“sevgilimin hiç anlamadığı bir dil bu” dedi, son bir umut sigaramı bulurum ümidiyle çantasını yoklarken.. aradığını bulamamanın hayalkırıklığıyla büzüşen bir dudakla devam ediyor;  “köşelere kaçıyorum çoğu zaman, o da peşimden baskın yapma gayretiyle sürekli takipte„ beni bulduğunda heyecanlı ve biraz öfkeli, fakat artık eskisi gibi sorularına öyle hazır ve hızlı cevaplar da veremiyor tutuk kalıyorum karşısında.. görüyorum işte, yüzünde büyük bir acı var„ bu daha çok çabalarının meyvesini alamayan bir öğretmenin yüzüne, ah!”  birden oracıkta aslında çoktan bitmiş olan sözü bitiveriyordu; çünkü sigarasını bulmuştu, minik bir cüzdanın içinde sıkışıp kalmış tek bir çöp„  şimdi ateş arıyor, ama ben içmiyorum, etrafımızda içen kimse de yok, canı sıkılıyor hem de çok„ elleri titriyor„ nasıl anlatsam bunu;  yüzünde birikmiş bir acı var ve bu daha çok; çabalarının meyvesini alamayan bir emekçinin yüzü..

  Kimine göre hayat zenginlikten ibarettir kimine göre kariyer. Bana soracak olursanız hayat sevmekten ibarettir. Bir sokak köpeğinin başını okşamak, sevdiğimiz yemeği ağız dolu bir kaşıkla keyfini sürmeyi ya da varlığından hoşlandığımız insanla geçireceğimiz birkaç saattir. Yaşadığımız her olaydan bir anlam çıkarmaktır yaşam. Anlamsız hayat bana göre dibi boş bir bardaktan farksız gibi.

  Hayatımız her zaman toz pembe olmayabilir. Çığlıklar atıp yakıp yıkmak isteriz. İnsan olarak belki de en büyük hatamız buradadır. Bazen büyük resmi kaçırıyoruz faniler olarak. Bir şeyin yokluğunu, olmayışını belki bizim için daha hayırlı olacağını unutuyoruz hep. Ben olaylara daima dolu tarafından bakan birisiyim. Boş bardaktan bakmak insana sadece hüzün ve umutsuzluk verir.

  Umudunu kaybetmiş bir insana dünyaları sunmak bile fayda etmez. Umut insanı yaşama bağlayan tek ve gerçek duygudur. Birinden hoşlandığımızda bizden hoşlanabileceğini düşünmek, bir işe başvurup kabul görmek, sınavdan yüksek not almayı beklemek ve daha niceleri... Bunlar aslında bizi canlı tutan, yaşamaya bağlayan tek gerçek şeyler. 

  Olaylara dolu tarafından bakmayı genç yaşta öğrenmek zorunda kaldım. Belki de bu mecbur bırakıldığım en güzel zorunluluk. Yaşamın acı yüzüne karşı direnmek her insan gibi benim için de zor. Ama kendime hep belki de böylesi makbuldür diyorum. Kendimi kandırmıyorum aslında. Kendimi koruduğumu düşünüyorum aksine. 

  Negatif olaylar ve duygular kadar yıkıcı değil hiçbir silah. En olmadık zamanda bizi kırbaçlar tüm acılar. Bitti sanıyoruz çoğu zaman ama yeniden can bulur kuru topraklar. Sevmek lazım bu yüzden. Kendimizi, fani yaşamımızı sevmemiz gerekiyor. Kötülüğün zıttıdır sevgi. Düşmanını bile sevmeli insan hayatta. Karşısındakine "Ben buradayım yıkılmadım" diyebilmeli. 

  İnsanın hayata hangi pencereden, nasıl baktığı önemli. Karamsarlık peşinde hüznü getirir. Ama her şeye olumlu bakmak peşinden güzelliği getirir. En karanlık, dipsiz kuyularda bile insan kendine en azından kendimleyim diyebilmeli. İnsan kendini yıkmadıkça ne bir başkası ne de hayat onu yıkar. Çünkü insanın içindeki umut tüm karanlığı aydınlatan tek gerçektir.

Değişim, yeri ve zamanında yapıldığında hayatımızı kolaylaştırma adına büyük olumlu katkılar sağlıyor. Ancak sürekli değişmek zorunda hissetmek, bu duyguya kapılıp paniklemek ve kaygı duymak son derece yorucu ve yıpratıcı bir süreç. Özellikle alışılagelenin dışına çıkmak zorunda kalmak, bu zoraki değişim hem zihinsel hem biyolojik hem de fizyolojik olarak insanı tam anlamıyla mutsuzluğa sürüklüyor ve o depresyon denen canavarın kucağına itiyor.

Hayatta aldığımız kararlar, yaşadığımız ev, çalıştığımız iş yeri, sürdürdüğümüz ilişkiler zaman içinde değişiyor ve değişmeli de. Yenilenmek ruhu dinlendirirken, aldığımız kararları daha sağlam bir zemine oturtuyor ve sabitlemeye yönelik bir süreç yaratıyor. Bu süreçte, şartlara ve duruma göre kendiliğinden gelişen duygularla her şeyi daha da güzelleştirebiliyoruz.

Bazen değişmek ve vazgeçmek birbirinin içinde karmaşık bir halde önümüze çıkıyor. “Önümüze düşüyor” diyorum çünkü hayat bize hep beklenmedik yerden, beklenmedik zamanda sürprizlerle geliyor. Planladığınız, hayal ettiğiniz, umut ettiğiniz her şey karşı taraftan gelen bir saldırıyla ani değişimlere sürüklüyor sizi. Ani değişimler, özellikle plan dışı olaylar ve hayal kırıklıkları, sizi en savunmasız ve güçsüz hissettiğiniz anda yere serdiğinde “vazgeçmek mi, değişmek mi?” diye bir yol ayrımına getiriyor. Güçlü hissettiğinizde, gücü kendinizde bulduğunuzda belki değişmeyi seçersiniz.

Vazgeçmek asla güçsüzlük değildir. Tam tersine, vazgeçerek ne kadar güçlü olduğunuzu gösterirsiniz; çünkü vazgeçmek alışılmışın dışına çıkmak, bambaşka bir yöne gitmektir ve bunu sürdürebilmek gerçek güç ister. Bana sorarsanız, vazgeçmek ve bırakmayı bilmek asıl güç gösterisidir.

Değişim ise yeni bir sürecin başlangıcıdır. Aldığınız kararlar değiştiğinde, yeni bir plan yapar, belki sıfırdan başlarsınız; ama bu sefer daha tecrübeli ve daha kararlı adımlar atarsınız.

Aslında değişim ve vazgeçmek aynı yola, aynı kapıya çıkar. Değiştiğinizde ilişkileriniz, duygularınız eskisi gibi olmaz; eskisi gibi olmayan her şey değişimin bir parçasıdır ve bir önceki sizi “öldüren” bir aşamadır. “Öldüren” kelimesi ne kadar sert gelse de, sonu gelmiş ve artık olmayan şeyleri en güçlü şekilde tanımladığı için bu kelimeyi kullanıyorum. Değiştiniz ve artık o tarafınız yok. Vazgeçtiğiniz, değiştirdiğiniz her ne ise –ister duygularınız, ister aşkınız, ister işiniz– artık başka bir biçimde varsınız.

Değişim ve vazgeçmek kendiliğinden olduğunda mutluluk ve güç verici olabilir. Ama sürekli değişen duygular, sürekli dış etkenler yüzünden yenilenmek ve değişmek zorunda kalmak o kadar yorucu ki… Kafa karışıklığı, duygu durum bozuklukları, panik ve kaygı…

Öte yandan, vazgeçtiğiniz ve değiştiğiniz zaman sizi saran, yoran, üzen her şeyi geride bırakıp yeni bir “siz”le devam etmenin verdiği o uçlarda dolaşmanın inanılmaz çekiciliğini yaşayacaksınız.

Ben ilişki tavsiyesi veren sözde uzmanları izlemeyi uzun zaman önce bıraktım. Çünkü gerçek bir ilişkinin taktikle değil, içten gelerek yaşanması gerektiğine inanıyorum.

Ama bu hesabın yüzündeki yapaylık, sahte özgüven ve zorlama mimikler dikkatimi çekti. Birinin taklidi, bir parodi hesabı sandım.

Önce ironi yapıyor zannettim.
“Bu kadar da olmaz” deyip güldüm.

Sonra anladım ki, eyvah ciddi.

Ve daha kötüsü…
Bunu ciddiye alıp izleyenler, beğenenler, altına “harika tespit” yazanlar var. Bu kışkırtıcı fikirler binlerce beğeni almış. 

Birkaç videosunu izledim.
Baştan sona yapmacık mimikler.
Sahte gülümsemeler.
Zoraki, abartılı ve kulak tırmalayan bir kahkaha.
İrite edici bir özgüven gösterisi.
Sürekli karşısındakini küçümser gibi bakan bir ifade.
Cümle aralarına sıkıştırılmış yapay bir bilgelik tonu.
Ezberlenmiş gibi duran jestler.

Doğallık adına hiçbir şey yok.

İnsanın içini rahatlatan bir samimiyet değil;
aksine gerilim üreten, üstten bakan, rol kesen bir hava.

Ve işin en tehlikeli kısmı şu:
Bu yapaylığın üzerine bir de “uzmanlık” ambalajı geçirilmiş.

Evet, o yüz ifadesi ve konuşma tarzı başlı başına rahatsız edici. Ama asıl mesele bu değil.

Asıl mesele verdiği tavsiyeler.

Kışkırtıcı.
Bölücü.
Gerçeklikten kopuk.

Kadınlara hitap ediyor olabilir; sözüm onlara gibi anlaşılabilir. Ama erkekler için de durum aynı.

Bu tiplerin söylediklerinin gerçek hayatta, gerçek bir ilişkide en ufak bir karşılığı yok.
Sosyal medyada alkış alan cümleler, evin salonunda felaket üretir.

Size ne öğretiyorlar?
Üstünlük kurmayı.
“Ezilme” korkusuyla tetikte yaşamayı.
Karşı tarafı test etmeyi.
Sürekli bir güç savaşı içinde olmayı.

Bunlara kulak veriyorsanız geçmiş olsun.
Enkaz olmaya aday bir ilişkiniz var demektir.

Çünkü o noktadan sonra ilişki sevgiyle değil, paranoyayla yürür.
Güvenle değil, şüpheyle beslenir.

Bu kışkırtıcı taktikleri hayatınıza taşıdığınız an, ilişkiniz zaten çatırdamaya başlamıştır.
Sonrası çoğu zaman enkazdır.

Üstelik şunu da unutmayın:
Bunları sadece siz bilmiyorsunuz.
Maalesef hepimiz aynı videoları görüyoruz.
Aynı cümleleri duyuyoruz.
Bu “stratejiler” MOSSAD'ın gizli bilgileri değil.

Fark şurada:
Akıllı insanlar bunlara prim vermez.
Olgun insanlar sosyal medya sloganlarıyla hayat kurmaz.
Karakteri olan insanlar ilişkiyi algoritmayla yönetmez.

Bu kışkırtıcı tavsiyeleri hayatınıza soktuğunuz an, önce iletişim zayıflar.
Sonra saygı azalır.
Sonra güven sarsılır.
Geriye sadece ego kalır.

Şunu net söyleyeyim:
Sosyal medyada bağırarak akıl satan şarlatanlar içerik üretir.
Ama onların içerikleri, sizin hayatınızda enkaz üretir.

Gerçek ilişki cesaret ister.
Doğallık ister.
Şeffaflık ister.
Rol değil, karakter ister.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
25/02/2026  08:00

Artık bırakın. Cidden bugün bir karar alın ve bırakın.

Evliliği ya da ciddi bir ilişkiyi; üç cümlelik reels tavsiyeleriyle yürütemezsiniz.
Bir gün “mesafe koy” diyorlar, ertesi gün “ilgi azalt”, sonra “stratejik sus”, sonra “duygunu gösterme”.

“Erkeğe masraf yaptır ki değerini bilsin.”
“Erkek bir kadın için çabalarsa kendini değerli hisseder”
“Sürekli merakta bırak, ilgini azalt.”
“Erkek adam duygularını saklar, güçlü görünür.”

Sevgi stratejiyle değil, samimiyetle yürür.

Eşine taktik uygulayan insan, eşini partner değil rakip görmeye başlamış demektir.
Strateji savaşa aittir.
İlişki savaş alanı değildir.

Üstelik ortalıkta psikolog diye dolaşan şarlatanlar var.
Eline bir kamera alan, iki kitap karıştıran, üç kavram ezberleyen herkes “uzman” edasıyla ilişki tavsiyesi veriyor.

Ve acı gerçek şu:
Bu tavsiyelerin büyük kısmı yanlış, yüzeysel ya da tehlikeli derecede kışkırtıcı.

Size “üstünlük kurmayı”, “duyguyu saklamayı”, “karşı tarafı merakta bırakmayı” öğretiyorlar.

Ama hiçbiri size sabrı, fedakârlığı, özür dilemeyi, gönül almayı, güven vermeyi, empatiyi anlatmıyor.

Daha kötüsü…
Söyledikleri şeyler artık özgün bile değil.
Herkes aynı cümleleri kuruyor.
Herkes aynı taktikleri biliyor. 
Bunlar MOSSAD'ın gizli bilgileri değil.

Siz eşinize “strateji” uyguladığınızı sanarken, o da aynı videoları izliyor olabilir.

Bu bir ilişki değil, karşılıklı taktik savaşı olur.

Sürekli psikoloji videoları izleyip, okuyup eve teori taşıyan insanlar var.
Her tartışmada bir kavram:
“Bu senin bağlanma stilin.”
“Şu an manipülasyon yapıyorsun.”
“Beni manipüle edemezsin.”
“Travman konuşuyor.”
“Sen narsistsin.”

Hayır.
Bazen sadece kırılıyoruz.
Bazen sadece yoruluyoruz.
Bazen sadece üzülüyoruz. 
Bazen sadece bıkıyoruz.

Her duyguya akademik etiket yapıştırmak ilişkiyi iyileştirmez; ilişkiyi klinik bir sorgu odasına çevirir.

Motivasyon videolarıyla yaşanan ilişki, gerçek hayatta ilk krizde dağılır.
Çünkü gerçek ilişki algoritma gibi işlemez.
Karşındaki insan bir içerik değil, kalbi olan bir varlıktır.

Artık bırakın bunları izlemeyi, ciddiye almayı.

Gönlünüzden geldiği gibi yaşayın.
İçinizden geldiği gibi sevin.
Partnerinize, sevgilinize, eşinize içinizden geldiği gibi davranın.

Sevgi hesap işi değildir.
Sevgi taktikle yönetilmez.
Sevgi rol yapmayı kaldırmaz.

O “uzman” yüzleri izlemeyi bırakın.
Gerçek hayata dönün.

Uzman sandığınız insanların kendi hayatlarının ne kadar dağınık olduğunu görseniz, belki bu kadar kolay etkilenmezdiniz.

Kameraya konuşmak kolaydır.
Filtreli bir özgüvenle ahkâm kesmek kolaydır.
Zor olan; aynı tutarlılığı kendi özel hayatında gösterebilmektir.

Birinin içerik üretmesi, onun karakter sahibi olduğu anlamına gelmez.
Birinin çok izlenmesi, doğru söylediği anlamına gelmez.

Gerçek olun.
Doğal olun.
Yanlış yapmaktan korkmayın ama yapay olmaktan korkun.

Çünkü;
Sizin mutluluğunuz onların umurlarında değil.
Şarlatanlar izlenmek için içerik üretir.
Gerçek insanlar mutlu olmak için ilişki kurar.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
25/02/2026  09:30

Erkek adam kendi zihnini zindana çevirmez.
Kendini o hücrede volta atan mahkûma dönüştürmez.

Sürekli düşünmek, hesap yapmak, “doğru zamanı” beklemek…
Bu zeka değil. Bu korkunun kravat takmış hâlidir.

Plan üstüne plan yapıp bir adım atmıyorsan,
bu bilgelik değil.
Bu, konfor alanında saklanan egodur.

Gerçek erkek fikirle değil, eylemle ölçülür.

Düşünce eyleme dönüşmüyorsa, sadece içsel bir tiyatrodur.
Ter yok. Risk yok. Sonuç yok.
Sadece kafanın içinde dönen bir film.

Hayat sahada oynanır.
Tribünde analiz edenler değil, çimlere basanlar öğrenir.

Bir kez hata yapan adam,
koltuğunda bin kez kusursuz senaryo kurandan daha güçlüdür.
Çünkü biri yaşamıştır, diğeri sadece hayal etmiştir.

Aşırı düşünmek seni keskin yapmaz.
Seni ağırlaştırır.
Zihinsel obezite budur.
Korku merkezini beslersin, cesareti aç bırakırsın.

Ama harekete geçtiğin an…

Zihin susar.
Çünkü beden aksiyona geçtiğinde, beyin uyum sağlar.
Doğa hareketi ödüllendirir.

Modern dünyanın en büyük tuzağı şu:
Kafandaki sesi “sen” sanman.

Hayır.
Sen o ses değilsin.
Sen o sesi yöneten iradesin.

Geri çekil.
Düşüncelerini izle.
Onlarla özdeşleşme.

Ve sonra…
Adım at.

Bir defa deneyeceksin.
Olmadı mı? Beş defa.
Yine mi olmadı? On defa.
Gerekirse yirmi defa.

Çünkü mesele şans değil.
Mesele istikrar.

Çoğu insan ilk darbede vazgeçer.
Bir kısmı üçüncüde düşer.
Çok azı onuncuyu görür.
Ama kazananlar?
Yirmi birinciyi deneyecek kadar inatçıdır.

Unutma…
Duvar, ona bir kez vuranı değil
vurmaya devam edeni tanır.

Sen vazgeçmediğin sürece
sonuç gecikir, ama kaybolmaz.

Çünkü tekrar tekrar denemek zayıfların değil, kararlıların silahıdır.

Sonuçta istediğini alacaksın.
Ya hedefe ulaşarak…
ya da o hedefe ulaşabilecek adama dönüşerek.

Mükemmel an diye bir şey yok.
Kaosun içine girersin ve orada şekillenirsin.
Kas, ağırlık altında büyür.
Karakter, risk altında oluşur.

Kitap okuyarak cesur olunmaz.
Video izleyerek özgüven gelmez.
Plan yaparak hayat değişmez.

Tetiği çeken değişir.

Ya sonsuza kadar düşünen bir filozof olursun,
ya da yara alan ama ilerleyen bir savaşçı.

Seçim basit.

Kafandan çık.
Gerçekliğe in.
Hata yap. Öğren. Tekrar dene.

Ama durma.

Çünkü erkek, düşündüğü kadar değil
harekete geçtiği kadar vardır.

Şimdi ayağa kalk.

Ve sadece yap.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
27/02/2026  06:00

Büyümek bazen kazanmakla değil,
yanıldığını fark etmekle başlıyor.
Haklı çıkmaktan vazgeçip
anlamayı seçtiğin an değişiyorsun.

Kimse mükemmel bir zamanlamaya sahip değil.
Hepimiz eksik cümleler kuruyor,
geç fark ediyor,
bazen de erken vazgeçiyoruz.

Ama olgunluk,
geç kalmışlığı bir suç gibi taşımak değil;
ondan ders çıkarıp yürüyebilmektir.

Hayat bazen ikinci bir şans vermez.
Ama her zaman ikinci bir bilinç verir.
Ve o bilinç,
insanı eski haline dönmekten korur.

Gerçek güç;
yüksek sesle konuşmakta değil,
içinde sessizce yer değiştiren doğrulardadır.

Zaman herkes için akar.
Ama herkes aynı anda uyanmaz.

Önemli olan,
uyandığında kim olduğundur.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
27/02/2026 09:30

Herkes huzur istiyor,
ama kimse huzurun sırlarını taşımak istemiyor.
Herkes mutlu olmak istiyor,
ama kimse emek vermek istemiyor.
Herkes sevilmek istiyor,
ama kimse sevmenin sorumluluğunu yüklenmek istemiyor.
Herkes kalıcı bir bağ arıyor,
ama kimse kalmak için savaşmayı göze almıyor.

Gerçek dışı beklentilerle masaya oturuluyor.
“Beni hiç üzmeyecek.”
“Hep anlayacak.”
“Ben değişmeden her şey yolunda gidecek.”

Sonra ilk yorulmada,
ilk tartışmada,
ilk hayal kırıklığında
geri çekiliyor insanlar.

Aşkı ateş gibi düşün diyorsun ya…
Evet, ateş kendiliğinden sönmez.
Onu aç bırakırsan söner.

İlgi koymazsan,
emek koymazsan,
zaman koymazsan…
Alev neden senin için yansın?

Sonra üşüyen yine biz oluyoruz.
“Eskisi gibi değil” diyoruz.
Oysa mesele ateş değil.
Mesele, artık odun taşımak istemeyişimiz.

Gerçek bağ romantik cümlelerde değil.
Her gün yeniden verilen kararda.

“Seni seçiyorum.” demek kolay.
Ama yoğunken hatırlamak zor.
Haklıyken tonu düşürmek zor.
Gururu yutmak zor.
Kırıldığında kaçmayıp konuşmak zor.

İlişki emek istemez dediğin an
aslında şunu söylüyorsun:
“Artık uğraşmak istemiyorum.”

Kopuş tam orada başlar.
Sessiz.
Görünmez.
Ama kesin.

Çünkü insan seçildiği yerde kalır.
Cepte hissedildiği yerde değil.

Ve belki de en acı gerçek şu:
İnsanlar aşkı kaybetmiyor.
Sadece elini çekiyor,
odunu atmayı bırakıyor.
Alev sönmüyor sandıkları yerde,
ama içten içe üşüyorlar.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
28/02/2026 07:00

Instagram, Facebook ve TikTok neye birkaç saniye fazla baktığını kaydeder.
Bir videoya takılırsın.
Sistem karar verir:

“Tamam. Bu, bunu seviyor.”

İlişki tavsiyeleri hakkında bir videoya bak,
Algoritma önüne benzerlerinden bir otoyol döşer.
Karanlığa bakarsan, karanlığı çoğaltır.

Peki beyninin algoritmasını neden hafife alıyorsun?

Beynin de bir filtreyle çalışır.
Dış dünyadaki milyonlarca uyaranın içinden sadece “senin için önemli” olanı seçer.

Zihninde sürekli
“Ya batarsam?”
“Ya rezil olursam?”
“Ya giderse?”

diye prova yapıyorsan…

Beyin prova yapmaz.
Yaşar !

Beynin alarm çalar.
Bedenin savaş moduna geçer.

Ortada gerçek bir düşman yoktur.
Ama sen siper almışsındır.

Sonra sorarsın:
“Neden işlerim ters gidiyor?”

Çünkü korku frekansında verilen kararların çoğu savunmadır.
Savunma büyüme üretmez.

Borca odaklanırsan fırsatı göremezsin.
Terk edilmekten korkarsan sevgiyi sabote edersin.
Rezillikten kaçarsan sahneye çıkamazsın.

Ve adına kader dersin.

Hayır.
Kader değil.

Alışkanlık.

Meseleyi mistiğe kaçırmaya gerek yok.
Bu biyoloji.

Felaket senaryosu kurduğunda sistemin alarm verir.
Kortizol salgılanır.
Beden tehdidi gerçek sanır.

Sürekli bu modda kalırsan:

Daha sabırsız olursun.
Daha savunmacı davranırsın.
Riskleri abartır, fırsatları küçümsersin.
İlişkilerde gereksiz tetiklenmeler yaşarsın.

Sonra gerçekten işler ters gitmeye başlar.
Ve dersin ki:

“Bak, yine haklı çıktım.”

Oysa haklı çıkmak için bilinçsizce zemini sen hazırlamışsındır.

Bu bir “Evren bana oynuyor” meselesi değil.
Bu bir zincir:
Düşünce → Duygu → Biyoloji → Davranış → Sonuç.

Kurban bilinci en konforlu koltuktur.
“Niye hep ben?” dediğin an gücü devredersin.

Sorumluluk ağırdır.
Ama özgürleştirir.

Mistik bir durum yok ortada
Sorun biyolojik, 

Gerçek şu:

Düşünce duyguya,
Duygu biyolojiye,
Biyoloji davranışa,
Davranış da kader sandığın sonuca dönüşür.

Evren sana komplo kurmaz.
Ama sen kendine kurabilirsin.

Negatif senaryoyu bastır demiyorum.
Fark et diyorum.

“Şu an zihnim korku üretiyor.”

Bu cümle oyunu bozar.

Çünkü düşünce ile arana mesafe girer.
Mesafe güçtür.

Kazanan korkusuz değildir.
Korkuya rağmen yürür.

Kaybeden korkuyu gerçek sanır.
Ve yerinde kalır.

Zihnine müdahale etmen gereken an şudur:
Felaket senaryosunu izlerken kendini yakaladığın an.

Dur.

Frekans değiştir.

Sor:

“Şu an kontrolümde olan ne var?”
“Bir santim ilerlemek için ne yapabilirim?”

Hayat zihninin birebir aynası olmayabilir.
Ama zihnin, hangi kapıyı çalacağını belirler.

Beynini otomatik pilottan çıkar.
Yazılımını güncelle.

Negatife yatırım yapma.
Çünkü yatırım yaptığın şey büyür.

Bilgi güçtür derler
Hayır
Uygulanan bilgi güçtür.

Ve irade…

İrade en pahalı kas'dır.

Çalıştırmazsan zayıflar.
Çalıştırırsan kader dediğin şeyi dönüştürür.

Seçim senin.

Algoritma hep çalışıyor.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
28/02/2026 13:30

İnsan o an birden uyanmaz.
Yavaş yavaş olur bu fark ediş.

Mesela plan yaparsınız.
Gününü, akşamını bu plana göre ayarlarsın.
O son anda bir bahane ile iptal eder.

Mesela yanında heyecanla bir şey anlatırsın.
Gözleri telefonuna kayar.
Cümlelerin havada kalır.
Ama sen yine de “dalgındır” dersin.

Bir şey yaparsın onun için.
Küçük değil, gerçekten emek isteyen bir şey.
Ama o sadece başını sallar, hatta olmamış der.
Sen yine de “önemli değil” dersin.

İçin kırılır.
Ama bunu dile getirmek yerine
kendi kırgınlığını küçültürsün.
Çünkü korkarsın.
“Ya daha da uzaklaşırsa?”

Ve yavaş yavaş bir düzen kurulur:
O az verir,
sen çok anlarsın.
O susar,
sen bahane üretirsin.
O eksik davranır,
sen tamamlamaya çalışırsın.

Ta ki bir gün şunu fark edene kadar:
Sen onun sevgisizliğini tolere ederken,
kendi değerini inkâr ediyorsundur.

En ağır olan şu değildir:
Sevdiğin kişinin seni yeterince sevmemesi.

En ağır olan şudur:
Onun sevgisizliğini kabul edebilmek için
kendi kalbini küçültmen.

Bir teşekkür beklemek,
biraz ilgi istemek,
yüzüne bakıldığında sıcaklık görmek…
sarılmak, öpmek
Bunlar lüks değil.
Bunlar seven bir insanın en temel duygusal ihtiyaçları.

Ama sen bunları dile getirmeyi bile “fazla” görmeye başlarsın.
Çünkü onun yanında ihtiyaç sahibi olmak bile suç gibi hissettirir.

İşte o an aynaya bakarsın ve şunu anlarsın:
Ben bir sevgi kırıntısı için
kendi içimde koca bir insanı susturmuşum.

Ne zaman ki birinin küçük jestleri, minik bir tebessümü sana büyük ödül gibi gelmeye başlar,
orada eşitlik bitmiştir.

Ne zaman ki bir teşekkür duymak için günlerce çaba harcıyorsan,
orada sevgi değil, açlık vardır.

Ve en can yakıcı cümle şudur:
Ben aslında ondan sevgi istemedim.
Ben ondan, beni görmesini istedim.

Ama biri seni görmek istemiyorsa,
ne kadar parlasan da gözlerini kapatır.

Gerçek dönüşüm şu soruyla başlar:
“Ben neden bu kadar azına razı oldum?”

Cevap genelde şudur:
Çünkü seviyordun,
Çünkü kaybetmekten korktun.
Ama fark edersin ki…
Sen bu arada kendini kaybetmişsin.

İyileşme, ondan vazgeçtiğin gün değil;
kendini tekrar önemsediğin gün başlar.

Birinin sevgisine ulaşmak için
kendi onurunu eğmek zorunda değilsen,
işte o zaman gerçekten sevilmeye başlarsın.

Çünkü sevgi,
insanı küçültmez.
Sevgi, insanı büyütür.

Ve bir gün artık şunu beklersin:
Kırıntı değil, bütünlük.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
23/02/2026  23:30
www.korhankulce.com

-----------------------------------------

#KorhanYazıyor
#AşkKırıntıları
#SevgiVeDeğer
#KendiniSev
#DuygusalFarkındalık
#İlişkiGerçekleri
#KendiDeğeriniKoru
#SevgiBüyütür
#KüçükJestlerYeterliDeğil
#İyileşme

Biz heyecanı sevgi sanıyoruz.
Yoğunluğu bağlılık sanıyoruz.
Rutin başlayınca “yanlış kişi” diyoruz.

