Yüzyıllar boyunca onu düz bir çizgi olarak düşündük başlangıcı ve sonu olan herkes için aynı hızda ilerleyen bir nehir gibi

Oysa bu içerisinde bulunduğumuz duruma göre değişiklik gösterir durum sözcüğünü bir düzlem olarak kabul edersek zaman düzleme göre doğrusal değildir örneğin ölmeyi bekleyen hasta için çocuğunu kucağına almayı bekleyen anne için ya da mesaisinin bitmesini iple çeken biri için aynıdır diyebilir miyiz

Sevdiğimiz biriyle geçirdiğimiz anlar bize keyif verdiğinden zaman yetmez bir saat bir saniye gibi gelir insana ama aynı zamanı tahliyesini bekleyen kader mahkumu una sorduğumuzda bu cevabı almamız mümkün olmaz para ile satın alamayacağımız tek şey zaman sözünü mutlaka duymuşsunuzdur sahi zaman kavramını maddi ölçeklere sığdırıp ölçmeye çalışmak ne kadar doğru olur?

Bir yerden başlamanın keyfini hiçbir yerden başlamayanlar nereden bilsin?

İçimdeki ses acaba geç mi kaldım bir şeylere diye Sorup duruyor bir yanım geç kaldın dese de Diğer yanım görmüyor musun şu ihtiyarı 70 yaşına gelmiş hala ağaç dikmeye çalışıyor ondan ders almıyor musun diyor ders alıyorum almasına kendimce notlar çıkartıyorum hatta içimdeki diğer ses şimdi daha belirgin istersen yaparsın hiçbir şeye geç kalmadın hala start tuşuna basmayanlara göre.

“sevgilimin hiç anlamadığı bir dil bu” dedi, son bir umut sigaramı bulurum ümidiyle çantasını yoklarken.. aradığını bulamamanın hayalkırıklığıyla büzüşen bir dudakla devam ediyor;  “köşelere kaçıyorum çoğu zaman, o da peşimden baskın yapma gayretiyle sürekli takipte„ beni bulduğunda heyecanlı ve biraz öfkeli, fakat artık eskisi gibi sorularına öyle hazır ve hızlı cevaplar da veremiyor tutuk kalıyorum karşısında.. görüyorum işte, yüzünde büyük bir acı var„ bu daha çok çabalarının meyvesini alamayan bir öğretmenin yüzüne, ah!”  birden oracıkta aslında çoktan bitmiş olan sözü bitiveriyordu; çünkü sigarasını bulmuştu, minik bir cüzdanın içinde sıkışıp kalmış tek bir çöp„  şimdi ateş arıyor, ama ben içmiyorum, etrafımızda içen kimse de yok, canı sıkılıyor hem de çok„ elleri titriyor„ nasıl anlatsam bunu;  yüzünde birikmiş bir acı var ve bu daha çok; çabalarının meyvesini alamayan bir emekçinin yüzü..

Ruhum, bazen bir payitaht kadar ihtişamlı, bazen de İstanbul'un Fethi öncesi surlar gibi yorgun ve gedik… İçimde nice kuşatmalar oldu. Her biri, bir başka arzunun, bir başka sevdanın hücumuydu. Ve ben her defasında ya bir kapı açtım içimden, ya da biraz daha yıkıldım kendi içime doğru.

Aşk… Ah o aşk ki, bir zamanlar Kerbela Olayı misali susuz bırakır insanın kalbini. Bir damla vuslat uğruna çöller aşarsın da, nasibine düşen çoğu vakit hicrandır. Sevmek, zannedildiği gibi bir bahar değil; çoğu kez içte büyüyen bir matemdir. Lakin yine de insan, o matemin içinde bir hikmet arar; zira bilir ki en derin yaralar, en hakiki duaların kapısını aralar.

Ben bazen kendimi Fatih Sultan Mehmed gibi hissederim; henüz fethedemediğim şehirler vardır içimde. Ve her yeni gün, bir başka kuşatmanın sabahıdır benim için. Lakin bilirim ki her fethin ardında nice sabır, nice sükût gizlidir. Gürültüyle değil, azimle açılır en muhkem kapılar.

Kimi vakit ise bir Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî nefesi dolaşır içimde. Der ki: “Yan ki olasın.” Ve ben yanarım… Geçmişin pişmanlıklarında, yarım kalmış cümlelerde, söylenmemiş vedalarda… Lakin bu yanış bir helâk değil, bir tekevvündür. İnsan yanmadan olgunlaşmaz; ateş, hem yakar hem de saflaştırır.

Dünya dediğin nedir ki… Bir sefer-i daimdir. Kimi vakit Haçlı Seferleri gibi uzun ve yorucu, kimi vakit bir göçebe konaklaması kadar kısa. Biz ise bu seferde, kendini arayan yolcularız. Ne tam vardık, ne de tamamen yoldayız.

Benim hikâyem; bir yanda kılıç şakırtısı, diğer yanda ney iniltisi… Bir yanımda savaş naraları, öte yanımda derviş sükûtu… Zira anladım ki insan, ne sadece cenk ile ne de yalnızca aşk ile tamam olur. İnsan, ikisinin arasında yoğrulan bir hakikattir.

Ve şimdi, kalbimin harabesine bakıp da ibret alan biri olarak şunu derim:

Ben, kendi içimin fethini bekleyen bir şehirim.

Ve bilirim… O fetih, ne bir orduyla gelecek ne de bir kılıçla;

ancak sabırla, aşkla ve biraz da ilahi bir sır ile…

Minimalizm, modern dünyanın gürültülü kalabalığında ruhun kendine açtığı o dar ama uçsuz bucaksız patikadır. Varlığın ağırlığı altında ezilen zihnin, eşyaların gölgesinden sıyrılıp kendi ışığına yürüme gayretidir. Bu, sadece bir oda dolusu eşyadan kurtulmak değil, ruhun çeperlerine sinmiş, pas tutmuş tüm fazlalıkları bir çırpıda rüzgara savurmaktır. Azalmak, eksilmek değildir, aksine, en saf halimize doğru atılan devasa bir adımdır.

Göz, kalabalıkta yorulur, ruh ise karmaşada boğulur. Bir odanın boşluğu, aslında içimizdeki doluluğun aynasıdır. Duvarların çıplaklığı, zihnin kendi hikayesini yazabileceği bembeyaz bir kağıt gibidir. Her boşluk, içinde yankılanacak yeni bir sesin, doğacak yeni bir düşüncenin sessiz davetçisidir.

Zamanın kum saati, gereksiz ayrıntıların kumlarıyla tıkandığında hayat durma noktasına gelir. Minimalist bir bakış, o saati ters çevirmek değil, içindeki taşları ayıklayıp kumun akışını pürüzsüzleştirmektir. Günün içine sıkıştırılan onlarca sığ uğraşın yerine, tek bir derin anı yerleştirmektir. Bir fincan kahvenin buharında dünyayı izlemek, binlerce ekranın yalanına kanmaktan daha gerçektir.

Sahip olduklarımız, bir noktadan sonra bize sahip olmaya başlar. Satın alınan her parça, vaktimizden ve enerjimizden çalınan birer hırsızdır. Minimalizm, bu hırsızları kapı dışarı edip evin anahtarını yeniden asıl sahibine, yani insana teslim eder. İhtiyacın olmadığı bir şeyi muhafaza etmek, sırtında başkasının yükünü taşıyan bir hamalın yorgunluğuna benzer.

Kelimenin de minimalizmi vardır; sükut. Çok konuşmanın gürültüsünde kaybolan anlam, az sözün sadeliğinde yeniden can bulur. Şiir, kelimelerin elenip en has olanın kalmasıyla doğar. Hayat da bir şiir gibi yaşanacaksa eğer, her gün bir dize eksiltilmeli, anlamın yoğunluğu o tek mısraya sığdırılmalıdır. Eksildikçe artan bir tınıdır bu.

Doğa, en büyük minimalisttir. Bir ağaç, kış gelince yapraklarını hiç acımadan döker, bilir ki o yükle bahara çıkamaz. Toprak, karın altında sessizce beklerken aslında en büyük yaratımını o sadeliğin içinde hazırlar. Bizler ise dökemediğimiz yaprakların ağırlığıyla mevsimleri ıskalıyoruz. Doğanın o dingin ritmine dönmek, fazlalıklardan arınmış bir kök salma sanatıdır.

Görkemli binaların, gösterişli kıyafetlerin ve parıltılı teknolojik oyuncakların arasında gerçek "ben", sönük bir yıldız gibi kaybolur. Minimalizm, bu yapay galaksiyi söndürüp gökyüzündeki o tek ve parlak yıldızı, yani özü bulma eylemidir. Görkem, sadeliğin içinde saklı olan o vakur duruştadır.

Zamana da dokunur minimalizm. Daha az eşya, daha az karmaşa, daha az dağınıklık… Ve böylece daha çok zaman. İnsan, bir şeyleri sürekli toparlamak yerine, yaşamayı hatırlar. Anın içinde kalmak, sadeleşmenin en büyük armağanıdır.

Minimalizm bir varış noktası değil, her sabah yeniden doğan bir hafiflik halidir. Son eşya da gittiğinde, son gereksiz söz de sustuğunda geriye kalan sadece nefes ve o nefesin değdiği kutsal yaşamdır. Artık sadece "var" olmanın dayanılmaz hafifliği başlamıştır.

    Ben  yazları sevmem

   Şiir  yüklü  bulutları 

   Kurutur  sıcak  rüzgarlar

   Bahar daha güzel 

   Yağdırır  mısraları

    Defterimin üstüne

  O  zaman cümle dünyası 

   Satırlar arasında

 Kalem efendisi olamaz 

Eşittir tüm düm duygular

Düş, gerçek

Yalan ,doğru

Aşk  en güçlüsü görünse de 

En çaresiz  olanı

Var olmak için

Tamamlamak zorunda

Kendinde eksik olanı... 

Değer görmediğin bir iklimde çiçek açmaya çalışmak, kumun susuzluğunu dindirmeye çabalamak gibidir, beyhude ve tüketici.

Değer, pazarlık masasında kazanılan bir meta değil, bir kalbin doğal rayihasıdır. Eğer o koku senin semalarına ulaşmıyorsa, rüzgarın yönünü değiştirmenin vakti çoktan geçmiştir. Sensizlik, hak etmeyene verilecek en zarif ve en mutlak cezadır, çünkü bazen yokluğun, varlığın anlatamadığı her şeyi bir çığlık gibi haykırır.

Kendi değerini bir başkasının lütfuna emanet etmek, anahtarını yabancıya verdiğin bir zindanda hapis kalmaktır. Oysa kapı hiçbir zaman kilitli değildi, sadece eşikte durup içeriye bir ışık hüzmesinin sızmasını bekledin. Şimdi o eşikten atlayıp, ardındaki kapıyı sessizce ama kararlılıkla kapatma vaktidir.

Bir insanın hayatındaki yerini, sadece oradan çekilerek anlayabilirsin. Eğer yokluğun bir boşluk yaratmıyorsa, varlığın zaten bir kalabalıkta kaybolmuş demektir. Bu yüzden, kendi kutsal yalnızlığına çekilmek, bir mağlubiyet değil; aksine, ruhun kendi krallığını yeniden ilan etmesidir.

Zamanın kadim dokusunda, birine "yokluğunu" hediye etmek, aslında ona verilmiş en büyük derstir. Ruhun, o sağır kulaklara fısıldamaktan yorulduğu noktada, kelimeleri geri çekip yerine uçsuz bucaksız bir sükutu yerleştirmek, bir vazgeçiş değil, bir varoluş hamlesidir.

Sen kendi kıyına çekildiğinde, o kıyıda derman arayanların dalgaları boşluğa çarpacak, senin ışığınla aydınlanan o loş sokaklar, kendi karanlığının soğuk gerçeğiyle ilk kez baş başa kalacaktır. Sensizliğe mahkum edilen kişi, aslında senin lütfunla aydınlanan bir dünyadan kendi karanlığına sürgün edilmiştir.

Bir başkasının mahrumiyeti, senin en büyük hürriyetindir. Sensizliğe mahkum edilen o kişi, aslında senin lütfunla örülen o ipek kozanın dışına itilmiştir. Sen, kendi bahçende açan narin bir çiçekken, o çorak topraklarda senin kokunu aramaya devam etsin; oysa sen çoktan rüzgarın sırtına binip, değerinin kıymet bulacağı uzak iklimlere, kendi hakikatine hicret etmişsindir.

Güneş, ona bakmayan gözler için doğmaktan vazgeçmez ama o gözlerin karanlığını da zorla aydınlatmaz. Sen kendi ışığının efendisi olmaya karar verdiğinde, kimin o ışıkta ısınmaya layık olduğu da kendiliğinden aşikar olacaktır.

Artık veda etme vakti değil, varlığını sadece hak eden topraklar için saklama vaktidir. Değer vermeyeni sensizliğin o ağır sessizliğine terk etmek, kendine olan en büyük borcunu ödemektir.

Yazarın kalemi, kıvılcımları ateşleyen bir kibrit gibidir. Her cümle, bir öncekinin üzerine eklenen bir odun parçası gibi, ateşi besler ve büyütür. Bu ateş, sadece kâğıdı değil, yazarın ruhunu da yakar.

Zihnin karanlık dehlizlerinde saklanan düşünceler, yazıya döküldükçe birer lav gibi yüzeye çıkar. İçte bastırılan her duygu, kağıtla buluştuğunda erir, şekil değiştirir, akar. Ve o akışta insan, kendi içinin coğrafyasını keşfeder, yanardağlarla dolu bir harita gibi. Yazmak, bu haritayı okumayı değil, bizzat patlamayı göze almaktır.

Her paragraf, bir parça derinin soyulması gibidir. İnsan yazdıkça incelir, yazdıkça savunmasızlaşır. İçindeki kabuklar birer birer dökülürken, altından çıkan hakikat ateşe daha yakındır. Ve bu yakınlık, acıtır; ama aynı zamanda arındırır. Çünkü yazmak, kendini yakarak saflaşmaktır.

Öyle asil bir eylem ki yazmak, duygular kâğıt üzerinde bir cenk eder. Aşkın sıcaklığı, acının soğukluğu, umudun parıltısı, çaresizliğin karanlığı... Hepsi kelimelerle şekillenir, cümlelerle hayat bulur. Yazarın kalemi, bu duyguların ritmine ayak uydurur, bazen hızlı ve heyecanlı, bazen yavaş ve hüzünlü. Bu cenk, yazarın ruhunu sarsar, onu farklı duygulara savurur. Ama bu cenk, aynı zamanda bir kurtuluştur, duyguların özgürleşmesidir

Bazı kelimeler birer ok gibi saplanır yüreğe, bazıları bir merhem gibi sarar yaraları. Yazarın kalemi, bu gücü kullanır, kelimeleri birer sanat eserine dönüştürür. Bu güç, okurun ruhunu etkiler, onu farklı dünyalara götürür. Kelimelerin bu gücü, yazmanın yakıcı etkisinin en önemli unsurlarından biridir.

Yazarken insan, zamanın ötesine bir yolculuğa çıkar. Kelimeler, yazarın sesini geleceğe taşır, düşüncelerini kuşaktan kuşağa aktarır. Bu yolculuk, yazarın ölümsüzleşmesini sağlar, onun izini dünyada bırakır. Ama bu yolculuk, aynı zamanda bir sorumluluktur, kelimelerin gelecekte nasıl yorumlanacağı sorumluluğu. Yazar, bu sorumluluğu taşır, kelimelerini dikkatle seçer.

Hayal gücünün sınırlarını zorlayan bir yolculuktur yazmak. Yazar, kelimelerle yeni dünyalar inşa eder, tanımadığı karakterlerle tanışır, hiç hissetmediği duyguları yaşatır. Bu yolculuk, yazarın ruhunu özgürleştirir, onu kalıpların dışına çıkarır. Ama bu yolculuk, aynı zamanda bir risktir, hayal gücünün içinde kaybolma riski. Yazar, bu riski göze alır, hayal gücünün sınırlarını zorlamaya devam eder.

Yazmak, yazarın kendi iç dünyasıyla yüzleşmesidir. Kelimeler, yazarın en derin düşüncelerini, korkularını, arzularını ortaya çıkarır. Bu yüzleşme, bazen acı vericidir, bazen rahatlatıcı. Ama bu yüzleşme, yazarın kendini daha iyi tanımasını, kendini kabul etmesini sağlar. Gerçeğin bu yüzleşmesi, yazmanın yakıcı etkisinin en derin unsurlarından biridir.

Yazmak, sonu gelmez bir yolculuktur. Her kelime, bir yenisinin başlangıcıdır, her cümle, bir sonrakinin temelidir.

Bazen bir cümle, bir hayatı değiştirir. Bir paragraf, insanın bakışını başka bir yöne çevirir. Yazı, bir pusula gibi yön gösterir; karanlıkta kalmış düşünceleri gün yüzüne çıkarır. İçimizdeki karmaşayı düzenler, kelimelerle bir anlam haritası çizer.

Yazmanın, zihnin en derin köşelerinden süzülerek kâğıt üzerine dökülen kelimelerin, sadece harf diziliminden ibaret olmadığını, her birinin ardında saklı olan o muazzam gücün ne denli büyüleyici ve dönüştürücü olduğunu keşfetmek, bir yazarın en büyük tutkusudur. Kelimeler, adeta birer sihirli değnek gibi, okurun zihninde yeni dünyalar inşa edebilir, duyguları harekete geçirebilir ve düşünceleri şekillendirebilir.

Kelimeler, görünmez iplerle duyguları birbirine bağlar. Yazı sayesinde birinin yalnızlığı, başka birinin kalbinde yankı bulur. Hiç tanımadığımız bir insanın cümlesinde kendimizi buluruz. Bu, yazının kurduğu en gizli köprüdür. Mesafeleri yok eden, ruhları birbirine dokunduran bir bağ

Yazmanın bu büyülü gücü, sadece kelimelerin bir araya gelmesiyle değil, aynı zamanda yazarın kaleminden dökülen her cümlenin, her paragrafın, her hikayenin ardında yatan o içtenlik ve samimiyetle de beslenir.

Kelimeler kâğıt üzerinde canlandığında, hayal gücünün sınırlarını zorlayan bir yolculuğa dönüşür. Bu yolculukta, yazarın kalemi, sadece bir araç olmaktan çıkar, adeta bir asa gibi, okuru, bilmediği diyarlara götürür, tanımadığı karakterlerle tanıştırır ve hiç hissetmediği duyguları yaşatır. Yazmanın bu büyülü gücü, sadece kelimelerin bir araya gelmesiyle değil, aynı zamanda yazarın kaleminden dökülen her cümlenin, her paragrafın, her hikayenin ardında yatan o içtenlik ve samimiyetle de beslenir.

Yazarken insan, hem yaratıcı hem de tanık olur. Kendi hikâyesini yazarken aslında kendini yeniden kurar. Harfler, sadece anlam taşımaz; aynı zamanda bir varoluş biçimidir. Yazmak, “ben buradayım” demenin en sessiz ama en güçlü yoludur.

