Ben  yazları sevmem

   Şiir  yüklü  bulutları 

   Kurutur  sıcak  rüzgarlar

   Bahar daha güzel 

   Yağdırır  mısraları

    Defterimin üstüne

  O  zaman cümle dünyası 

   Satırlar arasında

 Kalem efendisi olamaz 

Eşittir tüm düm duygular

Düş, gerçek

Yalan ,doğru

Aşk  en güçlüsü görünse de 

En çaresiz  olanı

Var olmak için

Tamamlamak zorunda

Kendinde eksik olanı... 

Bir hüzün var koynumda,
deste deste.

Biraz Âşık Veysel kabullenişi,
biraz da acımdan serzenişle.

Yazıyorum…
yazdıklarımdan bile bir haber biçimde.

Caniliğin güzelliğinde, adeta
ateşe dokunmadan yanmak hissiyle.

Hadi kalk yatağından —
ve pencereden bana bak.

Vuslatım,
sadece gözlerinle gözlerim denk gelince.

Eyvah yar kârı yor

Hayrı bir de bana sor

Kes nedit dile xor

Rabıta bende yok

Salik ne me ez

Medet hitabı resulün

Lakabul Aişe men ummun

Evvelen görmedim yolun

La tahzen hem de cünun

İmdat hoca taleben

Viran elde mecnun

Men değilim Yunus

Çiçekten hâl soram

Men değilim azeb

Yanına varam

Varmak dediğin Kur'an 

Bir kaç bin metre iki ayak

Kalmak dediğin bin ol

Musahhardan istifam

Var ise dizinde kaderim

El sürülmez yüzüm

Rüyam mahşerim

Olmaz affım hederim

Hu der piri sevdam şeyhim

Ben bilemedim 

Ahvalim ile şeriata geleyim

Bin sopa hakkım

Haşa şefaatten yok payım

Safım nadanlarla

Ya Rahîm Rahman eyla

Meskene âbd bin kevra

Akıl zahit gönül rind ikra

Pir meni ihya

Pir men sana ittiba

Pir beklerim mahkeme-i kübrâ

Hakkından epey hesab u ceza

Pir meni o halde etme temaşa

Akıp Giden

Akıyordu usulca yolundaydı her şey

Akan zamandı yaşamdı beraberinde

Gün ağırırken balıkların ahenkli dansı

Bilmem hangi ırmakta  daha çoşkundu????

Salkım söğüt dallarıyla selamdaydı güneşe

Aksederken  gölgeler

Bahtıma düşen

Seyretmeye doyumsuz manzaralar

Yaşanmışlıklara göz kırpıyordu

Ruhuma verdiği huzur

Irmak işte kıyısında seyrine doyamadığım haz

Kim bilir kaç kişiye

Nice zamandır verdiği vereceği

Ama belli etmediği hediye idi….

Ayşe Atlı (Belhi)

Koca dünya sessizce izledi olanları , kimi hiç mi hiç umursamadı ,kimi  hiç duymadı.. Duyanların bir kısmı da ama ama diye başlayan uzun uzun cümleler kurdu… Duyanlar acıyla beraber kül /kul oldu…

Belhi/Ayşe Atlı

Düşledim uzaklardan

Gelen sesleri

Bir ses olabilir miyim diye

Çığlıklara …

Düşledim kuşlar gibi

Uçup gitmeyi  yanlarına

Kanatlarımın olmadığını bile bile

Düşledim dünyada hiç aç  kalmayan

Başı okşanmayam yetim kalmasın diye

Düşledim işte

Yüreğimde umut,

Güzel yarınlara hasret …

Düşledim işte… Belhi

Akşam dışarıdayken, onun evde seni beklediğini bilip huzursuzlanmak da değildir.
İşinin en yoğun anında çişini yaptırmak için eve yetişmek değildir.
Sıcakta, soğukta, yağmurda, rüzgârda onunla yürüyüp sonra koşar adım işine dönmek hiç değildir.

Evin her köşesinden bitmek bilmeyen tüyleri süpürmek değildir; günde üç kez temizlesen de bir saat sonra yeniden her yerde tüy olması değildir.
Veterinere harcanan para, en iyisini aradığın mamalar, iki dakikada parçalanan oyuncaklar da değildir.

Tatillerini onun gidebileceği yerlere göre planlamak, bazı davetlerden sırf o gidemiyor diye vazgeçmek de değildir.
Bütün bunlar zamanla alışkanlığa dönüşür; hatta insanın kalbinde tatlı bir sevgiye, sessiz bir bağlılığa…

Gerçek zorluk, ağır ağır gelir; kalbinin kıyısına usulca oturur.
Perdenin arasından süzülen solgun bir akşam ışığı gibi…

Bir gün fark edersin ki enerjisi eskisi gibi değildir.
Bir zamanlar koşarak götürdüğü topu artık yarı yolda bırakır; sonra “denedim” der gibi yüzüne bakar.
O gözlerdeki ışık hâlâ oradadır, ama yorgunluğun ince bir gölgesiyle örtülmüştür.

Gözleri artık iyi görmez; evin içinde bile kapılara, duvarlara çarpmadan yürüyemez olmuştur.
Sokakta tek başına ilerleyemez, yanından geçen kedileri bile fark etmez artık.

Bir zamanlar gülerek anlattığın beyazlayan tüyleri, şimdi zamanın dokunuşudur.
Terliklerini kemiren o sakar yavruyu hatırlarsın; sonra dönüp sana hâlâ aynı sadakatle bakan, ama bedeni yorulmuş dostunu görürsün.

Ve işte en acı yer tam burasıdır:
Senin hayatının bir parçası olan o canın, aslında kendi hayatının tamamını sana adamış olduğunu idrak etmek…

Kalbin sıkışır. Çünkü hazır değilsindir. Çünkü hiç kimse hazır olamaz.
O, sevgisini ölçüsüzce verdi; hiçbir karşılık beklemeden.
O gittikten sonra geride kalacak sessizliğin yerini hiçbir şey dolduramayacaktır.

Ama yine de… bin kez olsa, onu yine seçersin.
Çünkü bir köpek tarafından sevilmiş bir kalp, artık daha dolu, daha derin, daha insancadır.
Ve o sevginin izini taşıyan bir insan, bir ömür boyu unutulmayacak bir bağla yürür.

Artık gözleri görmeyen yaşlı oğlum Kuki’ye…
Sevgiyle, şefkatle, minnetle.

Yazan
Korhan KÜLÇE
01/09/2025

    Ağlamıyorum  gözümden yaş düşmedi 

   Yağmur gibi  yağdı  şarkırlar

   Nedensiz  ayrılıkların 

  Akşamında  bir fırtınaya  kapılmış

  Ayrı  ayrı diyarlara savulmuş

 Yürekler  acısını  sonuna  kadar yaşayacak 

Ne  kalem yazar dizeleri belki kör , belki defter sağır 

Aşkın  şiirine sonu yazmaya hangi şairin yüreği dayanır

Belki de bu yüzden aşklarım  hep  yarım kalır... 

Sen ki esmer, siyah bir inci.

Dolunay yüzlü kadın, geceyi gölgen kaplamış.

Beni kavuran ayrılık, sana rüzgâr mı?

Burada zaman durmuş,

İçime karışmış ten rengi sesin.

Ben bir siyahı bilirim, bir de savrulan eksik saatleri.

Arz sürekli bir şarkı çalıyor,

Ama ben çoktan kendime sustum.

Şimdi,

Ne gece biter, ne de sen eksilirsin,

Sessizlik büyür içimde.

....

Rüzgar kayboldu,

Sular çekildi.

Toprak kurudu, çatladı.

Kainat griye boyandı.

Öyle bir yalnızlıktı ki 

Masumiyet gözyaşlarıyla lekendi.

Merhamet kaplı kalp, taş kesildi.

Nefes tıkandı,

Bakışlardaki yakamozlar birer birer can verdi.

Öyle bir yalnızlıktı ki

Şarkılara sağır oldu kulak.

Şiirlerin üzerine bir karabasan gibi çöktü bu melankoli.

Tüm sohbetlere sustu, sessiz kaldı dudaklar.

Ve öyle bir yalnızlıktı ki,

Başka bir evrende sınanan, bedel ödeyen muhakkak Tanrı olacaktı.

Geçmiş, zamanın unutmayan eli gibidir;
dokunduğu yerde iz bırakır,
bıraktığı izden bir sessizlik sızar geleceğe.
Ve insan, işte o sessizliğin içinde
kendi adımlarını duyamaz olur.

Bazı hatalar, gecenin yarısında
kalbe saplanan ince bir sızı gibi büyür;
adını koyamazsın,
ama varlığını her nefeste hissedersin.
Gelecek o anda küçülür,
bir mumun titrek ışığına döner.

Çünkü insan en çok
kendi pişmanlığının ağırlığıyla çöker dizlerinin üzerine.
Affedemediği her an,
yarınlarını sabaha varmadan küle çevirir.

Oysa hiçbir hata,
geleceği yok edecek kadar kudretli değildir.
Kudretli olan, insanın kendine kurduğu zincirdir.
Bir “keşke”yi kalbin kapısına bağlayan düğümdür geleceği daraltan.

Geçmiş, bazen siyah bir rüzgâr gibi eser;
önüne kattığı dal parçalarını
yarınların bahçesine savurur.
Ama toprak her zaman hafızasından daha merhametlidir:
yeter ki insan elini yeniden toprağa uzatmaya cesaret etsin.

Gelecek, hataların külleriyle kararan bir yol değildir;
insanın kendine yeniden doğmayı öğrettiği bir sessiz yoldur.

Ve bazen en şiirsel gerçek şudur:
Bir hata karanlıktır,
ama insan gökyüzüne bakmayı hatırladığı anda
karanlık kendiliğinden küçülür.

Yazan
Korhan KÜLÇE

Öyle toprağa karışır gibi sana karışmak, sende yok olmak istedim

Sana kendi çıplak ayaklarımla gelmiştim.

Sen ise aşkın 'hattâ' hâlindeydin.

Ve dahi kendi hattâ hâlin...

Ben bir toprağa karışıp filizlenmek,

Bir çiçek, bir ağaç olmak istedim.

Sen ise çektin beni sonsuz karanlık haline

Aşkın hattâ hâline

Kendinin en karanlık hâline...

Hayat ikinci kez bir hayale karşı gelmişti.

Sözcükler az telaffuz edilmiş, susulanlar dinlenmişti.

Kısa bir bir telefon görüşmesiydi.

İçime ağladıklarım dışarı taşmaya başladığında bunu anlamasından korkup kapattım.

Az konuştuk, çok hissettim.

En çok bunu özleyecek olmak,

En çok bu karardan nefret etmek...

Bugün hayata yenildim.

Olacakları görmemek için gözlerimi kapattım.

Akışa teslim oldum.

2000'lerde uçmak imkansızdı denedim.

Patili küçük zıp zıp kızım Alice için

Evde bir neşe var; adı Alis.
Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, patilerini yere vurur,
sanki “Haydi! Gün başladı!” der.
Gözlerinde pırıl pırıl bir yaşam sevinci,
kuyruğunda rüzgârla yarışan bir mutluluk yelkeni…
Her sabah, sanki dünya onun için yeniden doğar.
Her adımı bir oyun, her nefesi bir maceradır.

Alis’in küçük evreninde hüzün yoktur.
Bir top gördü mü bayram eder,
bir gölge kıpırdasa peşine düşer.
Yere düşen bir yaprak bile onun için bir dans davetidir.

Ama bir de abisi Kuki vardır…
Alis onu çok sever, ama bir o kadar da kızdırır.
Kuki tam huzur bulmuşken, Alis zıplar üstüne.
Oyuncağını alır, kuyruğunu çeker, sonra masum masum bakar.
Kuki “hav!” diye uyarır,
ama Alis’in o pırıl pırıl gözlerine kim kızabilir ki?
Bir bakışıyla bütün öfke erir gider.

Küçücük bedeninde koca bir sevgi taşır.
Koşarken kulakları savrulur, kalbi kahkahalarla atar.
Bazen bir bakışıyla “Ben buradayım!” der,
ve o bakış, insanın içindeki tüm yorgunlukları siler.

Akşam olunca sessizce kıvrılır yerine.
Nefesleriyle evi saran huzur,
bir masal gibi dolanır odalara.
O an anlarsın:
Dünya bazen kararsa da,
Alis bir kez zıpladı mı, her şey yeniden ışır.

Çünkü o sadece küçük bir köpek değildir.
O, evin gülüşüdür.
Bir mutluluk kıvılcımı,
küçücük kalbinde taşıdığı kocaman sevgidir. 

Yazan
Korhan KÜLÇE

Kim bilir nereye gitti?
Belki bir rüyanın içine saklandı,
belki bir şehrin unutulmuş sokağında kaldı adı.
Ne adresi belli, ne dönüşü.
Bazı insanlar giderken
bütün yolları da beraberinde götürür.

Bir fotoğraf kaldı geriye.
Solgun, sessiz, ama canlı gibi.
Gözlerinde hâlâ bir şey var,
sanki az sonra konuşacakmış gibi.
Oysa bilirim, artık dönmeyecek.

Her gün o fotoğrafa bakıyorum.
Her gece,
o kadının özlemiyle uyuyorum.
Bir bakışına sığınıp
bir sessizliğe düşüyorum.
Fotoğrafın camına her dokunduğumda,
zamanın buz gibi yüzünü hissediyorum.

Rüzgâr estiğinde perde kımıldıyor,
ve ben bir an,
geri dönecek sanıyorum.
Ama sonra fark ediyorum,
bazı yokluklar,
dönüşsüzdür.

Zaman onu benden aldı,
ama kalbimin bir yerinde hâlâ nefes alıyor gibi.
Gözlerini kapattığımda,
sanki uzaktan fısıldıyor:
“Ben buradayım, ama artık başka bir zamandayım.”

Ve ben, o sesi duyar gibi olup
hiçbir şey söyleyemiyorum.
Sadece bekliyorum,
olmayan bir sabahı,
gelmeyecek bir adımı.

Belki bir gün,
fotoğraftaki o bakış da solacak.
Ama bilirim,
onun yokluğu hep aynı kalacak:
Ne eksilecek,
ne alışılacak.

Her gün o fotoğrafa bakıyorum,
her gece onunla konuşuyorum içimden.
Zaman geçiyor, ama o geçmiyor.
Çünkü bazı insanlar gitmez aslında,
biz sadece ulaşamayacağımız bir uzaklığa düşeriz.

Bir daha gelmeyecek…
Ama ben,
yine de her sabah penceremi ona açıyorum.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
03/11/2025
08:15

HER SABAH SANA VARIYORUM

Bir yıldız kaymıştı o gece,
gökyüzü sessizdi,
ama içim değil.
Bir dilek tutmuştum sessizce, 
adı senmişsin

Ne yalnızca doğum günlerinde,
ne de özel bir vakitte…
Ben seni,
bir çayın buharında,
bir sabahın ilk ışığında,
bir şarkının ortasında buldum.

Zaman geçti, değişti her şey,
ama bir şey kaldı aynı:
Sana olan sevgim.
Sessizce büyüyen,
derine kök salan bir umut gibi.

Ellerin,
avuçlarımda duran bir söz.
Her seferinde yeniden söyler kalbim:
“İyi ki varsın.”

Sen sadece doğduğun gün değil,
her sabah yeniden doğuyorsun.
Gülüşünle başlıyor gün,
sesinle toparlanıyor dünya.
Ve ben,
her defasında,
yeniden sana varıyorum.