Belki de sorun,
huzuru sıkıcılık; güveni sıradanlık; istikrarı da aşkın ölümü sanmamız.

-----------------------------------------

Yeni bir ilişkiye başlarız, her şey büyülü gelir.
Evlendiğimizde kalbimiz hızlı atar, “işte bu” deriz.

Sonra zaman geçer.

İlişki gündelik hayata karışır.
Evlilikte kelebekler azalır; yerini faturalar, sorumluluklar, tekrar eden konuşmalar ve bazen sessizlik alır.

Başta mesajlar heyecanlıydı.
Dokunuşlar elektrikliydi.
Sohbetler saatlerceydi.

Şimdi mi?
Konular benzer.
Günler benzer.
Ritim daha sakin.

Ve biz bunu “aşk bitti” diye yorumluyoruz.

Belki de biten aşk değil, ilk dopamin dalgası.

Yeni biri bize daha çekici geliyor olabilir.
Çünkü henüz tartışmadık.
Henüz hayal kırıklığı yaşamadık.
Henüz sıradanlaşmadı.

Ama dürüst olalım:
Bir önceki ilişkimizde de başta heyecan vardı.
Sonra o da “sorunlu ve sıkıcı” oldu.

Sorun eşimiz olmayabilir.
Sorun, zihnimizin sürekli ''zirve duygu'' araması olabilir.

Çünkü beyin yeniliği sever.
Tanıdık olanı sıradanlaştırır.
Sahip olduğumuza alışır.
Uzakta olanı parlatır.

Ve tam burada zihin fısıldar:

“Demek ki heyecan bitti.”
“Demek ki aşk azaldı.”
“Belki yanlış kişiydi.”
“Belki başka biriyle daha mutlu olurdum.”

Aynı döngü tekrar eder:
Yeni biri heyecan verir.
Bir süre sonra o da normale döner.
Çünkü beyin alışır.

Bu nankörlük değil.
Adaptasyon.

Sorun şu:
Biz heyecanı mutluluk sanıyoruz.
Yoğunluğu sevgi sanıyoruz.
Rutin başlayınca duygunun bittiğini düşünüyoruz.

Oysa evlilik sürekli yüksek duygu hali değildir.
Evlilik, alışmaya rağmen durabilmektir.
Her sabah aynı kişiyi yeniden seçebilmektir.
Tartışmadan sonra yine aynı evde kalabilmektir.
Zor günlerde gitmemektir.

Yeni insanlar hep olacak.
Yeni heyecanlar hep olacak.
Ama cazibe kalıcı değildir.

Karakter, heyecan düştüğünde verdiğimiz kararla belli olur.

Belki de sorun eşimiz değil.
Sorun, 
rutini sıkıcılık; 
güveni sıradanlık; 
istikrarı da aşkın ölümü sanmamız.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
22/02/2026 01:00
www.korhankulce.com

-------------------------------------------

Okuyana bir soru: 

Peki sen bugün rutini sıkıcılık sanıp, aslında en kıymetli şeyi gözden kaçırıyor olabilir misin?

#KorhanYazıyor
#EvlilikGerçekleri
#HeyecanBağımlılığı
#AşkVeDopamin
#İlişkiPsikolojisi
#UzunVadeliSevgi
#Bağlılık
#RutinVeAşk
#GerçekMutluluk
#İstikrar

Önce ruh haline yerleşir.
Sonra sabrına.
En son da sevdiklerine taşar.

İş yerinde yuttuğun cümleler, evde tahammülsüzlüğe dönüşür.
Orada sustuğun haksızlık, evde ses yükseltme olur.
Orada değersiz hissettiğin anlar, evdeki sevgiyi bile algılayamamana sebep olur.

İnsan çoğu zaman şunu fark etmez:
İşte yaşadığı gerilimle değil, o gerilimi içine atmasıyla tükenir.

Çünkü bastırılan stres birikir.
Biriken stres bedeni vurur.
Mide ağrısı, baş ağrısı, uykusuzluk, çarpıntı…
Beden aslında “Bu yük bana ait değil” demeye başlar.

En acısı da şudur:
Para kazanmak için gittiğin yer, kazandığın parayla telafi etmeye çalışacağın hasarları üretmeye başlar.

O yüzden şunu hatırla:
İş yerinde sadece paranı kazanmak için bulun.
Hayatının merkezi yapmak için değil.

Orası kimliğin değil, gelir kapındır.
Orası değerini ölçen yer değil, emeğinin karşılığını aldığın yerdir.

Sabah girip akşam çıktığın bir mekan,
kalbinin, sağlığının, huzurunun sahibi olmamalı.

Kariyer önemlidir ama karakterinden önemli değildir.
Maaş gereklidir ama ruh sağlığından kıymetli değildir.
Unvan güzeldir ama evdeki huzurdan büyük değildir.

İş, hayatını desteklemek içindir.
Hayatının yerine geçmek için değil.

Orada profesyonel ol.
Emeğini ver, karşılığını al.
Ama kendini verme.

Mesai bittiğinde zihnin de bitsin.
Kapıyı kapattığında yükünü de bırak.

Çünkü sen bir pozisyon değilsin.
Bir kartvizit değilsin.
Bir performans puanı hiç değilsin.

İş yeri hayatının tamamı değildir.
Hayatını sürdürebilmen için bir araçtır.
Ama o araç seni yoldan çıkarıyorsa, artık taşıma işlevini kaybetmiştir.

İkiyüzlü, manipülatif, sinsi insanlarla dolu bir ortamda sürekli tetikte yaşamak,
insanın sinir sistemini savaş modunda tutar.
Ve savaş modu uzun sürerse insan içten içe çöker.

En tehlikelisi de şudur:
Zamanla bunu normal sanmaya başlarsın.
“Her yerde böyle.”
“İş bu, katlanılır.”
“Büyütüyorum galiba.”

Hayır.
Sürekli gerilim normal değildir.
Sürekli değersizlik hissi normal değildir.
Sağlığın pahasına çalışmak normal değildir.

İş, hayatını finanse eder.
Ama hayatının yerine geçmemelidir.

Bazen cesaret iş değiştirmek değildir;
“Bu bana iyi gelmiyor” diyebilmektir.

Ve unutma:
Kariyer yeniden yapılır.
Para yeniden kazanılır.
Ama bozulan sağlık ve yıpranan ilişkiler her zaman aynı kolaylıkla toparlanmaz.

Eğer çalıştığın yer yüzünden evine huzursuzluk taşıyorsan,
orada sadece mesleğin değil, ruhun da yoruluyordur.

Ve sen, hiçbir maaş için ruhunu yormak zorunda değilsin.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
22/02/2026 11:00
www.korhankulce.com

---------------------------------------------------

#KorhanYazıyor
#İşHayatı
#Toksikİşyeri
#RuhSağlığı
#MesaiVeHayat
#KariyerGerçekleri
#SağlıklıSınırlar
#İşStresi
#HayatDengesi
#KendineDeğer

-----------------------------------

Bir şeyler tükendiğinde,
onları kesip atmak, yok saymak ya da “unuttum” demek kolaydır.
Ama gerçek veda, basit bir bırakış değildir;
ruhun derinliklerine işleyen sessiz bir kabulleniştir.

Güzel vedalaşmak gerekir.
Yeni hayat, yeni başlangıç için
güzel veda…

Vedalaşmak, yaşanmışlıkları yok saymak değil;
onları olduğu gibi görmek,
acısını hissetmek ve o acının içinden geçmektir.

Hatalarını kabullenmek,
özleşmek, özür dilemek,
inkar etmemek…
İşte gerçek veda budur:
güzel bir şekilde, içtenlikle bırakabilmektir.

Her veda, ruhunda taşıdığın özel bir parçayı kucaklamaktır.
Kaybolan, tükenen veya geride kalan ne varsa,
onları silmeye çalışmak yerine,
anlamını kavrayıp içindeki değişimi
benliğine sindirmektir.

Vedalaşmaktan kaçanlar, her şeyi unutmayı umut eder.
Ama yaşanmışlıklar, ne kadar bastırılırsa bastırılsın, izlerini bırakır.
Her duygu, her anı,
insanı benzersiz kılan bir izdir.
Bazen acı verir, bazen hüzünle sarar,
ama hep benliğinin bir parçası olarak kalır.

Çekilecek acı vardır,
tutulacak yas vardır,
kabullenilmesi gereken duygular vardır.
Veda, bu süreçten azade değildir.
Acıdan kaçmak, yas tutmayı ertelemek
sadece kalbi uyuşturur
ve kalan hayatı gölgeler.

Oysa gerçek veda, dram değil,
bir dönüştürme sürecidir.
Her veda, ölene dek ruhunda taşıyacağın
özel bir parçayı kucaklamaktır.
Kaybolan, tükenen veya geride kalan ne varsa,
onları zorla silmek değil,
anlamını kavrayıp içindeki değişimi
benliğine sindirmektir.

Güzel veda, yalnızca bir bitiş değildir;
sessiz bir başlangıçtır.
Her veda, boşluğu dolduran bir anlayış,
huzur ve kabulleniş sunar.
Ve işte o zaman,
hayatın kalan anları değer kazanır,
ruh özgürleşir,
yeni bağlar geçmişin gölgesinden bağımsız,
saf ve gerçek bir şekilde kurulabilir.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
22/02/2026 23:00

--------------------------------------------

Peki sen... Bugün geride bıraktığın şeylerden ders çıkarabildin mi… yoksa hâlâ gölgesinde mi yaşıyorsun?

#KorhanYazıyor
#GerçekVeda
#Vedalaşmak
#Kabullenme
#RuhsalDönüşüm
#HayatDersleri
#AcıVeHuzur
#İçselYolculuk
#GeçmişiBırakmak
#YeniBaşlangıçla

------------------------------------------

Bugün sıkça dile getirilen “eril kadın” meselesi, kolayca erkeğin omzuna yükleniyor. Oysa bu yaklaşım gerçeği saptırmaktan başka bir şey değildir. Bir kadının eril davranışlar sergilemesi, bir erkeğin eksikliğinin değil; kadının kendi tercihinin sonucudur.

Kadın isterse yumuşak olur, isterse sert. İsterse yön vermeye çalışmakta inat eder, isterse uyum sağlar. Bunların hiçbiri doğrudan karşısındaki erkeğin duruşuna bağlı değildir. Güçlü bir erkek karşısında da eril kalan kadınlar vardır; çünkü mesele denge değil, karakterdir. Eril kadın, çoğu zaman kontrol etmeyi seven, yönlendirmeye çalışmaktan vazgeçmeyen ve ilişkiyi bir rekabet alanı olarak gören kadındır. Bu bir savunma refleksi değil, bilinçli bir yaşam biçimidir.

Bu noktada erkeği, kadının karakterinden sorumlu tutmak adil değildir. Erkek kimliğini koruyabilir, sorumluluğunu alabilir; buna rağmen karşısındaki kadın eril kalabilir. Çünkü bazı kadınlar yumuşaklığı zayıflık, uyumu teslimiyet olarak görür. Bu, erkeğin değil kadının bakış açısıdır.

Eril bir kadınla karşı karşıya kalan iradeli bir erkek ise geri çekilmez. Aksine sertleşir, bilenir ve mücadeleye girer. Erkek doğası gereği, karşısında güç gördüğünde rekabet duygusuyla harekete geçer. Eril kadın, erkeği pasifleştirmez; onu sınar.

Böyle bir ilişkide erkek, sürekli kendini ispat etme ihtiyacı hisseder. Alanını korumak, sözünü duyurmak ve liderliğini kabul ettirmek için daha fazla efor sarf eder. Bu durum erkeği yumuşatmaz; tetikte tutar. Ancak bunun bedeli çoğu zaman kaybolan huzurdur. Çünkü ilişki bir ortaklık olmaktan çıkar, bir bilek güreşine dönüşür.

Kadın geri adım atmadıkça erkek de geri adım atmaz. İki taraf da kazanmaya odaklanır; birlikte yol almaya değil. Bu mücadele bazı erkekler için motive edici, bazıları için ise yıpratıcıdır. Ama şu nettir: Eril kadın irade sahibi bir erkeği zayıflatmaz. Onu ya güçlendirir ya da tüketir. Ortası yoktur.

Sonuç olarak eril kadın, bir mağduriyetin değil; bir tercihin ürünüdür. Bunun faturası erkeğe kesilemez. Aynı zamanda eril kadın, erkeği edilgen hâle getirmez; onu sürekli sınayan bir güç hâline gelir. Bu sınavı kabul eden erkek daha hırslı, daha dirençli ve daha mücadeleci olur. Ancak çoğu zaman bunun bedeli, elden giden sakin ve dengeli bir ilişki ihtimalidir.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
29/12/2025

Mesela sen “iyiyim” yazdığında o iki harfin içindeki 17 duygu değişimini analiz eden türden.

Ya da “oturuyorum” dediğinde, masada kim var, kim niye gülüyor, o fondaki kadın sesi kim, hepsini CSI titizliğiyle çözen…

Hani sen “abartıyorsun” dersin,
o “hayır sezgilerim var” der.

Sen “bir şey yok” dersin,
o “var, hissediyorum” der.
Ve genelde… gerçekten bir şey vardır.

Bir de şu vardır:
Kavga ederken “tamam kapatalım” demez.
“Dur, daha bitirmedim” der.
Google Docs gibi; konuyu kaydedip sonra tekrar açar.

Ama işin komik tarafı şu:
O detaycılık, o fazla hissetme hali, o abartılı tepkiler…
Aslında umurunda olduğunun kanıtıdır.

Çünkü kayıtsız insan analiz yapmaz.
Seven insan büyütür.
Biraz dramatize eder.
Biraz fazlaya kaçar.

Ve adam bir süre sonra şunu fark eder:
Hayatında ilk defa biri onu bu kadar ciddiye alıyor.

İşte “manyak” dediğimiz tam olarak bu.
Fazla hisseden.
Fazla sahiplenen.
Fazla düşünen.

Biraz yorucu, evet.
Ama “nötr” değil.

Ve bazı erkekler için en tehlikelisi şudur:
Alışmak.

Çünkü bir süre sonra o detaylı ilgi standart olur.
Sonra biri düz ve sakin gelince…
Bir şey eksikmiş gibi hissedilir.

Her erkeğin hayatında böyle biri olmalı.
Çünkü bazı erkekler kendilerini fazla ciddiye alır.
“Ben duygularımı kontrol ederim.”
“Ben soğukkanlıyım.”
“Ben bağlanmam.”

Plan yapar, hesap yapar, temkinli olur. Ama kalp matematik bilmez. Kalp risk ister, heyecan ister, biraz da delilik ister.

Sonra bir gün biri çıkar ve bütün bu cümleleri çöpe atar.

O “manyak” kadın mesaj atarken iki kere düşünmez. Kırıldıysa söyler. Özlediyse arar. Kıskandıysa saklamaz. Sevdi mi bağırarak sever. Onun duyguları filtresizdir. Bu yüzden yorucudur belki… ama gerçektir.

Bir erkeğin hayatına böyle bir kadın girdiğinde dengesi bozulur önce. Çünkü alıştığı sakin düzen değişir. Hesap kitap şaşar. Planlar ertelenir. Ama sonra fark eder: Yaşadığını hissediyordur.

O kadın erkeğin egosuna değil kalbine dokunur.
Onu rahat bırakmaz; daha iyisini ister.
Kaçmasına izin vermez; yüzleşmesini sağlar.
Susmasına izin vermez; konuşturur.

Biraz kavga vardır, evet.
Biraz kıskançlık, biraz tutku, biraz iniş çıkış…
Ama büyük bir şey de vardır: Yoğunluk.

Çünkü bazı aşklar sakindir, huzurludur ama unutulur.
Bazıları ise iz bırakır.

Her erkeğin hayatında en az bir kez, onun ezberini bozacak bir kadın olmalı. Ona “ben buradayım” diyecek, duygularını köşeye sıkıştıracak, korkularını açığa çıkaracak biri…

Belki sonsuza kadar sürmez.
Belki yollar ayrılır.
Ama o kadın bir şey öğretir: Sevgi yarım yaşanmaz.

Ve yıllar sonra erkek geçmişini düşündüğünde, aklına hep o gelir.
En çok yoran ama en çok hissettiren…

Çünkü bazı kadınlar huzur değildir.
Ama hikâyedir.

Ve dürüst olalım:
Erkekler her zaman sonunda huzuru seçer,
ama hikâyeyi unutamaz.

Çünkü bazen insanı en çok değiştiren şey, biraz delilikle gelen aşktır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
20/02/2026 23:00

Bu yüzden mesele temizlik, düzen ya da detay değildir. Mesele, kadının eleştiriyi silah, erkeğin sabrını da sınırsız bir kaynak sanmasıdır.

Zamanla kadının eleştirisi sertleşir, saygısı azalır ve erkek artık saygı görmediği evin içinde kendini misafir gibi hissetmeye başlar.

-------------------------------------------

Günümüz ilişkilerinde sıkça “düzen”, “temizlik”, “incelik” ve “doğru davranış” kavramları üzerinden yürütülen tartışmaların önemli bir bölümü, sanıldığı gibi iyi niyetli değildir. Bu kavramlar çoğu zaman, kadının ilişkide üstünlük kurma, erkeği şekillendirme ve kontrol altında tutma aracı hâline gelmiştir. Sorun, evin temizliği ya da eşyaların yeri değildir; sorun, kimin standartlarının mutlak doğru kabul edildiğidir.

Birçok kadın, kendi alışkanlıklarını “olması gereken”, erkeğin alışkanlıklarını ise “yanlış” olarak etiketler. Bu etiketleme zamanla sistematik bir eleştiri mekanizmasına dönüşür. Erkek ne yaparsa yapsın eksik bulunur: Yanlış yere koymuştur, geç yapmıştır, yeterince iyi yapmamıştır, onun istediği gibi olmamıştır. Asıl problem de burada başlar; çünkü eleştiri artık davranışa değil, kişiliğe yönelmiştir.

Kadınlar çoğu zaman kendi hatalarını ya görmezden gelir ya da normalleştirir. Banyo duvarına yapışan saçlar, yere düşen makyaj kalıntıları, ıslak havlunun günlerce kapının arkasında asılı kalması; salonda bırakılan çantalar, koltuk üzerine atılan kıyafetler, mutfak tezgâhında bekleyen kahve bardakları, günlerce dökülmeyen sigara küllükleri ve ortalığa saçılmış eşyalar çoğu zaman sorun olarak görülmez. Bu davranışlar "özel alan" “yorgunluk”, “duygusallık” ya da “o anlık durum” gerekçeleriyle mazur sayılır.

Aynı tolerans erkeğe tanınmaz. Erkek benzer bir hata yaptığında bu durum geçici bir ihmal olarak değil, karakterinin bir yansıması gibi sunulur. 
Böylece aynı davranışlar iki farklı ölçütle değerlendirilir: Kadın için durum, erkek için kişilik.

Bu noktada kadın, farkında olarak ya da olmayarak ahlaki üstünlük pozisyonuna yerleşir. Kendini daha bilinçli, daha düzenli, daha doğru bilen taraf olarak konumlandırır. Erkek ise sürekli “öğretilen”, “uyarılan” ve “düzeltilen” tarafa itilir. Bu, eşitlik değil; açık bir hiyerarşidir.

Daha da önemlisi, bu davranışların büyük bölümü sevgi ya da düzen kaygısıyla değil, alışkanlık hâline gelmiş kontrol ihtiyacıyla yapılır. Kadın, ilişkinin ritmini belirleyen, kuralları koyan ve ihlalleri cezalandıran kişi olur. Erkeğin sessiz kalması ise bu düzeni pekiştirir. Çünkü susulan her eleştiri, bir sonrakine davetiye çıkarır.

Kadının burada en büyük yanılgısı şudur: Erkeğin tahammülünü zayıflık sanmak. 

Oysa çoğu erkek, ilişki zarar görmesin diye sesini çıkarmaz. Erkek sustukça kadın daha fazlasını ister. Daha çok kural, daha çok müdahale, daha çok kontrol. Çünkü kadın bu gücü, kendi gücü ile değil, erkeğin geri çekilmesiyle elde etmiştir. Ve elde edilen her güç, daha fazlasını talep eder.

Zamanla eleştiri sertleşir, saygı azalır ve erkek artık evin içinde kendini misafir gibi hissetmeye başlar.

Ve misafir erkek bir süre sonra, eşyaların yerini değiştiremez, fikir beyan edemez, karar veremez. Çünkü her hamlesi düzeltilmiştir. Ev artık onun yaşam alanı değil, kadının kurallarına uyması gereken bir mekândır. 

Varlığı tolere edilir ama şekli onaylanmaz.

Bir noktadan sonra kadın şunu fark etmez: Eleştirdiği ve baskıladığı adam artık eskisi gibi konuşmuyor, gülmüyor, paylaşmıyor. Çünkü sürekli yargılanan bir erkek, kendini kapatır. Kadın bunu “ilgisizlik” sanır ama gerçekte bu, yavaş yavaş kopuştur.

Bir ilişkinin sağlıklı olması için kadının da şu gerçekle yüzleşmesi gerekir: Kendi doğruları evrensel değildir. Kendi düzen anlayışı mutlak değildir. Kendi hassasiyetleri, karşı tarafın kişiliğini bastırma hakkı vermez. Sürekli eleştiren, memnun olmayan ve her şeyi kendi kontrolünde tutmak isteyen kadın; ilişkiyi iyileştirmez, yıpratır.

Kadın, ilişkideki gücü eleştiriyle, suçlulukla ve beklentiyle sağlamaya çalıştığında; erkekle arasında bağ değil, mesafe oluşur. Sevgi yerini savunmaya, anlayış yerini sessiz öfkeye bırakır. Sonunda kadın “neden eskisi gibi değil” diye sorar ama cevabın büyük kısmı kendi davranışlarında gizlidir.

İlişki, bir tarafın diğerini eğittiği bir alan değildir. Kadın, erkeği sürekli düzeltmeye çalıştıkça onu kaybeder. Çünkü hiçbir erkek, sürekli eksik hissettirildiği bir yerde huzur bulamaz.

Bu yüzden mesele temizlik, düzen ya da klozet kapağı değildir. Mesele, kadının eleştiriyi hak, erkeğin tahammülünü zorunluluk sanmasıdır. Ve bu yanılgı, birçok ilişkinin sessizce çürümesine neden olmaktadır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
18/01/2025

Kalmak istemediğin hâlde kalıyorsun.
Gitmek istemediğin için değil,
gitmenin bedelini göze alamadığın için

Kalmanı istemediği hâlde ‘git’ diyemiyor.
Gitmeni istemediği için değil,
gitmenin bedelini göze alamadığı için.

Mecburiyet sevginin yerini almış,
sessizlik tartışmalardan daha kalıcı olmuş.

Aynı evdesin, aynı masadasın,
ama aynı hayatta değilsin.
Sorulması gereken sorular sorulmuyor,
çünkü cevaplar herkesçe biliniyor.
Konuşmak değil, susmak daha kolay geliyor.

Bu bir beraberlik değil artık,
bir mecburiyet.
Ne büyük bir kavga var içinde,
ne de kurtaracak bir umut.
Sadece “böyle gelmiş, böyle gitsin” yorgunluğu.

İnsan bazen yalnız kalmaktan değil,
yalnız olduğunu kabul etmekten korkuyor.
O yüzden kalıyor.
Sevmediği bir hayatta,
sevmediği bir düzenin içinde.

Bu bir aşk değil artık.
Bu, mecburen devam etmek.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
02/01/2025

Bugün ortada bir erkeklik krizi var.
Ama bu kriz “erkekler çok baskı altında” diye değil; erkekler sorumluluktan kaçmayı öğrendiği için var.

Birçok erkek, hayatında ne istediğini bilmiyor ama bir kadının hayatında yer kaplamaya çok hevesli.
Plan yok. İstikrar yok. Gelecek fikri yok.
Ama “beni sevsin”, “yanımda olsun”, “yalnız kalmayayım” beklentisi tam.

Bu cesaret değil; duygusal asalaklık.

Erkek dediğin, önce kendine yetmeyi öğrenir.
Kendi hayatını toparlamadan, bir kadının hayatına girmek haddine değildir.
Ama bugün ne yapılıyor?
Kadınlar “tamamlanacak bir boşluk”, “idare edilecek bir süreç”, “zaman geçirme aracı” gibi görülüyor.

En büyük suç da şu:
Bağlanmıyorsun ama onu bağlı tutuyorsun.
Net değilsin ama umut veriyorsun.
Gidemiyorsun ama adam gibi durmuyorsun da.

Bu bir karakter bozulmasıdır.

“Şu an hazır değilim” demek yerine susarak umut veren,
“Gelecek düşünmüyorum” demek yerine oyalayan,
“Ben bu ilişkiyi ve seni taşıyamam” demek yerine kadını yıpratan erkek;
zararsız değildir. Fena halde zararlıdır, asalaktır.

Bir de mağdur rolü oynayanlar var.
“Ekonomi kötü”, “hayat zor”, “erkeklerden çok şey bekleniyor”…
Evet, hayat zor. Her zaman zordu. Erkek olmak hiçbir çağda kolay olmadı.
Ama bu zorluk, bizden önceki nesillere bir kadının duygularını kirletme, zamanını çalma hakkı vermedi, bize de vermez.

Paran yoksa net ol.
Cesaretin yoksa kenara çekil.
Olgun değilsen yaklaşma.
Gelecek düşünmüyorsan umut verme

Ama yapmadığınız şey şu:
Kadına karşı dürüst olmak.

Sonra ne oluyor?
Kadınlar sertleşiyor, erkeklere güvenmiyor, duvar örüyor. 
Erkekler de çıkıp “artık kadınlar değişti” diye ağlıyor.
Hayır. Kadınlar değişmedi. Siz bozuldunuz.

Gerçek erkeklik; tüm kadınları etkilemek değil, hiçbir kadını yarım bırakmamaktır.
Her kadınla olmak değil, altına imza atabileceğin ilişkide durmaktır.
Sevilmek değil, sevilmeyi hak etmek meselesidir bu.

Ve en acı tarafı şudur:
Bugün “erkek yalnızlığı” diye ağlayanların büyük kısmı,
zamanında dürüst olmayı, sorumluluk almayı, net durmayı reddedenlerin ta kendisidir.

Bu yüzden eleştiri ağırdır.
Çünkü mesele aşk değil; karakter meselesidir.

Siz onlara "prenses erkekler" diyorsunuz. 
Bense "karaktersiz erkekler" diyorum

Ve bu toplumun en büyük sorunu karaktersiz erkeklerin çoğalması sorunudur.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
20/12/2025

Tutarsız sevginin açtığı yara sessizdir; ama derinlerinizde, taşınması güç bir ağırlıkla yaşar.
İnsanı yıkan şey, büyük bir ayrılık değil çoğu zaman;
bugün dokunup yarın çekilen elin, 
bir an değer verip bir sonraki an yüz çeviren bakışların, 
varlık ile yokluk arasında salınan o dengesizliğin kalpte bıraktığı çözümsüz çatlaktır.

İnsan zihni belirsizliğe düşman değildir aslında;
ama sevgi kisvesine bürünmüş belirsizliğe kıyamaz.
O yanılgı, güveni çürütür.

Bir duygu, bir ilgi, bir yakınlık…
Açılıp kapanan bir kapıya döndüğünde, kalp buna sevgi adını veremez artık;
ona tehlike der, tetikte durur.
Her güzel an, sessiz bir vedanın gölgesini taşır.
Her sıcaklık, yaklaşan soğukluğun ayak seslerini fısıldar.

Bu yüzden biri sizi gerçekten iyilikle, nezaketle karşıladığında içiniz ısınmak yerine sıkışır.
Gelen ışığın bile bir bedeli olacağını sanırsınız.
Korkunuz kaybetmek değildir;
yeniden kanamanın, yeniden çökmenin ağırlığıdır.

Bu bir güvensizlik değil;
kalbin, hayatta kalmak için öğrendiği bir savunma biçimidir.

Tutarsız sevgi insanı kırmakla kalmaz, güvenme kaslarını uyuşturur.
En samimi yakınlık bile önce yoklanır, sonra tartılır, sonra kuşkuya tutulur.
Çünkü geçmiş, umutla başlayan her masalı, sessizlikle bitiren sayfalarla doludur.

Ama yine de bilirsiniz…
Kalbin en büyük yanılgısı, dünün fırtınalarını bugünün gökyüzüne yakıştırmasıdır.
Oysa her bulut, aynı yağmuru taşımaz.

Evet, tutarsız sevgi bozar.
İnsanı kendi içine çeken ağır bir zehir gibidir.
Fakat istikrarlı sevgi, sessiz, sabırlı, yorulmadan devam eden, 
o zehri aynı yavaşlıkla temizler, kalbi yeniden kendine döndürür.

