde 10/10 vermiştim. Ama üzerine o kadar K-Drama izledim ki (topu topuna 3 tane bitirdim) diğer izlediklerim bu diziyi solladı diyebilirim. IMDb sayfasındaki puanı 8,8/10. 

Türkiye’nin ilk ve tek ‘Araba’ temalı kitabı olma özelliği taşısa da bu sakın gözünüzü korkutmasın, okumaya ilk başladığınız andan itibaren anlıyorsunuz kitabın sadece bundan ibaret olmadığını. Onlar yalnızca Poyraz liderliğinde kurulan N7 grubunun bir parçası ya da birkaç serseriden ibaret değiller, onlar hepimize önyargıların sadece bir avuç saçmalıklardan ibaret olduğunu göstermeye geldiler.

Hikâye; başlangıcından itibaren aksiyon arayanların seveceği türden bir giriş bölümüyle bizleri karşıladı, yazarımız ara sıra bizzat duruma el atarak okuyucularına (Kedi) Kenan, (Anahtar) Özkan, (Ördek) Furkan ve (Umursamaz) Yasin karakterlerini az çok tanıtmaya çalıştı fakat bu yüzden ilk bölümdeki hararetin 2 ve 3. Bölümlerde ciddi oranlarda düştüğünü düşünüyorum bu tamamen göreceli de olabilir tabi ki.

Siyah filmli camların arkasındaki hayatlara dokunan hikâyemizin devamında; grup liderleri olan Poyraz’ın yetiştirme yurdunda gösteri ayarlamasıyla asıl yaşanacakların bundan sonra başlayacağını anlamaktayız, engelli bir çocuk için kendilerince yardım etmeye çalışmaları minvalinde devam eden kurgunun Özkan karakterinin de sık gittiği sokak yarışlarına Murat için katılma kararı almaları, organize ettiği yarıştan komisyon ücretini alamayan Sansar yüzünden N7’nin başı fazlaca ağrıyacaktır.

Kurgu üzerine çok düşünülmüş ve iyi bir şekilde oturtulmuş olmasına rağmen hikâyenin anlatım dilinde eksikliklerin olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim, konuşmaların arasındaki betimleme eksiği ve aynı bölüm içinde iki farklı anlatım dilinin kullanılmış olması (gözlemlediğim sadece 1 bölümde) bir paragraftan diğerine geçişte bariz fark edildiğine tanık oldum. (Bu konuda editöre biraz kızmış olabilirim, yazarın gözden kaçırdığı şeyleri editör tamamlamalıydı bence) Bunlar tabi hikâyenin geneli için konuşulamaz bile.

Yeri geldi hüngür hüngür ağlattı, yeri geldi sevinçlerine ortak etti beni, üstelik Özkan’ın kitabın sonunu beğenmeyip Yazar’a bile anahtarla saldırmaya kalkması efsane bir detaydı, eğer bunu inceleme yazıma eklemeseydim eksik hissederdim, siz okurken ne hissedeceksiniz bilemiyorum ama kitabın son sayfasını da kapattığımda iyi ki onlarla tanışmışım dedim.

Araba modifikasyonunu kimileri çok sever kimileriyse tamamen saçma bulabilir ama bazılarımız için ruhunun bir yansımasıdır o kişiselleştirme. N7 grubu sadece ortak hayalleri ile bir araya gelmiş insanlar değiller, Tabi siz yine de Nefes’in babası gibi bir avuç serseri diyebilirsiniz fakat onlar; yaftalayıp, yargıladığınız tüm o insanların sesi oldular, yetimhane duvarlarına hapsolmuş bir bedenin hayallerine doğru uzanan penceresi oldular ve onlar masumca yaşanmak istenen hayallerin umudu oldular…

Ben bu muhteşem Eser’e resmen kalbimi bıraktım, kesinlikle geniş kitleler tarafından okunmayı sonuna kadar hak eden bir kitapla tanıştığımı düşünüyorum. Yalnız hatırlatmamda fayda var, eğer direksiyon hakimiyetiniz iyi değilse fazla hız yapma çalışmayın, bir de emniyet kemerinizi takmayı sakın unutmayın!

Sağlıcakla Kalın…

Yıllardır böyle aslında. Geçmeyen vakitlerle biten nakitler yarışıyor

Çatlak bir testiden sızan su gibi akıp gidiyor zaman. Güneşin kavurucu etkisiyle iz bile bırakmıyor ardında.

Her şey değişiyor devriliyor, başka bir yerlerde kalkıyordur da, burada hep yıkıntı, hep muamma.

Sürekli bir devinim halinde olan dünyanın dönüşü hızlanmış. Sona doğru giderken bizim de başımızı döndürüyor.

Günde yüz kere gündem değişen ve tek hayır haber gelmeyen bir yerde kırk altı gün daha çok altılarla dizilir kalbimize.

İnsanın bazen tam ortada durup ne olacağını beklerken kah çığlık kah kahkaha atası geliyor.

Eskiden lunaparkta ortası boş etrafı boydan boya koltuk olan yuvarlak bir oyuncak vardı. Adını hatırlamıyorum ama format, salla salla vur duvara idi. Ayakta duran gençler yıkılmamaya çalışır, birbiri üzerine düşenler her harekette oradan oraya savrulurken ezilirdi.

Göğe yükselen neşeli çığlıklar bazen korkunun da belirtisiydi. Yorulup bir koltuğa kendini atanlar sıkı sıkı tutunur öylece beklerlerdi sarsıntının geçmesini. Çok bekleyeni olmadığından mıdır nedir diğer oyuncaklardan uzun sürerdi çalkantı.

Emniyet kemerli falan değildi. Bazen onun içindeyiz gibi hissediyorum da şimdinin oyuncaklarını düşününce daha çılgınlar diyorum. Güya hepsinin sert ve güvenli kemerleri var tabi. Hukuk var sonra adalet…

Güya o kemerler hiç açılmaz.

Hak yerini bulur hem.

Elbet bir gün…

Kaç nesil sonra?

Kimin hayalini kim yaşıyor ki?

Herkes hayalleriyle giriyor mezara.

Burada yaşamak, lunapark kazalarının sık yaşandığı, külüstür oyuncaklarla bezeli taşra şehrinde olmaktan farksız. Başvuracak bir görevli bulmak, derdini anlatmak imkansız.

Düştüm diyorsun kalk diyorlar. Yaralıyım diyorsun sar diyorlar. Gücüm yok diyorsun umursamıyorlar.

Kafanı bir tarafı çeviriyorsun ölüler bir tarafta yaralılar. Ambulans yolda. Yol hiç bitmiyor. Trafik sıkışık, kimse yol vermiyor. Sürekli sirenler çalıyor. Hasta, yakınları, ambulans, doktoru, hemşiresi, taksicisi, dolmuşçusu, herkes inliyor. Su gibi akan zaman duruyor, kokuşmuş bir göl oluyor. Sinekler artıyor. Balık yok, olsa zaten kokuyor.

Canlı cenazeler dolaşıyor sanki toprakta. Herkesin bakışları donuk. Nefesten başka alacak şeyi kalmayanların onu kaybetmeme çabası. Değip değmeyeceğini bilmediğin bir mücadele…

Hey, tuzu en kurular!

Azıcık ıslaklar!

Denize karışmışlar!

Sahi bu yaşamak mı?

Etrafınıza bakınca hiç mi sızlamıyor vicdanlar?

Bunca olan hiç mi değmiyor kalbinize?

Bir fısıltı olarak dahi ulaşmıyor değil mi çığlıklar?

Herkesin derdinin dış sesi kesen kulaklık almak olmasından belli.

Bu lunapark çok tehlikeli.

Müziğin sesini yükseltmeli.

Renkli ışıkları bir de.

Çünkü çok acı var!

Yitirilmiş umutlar!

Bir küçük ayıcık kazanmak uğruna öldürülen kadınlar…

Hemen sihirli aynalara geçmeli.

Orda çığlıkları susturan kayıttan kahkahalar var.

Sonrası mı?

Elbette lunapark gürültüsü biter sahneye onlar çıkar. 

Tabi ki kulaklılar, gözü, kulağı, kalbi tıkarlar.

Handan Kılıç

15 Şubat 2022

Mottosu, "Sonuçta her şeyin mahvolması için aşk iyi bir nedendir" olan dizide beş sezon geride kaldı ve hikâye sona erdiğinden dizi tutkunlarına veda etti. Bu yazıda dizinin sevilme nedenlerini kendi gözlemlerim ve son sezonlarının akabinde yer alan belgesellerden aldığım notlar üzerinden irdeleyeceğim. 

Türkiye’de genel olarak çok popüler olan dizinin sevilme gerekçelerinden ilki senaryo ekibinin başarısıydı. Bu konuyu detaylandıracağım ama baştan önemli bir faktörün hakkını verelim istedim: Dizinin müzikleri. Gerçekten çok etkileyiciydi. Hele dördüncü sezondaki şarkılar bir başkaydı. Berlin'in düğününde çalanlar nefisti. 

Ben müzikleri o kadar sevdim ki, birçok dizi de sıkça kullandığım “introyu geç” seçeneğini yok sayarak her bölüm başında ve sonundaki müzikleri de zevkle dinledim.

Şimdi gelelim asıl meseleye: Bunu söylediğimde birçok kişinin abartıyorsun dediğini işitsem de bence Game of Thrones dahil izlediğim diziler arasında ilk sezondan son bölüme kadar en sürükleyici bulduğum dizi La Casa Da Papel’di. Genelde ortamda fiziksel bir engel çıkmadıysa her sezonu tek oturuşta bitirdim. Bazen (Digital platformlarda izlemediğim çok fazla dizi olmasına rağmen) dönüp sevdiğim bölümlerini tekrar seyrettiğim diziye bağlanma sebebim tabi ki başarılı karakterleriydi.

Dizide ara sıra rastladığımız mantık hataları da vardı ama bir kere sevince, o bağ izleyici ile karakterler arasında oluşunca senaryodaki eksiklikleri hoş görüyor insan:) Mesela Tokyo online bağlantı ile ameliyat yapsa da tıp gibi zor bir eğitim ve tecrübe yok sayılsa da gülümsüyor sadece. Bunda da oyuncuların role girmedeki başarıları etkili.

İyi kötü diye net olarak sınıflandıracağımız karton karakterler yok mesela. Her kimin hikayesi derinlemesine incelense yaptığı hatalardan dolayı hak verir hale geliyorsunuz. Zaten hayat da böyle değil midir? Tek tek herkes haklı ama kesişim kümelerinde ne çok haksız vardır kızdığımız. Bankanın çalışanlarından menfaatine göre sürekli taraf değiştiren Arturo Roman mesela, herkesi deli ediyor izlerken ama aslında bu durum insanı anlatıyor. Görmekten kaçtığımız, başkasında ise eleştirdiğimiz ama bir şekilde içimizde olan gölge yanlarımıza dokunduğundan bu hisleri yaşattığını sonradan fark ediyoruz.  

Profesörün ve Berlin'in duygusal davrandığı konularda nasıl çuvalladıklarını görünce, duyguların insanı aşağı çeken bir çeldirici olduğunu kavrıyor, dizinin mottosunun her bölümde temaya uyduğunu anlıyoruz. Bölümler ilerledikçe karakterler arasında beraber aştıkları nice zorluk sonrası duygusal bağlar kuruluyor. Dolayısıyla ilk sezon gibi profesyonel davranamadıklarını, bunun sonucu hatalar yaptıklarını görünce onların da insan olduklarını hatırlıyor, karakterleri daha çok seviyoruz. 