“Kalbimin en güzel yerini dolduran eşim, Özlem Saba’ya , 
doğum gününün ışığına…”

Yazan 
Korhan KÜLÇE

"İnceldiği yerden kopsun demek, yolda bulanların vefâsıdır. 
İnceldiği yere düğüm atmak ise sâdıkların şiârı."
....................................

Aşk…
Bir iptir bazen, iki kalp arasında uzanan.
Başta güçlüdür, sıcacık, güven dolu.
Sonra zaman gelir, rüzgâr eser, kelimeler yorulur,
ve o ip bir yerinden incelir.

Kimileri der ki:
“İnceldiği yerden kopsun.”
Ne de olsa, bırakmak kolaydır.
Vefâ, onların dilinde yumuşak bir kelimedir sadece,
ama yüreğe inmedi mi, hiçbir kelime tutmaz.

Oysa sâdık olan bilir:
Aşk, inceldiği yerden kopmaz;
İnceldiği yere düğüm atılır.
O düğüm, bir yara gibi durur belki orada,
Ama her baktığında hatırlarsın,
“Evet, bu yoldan geçtik biz, ve hâlâ buradayız.”

Düğüm, sevgiden kalan izdir.
Kopanların bilmediği, kalanların sessizce taşıdığı bir mühür.

Çünkü aşk, hep güzel giden bir masal değildir.
Bazen susmaktır, bazen affetmek,
Bazen de incelen bir yeri avuçlayıp,
“Bırakmam.” diyebilmektir.

İnceldiği yerden kopanlar,
Kendilerini kurtardıklarını sanırlar.
Oysa sâdık olanlar, o düğümle yaşarlar,
Biraz eksik, ama çok daha gerçek.

Aşk, işte oradadır.
Ne başlangıcında, ne sonrasında,
Tam ortasında:
İnceldiği yerde…

Yazan
Korhan KÜLÇE
www.korhankulce.com

Bir kadın oturur orada.
Ne süslenmiş bir yalnızlık,
Ne de eksik bir varlık...
Kendine sığan bir kadındır o.
Kendi sessizliğine anlam,
Kendi eksikliğine şiir katan.
Kırıldığı yerden ışık sızan,
Suskunluğunu bile zarafetle taşıyan.

Sözlerinde bir annenin yorgun şefkati,
Bir kız çocuğunun içe gömülmüş ağlayışı,
Bir kadının kırılmamak için sustuğu o uzun an vardır.
Senin dizelerinde hayat,
Bir aynaya değil,
Bir yaraya bakar.
Her dize, biraz kan taşır,
Biraz dua, biraz umut...
Ve şiirlerini okuyan herkes, o acıya dokunur usulca.

Kelimelerin artık topraktan doğar;
Ellerinden geçtikçe biçim bulur,
Ateşe tutuldukça anlamı derinleşir.
Kırıldığında bile yeniden doğar,
Kendinden kendini kurar.
Senin ellerinde acı,
Bir sanat olur;
bir ağıtın dinginliğiyle,
bir ninninin sıcaklığıyla konuşur.

Aşkı anlatırsın,
Sade ama keskin,
Bir ekmek gibi bölünür sözlerinde,
Bir yara gibi kabuk bağlar her dize.
Senin aşkın gösterişli değildir;
Kanı çekilmiş bir gül kadar sessiz,
Ama hâlâ kokusunu taşıyan bir direniştir.
Sende sevda, bir süs değil;
Bir tanıklık biçimidir.
Kadının kendine rağmen,
Kendisiyle var olma biçimi.

Zaman sende başka akar.
Geceler uzar, sabahlar daralır,
Ama senin içinde her sabah yeniden doğar bir harf.
Bir virgül olur sabrın,
Bir nokta olur kararın.
Sessizliğin bile konuşur sende,
Ve o dil, insanlığın ilk sesinden bile eskidir.

Seni okuyanlar bilir:
Bazı kelimeler yazılmaz, yaşanır.
Bazı acılar şiire sığınmaz; şiir olur zaten.

Sen yaşarsın.
Bir dizede yanar, bir satırda yeniden doğarsın.
Bir dizede ağlar, bir satırda gülersin.
Kimi zaman “Beklenen Sevgili”yi,
Kimi zaman “Kendine Yazgılı” kadını buluruz sende.
Ve hep bir kadın kalırsın:
Kendine dönük,
kendiyle yapılmış,
kendiyle tamam.

Dünya kalabalık.
Ama sen, 
Hep içinin ıssız kıyısında nefes alırsın.
Orada,
Kelimelerin dua olur toprağa,
Ve rüzgâr fısıldar senin adını:
''Saba..''

Özlem...
Adın bir çağrının yankısı gibi.
Bir sabahın ilk ışığı,
Bir kadının son sığınağı...
Yazdıkların kalır bizde;
Çünkü senin dizelerin
Sadece okunmaz,
İnsanın içinde yankılanır.

Ve biz biliriz:
Senin kelimelerinde,
Kırılganlık bile bir güçtür.
Ve güzellik,
Ancak acıdan geçince tamamlanır.

----------------------------------------
Not: Bu dizeleri, zamana yenilmiş, artık sadece bir fotoğrafta yaşayan, ama bakıldığında hâlâ kalp atışı duyulan o güzel kadının özlemine ve hatırasına yazdım. 

Yazan
Korhan KÜLÇE
www.korhankulce.com

Gördüm seni bir sahil koyunda,
Mavi bir elbise dizinde, boyunda.
Başında papatyadan bir taç,
Melekler nuruyla omzunda.
Gözlerin niye hülyalı,
Ellerin koynunda?

Rüzgâr saçlarını öperken sessiz,
Deniz, adını mırıldanır giz giz.
Kalbim kıyıya vurur dalga misal,
Bir bakışınla durur, çözülür sitemiz.
Sanki o an dünya durdu bir anda,
Bir ben kaldım, bir de sen – o koyda.

Rüzgârlar eserek getirsin kokunu,
Unuttum çiçeklerin dokusunu,
Teninin yumuşaklığından.
Kıskanır mı insan bastığın toprağı?
Bas üzerime ki, Yunus aşık görsün. 

Manolya,
Ne zamandır dargındı bu erguvan sana.
Yazdığı hiçbir şiirde anmadı adını,
Nasılsın diye bile sormadı, seni tanıyanlara.

Ah Manolya,
Sanki değil aklım başımda,
Birden kuruluyor gözlerin ruhumda tahtına,
Arsız ve ukala bir tavırla.

Özlemden, sevgiden gelmezsin bir daha,
Diye korkumdan ölmemden.
Boyun eğip diz çöküyorum ayak uçlarında.

                                                                     -Ms Erguvan

     MERHABA SEVGİLİM

Artık biraz da bize vakit ayıralım.
O naif kelimeleri, kırılgan kalplerimize kullanalım.

Belki birkaç mektup,
belki deste deste güle muhtacım.

Masamda resmine dalarken,
kollarındaki anlarımızı anımsarım.
Yüzü güzel, gönlü hülyalı varlığım…
Seninle geçsin tüm anlarım.

Fırtınalarım dindi artık,
su gibi durgun bir kadınım.
Bırakalım da dalgalarımda,
durgunluğumda birlikte yaşansın.

                                                            -Ms Erguvan

Nasıl geçmiş zaman, sensiz.
Nefes mi almışım, ciğersiz.
Kan pompalayan kalbim — neşesiz.
Rüyalarım kabuslarla, renksiz.

Nasıl yaşamış bunca sene, sevgisiz.
İçimde alevlenen tutku senden habersiz.
Donuyorum...
Parmak aralarımda boşluğu dolduracak ellersiz.

Sokaklardaki çiçekler bile güzel kokmuyor sensiz.
Fısılda kulaklarıma,
beni ssevdiğini —
sessiz sessiz. 

                                                     -Ms Erguvan

Adımlarım ürkekti belki,
Ama yüreğimde hiç bilmediğim bir cesaret yeşeriyordu.
Her şey susmuştu; sokaklar, hatıralar, geçmişin yankıları…
Sadece kalbimin atışını duyuyordum —
Yeni bir hayatın kıyısında, tam da orada duruyordum.

Geride kalan her şey,
Bir kitapta kapanmış sayfalar gibiydi artık.
Ne kin vardı içimde, ne sitem…
Sadece kabullenişin dinginliğiyle baktım geriye.

Ve sen…
Birden hayatın o sessiz kıyısında belirdin.
Gözlerinde, hiç dokunmadığım bir sabah vardı.
Sanki kader, yeni bir başlangıcı
İki kelime arasına gizlemişti: “Buradayım.”

Zaman ağır ağır yürüdü, biz sustuk.
Ama suskunluğun içinde kelimeler çiçek açtı.
Yaralar yerini umuda bıraktı,
Korkular yerini hafif bir tebessüme.

Yeni hayatın kenarında, artık biliyorum:
Bazı başlangıçlar gürültüsüz gelir,
Ama insanın kalbine en çok o sessizlik işler.
Ve belki de en güzel hikâyeler,
Bir vedadan değil,
Bir bakıştan sonra başlar…

Yazan
Korhan KÜLÇE 
20/10/2025
Saat 09:30 
Küçük Bahçede

Yağmur damlalarında görürdüm ağladığını.

Rüzgarın sesi olurdun duyardım

sessizliğini.

 Gökyüzüne bürünürdü yüzün.

 Güneş doğardı gözlerine.

 Alamazdım gözümü gözün.

Bir bulut gördüm

Saçlarına takılmış bugün.

Senin bulutun muydu o?

Başkasının bulutu muydu bilmem.

Yağmurunda ıslandım her gün

Eril kadın,
Çelikten bir zırh kuşanmıştı.
Yüzünde gülüş değil, hüküm vardı.
Her sözü buyruğa benzerdi,
Yanındakileri bastırır,
Göğsünde diken taşırdı.

Gözleri soğuktu,
Kimse onda huzur bulamazdı.
Sevilmekten çok korkar,
Sevgi yerine güç toplardı.
Ama o güç,
Kendi kalbini de taşlaştırırdı.

Diğer tarafta,
Feminen kadın vardı.
O, rüzgâr gibi hafifti,
Su gibi akıcı, toprak gibi bereketliydi.
Gözlerinde ışık,
Ellerinde şifa,
Sesinde huzur vardı.

Ona yaklaşan herkes
Kendi kalbinin sesini duyardı.
Çiçekler onunla açar,
Çocuklar onun yanında güler,
Erkekler bile yanında
Kendi yumuşak yanını hatırlardı.

Eril kadın, yüksek duvarlar örerken,
Feminen kadın, köprüler kurardı.
Eril kadın, kazanmak için yaşarken,
Feminen kadın, paylaşmak için nefes alırdı.

Eril kadın hükmetmek için yaşarken,
Feminen kadın sevmek için soluk alırdı.
Biri kudretin sarhoşuydu,
Diğeri şefkatin kucağı

Ve zaman gösterdi ki:
Duvarlar yıkılır,
Köprüler kalır.
Korku solar,
Sevgi çoğalır.

İşte bu yüzden,
İnsanların gönlünde
Eril kadının adı rüzgâr gibi kayboldu.
Ama feminen kadın,
Baharı getiren güneş gibi
Hep hatırlandı.

Bir filmin ortasında,
Başını omzuma bırakıp uyuyabilsin,
Nefesinin sıcaklığı,
Geceyle aramdaki tek kelime olsun.

Birlikte gülelim,
Ta ki nefesimiz yetmeyene kadar,
Zamanı unutalım,
Dünya bir anlığına sadece biz olalım.

Çocukluğumu anlatırken,
Sözlerime değil, sesimin titremesine kulak versin,
Bir avuç mısır, bir avuç anı,
İkimizden bir hikâye doğursun.

Birlikte büyüyelim,
Birlikte çoğalalım zamana karşı,
Elini tuttuğumda
Kalbini avuçlarımda hissedeyim.

Sözleri yarım bıraksın,
Ben tamamlayayım;
Bakışları cümlelerden daha çok şey söylesin.

Bir göz kırpışıyla,
“Ev”i hatırlatayım ona;
Bir tebessümüyle,
Dünyam sessizce ısınsın.

Kalbimle kalbi aynı ritmi bulsun,
Aynı sessizliğe kök salsın,
Ve biz;
Kelimelerden değil, hislerden yapılmış olalım.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
15/10/2025
09:15
Terasta

100;
Sizin dilinizde sıradan bir sayı,
Bizim omuzlarımızda terle yazılmış bir marş.
Her koli bir tuğla gibidir,
Her raf bir kale duvarı.
Biz, o kaleyi ayakta tutan sessiz neferleriz.

100;
Sizin için bir rakam,
Bizim içinse bir günün mücadelesi,
Bir omuz birliği, bir alın teri destanı.
Biz mağazacıyız, biz depocuyuz…
Görünmesek de bu düzenin isimsiz kahramanlarıyız.

100;
Sizce sıradan bir sayı olabilir…
Ama bizde her biri, sırtımızdan süzülen bir damla emeğin hikâyesi.
Kasada bip sesi yankılanırken,
Bizim nabzımız depo koridorlarında atar.
Mağazacı, bir tebessümle müşteriyi ağırlar;
Depocu, sırtında yükle sessizce yürür.
Biri ışığın içinde parlar,
Diğeri gölgede, ama dimdik durur.

Bir koli, iki koli… derken
On olur, Yüz olur, bazen Bin…
Ama biz yılmayız,
Çünkü bu emek bizim yeminimizdir.
Her etiket bir görev çağrısı,
Her koli bir savaş meydanı.

Kamyon dorsesi açılır açılmaz,
Kollarımız kalkan, sırtımız zırh olur.
Paletler birer birer dizilir,
Raflar düzenle dolar
Kaosun içinden düzen çıkarırız biz.

100;
Kulağa sade bir sayı gibi gelir,
Oysa bizim omuzlarımızda, 
Her biri alın teriyle işlenmiş bir marşın notasına dönüşür.
Mağazada bir müşteri o ürünü eline aldığında,
Arkasında nice ter damlası, nice omuz izi vardır.
Biz o izi gururla taşırız.
Ne alkış bekleriz, ne sahne ışığı…
Ama her akşam, kepenk inerken
Bir sessiz kahramanlık öyküsü daha tamamlanır.

Mağazacılara ve Depoculara ithafen.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
08/10/2025.    08:30
Gizli Balkonda

Kimileri için hayatım gecikmiş görünebilir,
Kimileri için eksik, yarım ya da sessiz…
Ama ben biliyorum:
Hiçbir şey için geç değil,
Ve ben hiçbir zaman eksik olmadım.
Sadece kalabalıkların içinde kendimi kaybetmeyi reddettim.

Evet, bekledim…
Ama kimseyi değil, kendimi.
Kendi sesimi duymayı, kendi yolumu çizmeyi,
Sessizliğin içinde gücümü bulmayı öğrendim.
Yalnızlık bana korkuyu değil, dayanıklılığı öğretti.

Karşıma insanlar çıktı, elbette.
Ama ben yüzeyde oyalanmadım;
Ben derinlik istedim, gerçeklik istedim.
Kimi sevgiyi süslü söz sandı,
Kimi ilgiyi sahiplenmekle karıştırdı.
Ben ise yanımda yürüyebilecek, denk bir yürek aradım.
Ve o yürek henüz çıkmadıysa… sorun değil.
Çünkü ben eksik değilim, tamım.