Yeter ki biri, o titrek kapınızı çalmayı bilsin;
yumuşak bir sesle, sabırla, hep aynı yerden…
Ve yeter ki siz, o sesin rüzgârla değil, kalple geldiğini zamanla fark edebilin.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
12/12/2025

Bir insan ilişkiye eli boş geliyorsa, o boşluk yalnız maddi değil; duygusal, zihinsel ve ruhsal bir yoksunluktur:
İlgisi yoktur, çünkü kendi benliğiyle boğuşur…
Merakı yoktur, çünkü kendi dar dünyasına hapsolmuştur…
Dikkati yoktur, çünkü gerçek bir “öteki”yi fark edecek açıklıkta değildir…
Şefkat, arzu, sevgi, saygı, samimiyet… Bunların hiçbiri işlemez, çünkü hepsinin kapısı içeriden kilitlidir.

Bugünün insanı giderek bu hale geliyor.
Kendi iç yüklerinin ağırlığı altında öylesine eziliyor ki, ilişki kurmak için değil; soluk almak için bir başkasına tutunuyor.
Tutunmak diyoruz ama aslında tüketmek demek daha doğru:
Birbirine yaslanmak yerine birbirinin omuzlarını çökertiyorlar.
Birbirine güç vermek yerine birbirinin enerjisini sömürüyorlar.
Bu yüzden çift gibi görünen ama aslında iki ayrı yalnızlıktan ibaret ilişkiler çoğalıyor.

İki kişi var ama bağ yok.
Göz göze bakış var ama temas yok.
Beraberlik var gibi ama aslında herkes kendi zihninin hücresinde tek başına.

Acı olan şu ki:
Bu insanlar “ilişki istiyorum” derler ama ilişkinin gerektirdiği olgunlukta değillerdir.
Çünkü ilişki istemek kolaydır; ilişkiyi taşıyabilmek zordur.
Bir bağ kurmak cesaret ister…
Kendini açmayı, yaralarını kabul etmeyi, karşıdakinin ruhuna yer açmayı gerektirir.

İlişki, iki tarafın da elinde “bir şey” getirmesini ister:
Biraz merhamet…
Biraz sabır…
Biraz emek…
Biraz nezaket…
Biraz gönül açıklığı…

Ama önce insanın kendi iç hapishanesinin kapısını aralayabilmesi gerekir.
Karanlığıyla yüzleşmeyen, kimseye ışık olamaz.
Kendi içindeki tutsaklığı çözmeyen, başkasına özgür bir sevgi veremez.

Gerçek ilişki, iki yarımın birbirini tamamlaması değil;
iki bütünün birbirini yüceltmesidir.
Eli dolu gelenlerle kurulur:
Duygusu dolu, bilinci dolu, niyeti dolu, insanlığı dolu…

Aksi hâlde ortaya çıkan şey beraberlik değil; sadece iki türlü yalnızlıktır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

https://www.facebook.com/share/r/17ZqwYLCgV/

Adam, öfkesini kontrol edemeyeceğini anladığı o en ağır anda, çocuğuna zerre zarar gelmesin diye kendi canını yakan yolu seçip evi terk ediyor. Bu bir kaçış değil; bir babanın kendinden bile evladını koruma iradesi, en zor imtihanın sessizliğidir.

Ve kadın… Onca yıl geçmesine rağmen hâlâ babasının neden gittiğini anlayamamış. Hakikatin gölgesinde büyüyüp ışığı hiç görememiş biri gibi.

Bazı gidişler terk ediş değil, kendini feda ediştir.

----------------------------

Bugün toplum, zorba ve umursamaz erkeklerin yarattığı acıları konuşurken, sessiz bir gerçeği ısrarla görmezden geliyor:
Hiç kimseye zarar vermeyen, ailesine bağlı, efendi erkeklerin acısını.

Bu erkeklerin yaşadığı en büyük dram şu:
Ne kadınların haksız öfkesinden emin olabiliyorlar,
Ne de erkeklerin acımasız yargısından.
İyi olmak suçmuş, efendi olmak ayıpmış gibi.

Mevcut düzen, en kötü erkeği referans alıyor; en mağdur kadını merkeze koyuyor. Bu yüzden bedeli hep sorumluluk sahibi, vicdanlı erkekler ödüyor.
Hata yapma lüksleri yok; bir ses yükseltmeleri bile damga yemeye yetiyor.
Sabrı sömürülüyor, emeği görünmez oluyor, omuzlanacak bir destek bulamıyorlar.

En trajik olan ise şu:
Gerçekten tehlikeli erkekler çoğu zaman daha az bedel ödüyor. Çünkü korkmuyorlar; ne kanunu ne toplumu ciddiye alıyorlar.
Kadınlar bu erkeklere karşı güçsüz kaldıkça öfkeleri gidip en ulaşılabilir hedefe yöneliyor: Efendi erkeğe.

Bu düzen devam ederse gelecekte iki tip erkek kalacak:
Ya tamamen kırılmış, özgüveni alınmış, sessiz ve pasif erkekler…
Ya da “düzgün olmak işe yaramıyor” deyip kararan, gerçekten tehlikeli olanlar.

Her iki uç da kadınlar, çocuklar ve toplum için felaket demektir.

Şunu düşünelim:
Bugün vicdanlı, adalet duygusuyla hareket eden, kadın haklarını savunan erkekleri toplum dışına iten düzen yarın kime güvenecek?

Görmezden gelinen her iyi erkekle aslında kendi geleceğimizi tüketiyoruz.
Ve sonunda toplum, en çok ihtiyaç duyduğu erkekleri kendi eliyle kaybettiğini çok geç fark edecek.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
www.korhankulce.com

https://www.facebook.com/share/r/17rp993A5C/

Son yıllarda ilişkiler üzerine üretilen içeriklerde dikkat çeken ortak bir ton var:
Erkek, sanki yetişkin bir birey değilmiş gibi ele alınıyor.
Bir çocuk gibi yönlendirilmesi gereken, davranışları taktiklerle şekillendirilebilen, kendi iradesi yokmuşçasına “öğretilmesi” gereken bir varlık gibi…

“Şunu yaptırmak için böyle davranın.”
“Şunu söylemesi için şu yöntemi uygulayın.”
“Bunu yapmazsa şu stratejiyi devreye sokun.”

Bu dil, fark ettirmeden ama güçlü biçimde bir inanç inşa ediyor:
Erkekler, kadınlar tarafından adım adım eğitilmesi gereken birer proje;
Kadınlar ise doğal hâllerini bir kenara bırakıp, ilişki içinde rehberlik eden bir “yetiştirici figürü” olmak zorunda.

Oysa olgun bir ilişki, böylesi bir hiyerarşiyi kaldıramaz.
Bir tarafın “eğiten”, diğer tarafın “eğitilen” olduğu hiçbir yerde eşitlik, güven veya gerçek bir duygusal bağ gelişemez.
Bu yapı, sevginin değil; manipülasyonun, rol yapmanın ve içten içe işleyen güç savaşlarının zemini olur.

Peki işler gerçekten böyle olmak zorunda mı?

Ya herkes kendi hakikati içinde kalsa?
Kadın da erkek de kişiliklerini saklamadan, birbirini eğitme ya da dönüştürme gayreti olmadan ilişkiye dâhil olsa?
Davranışları şekillendirmeye çalışan yöntemlerin yerine, doğal uyumun ne dediği dinlense?

Belki de ilişkilerin yorgunluğu tam da buradan doğuyor:
Kendimizi olmadığımız kişilere dönüştürme çabasından,
ve aynı çabayla karşımızdakini de dönüştürmeye kalkışmaktan.

Oysa sevmenin en olgun biçimi çok daha sade bir hakikate dayanır:
Karşındaki insanı değiştirme hevesi olmadan yanında durmak…
Onu bir “düzeltme süreci” değil, bir insan olarak görmek…
Uyum varsa yürümek, yoksa kırıp dökmeden ayrılabilmek…

Hayat, birbirini “yeniden biçimlendiren” insanların değil,
kendisi kalabilenlerin ortak ritmini bulabildiği ilişkilerle güzelleşir.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
www.korhankulce.com

Nihayet düşüncelerimi toparlayabildim.

Aşağıda sıraladığım maddeler, partnerinizin karakterini, sadakat anlayışını, bağlılık kapasitesini ve içsel omurgasının sağlamlığını gözlemleyerek anlamanıza yardımcı olacak durumları sunmaktadır.

Biraz daha ayrıntı eklemek mümkündü; ancak okunabilirliği korumak adına kısa ve net olmasına özen gösterdim.

Unutmayın, bu asla ona yaptığınız bir test veya sınav değil; partnerinizin şu anda ve geçmişteki davranışlarını gözlemleyerek çıkardığınız sonuçlar olmalıdır.

Yani bu gözlemleri, partnerinizi “sınamak” için değil; ilişkideki duruşunu, niyetlerini ve karakterini anlamak için yapmalısınız.

-----------------------------------------------

1-) AZ İLGİYLE: “Yönü değişecek mi?”
Ne ölçülür: Sadakat ve gerçek bağlılık derinliği.

Sadık bir kişi, sizden aldığı ilgi azaldığında bile yön değiştirmez. Bağlılığı, dış koşullara değil, kendi iç disiplinine ve kararlılığına dayanır. Bu, ilişkinin zor zamanlarında güvenilirliğini gösterir.

Az ilgi karşısında hemen yön değiştiren kişi, aslında ilgi bağımlısıdır. Bağlılığı, partnerinin varlığına veya sevgisine değil, kendi duygusal doyumuna bağlıdır. Bu kişi, ilişkiyi değil, kendi tatminini sürdürür.

Yani: Az ilgi karşısındaki duruş, sadakatin ve gerçek bağlılığın en net göstergesidir.

-----------------------------------------------

2-) ÖZGÜRLÜKLE: “Anormale kayacak mı?”
Ne ölçülür: Öz disiplin ve içsel denge.

Birini özgür bıraktığında normalliği bozuluyor veya sınırlarını zorluyorsa, düzeni ve sınırları senin kontrolüne bağlıdır. Özgürlük alanı, kişinin karakterinin ve sorumluluk bilincinin test edildiği alandır.

Kendi sınırlarını ve davranışlarını koruyabilen kişi, karakteri sağlam ve iç disiplini yerindedir. Bu, özgürlükte de güvenilir ve olgun bir insan olduğunu gösterir.

Yani: Özgür bırakıldığında da dengeli ve sorumluluk sahibi kalabilen insanlar, güvenilir ve olgun karakteri olan kişilerdir.

-----------------------------------------------

3-) AÇIKLIK: ‘Karşı cinsten birisi ile gizlilik' durumu
Ne ölçülür: Dürüstlük ve şeffaflık.

Sadakat, yasaklarına uymak değil, gizli alan yaratmamaktır.
Mesajı saklamak veya sohbeti gizlice sürdürmek, gizlice buluşmak, niyetin bulanık olduğunu gösterir.
Açıkça söylemek ise kaçak bir hevesin olmadığını ve ilişkiyi sorumlulukla koruduğunu gösterir.

Yani: Açıklık, kişinin içten bağlılığını ve güvenilirliğini ortaya koyar.

-----------------------------------------------

4-) YALNIZLIKLA: “Uzaklaşınca itaatsizleşecek mi?”
Ne ölçülür: Derin bağlılık ve sadakat.

Bazı kişiler partneri yanında iken uyumlu, yokken ise asi ve ilgisiz olur. Bu, bağlılığın yüzeysel ve dikkatle sınırlı olduğunu gösterir.

Gerçek bağlılığa sahip kişi, mesafe veya yalnızlık anında da değerlerini, saygısını ve sevgisini korur. “Seni görebildiğim sürece sadığım” yaklaşımı ise yüzeysel bağlılığı gösterir.

Yani: Yalnızlık, kişinin içten bağlılığı ile yüzeysel uyum arasındaki farkı gösterir.

-----------------------------------------------

5-) FAZLA İLGİYLE: “Şımaracak mı?”
Ne ölçülür: Olgunluk ve egonun dengesi.

Fazla ilgi karşısında bazı kişiler şımarır, sınırlarını zorlar veya kendini öne çıkarır. Bu, egonun büyüdüğünü ve duygusal olgunluğun sınandığını gösterir.

Diğer yandan bazı kişiler ise fazla ilgi gördüğünde olgunlaşır, davranışları dengelenir ve ilişkiye değer katar. İlgi, onları büyütür ve sorumluluk bilincini pekiştirir.

Yani: Fazla ilgi, karakterin ve olgunluğun bir aynasıdır; ilgi onu şımartıyor mu yoksa olgunlaştırıyor mu, bunu gösterir.

-----------------------------------------------

6-) İLİŞKİNİZE İTAAT: “Söylediğini yapacak mı?”
Ne ölçülür: Saygı, güven, niyet okuma ve uyum.

Burada söz konusu olan size kör itaat değil, ilişkinizde bilinçli uyum ve sorumluluktur.
Karşındaki kişi sadece söylenileni yerine getirmekle kalmaz; niyetini anlar, davranışlarının mantığını kavrar ve ilişkiyi sahiplenir.

Bu, onun ilişkinize katkı veren, sorumluluk alan ve uyum sağlayabilen bir karaktere sahip olduğunu gösterir.

Yani: İttifak içinde hareket edebilme yeteneği, ilişkinin derinliğini ve karşılıklı saygıyı yansıtır.

-----------------------------------------------

SONUÇ;

Gerçek kişilik, iyi anlarda değil; boşlukta, özgürlükte ve zor anlarda ortaya çıkar.

Bu gözlemler birini kontrol etmek için değil, karakterini görmek için yapılır.

İnsan en çok boş bırakıldığında, özgür kaldığında, yalnız olduğunda ve fazla ilgi gördüğünde kendini ele verir.

Derinlik işte burada başlar.

Yazan
Korhan KÜLÇE  

https://www.facebook.com/share/v/17jPcwEwUa/

Çünkü o iki bıcır kız, bugün takdir edilmeyi sonuna kadar hak eden genç kadınlar.
Kendilerini de, onları böyle yetiştiren ailelerini de tebrik etmek gerekir; zira bu çağda böylesi kızlar yetiştirmek ayrı bir başarı artık.

Yaşıtlarının çoğu geceleri barlarda, discolarda sabahlarken…
Onlar alın teri döküyor. Hem de pek çok erkeğin bile zorlanacağı bir işte.
Kimileri anne-baba parasını yiyip gün boyu uyuyarak, geceleri partilerde tükenirken…
Kimileri bedenini vitrine çıkarıp TikTok videolarından bir servet kazanırken…

Bu iki genç kız, hayatlarını sürdürebilmek için zorlu bir işin altına giriyor.

Evet, açık konuşayım: Bu kızlarla evlenecek erkekler çok şanslı olacak.
Çünkü arkalarında duracakları değil; arkalarında dağ gibi duracak eşler bulacaklar.
Bu kızlar kendi çocuklarını da tıpkı kendileri gibi çalışkan, namuslu, dürüst yetiştirirler, hiç şüphem yok.

Ama işte mesele tam da burada başlıyor…
Doğru olan bu mu?

Bugünün genç kadınlarının bile fark ettiği bir şey var:
Dişil enerjileri tükeniyor.
Çünkü toplum onları sürekli “güçlü ol” diye itiyor, ama o güç bazen doğalarının önüne geçiyor.
Bu kızlar, eş olacakları erkeklere çok şey katar… ama bir o kadar da zorlu bir evlilik deneyimi doğabilir; çünkü artık birçok kadın, farkında olmadan eril bir yapıya kayıyor. Hatta kimi zaman kocasından bile daha “eril” bir noktaya…

Toplumun bu hâle gelmesinin en büyük paylarından biri, feminist ideolojinin son yüzyılda yarattığı zihinsel dönüşüm.
Binlerce yıl boyunca kadın ve erkek, rollerini bilerek, uyum içinde yaşadı.
Bu uyum, insanlığın bugüne kadar dimdik gelebilmesinin temel taşıydı.

Ama feminizmin yükseldiği son 100–150 yılda, toplumlar bambaşka bir yöne sürüklendi.
Ve ne yazık ki bu yön, pek iyi bir yön değil.
Kadın inceliğini kaybetti, erkek ise sorumluluk bilincini. Aile uyumunu, toplumsal dengeyi bozan bir savrulma…

İşte bu iki genç kızı izledikçe, tüm bu dönüşümün bize nasıl ağır bedeller ödettiğini daha iyi görüyorum.
Ve feminist aklın toplumdan çaldıklarına karşı içimdeki öfke ister istemez büyüyor.

Not: Video bir çok sayfada paylaşıldığı için paylaşmakta sakınca görmedim.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

Erkek bir kadınla hayatını birleştirdiğinde, yalnızca gönül bağını kurmuş olmaz; günlük hayatının bütün damarlarına da o kadın dokunur. Yediği yemekler, sofranın düzeni, evde çalan müzik, izlenen filmler, evin dekorasyonu, hatta erkeğin kendi giyim tarzı bile o kadınla birlikte şekillenir. Kimi zaman bir erkeğin odalarının boşluğunu, kimi zaman da sofralarının zenginliğini belirleyen bu seçimdir. Erkek iradesiyle var olur; ama onu zarafetle yoğurup hayatına anlam katan kadın yanındadır.

Çocukların yetiştirilme biçimi, verilen terbiye, aşılanan değerler de büyük ölçüde kadının ellerine emanettir. Erkeğin adını taşır; fakat o adın nasıl bir kişiliğe bürüneceği, nasıl bir geleceğe yürüneceği anneden gelir. Çocuğun vicdanı, görgüsü, inceliği, hatta hayallerinin rengi bile kadının yönlendirmesiyle şekillenir. Bu yüzden bir erkeğin seçtiği kadın, yalnızca kendi hayatının değil, aynı zamanda gelecek nesillerin de kaderidir.

Yanında vizyon sahibi, zekâsı berrak, kalbi zarif bir kadın olan erkek, sadece kendi dünyasını değil, ufkunun ötesini de görmeye başlar. Kadının geniş bakışı, erkeğin gücünü yönlendirir, kararlarını olgunlaştırır. Böyle bir kadınla yürüyen erkek, sıradan bir hayatı aşar; yaşamın içinde bir derinlik, bir estetik, bir anlam kazanır. Oysa yanında sıradanlığı kabullenen, vizyonsuzluğu meşrulaştıran bir kadın olan erkek, kendi potansiyelini de sınırlar. Kadının dar bakışı, erkeğin ufkunu daraltır; kadının zaafları, erkeğin kaderine sızar.

Hayat yolunda erkek çoğu zaman kuvvetin, aklın ve kararın sembolü gibi görünür. Oysa bu kuvveti yönlendiren, bu aklı besleyen, bu kararı olgunlaştıran kadının rehberliğidir. Erkek dışarıda rüzgârlarla, fırtınalarla savaşır; eve döndüğünde onu karşılayan kadının sözü, bakışı, dokunuşu o mücadelenin meyvesini ya tatlı ya da zehirli kılar. Erkeğin ömrü boyunca biriktirdiği başarılar, yanındaki kadının gözlerinde değer bulur ya da heba olur.

Bir erkeğin kim olduğunu gerçekten görmek isteyen, onun arabasına, makamına, parasına bakmamalıdır. Onu tanımak isteyen, seçtiği kadının yüzündeki huzura, gözlerindeki ışığa, sözlerindeki derinliğe bakmalıdır. Çünkü bir erkeği hayatın içinde asıl gezdiren, ona yol gösteren, ona yeni pencereler açan kadın olur. Erkek ne kadar güçlü, ne kadar iradeli olursa olsun, seçtiği kadın kadar genişler, onun ufku kadar yürür, onun derinliği kadar olgunlaşır.

Bir erkeğin hayatı, seçtiği kadının yansımasıdır. O kadın, erkeğin hem aynası hem pusulasıdır. Bir erkeğin kaderi, çoğu zaman kendi iradesinden çok, yanında yürümeyi seçtiği kadının aklında, ruhunda ve kalbinde yazılıdır. Ve işte bu yüzden, bir erkeğin en büyük referansı serveti değil, seçtiği kadındır.

Korhan KÜLÇE
22/09/2025
Balkonda

Sigara ve alkol gibi alışkanlıklar, özellikle seni rahatsız eden boyutlarda devam ediyorsa, bu sınırlar artık esnetilemez hâle gelir. Sen defalarca uyardın, rahatsızlığını dile getirdin, değişmesini bekledin; ama karşındaki kişi kendi alışkanlıklarına devam etti. İşte bu noktada müdahale etmek ya da ısrarla onu değiştirmeye çalışmak, hem seni yıpratır hem de çoğu zaman sonuç vermez. Zaten muhtemelen karşındaki kişi sana defalarca söz verdi ama bu sözleri tutmadı.

İnsanları değiştirmeye çalışmak çoğu zaman boşuna bir çabadır. Herkes kendi iradesi ve seçimleriyle hareket eder; başkasının sınırlarını ve rahatsızlıklarını değiştirmek onun sorumluluğunda değildir. 

Bu yüzden yapabileceğimiz en doğru hareket, sınırlarımızı korumaktır. Kendi huzurunu, değerlerini ve sağlığını önceliklendirmek, aslında hem kendine hem de ilişkiye karşı dürüst olmaktır. Kendi yoluna devam etmek, bir kaçış değil, bilinçli bir seçimdir.

Seni rahatsız eden tavırlara dur demek, kırıcı veya öfkeli olmak anlamına gelmez. Bu, kendi değerlerine sahip çıkmanın, yaşam kaliteni korumanın ve özgürlüğünü savunmanın bir ifadesidir. 

Yanında seni rahatsız eden davranışların devam etmesine izin vermek, aslında kendi sınırlarını ihmal etmek demektir. Sürekli rahatsızlık ve hayal kırıklığı içinde kalmak, hem duygusal hem de zihinsel olarak yıpratıcıdır. Bu yüzden bazen en sağlıklı çözüm, karşındaki kişiyi değiştirmeye çalışmayı bırakıp, ''Ben artık böyle kalitesiz yaşamak istemiyorum'' demektir.

Özgürlük, yalnızlıkla eş anlamlı değildir. Yanında birisiyle olmak, birlikte vakit geçirmek, bağ kurmak, hayatı paylaşmak değerlidir. 

Ama bir ilişki, sürekli seni rahatsız eden alışkanlıkların bedelini ödemekle geçiyorsa, bu ilişki artık sağlıklı değildir. Kendi yoluna gitmek, yalnız kalmayı değil, bilinçli ve sağlıklı bir tercih yapmayı gerektirir. Yanında kimse olmasa bile huzurlu, dengeli ve kendi değerlerine sadık bir hayat yaşamak mümkündür.

Uzaklaşmak, fiziksel bir mesafe kadar zihinsel ve duygusal bir sınır koymak anlamına gelir. Bu sınır, hem iç huzurunu korur hem de karşındaki kişinin kendi seçimlerini sürdürmesine izin verir. 

Böylece sen artık kimseyi değiştirmeye çalışmaz, hayatını yaşarsın. Karşındaki kişi, kendi kararlarının sorumluluğunu taşır; sen ise kendi sınırlarının ve değerlerinin sorumluluğunu taşırsın. Bu, hem özgürlüğün hem de ilişkilerin olgunlaşması için gerekli bir süreçtir.

Özetle, sigara ve alkol gibi seni rahatsız eden alışkanlıklar konusunda defalarca uyarıda bulunduysan ve değişim olmuyorsa, yapabileceğin en doğru şey yoluna devam etmektir. 

Bu karar, hem özgürlüğünü hem de kişisel sınırlarını korumanın en doğal yoludur. Hayatını yaşamak, huzurunu ve sağlığını önceliklendirmek zorundasın; gerisi, karşındaki kişinin kendi seçimidir. 

Sınırlarını savunmak, kendine değer vermektir. Ve unutma ki, yanında doğru insan olduğunda birlikte olmak, özgürlüğüne ve huzuruna zarar vermeyen bir paylaşım hâline gelir; ama yanlış alışkanlıklarla dolu bir birliktelik, özgürlüğünü ve huzurunu tüketir.

Korhan KÜLÇE
22/09/2025
Molada

Bir insanın yaşam tarzı, yalnızca ne yiyip içtiği, nasıl giyindiği ya da hangi alışkanlıklara sahip olduğu değildir; aynı zamanda hayata bakışını, aileye, sadakate, sorumluluğa ve geleceğe dair duruşunu da yansıtır. 

Dünya görüşü ise bunun daha da derin boyutudur: inançlar, değerler, öncelikler ve hayattan beklentiler. İşte bunlar örtüşmediğinde evlilik, bir sevgi yuvası olmaktan çıkar; sürekli çatışmaların ve mücadelenin yaşandığı bir arenaya dönüşür.

Başlangıçta “farklılıklarımız bizi tamamlıyor” diye düşünülebilir. Bir taraf özgürlüğüne düşkünken diğer taraf düzen ve disiplin arayabilir. Bir taraf eğlenceyi, gece hayatını ve dışarıda yaşamayı severken, diğeri sakinliği, evi, aile ortamını tercih edebilir. 

İlk bakışta cazip gelen bu farklılıklar, zamanla anlaşmazlıklara yol açar. Çünkü evlilik, yalnızca romantizmden ibaret değildir; aynı evde geçirilen her gün, bu farklılıkları daha da görünür kılar.

Dünya görüşü farklı olduğunda, çocuk yetiştirmeden para harcama anlayışına kadar her konuda çatışma kaçınılmazdır. Bir taraf için çocuk kutsal bir emanetken, diğer taraf için sadece bir zorunlu sorumluluk olabilir. 

Bir taraf için tasarruf geleceğin garantisi iken, diğer taraf için hayat “anı yaşamak”tan ibarettir. Bu durumda ortak bir yol bulmak imkânsızlaşır.

Böylesi bir evlilikte en çok yıpranan şey, erkeğin sabrıdır. Çünkü erkek genellikle sorumluluğun ağırlığını omuzlarında taşır; farklı dünyadan gelen eşine uyum sağlamak için defalarca çabalar. Fakat çaba karşılık görmediğinde, bu gayret yalnızca erkeğin tükenişine yol açar. 

Kadın ise çoğu kez kendi yaşam tarzını dayatır; erkeğin emeğini, değerlerini ve bakış açısını küçümseyerek sürtüşmeleri artırır.

Unutulmamalıdır ki, evlilik yalnızca bir duygu meselesi değil; aynı zamanda bir değer ortaklığıdır. Aynı sofrada yemek yenirken farklı düşünceler olabilir; fakat aynı hedefe yürünmüyorsa, sofradaki ekmek bile huzur vermez. Çünkü evlilik, birbirine zıt hayatların zoraki birleşimiyle değil; benzer yolların gönüllü kesişmesiyle anlamlıdır.

Sonuç olarak, yaşam tarzı ve dünya görüşü farklı iki insanın evliliği, baştan yanlış kurulmuş bir dengedir. Bu farklılıklar ne kadar görmezden gelinirse gelinsin, gün gelir yüzeye çıkar ve çatışmaya dönüşür. 

Gerçek mutluluk, birbirini tamamlamaktan değil; ortak bir zeminde buluşmaktan doğar. Evlilikte asıl mutluluk, aynı pencereden aynı yöne bakabilmektir.

Korhan KÜLÇE
22/09/2025

Yanlış kadın, verdiği sözü tutmaz. Kendi çıkarlarının peşinden sürüklenir, erkeğin beklentilerini hiçe sayar. Sevgi sözcükleri dilinde bir yalan gibi dolaşır; güven yerini belirsizliğe bırakır, huzur ise yorgunluğa dönüşür. 

Ev, bir sığınak değil, mücadelenin her gün yeniden sınandığı bir arenaya döner. Onun yanında olmak, erkeğin sabrını, emeğini, sevgisini sınayan bir ritüeldir. Her sözde bir boşluk, her vaat karşısında yeni bir hayal kırıklığı belirir.

Yanlış kadın almayı bilir, ama vermeyi asla. Sözü umut, eylemi acı taşır; ona güvenmek, örümcek ağına adım atmaktan farksızdır. Ne zaman sancı vereceği, ne zaman kalbi kıracağı önceden kestirilemez.

Böyle bir evlilikte erkeğin önce gerçeği görmesi gerekir. Boş vaatlerle örülü bir hayat, gerçek sevgi ve huzuru barındırmaz. Farkındalık, kendi değerini hatırlamak ve kendine sadık kalmakla başlar. 

Yanlış kadın bir hayatı gölgeye boğabilir, ama aynı zamanda erkeğin gözlerini açmasına da vesile olur; sınırlarını, içsel gücünü hatırlatır. Cesaret, bu gerçeği kabullenmek ve yolları ayırmaktan geçer; ruhunu korumak, geleceğini güvenceye almak gerekir.

Hayat, yanlış seçimlerle sınar; söz verip hiçbir zaman tutmayan bir kadın, acıyı öğretir ama aynı zamanda uyanışı da getirir. Geçmişin gölgesi ardında bırakıldığında, erkek kendi ışığıyla yürüyebilir. 

Çünkü yanlış bir kadın yalnızca kalbi kırmakla kalmaz; ruhun aynası olur, erkeğe değerini hatırlatır ve kendi hayatını yeniden inşa etme fırsatını sunar.