Dizi her ne kadar ülkenin merkez bankasını soyan bir grup çılgının müthiş planlar dahilinde ilerlemesiyle gelişse de eylemlerin felsefesi var. Böylece halkın desteğini topluyorlar. İspanyol Emniyet Teşkilatının, özel birliklerin acizliğini görünce seviniyoruz. Halkın beraber olursa güç odaklarını dize getireceğini fark ediyoruz. İktidarı demokratik davranmaya zorlayan Avrupa Birliği üyeliğinin getirdiği sorumlulukların merkezi hükümetlere karşı halkın emniyet supabı olduğunu hatırlıyoruz. Emniyetin ne kadar emniyetsiz olabileceğini, kamera olmayan yerde yapılanlarla göz ardı ettiğimiz gerçeklerden haberdar ediliyoruz. Dördüncü sezonda çölde işkence yapan kişinin Osman isimli bir Türk olmasından rahatsız olmuşken gündeme düşen haberlerle İspanyol senaristlerin her şeyi takip ettiklerini görüyor, eleştirilmek yerine düşünülmesi gereken bir husus olduğunu hatırlıyoruz. Sonuçta mızrak çuvala, hukuksuzluk evrensel yasalara sığmıyor. Görmezden gelinip sessizliğe gömülmesi bunların olmadığını kanıtlamıyor.

Belgeselin tanıtımından neden bir grup suçlunun bu kadar sevildiği, aslında soygun yapan, adam öldüren, yasaklı birçok eylemi alışkanlık haline getirmiş bunca farklı yapıdaki insanın neden bu kadar izlenir olduğunun sosyolojik ve psikolojik incelemesinin yapıldığını zannetmiş, başına iştahla oturmuştum aslında. Yine de pişman kalkmadım. Umarım bu konu üzerine uzmanlar da çalışır ve aklıma gelenler dışında neden diziyi çok sevdiğimizin ardındaki bilimsel gerçekleri ortaya koyarlar.

Fenomen isimli bu belgeselde ne anlatılmış peki derseniz, dizinin kamera arkası görüntüleri ile başarısının sırlarından bahsedilmiş. Yani, dizinin ikinci sezonu yerel televizyonlarda ilgi görmemişken Netflix satın aldıktan sonra dünya çapında en çok izlenen dizi olmasının hikayesini izliyoruz. Mesela oyuncular sosyal medya hesaplarının takipçilerinin birdenbire artışı ile şok olmuşlar. Farklı ülkelerde yapılan çekimlerde yaşadıkları kolaylıklar ve izdihamlar neticesinde gerçekten dünya starı olduklarını anlamışlar. 

Ama sanırım sevilmesinin en önemli sebebi yukarıda da kısmen değindiğim gibi insanların otoritelerden yorulmaları ve filler tepindikçe ezilen çimen olmaktan bıkmaları. Sonuçta halk olarak elimizden bir şey gelmiyor. Bir şekilde hâkim sistemlerde rejimler ve yönetimi elinde tutanlar tüm dünyada halkı ezdiği, yanılttığı, üzdüğü için olsa gerek bu güçleri zekasıyla alt edecek bir grup soyguncu ve bunu bir ideal uğruna bir felsefe gözeterek yapan Profesör karakteri çok seviliyor. Ne demişler: "Dinsizin hakkından imansız gelir"   

Bence fenomen olmalarının sırrı, samimiyet, tutku, romantizm dozunun da iyi ayarlanması. Tabi ki tüm Netflix yapımlarında olduğu gibi cinselliğin de cinsler üzeri bir boyutta kullanılması ile yükselen değerlere paralel hareket edilmesi de unutulmamalı. 

Ayrıca bu belgeseller "Dizi senaryosu nasıl yazılır?" konulu bir ders gibi olduğundan yazı ile ilgilenenler mutlaka izlemeli.

Şimdi biraz belgeselde anlatılan başarı sırlarından aldığım notları paylaşayım: 

“Bu bir soygun hikayesi değil birbirini seven insanların soygunu.” Sevgi izleyiciye geçen en önemli çapalardan olduğundan yola çıkarken sağlamcı davrandıklarını görüyoruz.  

“Karakterler öncelikle, anne, baba, çocuk, bunlar tüm insanlığın ortak halleri. Evrenselliğe farklı yönlerden baktık. Karakterler seçilirken herkesin empati kurabileceği türden seçildi. “Bir şekilde kader kurbanı olmuş, kötü aileye doğmuş, iyi insan olmak için çırpınsa da çevrenin, evin, toplumun buna izin vermediği, her türlü travmayı yaşamış, eğitim alamasa da bir şekilde kendi ayakları üzerinde durmayı başarmış insanlardan bir ekip kurulması. Herkesin yapabileceği hatalar yüzünden suça bulaşmış sonra da dışlanmış insanlara karşı empati kurmak kolaydır. Sonuçta hepimiz bir şekilde kendi basit hatalarımızın bedeli olarak ağır cezalar çektiğimiz bir sürü olay yaşamışızdır. 

Bu bir soygun hikayesi. Dolayısıyla hırsızın oğlu hırsız ama karakterlerin kendini kabul ettirmesi önemli. Profesör, çok rastlanan bir tip değil. O yüzden de tek ama kendini en iyi kabul ettiren karakter. Zekasıyla bizi kendine hayran bırakan planlar yapsa da aslında bir ezik. Tam bir sosyopat. Âşık olana kadar duyguları olduğunu bile anlamadığımız, yakışıklı olmasına rağmen özgüvensiz, toplum içinde insanlarla kolay iletişim kuramayan biri. Ama baş kahramanımız o. Düşündüklerini söyleyemeyen biri iken sevdiğine ne yapıp edip ulaşması, ekibindeki herkesi değerli hissettirmesi de yabancı ve hasret kaldığımız bir özellik olduğundan çok sevildi bence. Hani meşhur bir söz vardır, “Hayat siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir” diye. Bu topraklarda gelişine vurup günü geçirmeyi yaşamak sayarken hayatta B planlarımız çok da olamıyor. Bunlarının bedelini ağır ödediğimiz zamanlardayken Z planı bile hazır bir Profesöre hayran olmamamız düşünülemezdi. Belki de herkes bu yüzden sevmişti bu sıra dışı adamı.

Başarının sırlarından bence en önemlisi karakterleri ters yüz etmeleri. Her an ne yapacağı belli olmayan Tokyo'dan bile istikrarlı davranacak bir lider, profesöre aydınlatma yaşatacak bir zekâ parıltısı çıkartmak. En kötü insana bile merhamet duyacağımız olaylar, duyguların senaryoda olması son derece etkili.

En gaddar tiplemeden ispiyoncuya topluma ayna tutacak karakterlerle bir olay örgüsü kurmak. 

Dizilerde tiplemeler kibar ve mutlu ise anlatacak çok bir şey yoktur. Sıkıcı olur. Burada sürekli sorun çıkaran kontrolsüz tipler var ama her adımı önceden hesaplayan zekâsı ile profesör ve liderliği ile Berlin de var ki sevilen bu iki karakter sık sık her şeyi ve herkesi kontrol altına alabiliyor.

"Bir de karakterlere hiç merhametimiz yok. Hepsinin hayatı pamuk ipliğine bağlı, her an hepsi ölebilir." Bu diziyi çekerken yazan senaryo ekibinin söylediği bir cümle ve bence yazan insanlar için önemli ipuçları içeriyor.

Kara mizah da ölçülü şekilde kullanılmış. "Arturo Roman herkesin istinasız sevmediği bir karakter. Çünkü hepimizin zorba yanını yansıtıyor. En insanımız o, utancımızı bize hatırlattığı için, ayna olduğu için yaptıklarını seyretmeye dayanamıyoruz." 

"Hakikati takıntı haline getirdik. Görüntü ve sanatı birleştirdik"

Gerçek başarının en önemli unsuru elbette simgeler: Dizi bir şekilde yeni semboller evreni yarattı.

1-Kırmızı renk

2-Bella Ciao marşı

3-Dali maskesi   

Bella ciao marşı yani Çav Bella Mussolini'ye karşı direnişin simgesi iken tam yetmiş beş yıl sonra bu dizide kullanılarak başkaldırının mistik yanı güçlendirildi. Dünyanın her yerinde en çok dinlenen, söylenen şarkı oldu.

“Heyecanı diri tutmanın diğer yolu da tüm karakterlerin sürekli diken üzerinde yaşaması oldu.” Son saniyede yazmak, yani bölüm çekilirken ekibin yazıyor oluşu, oyuncuların bile her şeyi son anda öğrenmesi halini son anda üçlük sayı atmaya benzetmişler:) Yani kervanı yolda düzmüşler. Baştan belli bir son yokmuş ve akıllarına Viking- İspanyol sahtekarlığı olayı gelmiş. Tamam diyerek hikâyeyi bitirmişler.

Hasılı kelam bütün sayıları attılar, dünyada en çok izlenen dizilerden olmayı başardılar. Sonunda “Her şey basit bir hayalle başladı. Seyirciyle bağ kuracak bir şeyler yapmak” hedefine ulaştılar.

İkinci sezon tutmayınca yeni iş araması söylenen dizi oyuncuları da bir anda dünya çapında tanınırlığa ulaştılar. Bu da bize gösteriyor ki, hiçbir başarı tesadüf olmasa da tanınmak, bilinmek, para kazanmak hepsi "Ne yapsalar boş, göklerden gelen bir karar vardır" denen alın yazısı:)))

La Casa De Papel dizisinden aklımda kalan bir cümle ile satırlarıma son vereyim: "Bazen huzur bulmanın tek yolu uzaklaşmaktır" 

Hukukun üstünlüğünün kabul edildiği, işkencesiz, demokratik bir dünyada, yani güzel günlerde nice böyle sürükleyici dizileri ağız tadıyla seyretmek dileğiyle.

Handan Kılıç

Can Yiğit Tunçman’ın kahramanıyla aynı adı taşıyan romanı toplumu bazen hiç fark ettirmeden bazen de herkesin gözleri önünde apaçık bir şekilde saran ve herkesi çaresiz bırakan haksızlıklara karşı koymayı anlatan modern bir destan.

Olayları yazarın gözünden, roman tekniklerinin kusursuzca işlendiği, insanı şok eden cümlelerle okuyoruz. Bu eşsiz roman, aslında insanın içinde var olan yazma dürtüsünü, harflerin ve rakamlarının gücünü, sembollerin üzerimizde olan büyüleyici etkisini ortaya koyarken yazının ne kadar da güçlü bir silaha dönüşebileceğini alegorik bir dille gözler önüne seriyor.

Yazı, kurgu-gerçeklik, birey ve öteki kavramlarıyla gazetecilik, günümüz dünya düzenindeki kirli ilişkiler ve dostluk üzerine ortaya koyduğu bakış açılarıyla da Yazcan Yazaroğlu, kesinlikle son dönem postmodern romanların en iyilerinden biri.

Yazarın kitabında açıkça belirttiği gibi: “Her şey yazı için. Her şey yazı.”

Yazcan Yazıoğlu, macera, mücadele ve yazı üzerine soluk soluğa okuyacağınız bir roman. “Bir yazarın hikâyesi. Yazı içinde bir yazar, içinde yazı olan...”

Ayrıca içine doğulan toplumun, yaşanan siyasi süreçlerin, dahil olunan birliğin/topluluğun/sosyolojik adıyla cemaatin insanın karakterinin şekillenmesinde nasıl da etkili olduğu başarılı bir şekilde işleniyor. 

Aile içi çatışmalar, ana babalarının yükünü taşıyan çocuklar, hayata yenik başlayanlar, öteki olanlar üzerinden bir çok sancılı konuya dokunup geçiyor. Adeta ileride yeni bölümlere imkan tanıyacak şekilde çok şey söylemeden hissettiriliyor. 

