Yüzyıllar boyunca onu düz bir çizgi olarak düşündük başlangıcı ve sonu olan herkes için aynı hızda ilerleyen bir nehir gibi

Oysa bu içerisinde bulunduğumuz duruma göre değişiklik gösterir durum sözcüğünü bir düzlem olarak kabul edersek zaman düzleme göre doğrusal değildir örneğin ölmeyi bekleyen hasta için çocuğunu kucağına almayı bekleyen anne için ya da mesaisinin bitmesini iple çeken biri için aynıdır diyebilir miyiz

Sevdiğimiz biriyle geçirdiğimiz anlar bize keyif verdiğinden zaman yetmez bir saat bir saniye gibi gelir insana ama aynı zamanı tahliyesini bekleyen kader mahkumu una sorduğumuzda bu cevabı almamız mümkün olmaz para ile satın alamayacağımız tek şey zaman sözünü mutlaka duymuşsunuzdur sahi zaman kavramını maddi ölçeklere sığdırıp ölçmeye çalışmak ne kadar doğru olur?

Bir yerden başlamanın keyfini hiçbir yerden başlamayanlar nereden bilsin?

İçimdeki ses acaba geç mi kaldım bir şeylere diye Sorup duruyor bir yanım geç kaldın dese de Diğer yanım görmüyor musun şu ihtiyarı 70 yaşına gelmiş hala ağaç dikmeye çalışıyor ondan ders almıyor musun diyor ders alıyorum almasına kendimce notlar çıkartıyorum hatta içimdeki diğer ses şimdi daha belirgin istersen yaparsın hiçbir şeye geç kalmadın hala start tuşuna basmayanlara göre.

Aşçıların yemek yapma konusunda iyi olmalarını sağlayan şey işin püf noktasını bilmelerinin yanında ölçüleri de tutturmalarıdır. Tuzunu fazla ya da eksik koyduğunuz hiçbir yemek leziz gelmeyecektir, o yüzden de kararı kadar kullanmak gerekir malzemeyi.

Belki de işin püf noktası da ölçüdür zaten. Hayat da böyledir; ölçülerden ibaret.

Her konuda ölçülü olmak lazım o zaman. İnsanın sevgisi de nefreti de ölçülü olmalı.

Bir konuda doyuma ulaşmanız o konuyla ilgili yapılabilecekleri yapmış olmanız ve fazlasına gerek kalmayan noktada olduğunuzu gösterir. Tam olarak da işin ölçüsü budur.

Vur deyince öldürmemek lazım yani. Her ne olursa olsun her işin bir kararı var ve hep kararı kadar davranmak lazım.

Mesela fazla övgü belli bir noktadan sonra tabiri caizse yalakalığa girer. Yergi de aynı şekilde bir yerden sonra hakarete varır.

Ölçüyü tutturmak da bu açıdan önemlidir ki fazlasına da kaçmamak gerekir.

Herkesin elbet eksiklikleri de olacaktır fazlalıkları da ama abartmamanın gerektiğini de biliyor olmak gerekli.

Ölçüyü kaçırdığınız her konuda ya kendinize ya karşınızdakine eziyet olacaktır yaptıklarınız, söyledikleriniz, yazdıklarınız ki herkesin de bir ‘Yeter…’ noktası bulunmakta.

Sürekli aynı şeyleri yapıp, aynı şeyleri söylemek de ölçüsüzlüktür. Hayatınızın ve düşüncelerinizin sürekli bir yerde takıldığını ve ilerleme kaydedemediğinizin göstergesidir ki ölçülü gibi gözükse de ipin ucu kaçmıştır.

Tekdüzelik zaten ölçü sınırını zorlayan en büyük etken; herhangi bir yenilik değişiklik gösterilmediği zaman da yeni bir denge ve yeni bir ölçünüz olmadığını söylemek mümkün.

Yani hayat değişirken ölçünüzün de değişmesi gerekir ki yeniden bir dengeye kavuşabilin.

İster acıyı yaşayın ister sevinci, eninde sonunda ölçülü olup dengenizi bulmanız gerekir ki hiçbir duygunun sonsuza kadar sürmesi mümkün de değildir. O yüzden yaşadığınız yerde ve zamanda bırakmanız gerekir sürekli aynı duyguyu yaşayamazsınız.

Her zaman gösterilen sevinç gösterileri veya her zaman yaşanan melankoli gerçek olmadığı gibi ölçüyü kaçırmaya da nedendir bu durum.

Yani hayatta her ne yapıyorsanız ölçüyü tutturmak gerek.

Yazar ve Şair Betül FIRAT

@paradoks.okur.yazar

Uzanırsın, yetişemezsin.

Yetişirsin ,dokunamazsın.

Dokunursun, koklayamazsın .

Koklarsın ,vazgeçemezsin.

Vazgeçersin ,yaşayamazsın.