Artık kimseye kendimi kanıtlama derdim yok.
Değerimi, kalbimi, ışığımı görmek isteyen varsa, gelir.
İstemeyen için eğilmem, kırılmam, küçülmem.
Ben bir çiçek gibi açtım kendi zamanımda,
Çünkü ben başkalarının alkışları için değil,
Kendi köklerim için büyüdüm.

Sessizlik artık düşmanım değil, dostum.
Sabah kahvemi kendim demliyorum,
Yolumu kendim çiziyorum,
Hikâyemi kendi kelimelerimle yazıyorum.
Ve hiçbir satırımda pişmanlık yok.

Evet, yalnızım.
Ama bu bir yoksunluk değil, bir tercih.
Ben kimsenin gölgesinde solmadım,
Kimsenin sözünde kaybolmadım.
Elimi tutacak biri çıkmadıysa, mesele değil.
Çünkü ben kendi ellerimle ayağa kalkmayı bildim.

Ben sıradanı kabul etmedim.
Ben değerimi bilen birini bekledim, ve beklerken güçlendim.
Yalnızlık benim için boyun eğmek değil,
Başım dik yürüyebilmektir.

Evet, yalnızım…
Ama gururluyum.
Ve en önemlisi: Huzurluyum.
Çünkü kimseye ait olmadan da
Kendime ait olmayı başardım. 
Çünkü biliyorum: Değerli olan, zamanı geldiğinde gelir.

Yazan
Korhan KÜLÇE  
08.10.2025   22:30
Gece Yalnızlığında

Yalnızlık, bir eski kitap gibi açılır dizlerinde,
Sayfaları hüzün kokar, ama bir bilgelik saklar.
Kendi nefesiyle sohbet eder adam,
Gözleri ufukta bir ışık arar,
Ama o ışık, hep kendi içinde parlar.

Akşamın moru duvarlara düşerken,
Yıldızlar pencere kenarında bekler sessizce;
Her sessizlik bir el uzatır,
Her gölge bir sırdaş olur zamanla.

Ve o an gelir:
Yalnızlık, eksiklik değil,
Bir dost olur,
Sığınacak bir liman,
Kendi gölgesinde bulunan bir ev…

Yazan
Korhan KÜLÇE 
Terasta
10/10/2025  00:30

Eski limanda bir balıkçı teknesi titrer,
Palmiye yapraklarında titrek ritimler çalar.
Martılar sessiz, kanatlarını yavaşça açar,
Sanki yağmurda bile özgürlüğü hatırlamak ister gibi.

Sokak köşesinde yalnız bir köpek oturur,
Islak tüyleriyle, titrek ve eski bir anı gibi.
Geçenleri izler, kimsenin dikkatini çekmeden,
Yağmurun melodisiyle karışan bir sessizlik içinde.

Bir kadın koşar, elinde çocuk, şemsiye dalgalanır,
Ayak sesleri taşlarda ritim tutar.
Bir adam bankta oturur, sigarasını söker,
Düşüncelerinde kaybolur, yağmurla birlikte eriyen.

Kahveler ıslak camlardan buharla yükselir,
Pencereler ardında gülüşler, sessiz birer umut.
Ve şehir, her damlada yeniden doğar,
Hüzünle, yalnızlıkla, ama bir o kadar da hayatla.

Fethiye yağmurla yıkanır,
Dağlar, deniz, sokaklar ve eski kalpler…
Her damla bir anı, bir nefes, bir huzur,
Ve şehir, sessiz bir şiire dönüşür,
Yağmurun içinde kaybolmuş, ama hayatta kalmış.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
06.10.2025

Gülüşün odaları sarar, ışıkla dolar her köşe,
Bakışların suskunluğun içinde bile şiir taşır söze.
Kırıldığında gözyaşın akar, nehir olur usulca,
Ama susarsın, çünkü sessizlik de cevaptır bazen kula.

Sen,
Bir annenin şefkatiyle sarar,
Bir dostun sadakatiyle büyütür,
Bir savaşçının cesaretiyle korursun her yanını.

Toplumun dar kalıplarına sığmaz ruhun,
Kendi yolunu çizersin, kendi hikâyeni kurarsın,
Güzelliğin aynalarda değil, duruşunda saklı,
Ve sözlerinde, dünyaya kattığın anlamda yankı.

İçindeki ateş, gecenin karanlığını deler,
Umudu en çetin fırtınalarda bile filizlendirir, büyütür, seyreder.
Sen bir hikâyenin kahramanı,
Bir zamanın ilham kaynağı,
Bir geleceğin sessiz mimarısın, yıldızların tacı.

Sevgiyle büyütür, acıyla olgunlaştırır,
Umudun kanatlarıyla yeniden doğarsın, hayatı kucaklatır.
Ve unutma:
Sen, varlığınla, her nefeste,
Dünyayı güzelleştirirsin, seninle her yer başka nefeste. ?✨

Yazan
Korhan KÜLÇE 
www.korhankulce.com

Yağmur cama usul usul vuruyor.
Sokak lambasının sarı ışığı, sokağa değil de sanki zamanı aydınlatıyor.
Evde ayak sesleri yok; yalnızca Kuki’nin halının üzerinde yankılanan, tanıdık pati tıkırtıları…

Kahvem çoktan ılıdı.
Zaman da kahve gibi… Ne acelem var, ne de kapının çalmasını bekliyorum.
Bazen Kuki başını kaldırıyor; gözleri göremese de yüzümü sezermiş gibi…
Bakışlarımız buluşmasa da kalplerimiz konuşuyor:
“Her şey yolunda, değil mi?” der gibi sessizce.

Televizyon kapalı, müzik yok bu gece.
Sessizliğin kendi sesini dinlemek istedim.
Kuki kanepeye tırmanıyor, minik bedenini bana yaslıyor.
Karnının ritmik kıpırtısı, evin içinde atan ikinci bir kalp gibi.

Evet, yalnızım.
Ama eksik değilim.
Bu ev, bu yağmur, bu sessizlik…
Ve halının köşesinde kıvrılıp kendi düşlerine dalan Kuki —
Bazen bir ömrün bütününü sığdırıyor içlerine.

Camda yağmur çizgiler bırakıyor.
Ev sessiz, ama içimde küçük sesler konuşuyor.
Kuki arada başını kaldırıp havayı kokluyor;
Gözleri sormasa da kalbi soruyor:
“İyi misin bugün?”
“İyiyim oğlum,” diyorum içimden, sesi çıkmayan bir gülümsemeyle.

Artık duymuyor değil,
Ama görmüyor Kuki.
Yine de yolu buluyor…
Patileriyle değil, kalbiyle geliyor bana.
Bir kere daha dizime yaslanıyor;
Körlüğünün ardında hiç sönmeyen bir ışık taşıyor sanki.

Kahvem soğumuş, ama bu sessizlik sıcacık.
Ne telefon çalsın istiyorum, ne kapı zili.
Bu sakinlik, bu yavaşlık, bu iki kişilik yalnızlık…
Bana iyi geliyor.

Televizyon hâlâ sessiz. Müzik yok.
Sadece Kuki’nin nefesi…
Ve benim — belki de ilk kez bir yere yetişmeden —
Ona kulak verişim.

Kuki yanıma uzanıyor.
Küçük patisi dizime dokunuyor.
İçimde bir şey, onun kalbiyle aynı anda atıyor.
Gözleri görmese de,
Kalbi hâlâ beni tanıyor.

O an anlıyorum:
Yalnızlık bazen iki kişiliktir.
Biri dünyayı görür,
Öteki seni hisseder.
Ve bu, bazen, bir ömrün en sessiz ama en büyük sevgisidir.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
04.10.2025
www.korhankulce.com

İşimde insanlara umut taşırım
Kalemle dizelerde ilham yaşarım
Zor yollara çıkar, engelleri aşarım 
Ama Kocam en çok götümü sever

Başarım gurur, yüzümde ışık
Hayallerim geniş, adımlarım hızlı 
Ben ruhuyla sevilirim, öyle der herkes 
Ama Kocam en çok götümü sever

Bir kadın isyan eder güle oynaya,
Ben baştan ayağa bir mucizeyim dünyaya
Onca meziyet, onca güzel hüner…
Yine de Kocam arkama düşer!”

Kocasına İsyan eden bir Kadının ağzından yazılmıştır

Korhan KÜLÇE

Kadının sevdiğini söylemesi kolaydır,
Bir rüzgâr gibi gelir, geçer, dağılır.
Ama kelimeler değil, davranışlar kalır,
Seven kadının dili, fedakârlıktır.

Sevgi, sözlerle değil özveriyle yaşar,
Sabırla, kararlılıkla, yürekle taşar.
Seven kadın, kendinden ödün verir,
Kendi isteğini bırakır, sevgisini derinleştirir.

Nutuklar atmaz, büyük cümleler kurmaz,
Yanında durur, yükü paylaşır, yorulmaz.
En zor zamanda omuz olur, destek olur,
Sessizdir fedakârlığı, ama dağlar kadar doludur.

Kötü alışkanlıkları geride bırakır,
Sevdiği için yeni bir yol yaratır.
Sosyal medyada sözüne dikkat eder,
Saygıyı dijital dünyada da sürdürür, değer.

İstemeyen dostlardan usulca ayrılır,
Huzuru için zorlu tercihler yapar.
Ve verdiği sözü taş gibi saklar,
Seven kadının sözü güvenle yaşar.

Kimi zaman görülmez, fark edilmez,
Onun çabası sessizdir, ama silinmez.
Çocuğu için uykusuz kalan anne,
Eşi için mutluluğunu erteleyen kadın?
Hepsi aynı gerçeği fısıldar:
Sevgi, fedakârlıkla sınanır.

Kadının ne söylediğine değil,
Ne yaptığına bakılır.
“Seni seviyorum” demesi değil,
Sevdiği için nelerden vazgeçtiği anlaşılır.

Çünkü sözler unutulur,
Ama fedakârlık iz bırakır.
Gerçek sevgi, dille değil,
Yapılanlarla kanıtlanır.

Korhan KÜLÇE

Evlilik bir bağ, kutsal bir yemin,
Ama sen, Kadın, hiçe sayarsın hepsini.
Keyfin uğruna kocasını terk eden,
Yuvasını rüzgâra teslim eden.

Otel odaları senin oyun alanın,
Sahiller başıboşluğunun sahnesi.
Her kahkaha, her kadeh, her adım
Haysiyetinle vedalaşmanın işaretidir.

Ve sen, sessiz Erkek…
“Tamam git” diyen zavallı, haysiyetsiz
Ailesini savunamayan, gölgeye çekilen.
Göz yumarak ihanete alan açan,
Onurunu kendi ellerinle çiğneyen.

Kadın, arzularının kölesi,
Hevesin uğruna evliliği çiğneyen,
Toplumun gözünde lekeye düşen,
Kendi haysiyetini yitiren figür.

Erkek, sen sessizliğinle ihaneti onaylayan,
Zavallılığınla namusunu yok eden,
Ailenin güvenini hiçe sayan,
İradesizliğiyle evliliği alaya alan gölge insan

Evde güven yok, kadında saygınlık yok,
Tatiller bahanedir, heves maskesidir.
Ama kaybeden bellidir:
Sen, kadın, haysiyetsizliğinle,
Sen, suskun erkek, zavallılığınla.

Artık tatil bir tatil değil;
Bir ihanetin, bir başıboşluğun simgesi.
Her kahkaha, her adım
Bir evliliğin ruhuna atılmış tokat

Korhan KÜLÇE

Konuşmaz artık,
çünkü kelimeler bitmiştir.
Her cümle, yüzlerce kez
aynı yollardan geçmiş,
aynı uçurumlara düşmüştür.
Bir kez daha söylemenin anlamı yoktur.

Kıskanmaz artık,
çünkü sana ait olduğunu hissetmez.
Bir zamanlar “benim” dediği yerde
şimdi yalnızca boşluk vardır.
Aidiyet ağır ağır ölmüştür,
sen fark etmeden.

Yanına geldiğinde,
gülümsemek yerine pişmanlık doğar yüzünde.
Her denemesinde
“Keşke hiç dönmeseydim” der kalbi.
Çünkü sen mutluluk değil,
pişmanlık armağan ediyorsun.

Hayallerinde artık sen yoksun.
Ortak bir gelecek,
ortak bir yarın…
Hepsi silinmiş.
O anladı:
Sen onun yarısı değil,
yarasını büyütensin.

Zaman akar,
günler, aylar sensiz birikir.
Senin bilmediğin anılar
bir defterin sayfalarına yazılır.
Ve sen geride kalırsın,
silinmiş, solmuş bir resim gibi.

Sonunda yeni insanlarla tanışır,
yeni bir hayat kurar.
Sessizce, iz bırakmadan.
Ve sen çok geç fark edersin:
Bir erkek, huzurunu kaybettiğinde
çığlık atarak gitmez…
Usulca,
arka kapıdan çıkan rüzgâr gibi
sessizce kaybolur.

Korhan KÜLÇE

Adam, sabahı emekle karşılar;
Avuçlarında nasır, gözlerinde umut.
Her lokması alın terinden doğar,
Sabırla örülür yarınlarının umudu.

Kadınsa gecenin karanlığına sığınır;
Kül olmuş sigaralarda kaybolur,
Kadehin dibinde teselli arar,
Ocağın sıcaklığını değil,
Meyhane ışıklarını özler.

Adam yuvasına tutunur,
Bir gelecek inşa etmek için çırpınır.
Kadınsa hevesin pusunda donar,
Sözleri savrulur rüzgârla,
Gözleri boş parıltılara takılır.

Adam ocağının ateşini korur,
Kadınsa şişelerin gölgesine.
Ocağın sıcaklığına değil,
Meyhane ışıklarına yönelir gözleri.

Böyle bir kadınla evlenen erkek,
Sevdaya değil, zindana mahkûmdur.
Zira şişe yuva kurmaz,
Sigara külü sevgiyi büyütmez;
Kötü alışkanlıklar ömrü çürütür.

Yanlış kadınla kurulan evlilik,
Bir sevda değil, intihardır.
Adam verdikçe küçümsenir,
Adam çabaladıkça tüketilir.

Bilmelidir erkek:
Ayrı dünyaların birliği olmaz.
Emekle heves, 
Sabırla eğlence
Aynı çatının altında barınmaz.

Şarapta sevda, dumanda huzur bulunmaz.
Sigara külleriyle yuva kurulmaz,
Şişe diplerinde gelecek saklanmaz.

Yanlış kadın, ömrü çalar;
Sevdayı değil, hayatı zehirler.
Ve o yol, aşka değil,
Yavaşça bir intihara çıkar.

Korhan KÜLÇE

Biz hep “verilen söz tutulur” diyerek büyüdük.
Söz, kelimelerden ibaret değildir;
o, kalbin bir parçasıdır, ilişkinin sessiz teminatıdır.
Tutulmadığında, o teminat kırılır.
Ve kırıldığında, bütün dünya bir anda daha ağır gelir.

İlk başta küçük bir çatlak gibi görünür,
görmezden gelirsiniz.
Ama birikir, birikir…
Ve sonunda ilişkiyi taşıyan sütunları yavaş yavaş eritir.

Sözler ihlal edildiğinde, her an hissedersiniz eksikliğini:
Bakışlarda, sessizlikte, söylenmeyen sözlerde…
Güven, bir kez sarsıldığında, eskisi gibi geri gelmez.
Ve siz her geçen gün, eksik bir köprünün üzerinde yürürsünüz.