Varlık vergisi ile ötekileştirilen ve üstlerine düşeni yapsalar da milliyetçilik adı altında haksızlığa maruz kalan azınlık unsurlarının, dizi özelinde Yahudilerin sekiz yüzyıl önce de gelmiş olsalar kendilerini yerli hissedemediklerini görüyoruz İstanbul'da. 

Demek ki bir yere göç etmek aidiyet kazanmak için yeterli değil. Göçmen hele de asimile olmamış, dilini, dinini değiştirmemişse öteki olmaktan zamanın geçmesiyle kurtulamıyor. Ülkelerin politikanın da malzemesi haline getirilince Kıbrıs'ta Rumların yaptığı saldırıların bedeli İstanbul'da yaşayanlara ödettiriliyor. Böylece sorunlar katlanarak büyüyor. Bir grup ötekileştirilirken aslında hiç suçu olmayan insanlar da çuvala atılıp yargısız infaza maruz kalıyor. Büyük meseleler üzerinden küçük hayatlar kaydırılıyor.    

Dizide komşusunu, patronunu ihbar eden, kazıklayan, ahlaksızca arkadan vuranlar hep bu coğrafyanın insanı. Hızla manipüle edilebilen, cahilliğinden bihaber, ötekini yok edip onun yerine geçmenin, kolaydan zengin olmanın yolunu arayanlar, hak yemekten çekinmeyen, bunu uyanıklık gören Anadolu insanları. 

O dönemde yaşamadım ama tarihimiz sessiz çığlıklarla dolu. Bunları en çok hatıratlardan anlıyoruz. Hukuksuzlukları, dolayısıyla  haksızlıkları 1950'ler öncesinde de, sonrasında da çok gördük, görüyoruz. Politize edildiğinde komşunu ihbar eden, evini ateşe veren, ötekileştirip bunu haksızlığa kılıf yapanlar her kriz döneminde oldu bu topraklarda. Belli ki de hep olacak. Güç neredeyse onun yanına geçerek var olmayı seçenler, omurgasız olduğundan hiç bir zaman dik duramayanlar hep daha önce yemek yediği kabı pisletecek. Zararı kendine/dostuna verdiğini anlamadan. 

İsmet Özel Sebeb-i Telif adlı şiirinde çok güzel ifade eder bu hali:

"Başkalarının aşkıyla başlıyor hayatımız

ve devam ediyor başkalarının hınçlarıyla

düşmanı gösteriyorlar, ona saldırıyoruz

İşte daha başında okuru yakalayan bu cümlelerle açıldı Hayat Hanım’ın dünyası. Şahane bir girişti.

Kitap bittiğinde gönül rahatlığı ile şunu söyledim: İyi bir eserde olması gerekenler ne derseniz bu kitabı gösterir, analiz ederek okuyun derim.  

Muazzamlığını sadeliğinden alan bir hikâye, “Kahramanın sonsuz yolculuğuna” örnek bir anlatım. Çemberi tamamlayıp yeniden evine/kendine vardığında değişen dünyası ile yeni bir insana dönüşen kahraman. Adeta yaratıcı yazarlık derslerinde örnek metin olarak okutulabilecek bir kitap yazmış usta romancı Ahmet Altan.

“2021 Femina Yabancı Roman Ödülü” ile “2021 Transfuge En iyi Avrupa Romanı Ödülü”nü alan kitap birçok dilde yayınlandıktan sonra yazıldığı dilin okuyucuyla 15 Kasım’da buluştu. Yazarın diğer kitapları gibi Everest Yayınlarından çıktı.

Hayat Hanım romanının bir editörü yok. Çünkü yazım süreci cezaevi koşullarında gerçekleşti. El yazısıyla kaleme alındı, her sayfası “Görülmüştür” damgası ile dışarı çıktı. Dolayısıyla temize çekenlerin zorlanmaması, yazılanları rahat okuyabilmeleri için kısa cümlelerle yazıldığı Ahmet Altan’ca belirtildi. Böylece ekonomik bir dil kullanıldığını görüyoruz. Dijital dünyanın dikkatini azalttığı okur için kısa bir metnin çıkması avantajdı. Yazarı için ince sayılabilecek bu kitap metnin arasından ruha sızan hislerle öyle kuvvetliydi ki toplamda iki yüz on sekiz sayfa okusanız da etkisinin günlerce süreceği belliydi. Benim için de öyle oldu.

İyi kitaplarda olan o akıcılık, eline alıp bırakamadan devam etme isteğini epeydir bir kitapta bu kadar güçlü duymamıştım. Hem bir çırpıda okumak hem de bitmesinden korkarak yavaşlamak. Bir noktada durdum, kitabı kapatıp kaldırdım. Hissettirdiği duyguların içinde biraz daha uzun kalmak istedim, birkaç gün ruhumda demlenmesi için süre tanıdım kendime.

İki edebiyat öğrencisinin yarenliği üzerinden devam eden romanda diyaloglar bolca kullanılmış. Mitoloji kahramanları ve dünya edebiyatının seçkin romanlarından alıntılarla yapılan tartışmalar da yazı/okuma ile ilgilenenler için rehber niteliğinde. Tabi ki asla didaktik tarzda değil. Kaynak sıkıntısı yaşanan zaman ve mekânda yazı işleri ile ilgilenmeyen okuru da yormayacak şekilde metne yedirilmiş olması tam bir ustalık göstergesi.

Hayatları bir günde değişen iki tecrübesiz gencin yaşamı öğrenirken birbirine tutunması, acıların yakınlığı arttırması ve romana adını veren aslında çok ayrı dünyaların insanı olan Hayat Hanımla yollarının kesişmesi. Bunca farklı karakteri aynı hikâyede buluşturan ortam, çevre şartları hepsi öyle güzel, öyle düzenli yerleştirilmiş ki kaleme hayran olmamak elde değil.

Mekanların usul usul metne girişi, sonuna kadar yaşayışı ve Çehov’un klasik söyleminde “Duvarda asılı tüfeğin ileriki bölümlerde patlaması” kuralına riayet. Yani, bir hikâyede kullanılan her ögenin zorunlu olması gerektiğini ve ilgisiz unsurların kaldırılmasını belirten bu dramatik ilkenin kusursuz uygulanışı. Gereksiz tasvir, betimleme gibi unsurların, metnin içine hiçbir şekilde girmeyerek "Hatalı vââtler" vermemesi gerçekten önemlidir malum.

Metne bir şekilde dahil olan karakter ve tiplerin hepsinin hikayesinin ana karakterleri güçlendirecek şekilde akması, çember tamamlanırken de usulca toparlanıp insan, mekân, atmosfer bütünlüğü ile değişimin görünürlüğüne katkı sunulmasını çok başarılı buldum.

Edebiyatın hayatı etkileme gücünün de tartışıldığı kitapta bu kadar sade biçimde hüznün, çaresizliğin anlatılması da etkileyiciydi. Tabi şartlar ne kadar kötü olursa olsun insanın dayanacak donanımda olduğunu göstererek umudu taze tuttuğunu da söylemek gerek.

Arka kapakta da giriş cümlesinden ilhamla aktarıldığı gibi bu kitap “Herkesin lunaparklardaki atış poligonlarında duran kukla hedefler gibi bir vuruşla devrilip kaybolma ihtimali ile yaşadığı günlerde aşkın dönüştürücü gücüne” yeniden inandırıyor insanı.

Kitap Türkiye’de basılmadan önce yazarı ile yapılan bir YouTube söyleşisinde Ahmet Altan içeride üç kitap yazdığını söylüyor. Bu romanı kaleme aldığı vakitlerse sık sık henüz kapanmamış olan eski FlashTV’yi izlediğinden bahsedince dikkatimi çekti. Çok seyrettiğim bir kanal değildi ama ara sıra parmaklıklar ardında çekilen bir programa rastlamış Dilberay adlı bir sanatçının içli şarkılar söylediğini görmüştüm. Yazar da cezaevinde olunca romanın parmaklıklar ardında geçeceğini düşünmüştüm. Televizyonda bu konsepte programlar yapılırken hatta cezaevi temalı diziler yurtiçi ve yurtdışında çok revaçtayken kitapta da konu bu olabilirdi. Ama okuyunca gördüm ki cezaevi kelimesi bile neredeyse hiç geçmiyordu. Birkaç yerde tutuklananlardan bahsedilmişti o kadar.

İşte o zaman yazmanın özgürleştirici gücünün gerçek bir yazarı mekândan, yaşanılanların sarsıcılığından koruduğunu, soğuğun, sıcağın korkutmadığı gibi bir şekilde beslediğini gördüm. O, içeride iken dışarıyı, dışarıdakilerden daha iyi yazacak kadar hayal gücü, kalem ustalığı ve entelektüel birikime sahip kırk yılı aşkın süredir yazan bir romancıydı ne de olsa. Dil gücüne, şartlara göre değişmeyen tavrına şapka çıkardım.

Kadını, aşkı kadınlardan iyi anlatan en başarılı romancılardan olduğu zaten kendisini seven, sevmeyen herkesin kabulü iken ustalığı sayesinde edebiyatla hayatı, yazmakla yaşamayı, aşkla sevgiyi belli bir ritimde dans ettirdiği satırları hayranlıkla okudum. Aşka yeniden inandım. Geçtiğimiz yerlerde ruhuna dokunduğumuz insanlarda hep yaşadığımızı bir kez daha hatırladım. 

Roman yazmak üzerine yoğunlaştığım bu vakitlerde kitabı sadece okur gözüyle değil yazım tarzına dikkat ederek okuduğumdan duygularımdan ziyade teknik sayılabilecek başlıklar üzerinden değerlendirmelerde bulundum. Henüz kitabı okumayanları düşünerek konuya dair fazla bir şey yazmadım.  

Kalemin cesaretle birleştiğinde bir romancıya, yazının ruhunda olmazsa olmaz o özgürleştirici gücü verdiğini gördüm.

Edebiyat, hayatı bir çırpıda değiştirmiyordu elbette ama hepimizin yaşarken bir başkasına dönüştüğü bu yolda beraber yürüdüğümüzü anımsatıp yalnız değilsin diyordu. İnsanın kalabalıkta ya da bir başına, sosyal medyada binlerce takipçili ya da değilken hiç fark etmez, yalnızlığın pençesinde can çekiştiği zamanımızda bu da az bir kazanım değildi. Hem roman dediğimiz sanat insan ruhuna tuttuğu projektörle, aydınlık ve karanlık yanlarını gösterirdi. Böylece kendiyle yüzleşme cesareti bulan insan, daha çıkması gereken çok basamak olduğunu hatırlar, edebiyattan aldığı güçle harekete geçerdi.

Kalemini özlediğimiz yazarın, nice eserini daha, keyifle okuyacağımız güzel günlerde beraber olmayı dilerken nerde olursa olsun özgür olan kalemini hep “Dışarda” oynatmasını temenni ediyorum.

Handan Kılıç

Yeni bir insanla tanıştığınızda olabilecek gerginliği hepimiz yaşamışızdır, nötr başlayan her karşılıklı duygu bir zaman sonra etrafımızdaki insanların bakış açısıyla iyi veya kötü yönde değişebilir, peki bakış açımızı etkileyen nedir? Yazarımız kitabın başlangıcında bunu bize en iyi şekilde açıklıyor;

“Bir sürü pencerenin olduğu bir odadasınız. Pencerelerden sadece bir tanesi, size gerçekleri gösteriyor. Hangi pencerenin gerçekleri gösterdiğini bilmiyorsunuz? Seçeneklerin çok olması, kafanızı karıştırıyor ama bu çok doğal değil mi? Yakın arkadaşınızdan yardım almak güzel bir fikir. Sizi düşünen, tanıyan bir kalp doğru pencerenin hangisi olduğunu gösterebilir.”