Bir kelime bazen bir ömrü taşır sırtında. Yazarken, zaman eğilir; geçmişin küllerinden hatıralar doğar, gelecek henüz yaşanmamış bir rüya gibi satır aralarına sızar. An’ı dondurur ama aynı anda onu yeniden yaşatır. Bir nehir gibi akar, bazen durgun, bazen coşkun ama her zaman bir yere varır.

Yazmanın en büyülü yanı, insanı yalnızlıktan kurtarmasıdır. Bir kalem, bir kâğıt ve birkaç kelimeyle insan kendine bir dünya kurabilir. O dünyada acılar anlam bulur, sevinçler çoğalır. Yazı, insanın kendine tuttuğu bir aynadır. Bazen kırık, bazen bulanık ama her zaman gerçeğe en yakın olan.

  Kimine göre hayat zenginlikten ibarettir kimine göre kariyer. Bana soracak olursanız hayat sevmekten ibarettir. Bir sokak köpeğinin başını okşamak, sevdiğimiz yemeği ağız dolu bir kaşıkla keyfini sürmeyi ya da varlığından hoşlandığımız insanla geçireceğimiz birkaç saattir. Yaşadığımız her olaydan bir anlam çıkarmaktır yaşam. Anlamsız hayat bana göre dibi boş bir bardaktan farksız gibi.

  Hayatımız her zaman toz pembe olmayabilir. Çığlıklar atıp yakıp yıkmak isteriz. İnsan olarak belki de en büyük hatamız buradadır. Bazen büyük resmi kaçırıyoruz faniler olarak. Bir şeyin yokluğunu, olmayışını belki bizim için daha hayırlı olacağını unutuyoruz hep. Ben olaylara daima dolu tarafından bakan birisiyim. Boş bardaktan bakmak insana sadece hüzün ve umutsuzluk verir.

  Umudunu kaybetmiş bir insana dünyaları sunmak bile fayda etmez. Umut insanı yaşama bağlayan tek ve gerçek duygudur. Birinden hoşlandığımızda bizden hoşlanabileceğini düşünmek, bir işe başvurup kabul görmek, sınavdan yüksek not almayı beklemek ve daha niceleri... Bunlar aslında bizi canlı tutan, yaşamaya bağlayan tek gerçek şeyler. 

  Olaylara dolu tarafından bakmayı genç yaşta öğrenmek zorunda kaldım. Belki de bu mecbur bırakıldığım en güzel zorunluluk. Yaşamın acı yüzüne karşı direnmek her insan gibi benim için de zor. Ama kendime hep belki de böylesi makbuldür diyorum. Kendimi kandırmıyorum aslında. Kendimi koruduğumu düşünüyorum aksine. 

  Negatif olaylar ve duygular kadar yıkıcı değil hiçbir silah. En olmadık zamanda bizi kırbaçlar tüm acılar. Bitti sanıyoruz çoğu zaman ama yeniden can bulur kuru topraklar. Sevmek lazım bu yüzden. Kendimizi, fani yaşamımızı sevmemiz gerekiyor. Kötülüğün zıttıdır sevgi. Düşmanını bile sevmeli insan hayatta. Karşısındakine "Ben buradayım yıkılmadım" diyebilmeli. 

  İnsanın hayata hangi pencereden, nasıl baktığı önemli. Karamsarlık peşinde hüznü getirir. Ama her şeye olumlu bakmak peşinden güzelliği getirir. En karanlık, dipsiz kuyularda bile insan kendine en azından kendimleyim diyebilmeli. İnsan kendini yıkmadıkça ne bir başkası ne de hayat onu yıkar. Çünkü insanın içindeki umut tüm karanlığı aydınlatan tek gerçektir.

Değişim, yeri ve zamanında yapıldığında hayatımızı kolaylaştırma adına büyük olumlu katkılar sağlıyor. Ancak sürekli değişmek zorunda hissetmek, bu duyguya kapılıp paniklemek ve kaygı duymak son derece yorucu ve yıpratıcı bir süreç. Özellikle alışılagelenin dışına çıkmak zorunda kalmak, bu zoraki değişim hem zihinsel hem biyolojik hem de fizyolojik olarak insanı tam anlamıyla mutsuzluğa sürüklüyor ve o depresyon denen canavarın kucağına itiyor.

Hayatta aldığımız kararlar, yaşadığımız ev, çalıştığımız iş yeri, sürdürdüğümüz ilişkiler zaman içinde değişiyor ve değişmeli de. Yenilenmek ruhu dinlendirirken, aldığımız kararları daha sağlam bir zemine oturtuyor ve sabitlemeye yönelik bir süreç yaratıyor. Bu süreçte, şartlara ve duruma göre kendiliğinden gelişen duygularla her şeyi daha da güzelleştirebiliyoruz.

Bazen değişmek ve vazgeçmek birbirinin içinde karmaşık bir halde önümüze çıkıyor. “Önümüze düşüyor” diyorum çünkü hayat bize hep beklenmedik yerden, beklenmedik zamanda sürprizlerle geliyor. Planladığınız, hayal ettiğiniz, umut ettiğiniz her şey karşı taraftan gelen bir saldırıyla ani değişimlere sürüklüyor sizi. Ani değişimler, özellikle plan dışı olaylar ve hayal kırıklıkları, sizi en savunmasız ve güçsüz hissettiğiniz anda yere serdiğinde “vazgeçmek mi, değişmek mi?” diye bir yol ayrımına getiriyor. Güçlü hissettiğinizde, gücü kendinizde bulduğunuzda belki değişmeyi seçersiniz.

Vazgeçmek asla güçsüzlük değildir. Tam tersine, vazgeçerek ne kadar güçlü olduğunuzu gösterirsiniz; çünkü vazgeçmek alışılmışın dışına çıkmak, bambaşka bir yöne gitmektir ve bunu sürdürebilmek gerçek güç ister. Bana sorarsanız, vazgeçmek ve bırakmayı bilmek asıl güç gösterisidir.

Değişim ise yeni bir sürecin başlangıcıdır. Aldığınız kararlar değiştiğinde, yeni bir plan yapar, belki sıfırdan başlarsınız; ama bu sefer daha tecrübeli ve daha kararlı adımlar atarsınız.

Aslında değişim ve vazgeçmek aynı yola, aynı kapıya çıkar. Değiştiğinizde ilişkileriniz, duygularınız eskisi gibi olmaz; eskisi gibi olmayan her şey değişimin bir parçasıdır ve bir önceki sizi “öldüren” bir aşamadır. “Öldüren” kelimesi ne kadar sert gelse de, sonu gelmiş ve artık olmayan şeyleri en güçlü şekilde tanımladığı için bu kelimeyi kullanıyorum. Değiştiniz ve artık o tarafınız yok. Vazgeçtiğiniz, değiştirdiğiniz her ne ise –ister duygularınız, ister aşkınız, ister işiniz– artık başka bir biçimde varsınız.

Değişim ve vazgeçmek kendiliğinden olduğunda mutluluk ve güç verici olabilir. Ama sürekli değişen duygular, sürekli dış etkenler yüzünden yenilenmek ve değişmek zorunda kalmak o kadar yorucu ki… Kafa karışıklığı, duygu durum bozuklukları, panik ve kaygı…

Öte yandan, vazgeçtiğiniz ve değiştiğiniz zaman sizi saran, yoran, üzen her şeyi geride bırakıp yeni bir “siz”le devam etmenin verdiği o uçlarda dolaşmanın inanılmaz çekiciliğini yaşayacaksınız.

Bir hüzün var koynumda,
deste deste.

Biraz Âşık Veysel kabullenişi,
biraz da acımdan serzenişle.

Yazıyorum…
yazdıklarımdan bile bir haber biçimde.

Caniliğin güzelliğinde, adeta
ateşe dokunmadan yanmak hissiyle.

Hadi kalk yatağından —
ve pencereden bana bak.

Vuslatım,
sadece gözlerinle gözlerim denk gelince.

1.

Sahildi. 

Orta halli bir balık lokantası..

Yalnızdım. 

Bir acı gecenin bitimini uzatmak üzere…Bugün fazla oturdum. 

…..

İnsanlar yavaş yavaş çekiliyordu, birkaç masa kalmıştık, dolu. 

Bir genc kadın gördüm: çıplak ayaklarla sahilde, kumsalda yürüyordu. Fark ettim: bu tur hiç bitmiyor. Bir sağa, bir sola..Sonra oturdu, çantasının ve hırkasının olduğu bank'a. Yaz'dı, ancak geç saatlerde biraz serinliyordu ortam. Geç olmuştu, hesap ödeyip çıkmak üzereydim. Kasaya yöneldim. Bir şey dikkatimi çekti, az önce sahilde gördüğüm kadın da elinde çantası orada öyle duruyordu.

Güzeldi, modern bir görünümü vardı, ama olağanüstü çekingen bir haldeydi. Bir sey sordu, soracak, öyle..

Buyrun dedi masadaki adam, bir arzunuz mu var efendim?

–Şey, iş arıyorum ben.

–S.. Bey'i çağırayım.

Adam kalktı bir içkili masada oturan iriyarı bir kişinin kulağına eğildi bir şeyler söyledi, adam kalktı, geldi: buyrun dedi kadına.

–İşe ihtiyacım var.

–Bilmem ki, size göre bir iş..

–Bulaşık yıkarım diye atıldı genç kadın...

.....

Masama döndüm, ama gözüm kadındaydı. İşe alındı mı onu da anlamadım. Ancak kadın tek tek yiyeceklerin fiyatını soruyordu. Çorbada karar kıldı sanırım. Terbiyeli ve çekingen yiyordu yemeğini. Aç ve parasız olduğunu anlamak güç değildi. Bu düzeyli, güzel ama bitkin hanımı bu duruma düşüren neydi merak ediyordum.

Eve dönüş yolunda, içim acıdı gözlerim yaşardı. Soğuk evime vardım, tez vakit uykuya daldım.

Genelde sürekli dışarıda yemezdim. Üniversitede verdiğim ders çıkışı özellikle gizemli kadını görmek arzusuyla bir gün önce yemek yediğim lokantaya yöneldim.

Merakım da uzun sürmedi. Genç kadını biraz da eski giysiler içinde lokantada yerleri siler biçimde buldum. Selamladım, "hoşgeldiniz efendim" diye yanıtladı.

Hikayesini merak ettiğim bu hanım gerçekten esrarlı bir kişilik sergiliyordu. Genç ve modern bir kadının küçük bir sahil kasabada alt düzey bir işte çalışması şaşırtıcıydı.

....

Hanım bir süre sonra müşteri karşılamaya ve bir tür garsonluğa geçti. İşi biliyordu. Daha da iyi giyiniyordu. Fazla mesafeli ama duyarlıydı, ikna ediciydi. 

O gece fazla kaldım

Sanki oydu beni orada bırakan. Beklenmedik bir şekilde bana döndü, ve oturabilir miyim dedi, ayağa kalktım buyrun dedim. Bir sigara uzattı bana, kendisi de yaktı.

--Hayat incelikleri affetmiyor..

--Fazla incesiniz dedim

Maskeleri unutmayın dedi. Biraz sohbet ettik, kasaya yöneldi, birlikte çıkalım bekleyin dedi. Şaşırdım. Resmi ve mesafeli bir kadın tek kelime konuştuğu bir kişiye cesurca "kal" diyordu.

Pek konuşmadık yürürken, eski bir ev önünde durdu: gelin dedi, utanarak girdim. Çok ağır yaşama koşullarının olduğu bir oda. 

...

Sizi buraya getiren ne?Mesleğimden oldum.

Eşiniz?

Bütün malıma konmuş.

Ya bu yer?

Bir insana güvendim geldim, olay üç.

İşiniz neydi ve onu neden kaybettiniz?

Vakur bir tavırla: Orospuluk, iddia bu. Tabii politika var.

Neredeydi işiniz

Üniversite güzel sanatlar Doçent.

Politika tamam ama diğeri?

Acı bir gülümseme:

Bir gün üniversitede desen dersinde model bulunmadı ben soyundum modellik yaptım. 

Tamamen mi?

Sütyen dahil, sadece altta siyah bir çamaşır, mor-dantelli...

Şaşırmadınız mi?

Hayır.

Neden?

Çizgidışı biriyim ben de.

....

Hiç duraksamadı soyundu, 

Göğüsler dik, sütyen atıldı, kutsal beyaz memeler....

beni de soydu. Üzerinde sadece mor çamaşır, içinde şeffaflığın gösterdiği siyah pırıl pırıl tüyler..

Bir ara beli yataktan sarktı, boynu, beli hepsi; son ana geldik dantelli mor çamaşır da atıldı sonra. Öndeki tüyler titriyor, ilginç kasılmalarla açılan kapanan bir nokta. Yanıyor, utanç yerini elde edilmenin ateşine bırakmış. Alev benden ona geçmişti, bende ise çılgın öpüşler ve "o an" inleyerek benimle yandı tutuştu benimle alev aldı. İnanılmaz bir an ve tam kadın kollarımda eridi.

İnleyerek bir süre titredi uzun sürdü bu, öpüşleriyle başarımı kutladı.

O kadar.

Ertesi gün aynı resmiyet.

.....

2.

Aç bir adam sallanarak bahçeli bir kasaba evinin kapısına yaslandı.

Düştü.

Aman Tanrım, yetiş Canım..

İçeri taşıdılar.

Canım bu adam aç.

Perişan bu adamı doyurmaya çalıştı karı koca.

Ne oldu, diye sordu kadın? 

Tutuklandım mesleğimden oldum malvarlığım yoktu, lojmandan atıldım. Açım kaç gündür, burada bir iş var mı bana göre...

Kadın bir çığlık attı Prof K!

Evet..Ev.. et nereden peki?

Balıkçı lokantası..

Evine geldiğiniz kadın.

Evlendim. Okulda bir tek bana olumlu şahitlik yapan temizlik işçisi ile. Bahçemiz var...

.....

Bu da kızımız 

Kulağına eğildi bizim kızımız Perla..

Yaşlandı adamın gözü, masum çocuğa baktı, ağlamaklı oldu, baktı sadece..

.....

Prof K*

Sabah 05...

Radyoda bildiri.

Oldu demek.

Altmış sekiz.

Yetmiş sekiz.

Hiçbiri başaramamıştı. Hiçbir iletişim aracının olmadığı bu sanal evde ilk kez radyoya pil:

"Yüce halkımız. Yurdun durmadan batağa sürüklendiği ülkemizde sonunda halkın gücü sermayeyi yenmiştir"

......

Çığlık çığlığa birbirlerine sarıldılar.

***

Uyanın.

-Ne oldu, buraya ne zaman geldim?

-Seans için geldiniz. Hikayenizi yaşayarak anlattinız. Ama ayrıntılar gerekiyordu, sakladiklarınız. 

Tekrar anlattırdı hikâyeyi; eksik yok.

Perla doğruydu dedi, Prof K Terapiste. Devrim falan olmadı. Ağlayarak.

–Peki o hanıma ne oldu?

--Fırtınaya tutuldu...

7.65'lik kurşun; o soyunduğu sınıftaki gerici bir öğrenciden...

Ağladı Prof K.

BİTTİ

Ben ilişki tavsiyesi veren sözde uzmanları izlemeyi uzun zaman önce bıraktım. Çünkü gerçek bir ilişkinin taktikle değil, içten gelerek yaşanması gerektiğine inanıyorum.

Ama bu hesabın yüzündeki yapaylık, sahte özgüven ve zorlama mimikler dikkatimi çekti. Birinin taklidi, bir parodi hesabı sandım.

Önce ironi yapıyor zannettim.
“Bu kadar da olmaz” deyip güldüm.

Sonra anladım ki, eyvah ciddi.

Ve daha kötüsü…
Bunu ciddiye alıp izleyenler, beğenenler, altına “harika tespit” yazanlar var. Bu kışkırtıcı fikirler binlerce beğeni almış. 

Birkaç videosunu izledim.
Baştan sona yapmacık mimikler.
Sahte gülümsemeler.
Zoraki, abartılı ve kulak tırmalayan bir kahkaha.
İrite edici bir özgüven gösterisi.
Sürekli karşısındakini küçümser gibi bakan bir ifade.
Cümle aralarına sıkıştırılmış yapay bir bilgelik tonu.
Ezberlenmiş gibi duran jestler.

Doğallık adına hiçbir şey yok.

İnsanın içini rahatlatan bir samimiyet değil;
aksine gerilim üreten, üstten bakan, rol kesen bir hava.

Ve işin en tehlikeli kısmı şu:
Bu yapaylığın üzerine bir de “uzmanlık” ambalajı geçirilmiş.

Evet, o yüz ifadesi ve konuşma tarzı başlı başına rahatsız edici. Ama asıl mesele bu değil.

Asıl mesele verdiği tavsiyeler.

Kışkırtıcı.
Bölücü.
Gerçeklikten kopuk.

Kadınlara hitap ediyor olabilir; sözüm onlara gibi anlaşılabilir. Ama erkekler için de durum aynı.

Bu tiplerin söylediklerinin gerçek hayatta, gerçek bir ilişkide en ufak bir karşılığı yok.
Sosyal medyada alkış alan cümleler, evin salonunda felaket üretir.

Size ne öğretiyorlar?
Üstünlük kurmayı.
“Ezilme” korkusuyla tetikte yaşamayı.
Karşı tarafı test etmeyi.
Sürekli bir güç savaşı içinde olmayı.

Bunlara kulak veriyorsanız geçmiş olsun.
Enkaz olmaya aday bir ilişkiniz var demektir.

Çünkü o noktadan sonra ilişki sevgiyle değil, paranoyayla yürür.
Güvenle değil, şüpheyle beslenir.

Bu kışkırtıcı taktikleri hayatınıza taşıdığınız an, ilişkiniz zaten çatırdamaya başlamıştır.
Sonrası çoğu zaman enkazdır.

Üstelik şunu da unutmayın:
Bunları sadece siz bilmiyorsunuz.
Maalesef hepimiz aynı videoları görüyoruz.
Aynı cümleleri duyuyoruz.
Bu “stratejiler” MOSSAD'ın gizli bilgileri değil.

Fark şurada:
Akıllı insanlar bunlara prim vermez.
Olgun insanlar sosyal medya sloganlarıyla hayat kurmaz.
Karakteri olan insanlar ilişkiyi algoritmayla yönetmez.

Bu kışkırtıcı tavsiyeleri hayatınıza soktuğunuz an, önce iletişim zayıflar.
Sonra saygı azalır.
Sonra güven sarsılır.
Geriye sadece ego kalır.

Şunu net söyleyeyim:
Sosyal medyada bağırarak akıl satan şarlatanlar içerik üretir.
Ama onların içerikleri, sizin hayatınızda enkaz üretir.

Gerçek ilişki cesaret ister.
Doğallık ister.
Şeffaflık ister.
Rol değil, karakter ister.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
25/02/2026  08:00

Artık bırakın. Cidden bugün bir karar alın ve bırakın.

Evliliği ya da ciddi bir ilişkiyi; üç cümlelik reels tavsiyeleriyle yürütemezsiniz.
Bir gün “mesafe koy” diyorlar, ertesi gün “ilgi azalt”, sonra “stratejik sus”, sonra “duygunu gösterme”.