Korhan KÜLÇE
24/09/2025
Sabah balkonda

O, buna “insanlığın zombi hali” diyordu.
Yürürlerdi, konuşurlardı, gülerlerdi hatta birbirlerine sarılırlardı ama hiçbir şey hissetmezlerdi. Her biri kendi küçük hırsının, kendi sahte mutluluğunun tutsaklığında yaşıyordu.
Bu yüzden, onlara karışmamayı seçti.

Her sabah erkenden kalkar, kahvesini sade içerdi, yanında günün ilk sigarası.
Masasına dolan sabah ışığını severdi.
Masasının üzerinde birkaç kitap, bir defter ve dağınık kalemler…
Patili çocukları ayaklarının dibinde dolanır, kuyruklarını sallayarak güne “merhaba” derdi.
O küçük canlılar, dünyanın kirlenmemiş son parçası gibiydi.
Ne maske takarlardı, ne yalan söylerlerdi, sadece severlerdi.

Sabah kahvesini yudumlarken ev sessiz olurdu. 
Dışarıda dünya gürültüyle çürürken, onların evi sığınak gibiydi.
Eşi ile aralarında ki sessiz sabah sohbetleri, anlaşılmanın en yalın hâliydi.
İki insan, kalabalıkların çürüttüğü her şeyden uzak, birbirine yaslanarak nefes alıyordu.

İşe gitme vakti geldiğinde, patili çocukları kapıya kadar gelir, kuyruklarını sallayarak uğurlardı onu. 
Kapıdan çıktıktan sonra koşarak pencereye giderler ve arabasına binerken arkasından bakarlardı.
Her sabah aynı sahne… ama hiç sıradanlaşmazdı.

İş arkadaşları “İyi niyetli olma, ezilirsin.” diyorlardı.
O ise içinden gülümserdi:
“Ezilmek, kirlenmekten daha kolaydır.”

Bir masa, birkaç kitap, sabah ışığı, iki küçük köpek ve birbirini seven iki kalp…
Zombi insanlara karışmadan, ama onlardan tamamen kaçmadan yaşamanın yollarını bulmuşlardı.
Çünkü hayat, her şeye rağmen yaşanmalıydı.
Ama dikkatli…
Temas etmeden, kirlenmeden, tükenmeden.

Akşam olduğunda patili çocuklar kanepenin farklı köşelerine kıvrılırken o balkonda bir akşam sigarası yakar, dumanın gökyüzünde kayboluşunu izlerdi.
Eşi yanındaydı, güzel bir sohbet arka fonda hafif bir müzik çalardı.
O an, dünyanın hâlâ yaşanmaya değer olduğuna inanırdı.

Yatmadan önce aynaya baktığında yüzündeki çizgilere dokunur, sessizce fısıldardı:
“Bugün de bulaşmadık.”
Bir zaferdi bu.
Küçük ama anlamlı bir zafer.

Zombileşmiş bir dünyanın dışında, küçük bir evrende, kendi düzenlerini kurmuşlardı.
Dünya artık bir hastalık gibiydi.
Ama onlar, bağışıklık kazanmaya değil, kalplerini korumaya çalışıyorlardı.
Çünkü biliyordu:
Zombi insanlardan kurtulmanın tek yolu, onlara benzememekti.

Hep durum için planı vardı.
A planı, B planı, C planı… hatta alfabenin tüm harfleri kadar.
Çünkü artık “hazırlıklı olmak” bir alışkanlık değil, bir hayatta kalma biçimiydi.

O, kaosa düzenle karşı koyuyordu.
Ve belki de bu yüzden, hâlâ insan kalmayı başarabiliyordu.
Yanında eşi ve iki küçük patili çocuğuyla....
Birlikte, zombilere bulaşmadan yaşamayı öğrenmişlerdi.

Yazan 
Korhan Külçe
www.korhankulce.com

Son zamanlarda insanların bana kızgın olduğunu hissediyorum. Bunu söylemelerine gerek yok. Bakışlarından belli. Sanki içlerinden biriken bir şey, yanımdan geçerken havaya karışıyor ve ben onu soluyorum. Nedenini tam olarak bilmiyorum. Belki sustuğum için… Belki de konuştuğumda doğru kelimeleri bulamadığım için. Bazen ağzımdan çıkan bir cümle, bambaşka bir kulakta yabancılaşıyor. Ben anlatmaya çalıştıkça, onlar daha çok uzaklaşıyor. Ve bir noktadan sonra anlatmanın da anlamı kalmıyor.

Hiçbir zaman kötü biri olmak istemedim.
Ama onların hikâyelerinde hep aynıyım: uzak duran, duygusuz, bencil adam. Birinin gözyaşında neden, bir başkasının öfkesinde suçlu. Sanki herkesin hikâyesinde benim için ayrılmış tek bir rol var ve ben ne yaparsam yapayım sahneye hep o kılıkla çıkıyorum. Oysa ben sadece kendi sessizliğime sığınıyorum. Gürültünün içinde kaybolmamak için, konuşmamayı seçiyorum. Ama bu da birilerini kırıyor. Sessizliğin de bir dili var, ama kimse onu duymak istemiyor.

Bir şeyleri düzeltmeye çalışmak bana hep yapay geldi.
İnsan bir şeyi düzeltmeye çalıştığında, aslında olanı değil, kendi vicdanını tamir ediyor. Ben o sahte onarım cümlelerinden hep uzak durdum. Kırıklar açıkta kalsın istedim. Çünkü bazen hiçbir şey yapmamak, en dürüst tavır oluyor. Ama kimse dürüstlüğü sessizlikte aramıyor. Herkes bir şey “yapmamı” bekliyor. Oysa bazen yapmamak da bir seçim.

Beni yargılayanların gözlerine baktım defalarca. Orada kendimi bulmak istedim. Ama her bakış, başka bir aynaya çevirdi yüzümü. Kimi beni suçlu gösterdi, kimi eksik, kimi tamamen yabancı. Ve ben, hiçbirinde tam olarak kendimi göremedim. Ne garip… İnsan, başkalarının gözlerinde kendine bakmaya çalışıyor ama her göz başka bir hikâye anlatıyor. Ve sonunda hiçbir hikâye senin olmuyor.

Belki de Camus* haklıydı.
Anlam dediğimiz şey, insanın kendine sunduğu bir teselli. Bir oyalanma biçimi. Biz sebepsizce yaşıyoruz; sebepsizce seviyoruz, kırıyoruz, gidiyoruz. İyi ya da kötü olmanın anlamı da bu sebepsizliğin içinde eriyip gidiyor. Herkes kendine bir anlam uyduruyor ve sonra o anlama göre birbirini yargılıyor. Ben artık anlam uydurmak istemiyorum.

Akşam sokaklara çıktım. Hava serinlemişti, sokak lambaları yanmaya başlamıştı. Adımlarım bilinçsizdi ama ağırdı. Bir çocuğun bakışı takıldı gözüme. Bana baktı, sonra annesinin elini daha sıkı tuttu. O an… içimden bir şey geçti. Sessiz ama keskin bir fark ediş. Ben kimsenin hikâyesinde kahraman olmayacağım. Belki hiçbir zaman olmadım. Belki de olmaya çalışmadım.

Ama belki mesele de bu değildi zaten.
Belki hayat, kahramanlıklar değil, yürümeye devam edebilmekle ilgiliydi. Nereye gittiğini bilmeden, hiçbir şeyi açıklamadan, kimseyi ikna etmeye çalışmadan… Sadece yürümek. Belki anlam da tam burada gizliydi: Anlamsızlığı kabullenmekte.

Ve ben yürümeye devam ettim.
Sokak lambalarının ışığı arkamda uzarken, içimde sessiz ama berrak bir şey vardı. Sanki sonunda bir şeyleri açıklamak zorunda kalmayacağım bir yere varmış gibiydim. Ya da belki hiçbir yere varmadan yürümek, zaten varmanın kendisiydi.

-----------------------------------------------
Not: Albert Camus, Fransız yazar ve filozof. Varoluşçuluk ile ilgilenmiştir ve absürdizm akımının öncülerinden biri olarak tanınır; fakat Camus kendini herhangi bir akımın filozofu olarak görmediğinden, kendini bir "varoluşçu" ya da "absürdist" olarak tanımlamaz. 

Not: Bu satırlar, bir yerde rastladığım Camus’nun dikkat çekici bir sözünün peşine düşüp yaptığım küçük bir araştırmanın ardından ortaya çıktı. Teşekkürler, Google.

Yazan 
Korhan KÜLÇE  
www.korhankulce.com

Altında, aradığı kişide bulunması gereken özellikler uzun uzun sıralanmıştı. Satırlara sinmiş bir arayış havası vardı: Bu kelimeler dikkat çekmekten çok, içteki bir boşluğu doldurma çabası taşıyordu.

Kadının geçmişinde kaç ilişki yaşamış ya da nasıl tecrübeler edinmiş olursa olsun, bu kadar kolay ve aleni bir şekilde “ideal sevgili” tanımı yaparak, hayatına alacağı sevgili modelini takipçisi Erkeklere ilan vermesi basitliktir.

Örneğin: "Bugün günlerden kırmızı, kırmızı rujumu sürdüm bekliyorum, gel sevgili bul beni"

Örneğin; "Mutluluğu hak ediyorum, şu anda hazırım ve çok müsaitim"

Bunlar çok açık sarı sayfa ilanı

Ahlaki açıdan bakıldığında, bir ilişki ya da sevgili arayışının sosyal medyada paylaşılması, kişinin hem kendine hem de ilişkiye duyduğu saygıyı sorgulatır. Çünkü gerçek sevgi, ilanlarla değil; zamanla kurulan güven, yüz yüze yaşanan samimiyet ve derin bağlarla anlam kazanır.

Bu tür paylaşımların normalleşmesi, ilişkilerin samimiyetini zedeleyen bir kültürün yerleşmesine yol açıyor. Bugün bir cümleyle başlayan bu “arayış”, yarın gerçek duyguların yerini yüzeyselliğe bırakıyor.

Bir kadının duygularını, yalnızlığını ve mahremiyetini bu denli açık şekilde sosyal medyanın ortasına bırakması, aslında bir cesaret gösterisi değil; derin bir çaresizliğin sessiz çığlığıdır. Özenle çekilmiş fotoğraflar, kusursuzlaştırılmış filtreler, dikkatle seçilmiş kelimeler… Tüm bu özen, içten içe büyüyen bir yalnızlığı gizlemeye yetmiyor.

O satırlarda, gerçek bir sevgi arayışından çok; fark edilme, onaylanma ve sevilme ihtiyacı hissediliyor. “Sevgili arıyorum, Hayatıma alacağım Sevgili...” ifadeleri, bir arayıştan ziyade bir yardım çağrısını andırıyor. Dijital dünyanın soğuk ışıkları altında, bir kadının yüreğindeki boşluk görünür hâle geliyor.

Her beğeni ve her yorum, kısa süreli bir teselli gibi görünse de gerçekte bu teselli, yalnızlığın daha da derinleşmesine hizmet ediyor. Ekran karşısında güçlü bir duruş sergilemeye çalışsa da, satır aralarından sessizce “Beni gör, beni sev, beni anla” diyor.

Toplum çoğu zaman bu tür paylaşımları alayla karşılıyor. Erkekler bu tür ilan veren Kadınlara 'Kolay Av' gözü ile bakıyor. Oysa bu alayın ve 'kolay av' bakışının ardında, çoğu kez fark edilmeyen bir çaresizlik yatıyor. 

Bu ilanlar, bazen bir kadının sessizce attığı son çığlık oluyor: Kalabalıklar arasında fark edilmek, anlaşılmak, sevilmek umuduyla yazılmış bir cümle…

Sonrasında gelen tanışma teklifleri, kalp, çiçek ve alev emojileri. Kadın hayatına sevgili almak istediğini yazarak kendisini açık ve kolay bir av olarak sunmuş. Erkeklerin bu kolay avı avlamak istemeleri bence çok normal ve zaten Kadının isteği de bu. Teklifler gelmesi ve gelen teklifleri değerlendirmek.

Ne yazık ki bu çaba çoğu zaman gerçek bir bağa dönüşmüyor. Sosyal medya, sıcak bir dokunuşun veya samimi bir bakışın yerini asla dolduramıyor. Ve o kadın, her paylaşımında yalnızlığının yankısını bir kez daha duyuyor; ama yine de vazgeçemiyor. Çünkü belki bir gün, birinin gerçekten onu anlayacağına inanıyor.

Tanrı, hiçbir kadını; sevgisini, özlemini ya da arayışını sosyal medyanın soğuk ekranlarında ilan etmek ve sevgili aradığını açıklamak zorunda kalacak kadar çaresiz bir hâle düşürmesin.

Çok üzücü

Yazan
Korhan KÜLÇE  
11/10/2025

diğer yazında görüşmek üzere...

O size korkunç bir şey yapsa da yine de onun kollarında huzur ararsınız. Çünkü kalp, mantığın çözdüğü denklemleri bilmez; kalp yalnızca ait olduğu yeri tanır. İnsan, kimi zaman en güvenli limanı, en çok fırtına koparan suların içinde bulur.

Birini çok sevdiğinizde, size bin kere de yalan söylese, yine de herkesten çok ona inanmak istersiniz. Çünkü o yalanların içinde bile duyduğunuz tek şey onun sesidir; o ses ise sizin için gerçeğin ta kendisidir. Bir sözünün doğruluğunu sorgulasanız da, o sözün size ait oluşunu sorgulamazsınız. Sevgi işte böyle bir körlüktür: insanın gözünü değil, yüreğini bağlar.

Sevdiğiniz kişi sizi defalarca incitse, defalarca hayal kırıklığına uğratsa bile, kalbinizin içinde ona ayrılmış yer hiç küçülmez. Çünkü orası, sadece onunla dolabilen bir boşluktur. Herkesten kaçıp herkesten uzaklaştığınızda, yine de dönüp dolaşıp onun kapısına gelirsiniz. Onun bakışıyla teselli bulmak, onun omzunda ağlamak, onun kelimelerinde yuva kurmak istersiniz.

Birini çok sevdiğinizde, gururunuz sessizleşir, mantığınız geri çekilir. Bütün akıl hesaplarının yerini, sadece tek bir his doldurur: “Ne olursa olsun, ben onsuz yapamam.” Bu yüzden aşk, hem en büyük zaaf hem de en güçlü bağdır. İnsan, acıtanla teselli bulmayı yalnızca aşk sayesinde öğrenir.

Ve en sonunda şunu anlarsınız: gerçek sevgi, kusursuzlukta değil, tüm kusurlara rağmen kalmayı seçmektir. Birini çok sevdiğinizde, yaralarınıza rağmen, kırıklarınıza rağmen, gözyaşlarınıza rağmen hâlâ aynı adı fısıldarsınız. Çünkü kalbiniz bilir: Acıyı da mutluluğu da aynı kişiden almak, en büyük çelişki olduğu kadar, en hakiki bağlılıktır.

Korhan KÜLÇE

Hayat yolunda yürüdüğün yol zorluklarla dolu olacak çoğu zaman , ama aldırış etme yoluna bak. Kararın ne olursa olsun arkasında dur ve sakın vazgeçme.. Güleryüzün en büyük desteğin olacak ne zaman yorulursan aynaya bak ve karşındakine gülümse.. Hayat yolu bazen engebeli bazen düz olacak ; engebeden geçerken sadece önüne değil sağına soluna da bak ve ardında bıraktıklarına.. bu yolu geçmeni isteyenler seni gerçekten seven insanlar olacak. Onlar senin ömründe hep var olacaklar..

Hedeflerin olsun hayatında ; ilerlemesi seni korkutsa bile başlamadan korkma , derin bir nefes al ve adımını at. Emin ol hedefe ulaştığında yaşadığın mutluluk seni daha güçlü kılacak.. Kendini geliştirecek herşeye adım atmaktan geç kalma ki yaş ilerledikçe pişmanlık duyma. Yapmak istediklerini hemen yap bahaneler seni yıldırmasın..

Hayat denilen yolculuk uzun görünsede yaşadığın hayat bu ömrün ne kadar basit yaşanmasını gösterecek sana. Yeri geldiğinde yükseldiğinde ardında ki yaşadığın hayatı unutma ve iyilik yapmaktan çekinme.. Her zaman sevgi dolu ol ,sevgi yeryüzünde ki en güzel şey.. Kötülüğü yok edecek  ve insanları birbirine bağlayacak olan tek şey…Kabul etmesi zor olsa da hayatımızda acılarda olacak ve bu acılar seni olgunlaştıracak , büyütecek.. o zaman da büyümekten korkma, hayat kimseye adil değil bunu düşün her zaman ve sevdiklerine kocaman sarıl. Sarılmak acıyı hafifleten ve sevgiyi büyüten en güzel şey..

Her insanı hayatına alma çocuk ; senin fikirlerine önem vermeyen, sana değer vermeyen insanları çıkar hayatından…Sana eşlik etmek isteyen insan zaten hep yanında olmak isteyecektir. Sana ne kadar değer verirlerse sen de o kadar değer ver ne bir eksik ne bir fazla.. ve her zaman ne kadar sevdiğini söyle.. sevgini söylemekten çekinme hayatımıza giren her insan bize ya kötü bir ceza ya da iyi bir ödül olacaktır. Hayatına giren tüm insanları buna göre belirle.. kimsenin sana zarar vermesine izin verme.. unutma bu hayatta sen bi tanesin..bi tane daha senden yok.. Gülümsemen en büyük yoldaşın olsun..

Ve ne olursa olsun seni çok sevdiğimi ve her zaman yanında olduğumu ve olacağımı unutma.. Yanında olduğum müddetçe seni üzebilecek her şeyin önünde duracağımı unutma.. sen benim hayatıma ödülsün ben seni böyle yazdım kalbime ve hep öyle kalacaksın..  ve ne zaman kendini yalnız hissedersen TUZU UZATIR MISIN HAYAT (cihad KÖK)adlı kitabın sayfa 71 nde yer alan metni oku : sonu şöyle diyordu ;

Bende yalnızım gel kahve içelim

Sen oradan yudumla ben hissederim..

                                                                                                                Yüzünde ki gülümsemen hiç eksik olmasın

                                                                                                               Seni çok Seviyorum..

                                                                                                               İrem

Sevgi, yalnızca güzel sözlerle yaşatılan bir duygu değildir; özveriyle, sabırla ve kararlılıkla anlam kazanır. Kadının sevgisini değerli kılan şey, onun fedakârlıklarıdır. Çünkü seven kadın, sevdikleri için kendinden ödün vermeyi bilir.

Seven kadın, sevgisini ispat etmek için büyük nutuklar atmaz. O, ihtiyaç anında yanında durarak, en zor zamanlarda yükü omuzlayarak sevgisini belli eder. Bazen kendi isteklerinden vazgeçer, bazen de en değerli zamanını ailesine ayırır. Onun fedakârlığı sessizdir, ama derindir; görünmez gibi duran bu çaba, sevgiyi gerçek kılar.

Fedakârlık, sevginin en sahici sınavıdır. Seven kadın, karşılık beklemeden verir; çünkü onun gözünde sevgi, bir alışveriş değil, bir adanıştır. Yorulduğunda bile gülümseyebilmesi, kırıldığında dahi affedebilmesi, sevgisinin gücünü gösterir. Böylece, söylenmiş binlerce “seni seviyorum” cümlesinden çok daha değerli bir anlam taşır.

Fedakârlık çoğu zaman günlük hayatta küçük ama anlamlı adımlarla başlar. Örneğin, kötü alışkanlıkları bırakmak seven kadının en önemli sınavlarından biridir. Sağlığına zarar veren, ailesini üzen ya da düzeni bozan alışkanlıklardan vazgeçmek; hem kendine hem de sevdiğine duyulan saygının ifadesidir. Binlerce sevgi sözünden daha değerlidir.

Bir diğer fedakârlık alanı, sosyal medyada dikkatli olmaktır. Seven kadın, paylaşacağı sözlere, fotoğraflara ve davranışlarına özen gösterir. Çünkü bilir ki saygı, sadece yüz yüze değil, dijital ortamda da korunmalıdır. Paylaşımları ile eşini üzmemeye dikkat eder. Her Erkek kendisine özel bir Kadın ister. Sevgi buna saygı göstermektir.

Sevgi bazen, istemeyen arkadaşlardan uzak durmayı da gerektirir. Bir kadının çevresindeki insanlar, ilişkisine zarar veriyorsa ya da sevdiğiyle arasına şüphe düşürüyorsa, onları hayatından çıkarmak kolay değildir. Ama seven kadın, huzuru için bu zor tercihi yapabilir.

Ve en önemlisi, seven kadının fedakârlığı verdiği sözleri tutmasında ortaya çıkar. Çünkü söz, güvenin temelidir. Güvenin olmadığı yerde sevgi de ayakta kalamaz. Kadın, ne kadar yorgun olursa olsun verdiği sözü yerine getirerek sevgisini ve sorumluluğunu kanıtlar.

Kimi zaman bu fedakârlık fark edilmez; hatta hafife alınır. Ama sevginin gerçek temeli, işte bu fark edilmeyen ayrıntılarda gizlidir. Çocuğu için uykusuz kalan bir anne, eşi için kendi mutluluğunu erteleyen bir kadın… Bunların hepsi, sevginin sözlerle değil, fedakârlıkla ölçüldüğünün göstergesidir.

Sonuç olarak; seven kadının sevgisi, sadece “seni seviyorum” demekle ölçülmez. Onun fedakârlığı; kötü alışkanlıklarını geride bırakmasında, sosyal hayattaki özeninde, yanlış arkadaşlıklardan vazgeçmesinde, giyimine dikkat etmesinde ve verdiği sözlere sadık kalmasında saklıdır. İşte bu yüzden, gerçek sevgi sözlerden değil, fedakârlıklardan doğar.

Kadının ne söylediğine değil ne yaptığına bakılır. Sevdiğini söylemesi hiçbir şey ifade etmez. Sevdiği için ne yaptı, ne yapmadı bunlara bakılır.

Yazan
Korhan KÜLÇE

Kadın, kendi keyfi uğruna evliliğini ikinci plana atıyorsa, burada yalnızca bireysel bir tercihten söz edilemez. Bu, haysiyetsizliğin eyleme dökülmüş halidir. Eşinin güvenini hiçe saymak, ailesinin itibarını rüzgâra bırakmak ve toplumun gözünde leke düşürmek, basit bir özgürlük arayışıyla açıklanamaz. Tatil bahanesiyle evden kopmak, başıboş bir hayatın kapısını aralamaktır; kendi onurunu ve evliliğin saygınlığını kendi elleriyle çiğnemektir. Kendi haysiyetini hiçe sayan bir kadın, aslında bireysel haz uğruna vicdanını da feda eder. Eğlence, özgürlük ve keyif maskesinin ardında yatan, sorumluluklardan kaçış ve ahlaksızlıktır.

Ancak bu haysiyetsizliğin bir başka boyutu daha vardır: bunu sessizce kabul eden erkekler. Karısının evlilik sınırlarını çiğneyip sorumluluklarından ve sadakatten kaçmasına göz yuman erkek, kendi onurunu ve vakarını kaybetmiştir. “Tamam, git” diyerek sessiz kalan, evliliğin temel değerlerini hiçe sayan erkek, zavallılığın ve iradesizliğin somut bir örneğidir. Eşine sahip çıkmamak, aileyi koruyamamak, sadece güçsüzlüğün değil, karakterin çöküşüdür. Erkek, sessizliği ile karısının haysiyetsiz hareketlerine alan açmakta; evlilik ciddiyetini alaya almaktadır.

Bu tabloda ortaya çıkan gerçek acıdır: Kadın haysiyetini kaybetmiş, kendi arzularının ve heveslerinin kölesi hâline gelmiştir. Erkek, sahip çıkmadığı evlilikle kendi iradesini, kendi onurunu ve kendi değerini kaybetmiştir. Evde güven, toplumda saygı ve evlilikte onur, iki tarafın ihmaliyle yitirilir. Tatil bahanesiyle ortaya çıkan bireysel haz, hem kadının karakterini hem de erkeğin vakarını yok eder.

Bu tür davranışlar, evlilik kurumunun temel değerlerini altüst eder. Bir kadının başıboş tatilleri, sadece bireysel bir keyif olarak görülmemelidir; o, sadakatin aşındığını, haysiyetin çiğnendiğini ve toplumun gözünde evliliğin değersizleştiğini gösterir. Bir erkeğin sessizliği ise, sadece kendi onurunun değil, evliliğin bütününün savunulamadığını ortaya koyar. Burada kazanan yoktur; kaybeden hem kadın hem erkek hem de aile kurumunun kendisidir.

Toplumun gözünde, bu tablo daha da ağırdır. Kadın, başıboşluğu ve sorumsuzluğu ile haysiyetini yitirir; erkek, bu haysiyetsizliğe göz yumarak zavallılığını ifşa eder. Evde huzur yoktur, aile itibarı sarsılmıştır, evlilik ciddiyeti ise alay konusu hâline gelmiştir. Tatil bahanesiyle yapılan her hareket, ahlaki ve toplumsal bir çöküşün sembolüdür.

Sonuç olarak, evli bir kadının kadın kadına tatile çıkması, haysiyetsizlik ve sorumsuzluk olarak kayda geçer. Buna sessiz kalan erkek ise zavallılığın ve iradesizliğin temsilcisidir. Haysiyet ve onur, sadece sözle değil, davranışla korunur. Evliliğin temel değerleri, bireysel hazların önüne konmadıkça, aileyi ve toplumu ayakta tutmak imkânsızdır. Tatil bahanesiyle feda edilen değerler, hem karakteri hem evliliği hem de toplumun saygınlığını yerle bir eder.

Bekar kadın özgürdür, istediği gibi tatil yapar, bu tatilde kaçamakları da olabilir. Kimse buna karışamaz. Ama evli kadın farklıdır. Karısının, kadın kadına tatile gitmesine göz yuman erkek, erkekliğini terk etmiştir. Karısının başka Erkekler ile kaçamaklar yapmasına razı olan, kendi onurunu hiçe sayan, zavallı bir figürdür.

Kadın, kişisel keyfi uğruna evliliğin değerini çiğner; haysiyetini kaybeder. Erkek, sessizliğiyle bunu onaylar; zavallılığıyla kendi itibarını yerle bir eder.

Tatiller bahanedir, heves maskesidir. Kaybeden bellidir: Kadın haysiyetsiz, erkek zavallı, evlilik çökmüştür.

      Yazarın Notu: Tatil bölgesinde yaşıyorum ve bu yazı, çevremde gözlemlediğim gerçek örnekler üzerine kaleme alınmıştır. Eşlerini macera yaşasınlar diye kadın kadına tatile gönderen aşırı hoşgörülü!!! Erkeklere ithaf ediyorum. Acaba Karıları bu özgür tatildeyken kendileri evde ne düşünüyorlar hep merak etmişimdir. Neyse ki bugüne kadar öğrenmedim bugünden sonra da öğrenmek istemem.

Korhan KÜLÇE

1. Tartışmaların Sonu
Eskiden her kelimenin ardında seni ikna etme arzusu vardı. Her itirazında seni geri kazanabilmek için sabırla çabalıyordu. Ama şimdi sessiz… Çünkü artık kavga etmek, tartışmak, haklı çıkmak umurumda değil. Huzuru arıyor. Sırtını yaslayabileceği bir güven istiyor. Ve ne yazık ki bunu sende bulamayacağını anladı.

2. Konuşmaların Tükenişi
Eskiden sıradan bir gün bile onun için anlatmaya değerdi. Şimdi suskun. Çünkü seninle paylaşacak bir şeyi kalmadı. Aynı sözler, aynı tartışmalar yüzlerce kez dönüp dolaştı. Artık bir kez daha aynı cümleleri kurmanın anlamı yok. Dilinde sessizlik, kalbinde kabulleniş var.

3. Kıskançlığın Yok Oluşu
Eskiden gözlerini başka birine çevirdiğinde içinde kıvılcımlar yanardı. Şimdi kıskanmıyor, çünkü seni zaten sahiplenmiyor. Sahip olma duygusu çoktan silindi. Bir zamanlar içini dolduran o aidiyet, ağır ağır yok oldu. Sen fark etmedin belki, ama o her gün biraz daha senden uzaklaşırken, içinde “benim” diyemediği bir kadına niye kıskançlık beslesin ki?

4. Mutluluğun Yerini Pişmanlık Alması
Onu gördüğünde yüzünde eskiden ışık olurdu. Şimdi pişmanlık. Yanına geldiğinde, konuşmaya çalıştığında içinde aynı cümle yankılanıyor: “Keşke hiç uğramasaydım, keşke tekrar kapını çalmasaydım.” Çünkü her denemesinde sen ona mutluluk yerine pişmanlık veriyorsun.

5. Geleceğin Silinmesi
Bir zamanlar hayallerinde sen vardın. İlerideki evde, sofrada, tatillerde, yaşlılığında… Ama şimdi seninle gelecek görmüyor. Çünkü gösterdin ona: seninle yol almak mümkün değil. Birlikte yola çıkmıştı, ama artık biliyor, bu yolun sonu sana çıkmıyor. Onun diğer yarısı olamayacağını anladı.