Hikâye başlangıcında arkadaşı Selen’i olumsuz duygulardan ve sağlıksız ilerleyebileceğini düşündüğü bir ilişkiden kurtarmaya çalışan Duygu karakterinin gözünden okumaya başlıyorsunuz, hikâyenin ilk yarısı boyunca her karakterin bakış açısına ve duygu durumuna tanıklık ediyorsunuz. Fakat bazen sadece iyiliğimizi isteyen arkadaşlarımızın bile yanlış yönlendirmelerine ve manipülatif söylemlerine maruz kalabileceğimizi görüyoruz.

Bu dakikadan itibaren çoğunlukla Yazar’ın (Hikâye içerisinde de yazarın bir adı yok) bakış açısının yoğunluğuna dönen hikâye bir noktadan sonra, normal bir öykülemeden de fazlasının olduğuna şahit oluyoruz. Yarım kalan bir aşk hikayesi olarak devam eden kurgunun dış dünyadan, iç dünyaya dönüşünü adım adım okuyoruz fakat kullanılan dilin yer yer kısa sözlerle birleştirilmiş olması gerçeklik ile kurgunun kitap içinde sürekli iç içe yazılması hikâyeyi dikkatli okumayan her okur için büyük bir eziyete dönüşecektir, size tavsiyem eğer dikkati çabuk dağılan biriyseniz sakince ve acele etmeden okumalısınız, inanın ki başucu kitabı yapabileceğiniz kadar güçlü bir eser.

Yazarın kendi içinde çeliştiği noktada, Dilara karakteri üzerinden gerçekleri bir nevi yüzüne çarparken anlıyoruz ki aslında hikâye tamamen 2 karakter arasında yaşanıyor, yazarımız bunu hikâye içerisindeki ‘Meşhur Yazara’ kendi iç sesi aracılığıyla seslenerek okuyucuya en güzel ve en doğru şekilde anlatarak okuyucuyu resmen şok ediyor.

Kitabın son sayfasını da okuyup kapattığınızda anlıyorsunuz ki; hepimizin aslında Meşhur Yazardan bir farkı yokmuş. Yaşadığımız şeylerin senaryosunu beğenmeyip, karşımızda bizi dinleyenlerin ilgilerini çekecek şekilde anlatıyoruz, içimizde yarattığımız senaryoya o kadar inanıyoruz ki, artık senaryo olmaktan çıkıyor. Bizzat yaşadığımız olayları benliğimizde çarpıtarak, yaptığımız tüm suçları başkasına atmaya, kendimizi haklı görmeye başlıyoruz.

Aslında hepimiz, kendi içimizde yarattığımız kurgulardan ibaretiz…

Kitapseverlerin; kitaplığında ve gönlünde anlamlı bir yer edinecek kadar muhteşem bir eser.

21-Yalan söyleyemem ,ölünce  iki elimi  el getirecek. Saniye Çelik

22-Fellik fellik gezme ,laf olur.

23-İt ayağı yemiş gibi geziyor.

24-Akılsız iti yol kocatır.

25-Eli el azdırır ,yağmuru yel azdırır.

26-Olmadık yok, duyulmadık çok.

27-Yavuz hırsız ve sabını (sahibini) bastırır.

28-Hazır kavgayla , kuruk  sofraya davet gerekmez.

29-Cırlavuk gibi ötmek (Ağustos böceği gibi ötmek ,çok konuşmak)

30-Ziv ziv gezmek (boş boş gezmek )

31-Vırrığı yelli  (aklı bir karış havada )

32-Pel pel bakmak.

33-Dört atanın hakkı bir.

34-Gündüz ağzını ,gece kapını sıkı tut.

35-Yukayı kışın kızım, yazın gelinim pişirsin.(yuka :Saçta pişirilen yufka ekmek )

36-Ocaktan yırak ( evlerden uzak )

38-Şek şek konuşup durma.(ters ters konuşma )

39-Zavraklıymış bre (gösterişli,güzel )H.Şevki Öztürk

40-Ocağı yanasıca .(Aşın pişsin, soyun devam etsin )

Kitabın daha en başında bizlere kısa bir özet geçiyorlardı; “genç toprak adamı, Anadolu insanı Hasan Öğretmen’in her şeye rağmen tükenmeyen umudunun hikayesi…” kocaman bir umudun sayfa sayfa işlendiği bir kitap olarak biz okuyucuların karşısına çıkıyor.

1970-80’li yılların Türkiye’sini, Anadolu insanını ve onların yaşayış biçimlerine gelecekten ışık tutuyor yazarımız. Ninelerimizin ve dedelerimizin anlattıkları ‘eski zamanlar’ kavramını “KAVUŞMA” eseriyle günümüze yansıtıyor adeta. Kitabı okumaya başladığınız anda elden bırakamayacağınız kadar akıcı bir dil ve üslupla karşılaşıyorsunuz, yer yer Anadolu şiveli konuşmalarla süslenmiş hikâye düzlemi sizi hikâyenin anlatıldığı yöreden biriymişsiniz gibi hissettiriyor.

Hikâyeyi konuşmalardan çok karakterlerin iç dünyasını yoğunlukta aktarmayı seçmiş, bu da yaşadığımız birçok şeyin aslında daha fazlasının içimizde yaşandığını da hatırlatıyor bizlere. Bir de karakterimizin hayat mücadelesinin ve hayallerinin arasındaki sevdasını bizlere en iyi şekilde aktarmayı başarıyor yazarımız, hele ki hikâyede geçen o güzel mektuplar…

Mektuplardan en çok beğendiğim ve tekrar tekrar okuyup bir kenara not aldığım kısmını da burada paylaşmak istiyorum.

“Kendi imkanlarımla sevdim seni. Ne bir şiir ne bir şarkı ne bir kitap da geçmeyen bir aşkla sevdim seni.”

Telefonların o kadar da yaygın olmadığı bir zaman diliminde yaşama isteği geliyor insana, neslimizin iletişim araçlarına olan ilgisi ne kadar arttıysa üslup ve saygısı da maalesef o kadar azaldı. Mektupların en yoğun iletişim aracı olduğu zamanlarda sanki insanımız saygılı, tertipli ve düzenliydi. Tarıma ve üretime olan bağlılık, yere bastığımız toprağın değerini bilen insanlardan bu hale nasıl geldik diye düşünmeden edemiyorsunuz.

Elektriğin olmadığı, suyun dere, ırmak ve kuyulardan çekildiği, tarlaların öküzlerle sürüldüğü o yıllarda öğretmen olma hayallerine sevdiğiyle beraber olma umudunun yer yer yeşerip, solduğuna tanık oluyorsunuz, içe kapanık bir çocuğun hayat yolculuğuna eşlik ederken bir yandan da o zamanın eğitim sisteminin iyi ve kötü yanlarını, zorluklarını ve kolaylıklarını okuyorsunuz adeta, kitapseverlerin 1 günde okuyup bitirebilecekleri muhteşem bir eser, kitaplığınızın rafına bu güzel esere de bir yer açmanızı tavsiye ediyorum.  

Sait Faik Abasıyanık Türk Edebiyatı için önemli bir mihenk taşıdır. Onu asıl ününü kavuşturan hikayeleridir. Çünkü; Türk hikayeciliğinden bir tarzın başını çekmektedir. Bu baş çekiş, dünya Edebiyatında ‘Çehov’ ile anılan durum hikayeciliğinin bayraktarlığı vazifesidir. Sait Faik Abasıyanık, önceleri edebiyat dergilerinde yayınladığı hikayelere, zaman içinde içine yenilerini de etkileyerek kitap olarak yayınlamıştır. Bunlardan biri de ‘Şahmerdan’ adlı üçüncü hikâye kitabıdır.

Bu çalışmamızda; durum hikayeciliğinde öncülük etmiş ve edebiyatımızda durum hikayeciliği anlamında, gelecek edebiyatçılar için kapı açmakla kalmayıp önemli bir birikim bırakmış Sait Faik Abasıyanık’ ın ‘Şahmerdan’ kitabına adını veren ve kitabın ilk hikayesi olan Şahmerdan hikayesini inceleyeceğiz. Yazıya ilişkin geri dönüt ve düzeltmeler için urusanzeynep98@gmail.com adresinden şahsıma ulaşabilirsiniz. Şimdiden tüm okurlara ve araştırmacılara faydalı olması dileğiyle.

II. ŞAHMERDAN HİKAYESİNİN ŞEKİL (BİÇİM) YÖNÜNDEN İNCELEMESİ

Bu kısımda şahmerdan hikayesinin şekil (biçim) yönünden incelenecektir. Bu incelemede amaç hikâye hakkında ön bilgi vermektir.

1. Hikâyenin Adı

Eserin adı olan 'Şahmerdan' kelimesi, bu çağın gençleri olarak biz için alışılmadık bir kelime olsa da dönem içinde kullanılan bir kelimedir. Şahmerdan kelimesi deniz terminolojisine ait bir kelimedir. ‘Şahmerdan’ kelimesi, Farsça’ dan dilimize yerlermiş olup, Farsça İran veya Afgan hükümdarlarına verilen bir unvan olan ‘şah’ ve erkekler anlamına gelen ‘merdān’ türemiştir. Türkçede ise; vurucu ağırlığın, mekanik olarak yükselmesi ve düşmesi sonucu dövme işlemi yapan makine anlamında kullanılmaktadır.

Hem kitap hem de hikâye olarak seçilmesinde denizcileri anlatan bu eserde; şahmerdanın denizlerde vurucu ağırlığı için o zamanın teknik gereksinimlerince insan gücüne ihtiyaç duyulmasıdır. Ayrıca, hikâyenin etrafında döndüğü ana materyalde şahmerdandır. Diğer taraftan; şahmerdan, denizcilerin zorlu hayatını yansıtan bir metafor olarak da telakki edilebilir. Bunun için, zannımca hikâyenin adı olarak tercih edilmiştir. Bu anlamda; hem kitabın adı hem söz konusu kitabın başlangıç hikayesine adı veren ‘Şahmerdan’ kelimesi Sait Faik gibi deniz emekçisini anlatan, doğdu yerin ismiyle bir tevaffuk içinde olan adalı bir sanatçı bakımından şaşırtıcı tercih değildir. Bu eser adı tercihi de bu durumun bir yansımasıdır.

2. Hikâyenin Yazarı    

Hikâyenin yazarı, Sait Faik Abasıyanık olup, 18 Kasım 1906 da tüccar, zengin ve köklü bir ailenin Adapazarı’nda dünyaya gelmiştir. Çocuk dönemi Adapazarı’nda geçmiştir. İlköğretimine Adapazarı’nda yabancı dille eğitim yaptığı için bölgede ‘gavur mektebi’ olarak bilinen Rehber – i Terakki okulunda başladı. Yunan ordusunun Adapazarı’ işgal etmesiyle ailesi ile Adapazarı’ndan ayrıldı ve ailesi ile İstanbul’ a göçtüler. Ortaöğretimine İstanbul Erkek Lisesinde devam etti. Ancak burada lise 2. Sınıftayken sınıf arkadaşları ile Arapça öğretmeninin sandalyesine iğine yerleştirmişlerdir. Haddi aşan bu şaka sebebiyle disiplin cezasına uğramışlardır. Bu sebeple; sınıftaki 41 arkadaşı ile İstanbul Erkek Lisesi’nden sürülmüştür. Bu sürgünden, Sait Faik Abasıyanık’ ın nasibine de Bursa Erkek Lisesi düşmüştür.