Güveni kaybetmiş bir erkeğin önünde iki yol vardır:
Ya hiç güveni kalmamış bir eşle yaşamaya devam eder,
ya da cesaretle kendi yolunu seçer.

Kadınlar, kocalarınıza verdiğiniz sözleri tutun.
Güveni yok etmek kolaydır.
Ama bir kez kaybolduğunda, geri getirmek neredeyse imkânsızdır.

Sözler sadece ağızdan çıkmaz; kalbe dokunur, ruhu şekillendirir.
Bir kez güven yitirildiğinde, onu yeniden inşa etmek yıllar alır.
Ve çoğu zaman, tam anlamıyla mümkün değildir.

O yüzden seçin:
Kendinizi olduğunuz gibi kabul eden birini bulun.
Söz vermek zorunda kalmadığınız, sizi değiştirmeye çalışmayan,
varlığınızı, kırılganlığınızı olduğu gibi görebilen birini.

Hayat, doğru insanı bulana kadar sabır ister.
Ve doğru insan bulunduğunda, sözler yük değil, bir bağ olur;
yürek o bağın içinde rahatlar, huzuru tekrar keşfeder.

Çünkü güven bir kez kaybolduğunda,
onu geri getirmek için yıllar değil,
bazen ömür gerekir.

Korhan KÜLÇE

Sevgiyle yaşayan bir Kadın varsa evin içinde,
Hiçbir fırtına yıkamaz o çatıyı.
Çünkü yuva, taşla değil;
Kadının şefkatiyle örülür, sabrıyla yükselir.

Mutlu kadının gözlerinde huzur gizlidir,
O gözler, çocukların düşlerini aydınlatır.
Bir tebessümü, bir kuş şarkısıdır evin içinde;
Eline değen ekmek, baharın kokusunu taşır.

Kadın sevilirse, umut kök salar;
Hayat yeşerir, dallar çiçeklenir.
O kadın ki, kalbiyle kurar yuvayı;
Sabrıyla, sevgisiyle ebediyete taşır.

Bilirim, mutlu kadın demek,
Sonsuza uzanan güvenli bir liman demektir.
O limanda erkek huzur bulur,
Çocuklar büyür, aile kök salar hayata.

Ve işte bütün sır budur aslında:
Mutlu kadın, mutlu yuva…
Hayatın en kadim duası,
En güzel armağanı.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 

‎Not:
‎"Aşıksan savaşçı olacaksın,"
‎"Aşkın için savaşmazsan, O nasıl bir aşk olur ki?"
Bu iki söz alıntıdır.

Yabancılar yakınımız

Yakınlarımız yabancı oldu

Ahir zaman dertleri

Sıradan yaşam oldu…

Kuşaklar arası çatışma

Gittikçe derinleşen

Dipsiz kuyu oldu.

Sevgisiz ,emeksiz , seviyesiz

Sevdalar…

Etrafımız

Yaralanan yürekler

Gözü yaşlı sinelerle doldu…

Cehaletle övünmek

Emeği , helal kazancı hor görmek

Marifet oldu…

Yozlaşan kültür

Tik tok İle vücut buldu

Star olayım derken

İnsanlar alay konusu oldu…

Belhi

DAMLA

Bir damla düşüyorsa

Yaşama dair gözlerinden

Üzülme umuda kucak

Açmışsın demektir sen

Ağır gelirken omuzlarında

Hayatın yükledikleri

Süzülen damlalarla yeniden

Yarınlardır yüreğinde İnan ki yeşeren.

Hissizleşmek istiyorum her şeye

İnsanlara, acılara hatta sevinçlerime bile 

Bazense unutulmak istiyorum,

Hatırlanmak istediğim kadar 

Tutkuyla yaşadığın ne varsa bırakmak istiyorum 

İçimde tuttuğum şeyleri bir bir haykırmak istiyorum boşluğa 

Hiç olmak istiyorum... 

Hiç yaşamamış hiç sevmemiş olmak 

Yüklediğiniz anlamlardan kurtulmak istiyorum, 

Girmek zorunda olduğum kalıplardan 

Gösterdiğim çabadan... 

Hepsinden tek tek 

Bir tutam sevginiz de sizin olsun 

Ben sadece,

Sadece yaşamak istiyorum .

Öylesine,

Alelade.

Bu gece gökyüzü çok berraktı...
Baktıkça içi açıldı.

Aslında yalnızlık bazen en büyük özgürlük değil miydi...

Belhi /Ayşe Atlı

Islandım Yürürken

Zamana direnen

Vakarla ayakta duran mekanlarda …

Islandım  yürürken

Acelesi olmayan sakin insanların  yaşadığı

Zamanın sanki yavaşladığı mekanlarda …

Islandım yürürken

Meraklısına ç ok şey anlatan

Bizim için eski ve yabancı olmayan diyarlarda …

Çok şey vaad ediyor sessizlik kulak verirsen eğer…

Yüzyıllardan akseden ruh

Selam veriyor dünden bugüne

  Birleşince

Sonbahar güzelliği ve hüznüyle

Seyrine doyumsuz Vardar Ovasında

Islandım yürürken heyecanla

Dilimde Yahya Kemal’in dizeleriyle …

Belhi/ Ayşe Atlı

Bir hayal belki de yaşananlar

Bir varmış bir yokmuşuz.

Dingin bir denizde

Karaya oturmuşuz

Ne aradığını bilemeden

Savrulup durmuşuz.

Huzur yanı başımızda iken

Aramaktan helak olmuşuz.

Bakmayı unutmuşuz adam akıllı

Nefes almayı,

Denizin o keskin iyot kokusunu,

Mavisini.

Gökyüzünün alacalı renklerini

Büyülü yaşamın kendisini

Unutmuşuz.

 Müzeyyen/2023

 Bu  kış  baharın  gelmesi suç

Onun için erimedi  karlar

Ve benim yalnızlığım 

Onlar  varken bile  bitmedi

Bu gece sabahın olması suç

O yüzden , ufukta güneş görünmüyor

Yıldızlar bile söndürmüş ışıkları

Yürek atarken bile 

Hissetmedi  yaşadığını

Ve hiç bilemedi  aşkın

Şiirlerde yaşlandığını ...

Hangi karanlığa ışık olursan

Dibi görülmeyen aşkı bulursan

Gönüllere mekan garip kuluysan

Hakk'a Veli Şah'a tabi olman mı

Zahir görüneni Batın yorunca 

Kelamın özünde kendin bulunca 

Birde dost doğruya taraf olunca

Hakk'a Veli Şah'a tabi olman mı

Pir Hü deyip posta Şah oturunca 

Sırça içinde Nur delil yanınca 

Nefesi Hakk bilip Tevhid çalınca

Hakk'a Veli Şah'a tabi olman mı

Kul Şebber tükenmez virdim kalınca

Rahı hakikatte menzil alınca 

Yezide Zülfikar kılıç çalınca 

Hakk'a Veli Şah'a tabi olman mı

Kull Şebber (Hasan Güzel)

11.10.2022

Yoksa her zaman var mı umut ? Herşey bitti derken yeşerir mi ki umutlar,

sevmem derken insanlar yeniden sevebilir mi? Yeniden çiçek açar mı solup giden bir çiçek? Her zaman en kötüsünü çıkarmaz belki?

belki en güzeli içindir bunca keder,üzüntü ve zorluk. Umut insanın içinde bitmeyen birşeydir bana kalırsa. Nasıl ki insana “bu hayatta ne olmazsa yaşayamazsın?”deseler aklına bir çok şey gelir ama oksijen gelmez ya hani… bunun gibi de insanın aklına hiç gelmez ama umut olmazsa insan ben yaşayamaz hem de bunun ne kadar önemli olduğunu bilmez. Benim bu gün umudum var fazlaca ve nedenini bilmiyorum. Belki de fark ettim  umutsuz yaşayamayacağını belki de umutlanmak çarem oldu benim. 

Bitmiş tükenmiş biriyim

Yorgun hissediyorum kendimi,ruhumu…

Bitsin, istediğim herşey bitip,yitip gitti

Ama inkar edemiyorum ruhumdaki acıyı!

Izdırap nedir bilmezdim ben 

Nadide,hassas derdim ben kalbim için 

Kül oluncaya kadar yanınca,anladım ben

Beni, ruhumu o zaman anladım ben 

Susar durur insan 

Uzun uzun dalıp gider insan uzaklara 

Ruhun yorgunluğunda,dinlenmek için bekler 

Yorgun,dargın yüreğim…

         Gidiyorum buralardan, yol alıyorum bugün içimden bir yerlerden. Bir yolculuk bu başı sonu belli. Ortası da deniz serinliği. Gidiyorum buralardan bugün, rüzgara bıraktım kendimi, bulutlarla bir yolculuk bu. Maviliğe kaptırdım kendimi, o derin sonsuzluğa...

       Zihnimdeki karınclara şeker verdim bugün. Şekere gelir karıncalar dediler, peşimden gelmesinler diye. Arkamda bırakmaya niyet ettim onları ama şeker sevmeyenler de varmış aralarında. Gidiyorum buralardan başımla beraber. Ağır bir yük gibi gidiyorum. Kalbimin kapılarını kilitledim, yaralarımın sargılarını değiştirdim yolcuyum bugün. Anılar, onlar hiç şeker sevmiyor hepsi benimle geliyorlar. Bavuluma ilk onları koydum. Gidiyorum buralardan bugün, anılarla, sızılarla gidiyorum. İçimde ukte kalanlarla, keşkelerimle, yapamadıklarımla gidiyorum. Anılarımı bırakmaya, yaralarımı deniz tuzuyla yakmaya gidiyorum. Gidiyorum buralardan, bir yolculuk hali benimkisi. Deniz aşırı bir yol bu. Dalgalara sarılmaya, köpüklere yaslanmaya gidiyorum bugün. Yeni başlangıçlarımı arkada bırakıp arafta bir yola gidiyorum bugün. Ne zihnimdeki karıncalar gittiler şekere, ne de kalbimin kapıları kilit tuttu. Her şey, herkes benimle gidiyorum. Can aşırı bir yol istedi gönül ama deniz aşırı bir yola gidiyorum bugün. Her şeyden uzak, her şeye yakın gidiyorum buralardan... 

                                                                                                                                       "Hansa"

Çığlıklarımı kalbimde tutmaktan yoruldum. 

Nefret, öfke ve zaman

sonucunda sadece yanan bir can. 

Yorgun, dargın en çok da

kendine kırgın.

Kalemimdeki kinim akıyor kağıda,

bitmiyor ama.

Yetmiyor sessiz vaveylalar 

yetmiyor dolan sayfalar.

Olmuyor, 

yorgun ruhuma bir nefeslik uyku.

Olmuyor,

ölmeyi öğrenmeden yaşanmıyor...

SİNEM DAĞ 

Yalnızlığımın tam yüreğinde bir deprem bekliyorum,

Şiddetli çok şiddetli bir deprem...

Yalnızlığın içindeki acıları enkaza çevirip altında bırakacak bir deprem,

Can şiddetinde bir deprem...

                                            Hansa

Şiir gibi bir hayatın son mısraları sanırım artık

Sonlara yaklaştıkça bir hüzün kapladı

Bitiyor artık o dünyaya hükmeden sözcükler 

Bir araya gelince her şeyi anlatan o cümleler, 

Son satırlarda, infazını yazıyor şairin.

Şair ya şiir gibi yaşadı hayatını

Mısra mısra anlattı her bir ânını 

Kıtalara böldü hayatının her bir dönemini

Güldürdü, ağlattı 

Ama sonunu böyle hayal etmedi!

Şiir bu

Her okuyan kendini bulur biraz

Sözcüklerden biri sensindir. 

Şair seni de anlatmıştır, senden haberi olmadan

Ama hiç kimsenin aklına gelmez,

Şairin, şiirin sonunda kendini infaz edeceği...

Şiir biter ve şair ölür.

Ama ya, sende şairle ölürsen

Aslında şair, seni tanımadan

Seni de öldürdüyse o son satırında

Son vuruşu şairin

Ya sana denk geldiyse.

Şiir biter ve sende şairle gömülürsün

O toprağın altına

Sen, yerin üstünde göğün altında bir yere

Şair son noktayı şiirine ve hayatına koyduğunu sanır.

Şair seni bilmez

Seni de öldürebileceğini bilmez

Darağacını sadece kendisi için kurduğunu sanır

O gittikten sonra gidenleri bilmez

Şair işte bencildir biraz 

Bir kelime için yirmi beş yıl bekler

Bir kelimeyle bir ömrü zayi eder.

Şair sadece şiir yazdım sanır

Halbuki her şiir, bir ölüm fermanıdır

Sen seçersin

Herkes senin en sevdiğin şiir olduğunu zanneder

Defterindeki son satrların

Halbuki bilmezler

O, intihar mektubudur şair olmak isteyenlerin.

Katiller öldürdükleri insanı görmek ister

Şairler de öyle

Hep şiirlerini sevenleri görmek isterler

Katiller bedenlerin, şairler ruhların katilidir.

Her bir şiirin son satırına bıraktı işte ruh 

Her bir parçasını

Tek seferde değil satır satır öldü.

Evet, öldü ruh

En son şiirin son satırında bıraktı

Kendinde kalan son mısrayı

Satır satır, mısra mısra parçalandı

Şimdi nefes alan bir bedenden ibaret

Hissiz mısraların anlamsız şiirleri gibi

Yaşatmaya gücü yetmeyen

Öldürmeye meyilli şiirlerin...

Evet, şair bir şiir yazdı

Hayatının şiirini yazdı

Son satırına da ölümünü

Hem şiirinin hem hayatının sonuydu o nokta

Son satırda kendini buldu ruh

Şimdi o da sonsuzlukta yolculukta.

Şairi gömdüler

Ruh solmuş umut çiçeklerini ekti toprağına

Şair bir şiirde hem kendinin hem ruhun

Sonunu yazdı

Bir şiirin son satırında

Bir ömre son imzasını attı.

Bir şair bir şiir yazdı

Hayatını kaleme aldı

Şair öldü, ruh, şair için öldü

Bedenleri gömdüler

Ölenler sağ kaldı

Şair son şiirinde sonun şiirine ulaştı

Bir tek şiir kaldı şairden geriye 

Binlercesinin ölüm fermanı içinde

Şair bir şiir yazdı

Hayatı da ölümü de içinde

Son satırına sakladı büyük sırrı

Aslında ruh, şairin içinde.

Yani, şair de benim

Ölen de.

                                       Hansa

BAŞIM DÖNÜYOR 

ÖYLE ÇOK DÖNÜYOR Kİ HEM DE 

IŞIKLARI BULAMIYORUM .

ÇEKMECEDE ÜÇ BEŞ KİTAP 

ARALARINA BENİ DE ALIYORLAR .

ZİHİNLERİNDE BİR HALÜSİNASYON OLARAK KALIYORUM.

ŞİİRLER YAZIYORUM  , İNSANLAR ANLATIYORUM .

AŞINDIKÇA AŞINIYOR HECELER .

BAŞIM DÖNÜYOR , ZANNEDİYORUM HAVADAN 

BİR KIYAMET GÜNÜ ,UFACIK VİCDANLAR

ELDE AVUÇTA KURŞUN PARÇALARI 

YARGILAR ESTETİK  ÇIKMAZ YOLLARDA 

BENDEN KALAN SAĞLAR .