“Erkeğe masraf yaptır ki değerini bilsin.”
“Erkek bir kadın için çabalarsa kendini değerli hisseder”
“Sürekli merakta bırak, ilgini azalt.”
“Erkek adam duygularını saklar, güçlü görünür.”

Sevgi stratejiyle değil, samimiyetle yürür.

Eşine taktik uygulayan insan, eşini partner değil rakip görmeye başlamış demektir.
Strateji savaşa aittir.
İlişki savaş alanı değildir.

Üstelik ortalıkta psikolog diye dolaşan şarlatanlar var.
Eline bir kamera alan, iki kitap karıştıran, üç kavram ezberleyen herkes “uzman” edasıyla ilişki tavsiyesi veriyor.

Ve acı gerçek şu:
Bu tavsiyelerin büyük kısmı yanlış, yüzeysel ya da tehlikeli derecede kışkırtıcı.

Size “üstünlük kurmayı”, “duyguyu saklamayı”, “karşı tarafı merakta bırakmayı” öğretiyorlar.

Ama hiçbiri size sabrı, fedakârlığı, özür dilemeyi, gönül almayı, güven vermeyi, empatiyi anlatmıyor.

Daha kötüsü…
Söyledikleri şeyler artık özgün bile değil.
Herkes aynı cümleleri kuruyor.
Herkes aynı taktikleri biliyor. 
Bunlar MOSSAD'ın gizli bilgileri değil.

Siz eşinize “strateji” uyguladığınızı sanarken, o da aynı videoları izliyor olabilir.

Bu bir ilişki değil, karşılıklı taktik savaşı olur.

Sürekli psikoloji videoları izleyip, okuyup eve teori taşıyan insanlar var.
Her tartışmada bir kavram:
“Bu senin bağlanma stilin.”
“Şu an manipülasyon yapıyorsun.”
“Beni manipüle edemezsin.”
“Travman konuşuyor.”
“Sen narsistsin.”

Hayır.
Bazen sadece kırılıyoruz.
Bazen sadece yoruluyoruz.
Bazen sadece üzülüyoruz. 
Bazen sadece bıkıyoruz.

Her duyguya akademik etiket yapıştırmak ilişkiyi iyileştirmez; ilişkiyi klinik bir sorgu odasına çevirir.

Motivasyon videolarıyla yaşanan ilişki, gerçek hayatta ilk krizde dağılır.
Çünkü gerçek ilişki algoritma gibi işlemez.
Karşındaki insan bir içerik değil, kalbi olan bir varlıktır.

Artık bırakın bunları izlemeyi, ciddiye almayı.

Gönlünüzden geldiği gibi yaşayın.
İçinizden geldiği gibi sevin.
Partnerinize, sevgilinize, eşinize içinizden geldiği gibi davranın.

Sevgi hesap işi değildir.
Sevgi taktikle yönetilmez.
Sevgi rol yapmayı kaldırmaz.

O “uzman” yüzleri izlemeyi bırakın.
Gerçek hayata dönün.

Uzman sandığınız insanların kendi hayatlarının ne kadar dağınık olduğunu görseniz, belki bu kadar kolay etkilenmezdiniz.

Kameraya konuşmak kolaydır.
Filtreli bir özgüvenle ahkâm kesmek kolaydır.
Zor olan; aynı tutarlılığı kendi özel hayatında gösterebilmektir.

Birinin içerik üretmesi, onun karakter sahibi olduğu anlamına gelmez.
Birinin çok izlenmesi, doğru söylediği anlamına gelmez.

Gerçek olun.
Doğal olun.
Yanlış yapmaktan korkmayın ama yapay olmaktan korkun.

Çünkü;
Sizin mutluluğunuz onların umurlarında değil.
Şarlatanlar izlenmek için içerik üretir.
Gerçek insanlar mutlu olmak için ilişki kurar.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
25/02/2026  09:30

Erkek adam kendi zihnini zindana çevirmez.
Kendini o hücrede volta atan mahkûma dönüştürmez.

Sürekli düşünmek, hesap yapmak, “doğru zamanı” beklemek…
Bu zeka değil. Bu korkunun kravat takmış hâlidir.

Plan üstüne plan yapıp bir adım atmıyorsan,
bu bilgelik değil.
Bu, konfor alanında saklanan egodur.

Gerçek erkek fikirle değil, eylemle ölçülür.

Düşünce eyleme dönüşmüyorsa, sadece içsel bir tiyatrodur.
Ter yok. Risk yok. Sonuç yok.
Sadece kafanın içinde dönen bir film.

Hayat sahada oynanır.
Tribünde analiz edenler değil, çimlere basanlar öğrenir.

Bir kez hata yapan adam,
koltuğunda bin kez kusursuz senaryo kurandan daha güçlüdür.
Çünkü biri yaşamıştır, diğeri sadece hayal etmiştir.

Aşırı düşünmek seni keskin yapmaz.
Seni ağırlaştırır.
Zihinsel obezite budur.
Korku merkezini beslersin, cesareti aç bırakırsın.

Ama harekete geçtiğin an…

Zihin susar.
Çünkü beden aksiyona geçtiğinde, beyin uyum sağlar.
Doğa hareketi ödüllendirir.

Modern dünyanın en büyük tuzağı şu:
Kafandaki sesi “sen” sanman.

Hayır.
Sen o ses değilsin.
Sen o sesi yöneten iradesin.

Geri çekil.
Düşüncelerini izle.
Onlarla özdeşleşme.

Ve sonra…
Adım at.

Bir defa deneyeceksin.
Olmadı mı? Beş defa.
Yine mi olmadı? On defa.
Gerekirse yirmi defa.

Çünkü mesele şans değil.
Mesele istikrar.

Çoğu insan ilk darbede vazgeçer.
Bir kısmı üçüncüde düşer.
Çok azı onuncuyu görür.
Ama kazananlar?
Yirmi birinciyi deneyecek kadar inatçıdır.

Unutma…
Duvar, ona bir kez vuranı değil
vurmaya devam edeni tanır.

Sen vazgeçmediğin sürece
sonuç gecikir, ama kaybolmaz.

Çünkü tekrar tekrar denemek zayıfların değil, kararlıların silahıdır.

Sonuçta istediğini alacaksın.
Ya hedefe ulaşarak…
ya da o hedefe ulaşabilecek adama dönüşerek.

Mükemmel an diye bir şey yok.
Kaosun içine girersin ve orada şekillenirsin.
Kas, ağırlık altında büyür.
Karakter, risk altında oluşur.

Kitap okuyarak cesur olunmaz.
Video izleyerek özgüven gelmez.
Plan yaparak hayat değişmez.

Tetiği çeken değişir.

Ya sonsuza kadar düşünen bir filozof olursun,
ya da yara alan ama ilerleyen bir savaşçı.

Seçim basit.

Kafandan çık.
Gerçekliğe in.
Hata yap. Öğren. Tekrar dene.

Ama durma.

Çünkü erkek, düşündüğü kadar değil
harekete geçtiği kadar vardır.

Şimdi ayağa kalk.

Ve sadece yap.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
27/02/2026  06:00

Büyümek bazen kazanmakla değil,
yanıldığını fark etmekle başlıyor.
Haklı çıkmaktan vazgeçip
anlamayı seçtiğin an değişiyorsun.

Kimse mükemmel bir zamanlamaya sahip değil.
Hepimiz eksik cümleler kuruyor,
geç fark ediyor,
bazen de erken vazgeçiyoruz.

Ama olgunluk,
geç kalmışlığı bir suç gibi taşımak değil;
ondan ders çıkarıp yürüyebilmektir.

Hayat bazen ikinci bir şans vermez.
Ama her zaman ikinci bir bilinç verir.
Ve o bilinç,
insanı eski haline dönmekten korur.

Gerçek güç;
yüksek sesle konuşmakta değil,
içinde sessizce yer değiştiren doğrulardadır.

Zaman herkes için akar.
Ama herkes aynı anda uyanmaz.

Önemli olan,
uyandığında kim olduğundur.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
27/02/2026 09:30

Herkes huzur istiyor,
ama kimse huzurun sırlarını taşımak istemiyor.
Herkes mutlu olmak istiyor,
ama kimse emek vermek istemiyor.
Herkes sevilmek istiyor,
ama kimse sevmenin sorumluluğunu yüklenmek istemiyor.
Herkes kalıcı bir bağ arıyor,
ama kimse kalmak için savaşmayı göze almıyor.

Gerçek dışı beklentilerle masaya oturuluyor.
“Beni hiç üzmeyecek.”
“Hep anlayacak.”
“Ben değişmeden her şey yolunda gidecek.”

Sonra ilk yorulmada,
ilk tartışmada,
ilk hayal kırıklığında
geri çekiliyor insanlar.

Aşkı ateş gibi düşün diyorsun ya…
Evet, ateş kendiliğinden sönmez.
Onu aç bırakırsan söner.

İlgi koymazsan,
emek koymazsan,
zaman koymazsan…
Alev neden senin için yansın?

Sonra üşüyen yine biz oluyoruz.
“Eskisi gibi değil” diyoruz.
Oysa mesele ateş değil.
Mesele, artık odun taşımak istemeyişimiz.

Gerçek bağ romantik cümlelerde değil.
Her gün yeniden verilen kararda.

“Seni seçiyorum.” demek kolay.
Ama yoğunken hatırlamak zor.
Haklıyken tonu düşürmek zor.
Gururu yutmak zor.
Kırıldığında kaçmayıp konuşmak zor.

İlişki emek istemez dediğin an
aslında şunu söylüyorsun:
“Artık uğraşmak istemiyorum.”

Kopuş tam orada başlar.
Sessiz.
Görünmez.
Ama kesin.

Çünkü insan seçildiği yerde kalır.
Cepte hissedildiği yerde değil.

Ve belki de en acı gerçek şu:
İnsanlar aşkı kaybetmiyor.
Sadece elini çekiyor,
odunu atmayı bırakıyor.
Alev sönmüyor sandıkları yerde,
ama içten içe üşüyorlar.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
28/02/2026 07:00

Instagram, Facebook ve TikTok neye birkaç saniye fazla baktığını kaydeder.
Bir videoya takılırsın.
Sistem karar verir:

“Tamam. Bu, bunu seviyor.”

İlişki tavsiyeleri hakkında bir videoya bak,
Algoritma önüne benzerlerinden bir otoyol döşer.
Karanlığa bakarsan, karanlığı çoğaltır.

Peki beyninin algoritmasını neden hafife alıyorsun?

Beynin de bir filtreyle çalışır.
Dış dünyadaki milyonlarca uyaranın içinden sadece “senin için önemli” olanı seçer.

Zihninde sürekli
“Ya batarsam?”
“Ya rezil olursam?”
“Ya giderse?”

diye prova yapıyorsan…

Beyin prova yapmaz.
Yaşar !

Beynin alarm çalar.
Bedenin savaş moduna geçer.

Ortada gerçek bir düşman yoktur.
Ama sen siper almışsındır.

Sonra sorarsın:
“Neden işlerim ters gidiyor?”

Çünkü korku frekansında verilen kararların çoğu savunmadır.
Savunma büyüme üretmez.

Borca odaklanırsan fırsatı göremezsin.
Terk edilmekten korkarsan sevgiyi sabote edersin.
Rezillikten kaçarsan sahneye çıkamazsın.

Ve adına kader dersin.

Hayır.
Kader değil.

Alışkanlık.

Meseleyi mistiğe kaçırmaya gerek yok.
Bu biyoloji.

Felaket senaryosu kurduğunda sistemin alarm verir.
Kortizol salgılanır.
Beden tehdidi gerçek sanır.

Sürekli bu modda kalırsan:

Daha sabırsız olursun.
Daha savunmacı davranırsın.
Riskleri abartır, fırsatları küçümsersin.
İlişkilerde gereksiz tetiklenmeler yaşarsın.

Sonra gerçekten işler ters gitmeye başlar.
Ve dersin ki:

“Bak, yine haklı çıktım.”

Oysa haklı çıkmak için bilinçsizce zemini sen hazırlamışsındır.

Bu bir “Evren bana oynuyor” meselesi değil.
Bu bir zincir:
Düşünce → Duygu → Biyoloji → Davranış → Sonuç.

Kurban bilinci en konforlu koltuktur.
“Niye hep ben?” dediğin an gücü devredersin.

Sorumluluk ağırdır.
Ama özgürleştirir.

Mistik bir durum yok ortada
Sorun biyolojik, 

Gerçek şu:

Düşünce duyguya,
Duygu biyolojiye,
Biyoloji davranışa,
Davranış da kader sandığın sonuca dönüşür.

Evren sana komplo kurmaz.
Ama sen kendine kurabilirsin.

Negatif senaryoyu bastır demiyorum.
Fark et diyorum.

“Şu an zihnim korku üretiyor.”

Bu cümle oyunu bozar.

Çünkü düşünce ile arana mesafe girer.
Mesafe güçtür.

Kazanan korkusuz değildir.
Korkuya rağmen yürür.

Kaybeden korkuyu gerçek sanır.
Ve yerinde kalır.

Zihnine müdahale etmen gereken an şudur:
Felaket senaryosunu izlerken kendini yakaladığın an.

Dur.

Frekans değiştir.

Sor:

“Şu an kontrolümde olan ne var?”
“Bir santim ilerlemek için ne yapabilirim?”

Hayat zihninin birebir aynası olmayabilir.
Ama zihnin, hangi kapıyı çalacağını belirler.

Beynini otomatik pilottan çıkar.
Yazılımını güncelle.

Negatife yatırım yapma.
Çünkü yatırım yaptığın şey büyür.

Bilgi güçtür derler
Hayır
Uygulanan bilgi güçtür.

Ve irade…

İrade en pahalı kas'dır.

Çalıştırmazsan zayıflar.
Çalıştırırsan kader dediğin şeyi dönüştürür.

Seçim senin.

Algoritma hep çalışıyor.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
28/02/2026 13:30

İnsan o an birden uyanmaz.
Yavaş yavaş olur bu fark ediş.

Mesela plan yaparsınız.
Gününü, akşamını bu plana göre ayarlarsın.
O son anda bir bahane ile iptal eder.

Mesela yanında heyecanla bir şey anlatırsın.
Gözleri telefonuna kayar.
Cümlelerin havada kalır.
Ama sen yine de “dalgındır” dersin.

Bir şey yaparsın onun için.
Küçük değil, gerçekten emek isteyen bir şey.
Ama o sadece başını sallar, hatta olmamış der.
Sen yine de “önemli değil” dersin.

İçin kırılır.
Ama bunu dile getirmek yerine
kendi kırgınlığını küçültürsün.
Çünkü korkarsın.
“Ya daha da uzaklaşırsa?”

Ve yavaş yavaş bir düzen kurulur:
O az verir,
sen çok anlarsın.
O susar,
sen bahane üretirsin.
O eksik davranır,
sen tamamlamaya çalışırsın.

Ta ki bir gün şunu fark edene kadar:
Sen onun sevgisizliğini tolere ederken,
kendi değerini inkâr ediyorsundur.

En ağır olan şu değildir:
Sevdiğin kişinin seni yeterince sevmemesi.

En ağır olan şudur:
Onun sevgisizliğini kabul edebilmek için
kendi kalbini küçültmen.

Bir teşekkür beklemek,
biraz ilgi istemek,
yüzüne bakıldığında sıcaklık görmek…
sarılmak, öpmek
Bunlar lüks değil.
Bunlar seven bir insanın en temel duygusal ihtiyaçları.

Ama sen bunları dile getirmeyi bile “fazla” görmeye başlarsın.
Çünkü onun yanında ihtiyaç sahibi olmak bile suç gibi hissettirir.

İşte o an aynaya bakarsın ve şunu anlarsın:
Ben bir sevgi kırıntısı için
kendi içimde koca bir insanı susturmuşum.

Ne zaman ki birinin küçük jestleri, minik bir tebessümü sana büyük ödül gibi gelmeye başlar,
orada eşitlik bitmiştir.

Ne zaman ki bir teşekkür duymak için günlerce çaba harcıyorsan,
orada sevgi değil, açlık vardır.

Ve en can yakıcı cümle şudur:
Ben aslında ondan sevgi istemedim.
Ben ondan, beni görmesini istedim.

Ama biri seni görmek istemiyorsa,
ne kadar parlasan da gözlerini kapatır.

Gerçek dönüşüm şu soruyla başlar:
“Ben neden bu kadar azına razı oldum?”

Cevap genelde şudur:
Çünkü seviyordun,
Çünkü kaybetmekten korktun.
Ama fark edersin ki…
Sen bu arada kendini kaybetmişsin.

İyileşme, ondan vazgeçtiğin gün değil;
kendini tekrar önemsediğin gün başlar.

Birinin sevgisine ulaşmak için
kendi onurunu eğmek zorunda değilsen,
işte o zaman gerçekten sevilmeye başlarsın.

Çünkü sevgi,
insanı küçültmez.
Sevgi, insanı büyütür.

Ve bir gün artık şunu beklersin:
Kırıntı değil, bütünlük.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
23/02/2026  23:30
www.korhankulce.com

-----------------------------------------

#KorhanYazıyor
#AşkKırıntıları
#SevgiVeDeğer
#KendiniSev
#DuygusalFarkındalık
#İlişkiGerçekleri
#KendiDeğeriniKoru
#SevgiBüyütür
#KüçükJestlerYeterliDeğil
#İyileşme

Biz heyecanı sevgi sanıyoruz.
Yoğunluğu bağlılık sanıyoruz.
Rutin başlayınca “yanlış kişi” diyoruz.

Belki de sorun,
huzuru sıkıcılık; güveni sıradanlık; istikrarı da aşkın ölümü sanmamız.

-----------------------------------------

Yeni bir ilişkiye başlarız, her şey büyülü gelir.
Evlendiğimizde kalbimiz hızlı atar, “işte bu” deriz.

Sonra zaman geçer.

İlişki gündelik hayata karışır.
Evlilikte kelebekler azalır; yerini faturalar, sorumluluklar, tekrar eden konuşmalar ve bazen sessizlik alır.

Başta mesajlar heyecanlıydı.
Dokunuşlar elektrikliydi.
Sohbetler saatlerceydi.

Şimdi mi?
Konular benzer.
Günler benzer.
Ritim daha sakin.

Ve biz bunu “aşk bitti” diye yorumluyoruz.

Belki de biten aşk değil, ilk dopamin dalgası.

Yeni biri bize daha çekici geliyor olabilir.
Çünkü henüz tartışmadık.
Henüz hayal kırıklığı yaşamadık.
Henüz sıradanlaşmadı.

Ama dürüst olalım:
Bir önceki ilişkimizde de başta heyecan vardı.
Sonra o da “sorunlu ve sıkıcı” oldu.

Sorun eşimiz olmayabilir.
Sorun, zihnimizin sürekli ''zirve duygu'' araması olabilir.

Çünkü beyin yeniliği sever.
Tanıdık olanı sıradanlaştırır.
Sahip olduğumuza alışır.
Uzakta olanı parlatır.

Ve tam burada zihin fısıldar:

“Demek ki heyecan bitti.”
“Demek ki aşk azaldı.”
“Belki yanlış kişiydi.”
“Belki başka biriyle daha mutlu olurdum.”