6. Sensiz Bir Zamanın Birikmesi
Zaman geçiyor. Günler, haftalar, aylar sensiz akıp gidiyor. Senin hiç bilmediğin anılar biriktiriyor. Yeni alışkanlıklar, yeni yerler, yeni insanlar… Bir gün gelecek, seninle olan anılar çok geride kalacak. Zihninde yalnızca silik bir gölge gibi yer edeceksin, zor hatırlanacak kadar eski bir iz gibi.

7. Yeni Dünyaların Kurulması
Artık senin bilmediğin insanlar var hayatında. Onlarla planlar yapıyor, onların yanında yeni bir benlik kuruyor. Sessizce, fark ettirmeden kendi hayatını senden uzak yeniden inşa ediyor. Çünkü bir erkek, yanında huzur arar. Bir kadının varlığının onu koruduğunu, tamamladığını bilmek ister.

Ama seninle huzur değil, kaos vardı. Sevinç değil, belirsizlik vardı. Erkek en fazla ne kadar dayanabilir ki? Sessizce gider. Ne bağırır, ne kırar, ne yıkar… Sadece usulca uzaklaşır. Ve sen bir gün fark ettiğinde, çoktan başka bir hayatta, başka bir dünyada kendi huzurunu bulmuş olur.

Yazan

Korhan KÜLÇE

Çünkü erkeğin liderliği kabul görmüyorsa, o zaman omuzlanan yük ne kadar ağır olursa olsun, bir değer ifade etmez. Liderliğin reddedildiği yerde düzen değil, yalnızca kaos vardır. Ve kaos, damla damla, gün be gün erkeğin ruhunu kemirir.

Bugün birçok kadın, evlilik nimetlerinden faydalanmak isterken, eş olmanın sorumluluklarını geri plana atıyor. Korunmak, desteklenmek, evlilik statüsünün güvenliğini yaşamak istiyor; fakat aynı zamanda “özgür ve güçlü” olma perdesinin arkasına saklanarak, sorumluluğun tüm yükünü kocasına bırakıyor. Krizi senin çözmeni, faturayı senin ödemen, yarayı senin sarman bekleniyor. 

Sen, “erkek” olduğunda işine geliyor; ama liderlik etmeye kalktığında, “otoriteni kabul etmiyorum” diyerek karşına dikiliyor. Bu dengesizlik, sonunda seni yalnızca bir cüzdana, yalnızca tükenmeyen bir kaynak gibi tüketmeye başlıyor.

Koca olmak, yalnızca maddi yükleri taşımak değildir. Bir koca, yön veren, düzeni sağlayan, ailesinin omurgası olan kişidir. Eğer bu omurga hiçe sayılıyorsa, senin varlığın da hiçe sayılıyor demektir. Senin liderliğinle alay eden bir kadının yanında koca rolüne soyunmak, kendi onurunu çiğnemektir. 

Çünkü liderlik, yalnızca karşı tarafın gönüllü teslimiyetiyle, onun sana güvenmesiyle taçlanır. Güvenin olmadığı yerde ise hiçbir liderlik ayakta kalmaz.

Unutma ki, gerçek bir ilişkinin kalbi, erkeğin liderliği ve kadının buna gönüllü teslimiyetidir. Teslimiyet olmadan düzen olmaz. Düzenin olmadığı yerde kaos hüküm sürer. Ve bu kaos, senin içini sessizce tüketir; seni hayatta kalmaya çalışan ama yaşamayan birine dönüştürür. İşte o noktada sen, bir eş değil, yalnızca bir “sponsor” olmuşsundur. 

Oysa kocalık, hiçbir zaman yalnızca maddi imkân sağlamak değildir; kocalık, liderlik etmektir, yön göstermektir, sarsılmaz bir duruş sergilemektir.

Koca olmak bir görevdir, evet; ama bu görev, senin otoriteni inkâr eden bir kadının yanında heba edilmemelidir. Ağır olan tacı, ancak sana güvenen, yanında yürümeye hazır olan bir kadının uğruna taşı. 

Aksi halde o taç, başında bir onur değil, boynunda ağır bir zincire dönüşür.

Korhan KÜLÇE

Özlem, bir zamanlar birlikte örülen anıların gölgesi gibi peşine takılır, usulca, ama inatla. Kadının gülüşü, bir bahar dalında açan çiçek gibi capcanlıyken, şimdi solgun bir hatıraya dönüşmüştür. O sıcak dokunuş, o bir anlık göz göze bakış, sanki bir rüyadan izler taşıyan uzak bir anı gibi kaybolmuştur.

Evin odaları, balkonun ona ait köşesi, bir vakitler sevgiyle dolup taşarken, şimdi soğuk bir boşlukla yankılanır. Duvarlar, kahkahaların ve fısıldaşmaların izlerini taşır, ama artık o izler, bir yabancının adımları gibi soğuk ve mesafelidir. 

Erkek, bu uzaklığın sebebini çözmeye çalışır; belki bir sözü keskin kaçmıştır, belki bir anlık dalgınlıkla bir hata yapmıştır. Ama cevap, kadının ardına çektiği görünmez bir perdenin gölgesinde saklıdır. Bu, yalnızlık değil, bir kayboluşun sancısıdır; sevdiğinin ruhuna dokunamamanın, onun gözlerinde kendini görememenin buruk acısı.

Sevgi, belki hâlâ bir yerlerde, kalbin kuytu bir köşesinde uykuya yatmıştır. Ama kadın, bu sevgiyi ne bir bakışla sunar ne de bir tebessümle paylaşır. Erkek, o eski ateşin küllerini eşeler; bir sözle, bir jestle, bir umut kırıntısıyla yaklaşır. Lakin her çaba, bir duvara çarpar; sessiz, soğuk, geçit vermez bir duvara. Yakınlığın yokluğu, ruhu usul usul kemirir. 

Erkek, eşinin gözlerinde bir zamanlar bulduğu o dünyayı arar, ama o gözler artık uzak bir ufka dalmıştır; bir zamanlar aşkın vatanı olan o bakışlar, şimdi bilinmez bir denize açılan yelkenler gibidir.

Bu, bir ayrılık değildir; ama bir vedadır, söylenmemiş, sessiz bir veda. Erkek, bu boşlukta ne yapacağını bilemez. İçindeki fırtına, bazen suskunluğa gömülür, bazen de bastırılmaya çalışılan bir çığlık olur. Ama umut, inatçı bir yolcu gibi onunla yürümeye devam eder. O eski günlerin hayali, bir anlık yakınlığın vaadi, bir küçük gülüşün mucizesi hâlâ zihninde capcanlıdır. 

Çünkü sevgi, ne kadar gölgelenirse gölgelen, bir kıvılcımla yeniden alevlenebilir. Yeter ki iki kalp, bir an için olsun, yeniden dans etmeye karar versin.

Korhan KÜLÇE

Bir kadına en doğru sözü kocası söyler. Çünkü onu gerçekten tanıyan, iyiliğini düşünen ve hayatın her zorluğunda yanında duran tek erkek odur. Koca, karısını dışarıdaki kurtlardan, sahte dostlardan, kirli bakışlardan korur. O olmadan kadın, kalabalığın içinde yalnız bir hedefe dönüşür.

Sadakat, arkadaş masalarında tüketilecek ucuz bir kelime değildir. Sadakat, evliliğin direğidir. Bir kadın, önce kocasına sadık olmak zorundadır. Arkadaşına, komşusuna, sosyal medyaya değil… Sadakat, eşine gösterilir.

Kadın, arkadaşlarıyla birleşip kocasını kötülemeye başlamışsa, orada artık evlilik kalmamıştır. Çünkü yuva dediğin yer, sırların paylaşıldığı yerdir; dışarıya saçılan dedikodu değil. Kadın, özelini kocasına saklamıyor da sosyal medyada beğeni uğruna pazarlıyorsa, artık kocasının kadını değil; kalabalığın oyuncağıdır.

Bir kadının mutluluğu üç-beş “like”ta değil, kocasının bakışında gizlidir. Kocasının ilgisini reddedip, başkalarının ilgisine muhtaçsa, o kadın çoktan yönünü kaybetmiştir. Eğer kadın, kocasıyla gelecek kurmak yerine “özgürlük” nutukları atıyorsa, o özgürlüğü hak etmiştir. Kocası da kapıyı açar, yolunu açar, önünü açar. Çünkü hiçbir erkek, bir kadına zorla koca olmaz.

Unutulmasın: Kadının gönlü yoksa, erkek ne yaparsa yapsın boşunadır. Kocalık, dilenilecek bir görev değildir. Kadın isterse, erkek koca olur. Kadın istemiyorsa, erkeğin çabası beyhudedir. Bir erkek, “izin ver senin kocan olayım” diyorsa, iş işten çoktan geçmiştir. Çünkü gerçek kocalık, erkeğin talebiyle değil, kadının kabulüyle başlar.

Bir kadın erkeğini gerçekten kabul ediyorsa, onunla savaşmaz. Onun yolunu yol, izini iz bilir. Kadın kabul etmiyorsa, ev yuva değil, ring olur. Her gün bir kavga, her gün bir hesaplaşma… Ama unutulmasın: Kadının erkeğini ringe çekmesi, o erkeği değil, kadını bitirir. Çünkü erkek, isterse kapıyı açar çıkar; ama kadın, o yıkıntının içinde kalır.

Evlilik ya sadakatle yürür, ya hiç yürümez. Ortası yoktur. Kadın ya kocasına kadın olur, ya da kalabalığın oyuncaklarından biri. Erkek ya karısına koca olur, ya da yolunu açar.

Gerçek şu: Kocalık dilenilmez, evlilik sürüklenmez, sadakat pazarlık konusu yapılmaz.

Korhan KÜLÇE

ARTIK SIKTI, DİMİ HANIMLAR

Kadın dediğin, gardırobunun efendisidir.

Kolay mı düzüldü o dolaplar? Yıllarca kredi ödendi, her biri bir anı, her biri bir hayal… 5 ömre yetecek kadar kıyafet. Bir kısmı hiç giyilmeden dolaplarda kalacak belki ama ne fark eder? O kıyafetler, kadının özgürlüğünün sembolleridir.

Kadın, kendi vücudunun tek sahibidir. İster mini etekle süzülsün, ister evde giyeceği gecelikle işe gitsin, ister tiril tiril elbise ile salınsın, isterse leopar desenli taytla mahalleyi turlasın; bu onun kararıdır. Kendi vücudunu, kendi tarzını, kendi hikayesini yaratma hakkı tamamen ona aittir.

Evli mi? Bekar mı? Çocuklu mu? Kedili mi? Hiç fark etmez.

Bir kadın aynaya bakıp “Bugün bu moddayım” dediği an, o kıyafet onun tahtıdır, tacıdır, manifestosudur.

Ama gelin görün ki, bazı kocalar var, sanki gardırop polisliği yapmak, evlilik cüzdanına işlenmiş kutsal bir görevmiş gibi davranıyorlar. Hadsiz dümbelekler.

Bu ne? Çok kısa!
Bu ne? Çok dar!
Bu ne? Göğüslerin görünüyor!
Bu ne? Bacakların ortada!
Bu ne? Vücut hatların belirgin!
Bu ne? Çok kırmızı!

Pardon ama, sen ne zamandır Vogue’un baş editörü oldun da bizim haberimiz yok?

İşin özü şu:
Bir kadın, evli bile olsa, kendi bedeninin, ruhunun ve tarzının patronudur. Evlilik, bir özgürlük hapishanesine dönüşecekse, o yüzük parmağa değil, boyna bir kement gibi geçer.

_“Ama efendim, toplum ne der? Rahatsız oluyorum!”

_“Ama efendim, onlarca erkek seni böyle görüp şehvet duyar! Rahatsız oluyorum!”

_“Ama efendim, sokakta ki erkekler senin erotik çağrışım veren yerlerini niye görsün? Rahatsız oluyorum!”

Rahastsız olan Doktora gitsin.

Karısının rahat ve vücudunu göstererek giyinmesini istemeyen Erkek, önce toplumun yargısını değil, kendi aynalarındaki yansımasını incelemeli. 

Bir kadının kıyafetini, bedenini nasıl taşıyacağını sorgulamak ne kadar da eski kafalı bir düşünce!

Kadın, istediği gibi giyinir çünkü bu, onun en doğal hakkıdır. Nokta.

Şimdi gelelim o “kabul etmeyen hadsiz dümbelek koca” meselesine.

Diyelim ki bir koca, karısının giydiği kıyafete karışıyor, “Bunu giyemezsin, bu yakışmaz, bu uygunsuz!” diye itiraz ediyor.

Sevgili koca, madem bu kadar rahatsızsın, kapı orada! Çıkar gidersin. Evet, yanlış duymadın. Kadın, senin “onay” makamına başvurmak zorunda değil. Onun vücudu, onun kıyafeti, onun özgürlüğü, onun hikayesi. Kadın, vücudunu tüm dünyaya istediği gibi sergiler. Sana ne bundan?

Senin görevin, o hikayeye destek olmak. Alkış tutmak. “Aşkım, bu renk sana çok yakışmış,” demek.

Erkekler karını şehvetle süzerken bundan övünç duyman lazım. Gururlanman lazım. Çünkü o kadın kendi vücudunun sahibidir. Yüzlerce Erkek senin karını şehvetle süzüyorsa ne mutlu sana ki böyle beğenilen bir Karın var.

Eğer bunu yapamıyorsan, bavulunu topla ve “eski kafalılar kampına” doğru yola çık.

Ya da git, mağaranda mutlu mesut yaşa.

Tabii, burada işin ironisi şu: Koca giderse, kadın üzülür mü? Hadi canım!

Kadın, o gardırobun başına geçer, en sevdiği mini eteğini, göğüs dekolteli bluzunu giyer, arkadaşlarıyla buluşur, önce meyhaneye, sonra da barlara gider, sabah gün ışıyana kadar özgürce dans eder ve hayatına devam eder. Çünkü özgür bir kadın, kimsenin gölgesine sığınmaz. O, kendi güneşidir.

Koca dediğin, o güneşi gölgelemeye değil, ışığını yansıtmaya yarar.

Anlamadıysan, üzülme anlatırız tekrar: Kadın, istediği gibi giyinir. Beğenmeyen, kapıyı bulur.

Sonuç? 

Özgürlük, her kadının doğumla gelen tacıdır. O tacı kimse deviremez. Hele hadsiz bir koca, hiç deviremez.
Giyin, güzel kadın. Süzül, parılda, dünyayı kendi renginle boya.
Gerisi? Gerisi teferruat.

#vücudumbenimdir #Kadın #Özgürlük #KıyafetimeKarışma #Kadınlarİçin #ModaBenimSeçimim #FeministSözler #KadınGücü #vücudumuözgürcesergilerim #yaşasınfeminizm

Yazan
Korhan KÜLÇE 
Not: Mağaramdan selamlar. Serin ve küçük mağaramda mutluyum.

Her şeyden önce, açık ve dürüst bir iletişim olmazsa olmaz. Ne hissettiğinizi, ne istediğinizi ya da sizi rahatsız eden şeyleri net bir şekilde ifade etmek, aranızdaki bağı güçlendirir. 

Ama iletişim sadece konuşmak değil, aynı zamanda dinlemek demek. Karşınızdaki insanın söylediklerini gerçekten anlamaya çalışmak, ona değer verdiğinizi gösterir ve çoğu zaman sihirli bir etki yaratır.

Bir ilişkide saygı ve empati, sağlam bir temel oluşturur. Herkes farklıdır ve bu farklılıklar ilişkiyi daha renkli kılar. Partnerinizin fikirlerine, alışkanlıklarına ve sınırlarına saygı göstermek, onun gözünden dünyaya bakmaya çalışmak, aranızdaki bağı derinleştirir. 

Kendinize şu soruyu sorun: “Ben onun yerinde olsam ne hissederdim?” Bu küçük düşünce egzersizi, birçok anlaşmazlığı çözmenin anahtarı olabilir.

Büyük jestler her zaman güzel olsa da, günlük hayatta küçük dokunuşlar daha büyük farklar yaratır. 

Sabah hazırladığınız bir fincan kahve, içten bir gülümseme ya da sadece “Bugün nasılsın?” diye sormak, sevginizi göstermenin en doğal yollarıdır. 

Bu küçük anlar, ilişkinize sıcaklık ve samimiyet katar.

İlişkide “biz” olmak kadar, “ben” olmayı da unutmamak gerekir. Kendi hobilerinize, arkadaşlarınıza ve kişisel gelişiminize zaman ayırmak, sizi daha mutlu bir insan yapar. 

Bu da ilişkinize taze bir enerji getirir. Unutmayın, iki bütün insan, bir yarımı tamamlamaktan çok daha güçlü bir bağ kurar.

Tartışmalar her ilişkinin doğal bir parçasıdır. Önemli olan, bu tartışmaları nasıl çözdüğünüz. 

Bağırıp çağırmak yerine sakin kalmaya çalışmak, suçlamak yerine çözüm odaklı olmak, sorunları aşmanın en etkili yoludur. “Sen şunu yaptın” demek yerine, “Böyle hissettim, ne yapabiliriz?” diye sormak, çoğu zaman daha yapıcı bir konuşma başlatır.

Sonuç olarak, kadın-erkek ilişkisi bir bahçe gibidir; ilgi, sabır ve emek ister. Ama bu emeğin karşılığında, o bahçede en güzel çiçekler açar. 

Birbirinize zaman tanıyın, küçük anların tadını çıkarın ve sevgiyi her zaman merkeze koyun.

Korhan KÜLÇE

Gidenler, ardında bıraktıklarıyla mı anılır, yoksa geride kalanların kurtuluşu mu olur? Bu soru, kalbin en kuytu köşelerinde yankılanır. 

Gidenler, kaybettiklerimiz midir, yoksa bir anlık acıyla kurtulduklarımız mı? Her ayrılık, bir ders; her veda, bir aynadır ki, kendimizi ve gerçeği onda görürüz.

Giden, bir zamanlar yüreğimizin en sıcak köşesinde oturan, özlemle andığımız bir gölge olabilir. Ancak her geri dönüş, sanıldığı gibi bir kavuşma değildir; aksine, bir başka kayıptır. 

Çünkü dönen, özlediğimiz o eski sevgili, o tanıdık ruh değildir. Dönen, pişmanlığın ağırlığıyla geri adım atan, kendi yolunda yitip gitmiş bir gölgedir. 

Ve unutulmamalı, pişmanlık bir bahar dalı gibi narindir; çabuk solar, çabuk geçer. Pişmanlık, kalbin değil, aklın bir anlık fısıldamasıdır

Kim bilir, giden, o upuzun yolda neler yaşadı, hangi kalplerle karşılaştı, hangi hikayelere dokundu? Bunu bilemezsin; yalnızca tahmin edersin, kalbinle tartarsın. 

Ama şu kesindir: Giden, bir zamanlar seninle aynı gökyüzüne bakan, aynı hayalleri paylaşan biri olsa da, artık o değildir. Geri dönen, özlediğin değil, bırakıp gidenin gölgesidir. 

Ve o gölgeyi geri almak, kalbinin kapılarını bir yabancıya açmak gibidir.

Sosyal medya çağında, gidenlerin izi daha da belirgin, daha da acı verici olabilir. Bir fotoğraf, bir hikaye, bir anlık paylaşım; hepsi, gidenin yeni yollarını, yeni gülüşlerini gözler önüne serer. 

O anlarda, kalbin bir an özlemle çarpar; ama bekleme. Gidenin ardından bakarken, kendi yolunu unutma. Sosyal medyanın sahte ışıkları, özlemi büyütür, ama gerçeği değiştirmez. Giden, kendi seçimlerini yaptı; sen de kendi hayatını seçmelisin.

Yaşamak, beklemek değildir. Hayat, gidenlerin gölgesinde solmaz; aksine, kendi renklerinle yeniden canlanır. Giden, belki bir ders bıraktı, belki bir yara; ama o yara, seni yeniden inşa eden bir izdir. 

Pişmanlıkla geri dönenleri kucaklamak, yalnızca o yarayı derinleştirir. Çünkü gerçek sevgi, bırakıp gidenin değil, yanında kalanın hediyesidir. Gerçek mutluluk, bir başkasının pişmanlığında değil, kendi yolunda attığın cesur adımlarda saklıdır.

Bu yüzden, bırak giden gitsin. Onun gölgesine tutunmak yerine, kendi güneşini bul. Çünkü hayat, bekleyenler için değil, yaşayanlar için çiçek açar. 

Gidenler, kaybettiklerin değil, belki de özgür bıraktıklarındır. Ve sen, geride kalan değil, kendi hikayesini yazan bir kahramansın.

Korhan KÜLÇE

Aşk, insan ruhunun en ince, en kırılgan dansıdır; bazen ahenkle süzülür, bazen bir adımın yanlış ritmiyle bütün melodi bozulur. Bir kadın o dansın ortasında durup, gözlerini yere indirerek, “Mutlu değilim,” dediğinde, o sözler bir anlık hezeyanın ürünü değildir. O söz, aylarca, belki yıllarca süren içsel bir yolculuğun, sessizce büyüyen bir farkındalığın yankısıdır.

Böylesi bir cümle, kalpten kopan bir sitem değil; bir ruhun kendi hakikatine uyanışıdır. Kadın, o an yalnızca bir ilişkiden değil, aynı zamanda kendi içindeki zincirlerden de özgürleşir. Ona “geri gel” demek, bu özgürlüğe ket vurmaktır; kendi korkularımızla, yalnızlığımızla yüzleşmek yerine onun yolunu kapatma çabasıdır.

Oysa gerçek sevgi, başkasının mutluluğunu kendi arzusunun önüne koymayı bilmekle başlar. Bir kadın, huzurunu başka bir yerde, başka bir yolculukta aramaya karar verdiyse, onun arkasından “geri gel” diye haykırmak, aslında sevgi değil; kaybetme korkusunun, eksiklik hissinin bir yansımasıdır. 

Çünkü aşk zincir vurmak değil, iki özgür ruhun birbirinin yanında gönüllüce durabilmesidir.

İlişki, iki kalbin birbirine gölge değil ışık vermesidir. O ışık sönmüşse, geriye kalan yalnızca gölgelerdir. Gölgeyi kucaklamak mümkün değildir; ne kadar çağrılsa da geriye dönmez. İşte bu yüzden, “mutlu değilim” diyen bir kadına “geri gel” demek, boşluğa fısıldamaktan başka bir şey değildir.

Olgunluk, bu gerçeği sessizlikle kabul edebilmektir. Onun kararına, kendi yolculuğuna saygı gösterebilmek… 

Belki bir gün o kadın, kendi yolunda bulduğu huzurla geri döner; belki de dönmez. Fakat her iki ihtimalde de, ona özgürlüğünü tanımak, en saf, en yalın sevginin işaretidir.

Çünkü aşk, birini kendimiz için istemek değil, onun kendi gerçeğini yaşayabilmesine izin vermektir.

Ve bazen sevmek, “Kal” demek yerine, sessizce “Git” diyebilmektir.

Korhan KÜLÇE

Akıllı Kadınlar, yüreklerinin narin dallarını hangi gölgelerde dinlendireceğini sezgileriyle çok iyi bilirler. 

Onlar, rüzgârın fısıldadığı yalanlara kulak asmaz; sevgilerini, kıskançlığın ve umutsuzluğun soğuk ellerinden sakınırlar. 

Kalplerini, yanlış yolların çamurlarında kaybolmuş, mutsuzlukla gölgelenmiş, dost sandıkları başarısız Kadınların zehirli nasihatlerine teslim etmezler.

Bu başarısız Kadınlar, çoğu zaman içlerindeki huzursuzluğu gizleyen bir maskeyle konuşur. “O sana layık değil, sen daha iyisini bulabilirsin” derler, dudaklarında sahte bir teselliyle. 

Oysa bu sözlerin ardında, kendi yalnızlıklarına mutsuz yoldaş arayan bir naber yatar: “Bizim çaresizliğimize eşlik et.” Onlar, bir arkadaşın sevgiyle örülmüş bir bağda huzur bulmasını değil, kendi kırık hayallerine bir ortak daha isterler. 

Gecenin kuytusunda, bir barda, meyhanede rakı kadehlerinin gölgesinde hüzne yoldaşlık edecek bir ruh ararlar. “Seni seveni terk et,” diye fısıldarlar, ama aynı anda kötüledikleri o sevgiyi kendileri için çalmaya dünden razıdırlar.

Kıskançlık, onların yüreklerinde bir diken gibi büyür. Bir Kadının sevgiyle, aşkla, umutla parlayan gözlerini görmeye tahammül edemezler. Onun da kendi çaresizliklerinin bataklığına gömülmesini arzularlar, çünkü kendi yalnızlıkları ancak böyle hafifler sanırlar.

Akıllı bir Kadın, sevgisini bu yıkıcı fısıltıların rüzgârından korur. Kalbini, defalarca terk edilmiş, umutsuzluğun gölgesinde solmuş, hiçbir sevgiye tutunamamış Kadınların eleştirilerine açmaz. Aşkını, onların hayal kırıklıklarıyla lekelenmiş sözlerine malzeme etmez.

Çünkü bilir ki, bu nasihatler bir bahçeyi yavaşça solduran bir zehir gibidir; sevgi, bu gölgelerde değil, sadakat ve karşılıklı saygının ışığında filizlenir.

Ne var ki, bazı akılsız Kadınlar bu fısıltılara kapılır. Çevreden gelen o yanıltıcı sözlere kulak verir, kendi elleriyle sevgilerinin köklerini zedeler. 

Sonra, bir masanın başında, rakı kadehlerinin buğusunda, “Etrafta konuşulacak düzgün bir erkek bile kalmadı,” diye yakınırlar. Oysa çoğu zaman, kendi erkeğini kaybetmesinin sebebi, bu aldatıcı nasihatlerin büyüsüne kapılan kadının ta kendisidir.

Sevgi, karşılıklı emekle, güvenle, sabırla örülür; dışarıdan gelen yalanlarla kolayca yıkılır. Akıllı bir Kadın, ilişkisini bu tuzakların pençesinden uzak tutar. Gerçek aşkın, kıskançlığın ve umutsuzluğun gölgesinde değil, sadakatin ve sevginin sıcak kucağında büyüdüğünü bilir. 

Yine de, gecenin sessizliğinde, kendi iç dünyasında bir an durur. Sevgisinin kırılganlığına dair bir endişe taşır yüreğinde: “Bu bağ, yalnızca benim gücümle ayakta kalamaz.”

Ama akıllı bir Kadının asıl kudreti, sevgisini koruma kararlılığında yatar. Çünkü gerçek bir ilişki, yalnızca dış dünyanın soğuk ellerinden korunduğunda değil, kendi içsel mücadeleleriyle yüzleşebildiğinde anlam kazanır. 

Akıllı Kadın, sevgisini bir bahçe gibi özenle sular, gölgelerden uzak tutar ve yalnızca kendi yüreğinin rehberliğinde yol alır.

Tüm Akıllı Kadınlara selam olsun, mutluluğu hak ediyorsunuz.

Korhan KÜLÇE

Kadın, "Ben buyum, değişmem," diyorsa, kendi özünü kucaklıyor demektir. Bu duruşunda haklıdır, bu onun hakkıdır.

Kadın, "Beni olduğum gibi kabul et," diye sesleniyorsa, kalbinin en saf gerçeğini sunuyordur. Bu talebinde haklıdır, bu onun hakkıdır.

Kadın, "Dostlarımı seçerim, arkadaşlarımı severim, kocam olsan da buna karışamazsın," diyorsa, kendi yolunu çiziyor demektir. Bu seçiminde haklıdır, bu onun hakkıdır.

Kadın, "Sosyal medyada kendimi özgürce ifade ederim, neyi paylaşacağıma ben karar veririm, Kocam buna karışamaz," diyorsa, kendi sesini duyurmak istiyordur. Bu özgürlüğünde haklıdır, bu onun hakkıdır.

Kadın, "Canımın istediği gibi giyinirim; koca da olsan, bu özgürlüğüme gölge düşüremezsin," diyorsa, bedeninin efendisi kendisidir. Bu iradenin sarsılmaz kudretinde haklıdır; bu, onun kutsal hakkıdır.

Kadın, "Dostlarımla dilediğim vakit bir araya gelir, özgürce gezerim; kimsenin iznine muhtaç değilim," diyorsa, hayatının dizginlerini sımsıkı elinde tutuyordur. Bu özgürlük onun sarsılmaz hakkıdır, ruhunun zincirlerini kırmış bir kalbin zaferidir.

 Kadın özgür olmak istiyorsa, ruhu gökyüzüne kanat çırpmak istiyorsa, bil ki o sonuna kadar haklıdır. Ona bu özgürlüğü vermelisin.

 Kadın, ''Artık senin istediğin hiçbir şeyi yapmayacağım'' dediyse, bu onun en tabii hakkıdır. Zorla bir kalbi esir alamazsın.

Ama, ey dostum, eğer sen, "Böyle bir kadını kabul edemem, bırakalım o kendi yolunda, ben kendi yolumda yürüyeyim," diyorsan, sen de sonuna kadar haklısın. 

Kimse seni, senin kurallarına uymayan bir kalbi zorla sevmeye mecbur edemez.