BAŞIM DÖNÜYOR HAKİM BEY , BAŞIM 

KIRIKLIKLARIMI DÜŞÜRÜYORUM SANIRIM 

BİTSİN ARTIK BU SORULAR DİYE KALEMLERİMİ KIRIYORUM...

Erkenden uyanmalı

Kokusu buram buram odama dolan

Kahvemi yudumlamalı

Beni bekleyen günü

Tüm kalbimle selamlamalıyım

Sıkıca sarılmalıyım işime

Yarım kalan kitaplarımı okumalı

Öksüz bıraktığım dizeleri tamamlamalı

Yeni şiirler yazmalı

Yeni hayatlara dokunmalıyım

Rüzgarla konuşmalı

Şu çağlayan serin sulardan 

Kana kana içmeli

Yağmurlarda dans etmeli

Doya doya sevmeliyim

Kalbimden öpen adamı

Ailemi, arkadaşlarımı

Çiçeklerimi ve plaklarımı

Karamel renkli kedimi

Kısaca yaşamı ve yaşatmayı

Öldüğümde güzel anılmalıyım

Güzel sevdi, sevildi demeliler

'' Geride bıraktıkları

Yaşadığı ve yaşattıkları

Çok özel ve güzeldi ''

Ağlasınlar istemiyorum

Öyle çok gülmeliler ki hatta

Kahkaham yüzlerinde yansımalı

Yaşama dair ne varsa

O anda yaşadığımı bilmeliler

Yeni bir film, yeni bir elbise

Yeni insanlar ve şehirler

Duyanlar iç geçirmeli

Hayata herkesi ve herşeyi dahil etmeli

Ama kendilerine geç kalmamayı öğrenmeli

Benliğini geçmişin çıkmaz sokaklarında 

Aramak yerine bugünde kalmalı

Ve öyle yaşamalı...

Alara Nazar

BÜYÜTTÜĞÜ MAĞRUR ORKİDELER , 

SOLUK BENİZLİ YILDIZLAR DÜŞÜRDÜ SEMADAN .

SANDI Kİ EĞER HERKESE GÜLÜMSERSE KARŞILIK ALIRIM

EN ÇOKTA ORKİDELERİNE GÜLÜMSEDİ

DAHA İLK TECRÜBESİNDE KÜSTÜRDÜLER KIZ ÇOCUĞUNU.

ROMANLARIN ORTASINDAN SAYFALAR YAKTI BÜYÜDÜKÇE

KİTAP TENHALAŞTI VAKİT GEÇTİKÇE 

ÖNCE RENKLERİ DEĞİŞTİ ÇİÇEKLERİN 

SONRA PENCERE KENARINA İLİŞEN 

BUZDAN KANATLARIYLA ENDİŞELERİ .

HASRET VURDU KIYILARINI  

BURUK SEVİNÇLER DOLDURDU AVUÇLARINI 

BİR BİR KAYBETTİ BENİMSEDİĞİ HER ŞEYİ

ÇOCUKLUĞUNU , TABLOLARINI

VAZOLARI , TAVANINDAKİ BULUTLARI

EVİNİ TERK ETTİ , ELİNDE SADECE BİR BAVULLA 

SEMTLERİ DOLAŞTI KIZGIN KASIRGA 

KAPIDA MÜHÜR 

İÇİNDE BİR SAKSI 

ÇOCUKLARIN SESİ RÜYALARINA ULAŞTI .

HER ŞEYE RAĞMEN BEKLEDİ ORKİDE 

KIZ ÇOCUĞUNU , 

ZATEN TEK HATIRASI DA PERDELERE SİNEN SANCISI...

kanla bulanan göz çanakların,

yaşamı görmek suretiyle sabah beşte araladığın o gözlerinden,

kuşların öz sesinden ayrılan ve bir ıstırabın eşiğine uzanan ince bir ipken,

gökyüzünden süzülen umutlarınla birlikte dökülür damlalar, kanla bulanan ıslak kirpiklerinden

sonsuz, hiçliğe

avutulmaksızın omzuna yaslanan bu keder,

kızıl bir gün doğumu tini,

yaradılışının sorgusunda, bütün eksik cevaplarıyla

ölmeyi yeğleyen, ölümün nefesini ensesinde taşıyan ve düşüncelere giden yolları mızrakla örtülen kayıp tini, bulamam

düşleyemem

sonsuz olmayı becerememiş, özgürlüğü

düşler, düşünüldüğünde; özgürlük, düşünceler tükendiğinde kapıdaki yerini alır.

-Fatma Nur Diana Biçer

Sana çıkar bütün yollar...

Bugün Pazar

Sevgi ile bakar insan...

Bugün Pazar 

Özlemle arar insan...

Bugün Pazar 

Bir başka öter kuşlar...

Bugün Pazar 

Huzur dolar insan...

Bugün Pazar 

Yürek sel olur taşar...

Beklemek kadar yormuyor

Baharları umarken

İçin, için çürütüyor

Çok uzak herkes ve her şey

Hasret acısı 

Hançer yarasından beter

Beklemekle  geçmiyor

Gün be gün kanatıyor kalbimi

Sustukça kaleme sarılıyorum 

Ama  bir türlü 

Mısralar

Bari  özlemlerimden biri bitsin

Tabi  beklemekten  vazgeçmezsem...

Anlatıyorum sana seni ,

Dinle beni;

Gözlerinde parlayan bir ışık,

Ellerin hep sımsıcacık.

Saçların belki kederden ağarmış,

Yüreğin karmakarışık.

Anlatıyorum sana seni ,

Dinle beni;

Sevginin anlamı sende,

Merhametinin nam'ı var dillerde,

İnancın yürüdüğün yolun ayak izlerinde 

Anlatıyorum sana seni,

Dinle beni;

Hayallerin bulutların ötesinde,

Duruşun hep kıyam da,

Duaların var rüku da,

Gözyaşların gözükür seccade de.

Yatalak bir hasta bedenim

Beni bu zillete kim attı?

İnan bilmiyorum.

Kendimi kurtaramadığım bu karanlık,

Ruhumu teslim alıyor benden.

Sakin adımlarla siliniyorum. 

Belirsiz sözcüklerin ve hislerin altında.

Eziliyorum,

Hissedilmeyişin kokuşmuş sokaklarında.

Bir bankın köşesine kıvrılan bedenim

Acıyla yokluğa uzanıyor.

Harfleri ve rakamları tek tek siliyor zihnim.

Zamanı perçinlemeyi bırakıyorum 

Ve zaman değil, benim akıp giden.

Adımlarımın gezdiği sokaklarda 

Hiçliğe uzanıyor düşüncelerim.

Yürüyen leşlere sahip bir evrende 

En fazla nereye uzanabilir ellerim.

Dokunduğum ve anlattığım duvarları yıkacak güçte bir yenilgiye sahibim.

Haykırışlarımın hapsedildiği bu dört duvar

Bana geçmişin buruk ve acı armağanı.

Bileklerime değilde boynuma vurulmuş 

Gibi prangalar.

Nefesimi dorukta kesen birileri var.

Zihnimin oynadığı acı oyunlara

Yıkıcı melodilerle eşlik edecek güçte değilim

Yersiz bir söz gibi bedenimi ansızın

Sarsacak kadar yıllanmış ruhum.

Yaşamayı öğrenemedim.

Tecrübesizlik değil bu, 

Yaşamı acıyla sardım göğsüme.

Göğü yaracak çığlıkları yüreğime sığdırdım.

Yaşamı, kahkahalarıma hapsettiğim o korkuyla tanıdım.

Neşeyle gülmeyi yaşamdan sayamadım.

Hissettiğim her nefes boynuma kılıç vurdu.

Her uyanışımda bir milim daha kaydı idam sehpasından yaşamım.

Kocaman bir o kadar da ufacık bir umuttu

Beklediğim.

Sevilmek, hissedilmek ya da yalnızca hissedilmek.

Ölümle iç içe yaşamaktan yorgun düşmüşüm.

Yaşımdan yaşlıyım, yaşımdan kırgın.

Yine ölüme yatacağım, yine ölümüm diri.

Karanlık dolar gökyüzü 

Sus pus olur

Seyre dalarım...

Yıldızlara bakar

Ay ışığında dilek dilerim

Denize dalar 

Dalgaları izlerim

Yakamoza göz kırpar

Dilek dilerim...

Soğuğa aldırmadan 

Rüzgara karışırken sesim!

Yağmur yağar 

Islatır beni...

Yağmur dolar içim

Haykırırım...

Gözlerim uykusuz 

Başım dik

Gönlüm huzur dolar

Gece çöker 

Dalar gözlerim...

Yok sevda mıydı akla sevgiliyi,

Getiren?

Arada kalmış çaresiz ruh napsın,

Hergün azap üstüne azap.

Unutmak kolay mı öyle,

Kezâ unutabilseydim,

Sevilirmiydin böyle.

Ne diyelim,

Kafan olabildiğince rahat olsun.

Beni önemseme,

Elbet birgün ruhum yorulur,

Sende unutulursun,

Koskoca mazide kaybolursun...

Bir eylül akşamında tüm renklerini kaybetti orman

Kuru yaprakların cenaze senfonisinin teması hüzün

Ağıt yaktı doğa, izle düşen gözyaşlarını buluttan

Rüzgâr esiyor, bir yaprağın ilk ve son dansı bu

Kavalyesi ölüm, yeniden yeşermek tek umudu

Oynuyor hayat sahnesinde son perdesi güzün

Ekimde can verdi, kasımda gömüldü ruhu

Gök gürlüyor, yankılanıyor yarım kalmış bir öykünün sesi

Dinle on yedinci yaprağın ölüm temalı resitalini

Kurumuş kalbinden belli kaynağı üzüntüsünün

Bu, hazana kurban verdiği yoldaşlarının matemi

Gök ağlıyor, değiştirmenin bir yolu yok kara yazgıyı

Şimşekler parlıyor ama yok edemiyor karanlığı 

Dünden daha kuru, daha renksiz, daha karanlık bugün

Burası baharın yeşil yapraklarının kuru mezarlığı

Onlar için yazıldı şiirin on yedinci mısrası 

Ne beter bir şeymiş. 

Şu "yalnızlık" denen meret,

Sevincini, üzüntünü,

Hatta isyanını bile

Duyuraramamak ne beter bir şeymiş. 

"Tam yalnızlıktan kurtuldum" derken,

Tekrar tam ortasına düşmek,

Ne beter bir şeymiş. 

Tıpkı gecenin yıldızız kalması gibi,

Denizin mehtapsız, yakamozsuz kalması gibi,

Defterin kalemsiz,

Kalemin kelimesiz kalması gibi.

Şairin şiirsiz,

Şiirin yarsız, yolsuz,

Çıkmaz sokaklarda kalması gibi.

İnsanların vicdansız,

Vicdanların insansız kalması gibi,

Yani birçok fena şey gibi,

Yalnızlıkta işte öyle beter bir şeymiş. 

Hergün bir kez daha, 

Daha fazla yalnız kalarak öğreniyorum.

Ne beter bir şeymiş yalnızlık kadar,

Yalnızlığı daha beter bir şekilde

Anlamak ve yaşamak,

Ne beter bir şeymiş. 

Her şey madde materyal olmuş

Nasıl bir devir köylüsü kentlisi ...

Enteli cahili bu kadar mı benzer  birbirine;
Herkes haklı herkes bilgin hem de fenomen ...

 "Dünyaya  katkın nedir?"

Diye  sorsan başlar sosyolojik analize :

"Sosyoloji  sensin  benim oysa savaşılmaz kendinle...

"Geç bunları  azizim geç 

Geç kalmış bizlerin 

Bitmeyen  hezeyan ve afrası

Bitmeyecek gibi duruyor bu devrin tantanası" ... Belhi 

Hayatım senden önce senden sonradan ibaret.

Senden önce herşey zor gelmiyordu gülüp geçiyordum.

Ne zaman çiçekçinin yanından geçsem kalbimi de alıp sana koşarak gelirdim.

Ne zaman moralim bozulsa seni düşünerek silip atardım beynimden her şeyi.

Kimse umurunda olmadı inan.

Şimdi ise duygularım, düşüncelerim, mantığım hep bir boşvermişlikler de.

Sensiz ciddiye almıyorum hayatı.

Çiçekler kalbimi acıtıyor ne zaman denk gelsem.

İşte böyle; senden önce senden sonra bir hayatım var. Son nefesime kadar...

Rüya Gibi.

Anneme iyi bak!

Her fedakarlığı göze alan

Her daim yanımızda olan

Yaşantısından şikayet etmeyen 

Gönül insanına iyi bak!...

Her sabah uykusunu bölen

İşe uğurlayıp,Güzel dilek dileyen

Sıcak aşımızı hazır eden

Sen gelmeden boğazından bir lokma geçmeyen

Sevgi insanına iyi bak!...

Soğukta üstümüzü örten

Her daim derdimize koşan

Yıllar geçse de !

Hep aynı duyguları besleyen 

Fedakar insana iyi bak...

BABA,

ANNEME İYİ BAK !...

Çok uzak diyarlardan yazıyorum,
Kendimden oldukça uzak diyarlardan sana.
Aklımı kaybettiğim gecelerde
Sokaklarında ayak izlerini takip ediyorum.
Kağıtlara değil, bu şehrin yollarına kazıyorum seni.
Kaldırım taşlarından kaleler yapıyorum.
Sonra kendimi orada yaşama terk ediyorum.
Koca bir izdihamdayım,
Zihnim kan kusuyor.
Ben yine de seni düşünmeyi bir gün olsun ihmal etmiyorum.
Gözlerinin değdiği her kelimeyi göğe sesleniyorum usulca.
Gök üzerime yağıyor,
Sen hissiyatıyla.
Yüzlerce sokak, binlerce cadde ve huzur dolu mekan varken,
Ben kendimi terkedilmiş ücralarda buluyorum hep.
Sana bu kadar yakınken
Bu içimi boğup atan şey nedir?
Hırçın bir çocuğun sevdiği oyuncağı aradığı gibi dağıtıyorum evreni, ama bulamıyorum.
Bir romanın en can alıcı noktasından
Haykırıyorum adını.
En anlamsız kelimesin de birbirine değiyor
Gözbebeklerimiz...
Tenine dokunmayı seviyor gözlerim.
Eşsiz bir müziğe tanıklık etmek güzeldir bilirsin.
Sesinle yaşamı tadıyor evren görmelisin.

TERK EDİLMİŞ MAHZENİN İÇİNDE TOZLANAN BİR TABLO 

UĞRUNA NE YOLCULUKLAR FEDA EDİLECEKKEN 

SIKIŞIP KALMIŞSIN TRAMVALARA SANKİ 

ÇIKARACAK O KUYTUDAN GÜZELLİĞİN 

SANA AİT BİR PENCERE GİBİ SEYRETMEK EŞSİZLİĞİNİ 

SAÇLARINA BİR TUTAM ŞİİRLER TUTUŞTURMAK MESELA 

YENİ BİR DÜNYAYA SEYAHAT EDİP ŞARKILARI BİRBİRİNE DÜĞÜMLEYEN 

TERZİLER GİBİ 

DANS EDEREK ÖZLEMİ ÖZLEMEK 

SICACIK BİR BATTANİYEYE SARILMIŞ SENSİZLİĞİ 

EKSİK PARÇALARLA YOLLLANAN KİLİTLİ MEKTUPLARDAN 

TOPLAMAK AVUÇLARINI 

SOLACAK BİR KUŞ GİBİ ZİHNİMDEN SANA KURDUĞUM CÜMLELER 

EL SALLAYACAK UÇUP GİDENLER YAZDIKLARIMA 

OKYANUSLARA DOLANACAK SARMAŞIKLAR YOKLUKTAN DİNMEYECEK İÇERİDEKİ ACI 

SENSE BİR TABLO GİBİ ASILI DURACAKSIN DUVARIMDA 

BEN DE YÜZYILLAR BOYU SENİ İZLEYECEĞİM KUCAĞIMDA KEDİMLE  

Yenilen

Yapılandır bir şeyleri.