Aynı döngü tekrar eder:
Yeni biri heyecan verir.
Bir süre sonra o da normale döner.
Çünkü beyin alışır.

Bu nankörlük değil.
Adaptasyon.

Sorun şu:
Biz heyecanı mutluluk sanıyoruz.
Yoğunluğu sevgi sanıyoruz.
Rutin başlayınca duygunun bittiğini düşünüyoruz.

Oysa evlilik sürekli yüksek duygu hali değildir.
Evlilik, alışmaya rağmen durabilmektir.
Her sabah aynı kişiyi yeniden seçebilmektir.
Tartışmadan sonra yine aynı evde kalabilmektir.
Zor günlerde gitmemektir.

Yeni insanlar hep olacak.
Yeni heyecanlar hep olacak.
Ama cazibe kalıcı değildir.

Karakter, heyecan düştüğünde verdiğimiz kararla belli olur.

Belki de sorun eşimiz değil.
Sorun, 
rutini sıkıcılık; 
güveni sıradanlık; 
istikrarı da aşkın ölümü sanmamız.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
22/02/2026 01:00
www.korhankulce.com

-------------------------------------------

Okuyana bir soru: 

Peki sen bugün rutini sıkıcılık sanıp, aslında en kıymetli şeyi gözden kaçırıyor olabilir misin?

#KorhanYazıyor
#EvlilikGerçekleri
#HeyecanBağımlılığı
#AşkVeDopamin
#İlişkiPsikolojisi
#UzunVadeliSevgi
#Bağlılık
#RutinVeAşk
#GerçekMutluluk
#İstikrar

Önce ruh haline yerleşir.
Sonra sabrına.
En son da sevdiklerine taşar.

İş yerinde yuttuğun cümleler, evde tahammülsüzlüğe dönüşür.
Orada sustuğun haksızlık, evde ses yükseltme olur.
Orada değersiz hissettiğin anlar, evdeki sevgiyi bile algılayamamana sebep olur.

İnsan çoğu zaman şunu fark etmez:
İşte yaşadığı gerilimle değil, o gerilimi içine atmasıyla tükenir.

Çünkü bastırılan stres birikir.
Biriken stres bedeni vurur.
Mide ağrısı, baş ağrısı, uykusuzluk, çarpıntı…
Beden aslında “Bu yük bana ait değil” demeye başlar.

En acısı da şudur:
Para kazanmak için gittiğin yer, kazandığın parayla telafi etmeye çalışacağın hasarları üretmeye başlar.

O yüzden şunu hatırla:
İş yerinde sadece paranı kazanmak için bulun.
Hayatının merkezi yapmak için değil.

Orası kimliğin değil, gelir kapındır.
Orası değerini ölçen yer değil, emeğinin karşılığını aldığın yerdir.

Sabah girip akşam çıktığın bir mekan,
kalbinin, sağlığının, huzurunun sahibi olmamalı.

Kariyer önemlidir ama karakterinden önemli değildir.
Maaş gereklidir ama ruh sağlığından kıymetli değildir.
Unvan güzeldir ama evdeki huzurdan büyük değildir.

İş, hayatını desteklemek içindir.
Hayatının yerine geçmek için değil.

Orada profesyonel ol.
Emeğini ver, karşılığını al.
Ama kendini verme.

Mesai bittiğinde zihnin de bitsin.
Kapıyı kapattığında yükünü de bırak.

Çünkü sen bir pozisyon değilsin.
Bir kartvizit değilsin.
Bir performans puanı hiç değilsin.

İş yeri hayatının tamamı değildir.
Hayatını sürdürebilmen için bir araçtır.
Ama o araç seni yoldan çıkarıyorsa, artık taşıma işlevini kaybetmiştir.

İkiyüzlü, manipülatif, sinsi insanlarla dolu bir ortamda sürekli tetikte yaşamak,
insanın sinir sistemini savaş modunda tutar.
Ve savaş modu uzun sürerse insan içten içe çöker.

En tehlikelisi de şudur:
Zamanla bunu normal sanmaya başlarsın.
“Her yerde böyle.”
“İş bu, katlanılır.”
“Büyütüyorum galiba.”

Hayır.
Sürekli gerilim normal değildir.
Sürekli değersizlik hissi normal değildir.
Sağlığın pahasına çalışmak normal değildir.

İş, hayatını finanse eder.
Ama hayatının yerine geçmemelidir.

Bazen cesaret iş değiştirmek değildir;
“Bu bana iyi gelmiyor” diyebilmektir.

Ve unutma:
Kariyer yeniden yapılır.
Para yeniden kazanılır.
Ama bozulan sağlık ve yıpranan ilişkiler her zaman aynı kolaylıkla toparlanmaz.

Eğer çalıştığın yer yüzünden evine huzursuzluk taşıyorsan,
orada sadece mesleğin değil, ruhun da yoruluyordur.

Ve sen, hiçbir maaş için ruhunu yormak zorunda değilsin.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
22/02/2026 11:00
www.korhankulce.com

---------------------------------------------------

#KorhanYazıyor
#İşHayatı
#Toksikİşyeri
#RuhSağlığı
#MesaiVeHayat
#KariyerGerçekleri
#SağlıklıSınırlar
#İşStresi
#HayatDengesi
#KendineDeğer

-----------------------------------

Bir şeyler tükendiğinde,
onları kesip atmak, yok saymak ya da “unuttum” demek kolaydır.
Ama gerçek veda, basit bir bırakış değildir;
ruhun derinliklerine işleyen sessiz bir kabulleniştir.

Güzel vedalaşmak gerekir.
Yeni hayat, yeni başlangıç için
güzel veda…

Vedalaşmak, yaşanmışlıkları yok saymak değil;
onları olduğu gibi görmek,
acısını hissetmek ve o acının içinden geçmektir.

Hatalarını kabullenmek,
özleşmek, özür dilemek,
inkar etmemek…
İşte gerçek veda budur:
güzel bir şekilde, içtenlikle bırakabilmektir.

Her veda, ruhunda taşıdığın özel bir parçayı kucaklamaktır.
Kaybolan, tükenen veya geride kalan ne varsa,
onları silmeye çalışmak yerine,
anlamını kavrayıp içindeki değişimi
benliğine sindirmektir.

Vedalaşmaktan kaçanlar, her şeyi unutmayı umut eder.
Ama yaşanmışlıklar, ne kadar bastırılırsa bastırılsın, izlerini bırakır.
Her duygu, her anı,
insanı benzersiz kılan bir izdir.
Bazen acı verir, bazen hüzünle sarar,
ama hep benliğinin bir parçası olarak kalır.

Çekilecek acı vardır,
tutulacak yas vardır,
kabullenilmesi gereken duygular vardır.
Veda, bu süreçten azade değildir.
Acıdan kaçmak, yas tutmayı ertelemek
sadece kalbi uyuşturur
ve kalan hayatı gölgeler.

Oysa gerçek veda, dram değil,
bir dönüştürme sürecidir.
Her veda, ölene dek ruhunda taşıyacağın
özel bir parçayı kucaklamaktır.
Kaybolan, tükenen veya geride kalan ne varsa,
onları zorla silmek değil,
anlamını kavrayıp içindeki değişimi
benliğine sindirmektir.

Güzel veda, yalnızca bir bitiş değildir;
sessiz bir başlangıçtır.
Her veda, boşluğu dolduran bir anlayış,
huzur ve kabulleniş sunar.
Ve işte o zaman,
hayatın kalan anları değer kazanır,
ruh özgürleşir,
yeni bağlar geçmişin gölgesinden bağımsız,
saf ve gerçek bir şekilde kurulabilir.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
22/02/2026 23:00

--------------------------------------------

Peki sen... Bugün geride bıraktığın şeylerden ders çıkarabildin mi… yoksa hâlâ gölgesinde mi yaşıyorsun?

#KorhanYazıyor
#GerçekVeda
#Vedalaşmak
#Kabullenme
#RuhsalDönüşüm
#HayatDersleri
#AcıVeHuzur
#İçselYolculuk
#GeçmişiBırakmak
#YeniBaşlangıçla

------------------------------------------

Bugün sıkça dile getirilen “eril kadın” meselesi, kolayca erkeğin omzuna yükleniyor. Oysa bu yaklaşım gerçeği saptırmaktan başka bir şey değildir. Bir kadının eril davranışlar sergilemesi, bir erkeğin eksikliğinin değil; kadının kendi tercihinin sonucudur.

Kadın isterse yumuşak olur, isterse sert. İsterse yön vermeye çalışmakta inat eder, isterse uyum sağlar. Bunların hiçbiri doğrudan karşısındaki erkeğin duruşuna bağlı değildir. Güçlü bir erkek karşısında da eril kalan kadınlar vardır; çünkü mesele denge değil, karakterdir. Eril kadın, çoğu zaman kontrol etmeyi seven, yönlendirmeye çalışmaktan vazgeçmeyen ve ilişkiyi bir rekabet alanı olarak gören kadındır. Bu bir savunma refleksi değil, bilinçli bir yaşam biçimidir.

Bu noktada erkeği, kadının karakterinden sorumlu tutmak adil değildir. Erkek kimliğini koruyabilir, sorumluluğunu alabilir; buna rağmen karşısındaki kadın eril kalabilir. Çünkü bazı kadınlar yumuşaklığı zayıflık, uyumu teslimiyet olarak görür. Bu, erkeğin değil kadının bakış açısıdır.

Eril bir kadınla karşı karşıya kalan iradeli bir erkek ise geri çekilmez. Aksine sertleşir, bilenir ve mücadeleye girer. Erkek doğası gereği, karşısında güç gördüğünde rekabet duygusuyla harekete geçer. Eril kadın, erkeği pasifleştirmez; onu sınar.

Böyle bir ilişkide erkek, sürekli kendini ispat etme ihtiyacı hisseder. Alanını korumak, sözünü duyurmak ve liderliğini kabul ettirmek için daha fazla efor sarf eder. Bu durum erkeği yumuşatmaz; tetikte tutar. Ancak bunun bedeli çoğu zaman kaybolan huzurdur. Çünkü ilişki bir ortaklık olmaktan çıkar, bir bilek güreşine dönüşür.

Kadın geri adım atmadıkça erkek de geri adım atmaz. İki taraf da kazanmaya odaklanır; birlikte yol almaya değil. Bu mücadele bazı erkekler için motive edici, bazıları için ise yıpratıcıdır. Ama şu nettir: Eril kadın irade sahibi bir erkeği zayıflatmaz. Onu ya güçlendirir ya da tüketir. Ortası yoktur.

Sonuç olarak eril kadın, bir mağduriyetin değil; bir tercihin ürünüdür. Bunun faturası erkeğe kesilemez. Aynı zamanda eril kadın, erkeği edilgen hâle getirmez; onu sürekli sınayan bir güç hâline gelir. Bu sınavı kabul eden erkek daha hırslı, daha dirençli ve daha mücadeleci olur. Ancak çoğu zaman bunun bedeli, elden giden sakin ve dengeli bir ilişki ihtimalidir.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
29/12/2025

Mesela sen “iyiyim” yazdığında o iki harfin içindeki 17 duygu değişimini analiz eden türden.

Ya da “oturuyorum” dediğinde, masada kim var, kim niye gülüyor, o fondaki kadın sesi kim, hepsini CSI titizliğiyle çözen…

Hani sen “abartıyorsun” dersin,
o “hayır sezgilerim var” der.

Sen “bir şey yok” dersin,
o “var, hissediyorum” der.
Ve genelde… gerçekten bir şey vardır.

Bir de şu vardır:
Kavga ederken “tamam kapatalım” demez.
“Dur, daha bitirmedim” der.
Google Docs gibi; konuyu kaydedip sonra tekrar açar.

Ama işin komik tarafı şu:
O detaycılık, o fazla hissetme hali, o abartılı tepkiler…
Aslında umurunda olduğunun kanıtıdır.

Çünkü kayıtsız insan analiz yapmaz.
Seven insan büyütür.
Biraz dramatize eder.
Biraz fazlaya kaçar.

Ve adam bir süre sonra şunu fark eder:
Hayatında ilk defa biri onu bu kadar ciddiye alıyor.

İşte “manyak” dediğimiz tam olarak bu.
Fazla hisseden.
Fazla sahiplenen.
Fazla düşünen.

Biraz yorucu, evet.
Ama “nötr” değil.

Ve bazı erkekler için en tehlikelisi şudur:
Alışmak.

Çünkü bir süre sonra o detaylı ilgi standart olur.
Sonra biri düz ve sakin gelince…
Bir şey eksikmiş gibi hissedilir.

Her erkeğin hayatında böyle biri olmalı.
Çünkü bazı erkekler kendilerini fazla ciddiye alır.
“Ben duygularımı kontrol ederim.”
“Ben soğukkanlıyım.”
“Ben bağlanmam.”

Plan yapar, hesap yapar, temkinli olur. Ama kalp matematik bilmez. Kalp risk ister, heyecan ister, biraz da delilik ister.

Sonra bir gün biri çıkar ve bütün bu cümleleri çöpe atar.

O “manyak” kadın mesaj atarken iki kere düşünmez. Kırıldıysa söyler. Özlediyse arar. Kıskandıysa saklamaz. Sevdi mi bağırarak sever. Onun duyguları filtresizdir. Bu yüzden yorucudur belki… ama gerçektir.

Bir erkeğin hayatına böyle bir kadın girdiğinde dengesi bozulur önce. Çünkü alıştığı sakin düzen değişir. Hesap kitap şaşar. Planlar ertelenir. Ama sonra fark eder: Yaşadığını hissediyordur.

O kadın erkeğin egosuna değil kalbine dokunur.
Onu rahat bırakmaz; daha iyisini ister.
Kaçmasına izin vermez; yüzleşmesini sağlar.
Susmasına izin vermez; konuşturur.

Biraz kavga vardır, evet.
Biraz kıskançlık, biraz tutku, biraz iniş çıkış…
Ama büyük bir şey de vardır: Yoğunluk.

Çünkü bazı aşklar sakindir, huzurludur ama unutulur.
Bazıları ise iz bırakır.

Her erkeğin hayatında en az bir kez, onun ezberini bozacak bir kadın olmalı. Ona “ben buradayım” diyecek, duygularını köşeye sıkıştıracak, korkularını açığa çıkaracak biri…

Belki sonsuza kadar sürmez.
Belki yollar ayrılır.
Ama o kadın bir şey öğretir: Sevgi yarım yaşanmaz.

Ve yıllar sonra erkek geçmişini düşündüğünde, aklına hep o gelir.
En çok yoran ama en çok hissettiren…

Çünkü bazı kadınlar huzur değildir.
Ama hikâyedir.

Ve dürüst olalım:
Erkekler her zaman sonunda huzuru seçer,
ama hikâyeyi unutamaz.

Çünkü bazen insanı en çok değiştiren şey, biraz delilikle gelen aşktır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
20/02/2026 23:00

Bu yüzden mesele temizlik, düzen ya da detay değildir. Mesele, kadının eleştiriyi silah, erkeğin sabrını da sınırsız bir kaynak sanmasıdır.

Zamanla kadının eleştirisi sertleşir, saygısı azalır ve erkek artık saygı görmediği evin içinde kendini misafir gibi hissetmeye başlar.

-------------------------------------------

Günümüz ilişkilerinde sıkça “düzen”, “temizlik”, “incelik” ve “doğru davranış” kavramları üzerinden yürütülen tartışmaların önemli bir bölümü, sanıldığı gibi iyi niyetli değildir. Bu kavramlar çoğu zaman, kadının ilişkide üstünlük kurma, erkeği şekillendirme ve kontrol altında tutma aracı hâline gelmiştir. Sorun, evin temizliği ya da eşyaların yeri değildir; sorun, kimin standartlarının mutlak doğru kabul edildiğidir.

Birçok kadın, kendi alışkanlıklarını “olması gereken”, erkeğin alışkanlıklarını ise “yanlış” olarak etiketler. Bu etiketleme zamanla sistematik bir eleştiri mekanizmasına dönüşür. Erkek ne yaparsa yapsın eksik bulunur: Yanlış yere koymuştur, geç yapmıştır, yeterince iyi yapmamıştır, onun istediği gibi olmamıştır. Asıl problem de burada başlar; çünkü eleştiri artık davranışa değil, kişiliğe yönelmiştir.

Kadınlar çoğu zaman kendi hatalarını ya görmezden gelir ya da normalleştirir. Banyo duvarına yapışan saçlar, yere düşen makyaj kalıntıları, ıslak havlunun günlerce kapının arkasında asılı kalması; salonda bırakılan çantalar, koltuk üzerine atılan kıyafetler, mutfak tezgâhında bekleyen kahve bardakları, günlerce dökülmeyen sigara küllükleri ve ortalığa saçılmış eşyalar çoğu zaman sorun olarak görülmez. Bu davranışlar "özel alan" “yorgunluk”, “duygusallık” ya da “o anlık durum” gerekçeleriyle mazur sayılır.

Aynı tolerans erkeğe tanınmaz. Erkek benzer bir hata yaptığında bu durum geçici bir ihmal olarak değil, karakterinin bir yansıması gibi sunulur. 
Böylece aynı davranışlar iki farklı ölçütle değerlendirilir: Kadın için durum, erkek için kişilik.

Bu noktada kadın, farkında olarak ya da olmayarak ahlaki üstünlük pozisyonuna yerleşir. Kendini daha bilinçli, daha düzenli, daha doğru bilen taraf olarak konumlandırır. Erkek ise sürekli “öğretilen”, “uyarılan” ve “düzeltilen” tarafa itilir. Bu, eşitlik değil; açık bir hiyerarşidir.

Daha da önemlisi, bu davranışların büyük bölümü sevgi ya da düzen kaygısıyla değil, alışkanlık hâline gelmiş kontrol ihtiyacıyla yapılır. Kadın, ilişkinin ritmini belirleyen, kuralları koyan ve ihlalleri cezalandıran kişi olur. Erkeğin sessiz kalması ise bu düzeni pekiştirir. Çünkü susulan her eleştiri, bir sonrakine davetiye çıkarır.

Kadının burada en büyük yanılgısı şudur: Erkeğin tahammülünü zayıflık sanmak. 

Oysa çoğu erkek, ilişki zarar görmesin diye sesini çıkarmaz. Erkek sustukça kadın daha fazlasını ister. Daha çok kural, daha çok müdahale, daha çok kontrol. Çünkü kadın bu gücü, kendi gücü ile değil, erkeğin geri çekilmesiyle elde etmiştir. Ve elde edilen her güç, daha fazlasını talep eder.

Zamanla eleştiri sertleşir, saygı azalır ve erkek artık evin içinde kendini misafir gibi hissetmeye başlar.

Ve misafir erkek bir süre sonra, eşyaların yerini değiştiremez, fikir beyan edemez, karar veremez. Çünkü her hamlesi düzeltilmiştir. Ev artık onun yaşam alanı değil, kadının kurallarına uyması gereken bir mekândır. 

Varlığı tolere edilir ama şekli onaylanmaz.

Bir noktadan sonra kadın şunu fark etmez: Eleştirdiği ve baskıladığı adam artık eskisi gibi konuşmuyor, gülmüyor, paylaşmıyor. Çünkü sürekli yargılanan bir erkek, kendini kapatır. Kadın bunu “ilgisizlik” sanır ama gerçekte bu, yavaş yavaş kopuştur.