Burada, lise ikinci sınıfı tekrar okumuştur. Bursa Erkek Lisesi’nde daha sakin ve kendi halinde vakit geçirmiştir. Bu durum, ona gözlem yapmamaya yöneltmiştir. Okul bahçesinde bir köşeye oturup, okul bahçesindeki talebe ve muallimleri gözlemleme başlamıştır. Zaman zaman da okulun penceresinden Nilüfer ovasını seyre durmuştur. Elbette bu gözlemler ilerde yazacağı eserlerinin kaynağını oluşturmuştur. Ki, öyle de olmuştur ve henüz Bursa Erkek Lisesi’ndeki iken, muallimin verdiği bir ödev vesilesiyle ilk hikayesini olan ‘İpekli Mendil’ adıyla kaleme aldı. Eseri sınıf içinde okunduğunda öğretmen ve öğrenciler tarafından beğenilmiştir. Ayrıca öğretmeni, bu eseri ile ilerde ünlü bir yazar olacağını söyleyip, eserlerini savrukluktan çıkarması gerektiğini söyledi. Sait Faik lise eğitimini Bursa Erkek Lisesinde tamamlamıştır.

Yüksek öğrenimine, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türkoloji bölümünde başlamıştır. Ancak, Uygurca derslerinden hazzetmeyerek buradan ayrıldı. 1930 yılında babasının isteği üzerine İktisat eğitimi almak için Venedik üzerinden İsviçre’nin Lozan kentine gitmiştir. Ancak, İsviçre’nin durağanlığı ve donukluğuna tahammül edemeyerek Fransa’nın Grenoble kentine geçmiştir. Bu şehri çok sevmiştir ve ömrünün üç yılını geçirmiştir. Bu şehir kişiliği ve kişiliğini yansıttığı eserlerinde derin izler bırakmıştır. Ancak; memleket hasretine daha fazla dayanamayarak babasının belirttiği şekilde Tuna üzerinden Türkiye’ ye dönmüştür.

Döndükten sonra Halıcıoğlu Ermeni Yetim Mektebi’nden Türkçe öğretmenliği yapmıştır. Ancak; buradan sürekli geç kalması ve sınıf disiplinini sağlayamaması üzerine gelen şikayetler üzerine ayrılmıştır. Çocukluğundan, beri kendisi gibi Tüccar olması isteyen babasının arzusu üzerine ticarete atılmıştır. Babası ona güvendiği bir ortağı ile bir zahire (toptancı) dükkânı açmıştır. Ancak; 6 ay sonra ortağının onu dolandırmasıyla dükkânı batırmıştır ve rafları boş bir şekilde dükkânı babasına teslim etmiştir. Babasının 1939 yılında ölmesi üzerine, kalemi ile geçinmenin yollarını aramıştır. 1942 yılında haber gazetesinde muhabirlik yapmıştır.

Hayatı boyunca kötü boyunca; hikâye, şiir ve röportaj üründe eserler vermiştir. 1953 yılında daha önce Mustafa Kemal’ in onur üyesi seçildiği Uluslararası Mark Twain Derneği tarafından çağdaş edebiyata yaptığı katkılardan ötürü onur üyeliğine seçilmiştir.  1954 yılında serkeş hayatının neticesi olan siroz hastalığından İstanbul’ da ölmüştür.

3. Hikâyenin Basıldığı Yer ve Tarih

Şahmerdan hikayesi; kitapta yayımlanmadan önce iki farklı dergide yayımlanmıştır. Sait Faik’in hayat kronolojisi ve dergilerin merkezleri dikkate alındığında dergilerin İstanbul’ da yazıldığı söylenebilir. Hatta kim bilir kendi inziva yeri olan Bozcada’ da yazmış olabilir. Çünkü Sait Faik Abasıyanık 1939 yılında babasının ölümü üzerine doğan maddi sıkıntılardan mütevellit Bozcadaki Köşküne taşınmıştır. Kitap olarak İstanbul merkezli bir yayınevinde 1940 yılında yayımlanmıştır. Kitap 1940 – 1970 tarihleri arasında İstanbul merkezli yayınevlerince yayımlanmaya devam etmiştir. 1970 – 2002 tarihleri arasında Ankara merkezli bir yayınevinde yayımlanmıştır. 2002 – 2021 tarihleri arasında İstanbul merkezli yayınevlerinde yayımlanmıştır.

4. Hikâyeyi Basan Yayınevi

Söz konusu olan hikâye; ilk olarak, A. Cemal tarafından kurulan Yeni Mecmua’ da 21 Aralık 1939 yılında yayımlanmıştır. Ayrıca, eser 12 Nisan 1940 yılında Sokak dergisinde de yayımlanmıştır. Kitap olarak ilk basıldığı yayınevi ise Çığır Yayınevi’ dir. Şahmerdan hikayesinin 2’ den 4 kadar olan kitap halindeki baskıları 1951-1965 yılları arasında Varlık dergisi tarafından yapılmıştır. 4’ den 24’ e kadar olan Şahmerdan hikayesinin kitap şeklindeki baskıları ise, 1970- 2001 yılları arasında Bilgi yayınevi tarafından çıkarılmıştır. Şahmerdan hikayesi, Yapı Kredi Yayınları (YKY) tarafından ilk olarak Mayıs 2002 tarihinde ‘Toplu Öyküler’ adı altında yayımlanmıştır. Hikâyeden adını alan Şahmerdan kitabı ise yine Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlanan Ocak 2011 yılında basılan ‘Şahmerdan’ adı ile basılan 14. baskıdır. Hikâye 2012 tarihinden itibaren ‘Şahmerdan’ adı altında Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından basılmaktadır.

5. Hikâyenin Sayfa Sayısı

Benim hikâyeyi okuduğum Yapı Kredi Yayınları tarafından 2011 Ocak tarih İstanbul basılı kitap 105 sayfadan oluşup kitap 5 sayfa olarak yer almaktadır.

6. Kitap Kapak Tasarımı

Benim hikâyeyi okuduğum Yapı Kredi Yayınları tarafından 2011 Ocak tarih İstanbul basılı kitabın kapak tasarımında hâkî yeşili bir fon kullanılmıştır. Yazı kısımlarında ise beyaz ve siyah renkler tercih edilmiştir. Kapak resminde ise, vesikalık için çekilmiş olduğunu düşündüğün Sait Faik Abasıyanık’ ın genç ve sıhhatini harcamadığı çağlara ait bir fotoğraf kullanılmıştır. Kitabın içeriğinde ise herhangi bir resim bulunmamaktadır.

Bu anlamda; kitap tasarımı sade ve düzen içindedir. Kitap kapağında kullanılan yazılar açık, anlaşılır gereksizlikten uzaktır. Yazıların puntoları yerinde ve abartıdan uzaktır.

Çoğumuzun  konuşmalarında ,bir konuyu ya da olayı açıklarken  örnek verdiğimiz ,sıklıkla kullandığımız  ATASÖZLERİ ,DEYİMLER  ve ÖZLÜ SÖZLER vardır...Ülkemizin pek çok bölgesinde  halkın yöresel  yerel özelliklerini taşıyan deyimler ve yöresel özlü güzel sözler bulunmaktadır. Halkın sosyo-ekonomik durumu ,yaşam  tarzı ve coğrafi yapı konuşmalara hatta soyadlarına  da yansımaktadır.

Bu yazı dizisinde çoğunlukla vakıf olduğum ''ÇUKUROVA BÖLGESİ ve CİVARINDA  '' bazılarını kaynak kişi belirterek yaygın kullanılan DİLLERDEKİ YÖRESEL ÖZLÜ SÖZLER VE GÜZEL SÖZLERİ aktaracağım..

Çağımızın hız çağı olması ,kültürel etkileşimin yoğun olduğu bu zaman diliminde kültürümüzünve folklorümüzün

gelecek nesillere aktarılmasının daha bir önem kazandığı kanaatindeyim...Bu çalışmamda  sözlerin argosuz ve yalın olanlarına yer vermeye çalıştım. Faydalı olması dileğiyle ...

1-İyilerle eş ,Hızır as ile yoldaş olasın. H.Fatma Öztürk

2-Günaydın gönüller aydın olsun Efendim .H.A.İhsan Hatipoğulları

3-Para akıl öğretir ,şalvar yürüyüş belletir. Karaisalı

4-Utanmasam kapısında çırak duracağım .H.Fatma Öztürk

5-Ahlaksızlığın adını sinir koydular.  H.Fatma Öztürk

6-Kaşık çalım zamanı arsızlık çok olur ,çoçuklar çok ağlar (akşam ezanıokunduktan sonraki zaman ) .Hayriye Kaleağsı

7-El deliye hasret,biz akıllıya Karaisalı-Pozantı

8-Elden gelen öğün olmaz o da vaktinde bulunmaz.

9-Ölüsü olan bir gün ağlar ,delisi olan her gün ağlar.

10-Cin olmadan adam çarpıyor.

11-Hayrını kurtaracak kadar şerrin olacak . H.Şevki Öztürk

12-Kafayıçalıştır,kulun yanına  boş varılmaz,Allah'ın yanına hiç boş varılmaz.H.Şevki Öztürk

13-Paranın yokluğunu da varlığını da bildirme.Paran varsa isterler,paran yoksa ohh çekerler.Elife Hatipoğulları

14-El kessinden ağalık pek hoştur.

15-Engin çalıdan murt yemez (kendini beğenmiş )murt :maki cinsi Akdeniz bitkisi

16-Gadan alam(kıyamam,dertlerin benim olsun)

17-Gugu guru gadan alam,takır takır yanına varam (sözde sevgi,vefasızlık

18-El eli yur,el döner yüzü yur  (yardımlaşma,imece)

19-Arsız hatta namussuz. H.İsmail Emelcikli

20-Gereği gerekmezken hazır edecen.H .Fatma Öztürk Belhi

Tekrarı yok, kanalın sitesi dışında yayını yok. Pazar akşamlarını kapatmış bir polisiye aslında bu dizi.

Senaryosu topraklarımızda yaşanan vahşi kadın cinayetlerinin en ünlüsünden esinlenerek yazılan dizide aynı türdeki adli olaylara da göndermeler yapılıyor. 

Sağlam oyuncu kadrosunu görsem de iki buçuk saat süren Türk dizisi seyretmediğimden hiç başlamamıştım aslında. Zaten evde de televizyon yoktu. 

Bu vesileyle biraz meslekten bahsetmek istiyorum. Tabi bu görüşler sadece bana aittir, her zaman çürütülebilir. Yazılarımı deneyimlerim üzerinden yazdığımdan genellemeler yerine karşılaştığım insanlara dair çıkarımlarım demeliyim. 

Hukuk Fakültesi kazanmak ve bitirmek için (en azından eskiden/ ülkede şimdiki gibi 150 civarı apartmandan hallice, her ilçeye bir hukuk fakültesi kampanyası yokken, sadece 7 fakülte varken ki zamanlardan bahsediyorum) ortalama üzerinde zekaya sahip olmak gerekirdi. Üniversite sınavını yüzde onluk bir kesim kazanırken bu yüzde onun yüzde biri hukuka girebilirdi. Sonra da kah kendi tercihleri kah hayatın sürüklemesi ile Hakim -savcı-avukat başta olmak üzere çok çeşitli alanlarda çalışırlardı. 

Fakülte eğitimi ülkemizde çok iyi olmasa da, Akademi'de sıkı bir eğitimden geçerler ve sonra ülkenin derecelere ayrılmış bölgelerinde tecrübelenerek il merkezlerine doğru ilerlerlerdi. Gelenekte beş yıldan önce acemi kabul edilir, on yıldan sonra ustalıkları kararlarına yansırdı. 

Aynı şey avukatlar için de geçerliydi. İşin raconu dışında mesleki bilgi ve tecrübeye vakıf olmak önemliydi. İnsanların hayatları konusunda karar veren hakimlerin vicdanları ile beraber hukuk alanında uzmanlaşmış olması, olayın aydınlatılmasında savcının hiç bir noktayı gözden kaçırmaması, avukatların da bu süreçte yapılan hataları tespit edebilecek donanıma sahip olmaları için kendilerini yetiştirme niyeti ve zaman önemliydi. Hala da öyle. Çünkü bu adaletin üçlü sacayağı denen meslek mensuplarının işini hakkıyla yapması halinde güven ortamı oluşur, sermaye rahatlar, dış yatırımcı gelir, istikrar olur. Dolayısıyla bir ülke kalkınır, her alanda ilerler. Almanya'nın bu günkü gücünün arkasında "Berlinde hakimler var" hakikati yatar.  