Eğer bir kadın senin çizdiğin patikada yürümeyi reddediyorsa, onunla çarpışmak beyhudedir. Haklıdır O; zira kendi hakikatini, ruhunun özgür şarkısını yaşamak ister.

Yapman gereken, o kadını özgür bırakmaktır. Ardından, seninle aynı melodiyi çalacak, kurallarına uyum sağlayacak, seninle çatışmayacak bir başka ruha yelken açmaktır.

Boşuna çabalama, dostum. Eğer olacak olsaydı, çoktan olurdu. 

Olacak olsaydı, vaktiyle çiçek açardı. Bırak, her ruh kendi yolunun fenerini yaksın ve özgürce yürüsün.

Olmayanı oldurmaya çalışmak yerine, hazır da olmuşunu almak en doğrusu.

Korhan KÜLÇE

Hey sen, kendi yüzünün esiri

Aynanın mahkûmu, telefon ekranının sadık kölesi

Her gün aynı tebessüm, aynı açı, aynı boşlukla çıkıyorsun sahneye

Aynı açı, 
Aynı yapay tebessüm,
Aynı buğulu, baygın gözler 
Aynı davetkar bakışlar 

Sanıyorsun ki flaşlar seni kutsuyor, kalpler seni taçlandırıyor

Dünya sanki senin yanağından, kaşından, dudağından, buğulu baygın ve davetkar bakışlarından ibaret

Sanki hayat aynadan başka bir şey değil, ekrandan başka bir sahne yok

Bir vitrin kurmuşsun kendine; içinde tek ürün var: Senin yüzün, baygın ve "Ben Müsaitim ve Hazırım yani" diyen davetkar bakışların 

Ama vitrinler ışıkla parlar, içerik değil. Senin parıltın da işte bu kadar sahte

Her paylaşım takipçin Erkeklere bir çığlık aslında:
“Beni görün, beni fark edin, beni beğenin, alevli emoji gönderin, çiçek gönderin, bana onay verin.”

Takipçin erkeklerden gelecek tek bir “beğeni, alevli çiçekli emoji, mrb canısı, çok tatlısın, tanışalım mı?" sözleri

Altın değil, taç değil, sadece kırıntı. Ama sen o kırıntılara bayılıyorsun

Her tıklama, her kalp işareti, egonun küçük bir dozu; Ama ruhunun açlığını doyurmuyor

Evinde bir Kocanın olmasının verdiği istikrar yerine, elin yüzünde, parmakların dudaklarında, baygın, buğulu bakışların ile seni onaylamalarını istediğin takipçilerini tercih ediyorsun.

Sen yine aç, yine boş, yine telefon ekranı karşısında 

Zannediyorsun ki yüzünü tekrar tekrar göstermek, seni var kılar

Ama kendini binlerce Erkeğe göstermekle görünür olmaz bir Kadın 
Çünkü görünürlük bir fikirde, bir duruşta, bir iz bırakışta saklıdır

Seninse geriye bıraktığın tek şey, tüketilen kareler, unutulan gülüşler, filtreden yapılmış bir yüz. Photoshoplu yapay fotoğraflar

Her fotoğraf bir feryat:
“Bakın, buradayım. Görün beni, Güzelim ben, Onaylayın beni.”

Ve sen, takipçin Erkeklerden gelen her tıklamayı, bir dilencinin açlığa düşmüş kırıntıya sarılması gibi kucaklıyorsun.

Ama bil ki kırıntılar doygunluk getirmez; yalnızca bağımlılığı derinleştirir.

Gözlerin değil, kameran yoruluyor.
Ruhun değil, ekranın doluyor.
Ve sen hâlâ aynı yanılgının içinde:
Her beğeniyi bir övgü, her yorumu bir zafer sanıyorsun.

Telefonun belleğinde birbirinin aynısı binlerce fotoğraf karesi. Baygın baygın buğulu bakışlar, elin yüzünde parmakların ağzının kenarında, kameraya davetkar, sisli bir bakış. Senin tüm olayın bu. Photoshop olmasa ne yapardın ki?

Ama gerçekte olan şu: Senin tek gerçeğin, başkalarının sana bakışı.
Bakışlar çekildiğinde, sen de siliniyorsun. Geceyi yalnızlıkla karşılıyorsun.

Ve sonunda geriye kalan tek şey şudur:
Bir ekrana sığmış ama hayata sığamamış bir “Ben”.

Unutma;
Yüz, bir maskedir,
Beğeni, bir teselli,
Onay, sahte bir ilaçtır.

Ne kadar çok gösterirsen, o kadar siliniyorsun.
Çünkü gerçek görünürlük, ekrandan değil, içten taşar.

"Kendine özel bir Kadın" isteyen Erkek için, senin buğulu bakışlarını binlerce Erkeğin görmesi bir lânettir.

Değer sakladığında artar. 

"Kendine özel bir Kadın" isteyen Erkek, Kadınının diğer Erkeklere görünmez olmasını ister. Onlardan onay talep etmesini değil.

Her Erkek Kendi Krallığını Kurmak İster. Köydeki tüm Erkeklere kendini beğendirmeye çalışan bir Kadın ile Krallık kurulamaz.

Kendisini köyün tüm Erkeklerine beğendirmeye çalışan bir Kadın, Kocasını Kral değil köyün şarlatanı yapar. Kendisi de Kralın karısı değil Şarlatanın karısı olur.

Korhan KÜLÇE

Bana kadının sevdiğini nasıl anlarsın diye sorsalar şuna bakarım; Koruyor mu?

Bu koruma fiziki olarak değil, erkeğin olumsuz ve eksik yönlerini kimseye anlatmamak, mahremiyet ve hiç kimseyi sevdiğine olumsuz söz söyletmemek ile olur. 

Mükemmel kadın olmadığı gibi mükemmel erkek de yoktur. Başkalarının sevdiği hakkında olumsuz konuşmasına müsaade eden ve hatta buna bizzat kendisi yol veren kadın ilişkiyi zehirler. 

Seven kadın, sevdiği erkeğin eksikliklerini, zor anlarını ya da kusurlarını başkalarına anlatmaktan kaçınır, çünkü onun hakkında kimsenin kötü konuşmasını istemez. Onun adının geçtiği her yerde saygı uyandırmasını, değer görmesini arzular. Bu, sevginin en saf, en içten halidir; bir kadın, sevdiği erkeğin onurunu, ruhunu, duruşunu bir kalkan gibi saklar. 

Türk kültüründe bu duygu derindir: “Başkaları onun hakkında ne der?” kaygısı, sevginin sessiz bir yemini olur.

Seven kadın, sevdiği erkeğin bir anlık öfkesini, bir iş yerinde yaşadığı zorluğu ya da bir zayıf anını kimseye açmaz; çünkü onun güçlü, saygın, eşsiz görünmesini ister. Onunla ilgili konuşurken sadece başarılarını, nezaketini, yüreğinin güzelliğini anlatır; böylece çevresindekiler ona hayranlık duyar. Bu, sevginin fedakârlığıdır; bir kadın, sevdiğini korurken onun ışığını dünyaya yayar.

Başkalarının kötü sözlerinden sakınmak, aşkı bir bahçe gibi sulamak, onu dış dünyanın yargılarından uzak tutmaktır. Bir kadın, sevdiği erkeğin adını her zaman güzelliklerle anar; bu yüzden susar, çünkü sevgi, onu en güzel haliyle yaşatmaktır.

Bu tutum, ilişkiyi bir mücevher gibi parlatır. Bir kadın, sevdiği erkeği överken onun gücünü, karakterini, inceliğini paylaşır; böylece onun değeri herkesin gözünde büyür. 

Sevdiğinin adının geçtiği her ortamda bir tebessüm uyandırmak, onun ruhunu yüceltmektir. Seven bir kadın, başkalarının sevdiği hakkında kötü konuşmasını engellemek için susar, ama bu suskunluk bile sevginin bir melodisidir. 

Kadının sevdiğini başkalarının dilinden koruma çabası, aşkı daha derin, daha kutsal bir bağ yapar. 

Sevgi, sadece ikinizin bildiği anlarda değil, dış dünyada da sevdiğini yüceltme sanatıdır.

Korhan KÜLÇE 

Evlilik, insanın yeryüzünde bulabileceği en güvenli limanlardan biri olmalıdır. Fırtınaların ortasında, sığınılacak bir liman… 

Gündelik hayatın ağırlığını hafifleten, insanı kendine yabancılaştıran dünyada yeniden “evinde” hissettiren bir bağ. Fakat bu liman, yanlış kişiyle paylaşıldığında fırtınadan korunmak yerine, bizzat fırtınanın kendisine dönüşebilir.

Bazen erkek, parlak ışıkların büyüsüne kapılır. Bir kadının göz alıcı özgüveni, kendinden emin duruşu, kalabalıkların dikkatini çeken ihtişamı… Tüm bunlar, başta bir mıknatıs gibi çeker. O kadın, diğerlerinden farklı görünür: güçlü, cazibeli, ulaşılamaz… Fakat çoğu zaman bu büyü, narsisizmin altın yaldızlı perdesidir. Ve perde açıldığında sahnede duran şey, bir sevgi hikâyesinden çok, bir tahakküm hikâyesidir.

***İlk Karşılaşmanın Yanılsaması;

 Narsist bir kadınla karşılaşan erkek, ilk anda kendini özel hisseder. Çünkü narsist, karşısındakine kendini dünyanın merkezindeymiş gibi hissettirmekte ustadır. Büyüleyici sözler, dikkatli bakışlar, hayranlık uyandıran bir cazibe… 

Erkek, onun yanında “farklı” olduğunu zanneder. Ama bu farklılık uzun sürmez. Çünkü narsist kadının ilgisi aslında karşısındaki kişiye değil, kendi ihtiyaçlarına yöneliktir. O, erkeği bir birey olarak değil, kendi hikâyesinde rol alacak bir karakter olarak görür. Bu rolde erkeğin görevi, alkışlamak, hayran olmak ve beslemektir.

***Empatinin Eksikliği: İki Yalnızlığın Hikâyesi;

Sağlıklı bir evlilik, iki insanın birbirini dinlemesi, anlaması ve gerektiğinde kendi bencilliklerinden vazgeçmesiyle büyür. Oysa narsist kadının iç dünyasında başkası için yer yoktur. Onun evreninde tek bir merkez vardır: kendi benliği.

Erkek bir gün işten yorgun döner; belki omuzları çökük, gözleri halsiz. İçinden tek bir cümle bekler: “Zor bir gün olmuş, dinlen biraz.” 
Ama narsist kadın bu fırsatı kendini anlatmak için kullanır. Kendi gününün ne kadar ağır geçtiğini, ne kadar takdir edilmediğini, nasıl yorulduğunu sıralar.

Ve erkek, o anda en derin yalnızlığı hisseder: Yanında bir insan vardır ama yanında kimse yoktur.

*** Sonsuz Onay Açlığı;

Narsist bir kadının kalbi, beğeniyle çarpar. Onaylanmak, övülmek, sürekli takdir edilmek onun varlık sebebi gibidir. Eğer bu ihtiyaç karşılanmazsa öfke, kırgınlık ve suçlama başlar.

Bir akşam yemek masasında erkek dalgınsa, narsist kadın bunu hemen kendine yontar: “Beni artık çekici bulmuyor musun? Benimle ilgilenmiyorsun!”

Sevgi, artık karşılıklı bir bağ değil, tek taraflı bir performans hâline gelir. Erkek sürekli sınanır, sürekli onay vermek zorunda bırakılır. Ve sonunda kendi duygularını değil, kadının egosunu yaşatmaya hizmet eder.

*** Manipülasyonun Sessiz Tuzakları;

Narsist kadın, istediğini elde etmek için duygusal oyunlarda ustadır. Suçluluk yükler, vicdan azabı uyandırır, erkeği kendinden şüphe ettirir.

“Beni sevmiyorsun artık.”
“Benim için hiçbir şey yapmıyorsun.”
“Benim yanımda olmayı hak etmiyorsun.”

Bu cümleler, bir erkeğin zihnini yavaşça aşındırır. Zamanla erkek, kendini sürekli suçlu hissetmeye başlar. Gerçekte sorun narsistin doyumsuzluğuyken, erkek kendi yeterliliğini sorgular. Bu, bir ilişkinin en tehlikeli tuzağıdır: kendi öz değerini kaybetmek.

*** Çatışmadan Kaçış ve Özürsüzlük;

Her insan hata yapar, her ilişki çatışma yaşar. Ama sağlıklı bağlarda çatışma, birbirini anlamanın yoludur. Narsist kadında ise durum farklıdır: Özür dilemek onun sözlüğünde yoktur. Çünkü özür, zayıflık ve yenilgi olarak görülür.
 
En küçük eleştiri bile saldırı gibi algılanır. Erkek, bir gün basit bir uyarıda bulunur: “Bunu böyle yapsak daha iyi olmaz mı?”

Narsist kadının tepkisi büyüktür: “Sen beni eleştiriyorsun! Ben zaten yeterince iyi değil miyim?”

Böylece sorunlar çözülmez, yalnızca ertelenir. Ve her ertelenen sorun, ilişkinin temelinde yeni bir çatlak açar.

*** Güç Dengesi: Tek Taraflı Gösteri;

Evlilik, bir denge üzerine kurulmalıdır. Bazen kadın önde yürür, bazen erkek; ama sonunda ikisi de yan yana olmalıdır. Narsist bir kadınla ise denge diye bir şey yoktur. Onun dünyasında hep kendisi başroldedir.

Erkek giderek gölgede kalır. Zamanla kendi kimliğini kaybetmeye başlar. Artık bir birey değil, yalnızca narsistin hayatındaki seyircidir.

*** Uzun Vadede Tükeniş;

Başlangıçta parlak gelen ışık, zamanla göz kamaştırıcı bir körlüğe dönüşür. Narsist kadın sürekli dışarıdan beslenmek ister; sosyal medyadan, başkalarının hayranlığından, çevresinden… Bu yüzden erkeğin sevgisi hiçbir zaman yeterli gelmez.

Erkek, ne kadar çabalarsa çabalasın, daima eksik hissettirilecektir. Çünkü narsistin kalbi, içi boş bir kuyudur: Doldurulamaz.
Böyle bir evlilikte güven kaybolur, samimiyet erir, bağlar zayıflar. Geride kalan yalnızca, içi boşalmış bir birlikteliktir. Birlikte yaşanır ama birlikte olunmaz.

*** Sonuç: Sevginin Kararmış Aynası

Bir narsist kadınla evlenmek, ilk bakışta cazip bir macera gibi görünebilir. Ama uzun vadede bu, sevginin değil, sabrın tüketildiği bir yolculuktur. Çünkü narsisizm, evliliğin özünü – empatiyi, sadakati, karşılıklı büyümeyi – yavaş yavaş kemirir.

Evlilik, iki insanın birbirini tamamladığı bir yol olmalıdır. Fakat narsist bir kadınla evlilikte bir taraf sürekli büyürken, diğeri küçülür. Bir taraf sürekli alırken, diğeri sürekli verir. Ve sonunda sevgiden geriye yalnızca tükeniş kalır.

Gerçek evlilik, iki kişinin omuz omuza yürüdüğü bir yolculuktur. Ama narsisizmin gölgesinde bu yol, tek kişinin sahnesine dönüşür. Erkek, sahnede bir seyirciye, bazen de bir figürana indirgenir.

Ve o noktada, evlilik artık bir ortaklık değil, bir esarettir.

Korhan KÜLÇE

Aşk, bazen insanın içini ışıkla doldurur; bazen de karanlık bir boşlukta yankılanan ayak seslerine dönüşür. Bir zamanlar kalbimizin merkezinde taht kurmuş biri, ayrılıkla birlikte o tahtı terk ettiğinde, geride yalnızca sessizlik kalmaz. O sessizlik, çoğu kez fotoğraflarda, anılarda, sosyal medyanın ekranında yeniden canlanır. Ve bir gün, erkek kararını verir: Engellemek.

*** Engellemenin Yanlış Okunan Dili

İlk bakışta bu hareket kaba, sert ya da düşmanca görünebilir. Sanki erkek, kadını yok saymakta, onu cezalandırmakta ya da küçümsemektedir. 
Oysa engellemenin dili çoğu zaman dışarıdan görüldüğü gibi değildir.
Engellemek, nefretin değil; çoğu zaman, kendini korumanın dilidir.

Çünkü insan ruhu narindir. Her hatırlatıcı – bir fotoğraf, bir şarkı, bir bildirim – eski yaraları yeniden açabilir. Erkek, kendi kalbini korumak için, geçmişin gölgelerini hayatından çıkarır. Bu, aslında kadına değil, kendi ruhuna duyduğu saygıdır.

*** Geçmişin Hayaletleri

Sosyal medya, geçmişi hiç ölmemiş gibi karşımıza çıkarır. Bir bakış, bir gülüş, bir kutlama fotoğrafı… Hepsi, unutulmuş sandığımız duyguları uyandırır. Erkek, her gün eski sevgilisinin hayatına tanık oldukça, kendi iyileşme sürecini geciktirir.

İşte o noktada engellemek, bir tür kapanış ritüeli haline gelir. Bir kapıyı kapatmak, geçmişin hayaletlerini içeri davet etmemektir. Bazen engellemek, “Sana kızgınım” demek değildir; aksine, “Artık seninle yüzleşmek zorunda kalmayacağım” demektir.

*** Öz Disiplinin Sessiz Zaferi

Engellemek, sanıldığı gibi bir kaçış değil; aksine, büyük bir öz disiplin göstergesidir. İnsan kendini tanıdıkça bilir ki, gözlerinin önünde duran eski bir hikâye, aklı da kalbi de sürekli esir alır. Erkek, engelleyerek kendine şunu söyler: “Geçmişin zincirlerinden kurtuluyorum. Kendime geleceğe bakma hakkı veriyorum.” Bu, bir zayıflık değil, aksine olgunluğun işaretidir. Çünkü gerçek güç, başkalarını değiştirmeye çalışmakta değil, kendi sınırlarını çizebilmekte saklıdır.

*** Saygının Sessiz İfadesi

Engellemek, yalnızca kendini korumak değil, bazen karşıya duyulan bir saygıdır da. Çünkü iki hayat, sosyal medya yüzünden istemeden de olsa iç içe geçebilir. Eski sevgilinin paylaşımları, yeni bir ilişkinin gölgesinde rahatsızlık yaratabilir.

Bu durumda engellemek, bir tür nezakettir: “Sen kendi yoluna git, ben de kendi yoluma. Yolumuz artık kesişmemeli.” Bu, düşmanlığın değil, özgür bırakmanın en sessiz biçimidir.

*** Yeni Başlangıçların Kapısı

Her engelleme, bir bitiş gibi görünse de aslında bir başlangıçtır. Erkek, bu adımı attığında yalnızca kadını değil, onunla birlikte taşıdığı yükleri, kırgınlıkları ve pişmanlıkları da geride bırakır. Engellemek, geçmişin gölgesinden çıkıp yeni bir güne adım atmaktır.

Bir bakıma engellemek, kalbin kendi dilinde söylediği şu duadır: “Artık seni affettim, artık seni bırakıyorum. Kendime dönüyorum.”

*** Sonuç

Bir erkeğin bir kadını engellemesi, çoğu zaman yanlış anlaşılır. Bu hareket, öfkenin değil, öz saygının eylemidir. Sosyal medya çağında engellemek, bireyin kendi huzurunu, sınırlarını ve geleceğini koruma cesaretidir.

Çünkü gerçek özgürlük, başkalarının gölgelerinde değil, insanın kendi yolunda saklıdır. Ve bazen o yola çıkmanın ilk adımı, bir kapıyı kapatmaktır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
06/09/2025

Çağımızda insanın elinde taşıdığı telefon, artık yalnızca bir iletişim aracı değil; kendi kimliğini sergilediği, görünürlüğünü kanıtladığı bir vitrin. Sosyal medya, hayatın sahnesini evlerimizin içine taşırken, özellikle kadınlar bu sahnede daha görünür, daha incelenir, daha tartışılır hâle geldi.

Kadın, bir fincan kahveyi bile paylaşırken aslında yalnızca o anı değil, kendi imajını da kurgular. Filtreler, estetik dokunuşlar, pozların arkasında gizlenen görünmez bir ses vardır: “Beni görün. Beni onaylayın.” Bu, çoğu zaman farkında olunmadan bir alışkanlığa dönüşür. Bir süre sonra, yaşanan anın kendisi değil, “paylaşılabilir” olması kıymet kazanır.

Sosyal medya, özgürlüğün simgesi gibi görünür; ama aslında çoğu zaman görünmez zincirler üretir. Kadın, sürekli paylaşma ihtiyacı hissederken, farkında olmadan mahremiyetini pazara çıkarır. Evini, çocuklarını, özel anlarını herkesin gözüne açar. 

Böylece özel ile kamusal arasındaki çizgi silinir. Artık yaşanan hayat, kendisi için değil, seyirciler için yaşanır.

Ama bu yalnızca mahremiyetin erozyonu değildir; aynı zamanda bir özsaygı meselesidir. Çünkü beğeni sayıları, yorumlar, alkış emojileri bir kadının değerini belirler hâle gelir. Onay bağımlılığı sessizce büyür. 

Her paylaşım bir sınavdır: “Yeterince güzel miyim? Yeterince başarılı mıyım? Yeterince mutlu muyum?” Ve alınan her kalp işareti, bir nebze teselli; gelmeyen her beğeni, görünmez bir yaradır.

Toplum, bu alışkanlığı besler. Kadından “mükemmel anne”, “çekici eş”, “başarılı kariyer kadını” olmasını bekler. Kadın da bu rolleri kanıtlamak için sosyal medyada performans sergiler. 

Fakat sahne ışıkları ne kadar parlak olursa olsun, kuliste yorgunluk birikir. Çünkü o mükemmellik maskesi, gerçek hayatta sürdürülemez. Gün gelir, kadının bedeni değilse bile ruhu tükenir.

Elbette paylaşmak bütünüyle yanlış değildir. Sosyal medya, yaratıcılığı, estetiği ve bireysel ifadeyi çoğu zaman güçlendiren bir alandır. Fakat asıl mesele, niyetin kaynağıdır. Paylaşım, gerçekten kendini ifade etmekten mi doğuyor, yoksa başkalarının onayını almaktan mı? Bu sorunun cevabı, görünüşte basit, gerçekte hayatîdir.

Çünkü eğer değer, kalabalıkların onayına bağlanırsa, özsaygı kırılgan hâle gelir. Oysa insanın değeri, başkalarının beğeni butonlarında değil, kendi iç sesinde saklıdır. Kadın, değerini dışarıdan değil içeriden beslediğinde, sosyal medya onun kölesi değil, sadece bir aracı olur.

Belki çözüm, bilinçli kullanımda gizlidir. Her paylaşım öncesi kendine şu soruyu sormakta: “Bunu neden paylaşıyorum? Bu bana içten bir mutluluk mu verecek, yoksa yalnızca başkalarının gözünde bir imaj mı çizecek?” Bu sorunun cevabı, zincirleri kırmanın ilk adımıdır.

Çünkü hayat, seyirciye oynanan bir tiyatro değil, insanın kendi iç sahnesinde yazdığı bir hikâyedir. Ve o hikâyeyi güzelleştiren şey, başkalarının ne dediği değil, insanın kendi gözlerinden gördüğü hakikattir.

Kadın, sosyal medyanın büyüsünden sıyrıldığında anlar: Gerçek mutluluk, bir fotoğrafın altındaki sayılarda değil, yaşadığı anın derinliğinde saklıdır.

Korhan KÜLÇE 

İlişkiler, insanoğlunun en eski, en karmaşık dansıdır. Kadın ve erkek, sahneye çıktığında bazen uyum içinde süzülür, bazen de adımlar çarpışır, ritim bozulur. Bu dansı zorlaştıran yalnızca iki kalbin farklı ritimleri değildir; toplumun yüklediği roller, bireyin içindeki arzular ve çağımızın görünmez seyircisi sosyal medyadır.

Kadın çoğu zaman güçlü bir erkek ister. Kendine güvenen, kararlı, ayakta duran bir figür… Bu arzu, sadece bireysel bir istek değil, kültürün ve biyolojinin şekillendirdiği bir çağrıdır. 

Fakat işin ironisi şudur: Kadın, bu gücü arzularken, çoğu zaman onu sınamak, hatta zaman zaman zayıflatmak ister. İşte o noktada, aşkın dansı bir güreş ringine dönüşür.

Ringde üç ihtimal vardır:

Birincisi, erkeğin geri çekilmesidir. Kadın, baskısıyla, talepleriyle, yönlendirmeleriyle partnerini yıpratır. Erkek, huzuru korumak adına geri adım atar. Ama bu geri çekiliş, bir süre sonra kendi özgüvenini de geriye bırakır. O vakit kadın, başta hayranlık duyduğu o güçlü erkeği artık bulamaz karşısında. Geriye, gölgesine dönüşmüş, silik bir figür kalır. Sonunda kadın da, erkek de tatminsizlik içinde sıkışır.

İkincisi, erkeğin direnişidir. Erkek, kendisini zayıflatmaya çalışan güce karşı koyar, sevgilisini bir rakip gibi görmeye başlar. İlişki, bir ortaklık olmaktan çıkar; kazananı olmayan bir savaş alanına dönüşür. Kadın yenilse bile içten içe değersizlik duygusuyla yanar; erkek ise sevgisini değil, üstünlüğünü kanıtlamaya uğraşır. İki taraf da yara alır.

Üçüncüsü, ayrılıktır. Mücadele sürdükçe köprüler yıkılır, sözler taş kesilir, gözler soğur. Kadın kendi “zaferini” ilan eder belki ama geriye elinde yalnızca bir boşluk kalır. Çünkü kazanılan, sevgili değil, yalnızlıktır.

Bütün bu ihtimaller, ilişkilerin sahne değil savaş alanına dönüştüğünde yaşanan kaçınılmaz sonuçlardır. Ve işin içine sosyal medya girince, bu kargaşa daha da büyür. İnsan, içindeki kırgınlığı ya da üstünlük arzusunu satır aralarında, hikâyelerde, paylaşımlarda dışa vurur. 

Oysa bu, meselenin çözülmesini değil, daha da karmaşık hale gelmesini sağlar.

Peki, bu döngü nasıl kırılır?

Cevap, rakip olmaktan vazgeçmekte gizlidir. Kadın ve erkek, ilişkiyi bir ring değil, bir yolculuk olarak görmeyi başardığında işbirliği başlar. Çünkü aşk, üstünlükle değil, yan yana yürümekle güçlenir.

Bunun için üç şey elzemdir:

Bilinçli iletişim. Sözler, sosyal medyada imalarla değil, yüz yüze söylenmelidir. Açıkça konuşmak, anlaşılmamanın yaralarını kapatır.

Karşılıklı sorumluluk. Bir ilişkiyi ayakta tutmak, yalnızca kadının ya da erkeğin çabası değildir. İki taraf da aynı masaya elini koymalı, aynı yükü omuzlamalıdır.

Mahremiyetin korunması. Özel olan, özel kalmalıdır. Çünkü bir çiftin en kıymetli hazinesi, seyirciye açılmamış sırlarıdır.

Toplum bize kadınları “yüceltilmesi gereken varlık”, erkekleri “her daim güçlü olması gereken kahraman” olarak öğretir. Oysa bu roller, çoğu zaman mutsuzluğun kaynağıdır. 

Kadın ve erkek birbirini rakip değil, tamamlayan eş olarak gördüğünde, sahte maskeler düşer, gerçek yakınlık başlar.

Sonunda geriye şu hakikat kalır:

Bir ilişki, ne kazananı ne kaybedeni olan bir savaştan ibaret değildir. Bir ilişki, iki insanın birlikte kurduğu bir sığınaktır. Ve bu sığınağı yaşatmanın yolu, güç mücadelesi değil, birlikte güç olmaktır.

Korhan KÜLÇE

Hayat, insanın en büyük derslerini, çoğu zaman kalbinin en kırılgan anlarında verir. Bir bakış, bir söz, ya da bir suskunluk, yılların öğretisini tek bir darbede sunar. Ve modern çağda bu derslerin sahnesi, sosyal medya gibi dijital bir aynadır; her geçen gün daha fazla insanın özünü yansıtan, ama aynı zamanda gerçeği çarpıtan bir platform.

Sosyal medya, çağımızın en parlak, ama en yanıltıcı aynasıdır. Herkes o aynaya bakar, kendi yüzünü görmeyi umar; ama gördüğü şey, gerçek değil, parlatılmış bir yansımadır. Bu yanılsama, özellikle kadınların hayatını şekillendirir. Fotoğraf kareleri, filtreler, özenle seçilmiş pozlar… Her biri, sadece bir anlık ifade değil, aynı zamanda bir imajdır. Kendini on binlerce gözün önüne sunmanın, beğenilerle değer kazanmanın yeni yoludur.