Bir ilişkinin sağlıklı olması için kadının da şu gerçekle yüzleşmesi gerekir: Kendi doğruları evrensel değildir. Kendi düzen anlayışı mutlak değildir. Kendi hassasiyetleri, karşı tarafın kişiliğini bastırma hakkı vermez. Sürekli eleştiren, memnun olmayan ve her şeyi kendi kontrolünde tutmak isteyen kadın; ilişkiyi iyileştirmez, yıpratır.

Kadın, ilişkideki gücü eleştiriyle, suçlulukla ve beklentiyle sağlamaya çalıştığında; erkekle arasında bağ değil, mesafe oluşur. Sevgi yerini savunmaya, anlayış yerini sessiz öfkeye bırakır. Sonunda kadın “neden eskisi gibi değil” diye sorar ama cevabın büyük kısmı kendi davranışlarında gizlidir.

İlişki, bir tarafın diğerini eğittiği bir alan değildir. Kadın, erkeği sürekli düzeltmeye çalıştıkça onu kaybeder. Çünkü hiçbir erkek, sürekli eksik hissettirildiği bir yerde huzur bulamaz.

Bu yüzden mesele temizlik, düzen ya da klozet kapağı değildir. Mesele, kadının eleştiriyi hak, erkeğin tahammülünü zorunluluk sanmasıdır. Ve bu yanılgı, birçok ilişkinin sessizce çürümesine neden olmaktadır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
18/01/2025

Kerem, Cemre’ye âşık olduğunu hiçbir zaman yüksek sesle söylemedi.
Hatta kendi kendine bile tam bir cümle kuramadı. Çünkü bazı duygular, adını koyduğun anda ürküp kaçacakmış gibi gelir insana. Sanki kelimeler, hislerin ağırlığını taşıyamaz. Kerem de bunu hissetti. İçinde büyüyen şeyin adını koyarsa, kırılacağını düşündü. Bu yüzden sustu. Hissetti. Bekledi. Kendini oyaladı. Olmadı.

İş yerinde başladı her şey. Hayatın en sıradan, en savunmasız yerinde. Aynı binada çalışıyorlardı. Aynı kapıdan geçiyor, aynı turnikede duruyor, aynı asansörde sessizce yukarı çıkıyorlardı. Aynı saatlerde yoruluyor, aynı ışıkta soluyorlardı. Ama Kerem için Cemre, bu iş ortaklığının çok ötesindeydi. O, kalabalığın içindeki tek kişiydi.

Cemre muhasebede çalışıyordu. Düzenliydi. Sessizdi. Konuşurken kelimeleri israf etmeyen insanlardandı. Kerem onu ilk kez turnikede gördü. Kartı okutamamıştı Cemre, bir an duraklamıştı. Kerem arkasında bekliyordu. Cemre dönüp özür diler gibi gülümsedi. O gülümseme, Kerem’in gününü böldü. Sonra haftasını. Sonra bütün iç düzenini.

O günden sonra Kerem’in hayatında bir kayma başladı. Günler eskisi gibi ilerlemiyordu. Sabahları işe gitmek, akşamları eve dönmek aynı eylemlerdi ama aynı anlamı taşımıyordu. Çünkü artık binaya girdiğinde ilk baktığı yer turnikeydi. Asansörde gözleri istemsizce bir yüz arıyordu.

Başta bunun geçici olduğunu düşündü. İş ortamında insanın duyguları karışırdı. Yakınlık, aynı rutini paylaşmak… Hepsi geçiciydi. Ama günler geçti, his geçmedi. Derinleşti. Sessizleşti. Yer etti.

Kerem onu uzaktan izlemeye başladı. Öğle yemeklerinde kimlerle oturduğunu, kahvesini nasıl içtiğini, masasından kalkarken omuzlarının nasıl hafifçe düştüğünü fark etti. Bazen dalgın göründüğünü, bazen gülümsediğini. Sonra bunu fark ettiğini fark etti. Kendine kızdı. “Bu sağlıklı değil,” dedi. Ama kalp, sağlıktan çok alışkanlıkla çalışıyordu.

İlk konuşmaları işle ilgiliydi. Evraklar, tarih hatırlatmaları, küçük düzeltmeler. Cemre netti. Kibar ama mesafeliydi. Kerem her konuşmadan sonra, sanki yarım kalmış bir cümle varmış gibi hissediyordu. Konuşma bitiyor ama Cemre’nin sesi zihninde kalıyordu.

Mesajlar başladı. Önce tamamen işle ilgiliydi. Cemre cevap verdi. Kısa, düzgün, profesyonel. Kerem zamanla cümleleri uzattı. Bir kelime daha ekledi. Bir gülümseme koydu sonuna. Cemre kısalttı. Kerem bunu fark etti ama görmezden geldi. Çünkü görmek, vazgeçmek demekti. Vazgeçmekse henüz hazır olmadığı bir kayıptı.

Zamanla Kerem daha görünür oldu. Öğle aralarında Cemre’ye yakın oturdu. Kahve aldı. Masasına bıraktı. Cemre teşekkür etti. Kerem bu teşekkürleri bir kapı sandı. Oysa kapı kapalıydı; sadece kibarca kilitliydi.

İş çıkışlarında yazdı.
“Bir kahve içelim mi?”
Cemre nazikçe reddetti. Bazen yorgun olduğunu söyledi, bazen başka bir planı olduğunu. Kerem her reddi geçici sandı. “Şimdi değil,” dedi kendine. “Belki sonra.”
Aşk, onu gerçeklikten koparmıştı.

Bölüm 2: Cemre -

Cemre için Kerem başta sadece bir iş arkadaşıydı. Nazik, çalışkan, biraz da fazla ilgili. İlk mesajları doğal karşıladı. İş yerinde herkes yazışırdı. Ama zamanla mesajların tonu değişti. İşten çok duygular girmeye başladı araya. Cümleler uzadı. Sorular kişiselleşti.

Cemre rahatsız olmak istemedi önce. “Yanlış anlıyorumdur,” dedi. Ama içindeki o daralma hissi gitmedi. Sınırlarını korumaya çalıştı. Kibar cevaplar verdi. Mesafeyi korudu. Sert olmak istemiyordu. Kimseyi kırmak istemezdi. Ama hissetmediği bir şeyi de taşımak istemiyordu. Bu da onun hakkıydı.

Kerem’in bakışları değiştikçe, Cemre’nin omuzları ağırlaştı. Kahve ikramları, beklenmedik mesajlar, çıkış saatlerinde tesadüf gibi karşılaşmalar… Hepsi tek tek küçük şeylerdi. Ama birikince nefes almayı zorlaştırıyordu. İyi niyetle başlayan şey, yavaş yavaş bir yük haline gelmişti.

Asansörde yalnız kaldıkları gün, Cemre artık konuşması gerektiğini biliyordu. Kaçmak, geciktirmek, görmezden gelmek kimseye iyilik değildi.

“Kerem,” dedi.
Sesi sakindi ama içi titriyordu.
“Ben senin hissettiklerini karşılamıyorum.”

Bu cümleyi kurmak onun için de zordu. Ama netti. Uzatmadı.
“Beni beklemeni istemiyorum,” dedi. “Bu doğru değil.”

O gün eve gittiğinde yorgundu. Birini üzmüş olmanın ağırlığı vardı içinde. Ama doğru olanı yaptığına emindi. Çünkü sınırlar, hem başkasını hem kendini korumak içindi.

Bölüm 3: Kerem -

Kerem için reddedilmek bir anda olmadı. Yavaş yavaş geldi. Ama kabul etmek istemedi. Cemre’nin netliğini bir son değil, aşılması gereken bir eşik sandı. Bir adım daha atsaydı, belki… Bir cümle daha yazsaydı, belki…

Mesajlar devam etti. Daha seyrek ama daha yüklü. Cemre cevap vermemeye başladı. Kerem sessizliği umut sandı. Oysa sessizlik, en net cevaptı.

Sonunda Cemre bir toplantı odasında dur dedi. Net, kısa, tartışmasız. Kerem ilk kez gerçekten sustu. O akşam eve gittiğinde yalnızlık çöktü. Telefonunu eline aldı. Yazmak istedi. Yazmadı. En zor vazgeçişler böyle başlardı.

Günler geçti. Kerem işe gidip geldi. Cemre oradaydı ama yoktu. Bu yokluk, varlıktan ağırdı. Akşamları evde sessizlik vardı. Televizyon açıktı ama sesi kapalıydı. Kerem düşünüyordu.

Neyi sevdim?
Onu mu, onun bende yarattığı ihtimali mi?

Aşk sandığı şeyin içinde biraz da yalnızlığını gizleme çabası olduğunu fark etti. Bu fark ediş can yakıcıydı ama dürüsttü.

Aylar sonra Cemre’nin biriyle birlikte olduğunu duydu. Canı yandı. Ama bu kez öfke yoktu. Sadece kabulleniş vardı. Kendi yerini, kendi sınırını anlamıştı artık.

Kerem iş değiştirdi. Vedalaşma maili attı. Cemre kısa bir cevap yazdı:
“Yolun açık olsun.”

O mail Kerem için bir kapanıştı.

Hayatına devam etti. Yavaş yavaş. Bilinçli bir yalnızlıkla. Aşk bitmemişti ama dönüşmüştü. Ona şunu öğretmişti:

Sevmek bazen tutmak değil, bırakabilmektir.

Cemre onu seçmemişti.
Ama Kerem, kendini seçmeyi öğrenmişti.

Ve bu, onun hayatındaki en sessiz ama en gerçek zaferdi.

Bölüm 4: Cemre -

Cemre mutlu olduğunu yüksek sesle söylemiyordu.
Bazı mutluluklar ilan edilmezdi; yaşanırdı. Sessizce, kanıtlamaya ihtiyaç duymadan.

Hayat, Kerem’in yokluğunda dramatik bir boşluk bırakmamıştı. Aksine, hafiflemişti. İşe giderken omuzları daha dikti. Asansörde nefesini tutmuyordu artık. Telefonu titreştiğinde, içi daralmıyordu. Günler daha az düşünerek, daha çok yaşayarak geçiyordu.

Onun hayatına giren adam, büyük bir hikâye gibi başlamadı. Bir anda merkez de olmadı. Yavaş oldu. Normal oldu. En başta fark edilen şey buydu zaten. Yorucu değildi. Beklenti yaratmıyordu. “Şöyle olmalıyım” dedirtmiyordu Cemre’ye.

Yanında kendisi olabiliyordu.
Eksik cümleler kurabiliyordu.
Susabiliyordu.

Birlikte yürürken, Cemre ilk kez birinin adımlarına yetişmeye çalışmadığını fark etti. Kimseyi geride bırakmıyor, kimseye hızlanması için bakmıyordu. Aynı ritimdeydiler. Bu, onun için yeni bir duyguydu.

Bazen gülüyordu.
Bazen sadece oturuyorlardı.
Bazen hiçbir şey olmuyordu.

Ve işte o “hiçbir şey olmayan” anlar, Cemre’ye iyi geliyordu.

Kerem’i düşünmemeye çalışmıyordu artık. Çünkü düşünmek, bir borç değildi. Onu hatırladığında suçluluk hissetmiyordu. Ama bir eksiklik de yoktu. Hayatında Kerem’e ait bir boşluk değil, sadece bir anı vardı. Geçmişte kalmış, yerini bilen bir anı.

Kendine dürüsttü:
Kimseyi yarım bırakmamıştı.
Sadece hissetmediği bir yerde durmamıştı.

Akşamları eve döndüğünde, anahtarını çevirirken içi huzurluydu. Telefonuna bakıp gülümsediği mesajlar vardı. Ertesi gün için heyecan değil belki ama güven vardı. Bu, onun için mutluluğun yeni tanımıydı.

Cemre şunu biliyordu artık:
Aşk her zaman büyük bir yanma değildi.
Bazen insanın içini acıtmayan bir sıcaklıktı sadece.

Ve ilk kez,
Birini üzmediğini bilerek,
Kendini eksiltmeden,
Birinin yanında kalabiliyordu.

Mutluydu.

Sessizce.
Hak ederek.
Kimseyi geride bırakmadan.

Bölüm 5: Kerem - 

Kerem, Cemre’ye âşık olduğunu hiçbir zaman söylemedi.
Bunu artık bir erdem gibi anlatmıyordu kendine. Sessizliğin bir asaleti yoktu; sadece geç kalmışlık vardı. Zamanında söylenmeyen her şey, insanın içinde ağırlaşıyordu.

İş yerinden ayrıldıktan sonra günler birbirine benzedi. Yeni binanın girişinde turnike vardı yine. Kartını okuttu. Geçti. Ama hiçbir şey tanıdık değildi. Tanıdık olan tek şey, içindeki eksiklikti. Alışkanlık sandığı şeyin, aslında bir yokluk olduğunu yeni yeni anlıyordu.

Bazı akşamlar, istemsizce eski binanın önünden geçti. Sadece geçti. İçeri girmedi. Camlara bakmadı. Kendini durdurdu. Çünkü insan bazen bakarsa, çökeceğini bilir.

Cemre’yi düşünmemeye çalıştı. Ama düşünmemek, unutmak demek değildi. Sadece yorucu bir bekleyişti. Zihni, onun sesini hâlâ hatırlıyordu. Cümleleri kısa, net, sonlu… Kerem’in içi ise hâlâ yarımdı.

Aylar sonra bir gün, kalabalık bir kafede gördü onu. Tesadüf dedi kendine. Cemre bir masadaydı. Karşısında biri vardı. Gülüyordu. Kerem o gülüşü tanıdı. Bir zamanlar kendine sakladığı, kendince anlam yüklediği o gülüşü. Yerinden kalkmadı. Yanına gitmedi. Sadece baktı. İçinden bir şeyin yavaşça söndüğünü hissetti.

Kıskanmadı. Öfkelenmedi. Daha kötüsü oldu:
Kendini tamamen dışarıda hissetti.

O akşam eve gittiğinde ışığı açmadı. Pencereden sokağın sarı ışığı yeterliydi. Telefonunu eline aldı. Eski mesajlara bakmadı. Onları silmişti zaten. Ama silmek, iz bırakmıyordu sanmıştı. Yanılmıştı.

Kendi kendine fısıldadı:
“Ben seni sevmedim belki… Ama sensizliğe hazır değildim.”

Geceler uzadı. Uykular bölündü. Kerem kimseye Cemre’den bahsetmedi. Çünkü bazı hikâyeler anlatıldıkça hafiflemez. Aksine, yer değiştirir. Başkasının dilinde küçülür. O bunu istemedi.

Zaman geçti. Hayat devam etti. Kerem de devam etti sanıldı. İşe gitti. İnsanlarla konuştu. Gülümsedi. Ama bazı sabahlar, içindeki ağırlık yataktan önce uyanıyordu.

Bir gün eski mail arşivinde Cemre’nin “Yolun açık olsun” mesajını buldu. Açtı. Okudu. Kapatmadı. Çünkü o cümle, bir veda değildi. Bir temasın en son noktasıydı. Daha fazlası hiç olmamıştı zaten.

Kerem artık şunu biliyordu:
Bazı insanlar hayatına girmez. Hayatının kıyısında durur. Ama sen yine de onların etrafında yaşlanırsın.

Cemre onu seçmemişti.
Kerem de kendini seçmemişti aslında.

Sadece alışmıştı, eksik yaşamaya.

Ve bazı geceler, en ağır hüzün şuydu:
Ne kaybettiğini tam olarak bilmeden, kaybetmiş olmak.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
01.02.2026
www.korhankulce.com

Ekranda bir film...Ekonomik kriz. İşten çıkarılan birinin herkese iyiyim bakışı ve sözleriyle binayı terketme sahnesi...Mutfağa git, tezgah aralanacak. Ama beynimde kestaneli pasta yapma düşüncesi dolanıp dolanıp duruyor. Çünkü bozuldu bozulacak bir paket Bursa kestane şekeri var. Alınmış, pasta için hazır kek var. Doğum günü bir dosta planlanıp sonra yapılmaya üşenilen. Onun da vakti doluyor.

İnternetten tarif bakıldı, ilk tarif zihin cebinde mutfağa yollanıldı.

Kendimin inflosırıyım. Ne yaparsam birilerine paylaşıyor gibi yaşayarak yapıyorum.  Üç beş yıllık döngü olsa böyle açıklamak kolaydı. Ama değil. Bütün sorunlarım mutfakta depreşir ve ben beni rahatsız eden kişilerle veya ona baskın gelebilecek birileriyle konuşur tartışırken bulurum kendimi. Bu benim psikolojimi bozar. Sakin girdiğim mutfaktan sinir küpü çıkarım. Sadece mutfakta değil, yolculukta da sürekli bu döngüdeyim. Ama önceleri çatışma şeklinde zihin gösterilerim zamanla dinginleşerek kendi kendimle terapiye evrildi. Yaradan ile konuşuyorum. Beni izlediğini gözlediğini biliyorum. Benim gayrı olmadığım hissi ile başka bir enerji yükleniyorum. İyi geliyor.

Krema için, un, şeker yumurta, süt çırpılarak pişiriliyor. Pişirme aşamaları bende pratikleşir. Kısalır. Sürekli karıştırılacak bir aşın başını beklemeye sabrım yok. Bu yüzden bütün tencerelerim yanık vakası atlatmış durumda. Karıştır....Keki aç, yarım çay bardağı süt ile eşit ıslat. Bu kaşık kullanma ile mümkün. Karıştır...Buzdolabından tereyağ al, bir paket de vanilin kilerden. Karıştır...Bulaşık makinasını boşalt. Önce saklama kapları, sonra tabaklar, tencere ve tava yerine. Kaşıklar, tablalarına ayrıştırılarak. Kepçeler tezgah üzerine özel kaplarına. Karıştır...Neli pastamız? Kestaneli. Evde olan istediğiniz meyveden yapabilirsiniz. Özellikle uzun süre tüketilmeyi bekleyenleri tercih edin. Yoksa, herhangi bir sebze mesela havuç rendele, ocakta birkaç kaşık şekerle çevir, al sana ara malzemesi. Sizin icadınız olsun. Belki süper bir tat yakalar, patentini alır, dünya markası olursunuz kimbilir. Karıştır...Bulaşık rafının üstündeyiz. Bardaklar, kaseler, ıvır zıvırlar taşınıp yerlerine yerleştirildi. Karıştır...Tezgahtaki bulaşıklar makinaya, yer açalım, daracık tezgahta. Ohh, ferahladı. Karıştır...Katılaştı...Karıştır...Kıs. Sonra aç ve altını kapat. Tereyağı ve vanilin. Karıştır...Bırak soğusun.

