Kime Güvensem

Kime Güvensem

Kime Güvensem

Aşk deyince,

Kalbime ağrılar giriyor.

Dost deyince,

Sırtımdaki bıçak izleri acıyor.

Hayat ne tuhaf,

Olmazsa olmaz denilenler,

Arkasına dahi bakmadan gider olmuş.

Zamanla, insanlara olan güvenim bitti,

Aşkı illüzyon zanneder oldum.

Arkadaşlığı ise unuttum,

Sahi, menfaatsiz biri kaldı mı?

Yanımda her daim olan.

Bakıyorum da etrafıma,

Kimse kalmamış.

Dost denilen,

Sırtıma bıçak saplamış.

Aşık olduğum adamsa,

Kalbimde derin acılar bırakmış.

Kime güvensem,

Ne zaman arkamdan bıçaklar?

Diye düşünür oldum.