Bir kadın için, o an sadece bir paylaşım değildir; o, “Ben buradayım” demektir. “Ben hâlâ görülmek, hâlâ arzu edilmek istiyorum.” Beğeniler, kalp emojileri, her bir yorum, birer küçük zaferdir. Dopaminin sıcaklığı, kısa süreli bir mutluluk dalgası yaratırken, içindeki boşlukları geçici olarak doldurur. Fakat bu mutluluğun ardından bir yalnızlık gelir, tıpkı bir maskenin arkasında saklı kalmış gerçek bir yüz gibi.

Ama her zaman bir karşıt etki de vardır. O kadının hayatındaki adam, sevdiğinin gülüşünü binlerce yabancının arasında görmekten incinir. Gülüş, sadece ona ait olmalıydı. “Bizim kutsal bağımız neden herkesin gözleri önünde sergileniyor?” diye sorar kendi kendine. O gülüş, şimdi herkesin malıdır ve kalbinde bir yara açılır.

İşte tam bu noktada, mahremiyet erimeye başlar. Çünkü aşkın toprağı mahremiyettir. Sevgi, gizlilikle büyür, kalabalıkların alkışında değil. Sevgi, iki insanın arasında kurulan görünmez bir köprüdür. Seyircilerin gözleri o köprüyü ağırlaştırır, kırılgan hale getirir.

Başlangıçta masum görünen paylaşımlar, zamanda bir bağımlılığa dönüşür. Beğeni sayısı arttıkça insan, kendini değerli hissetmeye başlar; ama azaldığında huzursuz olur. Kendi özdeğerini, yabancıların parmaklarının ucuna bırakır. Bu bağımlılıkla birlikte, gerçek ilişkilerdeki bağlar zayıflar. Çünkü sevgi, dışarıdan gelen alkışlarla değil, içeriden gelen sadakatle ayakta kalır.

Ancak her hikâyede olduğu gibi, burada da bir çıkış yolu vardır. Bilinçli bireyler, sosyal medyanın tuzaklarına düşmeden, birbirlerinin kalbine bakmayı seçerler. Onlar bilirler ki bir ilişkinin en değerli anı, herkesle paylaşılan değil, yalnızca iki insanın arasında saklanan andır. Bir bakış, bir dokunuş, bir gülüş… Bunlar kalabalıkların gözleri önünde değer kaybeder, ama mahremiyetin sessizliğinde ölümsüzleşir.

Elbette sosyal medya bütünüyle düşman değildir. Doğru kullanıldığında, ilişkileri besleyen bir araç olabilir. Fakat bunun için sınırların farkında olmak gerekir. Hangi anların paylaşılmaya değer olduğunu, hangilerinin yalnızca iki kalbin sırlarında saklı kalması gerektiğini bilmek, aşkı korumanın en ince sanatıdır.

Sonuçta, aşk bir sahne değil, bir sığınaktır. Gerçek mutluluk, bir yabancının bıraktığı kalp emojilerinde değil, sevgilinin gözlerinde parlayan güvendedir. Akıllı çiftler, sosyal medyanın gölgesinde değil, birbirlerinin ışığında yuva kurar. O yuva, dijital dünyanın hiçbir parıltısına ihtiyaç duymadan varlığını sürdürür. 

Çünkü aşkın özü, seyirciye değil, sevgiliye saklanır.

Korhan KÜLÇE

Yalnızlık, bir tül değil, bir kefen gibi sarar onu; boğmaz, ama nefesini keser. En mağrur yürek bile, bir anlık sevgi için ağlar. Bu ağlayış, onun en derin, en sessiz, en kırık ağıtıdır. 

Güçlü kadınlar yalnız kalır; çünkü güçleri, onları hem taçlandırır hem lanetler. Ve bu, onların en hüzünlü kaderidir.

Güçlü kadın olmak, bir lanet gibi ağır gelir. Onlar, kalabalıkların hayran bakışları altında parlar, ama bu parlaklık bir tuzak gibidir. 

Dimdik duruşları, mağrur tavırları, hırslı adımları Hepsi, onları yalnızlığın soğuk kucağına iter. Toplum, onların gücünü över ama korkar; “fazla” der, “kırılmaz” der, “erkeksi” der. Bu sözler, bıçak gibi keser yüreklerini. 

Erkekler, onların gölgesinden uzak durur, çünkü güçlü kadın, evdeki sakin düzeni altüst eder. Onlar, bir yoldaş değil, bir tehdit gibi görülür. Erkek evinde yuva kuracak bir Kadın ister, ringe çıkan ve yumruk sallayan bir Kadın değil.

Ve güçlü kadınlar, erkeklerin evlerinde ikinci bir eril güç istememesi yüzünden yalnızlığa mahkûmdur.

Geceler, onun tek sığınağıdır; yıldızlar, gözyaşlarını toplar, ama bu teselli yetmez. Erkeğin sıcaklığı, yumuşak dokunuşu, yüreğin “anladım” deyişi. Mahrumdur bunlardan, ama güçlüdür.

Güçlü kadın, kendi yolunu çizer, ama bu yol dikenlerle doludur. Her adımda yara alır, her zaferde biraz daha yalnızlaşır. 

Hayatı zaferlerle doludur. Bir, iki, üç, dört. Zaferlerinin sayısını artık kendisi bile zor saymaktadır. Tüm mücadelelerinden zaferle çıkmış, arkasında anılarla ve ayrılıklarla dolu bir dağ bırakmış ama sonunda hep yalnız kalmıştır. Çünkü o güçlü bir Kadındır.

Kalabalıklar, başarılarını alkışlar ama kimse elini uzatmaz. Gece olunca, yıldızlar bile teselli edemez; soğuk yataklarında, bir anlık sevgi için içleri sızlar. İtiraf edemezler, çünkü güç, zayıflığı zincire vurur. Ama o zincirler, ruhlarını sıkar.

Güçlü olmak, onları taçlandırmaz; aksine, bir kefen gibi sarar. Sevgisiz, dokunulmaz, anlaşılmamış bir hayat.

Güçlü kadın olmak, bu acımasız bedeli ödemektir. 

Toplumun gözünde bir kahraman, ama kendi dünyasında yapayalnız bir mahkûm. İşte bu, güçlü kadın olmanın karanlık yüzüdür.

Ve Kış sabahlarının soğuk yatağında tek başına uyanır. Başkaları, kocalarının sıcak kollarında gözlerini açarken, o, yatağının buz gibi boşluğunda sosyal medya sayfalarında isyan eder, haykırır: “Neden ben yine yalnızım?” 

Sonra yatağındaki kedisine sarılır ve hatırlar; o, güçlü bir kadındır. Yalnız kalmaya mahkumdur.

Korhan KÜLÇE

Herkesin kalbi farklı atar; kimisi fırtınalı bir ruh arar, kimisi sakin bir liman. 

Diğer erkeklerin kolayca ulaşamadığı, kendine 'özel' bir kadınla gelecek kurmak istiyorsa, bu onun kişisel tercihidir. Kimse ona, “Böyle birini istememelisin,” diye kural koyamaz. Kendi hayalini kurmak, kendi sınırlarını çizmek erkeğin özgürlüğüdür.

Ama işin diğer tarafı da var. Kadın, “Ben buyum, olduğum gibi kalırım,” diyorsa, o da haklı. Kendi hayatını, tarzını, duruşunu seçme özgürlüğü onun elinde. 

Senin “özel” dediğin kadın, diğer erkeklerin ulaşamayacağı bir Aura taşıması şartına uymak zorunda değil. Senin sana özel olmasını istediğin Kadın belki de bunu istemiyor. Sosyal medyadan ve sosyal ortamlardan aldığı beğeni, takdir ve onaylanma onu daha çok mutlu ediyor.

Sana özel olmasını istediğin Kadın senin ilginden değil, sosyal medyadan ve arkadaşlarından aldığı dopaminden mutlu oluyor. Hakkıdır

Kocası da olsan, onun ruhuna şekil vermeye kalkamazsın. Eğer onun hayat tarzı, senin aradığın “özel” kadınla örtüşmüyorsa, bu kimsenin suçu değil. Uyum, iki tarafın da seçimiyle olur. Uymuyorsa, zorlamak yerine yolları ayırmak en doğrusu.

Hayat, birbirine kural dayatma yeri değil. 

Erkek, kendine özel, diğer erkeklerin kolayca ulaşamadığı bir kadın istiyorsa, bu onun hakkı. Kadın, kendi benliğini dilediği gibi yaşamak istiyorsa, bu da onun hakkı. 

Mesele, birbirinizi değiştirmeye kalkmadan, saygı duyarak kendi yolunuzu bulmak. Eğer senin kalbin, kendine has, özel bir ruha çarpıyorsa, o ruhu ara. Ama kimseyi senin hayaline uydurmaya zorlama. 

Aynı şekilde, kimse seni de kendi hayaline uyduramaz. Net ol, kendi yolunu seç ve sana uyan insanı bul. Özgürlük, herkesin kendi hikayesini yazmasıyla anlam kazanır.

Korhan KÜLÇE

Ben kocaman sevgisiz dünya içinde bir hiç kadar yoktum aslında. Sen beni tutup almasaydın,dünyana ben senden habersiz bu sevgisiz dünyada yaşadığımı zannedip zaman kaybedip durucaktım işte. Ama sen kurtardın beni o karanlıktan ve kederden. Yıllardır ruhumun eksin parçası senmişsin meğer…

“Yara’ya merhem olan yar’imiş meğer”

Düşünün bir zaman olsaydı ve içinde size ait bir yol. Bu yolda devam eden bir başkası ve başkasını takip eden siz, sizi takip eden başkası. Uyanıyorsunuz telaş içinde ve uyanıyor yine telaş içinde. Siz işe geç kalmanın telaşında yuvarlanırken, başkası geç kalmanın acı tadında kavruluyor. Siz korkuyorsunuz işinizi iyi yapamam diye, başkası o işin içindeki karanlıktan korkuyor. Yürüyorsunuz o taşlı yolda ve takılıyorsunuz, başkası yürüyor ancak takıldığı şey taşlarla bezenmiş gizi. Düşmekten son anda kurtuluyorsunuz ve yine başınız dik, başkası kalkıyor gizin bıraktığı perişanlığı alarak. Ve her adımınız onun adımı ya da her adımı ile siz adım atıyorsunuz. Yol aynı, son aynı, zaman aynı, adımlar birbirinin üstünü tamamlarken, siz bilmiyorsunuz. Kayboluyorsunuz zamanın gizin de ve sona geldiğiniz de yol arkadaşınızı görmeyi bırak varlığını bencilliğiniz ile örtüyorsunuz. Halbuki o vardı düştünüz de, ağlarken o da ağlıyordu. Güldüğünüz de onun da kahkahasını duydunuz. Yaranız aynıydı aynı anda acı bedeninize girdi. Siz aynısınız zamanın farklı gizin de sıkışmış olan. 

Sevilme arzusu yani”duygusal yoksunluk” içinde kendisini sevilmeye değer görmeği için veya kendisini önemsiz gördüğü için sevilme ihtiyacı duyar. O sevgi olmadığında ise kendisini depresyon halinde hisseder. Aslında biraz araştırma yaptığımızda çevremizde bunun gibi bir çok örnek görebiliriz. Fakat bu örnekler sizi çok yakından alakadar edebilir… çünkü o kişi bizzat siz olabilirsiniz. İnsan kendini yeterince sevip önemsemediğinde ve hayatının baş rolünde kendisinin olması gerektiğini bilmezse ve hep hayatını başkalarından gelicek sevgiye bağlarsa bunun sonucu üzücü ve aynı olur. İnsan kendisini bilirse,tüm dünya onu bilir ve görür! Başkalarına feda edilen zamanlar eğer insan kendindisini aksattıysa maalesef ki zarar

İnsan olarak yaratıldık hepimiz. Bir bitki bir kelebek olarak değil... An be an gün gün ilerlemek zorundayız aktüaletik bir süreç geçirebilmek için. Ne zaman ki ilerlemesin o zaman acı çekmeye başlar beden. Bedenden ziyade düşüncelerin acı çekmesidir bu sancı. Kendi bilgilerimizin mutlak doğruluk konusunda ısrarcı olmamalıyız hiçbir zaman. Güncellik ısrarı ve tekrarı barındırmaz bünyesinde. Yeni ve yenileyicidir her daim. Yenilik ve aktüalite ise kişinin kendi içindedir aslında. Kendinde olan yolculukta kişi hemencecik buluverir gel gör ki sen bir kendine yolculuk ediverirsin. Ne demişler; "Evvela önce kendime, sonra yine kendime, en son yeniden kendime, hasıl-ı kelam hep kendinden kendime." İnsanın güncel konusu ; şöhret, magazin, siyaset değildir. İnsanın güncel konusu kendisinden başka değil ta kendisidir. Bu yolculukta sadakata doğru yol almalı er kişi. Ama bu aktüalitik bir sadakat olmasın. Böyle Lale devri'nden kalan sadakatlardan...

Günümüze sadakatine sadaket delilmez çünkü. Kardeş içinde birbirimizi sarabilen bir toplum olmak varken, hepimiz ayrı bir köşede medeniyetiz. Dayanışma içinde kardeşçe yürümektir sadakat. O içimizin yolunu dışımızın yolu yapabilmektir. Yolunu yönünü ve kum taneni bilmektir. Evet evet yanlış okumadınız kum tanesi... Kıymetini kaybetmeden kum taneleri, değeri inmeden yerlere bulalım bizde o içimizdeki bir yerlerdeki sadakati.

Herkesin bir gün bitecek kum saatinde ki taneleri, kumları mavide olsa pembede olsa...

Okumanın yararlı dönüşümü için ne okuduğumuz, nasıl okuduğumuz biraz ihmal ediliyor gibi. Kimi edebiyat dünyası mensupları, belki öğretmenimiz; “ belirli bir alışkanlık edinene kadar ne okursan oku, zaten zamanla kendi okuma zevkin oluşacak ve ona yöneleceksin” derler. Gerçekten öyle oluyor mu? Zorunlu eğitim çağını önemli bir nüfus çoğunluğumuz tamamladığına göre mantıksal bağlamda okur sayısı da ona paralel bir seviyede olması beklenir. Lise ve Dengi Meslek Mezunu 15 426 019 , nüfusa oranı  %21.(2020) Kitap okuma oranı   %0,1. Rakamlara boğmak istemediğim için bir örnekle yetineceğim.  Hepimizin bildiği gibi faydalı iş olan  kitap okumaya istendiği düzeyde yönelmiyoruz. Bu problemin bir yanı.  Diğer bir yanı ise, ne okuduğumuz ve nasıl okuduğumuz? Bu yazıda buna yoğunlaşma önceliğim olacak.

Az sayıdaki okur kitlesinin de okuma tercihleri aşağı yukarı şöyle: Kitap okuyanların  %45’i aşk, %43’ü dini kitaplar (namaz hocası-dua kitapları), ve %12’si de ma­sal, fıkra, siyaset veya kişisel gelişim ile ilgili kitaplar okuyor. Daha başka istatistik verilerine ulaşılabilir. Okuma alışkanlıklarının temeli ailede atılıyor. Anne babası kitapsever olan bireyler de kitapla erken tanışıyor ve hayatına kitabı erken alıyor. Okuma tercihlerine baktığımızda ailenin yaşamı yorumlama şekli, siyasi kabulleri, değer atfettikleri yönde gelişip olgunlaşıyor. Çeşitli anlayışları ortaya koyan veya zıt siyasi içerikleri, önem vermediği bakış açılarına sahip perspektifler sunan kitaplara ilgi göstermiyor. Sonuç olarak tek taraflı beslenmiş bir okur kitlesi ile karşı karşıya buluyoruz kendimizi.

Okul kitap okuma alışkanlığı bakımından zorlayıcı olabileceği gibi, bir öğretmeni ile gönül köprüsü kişiyi kitaplara götürebiliyor. Gönüllü , gönülsüz dersin gerektirdiği kitaplar genellikle kültürümüzün mihenk taşı diyebileceğimiz eserler oluyor. Burada sıkıntı,okur dünyası ile örtüşmeyen bu kitapların teşvik edicilik seviyesi oldukça düşük olması. Lise düzeyinde bile öğrenciler klasik edebiyat ürünlerinden haz alacak estetik duyarlılığa ulaşmamış oluyorlar. Erken buluşmalar sempatiden çok antipati doğuruyor. Genç okurların, aksiyon, gerilim, bilinmeze merakları yüksek olduğundan güncel popüler kültür eserleri ile buluştuklarını gözlemliyoruz. Böyle olması eleştirilmesi gereken bir durum mudur, elbette değildir. Ancak dilin kullanım ustalığını bu eserlerde pek göremeyeceğimiz için sağlanacak faydalardan da feragat etmemizi öngördürtüyor.

Nasıl okuduğumuzu da fayda – bedel dengesi açısından değerlendirmeliyiz. Verdiğimiz zaman kazanımlarımıza değmeli. Ne kadar sürede okuyoruz? Okuduğumuz hız, anlama ve dimağımızda taşıma sürecini etkileyeceğinden önemli. Bir romanı hızlı okuyabilirsiniz, ama bir deneme yazısını, daha yavaş, beyninize sindirerek okumalısınız. Keza bir bilimsel eser de anlayarak ilerlemeniz için hızınızı yavaşlatabilir. Aslında zaman mefhumunu kitap okuma eylemimizle muhasebeye dönüştürürsek, kitap okuma istatiklerine olumlu artış sağlayabiliriz. Örneğin, haftada bir, ayda bir kitap okuma gibi. Kendimizle yaptığımız anlaşmaya uyma, özdisiplinimizin ne kadar geliştiği ile bağlantılıdır. Genel eğilim kendimizi kandırmamaktan yanadır herhalde.

Kısa kitaplar daha çok okunuyor. Daha mı etkili içeriklere sahip, yoksa kolaycı okur tercihlerinden midir? Şüphesiz genç okur kesimi az sayfalı kitapları tercih ediyor. Kalın kitapları devirecek sabır yok. İnternet ve sosyal medya sağolsun, onların suçu değil. Elbirliği ile bu büyülü dünyaya daldık, etkilerinden şikayet hakkımız yok. Eh ne yapalım, uyumlanırız biz de. “Küçürek hikaye” diye bir tür çıktı. Romanlar da küçülecek sanırım. Okuma yeni bir eyleme evriliyor. “Dinleme”… Çeşitli uygulamalarda usta telaffuzcuların okuduğu kitapları, başka işler yaparken (fiziksel), yolculukta dinleme fırsatı sunuyor.  Yakında “kitap okur dinleri” diye bir tanımı dilimize yerleştirmemiz gerekecek.

Şunu da belirtmemiz gerekir ki, aynı kitaptan her okur aynı şeyi anlamaz. Birikimleri, önyargıları, kişiliği vb. hepsi etkilidir. Yazarın yazma amacı dışında yeniden kendi amacı ile harmanlanarak başka bir içerikle ulaşır okuyucuya. Bu nedenle kitap okuma gruplarını önemserim. Aynı zamanda belirlenen kitabı okuyup, bir zaman diliminde bir araya gelerek kitap kritiği yapmak o kitabı okuyan kişi asayısınca okuma ayrıcalığını kazandırır insana. Kalıcı öğrenme alanına aktarmış o kitabı kültürünüzün bir parçası yapmış olacaksınız. Bu az bir kazanım değildir.

Kitap okuma bakış açısı ile çeşitlilik içerirse, kişisel kütürümüze dahil edebilirsek, tür farklılığını gözetirsek, mesleğimiz ne olursa olsun, hayatımıza güzellikler katacak, anlam yükleyecek, paylaşma isteğimizi, tahammül gücümüzü artıracak, meram anlatmakta daha becerikli olacağız. 

“Yara’ya merhem olan yar’imiş meğer”

Karşımızdaki insandan duyunca mutlu oluyoruz ama biz söylüyor muyuz? Söylüyorsak ne sıklıkla söylüyoruz? Kendimden örnek vereyim, en sık kullandığım cümledir, "Teşekkür ediyorum." Hatta konuştuğum insanı bezdirdirdiğim bile olmuştur. En sonunda, "Lütfen teşekkür etme" der. Ama elimde değil. İçimde bir buton var ve otomatik olarak devreye giriyor. "Nasılsın?" diye sorulduğunda, "İyi günler" ya da "İyi akşamlar" denildiğinde hep bu buton araya giriyor ve sözlü, yazılı olarak karşı tarafa iletiliyor. Mesela bir ürün siparişi verildiğinde söylediğim zaman şaşırıyorlar. "Bu bir alışveriş. Neden söyledin ki?" diyorlar. Bana o kadar normal geliyor ki, önce şaşırmalarına şaşırıyorum, sonra da, "Güvendiğiniz ve bizi tercih ettiğiniz için teşekkür ediyorum" diye izah ediyorum. Ya da ürün hazırlama aşaması uzun sürdüğünde bunu sorun yapmayıp anlayış gösterdikleri için teşekkür ettiğimi söylerim. Alıcı ile bu tarz diyalog yaşadığında akılda kalıcılık da artıyor. Hele bir de internet üzerinden satış yapılıyorsa... 

Konumuza dönecek olursak, teşekkür etmek güzeldir. :) İletişimde olduğumuz insanı önemsediğimizi gösterir. Bize ayırdığı vakit için, dinlediği için, derdimize çare aradığı için ve akla gelmeyen her güzellik için hayatımızdaki değerli insanlara teşekkür etmeliyiz. Bu duyarlılıkta insanlar varsa etrafımızda ne mutlu bize. Yani aynı şekilde düşünüp teşekkürü esirgemeyen insanlar varsa şanslıyız demektir. 

Ben de bu vesile ile, bu zamana kadar yazılarımı, şiirlerimi takip eden, yorumlarını esirgemeyen dostlarıma, beni yazıya teşvik eden babama ve ablama (Sena Sabcıoğlu) çok teşekkür ediyorum.  Bir de tam vazgeçmişken, beni yazıya ve şiire tekrar yönelmemi sağlayan dostum, Emrah Alaçam'a çok teşekkür ediyorum.

İyi ki varsınız, ve hep var olun, sağ olun. Sizleri seviyorum. 

Bunun olacağını hiç düşünmezdim aslında, bir anda sessizleşiverdi dünya. Ne eskiden şikayet ettiğim kapı gıcırtısı sesi vardı artık ne de çok sevdiğim kuşların o huzur veren şarkıları... O çok gürültülü şehir bir anda ıssız bir yere döndü adeta. Ne oldu anlayamadım önce, herkes konuşuyordu ama tek bir kelime bile yoktu duyabildiğim. Kendimi dünyadan dışlanmış hissettim, kendi sesimi bile duyamıyordum. Hep aynı tartışmalar yaşanmaya başladı sonrasında, ‘’Bersun, beni dinlemiyor musun?’’, ‘’Anlamıyor musun?’’, ‘’Beni umursamıyorsun bile’’ ve daha niceleri... Hiç aklıma gelmedi kulaklarımın artık duymama ihtimalinin oluşu, kafam dolu dedim, dikkatim dağınık dedim sanki korkulacak bir şeymiş gibi kabullenemedim. Çünkü korkmuştum, ne işaret dili bilirdim ne de işitme engelli bir tanıdığım vardı beni anlayabilecek ve yol gösterebilecek. Duyamadığım sesler de baş ağrıtabilirmiş, bunu öğrendim bu süreçte.

Bir düşünsenize akşam her şeyi duyabiliyorsunuz ama sabah sesler sanki yanınızdaki insandan değil de iki bina öteden geliyor. Ve o kadar ötekileştirilmiş ki işitme engelli bireyler sanki başka bir evrenden gelmişler gibi, kimse işaret dili bile bilmiyor. Duyamıyorum dediğinizde ahlaya vahlaya cevap veriyorlar size, duyamıyorsunuz ama o acıyan gözler adeta kara tahtayı tırnaklarmışçasına bir uğultu saplanıyor beyninize kadar.

Artık tamam deyip kabullenip gidiyorsunuz hastaneye, durumu anlatıyorsunuz ve giriyorsunuz işitme testine. Bir bakıyorsunuz ki o test odasının rahatsız edici sessizliği her yerde sizinle olacak artık. Bir sonraki adım ne olacak, bilemiyorsunuz. İşitme cihazı almanız gerektiği söyleniyor ve onunla duyabileceğiniz anlatılıyor size tane tane. Kabul ediyorsunuz, gürültü dolu bir dünyada sessiz yaşamak sandığınızdan daha zor çünkü, öğreniyorsunuz bunu.

Güç bela ücretini denkleştirdiğiniz işitme cihazınıza kavuşuyorsunuz sonunda. İlk denemeniz hep hatıranızda kalacak bir an olarak kazınıyor aklınıza. Dünyayı ilk defa deneyimleyen bir bebek kadar heyecanla bakıyorsunuz etrafınıza, dinlemeye duymaya çalışıyorsunuz her şeyi. Çok güzel gidiyor her şey, artık duyabiliyorsunuz iletişim kurup hayatınızı sürdürebilecek kadar ama bir sorun var... O cihaz ne kadar küçük olursa olsun acıtıyor, bazen fırlatıp atasınız geliyor ama dışarıdaysanız ne yazık ki tehlikeyi çağırmak demek bu, yapamıyorsunuz.

Sabah uyandığınızda bazen en sevdiğiniz şarkıyı açmak ister ya insan, açamıyorsunuz. Açsanız da duyamıyorsunuz zaten. Eskiden dinlediğiniz şarkıların ritimleri dolanıyor parmak uçlarınızda. Düşünüyorsunuz sadece, ya hiç duymasaydım ne olacaktı? Ya doğuştan duymasaydım, hatırladığım şarkıları bile hiç duymamış olsaydım, kuşları hiç dinlemeseydim... 

Ne kadar ütopik geliyor kulağa değil mi? Değil aslında, bunu yaşayan milyonlarca insan var. Eminim ki bunu okurken az da olsa anlayabildiniz bizleri. Çok bir şey yok sizden beklediğimiz aslında. Bizi ötekileştirerek veya yok sayarak daha da zorlaştırmayın hayatımızı. Bizim de sizlerden farkımız olmadığını, herkesin engelli adayı olduğunu unutmadan davranın. İşaret dili öğrenmeye çalışın, bizlerle bağırmadan tane tane konuşun, nasıl iletişim kurmanız gerektiğinizi sorun. Unutmayın ki engelleri aşmanın en kolay yolu birlik olmaktır!

Ama inat ettim ya bir kere, bulacağım cevabı öyle ya da böyle. O zaman başlayayım bir yerden, ne sormam gerekiyor ya da ne sormamalıyım daha fazla zorlanmamak için? Bu mümkün mü, yara almadan çıkabilir miyim bu hayattan yoksa zaten sağ çıkamayacağımı bilerek mi sormalıyım sorularımı?

Aslında düşünüyorum da... Niye kaybedeceğimin kesin olduğu bir savaşa girmeliyim ki ya da girmeli miyim cidden? Bayılıyorum kendimi soru sormakla ilgili sorularla bunaltmaya belli, her zamanki halim işte... 

Şu zamana kadar yaptığım her seçimimin arkadasında durdum. Ne kadar yanlış olursa olsun ya da ne kadar doğru olursa olsun. Çünkü doğru da benim yanlış da benim, kimseye bir şey demek düşmez. Düşmezdi, kararlarına karışmalarına çokta hakları yok, ben bu hayatın bu kısmına tek başıma, yalnız geldim.

Tıpkı yeni çizdiğim yolda yalnız devam ettiğim gibi... Peki bundan pişman mıyım? Hayır. Korkuyor muyum? Evet. Birinin desteğine ihtiyacım var mı? Kendim yeterim, çünkü vazgeçtim. İnsanların yaptığı iyilikten, kötülükten, destekten, insanlıklarından vazgeçtim. Kimde ne kadarsa im çizdiğim yeni yolda o kişi bende o kadar. Böyle olmayı sevdiğimden değil daha fazla zarar görmek istemediğimden ama şöyle bir baktığım zaman iyi de geliyor. İnsanlardan uzak olmak, yalnız kalmak. İnsana en çok kendisi lazım.

Çoğu pazarda duyarız seçmece bunlar diye çoğunluğun tercihi de genelde o ürünleri almaktır. Kendi seçtiğimiz daha güzeldir deriz ve başlarız seçmeye. Bugün de pazarda bu niyetle bir soru geldi kırmızı kapya biber almak isteyen bir abla, secebilirmiyiz diye sordu pazarda sorulmasi gereken en doğal soruyken pazarcı ne cevap verdi dersiniz? Abla seçimler 2023 te! Başta anlam veremeyen müşteri tekrar sorma gereği hissetti ve yine aynı cevabı aldı, orda olayı dışardan biraz gözlemlemek isterken zihnimde boş durmadı tabii. Pazarcinin vermek istediği cevap secemezsiniz biz istediğimizi vereceğiz seçimlere yaklaşırken neyin mesajını almak isterseniz siz seçin bakalım :)

Ama öyle olmuyor, her harf yanına anlam kacak diğer harfi arıyor onu da ancak arayarak buluyor. Bu öyle bir arama ki önce kendini, benliğini, acıyan yanını bulduruyor. Nasıl mı,  hiç beklenmedigin anda bazen 90 dan gol atıyor, bazen yolda giderken çakıl taşı ile düşürüyor, bazen bir ateşin içine atıveriyor tüm bedenini. Hamdim, pistim, yandim sürecinden geciriyor yani. Bazen yanmakta yetmiyor küllerin savruluyor semaya sonra... Sonra ne mi oluyor işte o zaman harfler yanına anlam katacak, o duyguyu okuyucuya yansıtacak satırlar olarak sagnak sagnak yağıyor...