Salona dön, filmin sahnesinde kahraman bir kadın tarafından patrona götürülüyor. Patron piyasanın kötülüğü ile çaresizliğinden dem vururken, büyük deha olarak işe aldıkları elemanının ürününü savunmasını istiyor. Haydaaa...Sonra seyrederim, başka bir yerde bitmek üzere bir filmi yarım bırakmıştım, oraya geçeyim. Kız ile oğlan aşklarını itiraf ettiler. Ama başlarında büyük bela var. Cinayetle suçlanan adam onu savunan avukat.Saçma filan demeyin, film olduğunu söyledim işte.Sonra kanıtları birlikte gözden geçirirlerken, avukat hanım celallaniyor; "niye ifade verirken cinayet saatinde nerede olduğunu söyleyemedin". Mırın kırın sonrası itiraf "seni izliyordum". "Neden yalnız içtin, neden sana piyano çaldığım yere gittin?". Biri ötekini özlediği için izlemiş, izlenen de diğerini özlediği için daha önceki yerleri ziyaret etmiş. Seyirci de bunu çözemeyeceği için sır diyaloglarla açıklığa kavuşturuluyor. Haydi mutfağa.

Koltuğa gömülüp kasedeki muhallebimle sütlü kahvemden bir yudum almışlığın mutluluğu akşamın onunda yaşanıyor. Başarmışlık duygusu da cabası. Sanki ABD - Çin savaşında Türkiye' yi kazandırmışım. Dün Nusaybin'de bayrağımı indirip ayak tabana göstermişler. Benim instegramımda "Çırpınırdı Karadeniz.." eşliğinde at üstünde bir Türk şahsiyetin bayrağı dalgalandırarak tırıs gidişi paylaşımda...Zaten ben de başlangıçta anlayamadığım ay yıldızlı kırmızı bayrağımın bütün herkesçe paylaşılarak instegram aracılığıyla dünyaya neden gövde gösterisi yapıldığını anlayamamıştım. Anlar anlamaz kervana katıldım. Genetik olarak hangi görüşte olursak olalım bayrak bizi coşturuyor. O bayrak inmeyecek. Sadece bizimki değil her milletin bayrağı kutsalıdır ve saygısızlık yapılamaz.

Ekranda bir film...Ekonomik kriz. İşten çıkarılan birinin herkese iyiyim bakış ve sözleriyle binayı terketme sahnesi...Mutfağa git, tezgah aralanacak. Ama beynimde kestaneli pasta yapma düşüncesi dolanıp dolanıp duruyor. Çünkü bozuldu bozulacak bir paket Bursa kesrane şekeri var. Alınmış, pasta için hazır kek var. Doğum günü bir dosta planlanıp sonra yapılmaya üşenilen. Onun da vakti doluyor.

İnternetten tarif bakıldı, ilk tarif zihin cebinde mutfağa yollanıldı.

Kendimin infloserıyım. Ne yaparsam birilerine paylaşıyor gibi yaşayarak yapıyorum.Moda etkisidir. Üç beş yıllık döngü olsa böyle açıklamak kolaydı. Ama değil. Bütün sorunlarım mutfakta depreşir ve ben beni rahatsız eden kişilerle veya ona baskın gelebilecek birileriyle konuşur tartışırken bulurum kendimi. Bu benim psikolojimi bozar. Sakin girdiğim mutfaktan sinir küpü çıkarım. Sadece mutfakta değil, yolculukta da sürekli bu döngüdeyim. Ama önceleri çatışma şeklinde zihin gösterilerim zamanla dinginleşerek kendi kendimle terapiye evrildi. Yaradan ile konuşuyorum. Beni izlediğini gözlediğini biliyorum. Benim gayrı olmadığım hissi ile başka bir enerji yükleniyorum. İyi geliyor.

Krema için, un, şeker yumurta, süt çırpılarak pişiriliyor. Pişirme aşamaları bende pratikleşir. Kısalır. Sürekli karıştırılacak bir aşın başını beklemeye sabrım yok. Bu yüzden bütün tencerelerim yanık vakası atlatmış durumda. Karıştır....Keki aç, yarım çay bardağı süt ile eşit ıslat. Bu kaşık kullanma ile mümkün. Karıştır...Buzdolabından tereyağ al, bir paket de vanilin kilerden. Karıştır...Bulaşık makinasını boşalt. Önce saklama kapları, sonra tabaklar, tencere ve tava yerine. Kaşıklar, tablalarına ayrıştırılarak. Kepçeler tezgah üzerine özel kaplarına. Karıştır...Neli pastamız? Kestaneli. Evde olan istediğiniz meyveden yapabilirsiniz. Özellikle uzun süre tüketilmeyi bekleyenleri tercih edin. Yoksa, herhangi bir sebze mesela havuç rendele, ocakta birkaç kaşık şekerle çevir, al sana ara malzemesi. Sizin icadınız olsun. Belki süper bir tat yakalar, patentini alır, dünya markası olursunuz kimbilir? Karıştır...Bulaşık rafının üstündeyiz. Bardaklar, kaseler, ıvır zıvırlar taşınıp yerlerine yerleştirildi. Karıştır...Tezgahtaki bulaşıklar makinaya, yer açalım, daracık tezgahta. Ohh, ferahladı. Karıştır...Katılaştı...Karıştır...Kıs. Sonra aç ve altını kapat. Tereyağı ve vanilin. Karıştır...Bırak soğusun.

Salona dön, filmde kahraman bir kadın tarafından patrona götürülüyor. Patron piyasanın kötülüğü ile çaresizliğinden dem vururken, büyük deha olarak işe aldıkları elemanının ürününü savunmasını istiyor. Haydaaa...Sonra seyrederim, başka bir yerde bitmek üzere bir filmi yarım bırakmıştum, oraya geçeyim. Kız ile oğlan aşklarını itiraf ettiler. Ama başlarında büyük bela var. Cinayetle suçlanan adam onu savunan avukat.Saçma filan demeyin, film olduğunu söyledim işte.Sonra kanıtları birlikte gözden geçirirlerken, avukat hanım celalleniyor; "niye ifade verirken cinayet saatinde nerede olduğunu söyleyemedin". Mırın kırın sonrası itiraf "seni izliyordum". "Neden yalnız içtin, neden sana piyano çaldığım yere gittin?". Biri ötekini özlediği için izlemiş, izlenen de diğerini özkediği için daha önceki yerleri ziyaret etmiş. Seyirci de bunu çözemeyeceği için sır diyaloglarla açıklığa kavuşturuluyor. Haydi mutfağa.

Krema soğuya görsün biraz daha. Biz bir kaşıkla eser miktarda yaydığımız kremanın üzerine kestane şekerlerini dizelim. Aralarına gidici olan şu muzu da doğrayalım. Sonra kremeyı döküp yayalım. İkinci katın sütünü elimde tutarak döküyorum. Alta geçtiğini bizzat avucumdaki süt damlalarından anladım. Hooop kremelanmış alt katın üstüne koy. Hafifçe bastır. Kenarlarını kremasız bırakmam iyi olmuş. Bastırınca ortadaki krema kenarlara ulaştı hatta taştı bile. Haydi şimdi krem şanti çırpılacak.Karıştır..

Üzerine yay. Uzun ekmek bıçağı ile tırtışlı düzleme pek şahane oldu. Üzerine kestane şekeri, dilime tane hesabederek. Sonrasında bitter çikolata rendeliyoruz. Enfes görüntü. Şu el tasını da çevirip kapak yaptık mıydı al sana pasta saklama aparatı. Doğru dolaba. Bekleyecek. Yarın yenir artık.

Kalan son süt su katılarak kaynatılır. Kalan krema muhallebisi bir kaseye alınır. Elleri dolu, kupa kaldıran şampiyonlar muzafferliği ile koltuğa geçilir.

Filme devam edeceğiz efendim. Size de iyi keyifler...

Veya yıllardır emek verdiğiniz işinizden?

Evde veya kişisel olarak kullandığınız bir şey kırılmış veya bozulmuşta olabilir...

Elbette ki vereceğiniz ilk tepki üzüntü olacaktır ki çoğumuza göre bu yadsınamaz bir eylemdir. Peki hiç şu açılardan bakmayı denediniz mi?

Önümüze basit anlaşılabilir bir senaryo koyalım. Yıllardır işlevli olduğunu bildiğiniz her anınıza eşlik eden bir orta sehpanız var ve o gün odanızdaki mobilyaların yerini değiştirirken bir ayağı kırıldı. Şimdi ilk akla gelen hemen tamir etmek veya yedek parça temin etmek olabilir, biz ise bu durumların ihtimallerden çıkarıldığı bir senaryoyu konuşalım.

Tamir edilemez ve yedek parçasının da bulunamadığı bir ihtimalde ne yaparsınız, hemen onu atıp yeni, en az onun kadar işlevli bir mobilya almak istersiniz değil mi?

Hayat da aslında ayağı kırık sehpaya çok benzer. Biten bir şey, giden biri veya kaybedilen iş. Sana kattıkları deneyimler paha biçilemez de olsa, bir raddeden sonra bırakıp, terkedip devam etmek gerekir.

İnsanoğlu olarak bizler elimizde olmayan sebeplere de en az elimizde olan ihtimaller kadar takılı kalırız. Mevcut rezonans alanımız artık eski yaşantımıza uymadığında ya bizi terk ederler veya biz onları terk edebiliriz, bu bir insan da olabilir, bir eşya da hatta fiziksel bile olmayabilir.

Hayatın yeni getirdiği veya getireceği güzelliklere sırtımızı dönmek olur bu, eskiye takılı kalmak deriz çoğu zaman. Gideni en güzel şekilde uğurlamalıyız ki yenisini sımsıkı kucaklayabilelim.

Şimdi sehpa örneğimize geri dönelim, yenisini almak için araştırma yaptın. Sonra aklına yatan, uygun fiyatlı ve yeni özellikleriyle tam olarak beklentilerinin bile ötesindeki ürün evine ulaştı. Bunun sevincini hissediyor musun? Hatta belki de eskisini zaten bu kadar beğenmiyordum, bak koltuklarıma da uydu diyorsun.

Hayat da genel anlamda böyle işte, bazen güzelliklerin yerini daha güzeli alacak ama sen eskisine takılı kalıp 'neden böyle oldu?' diyerek hayatını mahfetmeyi seçiyorsun. Şimdi hep beraber eskileri gönderiyor ve yenş mucizelere kapı açıyoruz, eski enerjilerimizi yenileriyle değiştiriyor ve bu sayede gelecek olana yer açıyoruz...

Şimdi sıra sizde... Hayatınızda geride bırakıp, yerine koymak istedikleriniz neler?

Eyvah yar kârı yor

Hayrı bir de bana sor

Kes nedit dile xor

Rabıta bende yok

Salik ne me ez

Medet hitabı resulün

Lakabul Aişe men ummun

Evvelen görmedim yolun

La tahzen hem de cünun

İmdat hoca taleben

Viran elde mecnun

Men değilim Yunus

Çiçekten hâl soram

Men değilim azeb

Yanına varam

Varmak dediğin Kur'an 

Bir kaç bin metre iki ayak

Kalmak dediğin bin ol

Musahhardan istifam

Var ise dizinde kaderim

El sürülmez yüzüm

Rüyam mahşerim

Olmaz affım hederim

Hu der piri sevdam şeyhim

Ben bilemedim 

Ahvalim ile şeriata geleyim

Bin sopa hakkım

Haşa şefaatten yok payım

Safım nadanlarla

Ya Rahîm Rahman eyla

Meskene âbd bin kevra

Akıl zahit gönül rind ikra

Pir meni ihya

Pir men sana ittiba

Pir beklerim mahkeme-i kübrâ

Hakkından epey hesab u ceza

Pir meni o halde etme temaşa

Zaman zaman kişinin yalnız kalması gerekir düşünceleriyle, duygularıyla ve hisleriyle ama bu uzun sürmemelidir aksi takdirde gerçekliğe dönmek zorlaşabilir. Çünkü hayat akıyor ve zihnimizin dehlizlerinde yüzerken harekete geçemeyiz.

Ama neyse ki komutu bize veren biri var. Yapmamız gerekenleri söylemediği dakika yoktur beynimizin. Bu zamanlarda en doğru şey onu dinleyip harekete geçmek olabilir.

İyileşme pat diye ani olmaz. Kademe kademe daha iyiye gitme hâlidir. Kişi, aynaya baktığında tekrar gözünün güldüğünü ve ışıldadığını görüp şaşırabilir, kötü hissettiği günlerin zamanla bittiğine inanamaz ama gördüğü kendi başarısıdır da.

Bu aşamayı da atlattıktan sonra geriye tek bir şey kalır: Şuanda yaşayıp ileriye bakmak. Geçmişteki olumsuz anılar ve hisler yavaş yavaş sönümlenirken tekrar onları uyandırmak istemeyiz değil mi?

Bir cesaret gelir ya şimdi ya hiç diye sonra düşünür, hayatı neden mükemmel yaşamaya çalışayım ki bu en büyük yük, kibir ve aslında imkansıza kafa tutmak değil midir? Hayatında hiç hata yapmamış biri gerçekten yaşamış olur mu? Kendi yolunu çizme cesaretini göstermeliyiz.

Sürecin onu yorduğunu fark eden biri için sonuç önemli değildir ister evet olsun ister hayır yeter ki gerçekle yüzleşsin böylece zihnindeki zincirleri kırar, özgürleşir.

Kalmak istemediğin hâlde kalıyorsun.
Gitmek istemediğin için değil,
gitmenin bedelini göze alamadığın için

Kalmanı istemediği hâlde ‘git’ diyemiyor.
Gitmeni istemediği için değil,
gitmenin bedelini göze alamadığı için.

Mecburiyet sevginin yerini almış,
sessizlik tartışmalardan daha kalıcı olmuş.

Aynı evdesin, aynı masadasın,
ama aynı hayatta değilsin.
Sorulması gereken sorular sorulmuyor,
çünkü cevaplar herkesçe biliniyor.
Konuşmak değil, susmak daha kolay geliyor.

Bu bir beraberlik değil artık,
bir mecburiyet.
Ne büyük bir kavga var içinde,
ne de kurtaracak bir umut.
Sadece “böyle gelmiş, böyle gitsin” yorgunluğu.

İnsan bazen yalnız kalmaktan değil,
yalnız olduğunu kabul etmekten korkuyor.
O yüzden kalıyor.
Sevmediği bir hayatta,
sevmediği bir düzenin içinde.

Bu bir aşk değil artık.
Bu, mecburen devam etmek.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
02/01/2025

Ben iki kişinin öldüğünü gördüm. Sadece bir gözde. Ama temizdi. Yalandan riyadan temizlenmiş. Huzura doymuş acılardan.

Karşılaştık. 

- Acın hafifledi mi?

- Evlat acısı bu hafifler mi?

- İyi gördük ama seni sanki gençleşmişsin.

- Daha yeni ağladım bak gözlerim yangın yeri…

İçi; kurtar, der bazen insanın bakışlardan anlayan kişi sadece hissedebilir bunu. Canım yanıyor, su serp yangınıma der, o bakışlar. Bir şey söyle hadi, bir söz beni teskin etsin, diye bakan gözlere;

- Çok üzdün kendini sağlığına yazık

- Bir kaç gün sonra 3. senesi olacak. Bak işte şurası (midesini gösteriyor) her gece yanıyor. Allah kimseye evlat acısı vermesin. Anlayamazsın kızım.

- Allah merhametiyle muamele etsin. Duaların ona ulaşıyor. Anne duası bu, acıları hafifler. Hepimiz eninde sonunda orada buluşacağız. Yakındır.

- Geçmiyor ki. Her gün her gece. Üç günde bir yanına gidiyorum. Türbelere gidiyorum. Helvalar dağıtıyorum. Bak yakında koç keseceğim. Her sene yapıyorum. Yavrumun ruhu rahat olsun.

Hüzün ki bazen söze düşer yerlerde yuvarlanırda diğer bir hüzünlü kalbi arar bulur. Hüzünlü hüzünlüyü bulur. Ruhlar birbirini tanır. Teskin olmaz acılar ancak hüzünlünün gözlerine bakar da ona selam verir sır perdesinden. Bütün hüzün dolu yürekleri alıp kucaklayıp hepinizi ben anlıyorum, sabredin! demek isterdim hüngür hüngür ağlarken...

“Kişi sevdiğiyle beraberdir” diyen kutlu sese kulak vermek gerekiyor…Yoksa hayat çok hırpalıyor hem de çok…Günün sonunda yanına kalan yorgunluk , tükenmişlik ve hayal kırıklığı diye arkadaşıyla telefonda konuşuyordu … “Kimse  memnun olmuyor ne yapsan da zaten…

Sevdiklerini söyleyenler sevmemişler ya da sevememişler işte!!!Kendi gözünde var mısın önemli olan bu “dedi telefondaki diğer kişi…”Hazırlanmalıyım gelince detaylıca konuşuruz ,hoşça kal !”diye telefonu kapattı…”İncitmekten çekinmeyen zorbalığın ve patavatsızlığın öz güven olarak parladığı döneme denk geldik maalesef “diye diye valizini hazırlamaya koyuldu…Ne umut ve heyecanla gelmişti …Onu davet edenler için “Samimiydiler ve yerim farklıydı yanlarında oysa , öyle söylerlerdi veya ben öyle olduğuna inanmıştım…

Hayat böyle işte birden kendini şah hissederken acımasızca seni mat ederler...”diye mırıldanırken  gözünden istemsizce akan akan yaşlara hakim olamadı…Elveda demenin vakti gelmişti…Kıymet  bilene denk gelmek umuduyla el sallıyordu uçağa binerken geride kalanlara yüzünde kelimelerle ifade edilemeyen bir hüzünle…

Ayşe Atlı/Belhi

Bugün ortada bir erkeklik krizi var.
Ama bu kriz “erkekler çok baskı altında” diye değil; erkekler sorumluluktan kaçmayı öğrendiği için var.

Birçok erkek, hayatında ne istediğini bilmiyor ama bir kadının hayatında yer kaplamaya çok hevesli.
Plan yok. İstikrar yok. Gelecek fikri yok.
Ama “beni sevsin”, “yanımda olsun”, “yalnız kalmayayım” beklentisi tam.

Bu cesaret değil; duygusal asalaklık.

Erkek dediğin, önce kendine yetmeyi öğrenir.
Kendi hayatını toparlamadan, bir kadının hayatına girmek haddine değildir.
Ama bugün ne yapılıyor?
Kadınlar “tamamlanacak bir boşluk”, “idare edilecek bir süreç”, “zaman geçirme aracı” gibi görülüyor.

En büyük suç da şu:
Bağlanmıyorsun ama onu bağlı tutuyorsun.
Net değilsin ama umut veriyorsun.
Gidemiyorsun ama adam gibi durmuyorsun da.

Bu bir karakter bozulmasıdır.

“Şu an hazır değilim” demek yerine susarak umut veren,
“Gelecek düşünmüyorum” demek yerine oyalayan,
“Ben bu ilişkiyi ve seni taşıyamam” demek yerine kadını yıpratan erkek;
zararsız değildir. Fena halde zararlıdır, asalaktır.

Bir de mağdur rolü oynayanlar var.
“Ekonomi kötü”, “hayat zor”, “erkeklerden çok şey bekleniyor”…
Evet, hayat zor. Her zaman zordu. Erkek olmak hiçbir çağda kolay olmadı.
Ama bu zorluk, bizden önceki nesillere bir kadının duygularını kirletme, zamanını çalma hakkı vermedi, bize de vermez.