Kaybolduğum sokakları ezberledim şimdi

Sayabilirim adlarını sokakların soran herkese gururla.

Susabilirim artık her yapılanın karşısında

Bir adım daha atacak hevesim kalmadı

Düşmanı oldu hevesimin var ettiklerim.

Üşüyünce kat kat giyerim

Hala içimde biri titrer

Üşüdüğünden değil

Azınlık düştüğünden belki de.

Hak aramam, dil dökmem,

kelimelerimi herkese harcamam ucuza

yalnız sevdiğimi göstermeyi bildim, bir de elimden geldiğince kibar olmayı.

Münzevilikte yetmiyor bu günlerde

İnsan eti değmeden

İnsan fikri istila etmeden

İnsanın var ettiği bir şeylere inanmadan

Yaşayamıyor insanın kendisini.

Kendime bir tabut tasarladım

Her tahtası farklı ses çıkarır 

Her birisi farklı kokar içine çektiğinde

Baktığında hepsi farklı renkten oluşur

Bir tabut var ettim kendime

Dünyanın kendisiydi toprağı.

Yasak olan şeylerin peşine

Düşüncelerin izine

Sevgisizliğin

Güvensizliğin

Tereddüt ve özrün zor olduğu kıyılarda yüzdüm

Boğuldum, öldüm

Toprak atmasınlar üstüme.

Yazarken boğazımı yakan yazı

Yaşarken ruhumu yakan hayat

Sevginiz vasat

Ucuza pazarlarda bile satılmaz

Sar başa dünya

Yık, parçala, mahvet

sen hep

Sar başa dünya.

Bir ışık arar durur gözlerim

Bir hayale dalar umudumu isterim

Bir Hayal kurar yaşama dönerim...

Gökyüzüne bakar yıldızları sayarım

Yıldızlara bakar seni anarım...

Pencereden bakar el sallarım

Kapıya bakar seni ararım...

Denize dalar hayalini kurarım

Yakamoza bakar yüreğimi dağların

Balıkçıya bakar sevmeyi anlarım

Balıklara bakar sevdayı yaşarım...

Hayata sorar seni bulurum

Yaşama bakar huzuru bulurum

Yüreğe bakar sevgiyi anlarım

Ömüre sığar sevdayı bulurum...

Bunlar şükür sebebimken 

Niyaz edemem biliyorum,

Lakin, 

Ruhumun bedenimden defalarca çıkıp,

Beni hırpalamasına da artık dayanamıyorum.

Dön desem, mantığıma haksızlık,

Dönme desem, yüreğime yazık,

Söyle,

Yine buluşur muyuz sevdiceğim?

Benim Arafım bu Dünyada 

Seninki de sanırım

Beni duyduğun yağmurlarda.

Gelme artık,

Gelirsen bulacağın ben

Bıraktığın ben olmayacak,

Seninde arafında kasırgalar kopacak,

O karanlıkta sende bir el bekleyeceksin,

Belkide o boşluğu 

Sende benim kadar seveceksin.

O olasılıklar sokağındaki boşluğu.

Ve ben o sokağı bile,

Sırf sen seviyorsun diye seveceğim.

Gelme! Çünkü daima seni değil,

Bende var ettiğim seni seveceğim…

Bir aynada görüyorum kendimi

Benim olan kendim susuyor!

Aynadaki bana sesleniyor...

Aklım Bir sevdiklerimi mutlu etmemde

Aynadaki aklım kendini üzmekten

Bir ben bakıyorum yüzüme

Bir ayna söyler yüzümü. 

Bende olan ben saçların iyi diyor!

Ayna saçına aklar düştü diyor.

Bir ben kendim oldum diyor

Bir ayna sahte maske takmışsın diyor.

Şimdi bende ki ben ne?

Aynadaki ben kim?

Bir tarafta tebessüm eden yüzüm

Bir tarafta aynada görünen yüzüm...

Gözlerim yollarda bekler seni.

Aklım başımda değil,

Ellerim tutmaz oldu, kalemi, silgiyi.

Senden sonra 

Aynı yerdeyim, aynı sokakta.

Ayaklarım kök saldı sanki

Bırak koşmayı, yürümeyi unuttum inan ki.

Ruhumda ince bir sızısın,

Kalbimde derin bir yarasın,

Gel artık uzatma,

Bedenim hayata bağlansın. 

Benim ellerim nasırlıdır,

Tutarmısın?

Gel kabime desem,

Biraz  kırık kalbim,

Toplarmısın?

Bak gözlerime desem,

Ama kaçıyor senden,

Yakalarmısın?

Bir çocuk gibi huysuzum desem,

Benimle çocuk olup,

Oynarmısın?

Kaçıyorum senden desem,

Beni tutup kollarımdan,kendine

Bağlarmısın?

Oturup içime döksem,

Gerçekten kalbinden hissederek,

Anlarmısın?

Hanımefendi!..

Kokunu içime çekmek

Bakışlarının derininde kaybolmak

Tüm kalabalıklar ortasında 

Aradığını bulmak gibiydi

Yanımda olman

Yanında olmak

Kalbe dokunan huzurdu

Bir kuş sesi

Bir yaz meltemi

Hiç duyulmamış bir ezgi

Gösterime girmesi için

Heyecanla beklediğim filmin

Vizyona girişi

Dualarımın kabul oluşu

Nereden bilebilirdim

Kalbime karlar yağdıranında 

Sen olacağını?

Alara Nazar

Görmeye başladıktan sonra insanın canını yakan

salt gerçeklerdir.

Benliklerinin içinde çürüyen cesetlere çarpmadan

yaşayamıyor insan

yazamıyor.

Tanışıyor, sürükleniyor belki de farklılaşıyor onlarla birlikte

aralarında mutlu kalmak çok zor

haklarında pek bilgim yok, sadece izleyiciyim.

Her birinden çürük kokusu geliyor

Her birinin etinin tadı farklı

Her biri ötekinden başka tür tanrısı var.

İsyan edemiyor içlerinde insan

Isınamıyor bedeni bir türlü

Haz duyamıyorsun yaşayan bir ölüye

Bir tek küsebiliyorsun onlara

Kendince bir eylem oluyor haliyle.

Mutlular mı? Saygısızca

Yoksunlar mı bir şeylerden?

Kibir, gurur, özeleştiriden yoksunlukları var.

Dönebiliyor insan kendi içine onların arasında

Yeminler edebiliyor bir adım geri atmamak üzerine

Dün sevgilin yarın tanımadığın biri

Dün tanrın bugün şeytanın

Önceki gün dostun düşman oluyor

Çok hızlı her şey burada

Üfle üfle üfle

Belki unutursun

Belki silersin ve tekrar başlarsın .

Benim evim beyaz sayfalar.

Can Yücel, Nazım Hikmet,

Cemal Süreya, Turgut Uyar,

Mısralarımdaki komşular.

Benim sokağım hayalden bir manzara.

Yer, gök alabildiğince mavi huylu.

Neşet Ertaş karşı pencereden saz çalar,

Birbirini susturur bütün kuşlar.

Bütün kelimeler saza kapılır, karışır sonsuzluğa.

Benim yalnızlığım, yazıdaki son noktadır.

Biter sanırsın, kendini ilk cümlede bulursun.

Sözlerime bakıp kederlenmesin yıldızlar,

Benim hüznüm zaten bana yeter. 

SORDURTUYOR KENDİNİ 

NE GECE NE GÜNDÜZ

BAK BURADAYIM SENİNLE .

UZAKLARDAN GELİYOR SESLER ,

DÖNÜŞÜP BİR YAĞMURA 

SAVURUYOR RÜZGAR .

DUVARIN HALİ BAMBAŞKA 

YÜZDE YÜZ AVUCUMDAKİ DE SEN .

SANDAL , KAYIK 

SENELERCE KAYIP .

DENİZ , KUM , GÜNEŞ 

İÇİNDE SERSERİ ATEŞ 

AKIP GİTTİ GÖZYAŞLARIM 

GÖL OLUP BUHARLAŞTI ANILAR 

BAK BURADAYIM HALA YENİK 

DURUYORUM 

KULAĞIMDAKİ SAATİ DİNLİYORUM 

ZAMAN AKIYOR, 

VE ORHAN VELİ'NİN DEDİĞİ GİBİ

GÖZLERİM KAPALI .  

HEPSİNİ TADIYORUM ASLINDA 

ACI , SEVİNÇ, AŞKI 

YAVAŞ YAVAŞ HİSSİZLEŞİYOR , 

GÖZÜMDEKİ TAVRI ,

SESİME KULAK VER ARTIK 

KOLAY DEĞİL ACININ ZITTI ...

Nerelerde kalmışım bilinmez

Koca bi hengamenin orasında 

bilinmezlik içinde 

Tükenmişim,bitmişim der gibi 

Oturup kalmışım kaldırım taşında 

Sağnak yağmurlarda 

Kopan fırtınalarda savrulmuşum 

Vazgecmekte sevdaya dahil midir anne? 

Hiçbir şey hissetmeyecek kadar çaresiz kalmak 

Mesela, aklında her şey var ama yokmuş gibi hissetmek.

Hiçbir duyguyu hissetmemek 

Bu bir vazgecis mi anne?

Tek bir göz yaşımda harap olan annem,

Artık yabancıyım benden olanlara. 

Emeklerime, hayallerime, duygularıma.

Şarkı dinliyorum, sabah karşımda .

Bir de, vazgeçen ben, belki de hissiz olan yorgun bir şair diyebiliriz nazik olmak gerekirse  hayatıma.

Sanki bana o olmuşta ben de olacak mecburiyetinde gibi 

Bu hayata gülsem ne olacak, içim kan ağlarken. 

Gözlerim insanlara değil, göğe bakarken 

Ellerim umutsuzca boşlukta kalırken. 

Artık bu bir direniş değil! vazgeciş belki de.

Belki de ekilen sevgi tohumlarının, filizlenmesi yerine çürümüş olmasıdır.

Ya da boşvermişliğimin ardına saklanmak daha kolayıma geliyordur.

Belki de şimdiye kadar verdiğim tüm çabaların sonuçsuzluklarına kırgınlığımdır bu. 

Söyle anne! 

Tüm vazgeçmişliği affedersem, bir gün yeniden atar mı kalbim?

    / ➥☸

Yok sevmek bana yasak
Ne olacak artık yalnız kalsak
Hüzün yaprağı kalmış
Bir tek dalda o da düştü
Kara kışın ilk sabahında

Karlara gömsemde sevdamı
Kardelen misali yeniden açmayacak mı?
Küllendi desemde bu ateş
Adını anınca içim yine yanmayacakmı?

Arar mıydık her adımda onu

Yolun sonunda biçare kalır mıydık?

Hayat nefes almaktan ibaret olsaydı

Boğazımıza dizili üç bes heves gecer miydi kursağımızdan?

Yarını düşünmek yaralanmaktır

Yarasız yaşayabilir miydik?

Bugünü , bugün icin sever miydik?

Sonsuz bir debelenisin içinden

Sağ salim çıkmayı ölüm zanneder miydik?

Yaşamak yarını düşünmeye mecbur bıraktı

Şimdinin anlamı yok ölüm yakamızda

Vakit geç, yol çıkmazda gönül kedere düşmüş

Yolcu bensem, gitmeye mecalsizim

Kalsam paralanıyor ömür denilen sayılı nefes

Ne tadı var ne tuzu rafta tozlu bir kitap şimdi

Böyle mi güzellikleri hayatın?

Yine deniyorsun, değiyorsun hüznüme,

Bir yeşil yaprak bıraksan bari,

Giderken güz’üme...

Oysa sen konuşansın benimle,

Rüzgâr ile,yağmur ile,şiirle,

Ben anlayanın,

Sen her geldiğinde,

Bir yaş daha yaşlananın,

Dokunduğunda hüznüne,

Kuru yapraklar ile sana,

Destanlar yazanın,

Rüzgar ile,yağmur ile,şiirle...

Bir gün her şey için geç olmadan

Vitrindeki o porselenleri kullan

O çiçekli elbiseyi giy

O çok istediğin yollarda yürü

Koş gönlünce dağ tepe

Gez şehir şehir

Ve sahil boyu uzat ayaklarını

O kaydıraktan kay

Bırak artık büyüdüm laflarını

Sallan durmadan göğe yükselen

O kırmızı salıncakta

Ve ''Seni Seviyorum'' de sevdiğine

Sarıl sımsıkı, öp doya doya

Göster sevgini en içten halinle

Bıkmadan, usanmadan

Korkularınla yüzleş

Bir gün ah edip kızmamak için kendine

Umutla beklediğin yarınları

Bugünden inşa ettiğini unutma

Vazgeçme!...

Gerçekleşmesi mümkünken yok saydığın

Ertelediğin hiçbir şeyden

Çalış, çabala ve yorul

Bir gün düşsende kalk ayağa yeniden

Kendi ellerini kendin tut

Sana bir kez sunulmuş bu hayatta

Keşkeleri rafa kaldır

Ve ömrünü sevdiklerinle

Yapmayı isteyipte yapamadığın

Tüm güzelliklerle tamamla

Alara Nazar

Bir ağacı şekillendirir gibi şekillendirsem,

Ney formuna getirsem,

Bir acemi gibi alsam 

Ama bir usta gibi kalbine üflesem,

Nefesim tükendiğinde sana versem.

Sen huzur neyini üflerken ,

Kuşlar kemanlarıyla eşlik etse...

Keşke ah keşke,

Bütün "keşkeler" neyin rüzgarıyla uçıp gitse,

Bu ömür kışı terkedip, bahara kavuşurdu. 

GECELER AĞLADI 

Aşkımız için yüreğimizi azat ettiler 

Gökyüzüne kadar uzanıp gittiler 

Bir anda sevdadan titrediler 

Geceler ağladı 

Gündüzler sustu... 

Bir bir ip gibi çizildiler 

Düğüm gibi çözüldüler 

Aşkımızı o an kıskandılar 

Geceler ağladı 

Gündüzler sustu... 

Duvarlara şiir yazdılar 

Bakanlara göz koydular 

Herkes kıskandı seni ve beni 

Geceler ağladı 

Gündüzler sustu... 

YALÇIN SEVİM / SEVİMLİ ŞAİR

...????

Ben diken üstünde büyüdüm 

Dağlar da ovalarda bazen koştum bazen yürüdüm 

Sonra bir hayal kurdum.