Zamana  yolculuğun  bugünkü  konuğu ;Çocukluğundan beri  tutkun olduğu uçurtmaların peşinden koşan,Çocukların  hayalini  süsleyen  uçurtmaları  gökyüzü  ile  yakınlaştıran, Kendi  alanının dışında  Uluslararası  alanda  ün salmaya   başlayan,Uçurtma  Atölyesi  kuran Sanatçısı  dostum   Zahit   MUNGAN. Kendisi ile yaptığı  uçurtmalar  ve  yaşama  dair güzel  bir söyleşi  gerçekleştirdim.

VAHAP  :  Sevgili  Zahit  MUNGAN   iş   yoğunluğuna   rağmen   beni  kabul  ettiğin  için  teşekkür  ederim  .

 ZAHİT  :  Asıl  ben  teşekkür   ederim   kıymetli  zamanını   bana  ayırdığın için …

 VAHAP:  Zahit  MUNGAN   seni   bir  çok   kişi  tanıyor  ama ; Tanımayanlar   için  kendinden   biraz  bahseder  misin  ?

 ZAHİT  :  1991 Mardin  doğumlu  olup ,İlk  ve  Orta  öğrenimimi  Mardin ’de  tamamladım . Tarih  kokan  dört   kültürü  bir  arada  tutan   güzelim   şehirde   çocukluğumu  ve   gençliğimi  geçirdim  ve geçirmeye   devam  ediyorum  …

 VAHAP  :  Çocukluğunda  en   çok   yapmayı   sevdiğin  şey  neydi  ?

 ZAHİT  :  Çocukluğumdan  beri  uçan  her şeye  ilgim  vardı .  Bu   yüzden   uçurtmayı  çok severim  .

VAHAP :  Uçurtma  hevesi  nasıl  başladı  ?

 ZAHİT   :  Mardin’ de  hiç  eksik  olmamış  uçurtmaların  ayrı  bir  yeri  var  .  Bu  kale  şehrinde  tek  bir  gün  uçurtmasız  geçmemiştir  .  Mardin   sokaklarında   gezinirken   gökyüzüne   baktığınızda , mutlaka   gözünüze   uçurtmalar  ilişir .  Çocukluğumdan   bu  yana  uçurtma  aşkım  hiç  bitmedi  bitmeyecekte   …  Daha  sonra  internette  yaptığım  araştırmalarla , modern  uçurtmalara  geçiş  yaptım  .

  VAHAP :  Benim  bildiğim  kadarıyla  uçurtmanın  dışında  resim  sergisi  de  düzenliyorsun  bu konuda  ne demek  istersin  ?

 ZAHİT  :  Uçurtmanın  dışında  resim  değil de ;   fotoğraf   sergisi   düzenliyorum  . Biraz  bahsedeyim  istersen ?

 VAHAP :  Tabi ki.

 ZAHİT  :   Uçurtmaya  yaptığım  özel  bir  düzenekle  bağladığım  DSRL   fotoğraf  makinesi   ile  Mardin’ i  gökyüzünden  tarihi  mekanları  resmediyorum . Bunları  Adana , İstanbul  ve Mardin’de  sergiledim  . Aynı   zamanda   Mardin’i  360  derece   hava  çekimi   yapmaktayım  …

 VAHAP :   Hayalin  ne  ?  Gerçekleştirebildin  mi  ?

 ZAHİT   :   Hayalim  bir  uçurtma  ile  insan  uçurtmaktı  bu  hayalimi  gerçekleştirdim  .

 VAHAP :   Çok   değerli  sanatçı  dostların  olduğunu  biliyorum  . Bunlardan  bir  kaçının  ismini  söyler  misin ?

ZAHİT  :  Hollandalı  Albert   THİNKS  , Yeni  Zelandalı  Peter  LYNN   bunun  yanında  ;  İsmet  YEDİKARDEŞLER  , Sadettin  NOYAN   ve  Murathan  MUNGAN  yer  almakta  .

 VAHAP :  Hangi  festivallerde  yer aldın

 ZAHİT  :  Türkiye’nin   bir   çok  yerinde  ulusal  ve  uluslar arası  festivallere  öncülük  ettim  . Tayland , Malezya  , ve Hindistan’da festivallere  katıldım .

VAHAP :  Sevgiyi   üç  kelime   ile   özetler  misin  ?

ZAHİT   :   İyilik  , dostluk   ve  mutluluk  .

VAHAP :  Son  olarak   bir  sanatçı   olarak  gençlere  ne  tavsiye  edersin  ?

ZAHİT      :  Gençlerin   bir  hobisi  olmalı .  Ayrıca ;  başarılı  ,  aktif ,  üretken  , yaratıcı  ve  farkındalık  yaratan  bireylerin   çoğalmasını  arzu  ediyorum  …

VAHAP : Sevgili dostum  Zahit MUNGAN. Onca yoğunluğuna rağmen beni kabul edip,ZAMANA YOLCULUK’a  konuk  olduğun  ve  verdiğin  samimi  cevaplar  için teşekkür  ederim. Çocukların hayalini ömür boyu gerçekleştireceğin yılların olsun…Çalışmalarında başarılar dilerim…

VAHAP : Şair& Yazar ve aynı zamanda değerli dostum  Abdulvahap UNCU. Bu güzel söyleşiye beni kattığın ve ZAMANA  YOLCULUK’a çıkardığın için teşekkür ederim. Ayrıca gençler alanındaki çalışmalarını hayranlıkla takip etmekteyim.Bundan sonraki çalışmalarında başarı dolu yıllar diliyorum…

anlatmak...

Okuyalım ve yazalım dedim sonra. Çokça konuştuk nasıl olsa.

Sınıfın birinde bir öğrenci vardı. Okusun, yazsın, dinleyip izleyeyim diye düşündüm. 

"Heyecandan hocam yoksa bu kadar kötü okumuyorum." dedi. Gerçekten de okudukça açıldı sanki. Sonra yazdı itinayla. Birlikte baktık ve düzelttik hatasını. Aldığı ilk deftere yazdıklarının düzeltilmiş halini temize çekeceğine dair de söz verdi. 

"Öğretmenler büyük düşünür ama küçük işlerle uğraşır." sözü bazen en haklı çığlıklarla sesleniyor. Bazen de öğrenciye yönelik en küçük örneklerle en haksız yanını temsil ediyor adeletin. Öğretmenin görüşü, bakışı, yaklaşımı ve en önemlisi de vicdanı devreye giriyorsa eğer en öznel bir değerlendirme olarak karşımızda duruyor bu söz. 

Sonra ilk gün heyecanı, etkinlikler neşesi, ders anlatma mutluluğu, bir derdi paylaşmanın ortaklığı, farklı duyguları tatmanın güzelliği ve daha sayamadığım bir sürü güzel örneklerle öğretmen olmanın kutsallığı en nesnel haliyle beliriyor ve kayboluyor tüm öznel değerlendirmeler. 

"İyi ki öğretmenim! "ifadesi anlam kazanıyor kalplerde. Ve bunun üzerine tüm gülümsemeler en güzel haliyle beliriyor yüzlerde. 

İyi ki! 

Sürekli birilerinin istekleri ve arzuları doğrultusunda bir şeyler yürütmeye çalışmak bize zarar vermekten öteye geçmeyen tatsız bir yaşam. Alttan aldıkça tepenize binmeye çalışan insanlarla dolu hayat. Ve bu insanlar kendilerini düşünen bencillerden başka bir şey değiller.  Her şeyin en doğrusunu, en güzelini kendilerinin yaptığını ve hak ettiğini sanan bu varlıklar; küçük bir durumda sizi alaşağı etmek için hazır kıta beklemektedirler. 

Çünkü kalplerindeki o çürük yeri kapatamadıkça daha da çürümesine yol açarlar. Onlara göre doğru olan yolun aslında yanlış olmasının hiçbir önemi yoktur. Keza onlar gittikleri yol ne olursa olsun kendilerine göre uydurur. Kendileri zarar görmediği müddetçe sizin de bir öneminiz yoktur. Kullanılmaya ve iş görmeye devam ettiğiniz sürece çok iyi bir dostsunuzdur. Fakat artık gözünüzü açmış, her şeyin farkında biri olarak başkaldırıyorsanız tüm dostluğunuz bitmiş demektir. Sizden faydalanamayan bir insan için sıfır değerini bile taşımaz duruma gelirsiniz. Şunu unutmayın; herkesin işine yaradığı kadarsınız! 

İşte bu yüzden tercihlerinizi çok iyi yapın! Ailenizi seçemeyebilirisiniz fakat dostunuzu seçebilirsiniz. Eşinizi seçebilirsiniz. Çevrenizde olacak insanları pekâlâ seçebilirsiniz! Bu hayat sizin, ve siz ne isteyip dilerseniz onu yaşarsınız. Lütfen seçimlerinizi özenle yapın ve istemediğiniz hiçbir şeyi kabullenmeyin! 

Peki ya hayatın matematiğine ne dersiniz?

(2s + 2g = Hayat) Förmül! Hayatın förmülü..

Sevgi, saygız göz ve gönül. Sevgi saygıyla görebilirsen gönlün aslında senin hayatın olur. Bu riyaze içinde kaybolmak durmaksızın geliştirir ruhumuzu. Bir dar kafes avuç içi kadar olan yer denklemin aslı. Sonrasında ise bütün denklemlerimizin çözümü doğrudan elimizde. Mesken tutmuş saygı içimin odalarına kırmak incitmeye misafirperver değil bu odalar. Saygı sevgiye misafir hem de yatılı misafir. Zamanın memuru olsam hiç doymaz ama her şeye adil bir çizgi çizerim. Zengin, fakir, büyük, küçük hepsini yerleştiririm o çizgime memurluğumdan olmak adına. Derler sonra adı kader. Bende ise keder. Korkudan mıdır ya da değişmez kadim Tabu mudur bu?  Her şeye rağmen yalansız dolansız dört büyüğü  denklemimdeki dört noktaya yerleştiririm. Çünkü bugünün yalanı yarın kişisinin bir gerçeğe ulaşmasını engelleyecek. Bu da sistematik büyük bir bozukluk. Şirazesi kayar evrenin hükümsüz yönsüz tertemiz kayar. Düşünebiliyor musunuz her şey olup bitince ışık gören tavşan gibi kitlenip izleriz. Ufacık bir yalan da olsa ne kadar yerler oynatır. Sözlerle ağır yükler vermenizi istemem sizlerden ama bir umut bir telaş için de karşılanmasını isterim hayatın. Bu durumda formülümüzün sağlamasından doğru yola ulaşacağımızı umuyorum. Gelir geçer zamanda ne gerek vardı böyle ezbere demiş olmalısınız. Bizi ne kralın tacı, ne de kısa günün kazancı kurtaracak formaliteden bunların hepsi. Asıl olan formaliteler değil formüllerdir...

Yüzyıllardan kalma bit hasretler hepimiz eski yaşantılara özlem duyarız. Eskilerde yaşamak tarihte gömülmek ister ruh. Eskilerden yadigar kalan bir çok yapıyı hakkıyla koruyamıyoruz. Dilde korumak bizimkilerin hepsi. Çizdiğimiz mutluluk resminin ehvenişer bir köşesine yerleştirelim dilde koruma kelimelerimizi.

İnsan duyduğunu değil gördüğünü yaparmış. Mutlu bir resim gibi görüp yapabilmek adına enazından. Kumdan kaleler alın birer birer karşınıza çarptırmamak için dalgaya sarfettiğimiz çaba misali taştan kalelere de çaba verin. Bu ehvenişer seçimlerin olduğu bir yaşamda kapılar ardında kaçtığım zamanlar boş vermiştim. Zırhı paslanmıs bir kahramandan sıyrılıp kaçarcasına çıktım hücrelerimden,  koruyup kollayabilmek adına. Ne yazık ki koruyabilmek için seçimler yapmakta koruyucu yerine daha yıkıcı olabiliyor. Ömrümün takvimine yazı oldu bu kavram, üretebilmek, çabalayabilmek, yılmadan birşeyleri korumaya çalışmak, değerlere sahip çıkmak çok yorucu olabiliyor bu yüzyılda. Kendini kurutmuş bir nehir makamından sıyrılıp, karanlık çökmeden yola koyulmak lazım. Önce yere düşen bir eser taşını yerine yerleştirmek lazım, sonra her gece kendimize nöbet yazıp mesai alıp onları korumata almak... Daha sonra ise aynı toprakta yetişen ayrı dalların çiçekleri gibi açmak lazım, çevreye güzel kokular yayabilmek...  En sonunda ise yağmurdan dökülen, dağlardan süzülen, denizde can veren nehirler gibi, aynı hayale kapılmış, aynı ormanda kaybolmuş çiçekler gibi olalım. Unutmayalım ki bütün seçimlerde ehvenişer tabii tutuyor kendini bize...

Dökülen her yaprağın yerine açacak olan tomurcuklar vardı sayısız. Her baharda yenilenen, tazelenen bir tabiat vardı her gün bitiminin ardından başlayan yeni bir gün. 

İnsan diretmemeli ve açık olmalıydı yepyeni başlangıçlara. 

Eylül biraz da bu yüzden yeni başlangıçların ayı kabul edilirdi zaten. Ve insan yenilenen her duruma ayak uydurabilirdi bir şekilde. İnsanın doğasında vardı bu ve güçlüydü insan sandığından çok daha fazla. 

Hep kış değildi mevsim, hep eylülde kalmazdı ay, doğduğu gibi ölmezdi insan. Değişmek ve asıl gelişerek değişmek için çareler üretmeliydi çokça. 

Kendi huzurumuz kendi elimizde. Kendi huzursuzluğumuzu inşa etmenin ötesinde ve faydasında bir gayret.

Akıllı insanları yönetmek zor, insanların aklını kullanması kapitalist sistemin işine yaramayacagi için tüm düzen akıl kıtlığı üzerine kurgulaniyor. Sen aklıni kullanma ki biz seni daha kolay yonlendirelim, daha çok kandırıp kazancına ortak olalım, asgari ücretle gecinsende cebine ısırılmis elma cihazları koyduralim, sen hiç bunlar için aklını zorlama, gündüz kuşağındaki programları izlemeye devam et tüm ulkenin en büyük derdi yemek, güzellik, eğlence olduğuna inan ki hayatin merkezine bunlari al. Velhasıli sana verilen en değerli emaneti biz senin yerine koruma altına alalım diyen bir zihniyet olduğunu ne zaman fark edeceğiz acaba!

 Çocuklarımıza daha anne karnı da zeka gelistirici aktivitelere başlarken, anne ve babanın kendi zekasını aktive etmesi gerektiğini unutabiliyoruz, gündüz kuşağı izlerken, sosyal medyayı sadece tüketici olarak ve tükettiği şeyleri paylaşmak için kullanırken, kitap okumayıp sadece kitap okumanın faydasını dinleyerek kültür seviyesinin arttığına inanan bir aileden nasıl bır nesil yetişecek dersiniz.

Bir şeylerin sadece faydasını bilmek kavanoz dışından bali yalamaya benzer. Çocuklara birşeyin faydalı olduğunu ancak yaşayarak ögretebiliriz. Zeka oyunları ile geliştirmeye çalıştığımız çocuklarımizin, ekran bağımlısı haline gelmesinin sebebi ne olaki ? Sadece faydayı sunup arka tarafta onu kullanamaktir. Bir odada zeka açıcılar verip diğer odada ekran başında oturarak daha akıllı nesiller yetiştiremiyoruz malesef buna ben de dahil...

Akıl sahibi olduğumuzu ve gelistirmek için kullanmak gerektiğini en kısa zamanda hatırlamak dileği ile...

ZAMANA YOLCULUKTA GENÇ BİR ŞAİR

Bugünkü Zamana Yolculukta; Sevecen,Heyecanlı kendini şiire adamış  aynı zamanda  Şiirler yüreğin sesi  diyen,SOLMUŞ  ŞİİRLER adlı kitabı kaleme alan genç meslektaşım Şair Kağan İbrahim KIZIL. Kendisi  ile  şiir dünyasına  bir  yolculuk  yapmak  ve  yaşama  dair  güzel  bir söyleşi  gerçekleştirdim.

VAHAP  :  Kağan İbrahim KIZIL seni tanıyabilir miyiz?

KAĞAN :  05.09.2002 yılında Mersin’in  Tarsus ilçesinde doğdum.İlk yazmaya başladığım zaman  Aylardan  Haziran, yaş olarak  on sekiz  yaşındaydım. H er zaman hayalleri olan ve hayallerinin peşinden koşan birisiyim. Hayallerimden birisi! Şiir kitabı çıkartmaktı. Zor da olsa; kitabımı çıkartmayı başardım. Diğer hayallerimden birisi de! Roman yazmak. Asıl en büyük hayalime gelince! Güzel eserler  bırakmak  ve  güzel  işlere  imza atmak…

VAHAP : Çocukluğunda  unutamadığın  bir anı  bizimle  paylaşır mısın ?

KAĞAN : Yastıklarla kale yapardık. Karşılıklı oradan birbirimize terlikler  fırlatırdık.

VAHAP : Çocukluğunda  yapmayı  en  çok sevdiğin şey neydi ?

KAĞAN : Çocukluğumda  en  çok  resim  çizmeyi  severdim. Aslında ; Yine  boş  zamanlarımda  çizmeyi  seviyorum.

VAHAP : Roman,Hikaye,Macera  vesaire…  Yazmak  varken! Neden  şiir  yazdın ?

KAĞAN : Aslında  roman  yazıyorum  demeyelim de! Ufak  tefek  karaladığım  oldu. O sırada  şiirde yazıyordum.Bir platformda yazılarımı  paylaştım. Gördüm ki! Şiirlerim çok beğeniliyor  ve  şiir  yazma  yeteneğimin  olduğunu  keşfettim. Böylece  şiir yazmaya  karar  verdim. Yani  roman yazmak bir dünya  yaratmak gibi çok ciddi  bir iş. Kötü yazıp ta; Edebiyatı  incitmek  istemedim. Kötü yazarım kötü dünya  yaratayım  deyip te; yazmayı bırakmak  istemek  yerine! Şiir yazıp  kalemimi  güçlendirmek istedim. Böylece kalemimi  roman yazmaya  ve romanım  için daha iyi bir dünya  yaratabilirim diye  şiir yazmaya karar verim.

VAHAP : Şiirin unutulmaya  yüz  tuttuğu  bu zamanda; Şiiri  yaşatmak  ve hep  yaşaması için  çaba göstermek gerekir. Bu  konuda  neler  söylemek  istersin?

KAĞAN : Aslında  günümüzde  pek  şiir  okunmuyor. Tek şiirde  değil! Kitap  okuma oranı da  az olduğu için kısa  yazıyı  bile  okumadan  geçiyoruz. Yani; Şiiri yaşatmak  ve  sevdirebilmek  için insanlara  şiirleri sesli  halini  dinletebiliriz.Böylece şiir okumaya  teşvik edebiliriz…

VAHAP : Genç  yaşta  şair  olmak, Şiirler  yazmak, Aynı zamanda  kitap yazarı olmak nasıl  bir  duygu? Sana  neler  hissettiriyor ?

KAĞAN : Genç  yaşta  şair  olmak, Şiirler yazmak  aynı zamanda  kitap yazarı olmak  güzel  bir duygu. Ayrıca  kitabımı okuyanlardan  gelen güzel  mesajlar  ayrı bir  duygu veriyor. Nasıl anlatsam ki! Bir haber  beklersin  o  haber olumlu  olup; size  ulaşmıştır. O  an! Kalbinizde  uçmayı bilmeyen  kelebekler  uçar  gibi olur.

VAHAP : Çok enteresan  bir isimle bir eser yayınladın. Şiirler neden  solar?

KAĞAN : Yaprağa  yazılan  şiir, Duvara  yazılmış  yazıya  benzer… Şiirler ya da  Yazılar  zamanla  değişen  kelimelerin  anlamına  benzer…Kıymet  vermesek! Okumazsak! Kitabın yapraklarına  bakıp okumazsak! Gün geçtikçe  yazılar  bazı kelimelerin  anlamı gibi  yavaş  yavaş  solmaya mahkum  olur. Yani  ben  şiirlerim kıymet  bulsun diye böyle bir düşünce ile şiirlerimi solmadan evvel soldurmaya  karar verdim. Kitabımın adı böylece  ortaya  çıkmış  oldu.

VAHAP : Hayalin ne ? Gerçekleştirebildin mi ?

KAĞAN : Hayallerimi  yavaş  yavaş  gerçekleştiriyorum. Gerçekleştirdiklerim  oldu. Tabi  hayalim var! Başardıklarım ve  başarmaya çalıştığım küçük işler sayesinde  hayalime  ulaşmaya  gayret  ediyorum.

VAHAP: Sevginin  azaldığı, Aşkın  dillerden  düşmediği  bu zamanda senin için hangisi  ağır basıyor ? Neden ?

KAĞAN : Benim  için sevgi  ağır basıyor. Çünkü; Sevmek ve  sevebilmek aşkın temeli . Sevgi yoksa ! Aşk ta  yoktur…Yani  kısacası; Sevgi aşkın can suyu. Sevgi  tek  başına  aşkı ayakta  tutamaz… Sevgi Aşka  sadakat ve güven verir…

VAHAP : Sevgiyi  üç  kelime  ile özetler  misin ?

KAĞAN : Sadakat , Güven, Fedakarlık…

VAHAP : Son olarak; Genç bir yazar olarak, Yazmak isteyen  yada  bu  mesleğe gönül vermiş  olan  genç  yazar arkadaşlara  neler söylemek  istersin?

KAĞAN : Yazmak çok  ciddi bir iş aslında bu işe başlamadan evvel  araştırmalarını ve kelime haznelerini  genişletmelerini  isterim. Daha  önce belirttiğim gibi; Önemli  olan  bir yerden  başlamaktı gayem.Yazmak isteyenler bir yerden  başlamalı.Ellerine  kalem  kağıt alıp, Karalamamalı…ilk denemede illa ki güzel eserler ortaya çıkmayabilir. Güzel eserler çıkmaz da  demiyorum !

 Araştırdıkça bilgi  hazneniz  gelişir.

Bilgi  hazneniz  geliştikçe  kaleminiz.

Kaleminiz  güçlendikçe  daha iyi  eserler ortaya çıkabilir…

En  önemlisi; bu işe  başlamadan evvel  inanmalı, Pes  etmemeli…

VAHAP : Sevgili  Genç  Meslektaşım ve Şair dostum Kağan İbrahim KIZIL. Bana zaman ayırıp, ZAMANA  YOLCULUK’a  konuk olup;Verdiğin samimi cevaplar için teşekkür ederim. Şairlik yolunda başarı dolu yıllar dilerim…

Şiirle kal…

KAĞAN : Saygı değer Ustam ve değerli meslektaşım  Abdulvahap UNCU. Öncelikle; beni ZAMAN YOLCULUK ‘a  çıkardığın  için daha sonrasında ; Gençlerin önünü  açmak  yüreklerine  hapsolan duyguları  senin aracılığınla dışarı vurmak adına yaptığın bu güzel çalışma için teşekkür ederim. Eserlerini ve kitaplarını büyük bir ilgi ile takip etmekteyim. Çalışmalarında başarı dolu yıllar seninle olsun…

    RÜYAMADA SENDEN SAKLANDIĞIMI  FARK ETTİM , NEDENDİR BİLMEM   SANKİ BENİ BULAMADIĞINDA HER ŞEY YERİNE OTURACAKMIŞ GİBİ , BOMBOŞ BİR SAYFAYA ATTIĞIM VİRGÜLLER GİBİ DE... BENİM HER SEFERİNDE  BİR HEYECANLA SENİ ARAYIŞLARIM HÜSRANLA SONUÇLANIYORDU ÇÜNKÜ. ÖYLECE BİR KAPI ARKASINA GEÇİP SIRTIMI DUVARA YASLADIM . BENİ BULABİLİR MİSİN BİLMİYORUM AMA DİZLERİME YASLAYIP ALNIMI SENİ BEKLEYECEĞİM KARANLIKTA . DÜN GECE FİLM İZLERKEN DE ÇOK AĞLAMAK İSTEDİM AMA AĞLAYAMADIM AĞLAMAMAM GEREKTİĞİNİ BİLİYORDUM . BİLİM KURGU  FİLMİYDİ . UZAY , ZAMAN , BEKLEYİŞ ASLINDA SONSUZ BİR KARANLIĞI ANLATIYORDU BEN O ANDA DA SENİ ARADIM . HER SAHNEYE SENDEN BİR İZ EKLEDİM . BÖYLE DÜŞÜNÜNCE TABİ GÖZLERİM DE DOLDU AKLIMDAKİLER DE VE DÖKÜLMEYİ BEKLİYORLAR , SENİ BEKLİYORLAR EN ÇOKTA GELMEYİŞLERİNİ . BAŞI BOŞ SAKLANIYORUM İŞTE , ÖYLECE TAM DA ORTADA GİZLENİYORUM BİLİYOR MUSUN .İNSANLAR ARADIKLARINI BULAMADIKLARINDA DÖNÜŞÜR VE DEĞİŞİRLER , GENİŞ ZAMANDA KENDİNİ BULMAK OLGUSU ÜZERİNE VE HAYATI ANLAMLANDIRMA AŞAMASINDA BOCALARLAR . SANIRIM BANA DA BUNDAN OLUYOR . ÖZLÜYORUM DEĞİŞİYORUM , ARIYORUM DÖNÜŞÜYORUM . EN ÇOK KENDİME KIZIYORUM BU OLANLAR YÜZÜNDEN AMA DUYULMAK İSTENENLER ÇIKMIYOR BAZEN AĞIZDAN . ADIMI SANKİ SENDEN DUYMAK İYİ GELECEKMİŞ GİBİ BÜTÜN YAPTIKLARIMI BOZUP  , SAÇMALIORUM . NE OLACAK Kİ SONUNDA BU HAYALİN , KİM KİMİN YANINDA SOLUKLANACAK , BEN NE İÇİN VE NELER İÇİN  YAZMAYI BIRAKACAĞIM . TARİHLER DEĞİŞİRKEN  BİR BİR VE TAKVİMLER BİTERKEN HAYATIMIN UCUNDA , BENİ GERÇEKTEN BULABİLECEK MİSİN ? ÇIKARABİLECEK MİSİN KARANLIKTAN ? BEN GÖKYÜZÜNE AŞIĞIM SIĞDIRABİLECEK  MİSİN  GÜNEŞİ GÖZLERİNE ...

   AKİS HER ŞEYE RAĞMEN ALDIRMA BU SÖYLEDİLERİME . NASIL KENDİM DÜŞTÜYSEM BU DÖNGÜYE KENDİM ÇIKACAĞIM BİR ŞEKİLDE BİLDİĞİM TEK GERÇEK BU . SENİN BİLE BİR HAYAL ÜRÜNÜ OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM . BENİ BEN YAPAN BU BOŞLUK BENİM ASLINDA . DERT ETME OLUR MU İYİYİM BEN  FAZLACA YAZARAK YANINA GELMEYE ÇALIŞACAĞIM AMA YİNE DE ARA BENİ HER BULAMADIĞINDA İSE BİR RESİM ÇİZ . BEN SENİ HER KAYBEDİŞİMDE ELİMDE KALEMLE İLHAM ARIYORUM BENDİMDE ...      

                                                                                                 "SEVGİLERİMLE FERİZZ" 

"Bardağın dolu tarafını görebilmek." Tamam gördüm ama boş tarafida hala bos, doluyu görmek o boşluğu doldurmuyor değil mi?

Peki ne yapalım olumlu bakmayalim mi hayata, pozitif dusunmeyelim mi, dünya tüm olumsuzluklarina rağmen çok güzel demeye devam mi edelim? Negatif tarafları hiç yokmuş gibi bakmak o negatifi düzeltme imkanıni nasıl verecek.  Sadece dolu tarafi görmek sadece boş tarafi görmek kadar toksit etki yapabilir hayatımıza, bir de şunu deneyelim mi? Bardağın her iki tarafında gorebilmek.

Başıma gelen olay ne tamamen olumsuz, ne de tamamen olumlu, olmak zorunda hissetmemek bu durumdan çıkmak için güzel bir yöntem olabilir, siz ne dersiniz?

Siz! Hayat süren leşler, zaferiniz daima olacak vurgun,

Elimde gençliğimin beyaz saçlı sayfaları var,

Bahaneler üreten sizlere, olacak kapım hep duvar,

Ne sevda bıraktınız, ne de yürek insanda,,

Tozlu aşkımı kaldırdım,

Odamın tozlu bir rafına,

Zırhını kuşanırım her gece özgürlüğün,

Kanar kanadı sol yanımın,

Şafak bize yine kördüğüm,

Çalın davulları yokuştan aşağıya doğru 

Bir türküdür tutturduğun amma