Bu mevzu uzun hiç girmeyeceğim ama söylemek istediğim, dizide de gördüğümüz gibi bir olayın aydınlatılması için onların planlayıcılarından üstün bir algı ve zeka gereklidir. Savcılar zaten zeki insanların arasından seçilmelidir. Yani hukukçuların da en zeki, en cesur, en atılgan, en şüpheci, en hızlı düşünen, pratik olanları savcılardır genelde. Ve tabi ki, biraz da tembel, güvensiz, insan denen meçhulü sorgulamaktan mütevellit değişen karakterleri ile özel hayatlarında da çevresini yoran insanlardır. Avukatlar her türlü donananımın yanında piyasa şartlarının farkında, çok koşan, çok çalışan, insanların, hakim savcı gibi kamu gücü kullanmaması sebebiyle en çok yıprattıkları hukukçularıdır. Sadece zeki olmak yetmez avukata. Hakimlik ise hem zeki hem çalışkan, detaycı hukukçuların tercih ettiği bir çalışma alanıdır. Daha sabırlı, daha nazik, insani ilişkileri toplumun geneline göre katı olsa da, savcılara nazaran daha yumuşaktır. Bunun nedenleri üzerine çok kafa patlattım fakülte yıllarından beri. Ve şöyle çıkarımlarım oldu.  

Tabi ki, dünyanın toz bulutu olduğu zamandan başlayarak anlatacağım:)))            

Ben duygusal hukukçulardan olduğumdan ve tepkilerimi öngördüğümden hiç kadavra görmeye yeltenmedim. Oysa fakültede son sınıfta adli tıp dersi aldım, yüksek puanla geçtim ama hoca morga götüreceği gün okula gitmedim. Zaten serbest bırakmıştı. Bırakın onu hiç bir yakınım öldüğünde girip yüzüne bakmak istemedim. Onları canlı halleriyle hatırlamayı seçtim.

Ben ilkokula giderken kuzenim tıp okuyordu. Kadavranın başında bir foto çekilmişlerdi, hala gözümün önünde. Hepsi gülümsüyordu bir ölünün başında, bir kişinin elinde kahve bir kişinin elinde sandviç vardı. Dersleri iyi olan her çocuğa hedef gösterilen doktor olmak fikrinden o vakit vazgeçtim. Kan tutan tiplerden değildim ama bir insanı kesip biçmek bana göre değildi. Benim işim kelimelerleydi. İtiraz seven bir kova burcu olarak hiç bir tartışmadan geri durmadığım için avukat olmalı fikirleri öne sürülse de buna da çok sıcak bakmadım o vakitler. Ama ne der şarkı "Kaderden kaçılmaz biliyorsun/ Kimler geldi kimler geçti"  

Kadavra mevzusuna geri dönersek, babaannem "Bakma sen böyle güldüklerine, ilk kadavra görüşünden sonra bir hafta kustu. Epey süre en sevdiği kırmızı eti yiyemedi" diye anlatmıştı. Demek ki her insan zamanla yaşadığı şartlara alışıyordu ama başlangıçta ayakta kalabilecek direnç de olmalıydı. 

Yıllar sonra Nuri Bilge Ceylan'ın "Bir zamanlar Anadolu’da" filmini izlerken  bu düşünceler arasında dolaştım. Benden iki şey olmazdı, savcı ve doktor. İkisinin de başı sürekli otopsiden, acil müdahaleden kurtulmazdı. Fakülteyi bitirirken savcılık seçeneğini baştan elemiştim zaten. 

Bir hukukçunun yapacağı en havalı işlerden biriyken aslında en pis iş olduğunu ilk günden anlamıştım. Sonra da hızlı karar alınması gereken bu alanda donuk, soğuk kanlı insanların çalışabildiğini gördüm. Çok savcı arkadaşım oldu, yüzlerine de söylediğim için burada da yazabilirim sanırım. 

Meslek mi onların karakterini değiştiriyordu yoksa karakterleri mi onları hukukun geniş yelpazesinde çalışacakları alanları seçtiriyordu? sorusuna kendimce hep cevap aradım. Yakından ve uzaktan tanıdığım insanlarla kendimce bir istatistik çıkardım ve çoğunun zaten yapılarında gaddarlık olduğu için bu alanda çalıştıkları sonucuna vardım. Tabi zamanla daha da taş kalpli insanlara dönüşüyorlardı. Bunda otopsilerin, olay yeri inceleme ve tespitlerinin çok payı var diye düşündüm. 

Mesela hukukçular arasında sanatla ilgilenen çoktur ama genelde hakimler arasından şairler çıkar. Savcıların şiir yazdığı nadirdir. Hasbelkader savcı olmuşlar bile biraz içinde merhamet ya da şiir yazacak potansiyel sevgi olanlar alan değiştirip hakimliğe geçmiştir çoğu zaman. Bu da yönelim olarak sert işi yapanların, olayın sıcağı ile karşılaşıp buz gibi durabilenlerin, zaman içinde mesleki deformasyon sonucu daha da kalpsizleştiklerini gösterdiğinden tezimi doğrular. 

Zaten kim olursa olsun fıtratına ters işi seçenler, yani bizim ülkemizde mecbur kalanlar hastalanırlar. Belki de bu yüzdendir, otoimmün sistem hastalıklarının hızla artışı. Vücudun kendi ile savaştığı, düşmanı kendi bildiği ve insana kaybettirdiği savaşların sonunda heba oluyoruz bu ülkede. Belki de her meslekte... 

Ve galiba hayatın verebileceği en büyük hediye ruhunla bütünleşerek yapabildiğin, seçebildiğin bir işte çalışıp yaşamını devam ettirebilmektir. Bu şansı yakalayanlara, mesleğini severek, tutkuyla ve hakkıyla yapanlara ne mutlu.

"Pars Savcım" beni nerden nereye getirdi gece gece.

Aslında bu bölüme damga vuran son sahne ve Can Ozan'ın söylediği Toprak Yağmura şarkısı idi. Güzel Avukat Ceylin mecburen veda etti, gülümseyerek hoşça kal deyip arkasını döndü içine akıtamadığı gözyaşlarını tutamayarak yürüdü. Ve her zamanki donuk, gururlu, kalbindeki aşkı dile dökemeyecek kadar inatçı Ilgaz Savcı aşkının uzaklaşmasını yüzündeki o değişmeyen poker suratı ifadesiyle seyretti. İçi yansa da kımıldamadı, öylece suskun kaldı. Ne de olsa soğukluğu ruhlarına işleten bir mesleği vardı. Demek ki işlerinde hızla karar alabilen, havadan nem kapan bu savcılar konu aşk olunca o kadar da cesur olamıyormuş dedirtti. 

Tabi dizinin devam etmesi için gerilimin yükselmesi gerek. "Ayrılıklar aşkları alevlendirir." en bilinen gerçektir. Bu aşk elbet bir gün yaşanacak, o vakte kadar seyirci kah güldürülüp kah ağlatılacak. Bu gece Ceylin'le beraber herkes ağlamış, twitter bu yönde atılan twittlerle yıkıldı. Ne diyelim, senaristlerin, oyuncuların ve Yargı Dizisinde emeği geçen herkesin eline sağlık. Hak yerini bulup adalet gerçekleşirken sevincimiz de kursağımızda kaldı ama olsun.  

Ben final Şarkısını bir daha dinleyelim derim ve sevenlerine iyi seyirler. 

https://www.youtube.com/watch?v=wOYu07BDTuw

& 4000'e yakın kitap okuyan Atatürk'ün en sevdiği kitap Çalıkuşu idi ve asla yanından ayırmazdı.

& Simetri takıntısı vardı, eğri eşyaları muhakkak düzeltirdi.

&Kuşları çok severdi.

& Beyaz renk haricinde, başka renk gömlek giymezdi.

& Lacivert takım sevmezdi.

& Türkçeyi iyi kullanırdı fakat arada Rumeli şivesine dili takılırdı.

& Kapıda karşıladığı tek insan Fevzi Çakmak'tı.

& Yanında para taşımazdı.

& Uyumadan 48 saat çalışırdı

Masal anonim ürün olmakla birlikte, milletlerin kültüründen bağımsız değildir. Günümüze kadar yetişen Cumhuriyet neslinin masalları Anderson, Grimm, Binbir Gece vb. masallardır. Kendi masallarımızdan kalıcı olarak iz bırakmayı başarmış yegane masal "Keloğlan" masallarıdır.

Masalların kaynağı ile ilgili araştırmalar önce Batı'da başlamıştır. Kendi milli kültürlerini, köklerini ararken Türk unsuruna da rastlamışlardır. Masallar üzerine ilk çalışan Rus Türkoloğu F. Wilhelm Radloff(1837-1918) olduğu kaynaklarda belirtiliyor.(Ali Fuat Arıcı,Tür Özellikleri ve Tarihlerine Göre Türk ve Dünya Masalları, A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi Sayı 26 Erzurum 2004,s.161) Başka yabancı Türkologlar da masallarımız üzerine çalışmışlardır. İlk çalışan yerli Halkbilimci Pertev Naili Boratav(1907-1998)dır.Daha ve sonra günümüzde masallar üzerine çalışan araştırmacılar, akademisyenler vardır.

Türk Masalları dinlemeden büyüyen bizlerin ve çocuklarımızın kendi kültürüyle bağ kurmakta geciktiği ve daha ilk yaşlarından itibaren yabancı kültürle tanıştırıldığı gerçeği ortada olup, olumlu ve olumsuz sonuçları araştırmaya muhtaçtır. Uzun yıllar kültür ve eğitim  politikalarında özen gösterilmemiş olan bu anlayış artık değişmektedir. (https://masal.gov.tr/) Sitesi masal derleme projesine ait bir sitedir. Proje sonuca ulaşırsa bizden nice masallara kolay ulaşma fırsatı elde edilmiş olacaktır.

Masal kültürünün toplumumuzda ne kadar önemli yere sahip olduğunu düşündüren bir eser de "Kervansaray Ateşlerinin Başında" isimli Elsa Sophia von Kamphoevener 'e ait, Aylin Gergin-Mustafa Tüzel tarafından tercüme edilen eserdir. Eserin önsözünde yazar, batılı bir kadın olarak erkek kılığına girip, bir masal anlatıcısı olan Fehmi Bey'in yanında Anadolu'yu karış karış gezerek bu masalları edindiği belirtilmektedir. Masal kültürümüze ait daha başka ayrıntılar da yer almaktadır. Bu kitap sadece "Eski Türk Göçebeleri"ne ait masalları derlemiş ve anlatılan özellikler de bu toplulukların yaşantısına ait olarak dile getirilmektedir :

Masal anlatıcıları erkektir. Erkeklere anlatırlar. Masalların kaleme alınması yasaktır. Başka gruplara ait masallar anlatılamaz, yani her topluluğun kendine ait masalları vardır. Anadolu'da eleştiri yapabilen ve bunun için hiç yargılanmayan tek insan masal anlatıcılarıdır. Yaşam şartları masallara yansıdığı için iklim koşullarına göre doğudan çıkan masalların sert ve korkutucu; iç bölgedekiler daha ayrıntılı ve uzun;  güneydeki masallar daha sevgi dolu ve hayalcidir. Anadolu'da sekiz yüzyıldır var olan masalların canlı kalmasının en önemli sebebi kaleme alınmamalarıdır.Türk göçerlik hayatının sona ermesiyle masalların unutulma tehlikesi karşısında elli yıl sonra yazar tarafından kaleme alınmışlardır.

