Dertleşme Seansları 2

Kendimi her karamsar hissettiğimde yazacağım bir seri olsun ve gelecekte iyi yerlere gelirsem "vay be" diyeceğim bir anım olsun istiyorum...

Dertleşme Seansları 2

Umudu sayesinde ayakta duran kızın en büyük acısı umudunu yitirdiğini hissettiği vakittir. Benim içinde durum farksızdı. Her insana umudunu asla yitirme güneşin neden her gün doğmak için sebep bulduğunu unutma derken aslında güneşin terk edişlerini unutuyordum. 

 Hadi ama bir dahakinde eminim daha iyi olacaksın diyerek verdiğim savaşın sonu bir öncekinden daha başarısız oluyordu. 

Kırgındım ben...

Kendime kırgındım, dünyama kırgındım...

Çünkü hayatta hep benden daha iyileri vardı. 

Ben ise onların hep gölgesiydim.

Matematik mi? Benden daha iyi yapan vardır... Resim çizmek mı? Benden daha iyi yapan vardır... Şarkı söylemek mi? Benden daha iyi yapan vardır... Yazı yazmak mı? Benden daha iyi yapan vardır...

Kendimi hep birileri ile kıyaslarken buluyorum...

Çünkü hep kıyaslandım...

Başarı benim uzak olduğum noktaydı çünkü benden iyisi hep vardı.

Ben de çabaladım. İyi olmak istedim... Bir konuda da evet bu kız bunda iyi desinler istedim...

Bu yüzden hep umut ettim...

Çünkü bir gün ben de bir konuda başarılı olmak istiyordum.

Fakat kimse benim bu çabamı görmüyordu.

En sonunda boğuldum ben. İlk hevesim kaçtı sonra umudum.

En çok canımı yakanda bu oldu zaten... Umut...

Şimdi ise kendine güvenmeyen. Başarısız bir kız oldum...

Çünkü ben Güneş'im...

Güneş'te insanlara benim gibi umutlu olun mesajı verirken geceleri ise herkesten kaçtı... 

Güneş'ten tek eksik yanım vardı...

O işinde başarılıydı ben ise hiç bir işte başarılı olamayan yeteneksiz biriydim...