Kurdukca dağlar kadar oldum 

Ben bir devir devirdim 

Hayatı öğrendim 

Gülmeyi 

Sevmeyi 

Uzulmeyi 

En çokta vazgeçmeyi 

Yaşadığım zamanı gözüm kapalı suzdum

Çocukluğum genclikihim yaşlılığım hepsini bir devire düzdüm

Çocukluğumda oyunlar 

Gençliğimde gezmeler

Yasliligimda ise kimsesiz düşünceler 

Derdimi ne bir sigara ne de inşanlar aldı

Ben kendi düşünceme takılıp ovalarda rüzgara vuruldum

Nefes aldım 

Hayat var şükür dedim 

Yeşillikler güzel güzel küçücük böcekler 

Doğa üstünde gülücükler 

Ağaçlara baktım 

Salmislar dallarını her yere 

İnsanlarda paylaşmayı böyle öğrense 

Toprağın suyunda elerimi yıkadım 

Ağaçta salıncakta sallandım 

Güneşte yandım derken

Hayatı gecenin karanlığıyla tamamladım 

27.08.2021

02.22

    / ➥☸

Aşk adam 

Bugün hava sisli

Sanki bizim hüznümüzü gökyüzü hissetmiş gibi 

Oysa bugün seni özlemekle geçmişti 

Hayalini ise düşlemekle 

Ben aşka aşık sen ise bana aşık 

Gönlümüz ise bir hayli karışık 

Ben gidecek korkusuyla 

Sen ise benden soğudu duygusuyla

Duygularımı belli etmekten korkar olmuşum, zaman benden alır diye... 

Geri de ben yanlız kalırım diye...

O kadar kalbim firari.

Ne yapacağını bilmeyen aptal bir yürek 

Sadece şiir yazmayı bilen bir bilek 

Halbuki elinden tutsam 

Rüzgar eşlik etse bize 

Saçlarım değil de 

Baş örtüm uçuşsa 

Sende açılmasın diye kalkan olsan bana 

Ben senin gözlerine baksam 

O zaman yenilir bu yürek. 

    / ➥☸

Ne seni kendi menfaati için kullanan var 

Ne aşka küstüren var 

O kadar ender bir şey ki 

Ne sana yaklaşmak için cesaret eden var 

Ne de senden gitmek için gidecek korkusunu veren var 

Sadece kendi istediklerin var 

Ne yalan söyleyenler ne de senin düşmeni bekleyenler 

Onlar sen istedikçe var 

Uzaklarda gözün kalmaz 

Kalbin bir anda hem  duracak gibi Hem de hızlı atan olmaz 

Yalnızlıkta hissizlik eşlik eder fikrini soran olmaz 

Kendini duyguna esir edersen 

Onların mahkumu olur

Kurtulduğunda ise yalnızlık sana yabancı olur seni tanıyamaz

    / ➥☸

Bunca yıldır ne istendi de neyi yapamadık?

Niye bu kadın düşmanlığı, bir bilen var mı?

Bedenine yeni bir dünya sığdırabilen küçücük kadına, koca dünyada bir yer ayırmak çok mu zordu?

Bizler olmadan var olamayacağınızı unuttunuz mu? 

Sizleri hayattan koparan bizmişiz gibi, neyin öcünü alıyorsunuz bizden? 

Bu bitmek bilmeyen kan davası ne zaman başladı? 

Ne zaman vazgeçtiniz annenizden, kız kardeşinizden, sevdiceğinizden, evladınızdan, arkadaşınızdan? 

Ne oldu da yok etmek istediniz bizi? 

Korktunuz mu yoksa gücümüzden, dünyayı elinizden alabileceğimizi mi düşündünüz? 

Haklısınız, korkun bizden! 

Korkun hiç uğruna yok ettiğiniz kadınlardan ve o kadınların kanından bin doğanlardan! 

Bozuk,geride kalmış takvimim.

Sanki hiç adım atmamış,

İlerlememiş gibiyim.

Ben uzaklara dalıp giden biriyim,

İnsanlar içinde,hayelden bir dünyada,

Hiç ama hiç yaşamamış gibiyim.

Görünmez oluyorum bazen,

Gülmeyin,cidden!

Çevremde o kadar insan varken,

Yalnız kalan biriyim.

Ben kağıtlarla arkadaş gibiyim,

Sanki kırk yıllık dostum onlar.

Sen beni mutlu görürsün ama,

Onlara göre ölü biriyim...

Kırıldı  hayallerim

Yitirdim sevdamı

Bir sonbahar akşamında,

Yıkıp geçtin beni

Döndüm harabeye

Gözyaşlarım yağmur

Saçlarımda

Nasıl dönecek yeniden dünya

Nasıl sarılacağım yeniden hayata

Bir adım kalmışken  mutluluğa

Sert rüzgarlar esti

Karıştı bulutlara...

Sen hep Oradasın

Bir düssem kollarına senin

Yaksa kül etsen mi aşkın

Ben seni severim her günüm

Seveceksen beni sonsuzlugum

Kavuşalım artık sevgilim

Benim biricik benliğim

Kalbimi bulamıyor yerinde

Sende mi kaldı söylesene

Sende ise geri verme

Çünkü sen vardın onun içinde

Kalbim duruyor seni görünce

Kurban olurum o gülüşüne

Talibim o güzel kalbine

Bu kalbim sana hediye

Ellerimizi dizlerimize yaslayıp

ruhumuzu ağaç dallarında saklandırıyor olacağız . 

Ötelere seninle birlikte gülümseyeceğiz , 

Yarınlar kovalamak için dinleneceğiz satır  başlarında 

Canımız sıkılacak hem de yanacak ,  

Acı acı can vereceğiz 

ama bir saniye durup düşündüğümüzde 

ne çok şey yaşadık diyemeyeceğiz . 

Hepsine rağmen boşluklar dolmayacak .

İçin için kavrulacağız kuru soğuklarda 

Öfkelenip hırslanacağız ,

çıkmayacak içimizden iyilik . 

Doğru düzgün durmayacak kalemlerimiz , 

İnadına ağlayıp ağlayıp gülmeyecek yüzlerimiz .

Benliklerimiz yer değiştirecek sonlara doğru ,

bir günümüzü böyle harcayacağız ;

Bütün bunlara rağmen dinmeyecek ve dönmeyecek 

satılan hayallerimiz ...

Dünyaya bir kere mi geldik? 

O zaman söyle neden bu hüzün, 

Neden bu yalanlar? 

Söyle çocukken baktığın kayan yıldızlar nerede?

Dünyaya bir kere mi geldik? 

Neden bu savaşlar, 

Neden bu göz yummalar? 

Söyle çocukken uzattığın yardım eli nerede?  

Dünyaya bir kere mi geldik? 

Neden bu hasret, 

Neden gökyüzü siyah? 

Söyle çocukken bindiğin salıncaktaki kahkahalar nerede ?

Dünyaya bir kere mi geldik? 

Neden bu gözyaşı, 

Neden bu kalp kırıklığı? 

Söyle bana söyle neden bu kadar umutsuzsun? 

Öylesine dargın.

Gün batımı kadar uzak,

Bedenimi değil de

Ruhumu yakacak kadar 

Yakın güneşe. 

Savașmaktan ve yenilmekten

Usanmıș benliğim, 

Mecali yok ayağa kalkmaya, 

Öylesine bıkkın, 

Öylesine vazgeçmiş...

Coşmuş  yüreğimde  yaralar.

Bilmem nasıl geçmiş yaz,

Anlamadım ki sevgilim

Sensizken tüm mevsimler bana

Eylül, Ekim, Kasım..

Yapraklarım solmuş 

Çiçeklerim kurumuş 

Göz yaşlarım sel olmuş. 

Benim deli güzüm 

Benim güzel gözlüm 

Dokunmaya kıyamadığım gülüm..

Nerelerdesin?

Sendin en güzel Eylül bir zamanlar

Zaman nasıl geçerdi yanında 

Geceler gündüz olmuş 

Gündüzler senin özlemin ile dolmuştu 

Aklım, ruhum, benliğim sen olmuştun

Güz güzelim, Eylül'üm..benim mevsimim 

Güzel sevdiğim..

Ah nerelerdesin?

Sendin bir zamanlar dünyamda tek mevsim

Şimdilerde 

Eylül, ekim, Kasım..

Eylül..eski Eylül değil. Sen değilsin sevgilim 

Ekim, Kasım bilmez zaten yüreğim 

Yokluğunla başlar benim mevsimlerim..

Sonra takip eder özlemin ve serzenişlerim...

Ben bilmezdim renk renk açan çiçekleri 

Ben bilmezdim güneşli günleri 

Ben, bir seni bilirdim...

Bir dökülmekte olan yaprakları 

Bir de kıyıya vuran dalgaları.

Ben seni böyle sevdim.

Seni özledim sevgilim 

En güzel mevsimim 

Nerelerdesin?

O tezcanlı hallerin 

Bukle bukle düşen zülflerin 

Aşk dolu harelerin...

Nerelerdesin?

Sesini özledim

Sohbetine hasretim 

Gecelerimi sırdaşsız eyledin 

Nerelerdesin?

Sen en güzel Eylüldün bir zamanlar...

Neredesin?

Sevgilim 

Sevdiğim 

Güz güzelim...

Nerelerdesin?

MP~

Eski ben aynalara gülümsüyor

Günden güne özlemi artıyor kimliğimin sahibine

Bİtmez sandığım her yol bitiyor, yaz bile bitti.

'Gidelim hemen geleceğiz.' demişlerdi parktayken bana.

Bir daha binemedim o salıncağa...

Çocukken öğrenememişim durakların yolun uzunluğunu değil

Yolcunun yorgunluğunu göstermek için var olduğunu 

Aldanırken nasıl da mutluymuşuz oysa

Aldatırken bir o kadar küstah insanoğlu.

Uslu olursam hatta gideceğimizi söylemişlerdi mesela

Meğer büyüdükçe kendimden gidecekmişim.

Beş yaşıma sorsalar kandırıkçılar ülkesi buralar

Yaramazlıklarımı yaralarıma erken bıraktım ben bu kandırıkçılar ülkesinde

Şimdi yirmiye dayalıyken iki merdiven

Koskoca bir yokuşta aldanırım yaşayacağıma

Akşam saat sekize iki var

Ben yirmiye iki kaldım,

Aldanırım gençliğime, çocukluğumla yarım kaldım.

Senin yüzünden şair oldu adam,

Ama materyalist yine de yaftası,

Gönlüne baktı boş, virane,

Kaldırımlar yalnız dostane,

Kediden, köpekten yâr, medet

Kolları var sarmalı, ayakları temel,

Sığınak olur bir bedene boşa harcanmamalı,

Gözleri hüzün akıtıyor,

Bir düş,

Dertsiz sofralar kurulduğu

Kahkahalar da kutup kadar uzaktan

Özlem yüreği göç istiyor sonsuzluğa

Susuz, aç, muhtaç, başı damsız

İçindeki karanlık büyüyor.

Onca şiir, şarkı, drama

İnsanlık getirmedi adama

Çöküp dizlerine,

Buruşuk ellerine doğuyor güneş,

Kıpırdamasa da kuytuda,

Şehir akıyor,

Gün doğuşunun serinliğinde satırlarım uçar 

Tezcanlı şiirlerim 

Sığmayan kifayetsiz duygulu dizelerim

Tarifsiz hayallerim

İlham perisi gibi 

Eylül’ün gelişini bekler…

Bir hafif rüzgar esti yüzümde

Bir buruk geçiyor sonbahar

Bir çığlık yükseldi içimde...

Dökülen yaprak misali

Suskun kalıyor yüreğim

Kayalara çarpan dalga misali

Dalgalanıyor sesim gökyüzüne...

Kendi penceremden bakıyorum hayata

Gözlerim dalar uzaklara...

Bir köşede oturup dalarım hayallere

Şarkılar söylerim kendi yüreğime...

Bu kaçıncı Eylül bilmiyorum!

Daha kaç hazan gelecek

Daha kaç yaprak dökülecek

Daha kaç mevsim yaşanacak 

Bir Eylül Daha geldi.

Bir Ömür daha geçti

Bir Rüzgar daha esti

Bir Yağmur  daha yüreğe düşüverdi...

Zaferdir bizim için. 

Yüz yıllık bir sevdanın 

Evlatlarıyız biz. 

İnsanından, kuşuna aşığız sana

Kalbimiz atar, kırmızı, beyazına

Aklımız vatan toprağı,

Mehmetçik yatar, yan yana.

Bakma döküldük biraz,

Kıyısından kırıldık biraz,

Ama Senin kanındanız biz,

Yine bir zaferle ayaklanırız biz. 

Çizgisiz defter halinden pek memnun.

Bir ben dertliyim,

Birde kelimelere bürünen düşlerim.

Yaz 

Yaz ki kalmasın içimde bir his,

Gün ağarmış,etraf sessiz.

Yaz kalemim,

Dök içindekinleri bembeyaz kağıda,

Ne'de olsa bir tek o dinler seni,

Bir tek o anlar seni.

O içinde ki tükenmişliğini,

Dök kağıtlara, gitsin...

...

Hançeri saplasam toprağa karış karış 

Olmuyor artık bu ülkede barış

küllerimiz savruldukça işliyoruz nakış nakış 

Bize dağlar düz yol gibidir yoktur bize yatış 

...

Ağaçlar meskendir bize sarmalar 

Heybetimizi görünce kaçtı leş kargalar 

Anam babam milletim ağlamasınlar 

Ayakta duracağız siz ettikçe dualar 

...

Duysun bu şanlı hilal topraklar 

Asker  oldukça düşmana yoktur yarınlar 

Haritaydı bu gözler göründü kurtlar 

Yanlarına kalmayacak serecegiz sizi çakallar 

...

Bir elime ömrüm bir elime çile verildi 

Sanki kendim istemiş gibi 

Yürü ya kul denildi 

Çile parça parça hayatıma yerleştirildi 

...

Dayan dedi rabbim her şey sabrında gizli 

Sus ses etme onlar değer bilmez ki 

İnsan oğlu nankördür heba etme kendini 

Sen kendine yetersin bunu bil yeter ki 

...

Dökülmesin sana verdiğim inciler bil ilmini 

Sabrını koru, ben yarına bırakırım yanına bırakmam kederini 

Aç ellerini bana şöyle şikayetini 

Seccadeye koy başını ferahlatırım kalbini 

15.01.2022????

18.35

evreni, 

Rüyasında gördü bahçelerde bülbülleri , 

Selamladı en masum hatırasını 

Durmadı sonra gökyüzünde kayboldu akşamın kızıllığında özlemi.

O his bitmek bilmedi içinde bir yerlerde , 

Kayboldu , kırıldı kalbi denizlerin dibinde .

Bulamadı kendini , bulamadı rüzgarı. 

Bittikçe içindeki sevinç rehavete kapıldı. 

Aklında durmadı güzellik , hep çirkin duygalardaydı. 

Sevemedi içindeki sesi , bilmeden gerçeği. 

Dalgalar savurdu çığlıklarını gökyüzünün sesine kinle birlikte 

Hep küs kaldı ruhuna güneş ,bilmeden bir gün fırtınanın onu kurtaracağını elinden...

Kendimi bile tanımadığım bir yerdeyim. 

Hadi ayna tuttular diyelim,

"Karşımdaki kim?" derim. 

Kederliyim ya, bitap bir haldeyim,

Bir yerlere savrulup gitmekteyim.

Hadi durup, "Dinleneyim" dedim,

Her taraf çöl. Nerede soluklanayım. 

Yürüdüm durdum, kalabalık her tarafım,

Ama ben kalabalık içinde de yalnızım. 

İçimden gelen bir ses duydum, anlayamayadığım,

Şöyle diyordu; "Ben yalnızın içinde de yalnızım.