Masalların gücünü, günümüz dünya masallarının olumlu mesajları yanında olumsuz mesajları da çocuklarımızın zihnine kodladığı tartışmaları ortaya koymaktadır. Bu çok boyutlu edebiyat türünü edebiyatın tüm paydaşları; araştırmaları, eser üretimleri, çocuklara ulaştırmaları yönüyle ilgi odağına almalıdır.06.11.2021

KAYNAK :

-(Ali Fuat Arıcı,Tür Özellikleri ve Tarihlerine Göre Türk ve Dünya Masalları, A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi Sayı 26 Erzurum 2004,s.161)

-( Elsa Sophia von Kamphoevener, Kervansaray Ateşlerinin Başında, Tercüme: Aylin Gergin-Mustafa Tüzel, Alfa/ Edebiyat, Eylül 2020, s.485)

Merhaba ben kim miyim ?
Küllerinden doğmuş kadın ve sen bu kitabı okuduğun zaman ben çoktan yeni hikayemi yazmış yepyeni kitabıma başlıyor olacağım.

Bölüm Sayısı: 30

IMDb: 7.8/10

Emlakçılık yapan Joel ve Sheila’nın hayatı bir gün tamamen beklenmedik bir sey ile değişmesini konu alıyor dizi.

Bir arkadaşımın tavsiyesi ile başladığım bu dizi zomcom (zombi komedi) tarzında izlediğim ilk diziydi. Ve o alışık olduğum dram olmadan bir tuhaf hissettirse de bu türü sevdim aslında.

Öncelikle hassas bir mideniz varsa yemek yerken izlemenizi kesinlikle önermem. Bazı rahatsız edici sahneler var gerçi bir zombi dizisi izleyip olmamasını beklemek delilik.

Kadroda Drew Barrymore ve Timothy Olyphant gibi isimlerin olması karakterlerin daha iyi oynandığı izlenimini vermişti açıkcası bana ama izledikçe pek beğenmedim. Bana göre düşük bir oyunculuktu.

İlk başta farklı bir havasıyla kendini izlettirse de -belki de daha önce bu tarz izlemediğim için farklı geldi- sonradan aşırı sıkıldım. Onar bölümden oluşan üç sezonluk bir diziyken bunu söylettiriyorsa gerçekten izlemeye değer miydi dedirtiyor ¿

 • • • 

Barbarın Kahkahası’nın 160 sayfası boyunca basit veya en azından basit görülebilecek faili meçhul bir olayın etrafında bir tiyatro sahnesine girip çıkan aktörler gibi bir dizi arkadaşa, çifte, aileye, çoluğa çocuğa, dedeye tanıklık ederiz. Bütün bu sıradan kişilerin ve olayların ötesinde ise içimize sinmiş, daha doğrusu insanın içinden hiç çıkmayan kendi ihtiyaçları ve arzularını karşılamak için sınır tanımayan şiddetini ve barbarlığını ise önce hafifçe sonra ise artan bir tonda vurgulayarak anlatan Kaygusuz, bu barbarlığın büyük oranda eril ve sınıfsal olduğunun da altını çizer.

Tüm İnsanlık Barbar

Hikaye bir dizi söylev ve diyalog üzerinden şiddetin ve saldırganlığın nasıl hayatımızın her alanına sinsice sindiğini defalarca vurgular. Örneğin hikayenin ayarsız bilgesi olarak Eda eril barbarlık ve eblehlikle ilgili kadın orgazmı üzerinden uzun bir söylev verir. Aynı Eda bu barbarlığın nasıl sınıfsal yaşandığını da anlatır.

Özetle dünyanın bu hali erkeklerin birer barbar olarak yetiştirilmesine dayalı bir sonuçtur. Hikayenin ergen yan kahramanı Ozan’ın annesinden kopmak ve babasına yaranmak, benzemek için kendi başına gerçekleştirdiği  erginlenme törenleri, kalabalık ve gürültücü ailenin dedesinin torunu yüzme öğrenmesi için denize atması, hepsi eril Homo Sapiens’in barbarlık yolunda ihtiyaçlarını gidermek için hiçbir şeye, canlıya aldırmadan ilerlemesinden kaynaklıdır.

Bıçaklanan kaplumbağalar, gövdeleri yarılan lahoslar, mideye indirilen fener balıkları, diğer canlılara ve birbirimize yönelttiğimiz şiddet, ve sorulduğunda hangisi olduğunu bile hatırlayamayacağımız kadar çok sayıdaki insan katliamları; tümü içimizdeki o barbarlığı bize hatırlatır. Sınıfsal, milliyetçi, dine veya aramızdaki cinsel tutkulara dayalı nedenselleştirmeler veya rasyonelize etme çabalarımız barbar özümüzü değiştirmez, tam tersine benimsememize neden olur.

Kaygusuz bu her yanımızı sarmış barbarlığın, ve ona eşlik eden, besleyen duyarsızlığın, kabalığın, saldırganlığın en tembel, en rahatlamış anda, sıradan aile bireylerinin orta sınıf bir moteldeki tatillerinde dahi ortaya çıkacağını hatta tam da orada olduğunu ustaca anlatır.

Umut var mı?

Kitapta umutsuzca veya bizi bedbaht edecek bir dram şeklinde aktarılmayan, daha çok sıradan dünyalarımızın bir parçası veya insanlığın doğal hali olarak ortaya serilen barbarlık karşısında umut ta Kaygusuz’un kaleminden bir söylev veya bir ders şeklinde dökülmüyor elbette. Umut yine o hayatın içinde o sıradan tiplerin hayatlarının kenarlarında karşımıza çıkıyor. Ama en çok ta çocuklarda.

Eda kendisine birdenbire sığınan küçük kız çocuğuna Homo Sapiens’ten Neandertal’e kadar insanlığın nasıl kendi çıkarı için her şeyi yok ettiğini anlattığında sonradan korkunç bir barbarlığın en yaralı öznesi olduğunu öğreneceğimiz Simin umudu korumak adına müdahale eder. “O daha küçücük! Ümitsizlik için çok erken.”

Aynı Simin tarihte ne kaybettiğimizi neleri unuttuğumuzu da bize sürekli hatırlatır. Belki hatırlamak, hatırladıkça farketmek bizi daha barışçıl bir hayata ulaştırabilir diye umudunu, umudumuzu korumaya çalışır. 

Öte yandan diğer karakterlere baktığımda bu insani barbarlığın dışında kalmak, ona direnebilmek ancak Simin veya Turgay gibi büyük bir kaybın yasıyla yoğrulmanızla veya büyük sırları 20 yıl boyunca içinizde taşımakla mümkün görünüyor. Ama bu bile korunmanız için garanti degil, suratınıza bir anda kafayı yiyebilirsiniz çünkü! Veya garson Alikar gibi kendinizi esrara vurur ve heryerden kaçarsınız.

Biçim, İçerik ve Erkekler

Sema Kaygusuz’un ilk kez bir hikayesini okudum. Hayranlarının pek sevdiği anlaşılan üslubu etkileyici ve sizi şiirli ve bazen sihirli bir dünyaya çağırıyor. Ancak bu “döktürme” işinin zaman zaman fazla tekrarlı, uzun ve hatta ender olarak zorlama olduğunu da hissettim.

Fakat özgün üslubun bu hikayedeki asıl sorunu hikayenin biçimi ile tam olarak uyuşmamasından, biçim içerik birliğine hizmet edememesinden kaynaklanıyor. Sıradan bir tatilde geçen ve tam da bu nedenle şiddetin, barbarlığın nasıl sıradan hayatlarımızın içinde ortaya çıktığını yalın ve çarpıcı biçimde anlatan güzel hikaye ağdalı ve anlamakta zorlandığım mecazlar, göndermeler ve kalemşörlük arasında zaman zaman kayboluyor. İster istemez bu yalın hikaye aynı şekilde yalın, daha az süslü bir dil ile asıl gücünü göstermez miydi diye soruyorum.

Öte yandan hikayede erkek kahramanların muhtemelen bilinçli olarak derinliksiz, neredeyse bir karakter olarak değil de erkek davranışlarına dair tipler olarak yer almaları ise çok önemli bir eksiklik gibi gözükmüyor.

Aşk Nerede?

Ancak hikayede en çok arayıp ta bulamadığım şeyin eksikliğinin ise önemli olduğunu düşünüyorum. Hikayede evli çiftler arasında var ile yok olduğuna dair pek bir ipucu bulamadığımız, en umut veren, erotik bir ilişki yaşadıkları belli olan Eda ile Ufuk arasında da sanki var ama hem de yok gibi ortada kaldığımız, eşcinsel oldukları sanılan (veya onların kendilerini öyle sandıkları) Melih ile İsmail arasında bile çok fazla ortaya çıkmayan aşk ve sevgiye hikayede pek rastlayamamak ise kitapla ilgili bir düş kırıklığına dönüştü bende. Çünkü barbarlığın, saldırganlığın, bir türlü uygar olamayan uygarlığımızın eksiği ve bunları iyileştirebilecek yegane duygu aşk ve sevgi değil mi? Çevremizdeki barbarlığa ve bunun hiç farkedilmemesine katlanamayan herkesin bir biçimde moteli terketmesi bugün Türkiye'yi bir bir terk eden insanların aslen neyin eksikliğinden kaçtıklarına dair önemli bir saptama mı yoksa?

Sema Kaygusuz “Barbarın Kahkahası”nda akıcı kolay okunan bir hikaye ve sanki önemli bir şey olmayan olaylar zinciri içinde insana, topluma ve ruhumuza dair tüm bu soruları sormamızı ve düşünmemizi sağlıyor.

 Büyük umutlarım olan bir filmdi ama kocaman bir hayal kırıklığı. 

 Son zamanlarda birçok filmde rol almaya başlamış Kathryn Newton’in sayesinde duydum filmi. Korku filmi olması da beni meraklandırmıştı açıkçası. Ama keşke izlemeseydim. Bu film o kadar kötü bir senaryoyla yazılmış ki kimse kurtaramaz. 

 Lise öğrencisi Millie ile bir seri katilin bedenlerini değiştirmesini konu ediniyor film. 

 Karakterlerin hiçbiri yerine oturmuyor bu da yetmezmiş gibi oyuncuların bazıları da çok kötü oynamıştı rolünü. Vince Vaughn’in genç bir kızı oynaması tuhaf ama güzeldi. Kadronun tek iyi yani oydu galiba. 

 Filmde her şeyden korkan biri değilseniz sizi korkutacak hiçbir şey yok. Sizi gerdiği sahne bile yoktur belki. 

 Benim için televizyonda arka planda oynarken başka şeylerle uğraşabileceğim bir filmdi. 

 Filmin tek güzel sahnesi kesinlikle erkeklerin öldüğü sahneydi. Onları öldürdüğü için katile teşekkür edebilirim. 

 The Hot Chick filmine benzer olduğunu söyleyenler var. O filmi izlemedim ama bundan daha iyi bir film olduğuna yeterince eminim çünkü her şey bu filmden çok daha iyidir.

Yazar:Selami Genli

"Yılanların taşların altından çıkmaya cesaret edemediği ağustos sıcağında, beni adaya götürecek olan tekneye bindim. Uzun zamandır bu günü bekliyordum. “Adadaki Tımarhane” haberini okuduğumda, orasıyla ilgili bir kitap yazma fikri beni çok heyecanlandırmıştı. Ancak bir yazarın yeni bir kitap için esinlenmesinde heyecan tek başına yeterli olamaz. Heyecan sizi sadece harekete geçmeniz için uyarır. Fakat hemen işe başlamak istiyorsanız ayakkabınızın altına bakmalısınız; delikse, yazmak için son sürat yola koyulursunuz. Ayağımda altı delik ayakkabım, üzerimde pazar malı tişörtüm, elimde küçük bavulum ve ısındığında pancar motoru gibi çalışan laptopumla adaya doğru yol alıyordum. Oradaki tımarhanede kim bilir ne karakterler ne hikâyeler bulacaktım. Parka giden küçük bir çocuk gibiydim. İçimde pırıl pırıl bir neşe..."