Paran yoksa net ol.
Cesaretin yoksa kenara çekil.
Olgun değilsen yaklaşma.
Gelecek düşünmüyorsan umut verme

Ama yapmadığınız şey şu:
Kadına karşı dürüst olmak.

Sonra ne oluyor?
Kadınlar sertleşiyor, erkeklere güvenmiyor, duvar örüyor. 
Erkekler de çıkıp “artık kadınlar değişti” diye ağlıyor.
Hayır. Kadınlar değişmedi. Siz bozuldunuz.

Gerçek erkeklik; tüm kadınları etkilemek değil, hiçbir kadını yarım bırakmamaktır.
Her kadınla olmak değil, altına imza atabileceğin ilişkide durmaktır.
Sevilmek değil, sevilmeyi hak etmek meselesidir bu.

Ve en acı tarafı şudur:
Bugün “erkek yalnızlığı” diye ağlayanların büyük kısmı,
zamanında dürüst olmayı, sorumluluk almayı, net durmayı reddedenlerin ta kendisidir.

Bu yüzden eleştiri ağırdır.
Çünkü mesele aşk değil; karakter meselesidir.

Siz onlara "prenses erkekler" diyorsunuz. 
Bense "karaktersiz erkekler" diyorum

Ve bu toplumun en büyük sorunu karaktersiz erkeklerin çoğalması sorunudur.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
20/12/2025

Tutarsız sevginin açtığı yara sessizdir; ama derinlerinizde, taşınması güç bir ağırlıkla yaşar.
İnsanı yıkan şey, büyük bir ayrılık değil çoğu zaman;
bugün dokunup yarın çekilen elin, 
bir an değer verip bir sonraki an yüz çeviren bakışların, 
varlık ile yokluk arasında salınan o dengesizliğin kalpte bıraktığı çözümsüz çatlaktır.

İnsan zihni belirsizliğe düşman değildir aslında;
ama sevgi kisvesine bürünmüş belirsizliğe kıyamaz.
O yanılgı, güveni çürütür.

Bir duygu, bir ilgi, bir yakınlık…
Açılıp kapanan bir kapıya döndüğünde, kalp buna sevgi adını veremez artık;
ona tehlike der, tetikte durur.
Her güzel an, sessiz bir vedanın gölgesini taşır.
Her sıcaklık, yaklaşan soğukluğun ayak seslerini fısıldar.

Bu yüzden biri sizi gerçekten iyilikle, nezaketle karşıladığında içiniz ısınmak yerine sıkışır.
Gelen ışığın bile bir bedeli olacağını sanırsınız.
Korkunuz kaybetmek değildir;
yeniden kanamanın, yeniden çökmenin ağırlığıdır.

Bu bir güvensizlik değil;
kalbin, hayatta kalmak için öğrendiği bir savunma biçimidir.

Tutarsız sevgi insanı kırmakla kalmaz, güvenme kaslarını uyuşturur.
En samimi yakınlık bile önce yoklanır, sonra tartılır, sonra kuşkuya tutulur.
Çünkü geçmiş, umutla başlayan her masalı, sessizlikle bitiren sayfalarla doludur.

Ama yine de bilirsiniz…
Kalbin en büyük yanılgısı, dünün fırtınalarını bugünün gökyüzüne yakıştırmasıdır.
Oysa her bulut, aynı yağmuru taşımaz.

Evet, tutarsız sevgi bozar.
İnsanı kendi içine çeken ağır bir zehir gibidir.
Fakat istikrarlı sevgi, sessiz, sabırlı, yorulmadan devam eden, 
o zehri aynı yavaşlıkla temizler, kalbi yeniden kendine döndürür.

Yeter ki biri, o titrek kapınızı çalmayı bilsin;
yumuşak bir sesle, sabırla, hep aynı yerden…
Ve yeter ki siz, o sesin rüzgârla değil, kalple geldiğini zamanla fark edebilin.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
12/12/2025

Bir insan ilişkiye eli boş geliyorsa, o boşluk yalnız maddi değil; duygusal, zihinsel ve ruhsal bir yoksunluktur:
İlgisi yoktur, çünkü kendi benliğiyle boğuşur…
Merakı yoktur, çünkü kendi dar dünyasına hapsolmuştur…
Dikkati yoktur, çünkü gerçek bir “öteki”yi fark edecek açıklıkta değildir…
Şefkat, arzu, sevgi, saygı, samimiyet… Bunların hiçbiri işlemez, çünkü hepsinin kapısı içeriden kilitlidir.

Bugünün insanı giderek bu hale geliyor.
Kendi iç yüklerinin ağırlığı altında öylesine eziliyor ki, ilişki kurmak için değil; soluk almak için bir başkasına tutunuyor.
Tutunmak diyoruz ama aslında tüketmek demek daha doğru:
Birbirine yaslanmak yerine birbirinin omuzlarını çökertiyorlar.
Birbirine güç vermek yerine birbirinin enerjisini sömürüyorlar.
Bu yüzden çift gibi görünen ama aslında iki ayrı yalnızlıktan ibaret ilişkiler çoğalıyor.

İki kişi var ama bağ yok.
Göz göze bakış var ama temas yok.
Beraberlik var gibi ama aslında herkes kendi zihninin hücresinde tek başına.

Acı olan şu ki:
Bu insanlar “ilişki istiyorum” derler ama ilişkinin gerektirdiği olgunlukta değillerdir.
Çünkü ilişki istemek kolaydır; ilişkiyi taşıyabilmek zordur.
Bir bağ kurmak cesaret ister…
Kendini açmayı, yaralarını kabul etmeyi, karşıdakinin ruhuna yer açmayı gerektirir.

İlişki, iki tarafın da elinde “bir şey” getirmesini ister:
Biraz merhamet…
Biraz sabır…
Biraz emek…
Biraz nezaket…
Biraz gönül açıklığı…

Ama önce insanın kendi iç hapishanesinin kapısını aralayabilmesi gerekir.
Karanlığıyla yüzleşmeyen, kimseye ışık olamaz.
Kendi içindeki tutsaklığı çözmeyen, başkasına özgür bir sevgi veremez.

Gerçek ilişki, iki yarımın birbirini tamamlaması değil;
iki bütünün birbirini yüceltmesidir.
Eli dolu gelenlerle kurulur:
Duygusu dolu, bilinci dolu, niyeti dolu, insanlığı dolu…

Aksi hâlde ortaya çıkan şey beraberlik değil; sadece iki türlü yalnızlıktır.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

https://www.facebook.com/share/r/17ZqwYLCgV/

Adam, öfkesini kontrol edemeyeceğini anladığı o en ağır anda, çocuğuna zerre zarar gelmesin diye kendi canını yakan yolu seçip evi terk ediyor. Bu bir kaçış değil; bir babanın kendinden bile evladını koruma iradesi, en zor imtihanın sessizliğidir.

Ve kadın… Onca yıl geçmesine rağmen hâlâ babasının neden gittiğini anlayamamış. Hakikatin gölgesinde büyüyüp ışığı hiç görememiş biri gibi.

Bazı gidişler terk ediş değil, kendini feda ediştir.

----------------------------

Bugün toplum, zorba ve umursamaz erkeklerin yarattığı acıları konuşurken, sessiz bir gerçeği ısrarla görmezden geliyor:
Hiç kimseye zarar vermeyen, ailesine bağlı, efendi erkeklerin acısını.

Bu erkeklerin yaşadığı en büyük dram şu:
Ne kadınların haksız öfkesinden emin olabiliyorlar,
Ne de erkeklerin acımasız yargısından.
İyi olmak suçmuş, efendi olmak ayıpmış gibi.

Mevcut düzen, en kötü erkeği referans alıyor; en mağdur kadını merkeze koyuyor. Bu yüzden bedeli hep sorumluluk sahibi, vicdanlı erkekler ödüyor.
Hata yapma lüksleri yok; bir ses yükseltmeleri bile damga yemeye yetiyor.
Sabrı sömürülüyor, emeği görünmez oluyor, omuzlanacak bir destek bulamıyorlar.

En trajik olan ise şu:
Gerçekten tehlikeli erkekler çoğu zaman daha az bedel ödüyor. Çünkü korkmuyorlar; ne kanunu ne toplumu ciddiye alıyorlar.
Kadınlar bu erkeklere karşı güçsüz kaldıkça öfkeleri gidip en ulaşılabilir hedefe yöneliyor: Efendi erkeğe.

Bu düzen devam ederse gelecekte iki tip erkek kalacak:
Ya tamamen kırılmış, özgüveni alınmış, sessiz ve pasif erkekler…
Ya da “düzgün olmak işe yaramıyor” deyip kararan, gerçekten tehlikeli olanlar.

Her iki uç da kadınlar, çocuklar ve toplum için felaket demektir.

Şunu düşünelim:
Bugün vicdanlı, adalet duygusuyla hareket eden, kadın haklarını savunan erkekleri toplum dışına iten düzen yarın kime güvenecek?

Görmezden gelinen her iyi erkekle aslında kendi geleceğimizi tüketiyoruz.
Ve sonunda toplum, en çok ihtiyaç duyduğu erkekleri kendi eliyle kaybettiğini çok geç fark edecek.

Yazan
Korhan KÜLÇE 
www.korhankulce.com

https://www.facebook.com/share/r/17rp993A5C/

Son yıllarda ilişkiler üzerine üretilen içeriklerde dikkat çeken ortak bir ton var:
Erkek, sanki yetişkin bir birey değilmiş gibi ele alınıyor.
Bir çocuk gibi yönlendirilmesi gereken, davranışları taktiklerle şekillendirilebilen, kendi iradesi yokmuşçasına “öğretilmesi” gereken bir varlık gibi…

“Şunu yaptırmak için böyle davranın.”
“Şunu söylemesi için şu yöntemi uygulayın.”
“Bunu yapmazsa şu stratejiyi devreye sokun.”

Bu dil, fark ettirmeden ama güçlü biçimde bir inanç inşa ediyor:
Erkekler, kadınlar tarafından adım adım eğitilmesi gereken birer proje;
Kadınlar ise doğal hâllerini bir kenara bırakıp, ilişki içinde rehberlik eden bir “yetiştirici figürü” olmak zorunda.

Oysa olgun bir ilişki, böylesi bir hiyerarşiyi kaldıramaz.
Bir tarafın “eğiten”, diğer tarafın “eğitilen” olduğu hiçbir yerde eşitlik, güven veya gerçek bir duygusal bağ gelişemez.
Bu yapı, sevginin değil; manipülasyonun, rol yapmanın ve içten içe işleyen güç savaşlarının zemini olur.

Peki işler gerçekten böyle olmak zorunda mı?

Ya herkes kendi hakikati içinde kalsa?
Kadın da erkek de kişiliklerini saklamadan, birbirini eğitme ya da dönüştürme gayreti olmadan ilişkiye dâhil olsa?
Davranışları şekillendirmeye çalışan yöntemlerin yerine, doğal uyumun ne dediği dinlense?

Belki de ilişkilerin yorgunluğu tam da buradan doğuyor:
Kendimizi olmadığımız kişilere dönüştürme çabasından,
ve aynı çabayla karşımızdakini de dönüştürmeye kalkışmaktan.

Oysa sevmenin en olgun biçimi çok daha sade bir hakikate dayanır:
Karşındaki insanı değiştirme hevesi olmadan yanında durmak…
Onu bir “düzeltme süreci” değil, bir insan olarak görmek…
Uyum varsa yürümek, yoksa kırıp dökmeden ayrılabilmek…

Hayat, birbirini “yeniden biçimlendiren” insanların değil,
kendisi kalabilenlerin ortak ritmini bulabildiği ilişkilerle güzelleşir.

Yazan 
Korhan KÜLÇE 
www.korhankulce.com

Akıp Giden

Akıyordu usulca yolundaydı her şey

Akan zamandı yaşamdı beraberinde

Gün ağırırken balıkların ahenkli dansı

Bilmem hangi ırmakta  daha çoşkundu????

Salkım söğüt dallarıyla selamdaydı güneşe

Aksederken  gölgeler

Bahtıma düşen

Seyretmeye doyumsuz manzaralar

Yaşanmışlıklara göz kırpıyordu

Ruhuma verdiği huzur

Irmak işte kıyısında seyrine doyamadığım haz

Kim bilir kaç kişiye

Nice zamandır verdiği vereceği

Ama belli etmediği hediye idi….

Ayşe Atlı (Belhi)

Koca dünya sessizce izledi olanları , kimi hiç mi hiç umursamadı ,kimi  hiç duymadı.. Duyanların bir kısmı da ama ama diye başlayan uzun uzun cümleler kurdu… Duyanlar acıyla beraber kül /kul oldu…

Belhi/Ayşe Atlı

Düşledim uzaklardan

Gelen sesleri

Bir ses olabilir miyim diye

Çığlıklara …

Düşledim kuşlar gibi

Uçup gitmeyi  yanlarına

Kanatlarımın olmadığını bile bile

Düşledim dünyada hiç aç  kalmayan

Başı okşanmayam yetim kalmasın diye

Düşledim işte

Yüreğimde umut,

Güzel yarınlara hasret …

Düşledim işte… Belhi

Ceviz Kabuğu

Okyanus ortasında ceviz kabuğu gibi hissediyordu kendini…

Her dalgada suya batmamak için var gücüyle çaba gösteriyordu…

Son günlerde anlamsızlaştı gözünde iyice insanların bakışları ,sözleri , hareketleri…

“Herkes karekterinin gereğini taşıyor, ona göre hareket etmiyor muydu?

Nedir bu  insanlara iyi haslet giydirme çaban “diye için için   kızıyordu kendine…

“Okyanus ortasında ceviz kabuğusun işte …

Belki o ceviz kabuğunun içindeki gözyaşın nerdeyse okyanusu taşıracak, belki içindeki okyanus sınırları aşarak başka yüreklere dokunacak…

Nerden bileceksin?

Güzel öğüt ,erdemli  olmak anlamını, işlevini  yitirdi son zamanlarda , madde mal sevdası esir aldı yürekleri…

Gidiş nereye bilemedim?

En yakınımdakiler yabancı ,

Yan yanayız ama ruhlar arasında kilometreler var gibi… Konuşmalar dikkat çektiğimiz konular afaki kalıyor “diyordu…

“Hıı hıı “diye baş sallamalar

“Ne çok konuştun be “ifadelerini daha sık duyuyordu artık…

“Değmiyor azizim değmiyor

Allah kuluna yetmez mi ?”ayetini sık sık tekrarlayan babasının sözleri kulağında çınladı uzun uzun…

Aniden Kuvvetli bir dalgayla sarsıldı boğulacak gibi oldu  okyanusun ortasında…

Yunus Peygamberin duası dilinde , korku İle umut arasında var gücüyle çırpınıyor ,çabalıyordu kurtulmak için…

Birden irkildi ,gözlerini açtı koltukta uyuya kalmıştı…Şaşkındı…Hem de çok şaşkın…

“Ceviz kabuğu ,okyanus ,babamın sesi , dilimdeki dua iyi miyim?

Hala rüyanın etkisinde miyim ?”diye kendine gelmeye çalıştı bir süre…

Hayat işte bazen okyanusta damla olduğunu hisseder  motive olursun , bazen okyanusun ortasında hayatta kalmaya çalışan ceviz kabuğu olduğunu hissedersin …

O an  aczini itiraf ve idrak eder  Yaradana sığınır,Rahmetinin sonsuzluğunu anlamaya çalışırsın umut her zaman var, umuda tutunmak hayata tutunmak diye mırıldandı yerinden kalktı vazodaki gülleri kokladı içine çekti doyasıya mis gibi kokuyu.Biraz önceki endişenin yerini tarifsiz bir mutluluk almıştı…

Belhi/Ayşe Atlı

Nihayet düşüncelerimi toparlayabildim.

Aşağıda sıraladığım maddeler, partnerinizin karakterini, sadakat anlayışını, bağlılık kapasitesini ve içsel omurgasının sağlamlığını gözlemleyerek anlamanıza yardımcı olacak durumları sunmaktadır.

Biraz daha ayrıntı eklemek mümkündü; ancak okunabilirliği korumak adına kısa ve net olmasına özen gösterdim.

Unutmayın, bu asla ona yaptığınız bir test veya sınav değil; partnerinizin şu anda ve geçmişteki davranışlarını gözlemleyerek çıkardığınız sonuçlar olmalıdır.

Yani bu gözlemleri, partnerinizi “sınamak” için değil; ilişkideki duruşunu, niyetlerini ve karakterini anlamak için yapmalısınız.

-----------------------------------------------

1-) AZ İLGİYLE: “Yönü değişecek mi?”
Ne ölçülür: Sadakat ve gerçek bağlılık derinliği.

Sadık bir kişi, sizden aldığı ilgi azaldığında bile yön değiştirmez. Bağlılığı, dış koşullara değil, kendi iç disiplinine ve kararlılığına dayanır. Bu, ilişkinin zor zamanlarında güvenilirliğini gösterir.

Az ilgi karşısında hemen yön değiştiren kişi, aslında ilgi bağımlısıdır. Bağlılığı, partnerinin varlığına veya sevgisine değil, kendi duygusal doyumuna bağlıdır. Bu kişi, ilişkiyi değil, kendi tatminini sürdürür.

Yani: Az ilgi karşısındaki duruş, sadakatin ve gerçek bağlılığın en net göstergesidir.

-----------------------------------------------

2-) ÖZGÜRLÜKLE: “Anormale kayacak mı?”
Ne ölçülür: Öz disiplin ve içsel denge.

Birini özgür bıraktığında normalliği bozuluyor veya sınırlarını zorluyorsa, düzeni ve sınırları senin kontrolüne bağlıdır. Özgürlük alanı, kişinin karakterinin ve sorumluluk bilincinin test edildiği alandır.

Kendi sınırlarını ve davranışlarını koruyabilen kişi, karakteri sağlam ve iç disiplini yerindedir. Bu, özgürlükte de güvenilir ve olgun bir insan olduğunu gösterir.

Yani: Özgür bırakıldığında da dengeli ve sorumluluk sahibi kalabilen insanlar, güvenilir ve olgun karakteri olan kişilerdir.

-----------------------------------------------

3-) AÇIKLIK: ‘Karşı cinsten birisi ile gizlilik' durumu
Ne ölçülür: Dürüstlük ve şeffaflık.

Sadakat, yasaklarına uymak değil, gizli alan yaratmamaktır.
Mesajı saklamak veya sohbeti gizlice sürdürmek, gizlice buluşmak, niyetin bulanık olduğunu gösterir.
Açıkça söylemek ise kaçak bir hevesin olmadığını ve ilişkiyi sorumlulukla koruduğunu gösterir.

Yani: Açıklık, kişinin içten bağlılığını ve güvenilirliğini ortaya koyar.

-----------------------------------------------

4-) YALNIZLIKLA: “Uzaklaşınca itaatsizleşecek mi?”
Ne ölçülür: Derin bağlılık ve sadakat.

Bazı kişiler partneri yanında iken uyumlu, yokken ise asi ve ilgisiz olur. Bu, bağlılığın yüzeysel ve dikkatle sınırlı olduğunu gösterir.

