Kötü gidişata açılan savaş

İyileşmenin tek tedavisi zaman mıdır? İnsanın kendisi için çabalaması da iyileştirir. Burada büyük ölçüde sonuç veren çabanın sonucu değil, kişinin kendine verdiği değere çabalarken ki süreçte şahit olmasıdır. Buradaki çaba, bizi iyileşmek zorunda bırakan olayı veya durumu hatırlatan şeylerden bilinçli olarak uzak durmaktır, tam zıddını yaparsak bu kişinin kendisine işkence çektirmesinden öteye gitmez. Soruna sorunla karşılık verilmez, her ne kadar alışkanlıktan ötürü daha kolay bir yol gibi gözükse de zor olan çözümü hayata geçirmektir.

Zaman zaman kişinin yalnız kalması gerekir düşünceleriyle, duygularıyla ve hisleriyle ama bu uzun sürmemelidir aksi takdirde gerçekliğe dönmek zorlaşabilir. Çünkü hayat akıyor ve zihnimizin dehlizlerinde yüzerken harekete geçemeyiz.

Ama neyse ki komutu bize veren biri var. Yapmamız gerekenleri söylemediği dakika yoktur beynimizin. Bu zamanlarda en doğru şey onu dinleyip harekete geçmek olabilir.

İyileşme pat diye ani olmaz. Kademe kademe daha iyiye gitme hâlidir. Kişi, aynaya baktığında tekrar gözünün güldüğünü ve ışıldadığını görüp şaşırabilir, kötü hissettiği günlerin zamanla bittiğine inanamaz ama gördüğü kendi başarısıdır da.

Bu aşamayı da atlattıktan sonra geriye tek bir şey kalır: Şuanda yaşayıp ileriye bakmak. Geçmişteki olumsuz anılar ve hisler yavaş yavaş sönümlenirken tekrar onları uyandırmak istemeyiz değil mi?