Kitaba başlarken pek bir beklentim yoktu ama kitabı o kadar beğendim ki üç kere okudum. Mehmet Kağan’ın bir adada bulunan tımarhanedeki hastaların hikayesini yazarak kitap çıkartmak istemesini konu ediyor. Ama bundan çok daha fazlası.İçerisindeki hikayeler çok iyiydi. Hem üzücü hem de şaşırtıcı hikayelerdi. Anlatım şeklide oldukça güzeldi. Psikolojik – gerilim seven herkese öneririm. Pek fazla uzun olmaması sayesinde hemen bitirebileceğiniz bir kitap hem de.Kitabın sonuna yaklaştıkça tırnaklarımı kemirdim. Asla böyle bir şey beklemiyordum. Sonuna ise çok şaşırdım. Bir an önce ikincisini alıp okumak için sabırsızlanıyorum...

Bölüm Sayısı: 170

IMDb: 7.5/10

 Bir DC hayranı olarak, Arrowverse’yi (CWverse) başlattığı için ne kadar teşekkür etsem azdır.

 Kız arkadaşının kardeşi ile tatile giden Oliver, yatın batmasıyla beraber beş yıl bir adada mahsur kalıyor. Kurtarılmasının ardından Starling City’de babasının yanlışlarını düzeltmeye çalışıyor. Bunu yaparken de başlık takıyor. Konusunu okuyunca aşırı ilgimi çekmişti üstüne üstlük bir DC tv şovuydu. Hemen izlemem gerekiyordu. 

 İlk sezonu diğer sezonlardan daha çok seviyorum. Daha az mantık hatası, daha fazla aksiyon sayesinde. 

 Sekiz sezon boyunca Oliver’in “Bu işi yalnız yapmalıyım” konuşmasını dinlemekten ben yoruldum, senaristler yorulmadı. Tabii ne kadar böyle dese de evlendi ve iki çocuğu var. 7.sezondan sonra başrol karakter olmasına rağmen arka planda kaldı.

 İlk bölümde nedensizce favori karakterim Tommy olurken sezon finalinde Oliver’in kollarında öldüğünde ağlamaktan duramadım. Keşke daha uzun süre onu görebilseydik desem de pek karakterinin gelişeceği durum yoktu. 

 Koruması olarak işe başlayan Diggle ise zamanla Oliver’ın kardeşi oluyor. Eh tabii senaristler bu kadar güzel olamaz demiş ve bir ara arkadaşlıklarını yıkılma noktasına getirselerde hatalarını anlayıp düzeltmişler. 

 Bir diğer favorim olan Felicity ‘nin yardımları sayesinde Oliver’in işi kolaylaşmıştı. Ve Felicity’nin birkaç bölümlük olması gerekirken Orijinal Team Arrow’a katılması ile senaristler doğru karar almış. Ne kadar Olicity (Oliver ve Felicity) shiplesemde biraz toxiclik vardı. Gerçi artık hangi ilişkide yok ki? 

 Avukat olan Laurel karakterinden ise hiç hoşlanmadım. Sadece kendi fikirlerinin önemli olduğunu düşünen biriydi. İlerleyen sezonlarda Black Canary olup yılların suikastcılarını birkaç aylık öğrendiği dövüş yetenekleri sayesinde yenmesi beni aşırı şaşırtmıştı. Öldüğüne üzülsemde gitmesi iyi oldu. 

 Dünya-2’den gelen Laural’ı ise sevdim. Sadece babasına ihtiyaç duyan küçük bir kızdı ama insanlar onun kötü olduğunu söyleyip durdu. Yine de iyi bir insan olmak için çalışması takdir edilesiydi. Ne kadar umursamıyor rolü yapsa da umursayip, insanlara yardım etmeye çalışıyordu. Özellikle 7.sezonda Felicity ile Oliver’i hapishaneden kurtarmaya çalışması. Oliver ona kötü davransa bile Felicity arkadaşı olduğu için yardım etti. 

 Oliver’in kız kardeşi Thea ve Roy Harper’i ilk başta sinir bozucu bulsamda dizinin sonunda geldikleri durum ne kadar olgunlaştıklarını gösteriyordu. Kesinlikle Roy ve Thea’nin evlenmesine ise karşıyım. Aralarında hep güven eksikliği varken hatta araları açıkken evlenmeye karar vermeleri sadece onlara daha fazla zarar vereceğini düşünüyorum. 

 Bu hikaye ne kadar Oliver ile başlamış gibi gözükse de Sara’da o yattaydı. İlk başta ablasının erkek arkadaşıyla tatile çıkması iğrenç bulsakta sonradan öğreniyoruz ki aslında onlar çıkmadan ablası biliyormuş ama ne yapmış? Babasına şikayet etmiş. Laurel’dan nefret etmek için bir sebep daha. Parti kızından, Suikatciye, sonra da Efsane’ye dönüştü. (Dc’s Legends Of Tomorrow) Şimdi güzel bir kız arkadaşı ile mutlu.

 Dinah, Rene, Curtis üçlüsünden nefret ettiğim için özür dilemeyeceğim. İlk diziye girdiklerinde sinir krizi geçiriyordum. Bu kadar dayanılmaz karakterler olamazlardı. Sonradan Dinah ve Rene’ye nefretim azaldı gerçi. Neden bilmiyorum ama Curtis’ten hala hoşlanmıyorum. 

 Kötü karakterlere gelirsek cidden harika kötüler vardı. Deathstroke ve Chase özellikle. Gerçekten diziye daha fazla izleme isteğiyle doluyordum onlarla. İkisi de Oliver’in hayatını cehenneme çevirdiler. işte kötü karakter böyle olmalı dedirten insanlardı. Ama böyle karakterlerin üstüne keşke dördüncü ve altıncı sezon hiç yapılmasaydı. Diaz ve Damian gibi kötüler ile dizi seviyesini düşürdü. İki karakterde çizgi romanlarda kesinlikle daha güçlüydü ama diziye yansıtılan şekli sıkıcıydı. Özellikle Diaz birkaç bölümlük bir kötü olma özelliği vardı sadece ama koskaca sezonu ona ayırdılar. Hatta yenemediler FBI’dan yardım istediler. 7.sezonda bile vardı. Bu en büyük hataları olabilir yani. Damian’in ise o kadar büyü gücü varken hiçbir şey başaramaması kalbimi kırıyor...

Bölüm Sayısı: 279

IMDb: 8.1/10

Sosyal açıdan garip dört arkadaş olan Leonard, Sheldon, Howard ve Raj'ın hayatları; güzel ve özgür ruhlu Penny ile tanışmalarıyla değişir.

Bu diziyi Amy sayesinde izlemeye başladım. (ki ilk üç sezon yoktu) Oyuncu kadrosu mükemmel olarak seçilmişti. Bazı bölümlerde gözüken konuk oyuncular beni şaşırtmıştı. (Stephen Hawking, Mark Hamill) Ama karakterler için aynısını söyleyemem.

İlk sezonlarda Sheldon’ın zeki ama zorba halleri rahatsız etse de ilerleyen zamanlarda Amy ile tanışmasıyla daha fazla katlanilabilir oldu.Amy ilk defa diziye tanıtıldığında Sheldon’un kadın haliyken şov ilerledikçe sadece zekası aynı kalıyor; diğer tüm özelliklerini kaybediyor. Aynı şekilde Bernadette karakteride diziye ilk girdiğinde şakalardan anlamayan, ince sesli, tatlı biri gibi gösterilirken sonraki sezonlarda aslında istediğini almak için kaba davranan biri olduğunu gösteriyorlar. Hem de kendisi şakalardan anlıyor hatta kendi bile yapıyor.

Howard karakterini ise bir türlü sevemedim. Annesiyle yaşayan karakter kendisini “playboy” sanarak birçok kez kadınları aşağılıyor ya da sapık gibi davranmaya başlıyor. Bunun yanında kendisine küçük bir oğlan çocuğu gibi bakılmak istiyor. Bernadette ile ilişkileri pek mantıklı olmasa da onunla evleniyor ve baba olduğu halde olgunlaştığını goremiyoruz. “Gökyüzünden getirdiği yıldız” ve Bernadette icin yazdığı şarkı ile birkaç saniyeliğine kalbimi çalmayı başarsa da aslında pek değişmiyor.

 Hindistan’dan gelen Raj’in kadınlarla konuşmaması problemini ilk başta alkol ile geçirmeye çalışıp kendini tuhaf durumlara sokması komik olsada sonradan bu durum sıkmaya başlıyor ki zaten bir an da iyileşmesiyle bu çok uzun sürmüyor diye rahatlıyoruz ki bu sefer de evlenme arzusu artıyor.

“Kız gibisin” diyip bu durumla dalga geçen arkadaşları -özellikle en yakın arkadaşı Howard- ile dizi yine kadınları aşağılıyor. Görücü usulü ile evlenmeyi bile kabul ediyor ama arkadaşları onu bu fikirden vazgeçiriyor. Dizinin sonunda ise yalnız kalan tek karakterimiz de kendisi oluyor.

Bu dizide en çok fedekarlık yapan karakter kesinlikle Penny’dir. Yıldız olma umuduyla Kaliforniya’ya taşınan kızımız bu hayalinden vazgeçiyor, sevmediği bir işte çalışmaya başlıyor. Evlenmeyi düşünmemesine rağmen Leonard’in ısrarları yüzünden en sonunda onunla evlenmeyi kabul ediyor ve şovun kendisi de bununla dalga geçiyor. Ve Bum. Çocuk istemediğini söylemesiyle beraber tüm karakterler üstüne gelip bunu saçma buluyor ama final bölümünde hamile olduğunu öğreniyoruz ve bunu iyi karşılıyor. Fikrini değiştiren neydi?

Leonard için diyecek pek bir şeyim yok. Bazı bölümlerde sadece orada durmak için yapıldığını düşünüyorum. Penny’i ile ilişkilerini ne kadar sevmesem de diğer ilişkilerinden daha güzeldi. Ve her şeye rağmen annesini affettiği sahne ile yeni bir sayfa açtı hayatında. İyi bir baba olacağından eminim.

Sheldon-Amy çiftinin aşkları ise birçok dizi çiftinden daha güzeldi. Her şeyi birbirleriyle öğrendiler ve öğrenmeye de devam ediyorlar. Dizideki en güzel şey ilişkileri olabilir.

Dizi ne kadar harika arkadaşlıklar gibi gösterse de aslında rastgele iki kişi seçildiğinde arkadaş olmadıklarını görüyorsunuz. Özellikle Amy’in Howard ile oluşabilecek mukemmel arkadaşlığı varken sadece bir kaç bölüm ile sınırlı kaldı. Raj’in Penny ile arkadaşlığı da aynı şekilde. Maalesef sadece Penny-Sheldon arkadaşlığını ön plana çıkardılar.

Her şeye rağmen 12 sezon bir dizi izleyince bitmesine üzüldüm. Her şeye rağmen bazı sahneler gerçekten izlenmeye değerdi. Ve final sahnesinde ağlamaktan duramadım..

     Asıl korkunç tarafıda o uçurumu sevmem oldu. korkunç mu? sanırım öyle ama her çukurumun kenarı intihar değildir. Uçurumların amacı yaşadığımızı hissetmek.