Gerçek bağlılığa sahip kişi, mesafe veya yalnızlık anında da değerlerini, saygısını ve sevgisini korur. “Seni görebildiğim sürece sadığım” yaklaşımı ise yüzeysel bağlılığı gösterir.

Yani: Yalnızlık, kişinin içten bağlılığı ile yüzeysel uyum arasındaki farkı gösterir.

-----------------------------------------------

5-) FAZLA İLGİYLE: “Şımaracak mı?”
Ne ölçülür: Olgunluk ve egonun dengesi.

Fazla ilgi karşısında bazı kişiler şımarır, sınırlarını zorlar veya kendini öne çıkarır. Bu, egonun büyüdüğünü ve duygusal olgunluğun sınandığını gösterir.

Diğer yandan bazı kişiler ise fazla ilgi gördüğünde olgunlaşır, davranışları dengelenir ve ilişkiye değer katar. İlgi, onları büyütür ve sorumluluk bilincini pekiştirir.

Yani: Fazla ilgi, karakterin ve olgunluğun bir aynasıdır; ilgi onu şımartıyor mu yoksa olgunlaştırıyor mu, bunu gösterir.

-----------------------------------------------

6-) İLİŞKİNİZE İTAAT: “Söylediğini yapacak mı?”
Ne ölçülür: Saygı, güven, niyet okuma ve uyum.

Burada söz konusu olan size kör itaat değil, ilişkinizde bilinçli uyum ve sorumluluktur.
Karşındaki kişi sadece söylenileni yerine getirmekle kalmaz; niyetini anlar, davranışlarının mantığını kavrar ve ilişkiyi sahiplenir.

Bu, onun ilişkinize katkı veren, sorumluluk alan ve uyum sağlayabilen bir karaktere sahip olduğunu gösterir.

Yani: İttifak içinde hareket edebilme yeteneği, ilişkinin derinliğini ve karşılıklı saygıyı yansıtır.

-----------------------------------------------

SONUÇ;

Gerçek kişilik, iyi anlarda değil; boşlukta, özgürlükte ve zor anlarda ortaya çıkar.

Bu gözlemler birini kontrol etmek için değil, karakterini görmek için yapılır.

İnsan en çok boş bırakıldığında, özgür kaldığında, yalnız olduğunda ve fazla ilgi gördüğünde kendini ele verir.

Derinlik işte burada başlar.

Yazan
Korhan KÜLÇE  

Akşam dışarıdayken, onun evde seni beklediğini bilip huzursuzlanmak da değildir.
İşinin en yoğun anında çişini yaptırmak için eve yetişmek değildir.
Sıcakta, soğukta, yağmurda, rüzgârda onunla yürüyüp sonra koşar adım işine dönmek hiç değildir.

Evin her köşesinden bitmek bilmeyen tüyleri süpürmek değildir; günde üç kez temizlesen de bir saat sonra yeniden her yerde tüy olması değildir.
Veterinere harcanan para, en iyisini aradığın mamalar, iki dakikada parçalanan oyuncaklar da değildir.

Tatillerini onun gidebileceği yerlere göre planlamak, bazı davetlerden sırf o gidemiyor diye vazgeçmek de değildir.
Bütün bunlar zamanla alışkanlığa dönüşür; hatta insanın kalbinde tatlı bir sevgiye, sessiz bir bağlılığa…

Gerçek zorluk, ağır ağır gelir; kalbinin kıyısına usulca oturur.
Perdenin arasından süzülen solgun bir akşam ışığı gibi…

Bir gün fark edersin ki enerjisi eskisi gibi değildir.
Bir zamanlar koşarak götürdüğü topu artık yarı yolda bırakır; sonra “denedim” der gibi yüzüne bakar.
O gözlerdeki ışık hâlâ oradadır, ama yorgunluğun ince bir gölgesiyle örtülmüştür.

Gözleri artık iyi görmez; evin içinde bile kapılara, duvarlara çarpmadan yürüyemez olmuştur.
Sokakta tek başına ilerleyemez, yanından geçen kedileri bile fark etmez artık.

Bir zamanlar gülerek anlattığın beyazlayan tüyleri, şimdi zamanın dokunuşudur.
Terliklerini kemiren o sakar yavruyu hatırlarsın; sonra dönüp sana hâlâ aynı sadakatle bakan, ama bedeni yorulmuş dostunu görürsün.

Ve işte en acı yer tam burasıdır:
Senin hayatının bir parçası olan o canın, aslında kendi hayatının tamamını sana adamış olduğunu idrak etmek…

Kalbin sıkışır. Çünkü hazır değilsindir. Çünkü hiç kimse hazır olamaz.
O, sevgisini ölçüsüzce verdi; hiçbir karşılık beklemeden.
O gittikten sonra geride kalacak sessizliğin yerini hiçbir şey dolduramayacaktır.

Ama yine de… bin kez olsa, onu yine seçersin.
Çünkü bir köpek tarafından sevilmiş bir kalp, artık daha dolu, daha derin, daha insancadır.
Ve o sevginin izini taşıyan bir insan, bir ömür boyu unutulmayacak bir bağla yürür.

Artık gözleri görmeyen yaşlı oğlum Kuki’ye…
Sevgiyle, şefkatle, minnetle.

Yazan
Korhan KÜLÇE
01/09/2025

    Ağlamıyorum  gözümden yaş düşmedi 

   Yağmur gibi  yağdı  şarkırlar

   Nedensiz  ayrılıkların 

  Akşamında  bir fırtınaya  kapılmış

  Ayrı  ayrı diyarlara savulmuş

 Yürekler  acısını  sonuna  kadar yaşayacak 

Ne  kalem yazar dizeleri belki kör , belki defter sağır 

Aşkın  şiirine sonu yazmaya hangi şairin yüreği dayanır

Belki de bu yüzden aşklarım  hep  yarım kalır... 

https://www.facebook.com/share/v/17jPcwEwUa/

Çünkü o iki bıcır kız, bugün takdir edilmeyi sonuna kadar hak eden genç kadınlar.
Kendilerini de, onları böyle yetiştiren ailelerini de tebrik etmek gerekir; zira bu çağda böylesi kızlar yetiştirmek ayrı bir başarı artık.

Yaşıtlarının çoğu geceleri barlarda, discolarda sabahlarken…
Onlar alın teri döküyor. Hem de pek çok erkeğin bile zorlanacağı bir işte.
Kimileri anne-baba parasını yiyip gün boyu uyuyarak, geceleri partilerde tükenirken…
Kimileri bedenini vitrine çıkarıp TikTok videolarından bir servet kazanırken…

Bu iki genç kız, hayatlarını sürdürebilmek için zorlu bir işin altına giriyor.

Evet, açık konuşayım: Bu kızlarla evlenecek erkekler çok şanslı olacak.
Çünkü arkalarında duracakları değil; arkalarında dağ gibi duracak eşler bulacaklar.
Bu kızlar kendi çocuklarını da tıpkı kendileri gibi çalışkan, namuslu, dürüst yetiştirirler, hiç şüphem yok.

Ama işte mesele tam da burada başlıyor…
Doğru olan bu mu?

Bugünün genç kadınlarının bile fark ettiği bir şey var:
Dişil enerjileri tükeniyor.
Çünkü toplum onları sürekli “güçlü ol” diye itiyor, ama o güç bazen doğalarının önüne geçiyor.
Bu kızlar, eş olacakları erkeklere çok şey katar… ama bir o kadar da zorlu bir evlilik deneyimi doğabilir; çünkü artık birçok kadın, farkında olmadan eril bir yapıya kayıyor. Hatta kimi zaman kocasından bile daha “eril” bir noktaya…

Toplumun bu hâle gelmesinin en büyük paylarından biri, feminist ideolojinin son yüzyılda yarattığı zihinsel dönüşüm.
Binlerce yıl boyunca kadın ve erkek, rollerini bilerek, uyum içinde yaşadı.
Bu uyum, insanlığın bugüne kadar dimdik gelebilmesinin temel taşıydı.

Ama feminizmin yükseldiği son 100–150 yılda, toplumlar bambaşka bir yöne sürüklendi.
Ve ne yazık ki bu yön, pek iyi bir yön değil.
Kadın inceliğini kaybetti, erkek ise sorumluluk bilincini. Aile uyumunu, toplumsal dengeyi bozan bir savrulma…

İşte bu iki genç kızı izledikçe, tüm bu dönüşümün bize nasıl ağır bedeller ödettiğini daha iyi görüyorum.
Ve feminist aklın toplumdan çaldıklarına karşı içimdeki öfke ister istemez büyüyor.

Not: Video bir çok sayfada paylaşıldığı için paylaşmakta sakınca görmedim.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

-----------------------------------------

Artık öyle bir çağdayız ki, evli insanlar bile “piyasasının kapanmasını” istemiyor.
Tiksindirici, ama gerçek bu.

Evliliğin sunduğu güveni değil; hâlâ seçeneklerinin olduğunu bilmenin verdiği sahte özgüveni arıyor bazıları.

Son 15 yılda sosyal medya ve akıllı telefonlar ile yeni bir hastalık yayıldı:
Dışarıdan beğenilme bağımlılığı.

Mutlu bir evin varsa yetmiyor.
Eşinin ilgisi varsa yetmiyor.
Eşin seni seviyorsa yetmiyor.
“DM kutum boş kalmasın, paylaştığım fotoğraflara beğeniler çok olsun, çiçek, alev beğeni emojileri eksik olmasın, hâlâ talibim var hissi bende kalsın” diyen evli insanlar ortaya çıktı.

Bu yalnızca bir davranış değil; bir zihinsel çöküş.
Evdeki eşinden gelen gerçek bağın yerini “takipçi ilgisi”, gerçek sadakatin yerini “gizli hayranlar”, gerçek ilişkinin yerini “dışarıdan onay” aldı. Modern kültür fısıldıyor:
“Seçeneğin bitiyorsa, değerin de bitiyor.”

Ve o yalan öyle güzel parlatıldı ki…
Telefonun küçük ekranında sana gülücük atan, çiçek emojisi gönderen bir yabancının ilgisi, aynı evde senin için ömrünü harcayan, çaba gösteren eşten daha cazip geliyor bazılarına.

Çünkü sosyal medyada hesap verme yok.
Sorumluluk yok.
Yüzleşme yok.
Seni daha iyiye taşımaya çalışan, seni seven, geleceğini önemseyen ve bu sebeple eleştiren bir eş yok.

Sadece sahte ilgi var.
Senin gerçekte kim olduğunu, hatalarını, kötü alışkanlıklarını, sağlını, geleceğini umursamayan; sadece o geceyi seninle geçirmeyi planlayarak karşında oturan ve bu şansı kaybetmemek için her anlattığını gülümseyerek onaylayan birisi... 
Ve en kötüsü: Sende oluşan sahte bir “ben hâlâ piyasadayım” hissi var.

Eşin evde seni beklerken, sosyal medyadan tanıştığın kişilerden ilgi beklemek…
Evdeki eşinin sevgisi yerine ekran başındaki yabancıların ilgisine ve onlardan alacağın takdire değer vermek…
İşte modern ilişkilerin çürük kalbi bu.

Oysa piyasada kalmak bir üstünlük değil;
Hiçbir yere ait olamamanın acı bir göstergesidir.
Gerçek güç, seçenek çokken bile birini seçebilmektir.
Sadakat eksiklik değil; karakterdir.
Birine ait olmayı seçmek, zayıflık değil; omurga gerektirir.

Bugünün sorunu evlilik değil.
İlişkiler değil.
İnsanlar değil…
Sorun, sadakati küçümseyen, bağlılığı zayıflık gören ve “piyasa değerim yüksek olsun” psikozunu normalleştiren kültürdür.

Ve bunun bedelini herkes ödüyor:
Sığlaşan ilişkiler.
Doymayan kalpler.
Sürekli daha fazlasını arayan ama hiçbir yerde bulamayan ruhlar.

En net şekilde söyleyeyim:
Evlendikten sonra hâlâ dışarıdan ilgi arayan bir insanın sorunu eşi veya evliliği değil; kendi içindeki boşluktur.

Tanrı iyi insanların karşısına, kendisinden başka seçenek düşünmeyen ve bunu ilan etmekten geri durmayan bir eş denk getirsin. 

Yazan
Korhan KÜLÇE

Sen ki esmer, siyah bir inci.

Dolunay yüzlü kadın, geceyi gölgen kaplamış.

Beni kavuran ayrılık, sana rüzgâr mı?

Burada zaman durmuş,

İçime karışmış ten rengi sesin.

Ben bir siyahı bilirim, bir de savrulan eksik saatleri.

Arz sürekli bir şarkı çalıyor,

Ama ben çoktan kendime sustum.

Şimdi,

Ne gece biter, ne de sen eksilirsin,

Sessizlik büyür içimde.

....

*** Bölüm 01: Yalnızlığa Uyanış

Bugün sensizliğin ilk sabahına sokakta uyandım.
Böyle olmasını istedim

Soğuktan kıvrılmış bedenimle, uykudan çok yorgunluğun ağırlığı vardı üzerimde.
Etrafımdan geçen rüzgâr bile tenime yabancı geldi;
sen gidince sanki hava bile beni tanımayı bıraktı.

Evin sessizliğini değil, bu kez sokağın sert sessizliğini duydum.
Ne adımlarının sesi vardı,
ne mutfakta kaynayan kahvenin sıcak kokusu…
Sokak lambasının loş ışığı yüzüme vururken içim titreşti.
Sensiz kalınca, evin duvarları değil, bu şehrin kaldırımları bile nefes almayı unuttu sanki.

Sokak yavaş yavaş uyanırken ben hâlâ olduğum yerden kalkamadım.
Bir dükkân kepenginin açılış sesi,
bir çöp kamyonunun uzak uğultusu,
birinin taze simit seslenişi…
Dünya güne başlıyordu,
ama ben sensizliğin soğuğunda,
sabaha seni kaybetmiş bir adam olarak uyandım.

Sabaha karşı eve sürüklenir gibi geldim.
Yüzümü yıkarken aynadaki adama baktım ve içim burkuldu.
Sanki yıllar önce kaybettiğim bir tanıdığımla göz göze geldim.
Bakışlarımın altında biriken yorgunluğu ilk kez bu kadar net gördüm.
Demek ki ayrılık, sadece sevdiğinden değil, kendinden de uzaklaşmakmış.

Mutfağa geçtim.
Elim alışkanlıkla iki bardak çıkardı.
Senin için olanı usulca geri yerine bıraktım.
Küçük bir hareket… ama öyle bir içime oturdu ki,
yokluğunun tadı çaydan bile daha acı geldi.

Evin içinde hâlâ sen varsın.
Her köşede, her rafta, her eşyanın gölgesinde.
Masanın kenarında unuttuğun küçücük toka… ona dokunduğumda
kalbimde bir şey hafifçe kırıldı.
Meğer bazen en büyük acıyı en küçük izler bırakıyormuş.

Bugün yeni bir şeyi daha anladım:
Ayrılık, iki insanın susarak uzaklaşması değil sadece.
Günlerin rotasını kaybetmesi,
alışkanlıkların yerinden sökülmesi,
hayatın büyük bir sessizliğe teslim olmasıymış.

Sabah güneşi perdeden içeri süzüldü.
Sen “Bu ışık ne güzel” derdin.
Ben o anı düşününce gözlerimi kaçırdım.
Çünkü bugün ışık bile eksik, sanki dünyaya yarım doğuyor.

Bu sabah sensizliğin ağırlığı ilk kez bu kadar belirgin.
Kabul etmek acıtıyor, taşıması zor…
Ama yazıyorum.
Belki iyileşmek için, belki seni unutmamak için,
belki de fark etmeden kendime tutunmak için.

Belki bir gün okursun, belki hiç haberin olmaz.
Ama şunu biliyorum:
Sensizliği yazmak bile zor,
yaşamak ise kelimelerin taşıyamadığı kadar.

Yazan
Korhan KÜLÇE 

Rüzgar kayboldu,

Sular çekildi.

Toprak kurudu, çatladı.

Kainat griye boyandı.

Öyle bir yalnızlıktı ki 

Masumiyet gözyaşlarıyla lekendi.

Merhamet kaplı kalp, taş kesildi.

Nefes tıkandı,

Bakışlardaki yakamozlar birer birer can verdi.

Öyle bir yalnızlıktı ki

Şarkılara sağır oldu kulak.

Şiirlerin üzerine bir karabasan gibi çöktü bu melankoli.

Tüm sohbetlere sustu, sessiz kaldı dudaklar.

Ve öyle bir yalnızlıktı ki,

Başka bir evrende sınanan, bedel ödeyen muhakkak Tanrı olacaktı.

Geçmiş, zamanın unutmayan eli gibidir;
dokunduğu yerde iz bırakır,
bıraktığı izden bir sessizlik sızar geleceğe.
Ve insan, işte o sessizliğin içinde
kendi adımlarını duyamaz olur.

Bazı hatalar, gecenin yarısında
kalbe saplanan ince bir sızı gibi büyür;
adını koyamazsın,
ama varlığını her nefeste hissedersin.
Gelecek o anda küçülür,
bir mumun titrek ışığına döner.

Çünkü insan en çok
kendi pişmanlığının ağırlığıyla çöker dizlerinin üzerine.
Affedemediği her an,
yarınlarını sabaha varmadan küle çevirir.

Oysa hiçbir hata,
geleceği yok edecek kadar kudretli değildir.
Kudretli olan, insanın kendine kurduğu zincirdir.
Bir “keşke”yi kalbin kapısına bağlayan düğümdür geleceği daraltan.

Geçmiş, bazen siyah bir rüzgâr gibi eser;
önüne kattığı dal parçalarını
yarınların bahçesine savurur.
Ama toprak her zaman hafızasından daha merhametlidir:
yeter ki insan elini yeniden toprağa uzatmaya cesaret etsin.

Gelecek, hataların külleriyle kararan bir yol değildir;
insanın kendine yeniden doğmayı öğrettiği bir sessiz yoldur.

Ve bazen en şiirsel gerçek şudur:
Bir hata karanlıktır,
ama insan gökyüzüne bakmayı hatırladığı anda
karanlık kendiliğinden küçülür.

Yazan
Korhan KÜLÇE

Öyle toprağa karışır gibi sana karışmak, sende yok olmak istedim

Sana kendi çıplak ayaklarımla gelmiştim.

Sen ise aşkın 'hattâ' hâlindeydin.

Ve dahi kendi hattâ hâlin...

Ben bir toprağa karışıp filizlenmek,

Bir çiçek, bir ağaç olmak istedim.

Sen ise çektin beni sonsuz karanlık haline

Aşkın hattâ hâline

Kendinin en karanlık hâline...

Hayat ikinci kez bir hayale karşı gelmişti.

Sözcükler az telaffuz edilmiş, susulanlar dinlenmişti.

Kısa bir bir telefon görüşmesiydi.

İçime ağladıklarım dışarı taşmaya başladığında bunu anlamasından korkup kapattım.

Az konuştuk, çok hissettim.

En çok bunu özleyecek olmak,

En çok bu karardan nefret etmek...

Bugün hayata yenildim.

Olacakları görmemek için gözlerimi kapattım.

Akışa teslim oldum.

2000'lerde uçmak imkansızdı denedim.