Söyle bana ben ne yapayım?" 

29/03/2013/Çarşamba 

İçli içli ve yanık çekilen helheleler 

Duygulandırır Gelin ile Damadı...

Gözlerden yaşlar süzülür

Helhelerin arasında.

Hep eskilerde kaldı denilse de!

Görücü usulü evlilikler devam eder

Sevginin,Sevdanın ömürlük olanı yaşanır 

Bu şehirde...

Sevgiyi kalbinde yaşatan

Ömürlük sevdayı anlatan 

Mutluluğun kapısının açıldığı 

Şehirin adıyım ben...

Kimi kapı kapı gezer...

Kimi komşu kızı ister..

Kimi akrabada bulur huzuru

Evlillerin huzur bulduğu

Şehirin adıyım ben...

Ben yazmakla

Anlatmakla bitmeyen 

Yaşanması gereken 

Masal şehirin adıyım ben...

Havam ayrı bir güzel 

Dostluğum ayrı bir güzel 

Her daim insanları kendine  çeken

Şehirin adıyım ben...

MARDİN'İM ben...

Emek , anla saydam boyayla resmedilen zor sanat.

Sanat , hür kılmasa da kuşlara kabulümü kılan asil kanat.

Onunla kucakladığım gök kubbe kan ağlar.

Yaşlarından bir yudumla sarhoş olan ayyaşlar,

Kara cana can armağan etmekten yılmadılar.

Yorgun kuşlaraysa bir sürgünü helal kıldılar.

Kemiklerden inşa tahtlarından kağıtlara sığınan kuşları taşladılar.

Gene de o kuşlar şiirlere uçmayı bırakmadılar.

Kabullenmeyecek kadar zamanım var.

Asırlık tiyatroda kendi komedyamda oynayacağım.

Gece görülür yeryüzündeki elmaslar.

Her birinde esareti tadan yalnız ruhlar var.

Umutsuz bir gecenin karanlığında tek birini aydınlatan o ışık,

Ay'ın kızından güneşe yıldızlar bir armağan.

O gecenin suskun bekçilerinden biriyim sadece.

Bu eşsiz olaya şahitliğimi şiirle resmedeceğim.

Kalemin küskünlüğünü kaldıramıyorum. 

Umutsuz geleceğime karşı görünmez bir umuda aşkla yaslanıyorum.

Bu aşk uğruna yavaş yavaş ölüyorum.

Kendimin katiliyim , bitmez karanlık bir zindanda bir başıma sorgum.

Tadı cazip zehirli yemeklerle doyamayanlar, Yaş şerbetli tatlılara mahkum.

İçimizdeki boşluğu kaç yıllık yalanlar doldurur.

Yine de "Sana güveniyorum" son sözümüz oldu

Sözden gelen özlem zehri amansız hastalık.

Dayanamayan yüreklerin sonu oldu.

Kılıcına güven ve kalkanına sarıl.

Hayat savaşında nice hayatlar harap oldu.

Samimiyet , sahtelik maskesiyle örtülmezse büyük günahmış.

Bir adım bin ölüme bedelmiş.

Masallar yaşlara dayanan.

Yaşlar masalları yalanlayan.

Yalanlar çölde bulunan serap vahalarmış.

Küçük çocuğun bilmezliği.

Yaşlı adamın yabancılığı.

Saçları yaşları beyazlara boyarmış.

Aslında yaşlar saçları kara yaşamdan temizlermiş.

Yaşlandıkça tertemiz kılarmış.

Çünkü toprak ananın bağrında kirli evlatlara yer yokmuş.

Bir sokak başında ben ıssızım

Yalnızlığı doldurdum bavuluma

Geceleri yalnızlığım yol arkadaşım.

Sevginin en kaçak saatleri bunlar

Bir şehrin tüm sokakları karanlık

Son kibriti hayallerine çaktı kibritçi kız

Ben de gökyüznün en koyu hüznünü astım gözlerime.

Yanan bir bedenin sıcağına aldırmayan bir ayaz var etrafta

Bir de hiç bitmeyen bir yol odamın içinde. 

Ben varım benim içinde

Sevginin en kaçak saatleri ya bunlar .

Ne hayallerimiz vardı bizim,

Gitmeyi hayal ettiğimiz ülkeler,

Şehirler vardı mesela.

Gün doğumunu izleyecektik,

Sen gittiğinden beri rüzgâr okşuyor saçlarımı.

Gözlerim artık eskisi gibi parıldamıyor.

Dertlenirdim kendi kendime,

Şimdilerde kızıyorum saçma sapan dertlerime.

Yokluğun en ağır yorgan misali serildi üzerime.

Hatırlıyorum da çocukken akşamları seni ne beklerdim,

Kapı açıldığında heyecanla titrerdim.

Şimdi de bekliyorum babam,

Dönmeyeceğini bile bile.

Sessizliğin içindeki sesleri duyuyorum.

Sessizliğin içinde bile çığlıklarımız varmış

Üzüntülerimiz, kırılmışlıklarımız

Ama insanın duyduğu bir şey olmadığı için

Her şey sessiz diyor.

Zaten İnsan kendi iç sesine kulak vermiyorken 

Diğer sessizliğin içinde oluşan hüzünleri nasıl duyabilir değil mi?

Şimdi otur bir köşeye kendi iç sesini dinle, 

Diğer insanların seslerini...

Düşün neden sahte mutlulukla yaşadığını...

Olmadığın bir insan gibi davrandığını 

Her şeyi toprağın altına gömdüğünü 

Onu toprağın altından çıkar ki

İşte o zaman duyacaksın sessizliğin içinde artık seslerin olmadığını..

Soğuyor yüreğim içimde muğlak bırakmaz

Şakağımda bir gaflet hatıra oturmuş kalkmaz 

Aklım zindan sözler susuyor halden anlamaz

Titriyor cümlelerim noktalamasız devrik

Kuralsız hayatım dağınık serik serpik

Derya deniz kalemim, yazmaya yenik

Düşmeyegör şimdi düşlerim eriyik

Yetişemiyorum ardından

Bilmiyorum neyi aradığımdan

Kopuyor kıyametler gözlerindeki uzaklardan

Bu cümleler en sessiz değil en sensiz yanımdan...

Sanırım hepimizi mevsimlerle kandırmışlar. Gelesi olan mevsimleri bahane eder mi hiç? Aylardan eylülse ayrılıktan başka ne gelir ki başa? Aslına bakarsanız en büyük ayrılığımı Mart' ta yaşadığımdan beridir ilkbaharım da sonbaharlar kadar yapraklarımı döker. Ayların bir şey getirmeyeceğini de Alpay'ın dediği gibi ağaçların başımıza konfeti döktüğünü de yaşayarak öğrendim. Sonbaharın sevgilisi Eylül'ünde suçu yokmuş bu vedalarda. Sonbahara aşık olalı üç  ilkbahar geçirdim. 'Bir yazı kış ettik, eylülde gel.' diyemeyecek kadar eskidi zaman. Hatta aynı şarkıyı bilmem kaçıncıya dinleyerek bilmem kaç satır bıraktım geride.Her şey biraz eskidir zamanla. Ve her şey biraz eksilir. Eylül' de yapraklar ağaçlarına ihanet ederek karışır toprağa, yağmur damlaları göğe isyan ederek düşer. Ağacın ayrılık sandığı toprağın kavuşmak diye adlandırdığıdır mesela...

Yapraklarımı dökeli çok oldu, gözyaşlarım bahara çiçek yetiştirdi kimbilir? Yarım kalmış umudum yarın yetişir, sonbahar kardelen çiçeğinin çıkacağına habercidir. Papatyalar solmuş olabilir, kardelenler de yaşayacak mevsimini. Son sandığımın başlangıcı oldu bu zamana kadar eylüller. Bitti dediğim yerde başladı hikayem. Ağladığım sokağın başındaki hayalime gülümseyerek bakıyorum bir eylüle girerken. Pencereme yağmur vuruyor , gözyaşlarım yalnız olmayacak artık. Deniz ağlayabilecek özgürce. Bir şarkıyı bin defa dinleme mevsimi geldi. Yeni hayatımın ilk ayı olur eylüller. Güneşin kıymeti eylülün yağmurundan sonra bilinir. Ağaçlara asılı salıncaklar daha çok özlenir bu mevsimde. En güzeli de daha çok şiir yazılır. Başlı başına şiirdir eylül. Görmeyi bildiğin zaman başlı başına bir mevsimdir eylül.

Oysa özgürce uçuveren kanatlarım vardı benim. 

Salına salına selam verdiğim bulutlara, 

Düşlerimden düşlerine akıveren. 

Koydum usulca sandığa kilitledim. 

Geçmiş olsada hepsinin tarihi. 

Bana geçmiş, sana kalmamış, kime kalacak?

Hiç mi hiç önemi yok artık, 

Sadece gözlerinin, gözlerime akıttığı yaş kalan. 

Yapraklarım henüz yeni yeşermişti,

Dallarım daha dün semaya ermişti,

Az önce bir çift güvercin

Bağrımda dinlenmişti 

Gelme güz’üm !

Kuzey rüzgarını getirme yazlarıma…

Yüreğinin yanardağında şöyle

bir uzanayım,

Baharımı da al istersen,

Tıpkı lütfettiğin gibi,

Ne de olsa ben düşlerimdeki o diyardayım.

Kara kışlar esmiş, 

Dünya denen kurmacada.

Bir Çınar’dım belki,

Zülfünün aklarında.

Sen yine de bana hiç aldırma,

Ne de olsa ben düşlerindeki o diyardayım.

Hüznümün mehterleri çalıyor beynimde,

Dört nala yılkın’lar gibi koşuyor kaderine,

Mıhlandığı yerde verdim şu canı ellerine,

Ne de olsa kimseler ulaşamaz dehlizlerime…

İnsanın sebebini bilmediği,

Bir hüzün vardı yüzünde. 

Şiir gibiydin okudukça,

Buğulanırdı gözlerim. 

Satır satır okudum seni ,

Her bir zerreni,her kelimeni

Şiir gibiydin, sözlerin tıpkı;

Nazım ile düzenlenmiş bir dörtlük gibi.

Alfabetik sırayla dizilmiş gibi,

Sözcük sözcük altını çizerek hissettim seni 

Şiir gibiydin, yüreğin dolu dizgin.

Akıp giderdi hislerin.

Dudaklarından dökülen cümleler,

Tıpkı bir akarsu gibi ,

Şiir gibiydin insanın kalbinde,

Bıraktığın izdin nağmelerle...

Nicedir böyle mutlu olmamıştı

Anladı ki tekrar

İyi gün dostları da nerdeyse yokmuş ...

Ağustos ayı son günleri ,

Yaza elveda , sonbahara merhaba 

Zafer ayı , hasat ayı , orak ayı..

Kimine keder ayı...

Düşündü uzun uzun 

İç çekti geçmişe emek verdiklerine 

"Düşmanı anladım da , iyi gün dostlarım nerde?

Mutlu günümü anımı paylaşamadıktan sonra 

Ha dost olmuş , ha düşman "...

Aklına geldi "Finike Ardıcı"

Kabristandaki en yüce ağaç en görkemli ağaç 

"Finike Ardıcıydı"

Şiir gibi duruyor , ihtişamlıydı da ...

Şiir gibi durmak , saf ve sade olmak ,

Yaradandan başka dost olmadığını hissetmek

Elindekilere şükretmek dedi Ağustos hasadım

Günümün anlamı...

Belhi

Merhaba, yeni gün

Ve merhaba, içimdeki yeni umutlar… 

Merhaba, gönlüme taht kuran gökyüzü 

Merhaba, dünyanın göremediğim tüm güzellikleri 

Ve merhaba, benimle nefes alıp veren tüm canlılar… 

Bir merhaba belki de tek derdimiz 

Ve sadece biraz sevmekti isteğimiz 

Bakan körler olmaktan çıkıp 

Şükür etmekti bahşedilen sabır için 

Dünyayı incelemek 

İnsanları seçmemek 

Perde çekip kusurları görmemek 

Ve belki de sadece insan olabilmek 

Buydu aslında asıl niyetimiz 

Fakat çok yanlış anlaşılmış emelimiz

Yahut bizdik yanlış anlatan 

İnsanlara bir kulp takan 

Sevgiden, merhametten uzak 

İnsanlıktan habersiz olan 

Buydu geldiğimiz nokta 

Belki zorla belki de zorlamayla… 

Bir  küçük  hücreyle bir  cana  döner.

Bir  başlangıç, bir  umut  yeşertir

Tohumdan  başağı.

Ve  o  tohum düştüğü  yerden

Kaldırır  toprağı.

Bir  canda  iki  canan

Biri  umuttur ,biri  yaşam

Ve  doğunca  yine  yeniden

Kavuşacaktır  aslına

Karanlıklarda  kaybolan  insan.

Müzeyyen/2020

Kavrulmuş gönüllerle dolmuş etraf 

Yanmış ve yanılmış insanlar 

Sevgisiz büyümüş bedenler,

Saklanan küçük nefretler ve sevgiler

Kanmış tüm söylenen yalanlara 

Saf aşıklar,insancıklar 

Savrulmuş bir deniz kıyısına 

Yazılmış tüm mektuplar 

MUTLULUK...

Taş yapılı evlerde saklıydı

HUZUR...

Taş yapılı evin penceresinde saklıydı

TEBESSÜM...

Taş yapılı evin damında saklıydı 

OYUNLAR...

Taş yapılı evin tek odasında saklıydı 

GÜZEL ANLAR...

Taş yapılı evin kuyusundan su içmekte saklıydı 

DOĞALLIK...

Taş yapılı evin ağacında saklıydı 

MİS KOKU...

Taş yapılı evin duvarında asılı duran lambada saklıydı 

SOHBET...

Taş yapılı evi süsleyen kanepede saklıydı 

SAĞLIKLI YAŞAM...

Taş yapılı evlerde büyüyen çocuklarda saklıydı 

SEVGİ DOLU HAYAT...

Yabancı ellerin arasında dolaşmasına nasıl izin versin yüreğim?

Gözlerin aya bakarken aydan sakınırım seni.

Ve ben hiç bitiremedim.

Kabullenemedim gittiğini.

Yine kaldım sende.

Figüran oldum kalbine bu rolde.

İçimde büyüdükçe büyüyen sızı oldun.

Şimdilerde kalbime döşenmiş yokluğun.

Bir taş misali...

Kirpiklerine dokunsam aslında.

Geçecekmiş gibi tüm ağrılarım.

Sönecekmiş gibi tüm yangınlarım.

Dertler, sıkıntılar, hep yanı başımda,

Dostlar, arkadaşlar ise, karlı dağlar ardında. 

Yalnızlık daha öncelerde 

Bu kadar acı vermedi bana.

Yıldızlar fener olurdu, mısralara.

Gündüz olduğunda 

Yalandan gülümserdim hayata.

Gece olduğunda ise, 

Kelimeler iner defter aralarına.

"Keşke" diyorum bazen dönebilsem, aslında

Hani, konuşmayı bile bilmediğim zamana.

Asıl o zaman anlatabiliyormuşum derdimi 

Şimdi varıyorum farkına.

Konuşmayı öğrendiğimde ne fark etti ki? 

Ne anlatabiliyorum,

Ne de anlaşılabiliyorum.

Verebilsem bir dilsize kelimeleri,

O da verse, dilsizliğini 

Adaleti sağlamış aramızda.